DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  2 sierpnia 2019  r. 
Poz. 1452 
 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  5 lipca 2019  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o  bezpieczeństwie morskim  
1. Na podstawie  art. 16 ust. 1 zdanie  pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1523  oraz z 2018 r. poz. 2243 ) ogłasza się w  załączniku do 
niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z  dnia 18  sierpnia 2011  r. o bezpieczeństwie morskim ( Dz. U. z 2018 r. 
poz. 181), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:  
1) ustawą z dnia 12  kwietnia 2018  r. o rejestracji jachtów i  innych jednostek pływających o  długości do 24  m (Dz. U. 
poz. 1137),  
2) ustawą z dnia 3 lipca 2018  r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o  szkolnictwie wyższym i  nauce  (Dz. U. 
poz. 1669),  
3) ustawą  z dnia 22  listopada 2018  r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o  systemie oświaty oraz niektórych 
innych ustaw  (Dz. U. poz. 2245)  
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem  4 lipca  2019 r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) art. 32 ustaw y z dnia 12  kwietnia 2018  r. o rejestracji jachtów i  innych jednostek pływ ających o  długości do 24  m 
(Dz. U. poz. 1137),  który stanowi:  
„Art. 32. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r., z wyjątkiem art.  26 i art. 30, które wchodzą 
w życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia. ”; 
2) art. 350 ustawy z dnia 3  lipca 2018  r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o  szkolnictwie wyższym i  nauce 
(Dz. U. poz.  1669),  który stanowi:  
„Art. 350. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  października 2018  r., z wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 1, art.  42 pkt 2 lit. b oraz art.  334 ust. 2, które wch odzą w  życie z  dniem następującym po dniu ogł o-
szenia;  
2) art. 19  pkt 3 lit. b w zakresie dodawanego w  art. 21 w  ust. 1 pkt 39c, art.  120 pkt 1, art.  127 pkt 33–36 i 39 oraz 
art. 167, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2019  r.”; 
3) art. 50 i art. 170 ustawy z dnia 22  listopada 2018  r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o  systemie oświaty 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2245) , któr e stanowi ą: 
„Art.  50. 1. Centrum kształcenia zawodowego, o  którym mowa w  art. 2 pkt 4 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmi e-
niu nadanym niniejszą ustawą, zwane dalej „centrum kształcenia zawodowego”, tworzy się od dnia 1  września 2019  r. 
2. Z dniem 1  września 2019  r. dotychczasowa placówka kształcenia praktycznego staje się centrum kształcenia 
zawodowego, z  zastrzeżeniem art.  54 ust. 1 i 2 oraz art.  58 ust. 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1452  
 
 3. Z dniem 1  września 2019  r. dotychczasowy ośrodek dokształcania i  doskonalenia zawodowego staje się ce n-
trum kształcenia zawodowego, z  zastrzeżeniem art.  54 ust. 1 i 2 oraz art.  58 ust. 2.” 
„Art. 170. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  września 2019  r., z wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 20 lit. a, art.  4 pkt 2–5, art.  31 pkt 4, pkt  5 lit. e, pkt  10, pkt  15 lit. c i pkt 24, art.  41 pkt 2 i 3 oraz 
art. 89, które wchodzą w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia ; 
2) art. 1  pkt 25 lit. a, art.  2 pkt 75, pkt  101 lit. c i pkt 107, art.  6 pkt 2 lit. b w zakresie art.  3 pkt 2b, pkt  5, 7–9, 16, 
17 i 21 oraz art.  41 pkt 8, które wchodzą w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia;  
3) art. 1  pkt 17, 18, pkt  20 lit. b–e, pkt 23 w  zakresie art.  46b, pkt  26 lit. a i b, pkt  29, 30, pkt  34 lit. e, pkt  35 lit. b, 
pkt 36, pkt  37 lit. b i c, pkt  45, pkt  51 lit. f, pkt  58–73, pkt  77 lit. c i lit. j w zakresie art.  168 ust. 14 i  15, 
pkt 79 lit. c i pkt 80, art.  2 pkt 2 lit. f, pkt  4 lit. a, pkt  6 lit. b, pkt  8, 14, 15, pkt  16 lit. a, pkt  17–26, pkt  73 lit. a, b 
i lit. c w zakresie ust.  3a, art.  6 pkt 3, pkt  11, pkt  18 lit. c, pkt  24 lit. a, art.  9, art.  10, art.  17, art.  23 pkt 1 
w zakresie art.  28 ust. 6 pkt 7, art.  23 pkt 2 w  zakresie art.  28 ust. 6 pkt 8, art.  25 pkt 4 lit. a i pkt 4 lit. b 
w zakresie art.  22 ust. 5a i 5c, art.  25 pkt 11 i 12, art.  30 pkt 1 i 2, pkt  3 lit. b i pkt 6–15, art.  31 pkt 13, 16 –18, 20 
i 22, art.  38, art.  41 pkt 1, 4–7, 9–11 i 21–23, art.  44 pkt 1 lit. e, pkt  2, 4–8, pkt  10 lit. a i b, pkt  11–13, 15, 16, 
pkt 17 lit. a tiret pierwsze i  tiret drugie w  zakresie art.  35 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt  17 lit. a tiret trzecie, pkt  17 lit. c 
i d, pkt  18 lit. a i lit. b tiret pierwsze i  drugie, pkt  19–28 i pkt 34–36, art. 46 pkt 2 lit. a w zakresie art.  70 ust.  3 
pkt 1 i 2 oraz zdania drugiego i  ust. 4, art.  46 pkt  2 lit. b i c, art.  47–81, art.  90, art.  92, art.  93, art.  95, art.  97, 
art. 98, art.  100, art.  102–118, art.  120, art.  121, art.  129, art.  132, art.  135, ar t. 137, art.  138, art. 140–142, 
art. 143, art.  144, art.  146, art.  147, art.  150–152, art.  153, art.  155–159, art.  162 oraz art.  164–169, które wchodzą 
w życie z  dniem 1  stycznia 2019  r.; 
4) art. 2  pkt 16 lit. b, art.  23 pkt 1 w  zakresie art.  28 ust. 6 pkt 6, art.  23 pkt 2 w  zakresie art.  28 ust. 6 pkt 9, 
art. 44 pkt 17 lit. a tiret drugie w  zakresie art.  35 ust. 1 pkt 1 lit. a i aa, pkt  17 lit. b i pkt 18 lit. b tiret trzecie oraz 
art. 119, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r.; 
5) art. 6  pkt 13, który wchodzi w  życie z  dniem 1  września 2020  r.; 
6) art. 6  pkt 1 lit. b, pkt  2 lit. a, pkt  2 lit. b w zakresie art.  3 pkt 2a, pkt  2 lit. c, pkt  6, pkt  10 i pkt 24 lit. c oraz 
art. 139, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2021  r.; 
7) art. 7, który w chodzi w  życie z  dniem 1  września 2021  r.; 
8) art. 31  pkt 21 oraz art.  46 pkt 1 i pkt 2 lit. a w zakresie art.  70 ust. 3 pkt 3 i 4, które wchodzą w  życie z  dniem 
1 stycznia 2022  r.; 
9) art. 1  pkt 40 lit. b i pkt 42, które wchodzą w  życie z  dniem 1  września  2022  r.”. 
Marszałek Sejmu: M. Kuchciński  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1452  
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 5 lipca 2019  r. (poz . 1452 ) 
USTAWA  
z dnia 18  sierpnia 2011  r. 
o bezpieczeństwie morskim1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. Ustawa reguluje sprawy bezpieczeństwa morskiego w  zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń i wypo-
sażenia, inspekcji statku, kwalifikacji i  składu załogi statku, bezpiecznego uprawiania żeglugi morskiej oraz ratowania 
życia na m orzu.  
Art. 2. Ustawę stosuje się z  zachowaniem postanowień umów międzynarodowych, o  których mowa  w art. 5 pkt 33, 
art. 62 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, art. 101 ust. 1 i art. 115, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, wraz ze zmianami obowiąz u-
jącymi od daty ic h wejścia w  życie w  stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej, ogłoszonymi w  trybie określonym odrębnymi 
przepisami.  
                                                           
1) Niniejsza ustawa dokonuje w  zakresie swojej regulacji transpozycji następujących dyrektyw Unii Europejskiej:  
1) dyrektywy 92/29/EWG z  dnia 31  marca 1992  r. dotyczącej minimalnych wymagań w  dziedzinie bezpieczeństwa i  ochrony 
zdrowia w  celu poprawy opieki medycznej na statkach (Dz. Urz. WE L 113  z 30.04.1992, str. 19 –36, z  późn. zm.);  
2) dyrektywy 96/98/WE z  dnia 20  grudnia 1996  r. w sprawie wyposażenia statków (Dz. Urz. WE L  46 z 17.02.1997, str. 25, 
z późn. zm.);  
3) dyrektywy 97/70/WE z  dnia 11 grudnia 1997  r. ustanawiającej zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybackich 
o długości 24  metrów i  większej (Dz. Urz. WE L 34  z 09.02.1998, str. 1, z  późn. zm.);  
4) dyrektywy 98/41/WE z  dnia 18  czerwca 1998  r. w sprawie rejestracji osób podróżujących na pokładzie statków pasażerskich 
płynących do portów państw członkowskich Wspólnoty lub z  portów państw członkowskich Wspólnoty (Dz. Urz. WE L 188 
z 02.07.1998, str. 35, z  późn. zm.);  
5) dyrektywy 99/35/WE z  dnia 29  kwietnia 1999  r. w sprawi e systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej  
żeglugi promów typu ro -ro i szybkich statków pasażerskich (Dz. Urz. WE L 138  z 01.06.1999, str. 1, z  późn. zm.);  
6) dyrektywy 2002/59/WE z  dnia 27  czerwca 2002  r. ustanawiającej wspólnotow y system monitorowania i  informacji o  ruchu sta t-
ków i  uchylającej dyrektywę 93/75/EWG (Dz. Urz. WE L  208 z 05.08.2002, str. 10);  
7) dyrektywy 2003/25/WE z  dnia 14  kwietnia 2003  r. w sprawie szczególnych wymogów statecznościowych dotyczących statków 
pasażer skich typu ro -ro (Dz. Urz. UE L 123/22  z 17.05.2003, str. 286);  
8) dyrektywy 2008/106/WE z  dnia 19  listopada 2008  r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (Dz. Urz. UE L 323 
z 03.12.2008, str. 33 ); 
9) dyrektywy 2009/15/WE z  dnia 23  kwietnia 2009  r. w sprawie wspólnych reguł i  norm dotyczących organizacji dokonujących  
inspekcji i  przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz. Urz. UE L 131  z 28.05.2009, str. 47);  
10) dyrekt ywy 2009/16/WE z  dnia 23  kwietnia 2009  r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz. Urz. UE L 131 
z 28.05.2009, str. 57 ); 
11) dyrektywy 2009/17/WE z  dnia 23  kwietnia 2009  r. zmieniającej dyrektywę 2002/59/WE ustanawiającą wspólnotowy syst em 
monitorowania i  informacji o  ruchu statków (Dz. Urz. UE L  131 z 28.05.2009, str. 101);  
12) dyrektywy 2009/21/WE z  dnia 23  kwietnia 2009  r. w  sprawie zgodności z  wymaganiami dotyczącymi państwa bandery 
(Dz. Urz. UE L 131  z 28.05.2009, str. 132);  
13) dyrektywy 2009/42/WE z  dnia 6  maja 2009  r. w sprawie sprawozdań statystycznych w  odniesieniu do przewozu rzeczy i  osób 
drogą morską (Dz. Urz. UE L 141  z 06.06.2009, str.  29, z  późn. zm.);  
14) dyrektywy 2009/45/WE z  dnia 6  maja 2009  r. w sprawie reguł i  norm be zpieczeństwa statków pasażerskich (Dz. Urz. UE L 163 
z 25.06.2009, str. 1);  
15) dyrektywy 2010/36/UE z  dnia 1  czerwca 2010  r. zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/45/WE 
w sprawie reguł i  norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz. Urz. UE L 162  z 29.06.2010, str. 1);  
16) dyrektywy 2010/65/UE z  dnia 20  października 2010  r. w sprawie formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do 
portów lub wychodzących z  portów państw członkowskich i  uchylającej dyrektywę 2002/6/WE (Dz. Urz. UE L 283/1 
z 29.10.2010, str. 1);  
17) dyrektywy 2011/15/UE z  dnia 23  lutego 2011  r. zmieniającej dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady ustan a-
wiającą wspólnotowy system monitorowania i  informacji o  ruchu statków (Dz. Urz. UE L 49  z 24.02.2011 , str. 33).  
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1452  
 
 Art. 3. 1. Przepisy ustawy stosuje się do:  
1) statków morskich o  polskiej przynależności;  
2) statków morskich  o obcej przynależności znajdujących się na:  
a) polskich morskich wodach wewnętrznych lub na polskim morzu terytorialnym  w zakresie przepisów rozdziału 3  
oddziału 2 i rozdziału 5 z wyjątkiem  art. 86 ust. 3, uwzględniając postanowienia umów międzynarodowyc h, któ-
rych Rzeczpospolita Polska jest stroną,  
b) polskich obszarach morskich, w  zakresie przepisów o  monitorowaniu i  informacji o  ruchu statków.  
2. Do statków żeglugi śródlądowej uprawiających żeglugę na wodach morskich oraz stałych platform wiertniczych 
przepisy ustawy stosuje się  w zakresie  w niej określonym.  
Art. 4. 1. Przepisów ustawy, z  zastrzeżeniem przypadków w  niej określonych, nie stosuje się do jednostek pływaj ą-
cych Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i  Policji.  
2. Przepisów ustawy  w zakresie monitorowania  i informacji  o ruchu statków,  z zastrzeżeniem przypadków określ o-
nych  w ustawie, nie stosuje się do:  
1) statków służby państwowej specjalnego przeznaczenia;  
2) statków rybackich  o długości do 2 4 m; 
3) statków  o wartości historycznej  o długości  do 45 m; 
4) jachtów morskich  o długości do 2 4 m; 
5) paliwa na statkach  o pojemności brutto (GT) poniżej 100 0 jednostek oraz zapasów  i wyposażenia na wszystkich sta t-
kach.  
3. Przepisy ustawy w  zakresie monitorowania i  informacji o  ruchu statków stosuje się do statków rybackich o  długości 
całkowitej powyżej 15  m w zakresie obowiązku wyposażenia tych statków w  urządzenie Systemu Automatycznej Identyf i-
kacji (AIS).  
4. Rada Ministrów, kierując się względami bezpieczeństwa uprawianej żeglugi, może, w  drodze rozpor ządzenia, po d-
dać odpowiednim przepisom ustawy jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i  Policji.  
Art. 5. Ilekroć w  ustawie jest mowa o:  
1) statku – należy przez to rozumieć urządzenie pływające używane w  środowisku morskim, w  tym również:  wodoloty, 
poduszkowce, statki podwodne i  ruchome platformy wiertnicze, chyba że powołane w  ustawie umowy międzynar o-
dowe stanowią inaczej;  
2) statku o  wartości historycznej – należy przez to rozumieć statki zabytkowe i  ich repliki, w  tym również statki prz ezna-
czone do wspierania i  promocji rzemiosł tradycyjnych i  umiejętności żeglarskich używane zgodnie z  zasadami trad y-
cyjnego żeglarstwa i  tradycyjnych technik;  
3) statku rybackim – należy przez to rozumieć statek rybacki w  rozumieniu  art. 8 ust. 1 ustawy z  dnia 19  grudnia 2014  r. 
o rybołówstwie morskim ( Dz. U. z 2019 r. poz. 586, 642 i 730 ); 
4) statku pasażerskim – należy przez to rozumieć statek przeznaczony lub uż ywany do przewozu więcej niż 12 pasaż e-
rów; 
5) promie pasażerskim typu ro -ro – należy przez to rozumieć statek pasażerski posiadający urządzenia umożliwiające 
wjazd i  wyjazd z  niego pojazdów drogowych lub kolejowych;  
6) statkach służby państwowej specjalnego przeznaczenia – należy przez to rozumieć statki używane wyłącznie do:  
a) inspekcji i  pomi arów hydrograficznych,  
b) ratowania życia na morzu,  
c) zwalczania rozlewów olejów i  substancji szkodliwych lub zanieczyszczających środowisko naturalne,  
d) obsługi oznakowania nawigacyjnego,  
e) wykonywania ustawowych zadań Krajowej Administracji Skarbowej,  
f) zabezpieczenia przeciwpożarowego i  zwalczania pożarów,  
g) łamania lodów;  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1452  
 
 7) jachcie morskim – należy przez to rozumieć jacht rekreacyjny lub jacht komercyjny, przeznaczony lub używany do 
celów sportowych lub rekreacyjnych na wodach morskich;  
8) jachcie  rekreacyjnym – należy przez to rozumieć statek przeznaczony lub używany wyłącznie do uprawiania sportu 
lub rekreacji, inny niż jacht komercyjny;  
9)2) jachcie komercyjnym – należy przez to rozumieć statek przeznaczony do celów sportowych lub rekreacyjnych,  uży-
wany do przewozu nie więcej niż 1 2 pasażerów w  ramach prowadzenia działalności polegającej na:  
a) odpłatnym przewozie osób,  
b) odpłatnym wykonywaniu rejsów szkoleniowych,  
c) odpłatnym udostępnianiu statku w  celach połowu organizmów morskich na podstawi e sportowego zezwolenia 
połowowego zgodnie z  przepisami o  rybołówstwie,  
d) odpłatnym udostępnianiu statku obsadzonego załogą,  
e) każdym innym odpłatnym udostępnianiu statku;  
9)3) jachcie komercyjnym – należy przez to rozumieć statek przeznaczony lub używan y wyłącznie do uprawiania 
sportu lub rekreacji, w  ramach prowadzenia działalności polegającej na:  
a) odpłatnym przewozie osób,  
b) odpłatnym wykonywaniu rejsów szkoleniowych,  
c) odpłatnym udostępnianiu statku w  celach połowu organizmów morskich na podstawie  sportowego zezw o-
lenia połowowego zgodnie z  przepisami o  rybołówstwie,  
d) odpłatnym udostępnianiu statku obsadzonego załogą,  
e) każdym innym odpłatnym wykorzystaniu lub udostępnianiu statku  
– o ile w  ramach tej działalności nie jest używany do przewozu wię cej niż 12  pasażerów;  
10) jachcie śródlądowym – należy przez to rozumieć statek żeglugi śródlądowej o  napędzie żaglowym lub mechanicznym 
przeznaczony lub używany wyłącznie do uprawiania sportu lub rekreacji, w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 
21 grudnia 2000  r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2128, z 2018 r. poz. 1137 i 1694 oraz z 2019 r. 
poz. 125, 642 i 730 ); 
10a) długości statku – należy przez to rozumieć 96% całkowitej długości kadłuba mierzonej  w płaszczyźnie wodnicy równ o-
ległej  do płas zczyzny podstawowej na wysokości równej 85% wysokości bocznej lub długość mierzoną od przedniej 
krawędzi dziobnicy do osi trzonu sterowego  w płaszczyźnie tej wodnicy, jeżeli długość ta jest większa;  
10b) długości jachtu morskiego – należy przez to rozumieć  długość kadłuba mierzoną między skrajnymi punktami kadłuba 
na rufie  i dziobie,  z pominięciem części należących do wyposażenia kadłuba,  w szczególności: steru, bukszprytu  
i odbojnic;  w przypadku gdy tak określona długość jachtu morskiego wynosi 2 4 m albo p owyżej, długość jachtu mo r-
skiego określa się jak długość statku;  
10c) pasażerze – należy przez to rozumieć każdą osobę,  z wyjątkiem:  
a) kapitana  i członków załogi lub innych osób zatrudnionych na statku lub wykonujących zadania na statku dla jego 
potrzeb,  
b) dziecka  w wieku poniżej jednego roku życia;  
11) działaniach statek -port – należy przez to rozumieć działania wywołujące bezpośredni wpływ na statek związane 
z przemieszczaniem osób, ładunku lub zaopatrzenia;  
12) żegludze na linii regularnej – należy przez to rozumieć żeglugę na wodach morskich zapewniającą połączenie po -
między co najmniej dwoma portami, zgodnie z  opublikowanym rozkładem lub odbywającą się z  taką regularnością 
lub częstotliwością, która pozwala rozpoznać jej cykliczny charakter;  
13) pasażerskiej żegludze krajowej – należy przez to rozumieć żeglugę na wodach morskich uprawianą przez statki pas a-
żerskie pomiędzy portami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej;  
                                                           
2) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 3. 
3) W brzmieniu ustalonym przez art. 23 pkt 1 ustawy z dnia 12  kwiet nia 2018  r. o rejestracji jachtów i  innych jednostek pływających 
o długości do 24  m (Dz. U. poz. 1137),  która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1452  
 
 14) międzynarodowej żegludze pasażerskiej – należy przez to rozumieć żeglugę na wodac h morskich statkiem pasaże r-
skim inną niż pasażerska żegluga krajowa;  
15) informacji dotyczącej identyfikacji statku – należy przez to rozumieć podstawowe informacje o  statku, takie jak  
nazwa oraz, o  ile statek posiada, sygnał rozpoznawczy oraz numer IMO s tatku nadany przez Międzynarodową Org a-
nizację Morską (IMO) lub morski radiowy numer identyfikacyjny MMSI;  
16) organizacji – należy przez to rozumieć instytucję klasyfikacyjną wykonującą zadania w  zakresie nadzoru techniczn e-
go nad statkami;  
17) uznanej orga nizacji – należy przez to rozumieć organizację uznaną przez Komisję Europejską zgodnie z  przepisami 
Unii Europejskiej w  zakresie wspólnych reguł i  norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i  przeglądów 
statków;  
18) przepisach klasyfikacyjnych – należy przez to rozumieć wymagania uznanej organizacji w  zakresie budowy statku, 
jego stałych urządzeń oraz wyposażenia, a  także utrzymania statku oraz procedur przeprowadzania przeglądów statku;  
19) przeglądzie statku – należy przez to rozumieć kontrolę pr zeprowadzaną przez organizację w  celu potwierdzenia 
zgodności z  przepisami klasyfikacyjnymi dla wydania świadectwa klasy;  
20) świadectwie klasy – należy przez to rozumieć dokument wydany przez uznaną organizację potwierdzający zdolność 
lub przystosowanie s tatku do określonego używania zgodnie z  przepisami klasyfikacyjnymi tej uznanej organizacji;  
21) certyfikacie – należy przez to rozumieć dokument bezpieczeństwa wydany dla statku zgodnie z  przepisami ustawy 
oraz umów międzynarodowych;  
22) dacie rocznicowej  – należy przez to rozumieć dzień i  miesiąc każdego roku, taki sam jak w  dacie upływu ważności 
danego certyfikatu;  
23) inspekcji – należy przez to rozumieć kontrolę przeprowadzaną przez:  
a) państwo bandery, inne państwo na zlecenie państwa bandery lub uzna ną organizację w  imieniu państwa bandery, 
w celu potwierdzenia, że statek i  jego załoga spełniają wymagania okr eślone w  przepisach krajowych i między -
narodowych,  
b) państwo portu – zgodnie z  postanowieniami porozumień międzynarodowych w  sprawie inspekcji p aństwa portu;  
24) Memorandum Paryskim – należy przez to rozumieć międzynarodowe porozumienie państw Europy  i Kanady  
w sprawie regionalnego systemu portowej kontroli statków obcych bander zawijających do ich portów, podpisane  
w Paryżu dnia 2 6 stycznia 198 2 r. (Dz. Urz. MIiR  z 2014 r. poz. 61); 
25) regionie Memorandum Paryskiego – należy przez to rozumieć obszar geograficzny, w  którym państwa -strony Mem o-
randum Paryskiego przeprowadzają inspekcje na podstawie postanowień tego Memorandum;  
26) systemie THETIS – należy przez to rozumieć system informacyjny wspomagający realizację zadań inspekcji państwa 
portu, zawierający dane dotyczące inspekcji państwa portu przeprowadzanych w  regionie Memorandum Paryskiego;  
27) priorytecie I  lub priorytecie II – należy przez to rozumieć element opisujący status statku w  systemie THETIS, okreś -
lający obowiązek przeprowadzenia inspekcji statku, zależny od profilu ryzyka statku, a  także czasu jaki upłynął od 
ostatniej inspekcji oraz zaistnienia czynników nadrzędnych lub nieoczeki wanych okoliczności;  
28) profilu wysokiego, profilu średniego lub profilu niskiego ryzyka – należy przez to rozumieć element systemu THETIS  
opisujący statek w  zależności od parametrów określonych w  przepisach Unii Europejskiej w  sprawie kontroli prz e-
prowad zanej przez państwo portu, decydujący o  priorytecie inspekcji statku, zakresie i  częstotliwości jej przeprow a-
dzania;  
29) zatrzymaniu statku – należy przez to rozumieć decyzję zakazującą wyjścia statku w  morze z  powodu wykrytych uch y-
bień, które pojedynczo l ub razem czynią statek niezdatny do żeglugi morskiej;  
30) wstrzymaniu operacji – należy przez to rozumieć decyzję zakazującą kontynuowania pracy statku ze względu na w y-
kazane uchybienia, które pojedynczo lub razem mogłyby uczynić dalszą pracę statku niebez pieczną;  
31) zakazie wejścia do portu – należy przez to rozumieć decyzję wydaną kapitanowi lub armatorowi statku skutkującą, 
zgodnie z  przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi inspekcji państwa portu, zakazem wejścia do wszystkich portów 
i kotwicowisk pańs tw członkowskich Unii Europejskiej;  
32) zakazie używania statku – należy przez to rozumieć decyzję zabraniającą uprawiania regularnej żeglugi promu pas a-
żerskiego typu ro -ro lub szybkiego statku pasażerskiego wydaną zgodnie z  przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi 
systemu obowiązkowych przeglądów dla bezpiecznej, regularnej żeglugi promów typu ro -ro i szybkich statków pas a-
żerskich;  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1452  
 
 33) umowach międzynarodowych – należy przez to rozumieć:  
a) Międzynarodową konwencję o  bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzoną w  Londynie dnia 1  listopada 
1974  r. (Dz. U. z 1984  r. poz. 318 i 319, z 1986  r. poz. 177, z 2005 r. poz. 1016  oraz z 2017 r. poz. 1 42) wraz 
z Protokołem z  1978  r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o  bezpieczeństwie życia na morzu, 1974 , spo-
rządzonym w  Londynie dnia 17  lutego 1978  r. (Dz. U. z 1984  r. poz. 320 i 321), i  z Protokołem z  1988  r. dot y-
czącym Międzynarodowej konwencji o  bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w  Londynie dnia 
11 listopada 1988  r. (Dz. U. z 2008  r. poz. 1173  i 1174 ), zwaną dalej „Konwencją SOLAS ”, 
b) Międzynarodową konwencję o  liniach ładunkowych, sporządzoną w  Londynie dnia 5  kwietnia 1966  r. (Dz. U. 
z 1969  r. poz. 282) wraz z  Protokołem z  1988  r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o  liniach ładu nko-
wych, 1966, sporządzonym w  Londynie dnia 11  listopada 1988  r. (Dz. U. z 2009  r. poz. 372 i 373 ), zwaną dalej 
„Konwencją o  liniach ładunkowych ”, 
c) Konwencję w  sprawie międzynarodowych przepisów o  zapobieganiu zderzeniom na morzu z  1972  roku, sporz ą-
dzoną  w Londynie dnia 20  października 1972  r. (Dz. U. z 1977  r. poz. 61 i 62 oraz z 1984  r. poz. 106), zwaną 
dalej „Konwencją o  zapobieganiu zderzeniom ”, 
d) Międzynarodową konwencję o  zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973, sporządzoną w Lond y-
nie dnia 2  listopada 1973  r., oraz Protokół z  1978  r. dotyczący tej konwencji, sporządzony w  Londynie dnia 
17 lutego 1978  r. (Dz. U. z 1987  r. poz. 101 i 102 , z 2016 r. poz. 1979 , z 2017 r. poz. 1449  oraz z 2018 r. 
poz. 1714 i 1970 ) oraz Protokołem z  1997  r. uzupełniającym Międzynarodową konwencję o  zapobieganiu zani e-
czyszczaniu morza przez statki, 1973, zmodyfikowaną przynależnym do niej Protokółem z  1978  r., sporządz o-
nym w  Londynie dnia 26  września 1997  r. (Dz. U. z 2005  r. poz. 1679), zwaną dalej „Konwencj ą MARPOL ”, 
e) Międzynarodową konwencję o  pomierzaniu pojemności statków z  1969  r., sporządzoną w  Londynie dnia 
23 czerwca 1969  r. (Dz. U. z 1983  r. poz. 247 i 248 ), zwaną dalej „Konwencją TONNAGE ”, 
f) Międzynarodową konwencję w  sprawie kontroli szkodliwych  systemów przeciwporostowych na statkach, pod -
pisaną w  Londynie dnia 5  października 2001  r. (Dz. U. z 2008  r. poz. 851 i 852 ), 
g) Konwencję  o pracy na morzu, przyjętą przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy  w Gene-
wie dnia 2 3 lutego 200 6 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 845 oraz z 2017 r. poz.  512), zwaną dalej „Konwencją MLC ”, 
h) Międzynarodową konwencję o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz  
pełnienia wacht, 1978, sporządzoną w Londynie dnia 7 lipca 1978 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 201 i 202, z 1999 r.  
poz. 286,  z 2013 r. poz. 1092  i 1093, z 2018 r. poz. 1866 i 2088 oraz z 2019 r. poz. 103 ), zwaną dalej „Konwe n-
cją STCW”,  
i) Międzynarodową konwencję o wymaganiach w zakresie wyszkolenia, wydawania świadectw oraz pełnienia  
wacht dla załóg statków rybackich, sporządzoną w Londynie dnia 7 lipca 1995 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1654  
i 1655), zwaną dalej „Konwencją STCW -F”; 
34) Kodeksie ISM – należy przez to rozumieć Międzynarodowy kodeks zarządzania bezpieczną eksploata cją statków 
i zapobieganiem zanieczyszczaniu, określony w  rozdziale IX Konwencji SOLAS;  
34a) Kodeksie ISPS – należy przez to rozumieć Międzynarodowy kodeks ochrony statków  i obiektów portowych, określ o-
ny w rozdziale XI -2 Konwencji SOLAS;  
35) państwie czło nkowskim Unii Europejskiej – należy przez to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego 
Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym;  
36) państwie trzecim – należy przez to rozumieć państwo niebędące państ wem członkowskim Unii Euro pejskiej;  
37) stałej platformie wiertniczej – należy przez to rozumieć jednostkę górniczą, przeznaczoną do wydobycia  i przetw a-
rzania węglowodorów, osadzoną na dnie morskim na stałe, stanowiącą morską budowlę hydrotechniczną.  
Art. 6. 1. W  celu zwiększenia bezpieczeństwa morskiego w  zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wypos a-
żenia i  eksploatacji, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w  drodze rozporządzenia, wprowadzić do 
stosowania wymagania, wytyczne lub z alecenia międzynarodowe o  charakterze specjalistycznym dotyczące bezpiecze ń-
stwa morskiego, budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i  eksploatacji, ustanawiane w  szczególności przez:  
1) Międzynarodową Organizację Morską (IMO);  
2) Międzynarodowe St owarzyszenie Służb Oznakowania Nawigacyjnego (IALA);  
3) Międzynarodową Organizację Hydrograficzną (IHO).  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej mając na uwadze upowszechnianie zasad dobrej praktyki 
morskiej może wydać, w  drodze obwieszczenia, in formacje o  zaleceniach i  wytycznych wydawanych przez organizacje 
międzynarodowe w  zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń, wyposażenia i  eksploatacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1452  
 
 Art. 7. 1. Na potrzeby administracji morskiej terenowe organy administracji morskiej tworzą elektro niczną bazę 
danych o  statkach o  polskiej przynależności.  
2. Baza danych,  o której mowa  w ust. 1, zawiera informacje dotyczące:  
1) identyfikacji statku;  
2) przeprowadzanych przeglądów i  inspekcji państwa bandery;  
3) uznanych organizacji uczestniczących w klasyfikacji i  certyfikacji statku;  
4) organu, który przeprowadził inspekcję statku w  ramach kontroli państwa portu, oraz daty inspekcji;  
5) wyników inspekcji przeprowadzonych w  ramach inspekcji państwa portu, w  szczególności dotyczących uchybień 
i zatrz ymań statku;  
6) wypadków i  incydentów morskich;  
7) identyfikacji statków, które zmieniły banderę z  polskiej na obcą w  ciągu ostatnich 12  miesięcy;  
8) innych danych o  statkach o  polskiej przynależności uznanych za istotne przez organy administracji morskiej . 
3. Informacje,  o których mowa  w ust. 2: 
1) pkt 4 i 5 – przekazuje armator statku o  polskiej przynależności;  
2) pkt 6  – przekazują podmioty właściwe do prowadzenia dochodzeń w  sprawach wypadków i  incydentów morskich;  
3) pkt 7  – przekazują podmioty prowadz ące rejestr statków o  polskiej przynależności.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia bazy 
danych o  statkach o  polskiej przynależności, w  tym wprowadzania i  aktualizacji informacji o  tych stat kach, warunki 
dostępu właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej oraz Komisji Europejskiej do informacji zamiesz -
czonych w  bazie oraz zakres ich wykorzystania, mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji zamiesz -
czonych w  bazie oraz przepisy Unii Europejskiej w  zakresie wymagań dotyczących państwa bandery.  
Art. 8. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze charakter wykonywanych zadań admin i-
stracji  morskiej, liczbę statków  o polskiej przynależności oraz  liczbę uznanych organizacji upoważnionych do wykonyw a-
nia zadań administracji morskiej, może powierzyć,  w drodze umowy, uznanej organizacji wykonywanie określonych zadań 
administracji morskiej.  
2. Umowa,  o której mowa  w ust. 1, zawierana między ministrem w łaściwym do spraw gospodarki morskiej  a uznaną 
organizacją określa  w szczególności:  
1) zakres zadań powierzonych uznanej organizacji;  
2) szczegółowe prawa  i obowiązki stron umowy;  
3) warunki współpracy stron umowy.  
3. W przypadku zawarcia umowy,  o której m owa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej wydaje 
uznanej organizacji upoważnienie do wykonywania określonych  w umowie zadań administracji morskiej.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może zawiesić upoważnienie uznanej organizacji  w przypadku:  
1) stwierdzenia, że działanie uznanej organizacji stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa żeglugi  i środowiska morski e-
go, przy zastosowaniu kryteriów określonych  w załączniku  nr 1 do decyzji Komisji  z dnia 1 6 czerwca 200 9 r. w spra-
wie kryteriów stosowanych przy ustalaniu, czy poziom skuteczności organizacji działającej  w imieniu państwa band e-
ry można uznać za niedopuszczalne zagrożenie dla bezpieczeństwa  i środowiska naturalnego (Dz. Urz. UE L  162 
z 25.06.2009, str. 6);  
2) niespełnie nia przez uznaną organizację kryteriów,  o których mowa  w załączniku  nr 1 do rozporządzenia Parlamentu 
Europejskiego  i Rady (WE)  nr 391/200 9 z dnia 2 3 kwietnia 200 9 r. w sprawie wspólnych reguł  i norm dotyczących 
organizacji dokonujących inspekcji  i przeglądów na statkach (Dz. Urz. UE L 13 1 z 28.05.2009, str. 11,  z późn. zm.);  
3) nieusunięcia przez uznaną organizację nieprawidłowości stwierdzonych  w ramach nadzoru organów administracji 
morskiej nad uznaną organizacją;  
4) braku statków  o polskiej przyn ależności  w rejestrze uznanej organizacji  w okresie ostatnich 2 lat. 
5. Przywrócenie upoważnienia następuje na wniosek uznanej organizacji po ustaniu przyczyn powodujących jego z a-
wieszenie oraz przeprowadzeniu audytu organów administracji morskiej potwierd zającego ustanie tych przyczyn.  
6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej cofa upoważnienie uznanej organizacji  w przypadku utraty przez 
nią uznania Komisji Europejskiej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1452  
 
 7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej informuje niezwłocznie Komisję Europejską oraz właściwe org a-
ny państw członkowskich Unii Europejskiej,  a także IMO,  o zawieszeniu albo cofnięciu upoważnienia uznanej organizacji, 
wraz  z uzasadnieniem.  
8. Organy administracji morskiej sprawują nadzór nad uznanymi organizacjami up oważnionymi do wykonywania  
zadań administracji morskiej.  W ramach sprawowanego nadzoru organy administracji morskiej:  
1) przeprowadzają audyty centrali lub oddziału uznanej organizacji nie rzadziej niż co 2 lata; 
2) przeprowadzają inspekcje doraźne,  o których mowa  w art. 20 ust. 2 pkt 3 ustawy;  
3) opiniują opracowane przez uznaną organizację projekty przepisów klasyfikacyjnych, procedur nadzoru nad statkami 
oraz projekty zmian do takich przepisów  i procedur.  
9. Uznana organizacja upoważniona do wykonywania zadań administracji morskiej przekazuje corocznie ministrowi 
właściwemu do spraw gospodarki morskiej sprawozdanie  z realizacji zadań powierzonych umową.  
10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej oraz właściwym organom państw  
członkowskich Unii Europejskiej sprawozdanie  z czynności wykonanych  w ramach nadzoru, najpóźniej do dnia 3 1 marca  
w roku następującym po roku,  w którym czynności te przeprowadzono.  
11. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) minimalny zakres postanowień umowy,  o której mowa  w ust. 1, zawieranej między ministrem właściwym do spraw 
gospodarki morskiej  a uznaną organizacją,  
2) szczegółowy sposób  i tryb sprawowania nadzoru nad uznanymi organizacjami upo ważnionymi do wykonywania z a-
dań administracji morskiej,  
3) szczegółowy zakres informacji zawartych  w sprawozdaniu,  o którym mowa  w ust. 9 
– mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa statków  o polskiej przynależności oraz właściwe wykonyw a-
nie powierzonych zadań przez uznane organizacje,  a także postanowienia umów międzynarodowych  i rezolucji  
IMO A.739(18)4) w sprawie wytycznych do upoważniania uznanych organizacji działających  w imieniu administracji, rez o-
lucji IMO MSC.349(92) Kodeks dla uznanych organizacji (Kodeks RO)5) z wyłączeniem sekcji 1.1, 1.3, 3.9.3.1, 3.9.3. 2 
i 3.9.3. 3 części 2 tego Kodeksu oraz rezolucji IMO A.1070(28) Kodeks wdrażania instrumentów prawnych IMO6) 
z wyłączeniem sekcji 16.1, 18. 1 i 19 części 2 tego Kodeksu.  
Art. 9. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz urzędy, służby i inne podmio ty, o których mowa 
w ust. 2, są poddawane audytowi IMO zgodnie z przepisami z rozdziału XIII Konwencji SOLAS.  Po przeprowadzeniu 
audytu minister właściwy do spraw gospodar ki morskiej publikuje jego wyniki na stronie podmiotowej urzędu obsługuj ą-
cego tego ministra  w Biuletynie Informacji Publicznej oraz nadzoruje usunięcie stwierdzonych uchybień.  
2. Urzędy, służby  i inne podmioty realizujące zadania  i obowiązki wynikające  z rezolucji IMO A.1070(28) Kodeks 
wdrażania instrumentów prawnych IMO6) poddaje się audytowi IMO  w zakresie wypełniania tych obowiązków.  
3. Audyt, o  którym mowa  w ust. 1, poprzedza się przeprowadzaniem audytów wewnętrznych w  urzędach, służbach 
i innych podmiotac h realizujących zadania, o  których mowa  w ust. 2. Przeprowadzanie audytów wewnętrznych koordynuje 
minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może określić, w  drodze rozporządzenia, sposób przygotowania  
administracji morskiej do audytu IMO, a  w szczególności tryb organizacji i  przeprowadzania audytów wewnętrznych, 
jednostki nimi objęte oraz tryb usuwania stwierdzonych uchybień, kierując się koniecznością zapewnienia prawidłowego 
i sprawnego przygotowania  i przebiegu audytu IMO.  
Art. 10. Dyrektorzy urzędów morskich utrzymują system zarządzania jakością zgodny z  normą ISO 900 1 w odniesi e-
niu do spraw związanych z  realizacją zadań państwa bandery, państwa portu i  państwa nadbrzeżnego.  
                                                           
4) Rezolucja IMO A.739(18) z  dnia 4  listopada 1993  r. – Wytyczne do upoważniania uznanych organizacji d ziałających w  imieniu  
administracji (Dz. Urz. MIiR z  2014  r. poz. 62). 
5) Rezolucja IMO MSC.349(92) z  dnia 21  czerwca 2013  r. – Kodeks dla uznanych organizacji (Kodeks RO) (Dz. Urz. MIiR z  2015  r. 
poz. 25). 
6) Rezolucja IMO A.1070(28) – Kodeks wdrażania in strumentów prawnych IMO, przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne IMO w  dniu 
4 grudnia 2013  r. (Dz. Urz. MIiR z  2014  r. poz. 76). 
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1452  
 
 Rozdział 2  
Budowa statku, jego stałych urządzeń i  wyposażenie  
Art. 11. 1. Statek może być używany  w żegludze morskiej, jeżeli odpowiada wymaganiom bezpieczeństwa  w zakresie 
jego budowy, stałych urządzeń  i wyposażenia oraz warunkom życia  i pracy na statku określonym w:  
1) umowach międzynarodowych;  
2) przepisach ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposa żeniu morskim (Dz. U. z 201 9 r. poz. 955); 
3) przepisach ustawy.  
2. Wymagań określonych  w Konwencji MLC, dotyczących warunków zakwaterowania  i zaplecza rekreacyjnego, 
mogą nie spełniać statki zbudowane przed dniem 2 0 sierpnia 201 3 r., które spełniają wymagania określone w:  
1) Konwencji  nr 92 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi na statku (zrewidowanej  
w 1949 r.), przyjętej  w Genewie dnia 1 8 czerwca 1 949 r. (Dz. U. z 1954 r. poz. 202);  
2) Konwencji  nr 133 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej pomieszczenia załogi na statku (postanowienia 
uzupełniające), przyjętej  w Genewie dnia 3 0 października 197 0 r. (Dz. U. z 1994 r. poz. 512).  
2a. Minister wł aściwy do spraw gospodarki morskiej może uznać za obowiązujące przepisy techniczne  w zakresie 
budowy statków podlegających umowom międzynarodowym  i stałych platform wiertniczych, ich urządzeń  i wyposażenia, 
wydawane przez organizację,  w przypadku gdy zapew niają one bezpieczeństwo tych statków  i platform.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa statków  
i stałych platform wiertniczych oraz życia  i zdrowia osób na tych statkach  i platformach, może,  w drodze rozporządzenia:  
1) uznać za obowiązujące przepisy uznanej organizacji, jeżeli spełnione są szczegółowe warunki określone  w przepisach 
wydanych na podstawie  pkt 2; 
2) określić szczegółowe warunki  i sposób uznawania przepisów technicznych wyda nych przez organizację za spełniające 
wymagania bezpieczeństwa, mając na uwadze posiadane uznanie Komisji Europejskiej przez tę organizację;  
3) zwiększyć wymagania wobec statków podlegających umowom międzynarodowym, w  zakresie budowy statku, jego 
stałych u rządzeń i  wyposażenia w  stosunku do wymagań określonych tymi umowami, zgodnie z  ich przepisami;  
4) wyłączyć statki podlegające umowom międzynarodowym spod działania niektórych postanowień tych umów, zgodnie 
z ich przepisami.  
4. W przypadku uznania przepisó w klasyfikacyjnych organizacji innej niż uznana organizacja, minister właściwy do 
spraw gospodarki morskiej przekazuje informację w  tej sprawie Komisji Europejskiej oraz pozostałym państwom czło n-
kowskim Unii Europejskiej.  
Art. 12. 1. Statek niepodlegający umowom międzynarodowym może być używany w  żegludze morskiej, jeżeli jego 
budowa, stałe urządzenia i  wyposażenie zapewniają bezpieczne uprawianie żeglugi, ochronę środowiska morskiego oraz 
bezpieczeństwo życia i  zdrowia osób na nim przebywających, z  uwzględ nieniem wymagań umów międzynarodowych, 
w zakresie określonym w  przepisach wydanych na podstawie  ust. 2. 
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, wymagania w  zakresie budowy 
statku, jego stałych urządzeń i  wyposaże nia dla statków nieobjętych umowami międzynarodowymi bądź uzna za obowiąz u-
jące w  tym zakresie wymagania określone w  przepisach technicznych uznanej organizacji lub podmiotu, o  którym mowa  
w art. 26 ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeńs twa statków oraz życia i  zdrowia osób przebywających 
na statkach, z  uwzględnieniem, dla statków rybackich o  długości co najmniej 24  m, przepisów Unii Europejskiej ustan a-
wiających zharmonizowany system bezpieczeństwa dla takich statków.  
Art. 13. 1. Statek p owinien mieć wyznaczoną wolną burtę zgodnie z  postanowieniami Konwencji o  liniach ładunkowych.  
2. Organem właściwym do wyznaczenia wolnej burty jest dyrektor urzędu morskiego.  
3. Statek, dla którego wyznaczono wolną burtę, otrzymuje świadectwo wolnej burty  oraz znak wolnej burty, który n a-
leży umieścić na obu burtach statku.  
4. Za czynności związane z  wydaniem świadectwa wolnej burty pobiera się opłatę w  wysokości określonej w załąc z-
niku do ustawy.  
5. Opłata, o  której mowa  w ust. 4, stanowi dochód budżetu państwa.  
6. W przypadku gdy świadectwo wolnej burty wydaje uznana organizacja, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty  
ustalonej w  załączniku do ustawy.  
7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, tryb postępowania  w sprawach 
wyznaczania wolnej burty oraz wzory międzynarodowych świadectw wolnej burty, uwzględniając postanowienia Konwe n-
cji o liniach ładunkowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1452  
 
 Art. 14. 1. Statek powinien być wyposażony w  urządzenie Systemu Automatycznej Identyfikacji (AIS), spełnia jące 
wymagania określone w  rozdziale V Konwencji SOLAS.  
2. Statek wyposażony  w urządzenie systemu AIS utrzymuje je  w działaniu ciągłym  z wyjątkiem przypadków,  
w których porozumienia międzynarodowe lub przepisy IMO stanowią  o ochronie informacji nawigacyjne j lub gdy kapitan 
statku uzna, że utrzymywanie urządzenia systemu AIS  w działaniu stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa lub 
ochrony statku.  
2a. W przypadku,  o którym mowa  w ust. 2, jeżeli statek znajduje się  w obszarze obowiązkowego systemu meldunk o-
wego lub rozgraniczenia ruchu, kapitan statku  o polskiej przynależności niezwłocznie informuje  o wyłączeniu urządzenia 
systemu AIS właściwy organ nadzorujący ruch statków  w tym obszarze oraz dokonuje odpowiedniego zapisu  w dzienniku 
pokładowym  z podaniem przyczyny  i czasu trwania wyłączenia tego urządzenia.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, kategorie statków zwolnionych 
z wymogu wyposażenia w  urządzenia systemu AIS, biorąc pod uwagę pojemność brutto, rodzaj , rok budowy oraz rejon 
żeglugi statków, z  uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w  zakresie systemu monitorowania i  informacji o  ruchu 
statków.  
Art. 15. 1. Statek powinien być wyposażony w  rejestrator danych z  podróży (VDR) albo uproszczony rejestrato r 
danych z  podróży (S -VDR), spełniający wymagania określone w  rozdziale V Konwencji SOLAS.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, kategorie statków, które mogą 
być wyposażone w  S-VDR, oraz kategorie statkó w zwolnionych z  obowiązku wyposażenia w  VDR albo S -VDR, biorąc 
pod uwagę pojemność brutto, rodzaj, rok budowy oraz rejon żeglugi statków, z  uwzględnieniem przepisów Unii Europe j-
skiej w  zakresie systemu monitorowania i  informacji o  ruchu statków.  
Art. 16. 1. Statek uprawiający żeglugę międzynarodową powinien być wyposażony w  urządzenie Systemu Identy -
fikacji i  Śledzenia Dalekiego Zasięgu (LRIT), spełniające wymagania określone w  rozdziale V Konwencji SOLAS.  
2. Statek wyposażony w  urządzenie systemu LRIT p owinien utrzymywać je w  działaniu ciągłym z  wyjątkiem prz y-
padków, w  których porozumienia międzynarodowe lub przepisy IMO stanowią o  ochronie informacji nawigacyjnej lub gdy 
kapitan statku uzna, że utrzymywanie urządzenia systemu LRIT w  działaniu stanowić b ędzie zagrożenie dla bezpiecze ń-
stwa lub ochrony statku.  
3. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 2, kapitan statku o  polskiej przynale żności niezwłocznie informuje o wyłą-
czeniu urządzenia systemu LRIT dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzyste go statku oraz dokonuje 
odpowiedniego zapisu w  dzienniku pokładowym z  podaniem przyczyny i  czasu trwania wyłączenia tego urządzenia.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) kategorie statków zwolnionych z  obow iązku wyposażenia w  urządzenia systemu LRIT, mając na uwadze pojemność 
brutto, rodzaj, rok budowy, rejon żeglugi statków oraz używane przez te statki systemy identyfikacji,  
2) warunki przekazywania danych  z urządzeń systemu LRIT do Centrum Danych LRIT  
– z uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w  zakresie systemu monitorowania i  informacji o  ruchu statków.  
Art. 17. 1. Stacje atestacji urządzeń i  wyposażenia statku, w  tym sprzętu ochrony przeciwpożarowej, środków ratu n-
kowych oraz urządzeń radiowych i  nawi gacyjnych, podlegają, zgodnie z  przepisami Konwencji SOLAS, uznawaniu oraz 
nadzorowi dyrektora urzędu morskiego.  
1a. Dla stacji atestacji,  o których mowa  w ust. 1, mających siedzibę na obszarze województw:  
1) zachodniopomorskiego lub pomorskiego,  w powiata ch: kołobrzeskim, świdwińskim, drawskim, wałeckim, koszali ń-
skim, sławieńskim, szczecineckim, białogardzkim, słupskim, bytowskim, człuchowskim, lęborskim oraz chojnickim  – 
właściwym jest Dyrektor Urzędu Morskiego  w Słupsku;  
2) zachodniopomorskiego,  w powiatach: świnoujskim, polickim, gryfińskim, kamieńskim, gryfickim, goleniowskim, 
stargardzkim, pyrzyckim, myśliborskim, choszczeńskim, łobeskim oraz szczecińskim – właściwym jest Dyrektor 
Urzędu Morskiego  w Szczecinie;  
3) pomorskiego,  w powiatach: puckim , wejherowskim, kartuskim, kościerskim, gdańskim, starogardzkim, tczewskim, 
kwidzyńskim, malborskim, sztumskim, nowodworskim, gdyńskim oraz sopockim – właściwym jest Dyrektor Urzędu 
Morskiego  w Gdyni.  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1452  
 
 1b. Dla stacji atestacji,  o których mowa  w ust. 1, mają cych siedzibę na obszarze województw:  
1) warmińsko -mazurskiego, mazowieckiego, podlaskiego, lubelskiego oraz podkarpackiego – właściwym jest Dyrektor 
Urzędu Morskiego  w Gdyni;  
2) kujawsko -pomorskiego, łódzkiego, śląskiego, świętokrzyskiego oraz małopolsk iego – właściwym jest Dyrektor Urz ę-
du Morskiego  w Słupsku;  
3) lubuskiego, wielkopolskiego, opolskiego, dolnośląskiego – właściwym jest Dyrektor Urzędu Morskiego  w Szczecinie.  
2. Uznania, odnowienia uznania  i zmiany zakresu uznania dokonuje się  w drodze dec yzji, po przeprowadzeniu ko n-
troli polegającej na sprawdzeniu spełnienia wymagań  w zakresie bazy technicznej stacji atestacji,  o której mowa  w ust. 1, 
oraz kwalifikacji jej personelu. Potwierdzeniem uznania, odnowienia uznania  i zmiany zakresu uznania jest świadectwo 
uznania.  
3. Świadectwo uznania wydaje się na okres 5 lat na podstawie pozytywnych wyników kontroli. Świadectwo podlega 
potwierdzeniu corocznie  w okresie od trzech miesięcy przed upływem daty rocznicowej świadectwa do trzech miesięcy po 
upływie t ej daty.  
4. Dyrektor urzędu morskiego może przeprowadzić kontrole sprawdzające w  celu stwierdzenia, czy stacja atestacji 
w okresie ważności świadectwa uznania spełnia wymagania, o  których mowa  w ust. 2. 
5. Na podstawie negatywnych wyników kontroli dyrektor  urzędu morskiego, w  drodze decyzji, cofa uznanie lub 
odmawia wydania świadectwa uznania.  
6. Za przeprowadzenie kontroli i  wydanie świadectwa uznania pobiera się opłatę określoną w  załączniku do ustawy. 
Opłata stanowi dochód budżetu państwa.  
7. Minister wł aściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe warunki  i tryb uznawania, odnowienia uznania  i zmiany zakresu uznania usług stacji atestacji,  o których 
mowa  w ust. 1, 
2) szczegółowy sposób sprawowania nadzoru nad stacjami atestacji,  
3) wzór świadectwa uznania dla stacji atestacji  
– kierując się koniecznością zapewnienia prawidłowego przeprowadzania atestacji urządzeń i  wyposażenia statku, 
z uwzględnieniem wymagań Konwencji SOLAS.  
Rozdział 3  
Inspekcje statku  
Oddział  1 
Inspekcja państwa bandery  
Art. 18. 1. W  celu zapewnienia spełniania przez statek o  polskiej przynależności wymagań, o  których mowa  
w art. 11, oraz wymagań Kodeksu ISM, statek podlega inspekcji państwa bandery przeprowadzanej przez organy inspe k-
cyjne w  zakresie, terminach i  trybie określonych w  ustawie, umowach międzynarodowych oraz przepisach ustawy z  dnia 
21 marca 1991  r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i  administracji morskiej ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz 
z 2019 r. poz. 125 i 730 ). 
2. Organami inspekcyjnymi, o  których mowa  w ust. 1, są dyrektorzy urzędów morskich, a  za granicą również konsulowie.  
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w  drodze rozporządzenia, organy inspekcyjne dla jedn o-
stek pływających Straży Gran icznej i  Policji, rodzaje przeglądów i  inspekcji oraz tryb ich dokonywania, a  także rodzaje 
i wzory dokumentów jednostek pływających, uwzględniając specyficzny charakter zadań wykonywanych przez te jednostki 
pływające.  
4. Minister Obrony Narodowej może okr eślić, w  drodze rozporządzenia, organy inspekcyjne dla jednostek pływaj ą-
cych Marynarki Wojennej, rodzaje przeglądów i  inspekcji, oraz tryb ich dokonywania, uwzględniając specyficzny chara k-
ter zadań wykonywanych przez te jednostki pływające.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1452  
 
 5. Organy inspe kcyjne mogą powierzyć przeprowadzenie określonych inspekcji wyznaczonym w  tym celu osobom 
lub uznanej organizacji.  
6. Organy inspekcyjne, o  których mowa  w ust. 2, mogą zwrócić się do organu inspekcyjnego innego państwa 
o przeprowadzenie inspekcji państwa b andery i  wydanie odpowiedniego certyfikatu w  ich imieniu, jeżeli państwo to jest 
stroną umowy międzynarodowej, na podstawie której dany certyfikat został wydany.  
7. Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcje państwa bandery przy pomocy inspektora inspekcji p aństwa bandery.  
8. Inspektorem inspekcji państwa bandery może być osoba, która posiada kwalifikacje, doświadczenie  i wiedzę  
w zakresie wymagań dotyczących bezpieczeństwa statków oraz zagadnień objętych Konwencją MLC.  
9. Inspektor ma prawo wstępu na statki za okazaniem dokumentu identyfikacyjnego.  
10. Uprawnienie, o  którym mowa  w ust. 9, przysługuje również osobie wykonującej czynności nadzoru nad przepr o-
wadzaniem inspekcji państwa bandery.  
11. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze  rozporządzenia, wzór dokumentu identyfik a-
cyjnego inspektora inspekcji państwa bandery oraz osoby wykonującej czynności nadzoru nad przeprowadzaniem inspekcji 
państwa bandery, kierując się koniecznością określenia niezbędnych informacji umożliwiających ide ntyfikację inspektora 
oraz tej osoby, a  także potrzebą określenia jednolitego wzoru tego dokumentu.  
Art. 18a. (uchylony)  
Art. 19. 1. Armator albo kapitan statku są obowiązani:  
1) zgłosić statek do inspekcji państwa bandery;  
2) niezwłocznie zawiadomić organ  inspekcyjny o  każdym przypadku wymagającym przeprowadzenia inspekcji doraźnej;  
3) na wezwanie organu inspekcyjnego, przedstawić niezwłocznie statek do inspekcji państwa bandery, przedłożyć żąd a-
ne dokumenty dotyczące jego bezpieczeństwa oraz udzielić wszel kich informacji o  stanie bezpieczeństwa statku;  
4) na żądanie organu inspekcyjnego, dokonać czynności niezbędnych do przeprowadzenia inspekcji państwa bandery.  
2. Koszty czynności, o  których mowa  w ust. 1 pkt 4, zalicza się do kosztów eksploatacji statku.  
3. Inspekcję państwa bandery przeprowadza się, w  miarę możliwości, bez uszczerbku dla eksploatacji statku.  
Art. 20. 1. W  ramach inspekcji państwa bandery statek o  polskiej przynależności podlega inspekcji:  
1) wstępnej – przeprowadzanej w  celu uzyskania po raz pierwszy certyfikatu wymaganego dla danego statku, zgodnie 
z przepisami wydanymi na podstawie  art. 23 ust. 4; 
2) rocznej – przeprowadzanej w  celu potwierdzenia ważności certyfikatu, corocznie w  okresie od trzech miesięcy przed 
upływem daty rocznicowej do trzech miesięcy po tej dacie;  
3) pośredniej – przeprowadzanej  w celu potwierdzenia ważności certyfikatu,  w okresie trzech miesięcy przed lub trzech 
miesięcy po drugiej lub trzeciej dacie rocznicowej certyfikatu,  i zastępującej odpowiednio drugą lub trzecią inspekcję 
roczną,  a w przypadku statków niepodlegających inspekcjom rocznym przeprowadzanej między drugą  a trzecią datą 
rocznicową;  
4) odnowieniowej – przeprowadzanej w  związku z  upływem ważności certyfikatu w  celu wydania nowego certyfikatu, 
nie w cześniej niż 3  miesiące przed utratą jego ważności i  nie później niż w  dniu utraty ważności tego certyfikatu;  
5) doraźnej – przeprowadzanej w  przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że statek został uszkodzony lub że nastąpiła 
zmiana w  jego kadłubie, urządzeniach lub wyposażeniu, jeżeli uszkodzenie lub zmiana mogą wpłynąć na stan bezpi e-
czeństwa statku, a  także w  przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że położenie linii ładunkowej statku nie odpowi a-
da wskazaniom zawartym w  świadectwie wolnej burty.  
1a. Typy  i rodzaje statków nieobjętych umowami międzynarodowymi, niepodlegających poszczególnym rodzajom 
inspekcji, określonym  w ust. 1, określają,  w zależności od ich pojemności brutto (GT), długości, przeznaczenia  i sposobu 
eksploatacji, przepisy wydane na podstawie  art. 23 ust. 4 i 5. 
1b. W ramach inspekcji państwa bandery organ inspekcyjny weryfikuje  i zatwierdza plany, instrukcje, poradniki  
i inne dokumenty wymagane dla statku przepisami wydanymi na podstawie  art. 86 ust. 3 lub umowami międzynarodowymi.  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1452  
 
 2. Inspekcja doraźna może być przeprowadzona również:  
1) po zatrzymaniu statku – w celu weryfikacji wykrytych uchybień oraz ustalenia przyczyn ich powstania;  
2) przed wyjściem statku  z polskiego portu, dla statku:  
a) okazjonalnie wychodzącego w  podróże międ zynarodowe, lub który będzie poddany inspekcji państwa portu 
w następnym porcie zgodnie ze wskazaniem w  systemie THETIS,  
b) o profilu wysokiego ryzyka;  
3) w celu nadzorowania prawidłowości działań uznanych organizacji upoważnionych do wykonywania zadań adm ini-
stracji morskiej;  
4) w przypadku stwierdzenia lub podejrzenia, że statek jest załadowany ponad granice dozwolone w  świadectwie wolnej 
burty;  
5) z innych przyczyn uznanych przez organ inspekcyjny za konieczne ze względu na bezpieczeństwo statku.  
Art. 21. 1. W  przypadku statku zbudowanego po dniu 17  lutego 1997  r., który był uprzednio wpisany do rejestru 
okrętowego państwa trzeciego, inspekcja wstępna ma na celu dodatkowo sprawdzenie, czy wyposażenie statku:  
1) odpowiada dokumentom w zakresie wymagań w roz umieniu ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu  morskim;  
2) posiada znak zgodności lub  
3) może być uznane za równoważne z wyposażeniem spełniającym wymagania w rozumieniu ustawy  z dnia 2 grudnia 
2016 r. o wyposa żeniu morskim.  
2. Organ inspekcyjny, po  przedstawieniu przez armatora dokumentów potwierdzających, że wyposażenie statku spe ł-
nia wymagania, o  których mowa  w ust. 1 pkt 3, na jego wniosek, wydaje certyfikat uznania wyposażenia za równoważne. 
Certyfikat ten powinien określać warunki i ograniczenia stosowania tego wyposażenia i  powinien być przechowywany na 
statku.  
3. Dla potwierdzenia, że wyposażenie statku może zostać uznane za równoważne, dyrektor urzę du morskiego może 
podjąć działania określone w art. 69 i art. 70 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny  zgodności i nadzoru 
rynku (Dz. U. z 2019 r. poz. 544). 
4. Koszty uzyskania dokumentów i  certyfikatu, o  którym mowa  w ust. 2, ponosi armator.  
Art. 22. 1. W ramach inspekcji państwa bandery:  
1) statek pasażerski oraz statek  inny niż pasażerski  o pojemności brutto (GT) co najmniej 50 0 jednostek, uprawiający 
żeglugę międzynarodową, podlegają audytowi:  
a) wstępnemu – przeprowadzanemu  w celu wydania certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem lub dokumentu ty m-
czasowego,  
b) pośrednie mu – przeprowadzanemu  w celu potwierdzenia ważności certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem,  
c) odnowieniowemu – przeprowadzanemu  w celu wydania nowego certyfikatu zarządzania bezpieczeństwem  
w związku  z upływem okresu jego ważności,  
d) dodatkowemu – przep rowadzanemu  w celu dodatkowej weryfikacji funkcjonowania systemu zarządzania bezpi e-
czeństwem  w okresach między audytami;  
2) armator statku,  o którym mowa  w pkt 1, podlega audytowi:  
a) wstępnemu – przeprowadzanemu  w celu wydania dokumentu zgodności lub doku mentu tymczasowego,  
b) rocznemu – przeprowadzanemu  w celu potwierdzenia ważności dokumentu zgodności, corocznie,  w okresie od 
trzech miesięcy przed upływem daty rocznicowej do trzech miesięcy po upływie tej daty,  
c) odnowieniowemu – przeprowadzanemu  w celu wydania nowego dokumentu zgodności  w związku  z upływem 
okresu jego ważności,  
d) dodatkowemu – przeprowadzanemu  w celu dodatkowej weryfikacji funkcjonowania systemu zarządzania bezpi e-
czeństwem  w okresach między audytami.  
2. Audyt dodatkowy,  o którym mowa  w ust. 1 pkt 1 lit. d oraz  ust. 1 pkt 2 lit. d, może być przeprowadzony również 
po zatrzymaniu statku,  w celu weryfikacji wykrytych uchybień oraz ustalenia przyczyn ich powstania.  
3. Przepisy  ust. 1 stosuje się odpowiednio do stałych platform wiertniczych z najdujących się  w polskich obszarach 
morskich oraz przedsiębiorców odpowiedzialnych za ich eksploatację.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1452  
 
 Art. 22a. 1. W ramach inspekcji państwa bandery,  w przypadku gdy jacht morski jest używany do żeglugi morskiej 
zgodnie  z opracowaną przez armatora inst rukcją bezpieczeństwa jachtu morskiego, organ inspekcyjny podczas inspekcji 
weryfikuje prawidłowość opracowania tej instrukcji.  
2. Instrukcja bezpieczeństwa jachtu morskiego zawiera informacje dotyczące armatora jachtu morskiego, rodzajów 
prowadzonej dział alności  i uprawianej żeglugi oraz związanego  z nimi ryzyka, systemu monitorowania stanu technicznego 
jachtu  i jego wyposażenia, kwalifikacji załogi  i procedur postępowania, pozwalające na wdrożenie  i utrzymywanie tego 
systemu.  
3. Szczegółowe elementy, jaki e zawiera instrukcja bezpieczeństwa jachtu morskiego oraz wytyczne dotyczące jej sp o-
rządzania oraz stosowania, określają przepisy wydane na podstawie  art. 23 ust. 5. 
4. Organ inspekcyjny sprawdza, czy używanie jachtu morskiego zgodnie  z instrukcją bezpieczeństwa jachtu morski e-
go zapobiega lub zmniejsza do akceptowalnego poziomu ryzyko wystąpienia zagrożeń zidentyfikowanych  w związku  
z prowadzoną działalnością lub uprawianą żeglugą.  
Art. 23. 1. Organ inspekcyjny wydaje, na podstawie pozytywnych wyników przeprowadzanych inspekcji państwa 
bandery, odpowiednie certyfikaty lub karty bezpieczeństwa, określone na podstawie  ust. 4 i 5. W certyfikatach  i kartach 
bezpieczeństwa ustala się okres ich ważności.  
1a. W przypadku niezgłoszenia statku do inspekc ji zgodnie  z art. 20 ust. 1 pkt 1–4 lub negatywnego wyniku  
inspekcji, certyfikat traci ważność.  
2. Organ inspekcyjny pobiera opłatę za:  
1) przeprowadzenie inspekcji lub audytu,  
2) wydanie lub potwierdzenie ważności certyfikatu, karty bezpieczeństwa, dokum entu zgodności lub dokumentu tym -
czasowego  
– w wysokości określonej w  załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.  
3. W przypadku gdy czynności, o  których mowa  w ust. 2 pkt 1, wykonuje uznana organizacja upoważniona do wyk o-
nywania zadań adm inistracji morskiej, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty ustalonej w  załączniku do ustawy.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, terminy, tryb i  zakres przepr o-
wadzania poszczególnych rodzajów inspekcji i  audytów, a  także rodzaje i  wzory certyfikatów kierując się koniecznością 
zapewnienia bezpieczeństwa statków, z  uwzględnieniem postanowień umów międzynarodowych oraz przepisów Unii  
Europejskiej w  zakresie wymagań dotyczących państwa bandery, a  dla statków rybackich o  długości co najmniej 24  m – 
przepisów Unii Europejskiej ustanawiających zharmonizowany system bezpieczeństwa dla takich statków.  
5. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje, tryb  i zakres przep rowadzania inspekcji jachtów morskich,  w zależności od rodzaju  i długości jachtu oraz 
używania jachtu zgodnie  z instrukcją bezpieczeństwa,  
2) elementy, jakie zawiera instrukcja bezpieczeństwa jachtu morskiego, oraz wytyczne dotyczące jej opracowania oraz 
stosowania,  
3) sposób weryfikowania przez organ inspekcyjny prawidłowości opracowania  i sprawdzenia wpływu stosowania instrukcji  
bezpieczeństwa jachtu morskiego na poziom ryzyka wystąpienia zagrożeń zidentyfikowanych  w związku  z prowadz o-
ną działalnością lub  uprawianą żeglugą,  
4) wzór karty bezpieczeństwa jachtu morskiego  
– kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa jachtów morskich,  z uwzględnieniem postanowień umów między -
narodowych  oraz przepisów Unii Europejskiej  w zakresie wymagań dotyczących państwa bandery.  
Art. 24. Jeżeli po przeprowadzeniu jednej z  inspekcji, o  których mowa  w art. 20, zaszły istotne zmiany w  kadłubie, 
urządzeniach lub wyposażeniu statku objętego inspekcją, statek ten nie może być użyty w  żegludze bez poddania go p o-
nownie od powiedniej inspekcji.  
Art. 25. 1. Inspekcje, o  których mowa  w art. 20 ust. 1 i art. 24, powinny być poprzedzone przeglądami statku dok o-
nywanymi przez uznaną organizację sprawującą nadzór techniczny nad statkiem.  
2. Nadzór techniczny organizacji sprawowany jest podczas budowy, odbudowy, przebudowy i  remontu statku, jego 
stałych urządzeń i  wyposażenia, a  także podczas eksploatacji statku.  
3. Potwierdzeniem dokonania przeglądu, o  którym mowa  w ust. 1, jest ważne świadectwo klasy statku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1452  
 
 4. Inspekcje, o  których  mowa  w art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 24, powinny być poprzedzone kontrolą Państwowej Inspekcji 
Pracy i  Państwowej Inspekcji Sanitarnej pod względem spełnienia wymagań międzynarodowych w  zakresie bezpiecze ń-
stwa i  higieny pracy oraz warunków sanitarnych i  zdrowotnych, zgodnie z  przepisami prawa pracy i  przepisami 
o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.  
Art. 26. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może upoważnić, w  drodze decyzji, podmiot do wyk o-
nywania przeglądów technicznych jachtów morskich o  długoś ci do 15  m, mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa 
żeglugi i  osób znajdujących się na tych jachtach.  
2. Podmiot, o  którym mowa  w ust. 1, powinien spełniać warunki techniczne i  organizacyjne oraz posiadać przepisy 
techniczne w  zakresie budowy i  stałego wyposażenia jachtów morskich, a  także zapewnić, aby osoby dokonujące przegl ą-
dów technicznych jachtów morskich posiadały wiedzę techniczną oraz znajomość przepisów technicznych w  zakresie  
budowy i  stałego wyposażenia takich jachtów.  
2a. Podmiot upoważniony  do przeprowadzania przeglądów technicznych jachtów komercyjnych jest obowiązany p o-
siadać ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone  w związku  z prowadzeniem działalności  w zakre-
sie przeglądów technicznych.  
2b. Minister właściwy do spraw  instytucji finansowych  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw gospodarki 
morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego,  o którym mowa  w ust. 2a, 
termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sum ę gwarancyjną, biorąc  w szczególności pod uwagę zakres 
realizowanych zadań przez podmiot przeprowadzający przeglądy techniczne jachtów komercyjnych.  
3. Kontrolę nad podmiotami upoważnionymi sprawuje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.  
4. Za upoważnienie pobiera się opłatę określoną w  załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.  
5. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej cofa upoważnienie, jeżeli podmiot nie spełnia warunków,  
o których mowa  w ust. 2 i 2a. 
6. Minister wła ściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakie 
powinny spełniać podmioty upoważnione do wykonywania przeglądów technicznych jachtów morskich o  długości do 
15 m, tryb upoważniania i  cofania upoważnienia, a  także sposób przeprowadzania kontroli, kierując się potrzebą zape w-
nienia bezpieczeństwa żeglugi i  ochrony środowiska morskiego oraz bezpieczeństwa osób znajdujących się na jachtach 
oraz mając na uwadze rodzaj działalności prowadzonej przez te podmioty.  
Art. 27. 1. W przypadku stwierdzenia  w wyniku inspekcji państwa bandery, że stan statku lub sposób jego załadow a-
nia stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu, życia lub środowiska morskiego, albo warunki pracy lub życia mar y-
narzy nie spełniają wymagań okre ślonych  w Konwencji MLC, organ inspekcyjny,  w drodze decyzji, zatrzymuje statek, 
zabrania użycia statku lub wstrzymuje operacje, podczas których zostały stwierdzone nieprawidłowości, wskazując jedn o-
cześnie uchybienia, które należy usunąć, mając na uwadze s topień stwarzanego zagrożenia. Decyzji nadaje się rygor  
natychmiastowej wykonalności.  
2. W przypadku stwierdzenia w  wyniku inspekcji państwa bandery, że stan statku nie czyni go niezdatnym do żeglugi, 
lecz nie pozwala na użycie go do żeglugi w  sposób zami erzony przez armatora, organ inspekcyjny, w  drodze decyzji, z a-
brania użycia statku w  sposób zamierzony, wskazując jednocześnie uchybienia, które należy usunąć, aby statek mógł być 
w ten sposób użyty. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
Art. 28. 1. W przypadku zmiany przynależności statku  o długości co najmniej 2 4 m, z obcej na polską, dyrektor 
urzędu morskiego:  
1) uzyskuje informacje dotyczące stanu bezpieczeństwa statku od jego armatora oraz poprzedniej administracji, ze 
szczególnym uwzg lędnieniem stwierdzonych przez tę administrację uchybień, które nie zostały usunięte;  
2) zapewnia, aby statek odpowiadał wymaganiom obo wiązujących przepisów międzynarodowych, w  szczególności 
przeprowadza ocenę stanu technicznego statku, weryfikując usunię cie uchybień stwierdzonych przez poprzednią 
administrację.  
1a. Za przeprowadzenie oceny stanu technicznego statku przed wpisaniem go do polskiego rejestru pobiera się opłatę 
określoną w  załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.  
2. Na żąd anie dyrektora urzędu morskiego armator statku, o  którym mowa  w ust. 1, jest obowiązany dostarczyć p o-
siadane informacje, o  których mowa  w ust. 1 pkt 1. 
3. Izba morska,  w ramach postępowania rejestrowego statku  o obcej przynależności  o długości co najmniej 24 m, 
przed wpisem do polskiego rejestru okrętowego informuje właściwego dyrektora urzędu morskiego  o przyjęciu wniosku  
o dokonanie wpisu statku do rejestru,  w celu umożliwienia dyrektorowi urzędu morskiego dokonania czynności,  o których 
mowa  w ust. 1 i 2. Wpisu statku do rejestru dokonuje się na podstawie decyzji dyrektora urzędu morskiego stwierdzającej 
spełnienie przez statek warunków technicznych wymaganych do wpisania statku do rejestru.  
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 1452  
 
 4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, kierując się k oniecznością zapewnienia odpowiedniego poziomu 
bezpieczeństwa i  ochrony środowiska oraz uwzględniając wiek i  stan techniczny statków, których przynależność zmieniana 
jest z  obcej na polską, określi, w  drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania oceny sta nu technicznego statku oraz 
wymagane warunki, jakie statek powinien spełniać, aby został wpisany do rejestru.  
Art. 29. W przypadku zmiany przynależności statku z  polskiej na obcą, jeżeli państwo, którego banderę będzie statek 
podnosił wystąpi o  informacje dotyczące tego statku, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku 
przekaże temu państwu szczegółowe informacje na temat stanu bezpieczeństwa statku, ze szczególnym uwzględnieniem 
stwierdzonych uchybień, które nie zostały usunięte.  
Art. 30. 1. W  przypadku zatrzymania w  obcym porcie statku o  polskiej przynależności przez inspekcję państwa portu:  
1) kapitan statku jest obowiązany niezwłocznie przekazać informację o  tym fakcie dyrektorowi urzędu morskiego właś -
ciwemu dla portu macierzyste go statku;  
2) armator statku jest obowiązany dostosować statek do wymagań umów międ zynarodowych, w  szczególności w zakre-
sie stwierdzonych uchybień;  
3) właściwy dyrektor urzędu morskiego nadzoruje dostosowanie statku do wymagań umów międzynarodowych.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, sposób:  
1) postępowania w  przypadku zatrzymania w  obcym porcie statku o  polskiej przynależności przez inspekcję państwa 
portu, w  tym sposób przekazywania informacji o  jego zatrzy maniu,  
2) dostosowania zatrzymanych statków do wymagań umów międzynarodowych oraz przepisów krajowych w  zakresie 
budowy, konstrukcji oraz bezpiecznej eksploatacji tych statków,  
3) sprawowania nadzoru przez właściwego dyrektora urzędu morskiego nad dostosowaniem statku do wymagań umów 
międzynarodowych  
– kierując się koniecznością przeprowadzenia niezbędnych działań, jakie muszą zostać podjęte w  celu usunięcia stwierdz o-
nych uchybień oraz zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi statków o  polskiej przynależn ości i  bezpieczeństwa osób przeb y-
wających na tych statkach.  
Art. 31. Do statków o  polskiej przynależności stosuje się odpowiednio przepisy  art. 55 i art. 56. 
Art. 32. 1. W  przypadku gdy Rzeczpospolita Polska zostanie wpisana na czarną listę lub przez dwa k olejne lata na 
szarą listę Memorandum Paryskiego, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w  terminie 4  miesięcy od dnia 
opublikowania tych list, sporządzi i  przekaże Komisji Europejskiej sprawozdanie zawierające analizę głównych przyczyn 
zaistniałe j sytuacji i  informację o  podjętych działaniach.  
2. Listy, o  których mowa  w ust. 1, oraz lista biała publikowane są co roku w  ramach sprawozdania Memorandum 
Paryskiego, które zawiera klasyfikację państw bandery na podstawie wyników wszystkich inspekcji ora z wskaźników 
zatrzymań i  uchybień statków w  okresie ostatnich trzech lat.  
Oddział 2  
Inspekcja państwa portu  
Art. 33. 1. Przepisów niniejszego oddziału nie stosuje się do:  
1) statków służby państwowej specjalnego przeznaczenia;  
2) statków rybackich;  
3) statków drewnianych o  prostej konstrukcji;  
4) jachtów rekreacyjnych;  
5) jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi.  
2. Inspekcje statków rybackich o  długości co najmniej 24  m przeprowadza się w  zakresie wymagań bezpieczeństwa 
określonych w  rozdzi ale V Konwencji SOLAS oraz przepisach wydanych na podstawie  art. 12 ust. 2 i art. 23 ust. 4. 
Art. 34. Ilekroć w  przepisach niniejszego oddziału jest mowa o  porcie, należy przez to rozumieć również kotwicowiska  
wchodzące w  skład jego infrastruktury portowej . 
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 1452  
 
 Art. 35. 1. Statki o  obcej przynależności zawijające do polskich portów podlegają inspekcji państwa portu przepr o-
wadzanej przez organ inspekcyjny.  
2. Organami inspekcyjnymi, o  których mowa  w ust. 1, są dyrektorzy urzędów morskich.  
3. Organ inspekcyjny pr zeprowadza inspekcję państwa portu przy pomocy inspektora inspekcji państwa portu.  
4. Inspektorem inspekcji państwa portu może być osoba, która posiada kwalifikacje i  doświadczenie z  zakresu wym a-
gań dotyczących bezpieczeństwa statków określonych przez umow y międzynarodowe oraz wiedzę dotyczącą procedur 
przeprowadzania inspekcji państwa portu.  
5. Inspektor ma prawo wstępu na statki za okazaniem dokumentu identyfikacyjnego.  
Art. 36. 1. Organ inspekcyjny przeprowadza w  okresie roku kalendarzowego inspekcje:  
1) wszystkich statków o  priorytecie I;  
2) statków o  priorytecie I  oraz statków o  priorytecie II, o  łącznej liczbie odpowiadającej co najmniej udziałowi Rzecz y-
pospolitej Polskiej w  ogólnej liczbie inspekcji przeprowadzanych corocznie w  regionie Memorandum Par yskiego 
określonemu przez Komisję Europejską.  
1a. Do obliczania udziału Rzeczypospolitej Polskiej  w ogólnej liczbie inspekcji przeprowadzanych corocznie  w regionie  
Memorandum Paryskiego bierze się pod uwagę wyłącznie zawinięcia statków do polskich portów  z wyłączeniem statków, 
które zawijały jedynie na kotwicowiska.  
2. W przypadku gdy łączna liczba zawinięć do polskich portów statków o  priorytecie I  przekracza udział Rzeczy - 
pospolitej Polskiej w  ogólnej liczbie inspekcji przeprowadzanych corocznie w  region ie Memorandum Paryskiego, organ 
inspekcyjny przeprowadza taką liczbę inspekcji statków o  priorytecie I, która odpowiada co najmniej udziałowi Rzeczy - 
pospolitej Polskiej w  ogólnej liczbie inspekcji przeprowadzanych corocznie w  regionie Memorandum Paryskieg o, przy 
czym liczba nieprzeprowadzonych inspekcji statków o  priorytecie I  nie może być większa niż 30% liczby takich statków 
zawijających do polskich portów.  
3. W przypadku gdy łączna liczba zawinięć do polskich portów statków o  priorytecie I  i II jest mni ejsza niż udział 
Rzeczypospolitej Polskiej w  ogólnej liczbie inspekcji przeprowadzanych corocznie w  regionie Memorandum Paryskiego, 
organ inspekcyjny przeprowadza inspekcje wszystkich statków o  priorytecie I  oraz co najmniej 85% liczby statków 
o prioryteci e II, zawijających do polskich portów.  
4. W przypadku gdy organ inspekcyjny nie może przeprowadzić inspekcji wszystkich statków o  priorytecie I, liczba 
statków, których nie poddano inspekcji, nie może być większa niż:  
1) 5% liczby statków o  priorytecie I  i profilu wysokiego ryzyka;  
2) 10% liczby statków o  priorytecie I  i profilu innym niż wysokiego ryzyka.  
5. Niezależnie od wartości procentowych, o  których mowa  w ust. 4, organ inspekcyjny w  pierwszej kolejności prz e-
prowadza inspekcje statków, które zgodnie z informacjami pochodzącymi z  systemu THETIS okazjonalnie zawijają do 
portów państw członkowskich Unii Europejskiej.  
Art. 37. 1. Organ inspekcyjny może odroczyć inspekcję statku o  priorytecie I  w przypadku gdy:  
1) inspekcja może zostać przeprowadzona podcz as następnego zawinięcia tego statku do portu polskiego, o  ile w  tym 
okresie statek ten nie zawija do żadnego innego portu w  regionie Memorandum Paryskiego, a  czas odroczenia nie 
przekracza 15  dni, albo  
2) inspekcja może zostać przeprowadzona w  ciągu 15  dni w innym porcie zawinięcia w  regionie Memorandum Parys -
kiego, pod warunkiem że właściwe władze państwa portu zawinięcia statku wyraziły zgodę na przeprowadzenie tej 
inspekcji.  
2. W przypadku, gdy inne państwo -strona Memorandum Paryskiego nie przeprowadz iło inspekcji statku o  priorytecie  I, 
a następnym portem zawinięcia tego statku jest port polski, organ inspekcyjny przeprowadza inspekcję tego statku.  
3. Organ inspekcyjny może nie przeprowadzić inspekcji statku  o priorytecie I, jeżeli:  
1) w opinii organu  inspekcyjnego przeprowadzenie inspekcji mogłoby powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa 
inspektorów, statku, jego załogi, portu lub środowiska morskiego,  
2) postój na kotwicowisku statku prowadzącego działania statek -port jest zbyt krótki do właściwego pr zeprowadzenia 
inspekcji lub  
3) postój statku w  porcie ma miejsce jedynie w  porze nocnej, rozumianej jako okres między godzinami 2200 a 500, z tym 
że w  przypadku statków regularnie zawijających tylko w  porze nocnej inspekcja powinna zostać przeprowadzona 
w tej porze.  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 1452  
 
 Art. 38. 1. Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcje:  
1) okresowe – w odstępach czasu zależnych od profilu ryzyka statku wynikających z  systemu THETIS;  
2) dodatkowe – niezależnie od czasu, jaki upłynął od ostatniej inspekcji okresowej, w  przypad ku statków, do których 
mają zastosowanie czynniki nadrzędne określone w  przepisach wydanych na podstawie  art. 58 pkt 5; 
3) ponowne – po usunięciu przez statek uchybień, które doprowadziły do zatrzymania statku lub zakazu wejścia do portu;  
4) specjalne – dla promów pasażerskich typu ro -ro oraz szybkich statków pasażerskich, uprawiających żeglugę regularną.  
2. Inspekcję dodatkową przeprowadza się również w  przypadku wystąpienia nieprzewidzianych okoliczności określ o-
nych w  przepisach wydanych na podstawie  art. 58 pkt 5, jeżeli konieczność jej pr zeprowadzenia wynika z  wiedzy i do-
świadczenia zawodowego inspektora.  
Art. 39. 1. Z uwagi na zakres inspekcji organ inspekcyjny przeprowadza inspekcje:  
1) wstępne;  
2) bardziej szczegółowe;  
3) rozszerzone.  
2. Kwalifiko wania statków do inspekcji, o  których mowa  w ust. 1, organ inspekcyjny dokonuje zgodnie z  przepisami 
wydanymi na podstawie  art. 58. 
Art. 40. 1. Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcję wstępną w  celu sprawdzenia czy statek posiada wymagane 
w umowach między narodowych dokumenty dotyczące bezpieczeństwa i  ochrony statku, ochrony środowiska morskiego, 
kontroli ogólnego stanu statku, w  tym warunków życia i  pracy na statku oraz czy uchybienia wykazane podczas poprze d-
niej inspekcji państwa portu zostały usunięte.  
2. Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcję bardziej szczegółową  w przypadku, gdy  w wyniku inspekcji wstępnej 
występują wyraźne powody, aby stwierdzić, że stan statku, jego wyposażenia lub skład  i kwalifikacje załogi statku oraz 
warunki życia  i pracy na st atku nie spełniają wymagań określonych  w umowach międzynarodowych.  
3. Zakres inspekcji, o  których mowa  w ust. 1 i 2, oraz wyraźne powody do przeprowadzenia inspekcji bardziej szcz e-
gółowej, określają przepisy wydane na podstawie  art. 58. 
Art. 40a. 1. W przypadku stwierdzenia  w wyniku bardziej szczegółowej inspekcji, że warunki życia  i pracy na statku 
nie są zgodne  z wymaganiami określonymi  w Konwencji MLC, organ inspekcyjny informuje kapitana statku  o stwierdz o-
nych uchybieniach oraz  o terminach,  w których należy je usunąć.  
2. W przypadku gdy uchybienia,  o których mowa  w ust. 1, są znaczące lub dotyczą informacji,  o której mowa  
w art. 56a ust. 1, organ inspekcyjny informuje właściwe organizacje zrzeszające odpowiednio marynarzy lub armatorów.  
Art. 41. 1. Org an inspekcyjny przeprowadza rozszerzoną inspekcję statku należącego do kategorii:  
1) statków o  profilu wysokiego ryzyka – w przypadku inspekcji okresowych;  
2) statków pasażerskich, zbiornikowców olejowych, gazowców, chemikaliowców lub masowców, starszych n iż 12  lat – 
w przypadku inspekcji okresowych;  
3) statków, o  których mowa  w pkt 1 i 2 – w przypadku inspekcji dodatkowych, jeżeli konieczność przeprowadzenia 
inspekcji rozszerzonej wynika z  wiedzy i  doświadczenia zawodowego inspektora;  
4) statków podlegając ych inspekcji ponownej, którym wydano zakaz wejścia do portu.  
2. Armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana statku podlegającego inspekcji rozszerzonej, przynajmniej na trzy dni 
przed spodziewanym zawinięciem do portu lub przed wyjściem  z ostatniego port u, jeżeli podróż ma trwać krócej niż trzy 
dni, przekazuje organowi inspekcyjnemu informacje dotyczące:  
1) identyfikacji statku;  
2) planowanego czasu postoju statku w  porcie;  
3) planowanych operacji, w  tym operacji przeładunkowych i  bunkrowania;  
4) planowan ych inspekcji państwa bandery, przeglądów oraz prac remontowych;  
5) daty ostatniej rozszerzonej inspekcji w  porcie państwa -strony Memorandum Paryskiego;  
6) rodzaju konstrukcji kadłuba, stanu zapełnienia zbiorników ładunkowych i  balastowych oraz ilości i rodzaju ładunku – 
w przypadku zbiornikowców.  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 1452  
 
 3. Po otrzymaniu informacji, o  których mowa  w ust. 2, w przypadku gdy inspekcja rozszerzona nie zostanie przepr o-
wadzona, organ inspekcyjny niezwłocznie informuje statek o  tym fakcie.  
4. Armator lub kapitan sta tku podlegającego inspekcji rozszerzonej zapewnia, aby w  harmonogramie eksploatacy j-
nym statku przewidziany został czas wystarczający na przeprowadzenie tej inspekcji.  
5. Statek pozostaje w  porcie do czasu zakończenia inspekcji rozszerzonej, z  zachowaniem ś rodków kontroli w zakre-
sie ochrony żeglugi i  portów.  
6. Przepisy  ust. 2–5 stosuje się odpowiednio w  przypadku inspekcji specjalnych przeprowadzanych dla promów pas a-
żerskich typu ro -ro oraz szybkich statków pasażerskich.  
Art. 41a. 1. Organ inspekcyjny  z powodu:  
1) zakresu lub charakteru prac remontowych prowadzonych na statku lub  
2) braków  w obsadzie załogi spowodowanych czasowym wyłączeniem statku  z eksploatacji  
– może stwierdzić brak możliwości przeprowadzenia inspekcji statku. Organ inspekcyjny informuj e o tym armatora, kap i-
tana lub przedstawiciela kapitana statku podlegającego inspekcji wskazując przyczynę braku możliwości przeprowadzenia 
inspekcji.  
2. Armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana statku,  o którym mowa  w ust. 1: 
1) zapewnia, aby  w harmonogramie eksploatacyjnym statku przewidziany został czas wystarczający na przeprowadzenie 
inspekcji;  
2) powiadamia organ inspekcyjny  o gotowości statku do inspekcji co najmniej na 2 4 godziny przed planowanym wyjś -
ciem statku  z portu.  
Art. 42. Po zakoń czeniu inspekcji, o  której mowa  w art. 39 ust. 1, inspektor inspekcji państwa portu sporządza raport 
i doręcza go kapitanowi statku.  
Art. 43. 1. W  przypadku stwierdzenia w  wyniku inspekcji, że:  
1) stan statku lub sposób jego załadowania stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa statku, osób na nim przebywających 
lub dla środowiska morskiego albo gdy warunki życia  i pracy marynarzy na statku stwarzają wyraźne zagrożenie dla 
ich bezpieczeństwa, zdrowia lub ochrony lub występują uchybienia stanowiące poważne lub p owtarzające się nar u-
szenie wymagań określonych  w Konwencji MLC, organ inspekcyjny,  w drodze decyzji, biorąc pod uwagę stopień 
stworzonego zagrożenia, zatrzymuje statek lub wstrzymuje operacje, podczas których zostały stwierdzone nieprawid -
łowości, wskazują c jednocześnie uchybienia, które należy usunąć;  
2) statek nie jest wyposażony w  sprawny rejestrator danych z  podróży (VDR) lub uproszczony rejestrator danych 
z podróży (S -VDR), gdy statek podlega takiemu obowiązkowi, organ inspekcyjny, w  drodze decyzji, zatrzymuje statek.  
2. Decyzjom, o  których mowa  w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
3. W przypadku gdy ogólny stan statku znacząco odbiega od wymagań w  zakre sie bezpieczeństwa, inspektor w opar-
ciu o  swoją wiedzę i  doświadczenie zawodowe  może wstrzymać inspekcję do czasu, gdy zostaną podjęte niezbędne dział a-
nia dla zapewnienia, aby statek spełniał odpowiednie wymagania określone w  umowach międzynarodowych.  
4. W przypadku wydania decyzji o  zatrzymaniu statku organ inspekcyjny, niezwłocznie  po zakończeniu inspekcji, d o-
ręcza decyzję kapitanowi statku, informując o  jej wydaniu administrację państwa bandery statku albo konsula, bądź na j-
bliższe przedstawicielstwo dyplomatyczne tego państwa, a  także, jeżeli ma to zastosowanie, podmioty, które wyd ały sta t-
kowi świadectwo klasy lub odpowiednie certyfikaty. Do decyzji o  zatrzymaniu statku organ inspekcyjny załącza raport 
z przeprowadzonej inspekcji.  
4a. W przypadku wydania decyzji  o zatrzymaniu statku ze względu na poważne lub powtarzające się narusze nia w y-
magań określonych  w Konwencji MLC, lub  z uwagi na to, że warunki życia  i pracy marynarzy na statku stwarzają wyraźne 
zagrożenie dla ich bezpieczeństwa, zdrowia lub ochrony, organ inspekcyjny niezwłocznie powiadamia  o tym administrację 
państwa bandery , zwracając się  z prośbą  o ustosunkowanie się  w określonym terminie do stwierdzonych uchybień oraz 
informując  o możliwości udziału  w inspekcji jej przedstawiciela. Organ inspekcyjny niezwłocznie informuje również arm a-
tora oraz reprezentatywne organizacje zrzeszające odpowiednio marynarzy lub armatorów  w państwie portu.  
5. W celu zmniejszenia zatłoczenia statków w  porcie, organ inspekcyjny może wydać zgodę, o  ile nie stwarza to z a-
grożenia, na przemieszczenie zatrzymanego statku do innej części portu. Przy p odejmowaniu decyzji o  zatrzymaniu statku 
lub o  zwolnieniu statku z  zatrzymania organ inspekcyjny nie uwzględnia istniejącego lub mogącego powstać zatłoczenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 1452  
 
 6. Jeżeli uchybienia stwierdzone w  trakcie inspekcji nie mogą zostać naprawione w  porcie zatrzyma nia, organ inspe k-
cyjny, w  drodze decyzji, zezwala statkowi na wyjście z  portu w  celu dokonania naprawy w  najbliższej stoczni remontowej, 
w której może być dokonana naprawa, uzgodnionej z  kapitanem lub armatorem statku, po spełnieniu uzgodnionych 
z właściwy mi władzami państwa bandery statku warunków gwarantujących, że statek w  czasie przejścia morzem nie będzie 
stanowił zagrożenia dla bezpieczeństwa morskiego i  osób na nim przebywających oraz dla innych statków, oraz zagrożenia 
dla środowiska morskiego.  
7. O warunkach, o  których mowa  w ust. 6, organ inspekcyjny informuje właściwe władze państwa portu, w  którym 
znajduje się stocznia remontowa, oraz właściwe władze państwa bandery statku albo najbliższe przedstawicielstwo dypl o-
matyczne tego państwa, a  także pod mioty, które wydały statkowi świadectwo klasy lub odpowiednie certyfikaty.  
8. W przypadku gdy stocznia remontowa, o  której mowa  w ust. 6, znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Po l-
skiej, organ inspekcyjny właściwy ze względu na położenie stoczni przekazuje informację o  podjętych działaniach org a-
nowi inspekcyjnemu, wydającemu zezwolenie na wyjście z  portu w  celu dokonania naprawy w  tej stoczni.  
9. W przypadku gdy decyzja,  o której mowa  w ust. 6, podejmowana jest  z powodu niespełniania przez statek przep i-
sów IMO7) w sprawie programu rozszerzonych inspekcji  w odniesieniu do przeglądów masowców  i zbiornikowców albo  
w zakresie dokumentacji statku, albo  z powodu wad konstrukcyjnych lub uchybień  w tym zakresie, organ inspekcyjny 
może wymagać przeprowadzen ia koniecznych pomiarów grubości poszycia kadłuba statku, zanim statek opuści port,  
w którym został zatrzymany.  
10. W przypadku gdy uchybienie polega na braku wyposażenia statku w  sprawny rejestrator danych z  podróży (VDR) 
lub uproszczony rejestrator danyc h z podróży (S -VDR) i  nie może ono zostać usunięte w  porcie zatrzymania, organ 
inspekcyjny postępuje zgodnie  z ust. 6 i 7 albo zezwala, w  drodze decyzji, na wyjście statku z  portu, nakazując usunięcie 
uchybienia w  terminie 30  dni od dnia zakończenia insp ekcji.  
11. Przy wykonywaniu obowiązków organ inspekcyjny podejmuje wszelkie środki, aby uniknąć bezpodstawnego z a-
trzymania lub opóźnienia statku w  porcie. W  przypadku gdy statek jest bezpodstawnie zatrzymany lub opóźniony, armat o-
rowi statku przysługuje ods zkodowanie, zgodnie z  przepisami Kodeksu cywilnego. W  każdym przypadku zarzutu bezpo d-
stawnego zatrzymania lub opóźnienia statku, ciężar dowodu spoczywa na armatorze statku.  
12. Koszty postoju statku w  porcie powstałe w  związku z  zatrzymaniem statku pokrywa  armator w  wysokości okreś -
lonej na podstawie przepisów ustawy z  dnia 20  grudnia 1996  r. o portach i  przystaniach morskich ( Dz. U. z 2017 r.  
poz. 1933 ). Organ inspekcyjny wydaje zgodę na wyjście statku z  portu po uiszczeniu przez armatora pełnej opłaty zwi ąza-
nej z  postojem statku w  porcie lub po przedłożeniu przez armatora listu gwarancyjnego o  pokryciu kosztów postoju 
w porcie.  
Art. 44. 1. W  przypadku gdy statek, któremu uznana organizacja działająca w  imieniu państwa bandery wydała wa ż-
ny certyfikat, nie s pełnia odpowiednich wymagań umów międzynarodowych i  stanowi poważne zagrożenie dla bezpiecze ń-
stwa i  środowiska morskiego albo nie spełnia wymagań technicznych, pomimo posiadania ważnego świadectwa klasy, 
organ inspekcyjny informuje o  tym, a  także o  każdym innym przypadku szczególnego niedbalstwa uznanej organizacji, 
Komisję Europejską i  inne państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz państwo bandery statku.  
2. Organ inspekcyjny informuje, w  trakcie inspekcji wstępnej, uznaną organizację o  przypadku, o  którym mowa  
w ust. 1, w celu umożliwienia podjęcia przez tę organizację natychmiastowych działań naprawczych.  
Art. 45. 1. Decyzję  o zwolnieniu statku  z zatrzymania oraz decyzję  o cofnięciu wstrzymania operacji wydaje organ 
inspekcyjny po ponownej inspekcji statku, jeżeli stwierdził usunięcie uchybień lub zaakceptował plan działań napra w-
czych, który zostanie niezwłocznie wdrożony. Przed zaakceptowaniem planu działań naprawczych organ inspekcyjny może 
skonsultować się  z administracją państwa bandery statku.  
2. Za przeprowadzenie ponownej inspekcji organ inspekcyjny pobiera opłatę określoną w  załączniku do ustawy. 
Opłata stanowi dochód budżetu państwa.  
3. Ponowną inspekcję przeprowadza się po uiszczeniu opłaty, o  której mowa  w ust. 2. 
Art. 46. 1. W przypadku stw ierdzenia w  wyniku inspekcji specjalnej, że statek pasażerski typu ro -ro lub szybki statek 
pasażerski, uprawiający regularną żeglugę pasażerską, nie spełnia wymagań z  zakresu tej inspekcji określonych na podst a-
wie art. 58 pkt 3 lub wykryte uchybienia stw arzają bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa statku, osób na nim prz e-
bywających albo dla środowiska morskiego, organ inspekcyjny, w  drodze decyzji, wydaje zakaz używania statku.  
2. Decyzji o  zakazie używania statku nadaje się rygor natychmiastowej wyk onalności.  
3. Decyzję o  cofnięciu zakazu używania statku wydaje organ inspekcyjny po ponownej inspekcji, podczas której 
stwierdzono usunięcie uchybień. Do inspekcji ponownej stosuje się przepisy  art. 45. 
                                                           
7) Rezolucja IMO A.1049(27) – Międzynarodowy kodeks rozszerzonego programu inspekcji podczas przeglądów masowców  i zbior-
nikowców olejowych, 2011  (Kodeks ESP, 2011), przyjęta przez Zgromadzenie IMO w  dniu 30  października 2011  r. (Dz.  Urz. MIiR 
z 2014  r. poz. 76). 
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 1452  
 
 Art. 47. 1. Inspekcje specjalne przeprowadzane w  ramach inspekcji wstępnej oraz okresowej promów pasażerskich 
typu ro -ro oraz szybkich statków pasażerskich, uprawiających żeglugę regularną, oznacza się w  systemie THETIS jako 
inspekcje bardziej szczegółowe lub rozszerzone. Inspekcje te uwzględnia się przy określaniu profilu ryzyka statku, częstot -
liwości inspekcji, wyborze statków do inspekcji oraz przy wyznaczaniu stopnia wykonania zobowiązań inspekcyjnych 
Rzeczypospolitej Polskiej w  systemie THETIS.  
2. Nie naruszając przepisów dotyczących wydawania decyzj i w sprawie zakazu używania statku, organ inspekcyjny 
stosuje w  stosunku do statków, o  których mowa  w ust. 1, przepisy dotyczące usuwania uchybień, zatrzymania statku, zakazu  
wejścia do portu, działań podejmowanych w  wyniku inspekcji, zatrzymania statku i  zakazu wejścia statku do portu.  
Art. 48. 1. Organ inspekcyjny wydaje statkowi zakaz wejścia do portu, jeżeli statek został zatrzymany przez organ 
inspekcyjny lub organ ten zakazał używania statku, w  przypadku gdy jest to:  
1) trzeci z  kolei zakaz używania s tatku lub trzecie zatrzymanie w  państwie -stronie Memorandum Paryskiego w  ciągu 
ostatnich 36  miesięcy, a  zatrzymany statek podnosi banderę państwa, które znajduje się na czarnej liście, o  której 
mowa  w art. 32, albo  
2) trzeci z  kolei zakaz używania statku  lub trzecie zatrzymanie w  państwie -stronie Memorandum Paryskiego w  ciągu 
ostatnich 24  miesięcy, a  zatrzymany statek podnosi banderę państwa, które znajduje się na szarej liście, o  której 
mowa  w art. 32. 
2. Przed wydaniem decyzji, o  której mowa  w ust. 1, organ inspekcyjny powiadamia na piśmie kapitana statku o  swoim  
zamiarze, informując jednocześnie, że decyzji nadany będzie rygor natychmiastowej wykonalności z  chwilą uzyskania 
przez statek zgody na wyjście z  portu. Zgodę na wyjście z  portu wydaje się po usunięciu uchybień, które doprowadziły do 
zatrzymania statku.  
Art. 49. 1. Organ inspekcyjny przeprowadza ponowną inspekcję statku na wniosek armatora statku, któremu wydano 
zakaz wejścia do portu. Ponowna inspekcja statku ma miejsce w  porcie uzgodnionym pomiędzy organem inspekcyjnym 
a armatorem statku. Do wniosku armator statku załącza:  
1) dokument wydany przez administrację państwa bandery statku po przeprowadzeniu inspekcji przez inspektora odp o-
wiednio upoważnionego przez administrację państwa bandery, potwierdzający jej przeprowadzenie oraz spełnianie 
przez statek wymagań umów międzynarodowych;  
2) zaświadczenie wydane przez organizację po przeprowadzeniu przeglądu przez inspektora tej organizacji, potwierdz a-
jące, że statek odpowiada przepisom klasyfikac yjnym tej organizacji, oraz dokumenty potwierdzające, że przegląd 
statku został przeprowadzony.  
2. Za zgodą organu inspekcyjnego ponowna inspekcja może być również przeprowadzona przez organ inspekcyjny 
właściwy dla uzgodnionego portu, zgodnie  z ust. 1. Or gan inspekcyjny, który wydał zakaz wejścia do portu uzgadnia 
z organem inspekcyjnym właściwym dla uzgodnionego portu warunki przeprowadzenia ponownej inspekcji co najmniej na 
14 dni przed przewidywanym terminem jej przeprowadzenia.  
3. W przypadku gdy uzgod niony port znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ inspekcyjny właś -
ciwy dla tego portu może na wniosek organu inspekcyjnego, który wydał statkowi zakaz wejścia do portu, zezwolić sta t-
kowi na wejście do uzgodnionego portu w  celu przepro wadzenia ponownej inspekcji.  
4. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 3, statek nie może podjąć operacji przeładunkowych w  uzgodnionym porcie, 
dopóki wydany uprzednio zakaz wejścia do portu nie zostanie cofnięty.  
5. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 3, ponowną  inspekcję przeprowadza organ inspekcyjny, który wydał statkowi 
zakaz wejścia do portu lub, za jego zgodą, organ inspekcyjny właściwy dla uzgodnionego portu.  
6. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 3, jeżeli organ inspekcyjny właściwy dla uzgodnionego portu p rzeprowadził 
ponowną inspekcję i  nie stwierdził uchybień, organ ten dostarcza organowi inspekcyjnemu, który wydał statkowi zakaz 
wejścia do portu, potwierdzenie spełniania przez statek wymagań umów międzynarodowych.  
7. W przypadku gdy zatrzymanie statku, s kutkujące wydaniem zakazu wejścia do portu, spowodowane było uchybi e-
niami w  zakresie budowy statku, organowi inspekcyjnemu udostępnia się odpowiednie pomieszczenia statku, łącznie 
z pomieszczeniami ładunkowymi i  zbiornikami, w  celu ich kontroli podczas prz eprowadzania ponownej inspekcji statku.  
8. Ponowna inspekcja ma zakres inspekcji rozszerzonej. Ponowną inspekcję przeprowadza się po uiszczeniu przez 
armatora kosztów związanych z  jej przeprowadzeniem obejmujących diety, a  także koszty przejazdów, dojazdów , przew o-
zu bagażu oraz noclegów, w  wysokości ustalonej zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie  art. 775 § 2 ustawy z  dnia 
26 czerwca 1974  r. – Kodeks pracy ( Dz. U. z 2019 r. poz.  1040 i 1043 ). 
9. Organ inspekcyjny cofa, w  drodze decyzji, zakaz wejścia do portu, jeżeli w  wyniku ponownej inspekcji statku nie 
stwierdzono uchybień, a  od daty wydania tego zakazu upłynęło odpowiednio 3  miesiące albo 12  miesięcy – jeżeli zakaz ten 
został wydany jako drugi z  kolei. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykon alności.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 1452  
 
 Art. 50. 1. Organ inspekcyjny wydaje zakaz wejścia do portu również statkowi, który:  
1) po uprzednim zatrzymaniu opuścił port państwa członkowskiego Unii Europejskiej bez spełnienia warunków, 
o których mowa  w art. 43 ust. 1 lub 6; 
2) nie zawinął d o portu, w  którym znajduje się uzgodniona stocznia remontowa, o  której mowa  w art. 43 ust. 6. 
2. Przed wydaniem statkowi decyzji, o  której mowa  w ust. 1, organ inspekcyjny może przeprowadzić konsultacje 
z właściwymi władzami państwa bandery statku.  
3. Jeżeli port, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 1, znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organ inspekcyjny 
niezwłocznie zawiadamia organy inspekcyjne państw członkowskich Unii Europejskiej.  
4. Jeżeli statek nie zawinął do portu położonego na terytorium  Rzeczypospolitej Polskiej, w  którym znajduje się 
uzgodniona stocznia remontowa, organ inspekcyjny właściwy ze względu na położenie stoczni remontowej niezwłocznie 
zawiadamia organy inspekcyjne państw członkowskich Unii Europejskiej.  
5. W przypadku gdy org an inspekcyjny uzyskał informację, że statek nie zawinął do uzgodnionej stoczni remontowej 
położonej na terytorium państwa trzeciego, organ ten niezwłocznie zawiadamia organy inspekcyjne państw członkowskich 
Unii Europejskiej.  
6. Organ inspekcyjny, w  drodz e decyzji, cofa zakaz wejścia do portu, wydany w  przypadkach, o  których mowa  
w ust. 1, jeżeli armator statku wykaże, że statek spełnia wymagania umów międzynarodowych. Decyzji nadaje się rygor 
natychmiastowej wykonalności.  
Art. 51. 1. Organ inspekcyjny wyd aje zakaz wejścia do portu na czas nieokreślony statkowi, który został zatrzymany 
po otrzymaniu uprzednio dwukrotnie zakazu wejścia do portu.  
2. Organ inspekcyjny,  w drodze decyzji, cofa zakaz, o  którym mowa  w ust. 1, jeżeli od daty wydania tego zakazu 
upłynęły 24  miesiące oraz spełnione zostały łącznie następujące warunki:  
1) statek podnosi banderę państwa, które nie znajduje się na czarnej ani na szarej liście, o  których mowa  w art. 32; 
2) certyfikaty są wydane przez państwo, które nie znajduje się na czarnej ani na szarej liście, o  których mowa  w art. 32, 
a świadectwo klasy zostało wydane przez uznaną organizację;  
3) przedsiębiorstwo odpowiedzialne za eksploatację statku w  rozumieniu Kodeksu ISM posiada wysoki poziom działa l-
ności w  regionie Memorandum Paryskiego, określony na podstawie wskaźnika uchybień i  zatrzymań eksploatow a-
nych przez nie statków, będący elementem określającym profil ryzyka w  systemie THETIS;  
4) zostały spełnione wymagania, o  których mowa  w art. 49 ust. 1–5 i 7–9, a w wyniku ponownej  inspekcji statku nie 
stwierdzono uchybień.  
3. Decyzji, o  której mowa  w ust. 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
Art. 52. 1. Organ inspekcyjny wydaje zakaz wejścia do portu na stałe statkowi, który:  
1) po upływie 24  miesięcy od daty wydania z akazu, o  którym mowa  w art. 51 ust. 1, nie spełnia warunków koniecznych 
do jego cofnięcia, lub  
2) został zatrzymany, po otrzymaniu uprzednio trzykrotnie zakazu wejścia do portu.  
2. Decyzji wydanej w  przypadku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 1, nadaje się rygor  natychmiastowej wykonalności, 
a decyzji wydanej w  przypadku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 2, nadaje się taki rygor z  chwilą uzyskania przez statek zgody 
na wyjście z  portu. Zgodę na wyjście z  portu wydaje się po usunięciu uchybień, które doprowadziły do zat rzymania statku.  
Art. 53. 1. Organ inspekcyjny doręcza decyzje, o  których mowa  w art. 43 ust. 1, 6 i 10, art. 45 ust. 1, art. 48 ust. 1, 
art. 49 ust. 9, art. 50 ust. 1 i 6, art. 51 ust. 1 i 2 oraz art.  52 ust. 1, w formie pisemnej przez inspektora, upoważn ioną osobę, 
pocztę, przy użyciu telefaksu lub poczty elektronicznej, a  w szczególnych przypadkach ogłasza ustnie. W  razie doręczenia 
decyzji przy użyciu telefaksu lub poczty elektronicznej, dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.  
2. Kopie decyzji,  o których mowa  w art. 48 ust. 1, art. 49 ust. 9, art. 50 ust. 1 i 6 oraz w art. 52 ust. 1, organ inspe k-
cyjny niezwłocznie doręcza:  
1) władzom państwa bandery statku;  
2) uznanej organizacji, która wydała odpowiednie certyfikaty statku;  
3) państwom -stronom Memorandum Paryskiego;  
4) Sekretariatowi Memorandum Paryskiego;  
5) Komisji Europejskiej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 1452  
 
 3. Armatorowi lub kapitanowi statku przysługuje prawo do wniesienia odwołania od decyzji o  zatrzymaniu statku, 
wstrzymaniu operacji, zakazie używania statku lub o  zakazie wejścia do portu, zgodnie z  przepisami Kodeksu postępow a-
nia administracyjnego.  
4. W przypadku gdy w  wyniku odwołania od decyzji o  zatrzymaniu statku lub o  zakazie wejścia statku do portu, 
decyzja ta została uchylona albo zmieniona, minister w łaściwy do spraw gospodarki morskiej informuje o  tym Komisję 
Europejską, w  terminie 24  godzin od dnia uchylenia albo zmiany decyzji, w  celu podania tej informacji do publicznej 
wiadomości zgodnie z  przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi inspekcji państwa  portu.  
Art. 54. 1. Organ inspekcyjny wydaje zakaz wejścia do portu statkowi o  obcej przynależności, któremu organ inspe k-
cyjny państwa członkowskiego Unii Europejskiej wydał zakaz wejścia do portu.  
2. O zakazie wejścia do portu statkowi, o  którym mowa  w ust. 1, organ inspekcyjny zawiadamia niezwłocznie pa ń-
stwa członkowskie Unii Europejskiej.  
3. Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę na wejście do portu statkowi, któremu wydano zakaz wejścia do 
portu, w  wyjątkowych przypadkach spowodowanych siłą wyższą, potrzebą zapewnienia statkowi bezpieczeństwa, w  celu 
zmniejszenia ryzyka zanieczyszczenia lub usunięcia uchybień, pod warunkiem że armator lub kapitan zastosuje zalecone 
przez dyrektora urzędu morskiego środki zapewniające bezpieczne wejście statku  do portu.  
Art. 55. 1. Jeżeli pilot morski w  trakcie wykonywania usług pilotowych stwierdzi lub poweźmie uzasadnione pode j-
rzenie, że stan statku wykazuje braki, które mogłyby utrudnić bezpieczną żeglugę statku lub które mogłyby stanowić z a-
grożenie zanieczy szczeniem środowiska morskiego, jest obowiązany niezwłocznie poinformować właściwy organ inspe k-
cyjny.  
2. Jeżeli podmiot zarządzający portem, przystanią morską lub obiektem portowym w  rozumieniu ustawy z  dnia 
4 września 2008  r. o ochronie żeglugi i  portów m orskich ( Dz. U. z 2019 r. poz. 692) stwierdzi lub poweźmie uzasadnione 
podejrzenie, że stan statku wykazuje braki, które mogłyby zagrażać jego bezpieczeństwu lub które mogłyby stanowić z a-
grożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego, jest obowiązany niez włocznie poinformować właściwy organ  inspe k-
cyjny.  
3. Informacja,  o której mowa  w ust. 1 i 2, jest przekazywana, w  miarę możliwości, przy zastosowaniu elektronicznych 
środków łączności i  powinna zawierać:  
1) informacje dotyczące:  
a) identyfikacji statku,  
b) państwa bandery statku,  
c) poprzedniego portu zawinięcia,  
d) portu przeznaczenia statku;  
2) opis zauważonych braków statku.  
4. Organ inspekcyjny po otrzymaniu informacji, o  której mowa  w ust. 3, podejmuje decyzję o  przeprowadzeniu 
inspekcji statku, zmiani e zakresu zaplanowanej inspekcji lub przekazaniu informacji organowi inspekcyjnemu państwa 
portu właściwemu dla następnego portu zawinięcia statku.  
5. Organ inspekcyjny prowadzi ewidencję podjętych działań, przechowując informację o  nich przez okres co naj mniej 
3 lat. 
Art. 56. 1. Podmioty zainteresowane bezpieczeństwem statku mogą poinformować właściwy organ inspekcyjny, 
o tym że:  
1) stan statku wykazuje braki, które mogą zagrażać jego bezpieczeństwu lub bezpieczeństwu osób na nim przebywaj ą-
cych;  
2) statek nie spełnia wymagań w  zakresie warunków życia i  pracy na morzu;  
3) statek może stanowić zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego.  
2. Jeżeli w  wyniku wstępnej oceny informacji zaistnieją podstawy do wszczęcia postępowania, organ inspekcyjny, z a-
pewn iając w  szczególności, aby każdy kogo sprawa dotyczy mógł przedstawić s woje uwagi, podejmuje decyzję o przepr o-
wadzeniu inspekcji statku, zmianie zakresu zaplanowanej inspekcji lub przekazaniu informacji, o  których mowa  w ust. 1, 
organowi inspekcyjnemu pańs twa portu właściwemu dla następnego portu zawinięcia statku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 1452  
 
 3. Jeżeli organ inspekcyjny stwierdzi bezzasadność złożonych informacji, info rmuje zainteresowane podmioty o swo-
jej decyzji wraz z  jej uzasadnieniem.  
4. Tożsamości podmiotu składającego informacj ę nie ujawnia się kapitanowi i  armatorowi statku, którego dotyczy 
sprawa.  
5. Inspektor organu inspekcyjnego zapewnia poufność informacji otrzymanych od członków załogi statku, którego 
dotyczy sprawa.  
6. Organ inspekcyjny informuje państwo bandery statku or az Międzynarodową Organizację Pracy, w  sprawach dot y-
czących jej właściwości, o  informacjach, które zostały uznane przynajmniej w  części za uzasadnione, oraz o  działaniach 
podjętych w  ich następstwie.  
Art. 56a. 1. Członek załogi statku może poinformować org an inspekcyjny  o naruszeniu wymagań określonych  
w Konwencji MLC,  w tym praw marynarzy.  W takim przypadku inspektor organu inspekcyjnego podejmuje działania  
w celu wstępnej oceny otrzymanej informacji,  z zapewnieniem poufności informacji  i bez ujawniania to żsamości podmiotu 
składającego informację, zwaną dalej „skargą ”. 
2. Wstępna ocena skargi,  w zależności od jej charakteru, obejmuje sprawdzenie, czy skorzystano  z procedur wnosz e-
nia skarg na statkach przewidzianych  w Konwencji MLC. Inspektor może również przeprowadzić bardziej szczegółową 
inspekcję.  
3. Inspektor zapewnia, jeżeli to możliwe, rozpatrzenie skargi na statku.  
4. W przypadku gdy  w wyniku oceny,  o której mowa  w ust. 1, lub  w wyniku przeprowadzonej inspekcji zostaną w y-
kazane uchybienia uzasadniające zatrzymanie statku, organ inspekcyjny zatrzymuje statek.  
5. W pozostałych przypadkach oraz gdy skarga członka załogi statku dotycząca naruszenia wymagań określonych  
w Konwencji MLC nie została rozpatrzona na statku, inspektor niezwłocznie pow iadamia  o tym właściwy organ państwa 
bandery statku, zwracając się  o ustosunkowanie się  w określonym terminie  i przedstawienie planu działań naprawczych.  
6. W przypadku gdy nie udało się rozstrzygnąć skargi  w wyniku działań podjętych zgodnie  z ust. 5, aby zapewnić z a-
chowanie otrzymanych od członka załogi statku informacji oraz przekazanie ich stronom zainteresowanym skorzystaniem  
z możliwości odwołania od wyniku rozstrzygnięcia skargi  w sposób przewidziany prawem, organ inspekcyjny,  w sprawach 
objętych zakr esem Konwencji MLC, przekazuje kopię raportu  z inspekcji, wraz  z otrzymanymi  w wyznaczonym terminie 
odpowiedziami właściwych organów państwa bandery statku, Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy 
oraz właściwym organizacjom zrzeszającym odpow iednio marynarzy lub armatorów.  
7. Do dnia 1 kwietnia każdego roku organ inspekcyjny przekazuje Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego 
Biura Pracy informację  o liczbie skarg, które wpłynęły  w danym roku oraz sposobie ich załatwienia,  w szczególności,  
o liczbie skarg uznanych za bezzasadne, oraz liczbie skarg uznanych za zasadne,  w tym załatwionych  i niezałatwionych,  
a także informację  o liczbie zatrzymań statków, których przyczyną były uchybienia  z zakresu Konwencji MLC.  
Art. 57. 1. Organ inspekcyjny niezwłocznie zamieszcza w  systemie THETIS informacje o:  
1) wynikach inspekcji statków o  obcej przynależności;  
2) każdym przypadku odroczenia inspekcji statku o  priorytecie I;  
3) każdym przypadku nieprzeprowadzenia inspekcji statku o  priorytecie I, wraz z  podaniem przyczyny nieprzeprow a-
dzenia inspekcji;  
4) wydaniu decyzji o  zatrzymaniu statku, decyzji o  zakazie wejścia do portu oraz o  każdej zmianie dotyczącej tych 
decyzji.  
2. Organ inspekcyjny w  terminie 72  godzin od chwili wprowadzenia informacji do system u THETIS, dokonuje ich 
potwierdzenia.  
Art. 57a. W przypadku stwierdzenia  w wyniku inspekcji, że na statku podnoszącym banderę państwa członkowskiego 
Unii Europejskiej doszło do niebudzącego wątpliwości naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej, jeżeli m a to zast o-
sowanie, organ inspekcyjny niezwłocznie informuje odpowiednie organy państwa bandery, instytucje międzynarodowe lub 
inne podmioty, aby mogły podjąć właściwe działania.  
Art. 58. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozp orządzenia:  
1) sposób funkcjonowania inspekcji państwa portu,  
2) tryb przeprowadzania inspekcji przez inspektora inspekcji państwa portu,  
3) zakres i  sposób przeprowadzania poszczególnych rodzajów inspekcji,  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 1452  
 
 4) listę dokumentów podlegających inspekcji,  
5) czynniki nadrzędne i  nieprzewidziane okoliczności uzasadniające przeprowadzenie inspekcji dodatkowej,  
6) sposób kwalifikowania statków do inspekcji,  
7) okoliczności przeprowadzania inspekcji bardziej szczegółowej,  
8) szczegółowe kryteria uzasadniające zatr zymanie statku i  wstrzymanie operacji,  
9) szczegółowe kwalifikacje wymagane od inspektora inspekcji państwa portu,  
10) wzór dokumentu identyfikacyjnego inspektora inspekcji państwa portu,  
11) sposób przekazywania informacji, o  których mowa  w art. 60, 
12) wzory decyzji,  o których mowa  w art. 43 ust. 1 i 6, art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 1 i 3, art. 48 ust. 1, art. 49 ust. 9, art. 50 
ust. 1 i 6 oraz w art. 54 ust. 1 
– kierując się koniecznością realizacji zadań organów inspekcyjnych określonych w  ustawie, Memo randum Paryskim oraz 
w przepisach Unii Europejskiej dotyczących inspekcji państwa portu, a  także potrzebą podniesienia poziomu bezpiecze ń-
stwa morskiego, ochrony środowiska morskiego oraz warunków życia i  pracy na statkach morskich.  
Art. 59. 1. W  celu zapewnienia właściwej koordynacji funkcjonowania inspekcji państwa portu minister właściwy do 
spraw gospodarki morskiej powołuje, spośród osób posiadających doświadczenie w  zakresie inspekcji państwa portu, 
Koordynatora do Spraw Inspekcji Państw a Portu, zwanego dalej „Koordynatorem PSC ”. Minister właściwy do spraw 
gospodarki morskiej odwołuje Koordynatora PSC.  
2. Do zadań Koordynatora PSC należy:  
1) koordynacja działalności inspektorów inspekcji państwa portu;  
2) organizowanie szkoleń inspektorów  inspekcji państwa portu;  
3) monitorowanie realizacji celów inspekcji państwa portu wyznaczonych przez Unię Europejską, a  w szczególności 
wywiązywania się przez Rzeczpospolitą Polską z  zobowiązań inspekcyjnych oraz harmonogramu inspekcji statków 
o prioryte cie I;  
4) kontrola i  monitorowanie zatrzymań statków oraz statków, którym wydano zakaz wejścia do portu;  
5) wyjaśnianie procedury dotyczącej przeprowadzonych inspekcji państwa portu;  
6) przygotowanie do publikacji informacji o  działalności inspekcji państw a portu;  
7) weryfikacja raportów z  inspekcji w  systemie THETIS;  
8) udzielanie praw dostępu do systemu THETIS;  
9) prowadzenie konsultacji z  właściwymi władzami państw obcych i  organizacjami w  sprawach związanych z  inspekcją 
państwa portu;  
10) pełnienie funk cji punktu kontaktowego w  zakresie inspekcji państwa portu dla wszystkich państw -stron Memorandum 
Paryskiego.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w  porozumieniu z  właściwymi dyrektorami urzędów morskich 
i Koordynatorem PSC powołuje zastępcó w Koordynatora PSC, spośród osób posiadających doświadczenie w  zakresie 
inspekcji państwa portu. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej odwołuje zastępców Koordynatora PSC.  
4. Zastępcy Koordynatora PSC, w  zakresie zadań związanych z  zapewnieniem fu nkcjonowania inspekcji państwa po r-
tu, podlegają Koordynatorowi PSC.  
Art. 60. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej szczegółowe informacje 
dotyczące liczby inspektorów inspekcji państwa portu, wymagane przepisami Uni i Europejskiej dotyczącymi funkcjon o-
wania inspekcji państwa portu,  w okresach określonych tymi przepisami.  
Rozdział 4  
Kwalifikacje i  skład załogi  
Art. 61. Statek nie może być używany w  żegludze morskiej, jeżeli nie jest obsadzony załogą o  właściwych kwalifik a-
cjach i  wymaganym składzie.  
Art. 61a. Ilekroć  w przepisach niniejszego rozdziału jest mowa  o żegludze przybrzeżnej, należy przez to rozumieć 
podróże po akwenie Morza Bałtyckiego  i akwenach przyległych do 8° długości geograficznej wschodniej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 1452  
 
 Art. 62. 1. Kwalifikacje członków załóg statków morskich i statków rybackich muszą odpowiadać wymaganiom 
określonym  odpowiednio w:  
1) Konwencji STCW;  
2) Konwencji STCW -F; 
3) Konwencji SOLAS;  
4) Konwencji MLC;  
5) przepisach ustawy.  
2. Kwalifikacje członków załóg  statków morskich  w zakresie ochrony żeglugi nieobjęte Konwencją STCW regulują 
przepisy  o ochronie żeglugi  i portów morskich.  
3. Dokumenty kwalifikacyjne określone w  przepisach wydanych na podstawie  art. 37a ust. 15 ustawy z  dnia 
21 grudnia 2000  r. o żeglu dze śródlądowej stanowią potwierdzenie kwalifikacji niezbędnych do prowadzenia jachtów 
rekreacyjnych oraz jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi na wodach morskich.  
Art. 63. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji zawodowych, niezbędnych d o zajmowania stanowisk na statku, jest:  
1) dyplom – dla stanowisk oficerskich;  
2) świadectwo – dla stanowisk nieoficerskich;  
3) świadectwo przeszkolenia;  
4) zezwolenie;  
5) potwierdzenie uznania.  
Art. 64. 1. Osoby ubiegające się o  uzyskanie dyplomów lub świ adectw są obowiązane:  
1) posiadać co najmniej wykształcenie:  
a)  średnie lub średnie bran żowe – w przypadku osób ubiegających się o  uzyskanie dyplomów,  
b) podstawowe – w przypadku osób ubiegających się o  uzyskanie świadectw;  
2) osiągnąć wymagany wiek;  
3) odbyć wymagane szkolenia w  morskiej jednostce edukacyjnej;  
4) posiadać wymaganą praktykę pływania;  
5) zdać egzamin kwalifikacyjny przed Centralną Morską Komisją Egzaminacyjną.  
2. Obowiązek posiadania co najmniej wykształcenia średnie go lub średnie go branżowe go nie dotyczy osób ubiegaj ą-
cych się  o najniższe dyplomy  w żegludze krajowej  i w rybołówstwie morskim.  
3.8) Obowiązek zdania egzaminu kwalifikacyjnego na poziomie operacyjnym przed Centralną Morską Komisją Egz a-
minacyjną nie dotyczy  osób posiadając ych dyplom ukończenia studiów wyższych w  uczel niach, o  których mowa w  art. 74 
ust. 2 pkt 1 lub 2, na kierunkach i  w specjalnościach wskazanych w  certyfikacie uznania, o  którym mowa w  art. 75 ust. 8, 
potwierdzający uzyskanie zakładanych efektów uczenia się,  jeżeli egzamin dyplomowy spełnia warunki do uznania go za 
równoważny z  egzaminem kwalifikacyjnym na poziomie operacyjnym.  
4. Egzamin dyplomowy uznaje  się za równoważny  z egzaminem  kwalifikacyjnym na poziomie operacyjnym, jeżeli:  
1) uczelnia zapewniła możl iwość udziału przedstawiciela Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej  w składzie komisji  
egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin;  
2) egzamin składa się  z co najmniej 1 pytania  z każdej funkcji wskazanej  w wymaganiach egzaminacyjnych na poziomie 
operacyjnym odpowiednim do kierunku  i specjalności studiów, określonych  w przepisach wydanych na podstawie  
art. 74 ust. 4; 
3) przewodniczącemu Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej przekazano informacje dotyczące egzaminu dypl o-
mowego.  
                                                           
8) W brzmieniu ustalonym przez art. 135 pkt 1 ustawy z dnia 3  lipca 2018  r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie 
wyższym i  nauce (Dz. U. poz.  1669),  która weszła w życie z dniem 1 października 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 1452  
 
 5. Minister właś ciwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki  i tryb 
uznania egzaminu dyplomowego  w uczelni,  o której mowa  w art. 74 ust. 2 pkt 1 lub 2, za równoważny  z egzaminem kwal i-
fikacyjnym na poziomie operacyjnym oraz sposób  rejestracji wyników tych egzaminów, mając na uwadze wymagania 
egzaminacyjne określone na podstawie  art. 74 ust. 4 oraz zapewnienie właściwego poziomu wyszkolenia osób ubiegaj ą-
cych się  o dyplomy.  
6. Obywatel państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub pań stwa trzeciego uznanego przez Komisję Europejską  
w zakresie szkolenia marynarzy  i wydawania im dokumentów kwalifikacyjnych,  z którym minister właściwy do spraw 
gospodarki morskiej zawarł porozumienie  dotyczące uznawania dyplomów  i świadectw wydanych przez to państwo, może 
ubiegać się  o dyplom lub świadectwo, jeżeli spełnia wymagania,  o których mowa  w ust. 1. 
7. Osoba,  o której mowa  w ust. 6, ubiegająca się  o dyplom kapitana lub starszego mechanika, musi ukończyć szkol e-
nie na poziomie zarządzania  w morskiej jednostce  edukacyjnej oraz zdać egzamin kwalifikacyjny na poziomie zarządzania  
i na dyplom kapitana lub dyplom starszego mechanika przed Centralną Morską Komisją Egzaminacyjną.  
8. Obywatel państwa trzeciego innego niż państwo,  o którym mowa  w ust. 6, może ubiegać się  o dyplom lub świade c-
two, jeżeli spełnia wymagania,  o których mowa  w ust. 1, oraz jeżeli:  
1) w przypadku ubiegania się  o świadectwo na poziomie pomocniczym – ukończył szkolenie  w morskiej jednostce 
edukacyjnej na poziomie pomocniczym  i zdał egza min na poziomie pomocniczym przed Centralną Morską Komisją 
Egzaminacyjną;  
2) w przypadku ubiegania się  o dyplom na poziomie zarządzania – ukończył szkolenie  w morskiej jednostce edukacyjnej 
na poziomie operacyjnym  i poziomie zarządzania oraz zdał egzamin k walifikacyjny na poziomie operacyjnym  
i poziomie zarządzania przed Centralną Morską Komisją Egzaminacyjną;  
3) w przypadku ubiegania się  o dyplom kapitana lub starszego mechanika – ukończył szkolenie na poziomie operacy j-
nym i poziomie zarządzania  w morskiej  jednostce edukacyjnej oraz zdał egzamin kwalifikacyjny na poziomie oper a-
cyjnym, poziomie zarządzania  i na dyplom kapitana lub dyplom starszego mechanika przed Centralną Morską Kom i-
sją Egzaminacyjną.  
9. W przypadku ubiegania się  o dyplom lub świadectwo przez osobę,  o której mowa  w ust. 6 albo 8, weryfikacji p o-
siadania  i autentyczności dokumentów potwierdzających spełnianie wymagań,  o których mowa  w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonuje 
morska jednostka edukacyjna,  w której osoba ta odbyła szkolenie.  
Art. 65. 1. Odb ycie dodatkowych przeszkoleń, niezbędnych, według Konwencji STCW, do zajmowania niektórych 
stanowisk, potwierdza się świadectwem przeszkolenia.  
2. Świadectwa przeszkolenia wydają dyrektorzy urzędów morskich po przedstawieniu przez ubiegających się o  ich 
uzyskanie pisemnych potwierdzeń o  odbyciu wymaganych szkoleń i  praktyk.  
Art. 66. 1. W  uzasadnionych przypadkach stanowiska, o  których mowa  w art. 63, z  wyjątkiem stanowiska kapitana 
i starszego mechanika, mogą zajmować przez czas określony, nie dłuższy niż 6  miesięcy, na podstawie zezwolenia wyd a-
nego, w  drodze decyzji, przez dyrektora urzędu morskiego, osoby nieposiadające odpowiedniego dyplomu lub świadectwa, 
pod warunkiem że osoby te posiadają wiedzę i  umiejętności zapewniające właściwe wykonywanie obowiązk ów na tych 
stanowiskach. Okres ten nie może być przedłużony.  
2. O każdym wydanym zezwoleniu dyrektor urzędu morskiego powiadamia ministra właściwego do spraw gospodarki 
morskiej.  
3. W terminie do dnia 31  stycznia każdego roku, dyrektor urzędu morskiego prz ekazuje ministrowi właściwemu do 
spraw gospodarki morskiej statystykę wydanych zezwoleń w  roku poprzednim.  
Art. 67. 1. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji uprawniających do zajmowania stanowiska na statku o  polskiej 
przynależności jest potwierdzenie uzn ania zagranicznego dyplomu lub świadectwa, wydane przez dyrektora urzędu mo r-
skiego.  
2. Potwierdzenie uznania wydaje się w  przypadku dyplomu lub świadectwa wydanego przez właściwy organ państwa 
członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa trzeciego, które zostało uznane przez Komisję Europejską w  zakresie szk o-
lenia marynarzy i  wydawania im dokumentów kwalifikacyjnych oraz z  którym minister właściwy do spraw gospodarki 
morskiej zawarł porozumienie dotyczące uznawania dyplomów i  świadectw wydanych przez to pa ństwo.  
3. Porozumienie, o  którym mowa  w ust. 2, może być zawarte z  państwem trzecim, które zobowiąże się do inform o-
wania o  każdej zmianie przepisów krajowych, dotyczących szkolenia marynarzy i  wydawania dokumentów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 1452  
 
 4. W uzasadnionych przypadkach, osoby pos iadające dokumenty kwalifikacyjne wydane przez właściwy organ pa ń-
stwa trzeciego uznanego przez Komisję Europejską, z  którym nie zawarto porozumienia, o  którym mowa  w ust. 2, mogą 
uzyskać potwierdzenie uznania dyplomu lub świadectwa na okres nie dłuższy niż  3 miesiące.  
5. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, może przedłożyć Komisji Europejskiej uzasadniony wniosek 
o uznanie państwa trzeciego innego niż dotychczas uznane.  
Art. 68. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze roz porządzeń:  
1) szczegółowe wymagania kwalifikacyjne do zajmowania stanowisk na statkach morskich, w  tym również na statkach 
nieobjętych umowami, o  których mowa  w art. 62 ust. 1 pkt 1–4, warunki przyznawania i  odnawiania dokumentów, 
o których mowa  w art. 63, wzory tych dokumentów i  sposób ich ewidencji, a  także sposób obliczania czasu praktyki 
pływania na statkach,  
2) warunki, jakie powinny spełniać osoby posiadające zagraniczne dyplomy lub  świadectwa wydane na podstawie umów 
międzynarodowych, ubiegające się o stanowiska oficerskie lub nieoficerskie na statkach  o polskiej przynależności,  
3) wzory zaświadczeń  o pełnieniu wachty nawigacyjnej lub maszynowej, wzór zaświadczenia  o ukończeniu szkolenia,  
o którym mowa  w art. 64 ust. 1 pkt 3, wzory zaświadczeń potwierdzających odbycie lub zaliczenie praktyki pływania,  
4) rodzaje uprawnień zawodowych wynikających  z poszczególnych dokumentów kwalifikacyjnych  
– mając na względzie postanowienia umów międzynarodowych oraz przepisy Unii Europejskiej w zakresie bezpiec zeństwa  
statków rybackich.  
Art. 68a. 1. Dyplomy  w żegludze przybrzeżnej wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europe j-
skiej lub państwa trzeciego będącego stroną Konwencji STCW, zgodnie  z przyjętą przez te państwa definicją żeglugi prz y-
brzeżnej, uznaje się za równoważne  z dokumentami,  o których mowa  w art. 63 pkt 1, jeżeli zawarte zostało porozumienie 
między ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej  a państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz państw a-
mi trzecimi będącymi stronami  Konwencji STCW określające szczegółowy obszar uprawiania takiej żeglugi oraz inne 
warunki dotyczące tej żeglugi.  
2. W przypadku potwierdzania posiadania kwalifikacji wynikających  z dyplomów  w żegludze przybrzeżnej,  o których 
mowa  w art. 67 ust. 1, w potwi erdzeniu uznania dyplomu wskazuje się obszary morskie, na których uprawiana jest żegluga 
przybrzeżna, zgodnie  z porozumieniem,  o którym mowa  w ust. 1. 
Art. 69. 1. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komerc yjnych,  
z wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi, są:  
1) dokumenty kwalifikacyjne określone  w przepisach wydanych na podstawie  art. 37a ust. 15 ustawy  z dnia 2 1 grudnia 
2000 r. o żegludze śródlądowej albo  
2) dokumenty kwalifikacyjne,  o których mowa  w art. 63 pkt 1, 2 i 5. 
2. Oprócz dokumentów,  o których mowa  w ust. 1, członkowie załóg jachtów komercyjnych muszą posiadać świade c-
twa przeszkolenia uzyskane,  w zależności od stanowiska oraz długości  i rodzaju jachtu, zgodnie  z przepisami wydanymi na 
podstawie  art. 70 ust. 4. 
Art. 70. 1. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do zajmowania stanowisk na jachtach komercyjnych 
są również:  
1) dyplom – dla stanowisk oficerskich;  
2) świadectwo – dla stanowisk nieoficersk ich; 
3) świadectwo przeszkolenia.  
2. W celu uzyskania dyplomu lub świadectwa,  o których mowa  w ust. 1 pkt 1 i 2, niezbędne jest ukończenie szkolenia 
lub przeszkolenia,  a w przypadku dyplomu dodatkowo odbycie praktyki pływania  i zdanie egzaminu kwalifikacyjnego 
przed Centralną Morską Komisją Egzaminacyjną.  
3. Szkolenia  i przeszkolenia,  o których mowa  w ust. 2, są prowadzone przez ośrodki uznane  i nadzorowane  w zakresie  
spraw objętych postanowieniami Konwencji STCW oraz ustawy przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, 
posiadające odpowiednią bazę szkoleniową  i wykwalifikowaną kadrę oraz certyfikat systemu zarządzania jakością.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, wymagane dla członkó w załóg 
jachtów komercyjnych kwalifikacje i  przeszkolenia według Konwencji STCW oraz warunki ich uzyskiwania, kierując się 
koniecznością odpowiedniego przygotowania do wykonywania obowiązków członków załóg na jachtach komercyjnych, 
zapewnienia bezpieczeńst wa żeglugi oraz zdrowia i  życia przebywających na nich osób, a  także mając na uwadze istniejące 
systemy kwalifikacji sportowych i  zawodowych członków załóg.  
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 1452  
 
 5. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 4, zostaną określone również:  
1) tryb oraz szczegółowe kr yteria uznawania ośrodków szkolących załogi jachtów komercyjnych oraz sposób prowadz e-
nia audytów tych ośrodków,  
2) ramowe programy szkoleń  i przeszkoleń,  
3) wymagania dotyczące wyposażenia bazy szkoleniowej oraz kwalifikacji kadry,  
4) wymagania egzaminacyj ne dla poszczególnych dokumentów kwalifikacyjnych,  
5) wzory dokumentów kwalifikacyjnych dla członków załóg jachtów komercyjnych i  sposób ewidencji tych dokumentów,  
6) wzory dokumentów stosowanych podczas prowadzenia audytów ośrodków szkolących załogi jacht ów komercyjnych  
– z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia właściwego przygotowania do wykonywania obowiązków członków załóg na 
jachtach komercyjnych, bezpieczeństwa żeglugi oraz określenia zakresu informacji niezbędnych do weryfikacji ważności 
kwalifikacji c złonków załóg takich jachtów.  
Art. 71. 1. Dokumenty,  o których mowa  w art. 63, art. 70 ust. 1 oraz art.  78 ust. 1, wydaje dyrektor urzędu morskiego 
po złożeniu przez ubiegających się  o uzyskanie tych dokumentów:  
1) zaświadczenia  o zdaniu odpowiedniego egza minu albo dyplomu ukończenia studiów wyższych  w uczelniach,  
o których mowa  w art. 74 ust. 2 pkt 1 lub 2, w przypadku gdy egzamin będący warunkiem uzyskania tego dyplomu 
został uznany za równoważny, zgodnie  z art. 64 ust. 4; 
2) zaświadczeń  o ukończeniu szkoleń  i odbyciu praktyk pływania, jeżeli są wymagane;  
3) świadectwa przeszkolenia;  
4) potwierdzenia spełnienia wymagań,  o których mowa  w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2. 
1a. Dyrektor urzędu morskiego  w porozumieniu  z przewodniczącym Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej 
może wyrazić zgodę na uzyskanie dokumentu,  o którym mowa  w art. 63 pkt 1 lub 2, przez osobę, której rodzaj praktyki 
pływania  w danej specjalności nie odpowiada ściśle określonym wymaganiom dotyczącym tej praktyki, których spełnienie 
jest nie zbędne do uzyskania tego dokumentu, jeżeli okres posiadanej praktyki pływania jest nie krótszy od wymaganego  
i zachowany zostanie poziom bezpiecznego uprawiania żeglugi.  
1b. Przepisu  ust. 1a nie stosuje się przy ubieganiu się  o dyplom kapitana żeglugi wiel kiej na statkach  o pojemności 
brutto (GT) 300 0 jednostek  i powyżej oraz starszego oficera mechanika na statkach  o mocy maszyn głównych 300 0 kW 
i powyżej.  
2. Dokumenty, o  których mowa  w ust. 1, są ważne przez czas w  nich określony.  
2a. Zaświadczenie  o ukońc zeniu szkolenia jest ważne przez okres 5 lat od dnia ukończenia szkolenia.  
2b. Dyplom ukończenia studiów wyższych w uczelniach, o których mowa w  art. 74 ust. 2 pkt 1 lub 2, na kierunkach 
i w specjalnościach wskazanych w certyfikacie uznania, o którym mowa w art. 75 ust. 8, potwierdzający  ukończenie szk o-
lenia na poziomie operacyjnym lub na poziomie zarządzania, uznaje się za zaświadczenie  o ukończeniu takiego szkolenia, 
ważne przez okres 7 lat od dnia ukończenia tych studiów.  
2c. Zaświadczenie o zdaniu egzam inu kwalifikacyjnego dla osób ubiegających się o uzyskanie dyplomu  lub świade c-
twa, o których mowa w art. 63 pkt 1 i 2 oraz art. 70 ust. 1 pkt 1, jest ważne przez okres 5 lat od dnia  zdania egzaminu.  
2d. O wydanie dyplomu, o którym mowa w art. 63 pkt 1 oraz  art. 70 ust. 1 pkt 1, na podstawie dyplomu  ukończenia 
studiów wyższych w uczelniach, o których mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 lub 2, w przypadku gdy zdany  egzamin dyplomowy 
został uznany za równoważny zgodnie z art. 64 ust. 4, można ubiegać się w okresie 5 l at od  dnia zdania egzaminu dypl o-
mowego.  
3. Dyrektor urzędu morskiego prowadzi ewidencję dokumentów, o  których mowa  w ust. 1. 
3a. Dyrektor urzędu morskiego przed wydaniem dokumentów,  o których mowa  w art. 63, art. 70 ust. 1 i art. 78 ust. 2, 
sprawdza autent yczność  i ważność dokumentów określonych  w ust. 1. 
4. Za wystawienie dokumentów, o  których mowa  w ust. 1, pobiera się opłaty w  wysokości określonej w  załączniku do 
ustawy. Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.  
5. Dyrektor urzędu morskiego, w  drodze decyz ji, odmawia wydania dokumentów, o  których mowa  w ust. 1, jeżeli 
osoba ubiegająca się wydanie dokumentu nie spełnia warunków koniecznych do uzyskania danego dokumentu.  
Art. 72. 1. Jeżeli członek załogi statku lub pilot posiadający dokument kwalifikacyjny, o  którym mowa  w art. 63 pkt  1 
i 2, art. 70 ust. 1, art. 107 ust. 1 i 2, swoim działaniem lub zaniechaniem spowodował lub przyczynił się do powstania z a-
grożenia dla bezpieczeństwa statku, osób na nim przebywających lub środowiska morskiego, wobec którego nie  jest pr o-
wadzone postępowanie przed izbą morską, organ, który wydał dokument kwalifikacyjny, może zawiesić określone w  nim 
uprawnienia, mając na uwadze stopień spowodowanego zagrożenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 1452  
 
 2. W przypadku wszczęcia postępowania  przez izbę morską, postępowanie administracyjne w  sprawie zawieszenia 
uprawnień zawiesza się na czas postępowania przed izbą morską.  
3. Zawieszenie uprawnień, dokonuje  się w  drodze decyzji, po przeprowadzeniu postępowania, biorąc pod uwagę 
prawomocne orzeczenie izby morskiej lub sądu, w  tym sądu państwa obcego, jeżeli takie orzeczenie zostało wydane.  
4. Zawieszenie uprawnień  określonych w  dokumencie może nastąpić na okres do 2  lat, mając na uwadze stopień sp o-
wodowanego zagrożenia.  
5. Zawieszenie uprawnień oznacza zakaz zajmowania stanowis ka, do którego uprawnia dokument kwalifikacyjny.  
6. W przypadku zawieszenia uprawnień organ może wydać, na wniosek zainteresowanego członka załogi statku, d o-
kument potwierdzający kwalifikacje  zawodowe do zajmowania stanowiska niższego niż to, do którego up rawniał dotyc h-
czasowy dokument, biorąc pod uwagę potencjalne skutki dla bezpieczeństwa statku, osób na nim przebywających 
i środowiska morskiego.  
7. Lista osób, których uprawnienia zostały zawieszone lub w  sprawie których izba morska wydała prawomocne orz e-
czenie, zamieszczana jest na stronie  internetowej organu wydającego dokument. Na liście zamieszcza się imię i  nazwisko 
tej osoby oraz numer, datę wystawienia i  ważności dokumentu potwierdzającego uprawnienia.  
8. Lista osób, które podlegają zakazowi wykonyw ania funkcji kapitana statku rybackiego, zgodnie  z art. 82 ustawy 
z dnia 19  grudnia 2014  r. o rybołówstwie morskim, jest zamieszczana na stronie internetowej organu wydającego dok u-
ment kwalifikacyjny uprawniający  do wykonywania tej funkcji. Na liście zamie szcza się imię i  nazwisko osoby podlegaj ą-
cej zakazowi, numer, datę wystawienia i  ważności dokumentu potwierdzającego uprawnienia oraz wskazuje się termin, do 
którego obowiązuje ten zakaz.  
Art. 73. Kierownik statku żeglugi śródlądowej może prowadzić statek na morskich wodach wewnętrznych, jeżeli p o-
siada odpowiednie kwalifikacje określone w  przepisach ustawy z  dnia 21  grudnia 2000  r. o żegludze śródlądowej, 
z uwzględnieniem przepisów ustawy.  
Art. 74. 1. Szkolenia i  przeszkolenia, o  których mowa  w art. 64 ust. 1 pkt 3 oraz w art. 65 ust. 1, prowadzone są przez 
morskie jednostki edukacyjne.  
2. Morskimi jednostkami edukacyjnymi są:  
1)9) uczelnie morskie w  rozumieniu ustawy z  dnia 20  lipca 2018  r. – Prawo o  szkolnictwie wyższym i  nauce (Dz.  U. 
poz. 1668 , z późn. z m.10)), 
2)9) uczelnie inne niż w  pkt 1, 
3)11) szkoły  ponadpodstawowe , placówki kształcenia praktycznego, dokształcania  i doskonalenia zawodowego, umożliwi a-
jące uzyskanie i  uzupełnienie wiedzy, umiejętności i  kwalifikacji zawodowych, w  tym ośrodki prowadzące działa l-
ność szkoleniową w  państwach członkowskich Unii Europejskiej lub państwach trzecich  
3)12) szkoły ponadpodstawowe  i centra kształcenia zawodowego, umożli wiające uzyskanie i  uzupełnienie wiedzy, 
umiejętności i  kwalifikacji zawodowych, w  tym ośrodki prowadzące działalność szkoleniową w  państwach 
członkowskich Unii Europejskiej lub państwach trzecich  
– uznane przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.  
3. Morską jednostkę edukacyjną uznaje się, jeżeli jej programy szkoleń, baza szkoleniowa oraz kwalifikacje kadry 
odpowiadają wymaganiom określonym  w Konwencji STCW,  a także jeżeli posiada ważny certyfikat systemu zarządzania 
jakością oraz rejestr uje szkolenia  i przeszkolenia  w systemie kontrolno -informacyjnym dla portów polskich (PHICS).  
3a. Morska jednostka edukacyjna może zostać uznana  w zakresie możliwości przeprowadzania egzaminów praktyc z-
nych, jeżeli jej baza szkoleniowa odpowiada wymaganiom  określonym  w przepisach ustawy lub Konwencji STCW.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na względzie postanowienia Konwencji STCW, określi, 
w drodze rozporządzenia, ramowe programy szkoleń i  przeszkoleń, o  których mowa  w ust. 1, oraz w ymagania egzamin a-
cyjne, uwzględniając konieczność właściwego przygotowania członków załóg statków morskich do wykonywania ob o-
wiązków.  
                                                           
9) W brzmieniu ustalonym przez art. 135 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8. 
10) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2024 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 276, 447, 534, 577, 730 
i 823. 
11) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 12. 
12) W brzmieniu ustalonym przez art. 34 ustawy z dnia 22  listopada 2018  r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o  systemie 
oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2 245), która wejdzie w życie z dniem 1 września 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 1452  
 
 5. W przypadku prowadzenia szkoleń na poziomie operacyjnym  z wykorzystaniem książki praktyk, zawierającej 
informacje  i zadania dotyczące praktyki pływania stanowiącej integralną część szkolenia, morska jednostka edukacyjna jest 
obowiązana do nadzorowania praktyki pływania realizowanej zgodnie  z tą książką  i dokonania zaliczenia tej książki.  
6. Minister właściwy do spraw gospo darki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, wzory książek praktyk  w dziale 
pokładowym  i dziale maszynowym, mając na uwadze potrzebę zapewnienia integralności szkolenia teoretycznego  
i praktycznego na poziomie operacyjnym.  
7. Minister właściwy do spraw  gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki prow a-
dzenia poszczególnych szkoleń  i przeszkoleń oraz szczegółowe warunki przeprowadzania egzaminów praktycznych  
w morskich jednostkach edukacyjnych, mając na uwadze konieczność zap ewnienia wysokiego poziomu kształcenia kadr 
morskich zgodnie  z postanowieniami Konwencji STCW.  
Art. 75. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej uznaje oraz sprawuje nadzór nad morskimi jednostkami 
edukacyjnymi oraz ośrodkami, o  których mowa  w art. 70 ust. 3, w zakresie szkolenia członków załóg statków morskich 
oraz zgodności z  przepisami ustawy lub Konwencji STCW, dokonując audytów dotyczących:  
1) uznania;  
2) zmiany zakresu uznania;  
3) potwierdzenia uznania;  
4) odnowienia ważności uznania.  
2. W przypadku uzasadnionego podejrzenia, wystąpienia nieprawidłowości w  działalności podmiotów, o  których 
mowa  w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przeprowadza audyty dodatkowe.  
3. Uznania dokonuje się na czas nie dłuższy niż 4  lata. 
4. Audy ty, o  których mowa  w ust. 1, przeprowadza się na wniosek podmiotu, o  którym mowa  w ust. 1, w zakresie 
określonym przez ten podmiot.  
5. Za przeprowadzenie audytów, o  których mowa  w ust. 1, pobiera się opłaty w  wysokości określonej w  załączniku do 
ustawy. Op łaty stanowią dochód budżetu państwa.  
6. Jeżeli w  wyniku przeprowadzonego audytu zostały stwierdzone nieprawidłowości, minister właściwy do spraw  
gospodarki morskiej może, w  drodze decyzji, zawiesić albo cofnąć uznanie podmiotom, o  których mowa  w ust. 1, w zależ-
ności od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości.  
7. Cofnięcia uznania dokonuje się również w  przypadku nieprzeprowadzenia w  przewidzianym terminie audytu dot y-
czącego potwierdzenia uznania z  winy podmiotu, o  którym mowa  w ust. 1, lub uniemożliwienia przez ten podmiot, bez 
wskazania uzasadnionych przyczyn, przeprowadzenia audytu dodatkowego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej 
wykonalności.  
8. Uznanie, zmiana zakresu uznania oraz odnowienie ważności uznania podmiotów,  o których mowa  w ust. 1, po-
twierdza się wydaniem certyfikatu uznania lub certyfikatu zmiany zakresu uznania.  
8a. Potwierdzenie uznania,  o którym mowa  w ust. 8, wymaga formy pisemnej.  
8b. Za wydanie certyfikatów,  o których mowa  w ust. 8, pobiera się opłaty  w wysokości określonej  w załączniku do 
ustawy. Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.  
9. Ograniczenie zakresu uznania, dokonane na wniosek podmiotu, o  którym mowa  w ust. 1, nie wymaga przeprow a-
dzenia audytu.  
Art. 76. 1. Audyty, o  których mowa  w art. 75 ust. 1 i 2, przeprowadzają audytorzy wpisani na listę audytorów prow a-
dzoną przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej. Listę sporządza się na czas określony.  
1a. W audytach,  o których mowa  w art. 75 ust. 1 i 2, mogą uczestniczyć obserwatorzy  i eksperci wskazani przez min i-
stra właściwego do spraw gospodarki morskiej.  
2. Na listę wpisuje się osoby posiadające wiedzę  z zakresu zagadnień objętych Konwencją STCW, kwalifikacje  
i doświadczenie  w zakresie prowadzenia audytów, podając ich imię  i nazwisko.  
2a. Wydatki na wynagrodze nia oraz koszty przejazdu  i pobytu audytorów  i ekspertów ponoszone  w związku  
z audytami,  o których mowa  w art. 75 ust. 1 i 2, są pokrywane  z budżetu państwa,  z części, której dysponentem jest min i-
ster właściwy do spraw gospodarki morskiej.  
2b. W przypadku audytów,  o których mowa  w art. 75 ust. 1 i 2, przeprowadzanych poza terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, morska jednostka edukacyjna zwraca ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej koszty przejazdu  
i pobytu audytorów  i ekspertów  w terminie 3 0 dni od dnia otrzymania sprawozdania  z audytu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 1452  
 
 3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej wskazuje, spośród osób, umieszczonych na liście audytorów, 
audytora wiodącego oraz audytorów wchodzących w  skład zespołu audytującego do przeprowadzenia danego audytu. 
Audytor wiodący powinien posiadać co najmniej kwalifikacje audytora wewnętrznego systemów zarządzania jakością 
i minimum 2-letnie doświadczenie w  prowadzeniu audytów.  
3a. Audytorom za przeprowadzenie audytu  i ekspertom za uczestniczenie  w audycie p rzysługuje wynagrodzenie.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) warunki  i tryb uznawania, zmiany zakresu uznania, potwierdzania uznania, odnawiania, zawieszania  i cofania uznania 
morskich jednostek edukacyjn ych, 
2) warunki i  sposób przeprowadzania audytów,  
3) sposób sporządzania  i aktualizacji listy audytorów,  
4) wysokość wynagrodzenia  i warunki wynagradzania członków zespołu audytującego oraz ekspertów,  w zależności od 
zakresu przeprowadzanego audytu,  
5) wzory dokumentów stosowanych przy przeprowadzaniu audytów morskich jednostek edukacyjnych  
– mając na względzie konieczność zachowania obiektywizmu i  przejrzystości oraz prawidłowego przebiegu przeprow a-
dzanych audytów, a  także zapewnienia wysokiego poziomu ksz tałcenia kadr morskich, zgodnie z  postanowieniami Ko n-
wencji STCW.  
Art. 77. 1. W  celu organizacji i  przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych, tworzy się Centralną Morską Komisję 
Egzaminacyjną, zwaną dalej „Komisją ”, podległą ministrowi właściwemu do spraw  gospodarki morskiej.  
1a. W skład Komisji wchodzą przewodniczący Komisji, dwóch zastępców przewodniczącego Komisji, przewodn i-
czący zespołów egzaminacyjnych, wiceprzewodniczący zespołów egzaminacyjnych oraz egzaminatorzy − członkowie 
zespołów egzaminacyjnyc h. 
2. Przewodniczącego Komisji oraz jego dwóch zastępców powołuje i  odwołuje minister właściwy do spraw gosp o-
darki morskiej spośród osób posiadających wiedzę w  zakresie objętym Konwencją STCW oraz doświadczenie w  pracy na 
statkach morskich.  
2a. W zakresie nawiązywania  i rozwiązywania stosunku pracy do przewodniczącego  i zastępców przewodniczącego 
Komisji stosuje się przepisy ustawy  z dnia 2 6 czerwca 197 4 r. – Kodeks pracy.  Z dniem powołania  z przewodniczącym 
oraz zastępcą przewodniczącego Komisji zawiera si ę umowę  o pracę.  
2b. Do przewodniczącego  i zastępców przewodniczącego Komisji stosuje się przepisy  art. 21–24, art. 26, art. 28 
i art. 421 ustawy  z dnia 1 6 września 198 2 r. o pracownikach urzędów państwowych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1915  oraz 
z 2019 r. poz. 1043 ). 
3. Egzaminy mogą być przeprowadzane przez egzaminatorów wpisanych na  listę egzaminatorów prowadzoną przez 
ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej. Na listę wpisuje się osoby posiadające wiedzę w zakresie  Konwencji 
STCW lub Konwencji STCW -F dotyczącą określonej funkcji objętej egzaminem albo zagadnień dotyczących  pilotażu 
morskiego oraz doświadczenie w zakresie szkolenia. Na liście zamieszcza się imię i nazwisko egzaminatora  oraz inform a-
cję o zakresie uprawnień egzaminacy jnych. Lista egzaminatorów podlega aktualizacji. Listę  egzaminatorów publikuje się 
na stronie internetowej Komisji w celu umożliwienia morskim jednostkom edukacyjnym,  o których mowa w art. 74 ust. 2 
pkt 1 lub 2, przeprowadzenia egzaminu dyplomowego na kier unkach i w specjalnościach  wskazanych w certyfikacie uzn a-
nia, o którym mowa w art. 75 ust. 8.  
3a. Egzaminatora skreśla się  z listy egzaminatorów  w przypadku:  
1) wniosku egzaminatora  o skreślenie  z listy;  
2) śmierci egzaminatora;  
3) niespełniania przez egzaminatora co najmniej jednego  z wymagań,  o których mowa  w ust. 3; 
4) dopuszczenia się przez egzaminatora rażącego naruszenia przepisów dotyczących Komisji.  
4. Egzaminy przeprowadza zespół egzaminacyjny, wskazywany przez przewodniczącego Komisji lub jego  zastępcę. 
Członków zespołu egzaminacyjnego,  w tym przewodniczącego zespołu egzaminacyjnego  i wiceprzewodniczącego zespołu 
egzaminacyjnego, wskazuje się spośród osób wpisanych na listę egzaminatorów. Członkom zespołu egzaminacyjnego oraz 
obsłudze administr acyjnej egzaminu za udział  w przeprowadzeniu egzaminu przysługuje wynagrodzenie.  
4a. Egzaminy dla cudzoziemców Komisja może przeprowadzać  w języku angielskim.  
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 1452  
 
 4b. Egzaminy praktyczne Komisja może przeprowadzać  w morskich jednostkach edukacyjnych uznanych  w zakresie 
możliwości przeprowadzania egzaminów praktycznych, mając na uwadze wymagania egzaminacyjne określone  
w przepisach wydanych na podstawie  art. 74 ust. 4. 
4c. Na egzaminie mogą być wykorzystywane pytania egzaminacyjne pochodzące  z banku pytań egzami nacyjnych z a-
twierdzonego przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej. Pytania egzaminacyjne pochodzące  z banku pytań 
egzaminacyjnych stanowią informację publiczną  w rozumieniu przepisów ustawy  z dnia 6 września 200 1 r. o dostępie do 
informacji p ublicznej ( Dz. U. z 2018  r. poz. 1330 i 1669 ). 
4d. Komisja przygotowuje lub weryfikuje pytania egzaminacyjne wykorzystywane na egzaminach oraz rekomenduje 
je do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej.  
5. Za przeprowadzenie egzamin u pobiera się opłatę w  wysokości określonej w  załączniku do ustawy.  
6. Opłaty, o  których mowa  w ust. 5, stanowią dochód budżetu państwa.  
7. Komisja podaje do publicznej wiadomości terminy egzaminów zamieszczając je na swojej stronie internetowej.  
8. Minist er właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze zarządzenia, regulamin działania Komisji oraz 
jej organizację, uwzględniając charakter wykonywanych przez nią zadań.  
9. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej finansuje  z budżetu państwa,  z części, której jest dysponentem, 
działalność Komisji,  w szczególności wynagrodzenia przewodniczącego  i zastępców przewodniczącego Komisji, tworz e-
nie i utrzymywanie banku pytań egzaminacyjnych oraz wyposażenie techniczne Komisji.  
9a. Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania egzaminu zapewnia obsługę admin i-
stracyjną  i finansowo -księgową,  w tym obsadę osobową sekretariatów Komisji  w urzędach morskich, oraz środki na  
korzystanie  z infrastruktury egzaminacyjnej.  
10. Minis ter właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe warunki, którym odpowiadają kandydaci na przewodniczącego Komisji  i jego zastępców oraz egzamin a-
torów,  
2) sposób sporządzania  i aktualizacji listy egzaminatorów,  w tym skreślania egzaminatorów  z tej listy,  
3) sposób funkcjonowania banku pytań egzaminacyjnych,  
4) sposób, tryb  i terminy przeprowadzania weryfikacji pytań egzaminacyjnych przez Komisję,  
5) sposób  i tryb przeprowadzania egzaminów kwalifikacyjnych,  
6) wysoko ść i szczegółowe warunki wynagradzania członków zespołu egzaminacyjnego  i obsługi administracyjnej 
egzaminu  
– mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwego poziomu wyszkolenia  i sprawnego przeprowadzania egzaminów 
oraz zapewnienia wysokiego poziomu kształcenia kadr morskich,  w szczególności zgodnie  z postanowieniami Konwencji 
STCW,  a także liczbę osób przystępujących do egzaminu lub czas jego przeprowadzania.  
Art. 78. 1. Wymagane przepisami międzynarodowymi  w zakresie gospodarki morskiej dodatkowe szkolenia odbyw a-
ją się  w morskich jednostkach edukacyjnych. Potwierdzeniem ukończenia szkolenia jest świadectwo przeszkolenia.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, ramowe programy dodatk o-
wych szkoleń,  o któryc h mowa  w ust. 1, szczegółowe warunki wstępne oraz warunki zaliczeń tych szkoleń,  a także wzory 
dokumentów potwierdzających ukończenie szkolenia, mając na uwadze przepisy międzynarodowe  w zakresie dodatkowych 
szkoleń oraz potrzeby właściwego przygotowania d o pracy.  
Art. 79. Morskie jednostki edukacyjne oraz Komisja są obowiązane do stosowania systemów zarządzania jakością.  
Art. 80. 1. Skład załogi statku niezbędny dla bezpieczeństwa morskiego ustala dyrektor urzędu morskiego właściwy 
dla portu macierzystego statku i  potwierdza:  
1) wydając certyfikat bezpiecznej obsługi dla statków podlegających Konwencji SOLAS;  
2) dokonując wpisu w  karcie bezpieczeństwa lub certyfikacie, dla statków innych niż określone  w pkt 1. 
1a. Przy ustalaniu składu załogi statku dyrekto r urzędu morskiego bierze pod uwagę wymagania zawarte  w Konwencji  
SOLAS,  w tym w szczególności  w Kodeksie ISM oraz Kodeksie ISPS,  a także potrzebę unikania  i minimalizowana,  o ile 
to możliwe, wydłużonego czasu pracy na statku,  w celu zapewnienia odpowiedni ego odpoczynku  i ograniczenia zmęczenia 
marynarzy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 1452  
 
 2. Na wniosek armatora statku niepodlegającego Konwencji SOLAS, uprawiającego żeglugę międzynarodową, d o-
kumentem określającym niezbędny dla bezpieczeństwa morskiego skład załogi statku może być certyfikat bezpiecznej 
obsługi.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, wzór certyfikatu bezpiecznej 
obsługi statku oraz warunki ustalania składu załogi statku przez dyrektora urzędu morskiego, mając na uwadze postan o-
wienia  Konwencji SOLAS dotyczące minimalnej bezpiecznej obsady statku oraz wymagania Konwencji MLC określające 
warunki pracy  i życia na statku,  w tym konieczność zapewnienia  w składzie załogi statku lekarza  i kucharza,  a także z a-
pewnienie bezpiecznej eksploatacji statku.  
4. Na wniosek Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji oraz armatora statku służby 
państwowej specjalnego przeznaczenia dla statków tych służb, właściwy dyrektor urzędu morskiego, w  drodze decyzji, 
może ustali ć skład załogi oraz niezbędne kwalifikacje, członków załóg tych statków, mając na uwadze bezpieczeństwo 
statku, osób na nich przebywających oraz specyfikę funkcjonowania danej służby.  
Art. 81. 1. W  celu zapewnienia przestrzegania wymagań w  zakresie kwalifi kacji i  składu załogi niezbędnego dla be z-
pieczeństwa morskiego statek, w  ramach inspekcji przeprowadzanej przez organ inspekcyjny, podlega sprawdzeniu, czy 
członkowie załogi zatrudnieni na statku posiadają wymagane dokumenty oraz czy skład załogi jest zgod ny z właściwym 
certyfikatem lub kartą bezpieczeństwa, a  organizacja i  pełnienie wacht odpowiadają wymaganiom Konwencji STCW.  
2. W razie stwierdzenia, że członek załogi nie posiada wymaganego ważnego dokumentu potwierdzającego kwalif i-
kacje, bądź stwierdzeni a zaniedbań w  organizacji lub pełnieniu wacht, jeżeli uchybienia te stwarzają niebezpieczeństwo dla 
osób, mienia lub środowiska, organ inspekcyjny podejmuje działania, w  celu zapewnienia, aby statek nie rozpoczął żeglugi 
do czasu usunięcia tych uchybień.  
3. W razie stwierdzenia uchybień, o  których mowa  w ust. 2, na statku o  obcej przynależności, organ inspekcyjny z a-
wiadamia o  tym kapitana statku oraz konsula lub przedstawicielstwo dyplomatyczne państwa przynależności statku. 
O podjętych wobec statku działan iach organ ten zawiadamia również właściwą organizację międzynarodową.  
4. W razie nieusunięcia uchybień, o  których mowa  w ust. 2, jeżeli brak dokumentu potwierdzającego kwalifikacje 
dotyczy kapitana statku, starszego mechanika, oficerów pełniących wachty o raz radiooperatora, organ inspekcyjny 
podejmuje decyzję o  zatrzymaniu statku.  
Art. 82. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej sprawuje nadzór nad dokonywaniem niezależnej oceny 
systemu szkolenia, egzaminowania i  wydawania dokumentów marynarzom, przeprowadzanej zgodnie z  postanowieniami 
Konwencji STCW.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Sekretarzowi Generalnemu Międzynarodowej Org a-
nizacji Morskiej (IMO) oraz Komisji Europejskiej:  
1) sprawozdanie z  niezależnej oceny, o  której mowa  w ust. 1, nie później niż przed upływem 6  miesięcy po zakończeniu 
tej oceny;  
2) informacje o  przyjętych do polskiego porządku prawnego przepisach w  zakresie spraw objętych niniejszym rozdzi a-
łem. 
3. Dyrektorzy urzędów morskich, za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Morskiego  w Szczecinie, do dnia 3 1 marca 
każdego roku przekazują Komisji Europejskiej  w postaci elektronicznej zanonimizowane dane statystyczne dotyczące 
dokumentów kwalifikacyjnych wydawanych przez administrację morską, zarejestrowanych d o dnia 3 1 grudnia poprzedni e-
go roku,  w zakresie:  
1) dyplomów, obejmujące: numer identyfikacyjny marynarza, nazwisko marynarza, datę urodzenia marynarza, obywate l-
stwo marynarza, płeć marynarza, numer dyplomu, uprawnienia wynikające  z dyplomu, datę wydania l ub datę osta t-
niego odnowienia, datę ważności, status dyplomu  i ograniczenia;  
2) świadectw, obejmujące: numer identyfikacyjny marynarza, nazwisko marynarza, datę urodzenia marynarza, obywate l-
stwo marynarza, płeć marynarza, numer świadectwa, uprawnienia wyni kające ze świadectwa, datę wydania lub datę 
ostatniego odnowienia, datę ważności  i status świadectwa;  
3) potwierdzeń uznania, obejmujące: numer identyfikacyjny marynarza, nazwisko marynarza, datę urodzenia marynarza, 
obywatelstwo marynarza, płeć marynarza,  administrację wydającą potwierdzany dyplom, numer oryginalnego dypl o-
mu, numer potwierdzenia uznania, uprawnienia wynikające  z dyplomu, datę wydania lub datę ostatniego odnowienia, 
datę ważności, status potwierdzenia uznania  i ograniczenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 1452  
 
 Rozdział 5  
Bezp ieczne uprawianie żeglugi  
Art. 83. 1. W  sprawach dotyczących ruchu statków na morzu terytorialnym stosuje się przepisy ustawy z  dnia 
21 marca 1991  r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i  administracji morskiej oraz postanowienia Konwencji 
o zapobieganiu zderzeniom.  
2. Minister Obrony Narodowej i  minister właściwy do spraw wewnętrznych w  porozumieniu z  ministrem właściwym 
do spraw gospodarki morskiej określą, w  drodze rozporządzenia, zakres stosowania międzynarodowych przepisów 
o zapobieganiu zde rzeniom na morzu do jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i  Policji, mając na 
celu bezpieczne uprawianie żeglugi przez te jednostki pływające.  
Art. 84. 1. Ruch statków na morskich wodach wewnętrznych oraz korzystanie z  portów morskich , red, kotwicowisk 
i torów wodnych oraz urządzeń infrastruktury portowej i  infrastruktury zapewniającej dostęp do portów odbywa się 
z zachowaniem wymagań bezpieczeństwa morskiego.  
2. Wymagania bezpieczeństwa morskiego, o  których mowa  w ust. 1, określa, w  drodze zarządzenia, właściwy teryt o-
rialnie dyrektor urzędu morskiego.  
3. W zarządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, określone zostaną w  szczególności sprawy dotyczące:  
1) bezpieczeństwa ruchu statków;  
2) korzystania z  usług portowych mających znaczenie dla bezp ieczeństwa morskiego;  
3) utrzymania porządku w  portach.  
4. Przepisy  ust. 1–3 stosuje się do przystani morskich.  
5. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w  porozumieniu z  Ministrem Obrony Narodowej i  ministrem właś -
ciwym  do spraw wewnętrznych może,  w drodze rozporządzenia, wydać przepisy regulujące ruch statków na morskich 
wodach wewnętrznych, jeżeli względy bezpieczeństwa żeglugi na tych akwenach tego wymagają.  
Art. 85. Kapitan statku znajdującego się w  morzu jest obowiązany w  szczególności:  
1) skutecznie, za pomocą dostępnych środków łączności, przekazywać statkom znajdującym się w  pobliżu, a  także właś -
ciwym władzom państwa nadbrzeżnego ostrzeżenia nawigacyjne o  zauważonych niebezpieczeństwach dla żeglugi;  
2) po otrzymaniu z  jakiegokolwiek źródła informacji, że statkowi, statkowi powietrznemu lub pochodzącym z  nich śro d-
kom ratunkowym grozi niebezpieczeństwo – postępować zgodnie z  postanowieniami Konwencji SOLAS oraz przep i-
sami IMO w  sprawie poszukiwania i  ratownictwa morskiego13). 
Art. 86. 1. Wymaga nia w  zakresie bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki określają postanowienia wiążących 
Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, w  tym Konwencji SOLAS.  
2. Statek oraz jednostka pływająca Straży Granicznej i  Policji są obowiązane przestrzegać zasad bezpieczeństwa 
żeglugi określonych postanowieniami rozdziału V Konwencji SOLAS.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw wewnętrznych 
określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki bezpiec znego uprawiania żeglugi, uwzględniając postanowienia 
rozdziału V Konwencji SOLAS.  
3a. W przypadku gdy cechy konstrukcyjne statku nie pozwalają na zastosowanie wymagań określonych przepisami 
wydanymi na podstawie  ust. 3 lub gdy jest to uzasadnione ze wzglę du na rejon lub warunki żeglugi możliwe jest, na wni o-
sek armatora, zwolnienie statku  z obowiązku spełniania tych wymagań albo wyrażenie zgody na zastosowanie środków 
równoważnych  w zakresie wyposażenia  i konstrukcji statku, pod warunkiem że poziom bezpiecz eństwa żeglugi nie zost a-
nie zmniejszony.  
3b. Zwolnienie statku  z obowiązku spełniania wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie  ust. 3 lub 
wyrażenie zgody na zastosowanie środków równoważnych  w zakresie wyposażenia  i konstrukcji statku lub odmow a wyd a-
nia zwolnienia lub wyrażenia zgody na zastosowanie środków równoważnych  w zakresie wyposażenia  i konstrukcji statku 
następuje,  w drodze decyzji, właściwego dyrektora urzędu morskiego.  
3c. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki  i tryb 
zwolnienia statku  z obowiązku spełniania wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie  ust. 3 lub wyrażenia 
zgody na zastosowanie środków równoważnych  w zakresie wyposażenia  i konstrukcji statku oraz szc zegółowe warunki 
eksploatacyjne, których spełnianie uzasadnia zastosowanie zwolnień lub środków równoważnych, mając na uwadze p o-
trzebę zapewnienia odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa żeglugi.  
                                                           
13) Rezolucja IMO A.894(21) – Międzynarodowy lotniczy i  morski poradnik poszukiwania i  ratownictwa (IAMSAR) (Dz. Urz. MI 
z 2011  r. poz.  35). 
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 1452  
 
 4. Minister Obrony Narodowej może, w  drodze rozporządzenia, pod dać jednostki pływające Marynarki Wojennej 
wszystkim lub niektórym postanowieniom rozdziału V Konwencji SOLAS, kierując się względami bezpiecznego uprawi a-
nia żeglugi oraz charakterem wykonywanych zadań przez te jednostki pływające.  
5. Polskie obszary morsk ie oznakowuje się zgodnie z  przepisami międzynarodowymi w  zakresie oznakowania naw i-
gacyjnego, w  sposób określony w  przepisach wydanych na podstawie  ust. 6. 
6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, sposób oznakowan ia nawig a-
cyjnego polskich obszarów morskich, z  uwzględnieniem obowiązujących systemów tego oznakowania.  
7. (uchylony)  
8. Na polskich obszarach morskich wyznacza się strefy eksploatacji statków pasażerskich w  żegludze krajowej oraz, 
gdy jest to uzasadnione,  strefy czasowo ograniczonej eksploatacji, w  których w  zależności od posiadanej klasy statki te 
mogą uprawiać bezpieczną żeglugę.  
9. Statek pasażerski w  żegludze krajowej może uprawiać żeglugę w  strefie eksploatacji odpowiedniej dla klasy posi a-
danej przez ten statek.  
10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, wykazy obszarów pasaże r-
skiej żeglugi krajowej, strefy całorocznej eksploatacji oraz, gdy jest to uzasadnione, strefy czasowo ograniczonej eks -
ploatacji statków  w pasażerskiej żegludze krajowej, z  uwzględnieniem klasy statków pasażerskich, oraz kierując się wzgl ę-
dami bezpiecznego uprawiania żeglugi.  
11. Promy pasażerskie typu ro -ro mogą uprawiać regularną międzynarodową żeglugę pasażerską do portów lub 
z portów  Rzeczypospolitej Polskiej na wyznaczonych obszarach morza, w  zależności od spełnianych przez nie szczegó l-
nych wymagań stateczności.  
12. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, wykazy polskich obszarów 
morskich, po których pływają promy pasażerskie typu ro -ro, o których mowa  w ust. 11, z  uwzględnieniem danych dotycz ą-
cych znaczącej wysokości fali, rozumianej jako średnia wysokość jednej trzeciej najwyższych wysokości fal obserwow a-
nych na danym obszarze.  
13. Obszary,  o których mowa  w ust. 12, ustala się z  państwami członkowskimi Unii Europejskiej, a  gdy jest to uz a-
sadnione i  możliwe, z  pozostałymi państwami znajdującymi się na obu końcach regularnego połączenia promowego.  
14. O wejściu w  życie rozporządzeń, o  których mowa  w ust. 10 i 12, a  także ich zmian, minister właściwy do spraw 
gospodarki morskiej informuje Komisję Europejską.  
15.14) Pokładowe i  osobiste nadajniki sygnału niebezpieczeństwa będące na wyposażeniu statków podlegają 
ewidencjonowaniu na zasadach określo nych w  art. 140e ust.  1 i 2 ustawy z  dnia 3  lipca 2002  r. – Prawo lotnicze 
(Dz. U. z 2018  r. poz. 1183, 1629 i 1637 oraz z  2019  r. poz.  235 i 730 ). Przepisy wydane na podstawie art.  140e ust.  3 
ustawy wymienionej w  zdaniu pierwszym stosuje się odpowiednio.  
Art. 86a. 1. W przypadku uzasadnionego podejrzenia funkcjonariusze Straży Granicznej mają prawo żądać poddania 
się badaniu na zawartość  w organizmie alkoholu lub środka odurzającego przez prowadzącego statek  w ruchu wodnym.  
2. Do badania  w celu ustalenia  w organizmie obecności alkoholu lub środka odurzającego stosuje się odpowiednio  
art. 129i oraz  art. 129j ustawy  z dnia 2 0 czerwca 199 7 r. – Prawo  o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, z późn. 
zm.15)). 
Art. 86b.  1. Zabrania się prowadzenia statku morskiego, statku żeglugi śródlądowej, jachtu morskiego lub  jachtu 
śródlądowego oraz wykonywania obowiązków w zakresie bezpieczeństwa statku, jego ochrony lub zapobiegania  zanie-
czyszczaniu środowiska morskiego w stanie n ietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego.  
2. W przypadku uzasadnionego podejrzenia prowadzenia statku morskiego, statku żeglugi śródlądowej, jachtu  mor-
skiego lub jachtu śródlądowego albo wykonywania obowiązków w zakresie bezpieczeństwa statku, jego  ochrony  lub zap o-
biegania zanieczyszczaniu środowiska morskiego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego  przepisy 
art. 86a stosuje się odpowiednio.  
                                                           
14) Dodany przez art. 23 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
15) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2244 i 2322  oraz z 2019 r. poz. 53, 60, 
730, 752, 870, 1123 i 1180.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 1452  
 
 Art. 87. 1. Armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana statku zmierzającego do portu pol skiego jest obowiązany 
przekazać kapitanowi portu informację dotyczącą identyfikacji statku, portu przeznaczenia, przewidywanego czasu prz y-
bycia do portu i  przewidywanego czasu wyjścia z  portu oraz liczby wszystkich osób na pokładzie:  
1) przynajmniej na 24 godziny przed przybyciem;  
2) najpóźniej w  chwili, gdy statek opuszcza poprzedni port – jeżeli podróż trwa krócej niż 24  godziny lub  
3) jeżeli port przeznaczenia nie jest znany lub zmienia się podczas podróży – niezwłocznie po uzyskaniu takiej informacji . 
2. Kapitan portu po otrzymaniu informacji, o  której mowa  w ust. 1, niezwłocznie informuje o  tym organ inspekcyjny.  
3. Obowiązek, o  którym mowa  w ust. 1, stosuje się również do armatora, kapitana lub przedstawiciela kapitana statku 
o polskiej przynależnoś ci zmierzającego do portu państwa członkowskiego Unii Europejskiej.  
4. Dowódcy jednostek pływających Marynarki Wojennej są obowiązani, przed wejściem do portu i  przed opuszcz e-
niem portu, przekazać kapitanowi portu nazwę statku oraz sygnał rozpoznawczy.  
5. Kapitan statku,  w tym także statku służby państwowej specjalnego przeznaczenia, statku rybackiego  o długości do 
24 m, statku  o wartości historycznej  o długości do 4 5 m, jachtu morskiego oraz statku żeglugi śródlądowej, jest obowiąz a-
ny zgłosić kapitanowi po rtu wejście lub wyjście  z portu wraz  z informacją dotyczącą identyfikacji statku, celu podróży, 
portu zawinięcia oraz liczby osób na pokładzie, zgodnie  z przepisami wydanymi na podstawie  art. 84 ust. 2. 
6. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawin ięcia statku może zwolnić,  w drodze decyzji, statek odbyw a-
jący, przez okres co najmniej jednego miesiąca, żeglugę na linii regularnej pomiędzy portami polskimi lub pomiędzy po r-
tem polskim a  portem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z obowiązku, o  którym mowa  w ust. 1, jeżeli:  
1) armator statków wykonujących żeglugę na linii regularnej:  
a) przekazuje na bieżąco dyrektorowi urzędu morskiego aktualną listę takich statków oraz  
b) ustanowił system umożliwiający natychmiastowy elektroniczn y dostęp do informacji, o  których mowa  w ust. 1, 
dotyczących każdej podróży statku wykonującego żeglugę na linii regularnej, organom administracji morskiej 
i Morskiej Służbie Poszukiwania i  Ratownictwa, na ich żądanie, przez całą dobę;  
2) przewidywany czas  trwania rejsu w  ramach żeglugi na linii regularnej nie przekracza 12  godzin.  
7. Kapitan statku, o  którym mowa  w ust. 6, powiadamia dyrektora urzędu morskiego lub port przeznaczenia, 
o zmianach w  stosunku do planowanej godziny przybycia do portu przeznacze nia lub do stacji pilotowej, wynoszących co 
najmniej trzy godziny.  
8. Dyrektor urzędu morskiego wydaje zwolnienie, o  którym mowa  w ust. 6, na wniosek armatora lub właściwego o r-
ganu państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W  przypadku, gdy żegluga na linii  regularnej odbywa się pomiędzy po r-
tami kilku państw członkowskich Unii Europejskiej, z  których jednym jest Rzeczpospolita Polska, zwolnienie wydaje się 
w uzgodnieniu z  tymi państwami.  
9. Dyrektor urzędu morskiego, który wydał zwolnienie, o  którym mowa  w ust. 6, sprawdza nie rzadziej niż co 
3 miesiące, czy warunki wymagane do wydania zwolnienia są spełniane. W  przypadku gdy przestaje być spełniony któr y-
kolwiek z  tych warunków, dyrektor urzędu morskiego cofa wydane zwolnienie.  
10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej wykaz armatorów i  statków, 
którym udzielono zwolnienia zgodnie  z ust. 6 i 8, jak również informuje Komisję Europejską o  każdej zmianie dotyczącej 
tego wykazu.  
Art. 88. 1. Kapitan statku znajdującego się w  polskich obszarach morskich informuje niezwłocznie najbliższą brz e-
gową stację radiową lub Służbę Kontroli Ruchu Statków, zwaną dalej „Służbą VTS ”, o wszystkich zdarzeniach, które:  
1) mają wpływ na bezpieczeństwo statku, takich jak: kolizja, pożar, wejście  na mieliznę, uszkodzenia lub wadliwe dzi a-
łanie urządzeń statku, zalanie lub przesunięcie ładunku, uszkodzenia kadłuba lub elementów konstrukcyjnych statku;  
2) zagrażają bezpieczeństwu morskiemu, takich jak: uszkodzenia urządzeń, które mogą wpłynąć na zdol ności manewr o-
we lub zdatność do żeglugi statku, w  tym wpływające na system napędowy, urządzenia sterowe, system wytwarzania 
prądu, wyposażenie nawigacyjne lub środki łączności.  
2. Informacja,  o której mowa  w ust. 1, powinna zawierać:  
1) informację dotycząc ą identyfikacji statku;  
2) pozycję statku;  
3) port wyjścia;  
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 1452  
 
 4) port przeznaczenia;  
5) dane adresowe podmiotu będącego w  posiadaniu informacji o  towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających, 
jeżeli są przewożone na statku;  
6) liczbę osób na pokładzie;  
7) szczegóły zdarzenia oraz inne informacje niezbędne do prowadzenia akcji ratowniczych, zgodnie z  wymaganiami 
ustanowionymi przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO) w  sprawie systemów meldunkowych i  raportów 
ze statków o  incydentach dotyczących towar ów niebezpiecznych, substancji szkodliwych i  zanieczyszczających.  
3. Służba VTS lub brzegowa stacja radiowa, po otrzymaniu zgłoszenia o  zagrożeniu życia ludzkiego lub zagrożeniu 
zanieczyszczeniem środowiska morskiego, powiadamia niezwłocznie Morskie Ratown icze Centrum Koordynacyjne.  
4. Kapitan statku, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu ISM, informuje armatora o  każdym zdarzeniu, 
o którym mowa  w ust. 1. Armator, po uzyskaniu takiej informacji, jest obowiązany niezwłocznie skontaktować się 
z właści wą Służbą VTS i, jeżeli jest to konieczne, pozostać do jej dyspozycji.  
5. Kapitan, armator oraz właściciel przewożonych przez statek towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających ma 
obowiązek współpracować z  dyrektorem urzędu morskiego w  celu zminimalizo wania skutków zdarzeń, o  których mowa  
w ust. 1, w szczególności przekazywać na jego żądanie informacje zawarte w  deklaracji o  towarach niebezpiecznych lub 
zanieczyszczających, o  której mowa  w art. 10b ustawy z  dnia 16  marca 1995  r. o zapobieganiu zanieczys zczaniu morza 
przez statki ( Dz. U. z 2017 r. poz. 2000 ). 
6. Jeżeli w  przypadkach, o  których mowa  w ust. 1, kapitan statku, o  którym mowa  w ust. 4, lub Służba VTS, nie może 
skontaktować się z  armatorem statku, dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany powia domić o  zaistniałej sytuacji organ 
państwa, który wydał dokument zgodności lub certyfikat zarządzania bezpieczeństwem. W  przypadku statku o  polskiej 
przynależności dyrektor urzędu morskiego może cofnąć te dokumenty, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowośc i 
w funkcjonowaniu systemu zarządzania bezpieczeństwem armatora.  
Art. 89. 1. W  przypadkach, o  których mowa  w art. 88 ust. 1 ustawy oraz  w art. 11 ust. 3 i 4 ustawy z  dnia 16  marca 
1995  r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na miejsce, 
w którym znajduje się statek, w  celu zapewnienia bezpieczeństwa życia na morzu, bezpieczeństwa żeglugi lub ochrony 
środowiska morskiego może:  
1) nakazać kapitanowi statku znajdującego się  w niebezpieczeństwie lub s tatku potrzebującego pomocy wykonywanie 
poleceń, dotyczących w  szczególności:  
a) ograniczenia ruchu statku lub podążenia określonym kursem; wykonanie tego polecenia nie zwalnia kapitana 
statku z  odpowiedzialności za bezpieczne nawigowanie statkiem,  
b) podjęcia niezbędnych działań mających na celu powstrzymanie zagrożenia środowiska lub bezpieczeństwa mo r-
skiego wywołanego przez statek,  
c) skierowania statku do miejsca schronienia,  
d) skorzystania z  usługi pilotowej lub holowniczej;  
2) zbadać na statku st opień zagrożenia bezpieczeństwa morskiego oraz środowiska morskiego, udzielić kapitanowi p o-
mocy w  naprawie sytuacji, informując o  tym Służbę VTS.  
2. W przypadkach, o  których mowa  w ust. 1 pkt 1 lit. a i c, gdy statek jest holowany na podstawie umowy 
o świadczenie usług holowniczych lub umowy o  ratownictwo morskie, polecenia wydane przez dyrektora urzędu morski e-
go mogą dotyczyć również podmiotów świadczących tego rodzaju usługi.  
Art. 90. 1. Statki:  
1) które  w czasie odbywania podróży:  
a) uczestniczyły w  zdarzeniach na morzu, o  których mowa  w art. 88 ust. 1, 
b) uczestniczyły w  wypadku lub na których nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem środ o-
wiska morskiego lub jego zanieczyszczenie,  
2) których odpowiednio armator lub kapitan nie wywiązał  się z obowiązków:  
a) zgłaszania lub przekazywania informacji, określonych  w art. 87 oraz w art. 88 ust. 2, 
b) zgłaszania lub przekazywania informacji określonych  w art. 10a ust. 1 ustawy z  dnia 16  marca 1995  r. 
o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki,  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 1452  
 
 c) dostosowania się do zasad ruchu statków w  wyznaczonych systemach rozgraniczenia ruchu statków i  trasach 
przepływu,  
d) złożenia meldunków wymaganych obowiązkowymi systemami zgłaszania statków obowiązującymi w  polskich 
obszarach morskich,  
e) podpo rządkowania się nakazom, ostrzeżeniom, instrukcjom i  zaleceniom Służby VTS,  
3) w odniesieniu do których istnieją dowody lub uzasadnione podejrzenie naruszenia przepisów o  ochronie środowiska 
morskiego,  
4) którym organy inspekcyjne państw członkowskich Unii  Europejskiej wydały zakaz wejścia do portu lub o  których 
przekazana została informacja, że stanowią potencjalne zagrożenie, przez właściwy organ innego państwa członko w-
skiego Unii Europejskiej,  
5) które nie posiadają certyfikatów zgodnych z  Międzynarodową  konwencją o  odpowiedzialności cywilnej za szkody 
spowodowane zanieczyszczeniem olejami, sporządzoną w  Brukseli dnia 29  listopada 1969  r. (Dz. U. z 1976  r. 
poz. 184 i 185 ), zmienioną Protokołem sporządzonym w  Londynie dnia 27  listopada 1992  r. w sprawie zm iany Między -
narodowej  konwencji o  odpowiedzialności cywilnej za szkody spowodowane zanieczyszczeniem olejami, sporządz o-
nej w Brukseli dnia 29  listopada 1969  r. (Dz. U. z 2001  r. poz. 1526)  lub Międzynarodową konwencją o odpowiedzia l-
ności cywilnej za szkody  spowodowane zanieczyszczeniem olejami bunkrowymi, przyjętą przez Międzynarodową 
Organizację Morską w  Londynie w  dniu 23  marca 2001  r. (Dz. U. z 2008  r. poz. 939), lub innych odpowiednich ce r-
tyfikatów lub gwarancji finansowych, albo które nie przekazały in formacji o  ich posiadaniu,  
6) o których piloci morscy lub podmioty zarządzające portami, przystaniami morskimi lub obiektami portowymi przek a-
zali informacje, zgodnie  z art. 55, że wykazują one braki, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu statku lub które 
mogłyby stanowić zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego  
– uważa się za statki stanowiące potencjalne niebezpieczeństwo dla żeglugi lub stanowiące zagrożenie bezpieczeństwa na 
morzu, bezpieczeństwa ludzi lub środowiska morskiego.  
2. Dyrektor urzę du morskiego zapewnia, aby ruch statków, o  których mowa  w ust. 1, był monitorowany przez Służbę 
VTS oraz niezwłocznie informuje o  tych statkach, za pośrednictwem Służby VTS, właściwe organy państw członkowskich 
Unii Europejskiej, położonych wzdłuż planowan ej trasy podróży tych statków oraz podmioty określone w  przepisach w y-
danych na podstawie  art. 91 ust. 2 pkt 3. 
3. Jeżeli dyrektor urzędu morskiego poweźmie uzasadnione podejrzenie, że statek, o  którym mowa  w ust. 1, stanowi 
poważne niebezpieczeństwo dla że glugi lub zagrożenie bezpieczeństwa na morzu, bezpieczeństwa ludzi lub środowiska 
morskiego, może zasięgnąć informacji o  tym statku, w  szczególności za pośrednictwem europejskiego systemu monitor o-
wania ruchu statków i  przekazywania informacji, lub przeprow adzić inspekcję takiego statku. Inspekcja może być również 
przeprowadzona na żądanie właściwych organów państw członkowskich Unii Europejskiej. O  podjętych działaniach dyre k-
tor urzędu morskiego informuje państwo bandery statku, państwo, do którego statek s ię udaje, oraz zainteresowane pa ń-
stwa członkowskie Unii Europejskiej.  
Art. 91. 1. W  celu zapewnienia wymiany informacji o  statkach lub zdarzeniach, stanowiących potencjalne niebezpi e-
czeństwo dla żeglugi lub zagrożenie bezpieczeństwa na morzu, bezpieczeństw a ludzi lub środowiska morskiego, których 
skutki mogą rozciągać się na polskie obszary morskie lub na obszary morskie innych państw członkowskich Unii Europe j-
skiej oraz monitorowania ruchu statków, obejmującego zarządzanie i  nadzór nad ruchem statków, usta nawia się Narodowy 
System Monitorowania Ruchu Statków i  Przekazywania Informacji, zwany dalej „Narodowym System SafeSeaNet ”. 
W ramach nadzoru nad ruchem statków Służba VTS może wydawać statkom instrukcje, zalecenia i  nakazy.  
2. Minister właściwy do spraw g ospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) sposób funkcjonowania i  organizację Narodowego Systemu SafeSeaNet,  
2) zakres zadań Służby VTS,  
3) sposób przekazywania informacji o  statkach, o  których mowa  w art. 90 ust. 1, oraz podmioty, którym prz ekazuje się 
te informacje,  
4) sposób rozpowszechniania informacji o  zdarzeniach, o  których mowa  w art. 88 ust. 1, oraz o  statkach, o  których 
mowa  w art. 90 ust. 1, 
5) wymagania wobec systemów teleinformatycznych działających  w ramach Narodowego Systemu Saf eSeaNet  
– kierując się koniecznością zapewnienia realizacji zadań w  zakresie monitorowania ruchu statków, a  także koniecznością 
zapewnienia infrastruktury niezbędnej do wykonywania tych zadań, w  celu poprawy bezpieczeństwa i  efektywności ruchu 
statków, sku teczności działań ratowniczych w  razie wypadków lub w  sytuacjach potencjalnie niebezpiecznych na morzu 
oraz działań w  zakresie zapobiegania i  wykrywania zanieczyszczeń powodowanych przez statki.  
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 1452  
 
 Art. 92. 1. W  celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania Narod owego Systemu SafeSeaNet minister właściwy do 
spraw gospodarki morskiej powołuje Krajowego Koordynatora Narodowego Systemu Monitorowania Ruchu Statków 
i Przekazywania Informacji odpowiedzialnego za utrzymanie i  zarządzanie Narodowym Systemem SafeSeaNet, zw anego dalej 
„Koordynatorem SafeSeaNet ”. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej odwołuje Koordynatora SafeSeaNet.  
2. Do zadań Koordynatora SafeSeaNet należy:  
1) utrzymanie w  ciągłym działaniu i  zapewnienie odpowiedniego stopnia bezpieczeństwa krajow ej infrastruktury tele -
informatycznej niezbędnej do zapewnienia właściwego funkcjonowania Narodowego Systemu SafeSeaNet;  
2) utrzymywanie w  ciągłym działaniu łączności teleinformatycznej z  systemem SafeSeaNet Unii Europejskiej w  celu 
przekazywania informacji, a  także wysyłania odpowiedzi na zapytania pozostałych użytkowników systemu SafeSeaNet 
Unii Europejskiej i  Narodowego Systemu SafeSeaNet;  
3) zarządzanie prawami dostępu do systemu SafeSeaNet Unii Europejskiej i  Narodowego Systemu S afeSeaNet;  
4) opracowanie i  aktualizowanie procedur wymiany informacji w  systemie, w  tym w  przypadku awarii któregokolwiek 
z podsystemów przekazywania informacji;  
5) wyznaczenie i  utrzymanie w  działaniu całodobowej, działającej 7  dni w  tygodniu Służby Koor dynatora SafeSeaNet na 
potrzeby wymiany informacji z  użytkownikami systemu SafeSeaNet Unii Europejskiej oraz Europejską Agencją Be z-
pieczeństwa Morskiego, zwaną dalej „EMSA ”; 
6) współpraca z  EMSA przy opracowywaniu i  aktualizacji norm technicznych działania  systemu SafeSeaNet Unii Eur o-
pejskiej;  
7) współpraca z  Komisją Europejską w  opracowywaniu planów rozwoju systemu SafeSeaNet Unii Europejskiej.  
3. Dyrektorzy urzędów morskich współpracują z  Koordynatorem SafeSeaNet w  zakresie realizowanych przez niego 
zadań . 
Art. 93. Użytkownicy systemu SafeSeaNet Unii Europejskiej i  Narodowego Systemu SafeSeaNet podejmują środki 
niezbędne do zapewnienia:  
1) ochrony przed nieuprawnionym dostępem do danych i  informacji wymienianych za pomocą systemu SafeSeaNet;  
2) wykorzystywania danych i  informacji wymienianych za pomocą systemu SafeSeaNet, z  zachowaniem poufności 
i zgodnie z  przepisami Unii Europejskiej w  zakresie monitorowania i  wymiany informacji o  ruchu statków.  
Art. 94. 1. Organem właściwym do udzielenia schro nienia na polskich obszarach morskich statkowi znajdującemu się 
w niebezpieczeństwie lub statkowi potrzebującemu pomocy, jest dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na mie j-
sce, w  którym znajduje się statek.  
2. Dyrektor urzędu morskiego sporządza pla n udzielenia schronienia statkom znajdującym się w  niebezpieczeństwie 
lub potrzebującym pomocy na polskich obszarach morskich znajdujących się w  jego właściwości. Plan, w  części dotycz ą-
cej obszarów portu lub obiektu portowego, sporządza się w  porozumieniu z podmiotem zarządzającym portem, przystanią 
morską lub obiektem portowym. Plan nie narusza postanowień „Planu akcji poszukiwawczych i  ratowniczych ”, o którym 
mowa  w art. 117 ust. 2, i przepisów wydanych na podstawie  art. 24 ust. 1 ustawy z  dnia 16  marca 1 995 r. o zapobieganiu 
zanieczyszczaniu morza przez statki.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, elementy, jakie powinien z a-
wierać plan udzielenia statkom znajdującym się w  niebezpieczeństwie lub potrzebującym pomocy na polskich obszarach 
morskich, z  uwzględnieniem lokalizacji możliwych miejsc schronienia dla takich statków, w  celu zapewnienia sprawnego 
reagowania na stworzone przez statek znajdujący się w  niebezpieczeństwie lub potrzebujący pomocy zagrożenia be zpie-
czeństwa życia na morzu, bezpieczeństwa żeglugi i  środowiska morskiego.  
4. Plan udzielenia statkom schronienia i  jego zmiany podlegają zatwierdzeniu przez ministra właściwego do spraw 
gospodarki morskiej.  
5. Decyzję o  udzieleniu schronienia statkowi zn ajdującemu się w  niebezpieczeństwie podejmuje się na podstawie ni e-
zależnej oceny sytuacji i  planu udzielenia statkom schronienia.  
6. Udzielając statkowi schronienia dyrektor urzędu morskiego może zażądać od armatora, kapitana lub jego prze d-
stawiciela przed stawienia odpowiedniego certyfikatu ubezpieczenia od roszczeń morskich.  
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 1452  
 
 7. W przypadku gdy dyrektor urzędu morskiego poweźmie uzasadnione wątpliwości co do autentyczności certyfikatu, 
o którym mowa  w ust. 6, lub gdy suma gwarancyjna wynikająca z  tego certy fikatu jest mniejsza niż wymagana przepisami 
Konwencji o  ograniczeniu odpowiedzialności za roszczenia morskie, 1976, sporządzonej w  Londynie dnia 19  listopada 
1976  r. (Dz. U. z 1986  r. poz. 175 i 176 ), zmienionej Protokołem zmieniającym Konwencję o  ogranic zeniu odpowiedzia l-
ności za roszczenia morskie z  1976  r., sporządzonym w  Londynie dnia 2  maja 1996  r. (Dz. U. z 2011  r. poz. 815 oraz 
z 2012 r. poz. 146  i 147 ), dyrektor urzędu morskiego może zażądać od armatora statku gwarancji bankowej lub ubezpi e-
czeniowe j. 
8. Żądanie przedstawienia certyfikatu, ubezpieczenia lub gwarancji, o  których mowa  w ust. 6 i 7, nie może powod o-
wać opóźnienia w  udzieleniu statkowi schronienia, a  brak takich dokumentów nie stanowi wystarczającego powodu do 
odmowy udzielenia schronieni a. 
Art. 95. 1. Jeżeli ze względu na szczególnie złą pogodę lub stan morza istnieje poważne zagrożenie zanieczyszcz e-
niem środowiska morskiego bądź zagrożone jest życie ludzkie, dyrektor urzędu morskiego, po uzyskaniu informacji od 
właściwych służb meteorolo gicznych:  
1) powiadamia, jeżeli jest to możliwe, kapitana statku znajdującego się w  danym rejonie portu oraz zamierzającego 
wejść lub wyjść z  tego portu o  stanie morza i  warunkach pogodowych;  
2) nie naruszając obowiązku niesienia pomocy statkom w  niebezpie czeństwie oraz zgodnie z  planem udzielenia statkowi 
schronienia, może podjąć niezbędne środki, łącznie z  zaleceniem bądź zakazem wejścia do portu lub wyjścia z  portu, 
do czasu, gdy zostanie ustalone, że nie istnieje już zagrożenie życia ludzkiego lub zagro żenie zanieczyszczeniem śr o-
dowiska;  
3) może podjąć niezbędne środki w  celu ograniczenia bunkrowania statków lub wprowadzić zakaz bunkrowania na mo r-
skich wodach wewnętrznych i  morzu terytorialnym.  
2. Kapitan statku powiadamia armatora o  środkach podjętych n a podstawie  ust. 1. 
3. W przypadku podjęcia przez kapitana statku działań niezgodnych z  zaleceniami lub zakazami dyrektora urzędu 
morskiego, o  których mowa  w ust. 1, kapitan jest obowiązany powiadomić dyrektora urzędu morskiego o  powodach sw o-
jego działania.  
Art. 96. 1. W  czasie żeglugi w  warunkach lodowych kapitan statku jest obowiązany do zachowania szczególnej 
ostrożności i  wykorzystania wszystkich dostępnych środków, w  tym możliwości technicznych statku do manewrowania 
w takich warunkach, oraz i nformacji i  wytycznych dyrektora urzędu morskiego wydawanych w  ramach prowadzenia akcji 
przeciwlodowej na wodach morskich.  
2. Dyrektor urzędu morskiego informuje kapitana statku znajdującego się w  obszarze zalodzenia lub zamierzającego 
wejść lub wyjść z  portu, o  sytuacji lodowej, zalecanych trasach i  asyście lodołamaczy w  tym obszarze.  
3. Nie naruszając obowiązku niesienia pomocy statkom potrzebującym pomocy, dyrektor urzędu morskiego może ż ą-
dać, aby statki znajdujące się w  obszarze zalodzenia i  zamierzając e wejść lub wyjść z  portu udokumentowały, że spełniają 
wymogi dotyczące wytrzymałości kadłuba i  mocy maszyn odpowiadające sytuacji lodowej w  tym obszarze.  
4. Dyrektor urzędu morskiego we współpracy z  organami właściwymi w  sprawach gospodarowania wodami jes t obo - 
wiązany do przeprowadzenia akcji przeciwlodowej na wodach morskich, z  zachowaniem postanowień umów międzynar o-
dowych w  tym zakresie.  
5. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, warunki oraz sposób przepr o-
wadzan ia akcji przeciwlodowych na wodach morskich, w  tym zakres informacji i  wytycznych wydawanych kapitanowi 
statku przez dyrektora urzędu morskiego w  ramach tej akcji, kierując się koniecznością przeciwdziałania możliwości w y-
stąpienia powodzi w  ujściach rzek, nad którymi położone są porty oraz mając na uwadze zapewnienie bezpieczeństwa 
statków i  życia osób na nich się znajdujących oraz względy ochrony środowiska morskiego.  
Art. 97. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej współpracuje z  Komisją Europejską  w zakresie ustanawi a-
nia obowiązkowych systemów meldunkowych, obowiązkowych systemów rozgraniczenia ruchu i  tras żeglugowych, zgo d-
nie z  przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi wspólnotowego systemu monitorowania i  informacji o  ruchu statków, 
a także z  organizacjami regionalnymi lub międzynarodowymi w  zakresie rozwoju systemów identyfikacji i  śledzenia dal e-
kiego zasięgu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 1452  
 
 Art. 98. 1. Do przewozu ładunków masowych statkami, w  tym ziarna luzem, stosuje się postanowienia Konwencji 
SOLAS.  
2. Statek przewożący zi arno luzem powinien posiadać dokumenty stanowiące dowód spełnienia wymagań przew i-
dzianych w  rozdziale VI Konwencji SOLAS.  
3. Organem uprawnionym do wydawania i  potwierdzania dokumentów, o  których mowa  w ust. 2, jest dyrektor urzędu 
morskiego.  
4. Dokumenty,  o których mowa  w ust. 2, wydaje się na wniosek armatora.  
5. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, warunki bezpiecznego przew o-
zu ładunków masowych statkami oraz tryb postępowania w  sprawie wydawania dokumentów, o  których mowa  w ust. 2, 
uwzględniając postanowienia rozdziału VI Konwencji SOLAS.  
Art. 99. 1. Do przewozu towarów niebezpiecznych statkami stosuje się postanowienia rozdziału VII Konwencji  
SOLAS oraz załącznika 3  do Konwencji MARPOL.  
2. Minister właściwy d o spraw gospodarki morskiej, kierując się względami bezpieczeństwa żeglugi określi, w  drodze 
rozporządzenia, dodatkowe wymagania dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych statkami niepodlegającymi Ko n-
wencji SOLAS, mając na względzie bezpieczne pakowanie i  mocowanie tych towarów oraz środki ostrożności, konieczne 
ze względu na sąsiedztwo z  innymi towarami.  
Art. 100. 1. Przed rozpoczęciem załadunku oleju luzem,  w rozumieniu załącznika 1 do Konwencji MARPOL,  a także 
przed rozpoczęciem bunkrowania paliwa na statek, załadowca jest obowiązany dostarczyć kapitanowi kartę danych bezpi e-
czeństwa, zwaną dalej „kartą MSDS ”, zawierającą istotne dane dotyczące charakterystyki bezpieczeństwa danego produktu 
olejowego.  
2. Karta MSDS zawiera informacje określone  w załączn iku II do rozporządzenia (WE)  nr 1907/200 6 Parlamentu Eur o-
pejskiego  i Rady  z dnia 1 8 grudnia 200 6 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń  i stosowanych ograniczeń  
w zakresie chemikaliów (REACH)  i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zm ieniającego dyrektywę 199 9/45/WE 
oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG)  nr 793/9 3 i rozporządzenie Komisji (WE)  nr 1488/94, jak również dyrektywę  
Rady 76/769/EWG  i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE  i 2000/21/WE (Dz.  Urz. UE L 39 6 
z 30.12.2006, str. 1,  z późn. zm.).  
3. Przy wypełnianiu karty MSDS mają zastosowanie zalecenia IMO zawarte  w rezolucji MSC.286(86)  z dnia 
5 czerwca 200 9 r.16) 
Art. 101. 1. Kontener przewożony statkiem należy utrzymywać w  stanie zapewniającym bezpieczeństwo, zgodnie 
z postanowieniami Międzynarodowej konwencji o  bezpiecznych kontenerach, sporządzonej w  Genewie dnia 2  grudnia 
1972  r. (Dz. U. z 1984  r. poz. 118 i 119).  
2. Dowodem uznania kontenera za bezpieczny jest umieszczona na nim ważna tabliczka uznania.  
3. Kontrola bezpieczeństwa kontenera polega na sprawdzeniu czy jest na nim umieszczona ważna tabliczka uznania.  
4. Organami uprawnionymi do przeprowadzania przeglądów, prób i  uznawania kontenerów oraz do kontroli ich stanu 
są dyrektorzy urzędów morskich.  
5. Jeżeli zachodzi podejrzenie, że stan kontenera zagraża bezpieczeństwu, dyrektor urzędu morskiego zabrania jego 
użycia i  nakazuje doprowadzenie kontenera do stanu zgodnego z  wymaganiami bezpieczeństwa.  
6. O wykryciu wady kontenera, która mogła już istnieć, g dy kontener został uznany za bezpieczny, należy powiad o-
mić właściwy organ państwa, który dokonał takiego uznania.  
7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa 
przy czynnościach przeładunkowych  kontenerów i  ich transporcie, określi, w  drodze rozporządzenia, tryb i  sposób post ę-
powania przy przeprowadzaniu przeglądów, prób i  uznawaniu kontenerów.  
Art. 101a.  1. Kontener eksportowany z portu polskiego, przed załadowaniem na statek, musi posiadać inf ormację  
o zweryfikowanej masie brutto kontenera (VGM), zgodnie z prawidłem 2 rozdziału VI Konwencji SOLAS.  VGM określa 
się, biorąc pod uwagę wytyczne IMO dotyczące weryfikowanej masy brutto kontenera przewożącego  ładunek17). 
                                                           
16) Rezolucja IMO MSC.286(86) z  dnia 5  czerwca 2009  r. – Zalecenia IMO dotyczące Karty Danych Bezpieczeństwa (MSDS)  
(Dz. Urz. MTBiGM z  2011  r. poz. 9). 
17) Okólnik MSC.1/Circ.1475 – Wytyczne IMO dotycz ące weryfikowanej masy brutto kontenera  przewożącego ładunek (Dz. Urz. 
Min.  Gosp. Mors. i Żegl. Śródl. z 2016 r. poz. 19).  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 1452  
 
 2. Za określenie VGM odpowiada załadowca wskazany w wystawionym przez przedsiębiorcę żeglugowego  konos a-
mencie, morskim liście przewozowym albo innym dokumencie transportu multimodalnego, w tym w bezpośrednim  kono-
samencie, a w przypadku braku tych dokumentów – podmiot, który zawarł umowę  przewozu z przedsiębiorcą  żeglugowym 
albo na rzecz lub w imieniu którego taką umowę zawarto, zwany dalej „załadowcą”.  
3. VGM określona przez załadowcę nie może różnić się od masy kontenera o więcej niż 5% oraz nie może  przekr a-
czać maksymalnej masy brutto określonej na tabliczce uznania kontenera.  
4. Kontener nieopatrzony informacją o VGM lub kontener o masie różniącej się od VGM o więcej niż 5% lub  prze-
kraczającej maksymalną masę brutto określoną na tabliczce uznania kontenera nie może być załadowany na st atek.  
5. VGM jest określana w dokumencie lub komunikacie przekazywanych w postaci papierowej lub elektronicznej.  
Dokument i komunikat określające VGM muszą być podpisane przez upoważnioną przez załadowcę osobę odpowiedzialną  
za potwierdzenie VGM, zwaną dal ej „osobą odpowiedzialną”. Dokument i komunikat muszą być opatrzone  odpowiednio 
kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo czytelnym podpisem własnoręcznym,  z podaniem imienia i nazwiska os o-
by odpowiedzialnej.  
6. Dokument lub komunikat, o których mowa w u st. 5, są przekazywane przedsiębiorcy żeglugowemu lub  przedstaw i-
cielowi terminala kontenerowego w sposób uzgodniony między załadowcą a przedsiębiorcą żeglugowym  lub przedstaw i-
cielem terminala kontenerowego oraz w czasie pozwalającym na uwzględnienie VGM w planie załadunku  statku. W prz y-
padku przekazania dokumentu lub komunikatu tylko przedsiębiorcy żeglugowemu jest on obowiązany  do przekazania 
informacji o VGM przedstawicielowi terminala kontenerowego z wyprzedzeniem umożliwiającym  załadunek statku. 
W przyp adku kontenera dostarczonego drogą morską do portu, w którym jest przeładowywany  na inny statek w celu  
dalszego transportu do portu docelowego, w porcie przeładunku za VGM przyjmuje się masę  brutto kontenera określoną 
w informacji przekazanej przedstawicielowi terminala kontenerowego przez przedsiębiorcę  żeglugowego dostarczającego 
kontener.  
7. Zarządzający terminalem kontenerowym zapewnia, że na terminalu obowiązują procedury określające sposób  po-
stępowania w przypadku, gdy kontener na wjeździ e do terminala kontenerowego nie posiada określonej VGM, oraz  proce-
dury uniemożliwiające dokonanie załadunku na statek kontenera nieposiadającego określonej VGM oraz  w odniesieniu do 
którego stwierdzono, że VGM określona przez załadowcę różni się od masy k ontenera uzyskanej  podczas pomiaru na 
terminalu kontenerowym.  
8. Załadowca i przedstawiciel terminala kontenerowego mogą zawrzeć umowę określającą sposób postępowania  
z kontenerem w celu określenia VGM na terminalu kontenerowym.  
9. W celu dodatkowej weryfi kacji VGM określonej przez załadowcę, przedsiębiorca żeglugowy, przedstawiciel  ter-
minala kontenerowego lub właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego mogą dokonywać wyrywkowych kontroli  
VGM. Koszty ważenia kontenera pokrywa zlecający ważenie. W przyp adku gdy masa kontenera stwierdzona  w czasie 
wyrywkowej kontroli różni się od VGM określonej przez załadowcę, koszty ważenia kontenera pokrywa załadowca.  
10. W przypadku stwierdzenia, że masa kontenera różni się od VGM określonej przez załadowcę o więcej n iż 5% lub 
przekracza maksymalną masę brutto określoną na tabliczce uznania kontenera, przedsiębiorca żeglugowy lub  przedstaw i-
ciel terminala kontenerowego powiadamia o tym właściwego dyrektora urzędu morskiego i właściwego dla  portu morski e-
go naczelnika urz ędu celno -skarbowego, podając dane identyfikacyjne kontenera, dane załadowcy  umożliwiające jego 
identyfikację: imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo siedziby i numer w rejestrze  przedsiębiorców w Kra-
jowym Rejestrze Sądowym oraz VGM określoną przez załadowcę w dokumencie lub komunikacie,  o których mowa w ust. 5, 
a także przekazuje kopie dokumentów potwierdzających dokonanie na terminalu kontenerowym  pomiaru masy kontenera.  
11. W przypadku stwierdzenia różnicy między masą kontenera a VGM określo ną przez załadowcę za VGM  przyjm u-
je się masę stwierdzoną zgodnie z ust. 9 lub 10.  
Art. 101b. 1. Określenie VGM przez załadowcę następuje przez zważenie:  
1) zapakowanego i zamkniętego kontenera, zwane dalej „metodą 1”;  
2) poszczególnych składników ładunku k ontenera, włączając palety, materiał sztauerski i inne opakowania lub materiały  
zabezpieczające ładunek, oraz dodanie masy tary kontenera, zwane dalej „metodą 2”.  
2. Do ważenia, o którym mowa w ust. 1, używa się certyfikowanych lub zalegalizowanych urządze ń pomiarowych,  
spełniających wymagania w zakresie dokładności:  
1) co najmniej klasy IIII w przypadku wag nieautomatycznych – określone w przepisach rozporządzenia Ministra  Roz-
woju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych (Dz. U.  poz. 802);  
2) co najmniej klasy Y(b) w przypadku wag automatycznych – określone w przepisach rozporządzenia Ministra  Gosp o-
darki z dnia 7 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi automatyczne dla  pojedy n-
czych ładunków, oraz szczegó łowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli  metrologicznej 
tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. poz. 1766);  
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 1452  
 
 3) co najmniej klasy D w przypadku wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu – określone w przepisach  
rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać  
wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń  wykonywanych 
podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych ( Dz. U. poz. 1345).  
3. Stosowanie przez załadowcę metody 1 nie wymaga zatwierdzenia.  
4. Stosowanie przez załadowcę metody 2 wymaga uzyskania zatwierdzenia dyrektora urzędu morskiego właściwego  
dla siedziby załadowcy. Właściwość dyrektora urzędu morskiego ze  względu na siedzibę załadowcy określa  się zgodnie 
z art. 17 ust. 1a i 1b.  
5. Dyrektor urzędu morskiego prowadzi listę załadowców, którzy uzyskali zatwierdzenie stosowania metody 2,  zawie-
rającą imiona i nazwiska albo nazwy oraz adresy zamieszkania albo sie dziby, i umieszcza ją na stronie podmiotowej  obsłu-
gującego go urzędu morskiego.  
6. W przypadku stosowania metody 2 załadowca jest obowiązany zważyć poszczególne składniki ładunku kontenera  
wymienione w ust. 1 pkt 2, chyba że dane dotyczące masy ładunku są podane przez producentów, a ładunek  został wcześ -
niej zważony na certyfikowanych lub zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych oraz oryginalnie,  szczelnie i trwale 
zapakowany i informacja o jego masie jest w sposób trwały i widoczny umieszczona na ładunku lub jego opakowaniu.  
7. W przypadku stosowania metody 1 i metody 2 załadowca jest obowiązany do przechowywania dokumentacji  po-
twierdzającej określenie VGM na certyfikowanych lub zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych oraz dokumentacji  
wskazującej osobę odpowiedzialną przez okres co najmniej 3 lat od dnia określenia VGM.  
8. Kontener pakuje się, biorąc pod uwagę wytyczne IMO dotyczące p akowania jednostek transportowo -ładunko -
wych.18) 
9. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla siedziby załadowcy może przeprow adzać doraźne kontrole  u załadowców 
stosujących metodę 1 lub metodę 2 w celu potwierdzenia spełniania warunków określonych dla stosowania  metody 1 lub 
metody 2, w tym zweryfikowania informacji o potencjalnych nieprawidłowościach.  
10. O negatywnym wyniku ko ntroli doraźnej u załadowcy posiadającego status upoważnionego przedsiębiorcy,  o któ-
rym mowa w art. 38 ust. 2 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia  9 października 
2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz.  UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.19)), zwanego dalej 
„upoważnionym przedsiębiorcą AEOS”, dyrektor urzędu morskiego powiadamia naczelnika urzędu  celno -skarbowego 
właściwego dla portu morskiego.  
11. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla siedziby załadowcy, biorąc pod uwagę skalę i powtarzalność naruszeń,  
może cofnąć, w drodze decyzji, zatwierdzenie, o którym mowa w ust. 4, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości  
w określaniu VGM przez załadowcę stosującego metodę 2 lub różnic między masą kontene ra a VGM określoną  przez 
załadowcę. Ponowne zatwierdzenie może nastąpić po upływie 3 miesięcy od daty cofnięcia zatwierdzenia.  
12. Od decyzji, o której mowa w ust. 11, wydanej przez uznaną organizację upoważnioną do wykonywania zadań  
administracji morskiej  służy odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.  
Art. 101c.  1. Warunkiem ubiegania się o zatwierdzenie stosowania metody 2 jest posiadanie przez załadowcę   
udokumentowanych procedur dotyczących sposobu określania VGM oraz dysponowanie certyfikowanymi lub zalegaliz o-
wanymi  urządzeniami pomiarowymi, o których mowa w art. 101b ust. 2.  
2. Załadowca ubiegający się o zatwierdzenie albo potwierdzenie zatwierdzenia stosowania metody 2 składa  wniosek 
do właściwego dyrektora urzędu morskiego.  
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, załadowca dołącza dokumenty potwierdzające spełnienie warunków,  o któ-
rych mowa w ust. 1, w tym posiadanie udokumentowanych procedur dotyczących sposobu określania VGM, dokumenty  
potwierdzające dysponowanie certyfikowanymi  lub zalegalizowanymi urządzeniami pomiarowymi,  o których mowa 
w art. 101b ust. 2, dokumenty wskazujące osobę odpowiedzialną, kopie certyfikatów w zakresie systemów  zarządzania lub 
dokumenty potwierdzające posiadanie statusu upoważnionego przedsiębiorcy AE OS, jeżeli  załadowca takie posiada, oraz, 
z wyjątkiem załadowcy posiadającego status upoważnionego przedsiębiorcy AEOS,  dowód opłaty za przeprowadzenie 
kontroli.  
                                                           
18) Okólnik MSC.1/Circ.1497 – Kodeks praktyki IMO/ILO/UNECE dotyczący pakowania jednostek transportowo -ładunkowych   
(Kodeks CTU) (Dz. Urz. Min. Gosp. Mors. i Żegl. Śródl. z 2016 r. poz. 19).  
19) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013, str. 90, Dz. Urz. UE L 267  
z 30.09.2016, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 354 z 23.12.2016, str. 32.  
  
Dziennik  Ustaw  – 46 – Poz. 1452  
 
 4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, oraz dokumenty, o których mowa w ust. 3, przekazuje się po cztą w postaci 
papierowej lub drogą elektroniczną w postaci odwzorowania cyfrowego.  
5. W celu zatwierdzenia stosowania metody 2 dyrektor urzędu morskiego właściwy dla siedziby załadowcy  przepr o-
wadza kontrolę wstępną, a następnie, w celu potwierdzenia zatwi erdzenia – kontrole odnowieniowe, z tym że  kontroli tych 
nie przeprowadza się u przedsiębiorcy posiadającego status upoważnionego przedsiębiorcy AEOS.  
6. Kontrole odnowieniowe przeprowadza się co roku od daty uzyskania zatwierdzenia, a w przypadku załadowc y po-
siadającego wdrożony certyfikowany system zarządzania zgodnie ze standardem uznanym międzynarodowo – co 3 lata.  
7. Kontrolę wstępną i kontrolę odnowieniową przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiednio  
wniosku o zatwierdzenie stosowania metody 2 albo wniosku o potwierdzenie zatwierdzenia stosowania metody  2. 
8. Z kontroli sporządza się protokół w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje załadowca, a drugi pozostaje  
w aktach dyrektora urzędu morskiego.  
9. W przypadku pozyt ywnego wyniku kontroli dyrektor urzędu morskiego, w terminie 7 dni od dnia sporządzenia  
protokołu:  
1) w przypadku kontroli wstępnej – zatwierdza, w drodze decyzji, stosowanie przez załadowcę metody 2 i wpisuje  zała-
dowcę na listę, o której mowa w art. 101b ust. 5;  
2) w przypadku kontroli odnowieniowej – potwierdza, w drodze decyzji, zatwierdzenie stosowania przez załadowcę  
metody 2.  
10. W przypadku negatywnego wyniku kontroli w protokole wpisuje się jego przyczynę oraz odpowiednio,  w drodze 
decyzji, odmawia się zatwierdzenia stosowania metody 2 albo cofa się je. W przypadku kontroli wstępnej  zakończonej 
negatywnym wynikiem załadowca, po usunięciu przyczyn negatywnego wyniku, może złożyć nowy  wniosek, o którym 
mowa w ust. 2. W przypadku cofnięcia zatwierdzenia  przepis art. 101b ust. 11 zdanie drugie stosuje  się odpowiednio.  
11. Od decyzji, o których mowa w ust. 9 i 10, wydanych przez uznaną organizację upoważnioną do wykonywania  
zadań administracji morskiej, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw gospo darki morskiej.  
12. Za przeprowadzenie kontroli w celu zatwierdzenia albo potwierdzenia zatwierdzenia stosowania metody 2  pobiera 
się opłatę ustaloną w załączniku do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa. Załadowca dodatkowo  pokrywa 
koszty przejazd u i zakwaterowania kontrolerów, na zasadach stosowanych przy podróżach służbowych.  W przypadku gdy 
koszty netto wynoszą poniżej 10 PLN, odstępuje się od pobrania tej opłaty.  
13. W przypadku gdy czynności, o których mowa w ust. 12, wykonuje uznana organizac ja upoważniona do wykon y-
wania  zadań administracji morskiej, dochód budżetu państwa stanowi 10% opłaty ustalonej w załączniku do  ustawy.  
14. Załadowca informuje dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na siedzibę załadowcy o zmianach  do-
tyczących os oby odpowiedzialnej w terminie 14 dni od dnia dokonania zmiany.  
Art. 102. 1. Na każdej przesyłce o  masie brutto co najmniej tysiąc kilogramów, przeznaczonej do przewozu statkiem, 
nadanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przed jej załadowaniem na st atek powinna być oznaczona w  sposób 
wyraźny i  trwały jej masa.  
2. Zabroniony jest załadunek i  przewóz morzem przesyłki, o  masie brutto co najmniej tysiąc kilogramów, nieozn a-
czonej w  sposób określony  w ust. 1. 
3. Obowiązek oznaczania masy przesyłki w  sposób  określony  w ust. 1 spoczywa na wysyłającym.  
4. W przypadku gdy wysyłający nie oznaczy masy przesyłki, organ inspekcyjny zarządzi oznaczenie masy na przesy ł-
ce na koszt wysyłającego.  
Art. 103. 1. W  celu zwiększenia bezpieczeństwa morskiego oraz skuteczności  ratowania pasażerów i  członków załogi 
oraz w  celu ułatwienia prowadzenia akcji poszukiwawczych i  ratowniczych armator jest obowiązany do:  
1) liczenia i  rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach pasażerskich odbywających regularne rejsy na 
trasach dłuższych niż 20  mil morskich od portu wyjścia;  
2) liczenia i  rejestracji osób odbywających podróż morską na jachtach komercyjnych, z  wyjątkiem jachtów komercy j-
nych odpłatnie udostępnianych bez załogi, odbywających rejsy na trasach dłuższych niż 20  mil morskich od portu 
wyjścia;  
3) liczenia osób odbywających podróż morską na pozostałych statkach pasażerskich oraz jachtach komercyjnych, 
z wyjątkiem jachtów komercyjnych odpłatnie udostępnianych bez załogi.  
  
Dziennik  Ustaw  – 47 – Poz. 1452  
 
 2. Armator statku,  o którym mowa  w ust. 1 pkt 1, jest obowiązany zbierać informacje o  osobach znajdujących się na 
statku dotyczące:  
1) nazwisk;  
2) imion lub ich pierwszych liter;  
3) płci; 
4) wieku;  
5) szczególnych wymagań w  zakresie opieki lub pomocy w  nagłych wypadkach – na wniosek pasażera.  
3. Rejest rację, o  której mowa  w ust. 1, prowadzi się w  taki sposób, aby wszystkie osoby znajdujące się na statku pas a-
żerskim zostały policzone przed wyruszeniem statku w  podróż.  
4. Przed wyruszeniem statku w  podróż informacja o  liczbie osób znajdujących się na stat ku jest przekazywana kapit a-
nowi oraz wyznaczonej przez armatora osobie odpowiedzialnej za prowadzenie systemu rejestracji.  
5. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku, mając na względzie bezpieczeństwo żeglugi 
i pasażerów, może zwolni ć armatora z  obowiązku, o  którym mowa  w ust. 1. 
6. Armator statku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 2, jest obowiązany zbierać informacje, o  których mowa  w ust. 2 pkt 1 
i 2, i przekazywać je dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla portu zawinięcia statku.  
Art. 104. 1. Armator statku, o  którym mowa  w art. 103 ust. 1 pkt 1, jest obowiązany do:  
1) prowadzenia systemu rejestracji informacji dotyczących pasażerów;  
2) wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za prowadzenie systemu rejestracji pasażerów, przechowywanie o raz przekaz y-
wanie tych informacji w  razie takiej potrzeby.  
2. Armator zapewnia niezwłoczne przekazywanie informacji, o  których mowa  w art. 103 ust. 2, prowadzącym akcje 
poszukiwawcze i  ratownicze.  
3. Armator zapewnia zarejestrowanie i  przekazanie kapitanow i, przed wyruszeniem statku w  podróż, informacji 
o osobach, które wymagają szczególnej pomocy w  nagłych wypadkach.  
4. System rejestracji informacji, o  którym mowa  w ust. 1, podlega zatwierdzeniu i  kontroli przez dyrektora urzędu 
morskiego, właściwego ze wz ględu na rejon uprawiania przez statek żeglugi. Zatwierdzeniu podlegają też zmiany 
w systemie rejestracji pasażerów.  
Art. 105. W przypadku gdy armator nie jest przewoźnikiem, przepisy  art. 103 i art. 104 stosuje się odpowiednio do 
przewoźnika.  
Art. 106. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) sposób liczenia i  system rejestracji osób odbywających podróż morską na statkach, o  których mowa  w art. 103 ust. 1, 
2) kryteria, jakim powinien odpowiadać system rejestrac ji, 
3) sposób przechowywania i  przekazywania informacji o  osobach znajdujących się na statku w  razie zagrożenia bezpi e-
czeństwa pasażerów lub w  razie wypadku,  
4) treść wniosku o  zatwierdzenie systemu rejestracji,  
5) warunki i  sposób zatwierdzania oraz kontr olowania systemu rejestracji,  
6) warunki udzielania zwolnień od obowiązku liczenia lub rejestracji pasażerów  
– kierując się koniecznością zwiększenia bezpieczeństwa oraz skuteczności ratowania pasażerów i  członków załogi oraz 
prowadzenia akcji poszukiwawcz ych i  ratowniczych, z  uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w  zakresie rejestracji 
osób podróżujących na statkach pasażerskich.  
Art. 107. 1. Usługi pilotowe  w pilotażu obowiązkowym lub dobrowolnym  w rejonie pilotowym oraz  w pilotażu d o-
browolnym na mor zu terytorialnym  i pozostałych obszarach Morza Bałtyckiego (pilotażu pełnomorskim) mogą być wyk o-
nywane wyłącznie przez osoby posiadające wiedzę  i doświadczenie  w zakresie pilotowania statków morskich potwierdzone 
odpowiednim dokumentem kwalifikacyjnym.  
2. Wykonywanie usług pilotowych na określonych rodzajach statków oraz na określonych trasach lub akwenach może 
być uwarunkowane uzyskaniem przez pilota morskiego szczególnych uprawnień pilotowych.  
3. Dokumenty stwierdzające uzyskanie kwalifikacji pilota morsk iego lub szczególnych uprawnień pilotowych wydają 
dyrektorzy urzędów morskich.  
  
Dziennik  Ustaw  – 48 – Poz. 1452  
 
 4. Za wydanie dokumentów pobiera się opłatę, której wysokość jest określona w  załączniku do ustawy. Opłata stan o-
wi dochód budżetu państwa.  
5. Dokumenty,  o których mowa  w ust. 3, wydaje się, na czas określony, osobie, która:  
1) posiada odpowiednie dokumenty kwalifikacyjne, o  których mowa  w art. 63, i praktykę pływania;  
2) odbyła wymagane szkolenie kandydata na pilota lub pilota i praktykę pilotową;  
3) zdała egzamin kwalifikacyjny przed Komisją.  
6. Szkolenie pilotów morskich, kandydatów na pilotów morskich  i praktykę pilotową prowadzi stacja pilotowa lub 
ośrodek szkolenia pilotów morskich, uznane przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.  
7. Naboru na szkolenia kandydat ów na pilotów morskich i praktyki pilo towe dokonuje właściwy dyrektor urzędu 
morskiego w porozumieniu z szefem stacji pilotowej, uwzględniając natężenie ruchu statków oraz stan  osobowy pilotów 
morskich w danym rejonie.  
8. Stację pilotową lub ośrodek szkole nia pilotów morskich uznaje się  w zakresie szkolenia pilotów morskich, jeżeli i ch 
program szkolenia, baza szkoleniowa oraz kwalifikacje kadry zapewniają należyte wyszkolenie pilotów morskich.  
9. Uznania,  o którym mowa  w ust. 6, dokonuje się na okres 4 lat, po przeprowadzeniu audytu. Uznanie potwierdza się 
wydaniem certyfikatu uznania.  
Art. 107a.  1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej sprawuje nadzór nad s zkoleniem kandydatów na 
pilotów morskich i pilotów morskich oraz praktykami pilotowymi, dokon ując audytów.  
2. (uchylony)  
3. W przypadku uzasadnionego podejrzenia wystąpienia nieprawidłowości w szkoleniu kandydatów na pilotów mo r-
skich i pilotów morskich lub realizacji praktyk pilotowych  minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przeprowadza 
audyt dodatkowy.  
4. Audyty przeprowadzają audytorzy, o  których mowa  w art. 76 ust. 1–3. 
5. Jeżeli w  wyniku przeprowadzonego audytu zostały stwierdzone nieprawidłowości w szkoleniu kandydatów na 
pilotów morskich i pilotów morskich lub realizacji praktyki pilo towej  minister właściwy do spraw gospodarki morskiej 
może, w  drodze decyzji, zawiesić albo cofnąć uznanie, w  zależności od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości.  
6. Za przeprowadzenie audytów,  z wyjątkiem audytów dodatkowych, pobiera się opłaty  w wysokośc i 50% kwoty 
określonej  w pkt 11.1 i 11.4 części III „Opłaty za egzaminy  i audyty ” załącznika do ustawy. Opłaty stanowią dochód bud żetu 
państwa.  
7. Za wydanie certyfikatu,  o którym mowa  w art. 107 ust. 9, pobiera się opłatę  w wysokości określonej  w załączniku 
do ustawy. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.  
Art. 107b.  1. Kwalifikacje pilotów morskich  w zakresie ochrony żeglugi regulują przepisy  o ochronie żeglugi  i por-
tów morskich.  
2. Nadzór nad pilotażem  w rejonie pilotowym  w zakresie niezbędnym do  zapewnienia bezpieczeństwa morskiego 
sprawuje dyrektor urzędu morskiego właściwy dla tego rejonu, prowadząc  w szczególności listę pilotów.  
3. Nadzór nad pilotażem pełnomorskim  w zakresie niezbędnym do zapewnienia bezpieczeństwa morskiego sprawuje 
Dyrektor  Urzędu Morskiego  w Gdyni lub Dyrektor Urzędu Morskiego  w Szczecinie właściwy ze względu na port przezn a-
czenia lub port wyjścia statku korzystającego  z pilotażu pełnomorskiego.  
4. Właściwy dyrektor urzędu morskiego, jeżeli wymagają tego warunki bezpieczeńs twa morskiego, wprowadza na 
obszarze portów morskich lub morskich wód wewnętrznych,  w drodze zarządzenia, pilotaż obowiązkowy, określając w a-
runki korzystania  z usług pilota  i zwolnienia  z pilotażu obowiązkowego.  
5. Właściwy dyrektor urzędu morskiego,  w uzgodnieniu  z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ze 
względu na utrudnienia nawigacyjne, może wprowadzić,  w drodze zarządzenia, pilotaż obowiązkowy na morzu terytoria l-
nym, określając warunki korzystania  z usług pilota  i zwolnienia  z pilotażu obowiązkowego, kierując się względami bez -
pieczeństwa żeglugi.  
6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania kwalifikacyjne pilota morskiego,  
2) warunki wymagane do uzyskania szczególnych upraw nień pilotowych,  
  
Dziennik  Ustaw  – 49 – Poz. 1452  
 
 3) warunki wymagane do uzyskania  i odnawiania dokumentów kwalifikacyjnych  i dokumentów potwierdzających szcz e-
gólne uprawnienia pilotowe oraz wzory tych dokumentów,  
4) wymagania egzaminacyjne dla uzyskania oraz odnowienia dokumentu stwierdz ającego uzyskanie kwalifikacji pilota 
morskiego,  
5) wymagania egzaminacyjne dla uzyskania zwolnienia  z pilotażu obowiązkowego,  
6) programy szkoleń pilotów morskich, kandydatów na pilotów morskich  i praktyk pilotowych,  
7) warunki  i tryb naboru na szkolenia na pilotów morskich  i praktyki pilotowe,  
8) warunki  i tryb uznawania, odnawiania, zawieszania, cofania uznania oraz przeprowadzania audytów stacji pilotowych  
i ośrodków szkolenia pilotów morskich oraz wymagania dotyczące wyposażenia bazy szkoleniowej oraz kwalifikacji 
kadry,  
9) sposób sprawowania nadzoru nad pilotażem przez dyrektora urzędu morskiego,  w tym zakres danych umieszczanych 
na liście pilotów  
– mając na względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi na obszarze portów morskich, morskich wód 
wewnętrznych, morza terytorialnego  i pozostałych akwenach Morza Bałtyckiego oraz potrzebę zapewnienia prawidłowej 
realizacji usług pilotowych.  
Art. 108. 1. Kapitan statku lub jego przedstawiciel składa właściwemu dyrektorowi urzędu morskiego , a w odpo-
wiednich przypadkach podmiotowi zarządzającemu portem, formularz ewidencyjny zawierający informacje o  ładunku 
i pasażerach znajdujących się na statku oraz formularze sprawozdawcze dla statków wchodzących do portu lub wychodz ą-
cych z  portu polskiego.  
2. Minis ter właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, wzory formularzy, sposób ich 
przekazywania oraz postępowania ze złożonymi formularzami, kierując się koniecznością ujednolicenia zbieranych d a-
nych, z  uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej dotyczących sprawozdań statystycznych w  odniesieniu do przewozu 
rzeczy i  osób drogą morską oraz formalności sprawozdawczych dla statków wchodzących do portów lub wychodzących 
z portów państw członkowskich Unii Europejskiej.  
Art. 109. Kapitan p ortu może, na czas oznaczony, wprowadzić zakaz lub ograniczenie ruchu w  porcie, jeżeli wymaga 
tego bezpieczeństwo w  porcie. Wprowadzane zakazy lub ograniczenia ruchu w  porcie podaje się do wiadomości w  sposób 
zwyczajowo przyjęty w  żegludze morskiej lub na danym terenie.  
Art. 110. 1. Jachty morskie mogą uprawiać żeglugę na wodach morskich po spełnieniu wymagań w  zakresie be z-
piecznego uprawiania żeglugi, dotyczących w  szczególności środków ratunkowych, sprzętu sygnałowego, nawigacyjnego 
i ochrony przeciwpożarowej, urządzeń radiokomunikacyjnych i  wyposażenia pokładowego, w  zależności od długości jac h-
tu oraz rejonu pływania, określonych na podstawie  ust. 4. 
2. Zabrania się używania jachtu morskiego do prowadzenia działalności, o  której mowa  w art. 5 pkt 9, który nie spe ł-
nia wymogów ustawy dotyczących jachtów komercyjnych.  
2a. W przypadku gdy jacht komercyjny odpłatnie udostępniony bez załogi jest używany do działalności określonej  
w art. 5 pkt 9 lit. a–e, stosuje się do niego przepisy odnoszące się do  jachtu komercyjnego odpłatnie udostępnianego wraz  
z załogą.  
3. Armator lub kapitan jachtu komercyjnego innego niż jacht komercyjny odpłatnie udostępniany bez załogi jest ob o-
wiązany posiadać ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej prowadzącego jacht oraz ubezpieczenie następstw nieszczęś -
liwych wypadków obejmujące wszystkie osoby znajdujące się na jachcie.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, warunki bezpiecznego upr a-
wiania żeglugi jachtów morskich, w  zależnoś ci od ich długości oraz rejonu pływania, kierując się koniecznością zapewni e-
nia bezpieczeństwa tych jachtów oraz osób na nich przebywających.  
5. W przypadku gdy cechy konstrukcyjne jachtu morskiego nie pozwalają na zastosowanie wymagań określonych 
przepisa mi wydanymi na podstawie  ust. 4 lub gdy jest to uzasadnione ze względu na rejon lub warunki żeglugi możliwe 
jest, na wniosek armatora, zwolnienie jachtu  z obowiązku spełniania tych wymagań albo wyrażenie zgody na zastosowanie 
środków równoważnych  w zakresi e wyposażenia  i konstrukcji jachtu, pod warunkiem że poziom bezpieczeństwa żeglugi 
nie zostanie zmniejszony.  
6. Zwolnienie jachtu morskiego  z obowiązku spełniania wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie  
ust. 4 lub wyrażenie zgody na zastosowan ie środków równoważnych  w zakresie wyposażenia  i konstrukcji jachtu morski e-
go lub odmowę wydawania zwolnienia lub wyrażenia zgody na zastosowanie środków równoważnych  w zakresie wypos a-
żenia  i konstrukcji jachtu morskiego następuje,  w drodze decyzji, właści wego dyrektora urzędu morskiego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 50 – Poz. 1452  
 
 7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki  i tryb 
zwolnienia jachtu morskiego  z wymagań określonych przepisami wydanymi na podstawie  ust. 4 lub wyrażenia zgody na  
zastosowanie środków równoważnych  w zakresie wyposażenia  i konstrukcji oraz szczegółowe warunki eksploatacyjne, 
których spełnianie uzasadnia zastosowanie zwolnień lub środków równoważnych, mając na uwadze potrzebę zapewnienia 
odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa żeglugi.  
Art. 111. Statki żeglugi śródlądowej mogą uprawiać żeglugę na wodach morskich po spełnieniu dodatkowych wym a-
gań w  zakresie bezpiecznego uprawiania żeglugi, dotyczących w  szczególności środków ratunkowych, sprzętu sygnałow e-
go i ochro ny przeciwpożarowej, określonych, w  drodze zarządzenia, przez dyrektora urzędu morskiego właściwego dla 
rejonu uprawianej żeglugi.  
Art. 112. Zabrania się uniemożliwiania lub utrudniania kapitanowi statku podejmowania lub wykonywania decyzji, 
które w  jego o cenie są konieczne do zapewnienia bezpieczeństwa życia na morzu i  ochrony środowiska morskiego.  
Art. 113. Zabrania się używania międzynarodowego sygnału wzywania pomocy określonego w  załączniku IV do 
Konwencji o  zapobieganiu zderzeniom, jak również używani a sygnału, który mógłby być wzięty za międzynarodowy  
sygnał wzywania pomocy, z  wyjątkiem sytuacji, gdy istnieje potrzeba wska zania, że statek znajduje się w niebezpiecze ń-
stwie i  wzywa pomocy.  
Rozdział 6  
Ratowanie życia na morzu  
Art. 114. Kto uzyska wiadom ość o zagrożeniu życia ludzkiego na morzu, ma obowiązek niezwłocznego poinform o-
wania  o tym Morskiej Służby Poszukiwania  i Ratownictwa, organów administracji morskiej, jednostek Marynarki Woje n-
nej, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub Policji.  
Art. 115. Zapewnienie działań mających na celu poszukiwanie i  ratowanie życia na morzu, zgodnie z postanowieni a-
mi Międzynarodowej konwencji o  poszukiwaniu i  ratownictwie morskim, sporządzonej w  Hamburgu dnia 27  kwietnia 
1979  r. (Dz. U. z 1988  r. poz. 184 i 185), zwanej dalej „Konwencją SAR ”, należy do organów administracji morskiej.  
Art. 116. 1. W  celu wykonywania zadań poszukiwania i  ratowania życia na morzu tworzy się Morską Służbę Posz u-
kiwania i  Ratownictwa, zwaną dalej „Służbą SAR ”. 
2. Służba SAR jest p aństwową jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej.  
3. W skład służby SAR wchodzą:  
1) Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne, które organizuje i  koordynuje akcje poszukiwawcze i  ratownicze;  
2) morskie statki ratownicze;  
3) brzegowe stacje ratownicze, w  skład których wchodzą ochotnicze drużyny ratownicze.  
Art. 117. 1. Do zadań Służby SAR należy poszukiwanie i  ratowanie  każdej osoby znajdującej się w niebezpiecze ń-
stwie na morzu, bez względu na okoliczności, w  jakich znalazła się w  niebezpieczeństwie, przez:  
1) utrzymywanie ciągłej gotowości do przyjmowania i  analizowania zawiadomień o  zagrożeniu życia na morzu;  
2) planowanie, prowadzenie i  koordynowanie akcji poszukiwawczych i  ratowniczych;  
3) utrzymywanie w  gotowości sił i  środków ratownictwa życia na morzu;  
4) współdziałanie podczas akcji poszukiwawczych i  ratowniczych z  jednostkami organizacyjnymi wymienionymi  
w art. 118 ust. 1; 
5) współdziałanie z  innymi systemami ratowniczymi funkcjonującymi na obszarze kraju ; 
6) współdziałanie z  odpowiednimi służbami innych państw, w  szczególności podczas akcji poszukiwawczych i ratown i-
czych.  
2. Zadania, o  których mowa  w ust. 1, Służba SAR wykonuje na podstawie „Planu akcji poszukiwawczych i ratown i-
czych ”, zwanego dalej „Planem SAR ”, opracowanego zgodnie z  postanowieniami Konwencji SAR.  
2a. Do zadań Służby SAR należy także sporządzanie raportu z akcji poszukiwawczych i rat owniczych, o których  
mowa w ust. 1 pkt 2, oraz akcji zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu prowadzonych zgodnie  z przepisami w y-
danymi na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 1995 r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu  morza przez statki, 
jeżeli dotyczą one zdarzeń związanych z działalnością polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu  lub wy dobywaniu 
węglowodorów ze złóż w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, oraz niezwłoczne  przekazywanie tego 
raportu Prezesowi Wyższego Urzędu Górniczego, dyrektorowi właściwego urzędu  morskiego oraz Komisji Badania   
Wypadków Morskich.  
  
Dziennik  Ustaw  – 51 – Poz. 1452  
 
 3. Granice obszaru poszukiwania i  ratownictwa, na którym Służba SAR wykonuje swoje zadania, oraz zasady wspó ł-
pracy w  dziedzinie ratowania życia na morzu z  odpowiednimi służbami innych państw określają porozumienia zawarte 
z zainteresowanymi państwami.  
4. Służba  SAR wykonuje także inne zadania związane z  bezpieczeństwem morskim i  zwalczaniem zagrożeń 
i zanieczyszczeń na morzu, określone przepisami odrębnych ustaw.  
Art. 118. 1. Przy wykonywaniu zadań, o  których mowa  w art. 117 ust. 1, ze Służbą SAR współdziałają j ednostki 
organizacyjne Marynarki Wojennej, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, Policji, opieki zdrowotnej oraz inne 
jednostki będące w  stanie udzielić pomocy. Współdziałanie polega w  szczególności na udzielaniu niezbędnej pomocy, 
zgodnie z  Plane m SAR.  
2. Koszty współdziałania jednostek organizacyjnych, o  których mowa  w ust. 1, ze Służbą SAR w  akcjach poszuk i-
wawczych i  ratowniczych, w  zakresie wynikającym z  Planu SAR, pokrywane są z  budżetu państwa.  
3. W ramach współdziałania, o  którym mowa  w ust. 1: 
1) brzegowe stacje radiowe prowadzą stały nasłuch radiowy na międzynarodowych częstotliwościach przeznaczonych 
do odbioru sygnałów o  niebezpieczeństwie; po odebraniu wezwania lub informacji o  niebezpieczeństwie natychmiast 
informują o  tym Morskie Ratow nicze Centrum Koordynacyjne;  
2) jednostki organizacyjne służb meteorologicznych zapewniają właściwą osłonę meteorologiczną akcji poszukiwa w-
czych i  ratowniczych.  
4. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia nasłuchu radiowego i  przekazywania Mo r-
skiemu Ratowniczemu Centrum Koordynacyjnemu odebranych zawiadomień o  niebezpieczeństwie oraz warunki i  sposób 
zapewnienia osłony meteorologicznej, kierując się koniecznością zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla działań maj ą-
cych na celu posz ukiwanie i  ratowanie życia na morzu.  
Art. 119. Służbą SAR kieruje dyrektor powoływany i  odwoływany przez ministra właściwego do spraw gospodarki 
morskiej spośród kandydatów posiadających wyższe wykształcenie oraz wiedzę, kwalifikacje zawodowe i  doświadczen ie 
z zakresu ratownictwa morskiego.  
Art. 120. 1. Morskie Ratownicze Centrum Koordynacyjne jest uprawnione do:  
1) zwracania się do zagranicznych ratowniczych ośrodków koordynacyjnych o  udzielenie niezbędnej pomocy, włączając 
w nią statki, statki powietrzne oraz personel wraz z  wyposażeniem;  
2) podejmowania niezbędnych uzgodnień z  właściwymi organami celnymi, ochrony granic i  innymi władzami w  celu 
wprowadzania na terytorium, w  tym na morze terytorialne lub w  przestrzeń powietrzną Rzeczypospolitej Polskiej, 
statków, statków powietrznych, personelu i  wyposażenia, o  których mowa  w pkt 1; 
3) zapewnienia zagranicznym ratowniczym ośrodkom koordynacyjnym na ich żądanie niezbędnej pomocy w  zakresie, 
o którym mowa  w pkt 1. 
2. Uprawnienia, o  których mowa  w ust. 1, Mors kie Ratownicze Centrum Koordynacyjne wykonuje zgodnie 
z porozumieniami, o  których mowa  w art. 117 ust. 3. 
Art. 121. 1. Przy ministrze właściwym do spraw gospodarki morskiej działa rada, będąca jego organem opinioda w-
czo-doradczym  w sprawach związanych  z poszukiwaniem  i ratowaniem życia na morzu oraz zwalczaniem zagrożeń  
i zanieczyszczeń środowiska morskiego, zwana dalej „Radą SAR ”. 
2. W skład Rady SAR wchodzą przedstawiciele jednostek organizacyjnych wymienionych  w art. 118 ust. 1, przedst a-
wiciel ministra  właściwego do spraw gospodarki morskiej, przedstawiciel ministra właściwego do spraw administracji 
publicznej, Przewodniczący Państwowej Komisji Badania Wypadków Morskich oraz dyrektor Służby SAR.  
3. Członków Rady SAR, z  wyjątkiem przewodniczącego, powołu je i odwołuje minister właściwy do spraw gospoda r-
ki morskiej w  porozumieniu z  właściwymi ministrami.  
4. Radzie SAR przewodniczy Dowódca Operacyjny Rodzajów Sił Zbrojnych.  
5. Organizację i  tryb działania Rady SAR określa regulamin ustalony przez ministra wł aściwego do spraw gospodarki 
morskiej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 52 – Poz. 1452  
 
 6. Do zadań Rady SAR należy:  
1) opiniowanie propozycji rodzajów oraz ilości sił  i środków przydatnych do akcji poszukiwawczych  i ratowniczych 
podejmowanych we współdziałaniu ze Służbą SAR oraz opiniowanie projektów Pl anu SAR oraz krajowego planu 
zwalczania zagrożeń  i zanieczyszczeń środowiska morskiego;  
2) opiniowanie planów rozwoju Służby SAR;  
3) inicjowanie przedsięwzięć zmierzających do podnoszenia efektywności działań Służby SAR.  
7. Minister właściwy do spraw gospo darki morskiej zapewnia środki na prowadzenie działalności Rady SAR, w  tym 
na jej obsługę administracyjną.  
Art. 122. 1. Projekt Planu SAR przygotowuje dyrektor Służby SAR.  
2. Projekt Planu SAR, po zaopiniowaniu przez Radę SAR, podlega zatwierdzeniu przez m inistra właściwego do 
spraw gospodarki morskiej, w  porozumieniu z  Ministrem Obrony Narodowej – w części dotyczącej udziału w  Planie SAR 
jednostek Marynarki Wojennej, oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych – w części dotyczącej udziału w  Planie 
SAR jednostek Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i  Policji.  
3. Dyrektor Służby SAR jest obowiązany do bieżącej aktualizacji Planu SAR.  
Art. 123. 1. Morskie statki ratownicze, jednostki pływające, statki powietrzne oraz pojazdy używane na potrzeby 
Służby SAR podlegają oznakowaniu, zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie  art. 124 ust. 4. 
2. Zabrania się nieuprawnionego używania oznakowania, o  którym mowa  w ust. 1. 
Art. 124. 1. Członkowie ochotniczej drużyny ratowniczej mają prawo do:  
1) noszenia ozn ak Służby SAR;  
2) bezpłatnego korzystania ze służbowej odzieży ochronnej;  
3) świadczeń z  tytułu wypadków, którym ulegli w  związku z  udziałem w  akcjach poszukiwawczych i  ratowniczych, na 
zasadach określonych w  ustawie z  dnia 30  października 2002  r. o zaopatrzeniu z  tytułu wypadków lub chorób zaw o-
dowych powstałych w  szczególnych okolicznościach ( Dz. U. z 2013  r. poz. 737 oraz z 2018 r. poz. 2245 ); 
4) jednorazowego odszkodowania z  tytułu dodatkowego ubezpieczenia na wypadek śmierci lub trwałego inwalid ztwa 
w następstwie wypadku w  czasie trwania i  w związku z  akcją poszukiwawczą i  ratowniczą lub szkoleniem organiz o-
wanym przez Służbę SAR;  
5) zwrotu kosztów dojazdu w  związku z  udziałem w  akcji poszukiwawczej i  ratowniczej;  
6) ryczałtu za udział w  akcjach p oszukiwawczych i  ratowniczych oraz szkoleniach organizowanych przez Służbę SAR;  
7) wyżywienia podczas trwania akcji poszukiwawczej i  ratowniczej oraz szkolenia organizowanego przez Służbę SAR;  
8) zwrotu kosztów okresowych badań lekarskich, płatnych kursów i szkoleń związanych bezpośrednio z  wykonywaną 
funkcją;  
9) korzystania ze sprzętu i  urządzeń Służby SAR do ćwiczeń i  doskonalenia umiejętności z  zakresu ratownictwa mo r-
skiego, za zgodą kierownika stacji ratowniczej;  
10) korzystania z  akcji socjalnych organ izowanych przez Służbę SAR.  
2. Koszty związane z  uprawnieniami, o  których mowa  w ust. 1, z wyłączeniem  pkt 3, ponosi Służba SAR.  
3. Rada Ministrów, mając na względzie efektywność działań brzegowych stacji ratowniczych określi, w  drodze roz -
porządzenia, szc zegółowe warunki i  sposób wykonywania zadań poszukiwania i  ratowania życia na morzu przez Służbę SAR , 
oraz sposób realizacji uprawnień członków ochotniczych drużyn ratowniczych.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządz enia, szczegółową organizację Słu ż-
by SAR, w  tym wzory oznak służbowych, zakres odpowiedzialności dyrektora Służby SAR, oznakowanie jednostek rato w-
niczych oraz jednostek współdziałających, mając na względzie konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowan ia 
Służby SAR.  
Art. 125. 1. W  celu wykonywania zadań państwa związanych z  udzielaniem porad medycznych drogą radiową na 
morzu tworzy się Morską Służbę Asysty Telemedycznej.  
2. Zadania Morskiej Służby Asysty Telemedycznej wykonuje Uniwersytec kie Centrum Med ycyny Morskiej i Trop i-
kalnej w  Gdyni.  
  
Dziennik  Ustaw  – 53 – Poz. 1452  
 
 3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, 
w drodze rozporządzenia:  
1) sposób funkcjonowania Morskiej Służby Asysty Telemedycznej,  
2) szczegółowy za kres zadań Morskiej Służby Asysty Telemedycznej związanych z  udzielaniem porad medycznych 
drogą radiową,  
3) sposób ustalania procedur łączności  i przekazywania informacji między Morską Służbą Asysty Telemedycznej  
a innymi podmiotami uczestniczącymi w  udzielaniu pomocy na morzu  
– kierując się koniecznością usprawnienia udzielania porad medycznych i  podniesienia poziomu ochrony zdrowia osób 
przebywających na statkach.  
Rozdział 7  
Kary pieniężne  
Art. 126. Armator, któ ry narusza przepisy w  zakresie:  
1) spełniania przez statek wymagań ustawy w  zakresie budowy statku, jego stałych urządzeń i  wyposażenia,  
2) wymogu poddania statku inspekcjom przeprowadzanym przez organy inspekcyjne w  zakresie, terminach i  trybie okreś -
lonych w ustawie, umowach międzynarodowych oraz przepisach ustawy z  dnia 21  marca 1991  r. o obszarach mo r-
skich Rzeczypospolitej Polskiej i  administracji morskiej,  
3) obsady statku załogą o  właściwych kwalifikacjach i  wymaganym składzie,  
4) wymogów bezpiecz eństwa dla statków pasażerskich w  pasażerskiej żegludze krajowej,  
5) spełniania przez prom pasażerski typu ro -ro szczególnych wymogów stateczności obowiązujących w  żegludze na 
wyznaczonym obszarze morza,  
6) przewożenia statkiem ładunków masowych, w  tym z iarna luzem,  
7) przewożenia statkiem towarów niebezpiecznych,  
8) przewożenia statkiem kontenerów,  
9) przewożenia statkiem przedmiotów  o masie brutto co najmniej tysiąca kilogramów  
– podlega karze pieniężnej o  równowartości do 1  000 000 jednostek obliczenio wych, zwanych Specjalnym Prawem Ciąg - 
nienia (SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.  
Art. 127. 1. Kto:  
1) używa międzynarodowych sygnałów wzywania pomocy lub używa sygnału, który mógłby być wzięty za międzynar o-
dowy sygnał wzywania pomocy,  w celu innym niż potrzeba wskazania, że statek znajduje się w  niebezpieczeństwie na 
morzu i  wzywa pomocy,  
2) bez upoważnienia używa oznakowania zastrzeżonego dla Służby SAR,  
3) nie przekazuje, zgodnie z  ustawą, posiadanych wiadomości o  zagrożeniu życia lu dzkiego na morzu,  
4) nie dopełnia obowiązku liczenia lub rejestrowania osób odbywających podróż morską statkiem pasażerskim lub jac h-
tem komercyjnym, innym niż jacht komercyjny odpłatnie udostępniany bez załogi,  
5) wykonuje obowiązki członka załogi pomimo z awieszonych uprawnień,  
6) używa lub udostępnia jacht morski do prowadzenia działalności, o  której mowa  w art. 5 pkt 9, nie spełniając wym o-
gów ustawy dotyczących jachtów komercyjnych,  
7) prowadzi statek morski lub statek żeglugi śródlądowej, jacht morski lu b śródlądowy, lub wykonuje obowiązki  
w zakresie bezpieczeństwa statku, jego ochrony lub zapobiegania zanieczyszczaniu środowiska morskiego,  w stanie 
nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego , 
8) określa VGM kontenera różniącą się od masy kontenera o więcej niż 5%,  
9) nie informuje dyrektora urzędu morskiego o stwierdzonych różnicach między masą kontenera a VGM określoną  przez 
załadowcę większych niż 5% lub o stwierdzeniu, że masa kontenera przekracza maksymalną masę brutto  określoną na 
tabliczce uzn ania kontenera,  
10) określa VGM w dokumencie lub komunikacie, który jest podpisany przez osobę inną niż osoba odpowiedzialna,  
  
Dziennik  Ustaw  – 54 – Poz. 1452  
 
 11) ładuje na statek kontener nieopatrzony informacją o VGM lub kontener o masie różniącej się od VGM o więcej  niż 
5% lub przekrac zającej maksymalną masę brutto określoną na tabliczce uznania kontenera,  
12) nie zapewnia obowiązywania na terminalu procedur, o których mowa w art. 101a ust. 7,  
13) określa VGM metodą inną niż metoda 1 lub 2,  
14) używa do określenia VGM niecertyfikowanych  lub niezalegalizowanych urządzeń pomiarowych lub nie używa  
w ogóle tych urządzeń,  
15) stosuje metodę 2, nie posiadając zatwierdzenia właściwego dyrektora urzędu morskiego,  
16) nie informuje właściwego dyrektora urzędu morskiego o zmianach dotyczących osoby odpowiedzialnej,  
17) nie przechowuje przez okres 3 lat dokumentacji potwierdzającej określenie VGM na certyfikowanych lub zalegaliz o-
wanych  urządzeniach pomiarowych lub dokumentacji wskazującej osobę odpowiedzialną  
– podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodz e-
nia za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w  Dzienniku Urzędowym Rzecz y-
pospolitej Polskiej „Monitor Polski ” dla celów emerytalnych i  rentowych.  
2. Tej samej karze podlega:  
1) armator, o  którym mowa  w art. 88 ust. 4, który po uzyskaniu od kapitana statku informacji o  zdarzeniach mających 
wpływ na bezpieczeństwo statku lub zagrażających bezpieczeństwu morskiemu, nie skontaktuje się niezw łocznie 
z właściwą Służbą VTS;  
2) armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana statku, który nie dopełni ciążącego na nim obowiązku przekazywania 
informacji zgodnie  z art. 41 ust. 2; 
3) armator, kapitan lub przedstawiciel kapitana statku zmierzającego do p ortu polskiego albo portu państwa członko w-
skiego Unii Europejskiej, w  przypadku statku o  polskiej przynależności, który nie przekazuje kapitanowi portu info r-
macji dotyczących identyfikacji statku, portu przeznaczenia, przewidywanego czasu przybycia do port u przeznaczenia  
i przewidywanego czasu wyjścia z  portu oraz liczby wszystkich osób na statku;  
3a) armator lub kapitan jachtu komercyjnego innego niż jacht komercyjny odpłatnie udostępniany bez załogi, który nie 
posiada ubezpieczenia odpowiedzialności cywil nej prowadzącego jacht ani ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych 
wypadków obejmującego wszystkie osoby znajdujące się na jachcie, zgodnie  z art. 110 ust. 3; 
4) dowódca jednostki pływającej Marynarki Wojennej, kapitan statku służby państwowej specjalnego przeznaczenia 
oraz prowadzący jacht morski, a  także kierownik statku rybackiego o  długości do 24  m, który przed wejściem do po r-
tu i przed jego opuszczeniem nie przekaże kapitanowi portu informacji o  statku lub będzie manewrować statkiem ni e-
zgodnie z  uzyska nym zezwoleniem na wejście lub wyjście;  
5) pilot morski, który w  trakcie wykonywania usług pilotowych stwierdzi lub poweźmie uzasadnione podejrzenie, że 
stan statku wykazuje braki, które mogłyby utrudnić bezpieczną żeglugę statku lub które mogłyby stanowić  zagrożenie 
zanieczyszczeniem środowiska morskiego i  nie poinformuje o  powyższym właściwego organu inspekcyjnego;  
6) podmiot zarządzający portem, przystanią morską lub obiektem portowym, który stwierdzi lub poweźmie uzasadnione 
podejrzenie, że stan statku wykazuje braki, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu statku lub które mogłyby stan o-
wić zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego, i  nie poinformuje o  powyższym właściwego organu  
inspekcyjnego.  
Art. 128. 1. Kapitan, który:  
1) narusza wymagania dot yczące bezpieczeństwa statku określone w  ustawie oraz umowach międzynarodowych,  
2) nie dokładając należytej staranności, przyczynił się do zatrzymania statku przez organ inspekcyjny z  powodu niespe ł-
nienia przez statek wymogów dotyczących bezpieczeństwa mor skiego,  
3) nie dopełnia ciążącego na nim obowiązku zgłoszenia statku do inspekcji,  
4) narusza przepisy dotyczące:  
a) ruchu statków na morzu terytorialnym,  
b) zasad bezpieczeństwa żeglugi określonych postanowieniami rozdziału V Konwencji SOLAS,  
c) obowiązku  posiadania przez statek przewożący ziarno luzem dokumentu stanowiącego dowód spełnienia wym a-
gań przewidzianych w  rozdziale VI Konwencji SOLAS,  
  
Dziennik  Ustaw  – 55 – Poz. 1452  
 
 5) wyprowadza statek z  portu wbrew zakazowi organu inspekcyjnego,  
6) nie stosuje się do nakazu opuszczenia portu , bazy przeładunkowej lub morza terytorialnego albo zakazu wejścia do 
portu lub bazy przeładunkowej bądź też w  inny sposób narusza ustalony porządek portowo -żeglugowy,  
7) narusza wymagania dotyczące bezpieczeństwa pasażerów  w pasażerskiej żegludze krajow ej, wykraczając poza obszar 
lub strefę przeznaczoną dla żeglugi statku o  odpowiedniej klasie  
– podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodz e-
nia za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Preze sa Głównego Urzędu Statystycznego w  Dzienniku Urzędowym Rzecz y-
pospolitej Polskiej „Monitor Polski ” dla celów emerytalnych i  rentowych.  
2. Tej samej karze podlega:  
1) kapitan statku znajdującego się w  polskich obszarach morskich, który nie poinformuje niezwłocznie najbliższej brz e-
gowej stacji radiowej lub Służby VTS o  wszystkich zdarzeniach, które mają wpływ na bezpieczeństwo statku lub z a-
grażają bezpieczeństwu morskiemu;  
2) kapitan statku, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu ISM, jeżeli nie p oinformuje armatora o  zdarzeniu 
mającym wpływ na bezpieczeństwo statku oraz zagrażającym bezpieczeństwu morskiemu.  
Art. 129. Nie podlega odpowiedzialności przewidzianej  w art. 127 ust. 1 pkt 7 osoba fizyczna, której zachowanie re a-
lizuje jednocześnie znamio na przestępstwa określonego  w art. 178a  § 1 Kodeksu karnego, a  przestępstwo to zostało 
stwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym.  
Art. 130. 1. Kary pieniężne,  o których mowa  w art. 126–128, wymierza dyrektor urzędu morskiego  w drodze decyzji 
administracyjnej.  
1a. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 126 –128, ustala się z uwz ględnieniem zakresu naruszenia, 
powtarzalności naruszeń lub korzyści finansowych uzyskanych z tytułu naruszenia.  
2. Od decyzji,  o której mowa  w ust. 1, przysługu je odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.  
3. Decyzji,  o której mowa  w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
Art. 130a.  1. Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat. 
2. Wymier zonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji  o nałożeniu kary.  
3. W celu zabezpieczenia ściągalności kary pieniężnej dyrektor urzędu morskiego może zażądać od sprawcy zabe z-
pieczenia należności,  a w razie odmowy  występuje do organu egzekucyjnego  o zajęcie statku lub innych przedmiotów, za 
pomocą których dokonano naruszenia przepisów.  
4. Do czasu wydania postanowienia  o zajęciu statku dyrektor urzędu morskiego zarządza zatrzymanie statku, nie dł u-
żej jednak niż na 48 godzin.  
5. Zabezpieczenie ściągalności kary pieniężnej polega na wpłaceniu określonej, przez organ prowadzący postępow a-
nie, kwoty pieniężnej do jego depozytu lub złożeniu gwarancji bankowej przez bank albo gwarancji ubezpieczeniowej 
przez zakład ubezpie czeń mający siedzibę  w Polsce.  
6. Kary pieniężne nieuiszczone  w wyznaczonym terminie podlegają, wraz  z odsetkami za zwłokę, ściągnięciu  w trybie 
określonym  w przepisach  o postępowaniu egzekucyjnym  w administracji.  
7. Ściągnięte kwoty  z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.  
Rozdział 8  
Zmiany w  przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i  końcowe  
Art. 131–141. (pominięte)  
Art. 142. Do spraw wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy stosuje się p rzepisy 
dotychczasowe.  
Art. 143. 1. Przez okres 12  miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy egzaminy kwalifikacyjne są przepr o-
wadzane przez komisje egzaminacyjne działające przy dyrektorach urzędów morskich na podstawie przepisów dotych -
czasowych . 
  
Dziennik  Ustaw  – 56 – Poz. 1452  
 
 2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej powoła przewodniczącego oraz zastępców przewodniczącego 
Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej w  terminie 3  miesięcy od dnia wejścia w  życie przepisów wydanych na po d-
stawie  art. 77 ust. 10, a  także ut worzy listę egzaminatorów.  
3. Wnioski o  przeprowadzenie egzaminu nierozpatrzone przez komisje egzaminacyjne działające przy dyrektorach 
urzędów morskich rozpatruje Centralna Morska Komisja Egzaminacyjna.  
4. W terminie 12  miesięcy od dnia wejścia w  życie ni niejszej ustawy komisje egzaminacyjne działające przy dyrekt o-
rach urzędów morskich przekażą Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej posiadaną dokumentację.  
Art. 144. Dokumenty wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność przez okres, na jaki z o-
stały wydane.  
Art. 145. Upoważnienia do wykonywania zadań administracji morskiej wydane na podstawie przepisów dotych -
czasowych zachowują ważność przez okres, na jaki zostały wydane.  
Art. 146. Armatorzy statków używanych do prowadzenia działalności, o  której mowa  w art. 5 pkt 9, dostosują się do 
wymagań niniejszej ustawy w  terminie 6  miesięcy od dnia jej wejścia w  życie.  
Art. 147. 1. Koordynator do Spraw Inspekcji Państwa Portu pełni swoją funkcję do czasu powołania Koordynatora 
do Spraw  Inspekcji Państwa Portu na podstawie niniejszej ustawy.  
2. Krajowy organ NCA, odpowiedzialny za utrzymanie i  zarządzanie Narodowym Systemem Monitorowania Ruchu 
Statków i  Przekazywania Informacji, pełni swoją funkcję do czasu powołania Koordynatora Narodow ego Systemu Monit o-
rowania Ruchu Statków i  Przekazywania Informacji na podstawie niniejszej ustawy.  
3. Dyrektor Morskiej Służby Poszukiwania i  Ratownictwa pełni swoją funkcję do czasu powołania dyrektora Mo r-
skiej Służby Poszukiwania i  Ratownictwa na podstaw ie niniejszej ustawy.  
Art. 148. 1. Dotychczasowy Narodowy System Monitorowania Ruchu Statków i  Przekazywania Informacji staje się 
Narodowym Systemem Monitorowania Ruchu Statków i  Przekazywania Informacji w  rozumieniu niniejszej ustawy.  
2. Dotychczas działa jąca Morska Służba Poszukiwania i  Ratownictwa staje się Morską Służbą Poszukiwania 
i Ratownictwa w  rozumieniu niniejszej ustawy.  
Art. 149. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie  art. 11i, art. 14 ust. 3, art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2, 
art. 16 ust. 5, art. 16a ust. 3, art. 16b ust. 2, art. 16c ust. 4, art. 19 ust. 10 i 10a, art. 25 pkt 1, 3 i 4, art. 26 ust. 2, art. 27c 
ust. 2, art. 29 ust. 1, 3–5, art. 29a ust. 1, art. 30, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 34, art. 35d, art. 36 ust. 7, art. 37a ust. 2, 
art. 43 ust. 4 i art. 49 ust. 1 i 2 ustawy, o  której mowa  w art. 151, zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wyk o-
nawczych wydanych odpowiednio na podstawie  art. 8 ust. 3, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 7, art. 14 ust. 3, art. 15 ust. 2, art. 16 
ust. 4, art. 23 ust. 4, art. 58, art. 68, art. 74 ust. 4, art. 76 ust. 4, art. 80 ust. 3, art. 83 ust. 2, art. 86 ust. 3, 6, 1 0 i 12, art. 91 
ust. 2, art. 94 ust. 3, art. 98 ust. 5, art. 99 ust. 2, art. 101 ust. 7, art. 106, art. 107 ust. 10, art. 108 ust. 2, art. 118 ust. 4 
i art. 124 ust. 3 i 4 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez okres 18  miesięcy od dnia jej wejścia w  życie.  
2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie  art. 19 ust. 8a oraz  art. 25 pkt 5 ustawy, o  której mowa  
w art. 151, zachowują swoją moc przez okres 12  miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie  art. 10b ust. 3 ustawy, o  której mowa  w art. 135, z a-
chowują moc do dnia wejścia w  życie przepis ów wykonawczych wydanych na podstawie  art. 10b ust. 3 ustawy, o  której 
mowa  w art. 135, w  brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 18  miesięcy od dnia jej wejścia 
w życie.  
Art. 150. 1. W  latach 2012 –2021  maksymalny limit wydatk ów budżetu państwa będący skutkiem finansowym usta wy 
wynosi 9 172 tys. zł, z  tym że w:  
1) 2012  r. – 1172  tys. zł;  
2) 2013  r. – 800 tys. zł;  
3) 2014  r. – 820 tys. zł;  
4) 2015  r. – 840 tys. zł;  
5) 2016  r. – 861 tys. zł;  
6) 2017  r. – 933 tys. zł;  
7) 2018  r. – 904 tys. zł;  
  
Dziennik  Ustaw  – 57 – Poz. 1452  
 
 8) 2019  r. – 925 tys. zł;  
9) 2020  r. – 947 tys. zł;  
10) 2021  r. – 970 tys. zł.  
2. W przypadku zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, 
o którym mowa  w ust. 1, zostaną zastosowane mechanizmy korygu jące, polegające na:  
1) racjonalizacji wykonywania zadań związanych z  przepisami ustawy,  
2) obniżeniu kosztów funkcjonowania Centralnej Morskiej Komisji Egzaminacyjnej oraz systemu nadzoru nad morskimi 
jednostkami egzaminacyjnymi  
– przy jednoczesnym zapewn ieniu właściwego poziomu szkolenia kadr morskich oraz bezpieczeństwa żeglugi.  
3. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o  którym mowa  w ust. 1, oraz wdrożenia 
mechanizmów korygujących, o  których mowa  w ust. 2, jest minister właśc iwy do spraw gospodarki morskiej.  
Art. 151. Traci moc ustawa z  dnia 9  listopada 2000  r. o bezpieczeństwie morskim ( Dz. U. z 2006  r. poz. 693, z  późn. 
zm.20)). 
Art. 152. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 3  miesięcy od dnia ogłoszenia21), z wyjątkiem przepisów  art. 70, które 
wchodzą w  życie po upływie 18  miesięcy od dnia ogłoszenia.  
  
                                                           
20) Zmiany tekst u jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2007  r. poz.  732 i  1238, z  2008  r. poz.  1055, z  2009  r. 
poz. 519, 753 i  817 oraz z  2010  r. poz.  857. 
21) Ustawa została ogłoszona w  dniu 24  października 2011  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 58 – Poz. 1452  
 
 Załącznik do ustawy z  dnia 18  sierpnia 2011  r. 
I. OPŁATY  ZA PRZEPROWADZENIE  INSPEKCJI  I WYSTAWIENIE  CERTYFIKATÓW  
1. Za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  certyfikatu  bezpieczeństwa  statku  pasażerskiego:  
1.1. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  do 500 jednostek  – 1200  PLN  
1.2. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  500 jednostek  do 2000  jednostek  – 1600  PLN  
1.3. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  2000  jednostek  do 10 000 jednostek  – 2400  PLN  
1.4. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  10 000 jednostek  do 30 000 jednostek  – 3200  PLN  
1.5. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  30 000 jednostek  – za każde  następne  20 000 jednostek  dodatkowo  
800 PLN  
 
2. Za przeprowadzeni e inspekcji  w celu wydania  certyfikatu  bezpieczeństwa  statku  towarowego:  
2.1. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  do 500 jednostek  – 2000  PLN  
2.2. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  500 jednostek  do 2000  jednostek  – 3000  PLN  
2.3. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  2000  jednostek  do 10 000 jednostek  – 4000  PLN  
2.4. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  10 000 jednostek  do 30 000 jednostek  – 5000  PLN  
2.5. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  30 000 jednostek  – za każde  następne  20 000 jednostek  dodatkowo  
1000  PLN  
 
3. Za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  certyfikatu  bezpieczeństwa  jednostki  szybkiej:  
3.1. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  do 500 jednostek  – 2000  PLN  
3.2. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  500 jednostek  do 2000  jednostek  – 2700  PLN  
3.3. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  2000  jednostek  do 10 000 jednostek  – 4000  PLN  
3.4. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  10 000 jednostek  do 30 000 jednostek  – 5300  PLN  
3.5. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  30 000 jednostek  – za każde  następne  20 000 jednostek  dodatkowo  
1300  PLN  
3.6. Za wystawienie  pozwolenia  na eksploatację  jednostki  szybkiej  – 1000  PLN  
 
4. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu konstrukcji i  wyposażenia jednostki dynamicznie unoszonej:  
4.1. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  do 500 jednostek  – 1200  PLN  
4.2. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  500 jednostek  – 1600  PLN  
4.3. Za pozwolenie  na eksploatację  jednostki  dynamicznie  unoszonej  – 1000  PLN  
 
4a. Za przeprowadzenie inspekcj i w celu wydania certyfikatu dla statku uprawiającego żeglugę na wodach  polarnych – 
1500 PLN.  
 
5. Za przeprowadzenie  inspekcji  statku  towarowego  w celu wydania  certyfikatu  bezpieczeństwa  radiowego  dla statków  
o pojemności  brutto  (GT)  pomiędzy  300 jednostek  a 500 jednostek  – 600 PLN  
 
6. Za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  certyfikatu  bezpieczeństwa  statku  specjalistycznego  – 500 PLN  
  
Dziennik  Ustaw  – 59 – Poz. 1452  
 
 7. Za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  certyfikatu  lub tymczasowego  certyfikatu  zarządzania  bezpiecze ń-
stwem:  
7.1. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  do 500 jednostek  – 1500  PLN  
7.2. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  500 jednostek  do 2000  jednostek  – 2000  PLN  
7.3. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  2000  jednostek  do 10 000 jednostek  – 2500  PLN  
7.4. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  10 000 jednostek  do 30 000 jednostek  – 3500  PLN  
7.5. Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  30 000 jednostek  – za każde  następne  20 000 jednostek  dodatkowo  
1000  PLN  
 
8. Za przeprowadzenie  audytu  w celu wydania  dokumentu  zgodności,  tymczasowego  dokumentu  zgodności  lub przedł u-
żenia  ważności  tymczasowego  dokumentu  zgodności  – 1200  PLN  
9. Za przeprowadzanie  inspekcji  w celu wydania  świadectwa  wolnej  burty  – 350 PLN  
 
10. Za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  certyfikatu  zwolnienia  lub zwolnienia  od wymagań  przepisów  krajo-
wych  opłata  wynosi  50% stawki  opłaty  podstawowej  za przeprowadzenie  inspekcji,  której  zwolnienie  dotyczy.  
 
11. Za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  certyfikatu  bezpiecznej  obsługi  – 500 PLN  
 
12. Za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  certyfikatu  zdolności  do przewozu  stałych  ładunków  masowych  – 
1000  PLN  
 
13. Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu zdolności dla statku przewożącego materiały niebezpieczne  – 
1200  PLN  
 
14. Za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  karty  bezpieczeństwa,  karty  bezpieczeństwa  statku  rybackie go i karty 
bezpieczeństwa typu „Ł” : 
14.1.  Statki  o pojemności brutto (GT) do 20  jednostek lub długości do 15  m – 100 PLN  
14.2.  Statki  o pojemności brutto (GT ) powyżej 20  jednostek do 100  jednostek lub powyżej 15  m do 25  m długości 
200 PLN  
14.3.  Statki  o pojemności brutto (GT) powyżej 100  jednostek do 300  jednostek – 400 PLN  
14.4.  Statki  o pojemności brutto (GT) powyżej 300  jednostek do 500  jednostek – 600 PLN  
14.5.  Statki  o pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 1000  PLN  
14.6.  Statki  o pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 2000  PLN  
14.7.  Statki  o pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 3000  PLN  
14.8.  Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 
1000  PLN  
14.9.  Jeżeli  parametry statku określone w  pkt 14.1 i 14.2 wskazują na możliwość zastosowania dwóch stawek, stosuje s ię 
stawkę według pojemności brutto.  
 
15. Za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  karty  bezpieczeństwa  dla jachtu  morskiego:  
15.1.  Statki  o długości do 6  m – 100 PLN  
15.2.  Statki  o długości powyżej 6  m do 9  m – 150 PLN  
15.3.  Statki  o długości powyżej 9  m do 12  m – 200 PLN  
  
Dziennik  Ustaw  – 60 – Poz. 1452  
 
 15.4.  Statki o  długości powyżej 12  m do 15  m – 300 PLN  
15.5.  Statki  o długości powyżej 15  m do 24  m – 600 PLN  
15.6.  Statki  o długości powyżej 24  m – 1000  PLN  
 
16. Za wykazy  wyposażenia  do certyfikatu  lub karty  bezpieczeństwa  – 150 PLN,  ale nie więcej  niż 50% opłaty  z tytułu  
inspekcji  w celu wydania  karty  bezpieczeństwa.  
17. Zniżki  opłat:  
17.1.  Za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania certyfikatu lub karty bezpieczeństwa na jednorazową podróż pobiera 
się opłaty w  wysokości 50% opłat wy mienionych w  pkt 14.1–14.8 oraz 15.1–15.6.  
17.2.  Opłata  za przeprowadzenie inspekcji w  celu potwierdzenia ważności certyfikatu lub karty bezpieczeństwa wynosi 
50% wartości stawki określonej do przeprowadzenia inspekcji w  celu wydania certyfikatu lub karty bezpiecze ń-
stwa, na której dokonano potwierdzenia ważności.  
17.3.  Jeżeli  właścicielem jachtu rekreacyjnego jest: emeryt, rencista, uczeń lub student, opłatę za przeprowadzenie 
inspekcji w  celu wydania certyfikatu obniża się o  50%.  
17.4.  Opłaty  określone w  pkt 14.1–14.8 ulegają obniżeniu o:  
– 50% dla statku  bez własnego  napędu  mechanicznego,  
– 20% dla statku  bez własnego  napędu  mechanicznego  wyposażonego  w mechanizmy  pomocnicze.  
 
18. Inne opłaty:  
18.1.  Za ponowną inspekcję statku o  obcej przynależności zatr zymanego przez organ inspekcyjny – 4000  PLN  
18.2.  Za wydanie lub wymianę certyfikatu – 50 PLN  
18.3.  Za wydanie duplikatu lub odpisu certyfikatu – 50 PLN  
18.4.  Za przeprowadzenie inspekcji w  celu przywrócenia ważności certyfikatu (w szczególności po awarii,  zmianach 
konstrukcyjnych, po unieważnieniu na skutek inspekcji negatywnej) pobiera się opłatę w  wysokości 50% opłaty 
podstawowej pobieranej za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania tego certyfikatu.  
18.5.  Za przedłużenie ważności certyfikatu na okres d o 1 miesiąca bez inspekcji pobiera się za każdy dokument opłatę 
w wysokości 10% opłaty podstawowej za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania tego certyfikatu, jednakże nie 
mniej niż 10  PLN.  
18.6.  Za przedłużenie ważności certyfikatu na okres do 3  miesięc y – pobiera się opłatę w  wysokości 30% opłaty podst a-
wowej za przeprowadzanie inspekcji w  celu wydania tego certyfikatu, lecz nie mniej niż 50  PLN.  
18.7.  Za przedłużenie ważności certyfikatu na okres powyżej 3  miesięcy do 5  miesięcy – pobiera się opłatę w  wysokości 
50% opłaty podstawowej za przeprowadzanie inspekcji w  celu wydania tego certyfikatu.  
18.8.  Opłata za przeprowadzenie kontroli dla stacji atestacji urządzeń i wyposażenia statku, w tym sprzętu ochrony przeci w-
pożarowej , środków ratunkowych oraz urz ądzeń radiowych i nawigacyjnych:  
18.8.1.  Wydanie  świadectwa  uznania  – 1350  PLN  
18.8.2.  Potwierdzenie  świadectwa  uznania  – 650 PLN  
18.8.3.  Rozszerzenie  działalności,  za każdą  dodatkową  usługę  atestacji  – 550 PLN  
18.9.  Opłaty  za zatwierdzenie planu ochrony pożarowej statków morskich oraz rozkładów alarmowych statków pasaże r-
skich:  
18.9.1.  Statki  o pojemności  brutto  (GT)  do 500 jednostek  – 200 PLN  
18.9.2.  Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  500 jednostek  do 2000  jednostek  – 400 PLN  
18.9.3.  Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  2000  jednostek  do 10 000 jednostek  – 800 PLN  
18.9.4.  Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  10 000 jednostek  do 30 000 jednostek  – 1200  PLN  
18.9.5.  Statki  o pojemności  brutto  (GT)  powyżej  30 000 jednostek  – opłata  jak w pkt 18.9.4  i dodatkowo  za każde  nastę p-
ne 20 000 jednostek  – 400 PLN  
  
Dziennik  Ustaw  – 61 – Poz. 1452  
 
 18.10.  Za zatwierdzenie  planu  rozmieszczenia  środków  ratunkowych  pobiera  się 50% opłaty  podstawowej  jak za zatwie r-
dzenie  planu  obrony  pożarowej  według  stawek określonych w  pkt 18.9.1 –18.9.5.  
18.11.  Za wydanie  zaświadczenia  o przedłużeniu  ważności  tratw  lub zwalniaków  hydrostatycznych  (bez względu  na licz-
bę środków  ratunkowych)  – 300 PLN  
18.12.  Za wydanie  lub zatwierdzenie  dokumentu,  planu,  poradnika  nieujętego  w niniejszym  załączniku – 300 PLN  
18.13.  Za zatwierdzenie  instrukcji  bezpiecznej  obsługi  przeładunku  materiałów  niebezpiecznych  – 400 PLN  
18.14.  Za wydanie  jednorazowego  zwolnienia  statku  z asysty  holowniczej  – dotyczy  jednorazowych  manewrów  (za każde:  
wejście,  wyjście,  przeholowanie)  – 250 PLN  
18.15.  Za wydanie  zezwolenia  na manewrowanie  w porcie  statkiem  ze zmniejszoną  liczbą holowników  lub bez asysty  
holowniczej  (zezwolenie  jest wydawane  na okres  12 miesięcy)  – 4000  PLN  
18.16.  Za wydanie  zezwolenia  jednorazowego  na manewrowanie  w porcie  statkiem  ze zmniejszoną  liczbą holowników  
lub bez asysty  holowniczej  (dotyczy  wszystkich  rodzajów  manewrów)  – w czasie  jednej  wizyty  w porcie  – 
600 PLN  
18.17.  Za wydanie  zezwolenia  dla kapitana  statku  morsk iego żeglugi  międzynarodowej  na manewrowanie  statkiem  bez 
pilota,  na obszarze  portu  określonego  w zezwoleniu  lub jego rejonie  – 250 PLN  
18.18.  Za wydanie  zezwolenia  dla kapitana  statku  morskiego  żeglugi  krajowej  na manewrowanie  statkiem  na wodach  
morskich  bez pilota  – 150 PLN  
18.19.  Za wydanie  zezwolenia  dla kapitana  statku  na jednorazowe  manewrowanie  statkiem  bez pilota  – 400 PLN  
18.20.  Za wydanie  zezwolenia  dla kapitana  statku  żeglugi  śródlądowej  na manewrowanie  statkiem  bez pilota  na obszarze  
portu  określonego  w zezwoleniu  lub jego rejonie  – 150 PLN  
18.21.  Za każdorazowe  określenie  warunków  przeładunku  materiałów  niebezpiecznych  w miejscach,  dla których  nie za-
twierdzono  instrukcji,  o której  mowa  w pkt 18.13  – 100 PLN  
18.22.  Za wydanie  zezwolenia  i określenie  warunków  wprowadzania/wyprowadzania  do/z portu  statków  ponadgabaryt o-
wych,  dla których  każdorazowo  są one wymagane  – 200 PLN  
18.23.  Za wydanie  zezwolenia  i określenie  warunków  żeglugi  na obszarze  portu  dla trudnych  w manewrowaniu  zespołów  
holowniczych,  w których  skład  wchodzą  doki pływające,  wraki,  dźwigi  pływające,  jednostki  bez napędu  
z nietypowym  ponadgabarytowym  ładunkiem,  oraz zestawy  holownicze,  w których  skład  wchodzą  obiekty  holow a-
ne o długości  powyżej  50 m, tj. pontony,  kadłuby  statków,  barki  i statki  bez własnego  napędu  – 150 PLN  
18.24.  Za wydanie  zezwolenia  i określenie  warunków  na przeładunek,  bunkrowanie  na redzie  – 50 PLN  
18.25.  Za zalegalizowanie  dziennika  pokładowego  lub innego  dokumentu  podlegającego  legalizacji  – 20 PLN  
18.26.  Za certyfikat  uznania  wyposażenia  statku  za równoważne  – 500 PLN  
18.27.  Za upoważnienie  podmiotu  do wykonywania  przeglądów  technicznych  jachtów  morskich  o długości  do 15 m – 
2000  PLN  
18.28.  Za przeprowadzenie  kontroli  okresowej  podmiotu  upoważnionego  do wykonywania  przeglądów  technicznych  
jachtów  morskich  o długości  do 15 m – 300 PLN  
18.29.  Za przeprowadzenie  oceny  stanu  technicznego  statku  przed  wpisaniem  do polskiego  rejestru:  
– 4000  PLN  – dla statków  starszych  niż 15 lat, 
– 500 PLN  – dla statków do 15  lat 
18.30.  Za przedłużenie  ważności  karty  bezpieczeństwa  na okres  nie dłuższy  niż 5 miesięcy  – pobiera  się opłatę  
w wysokości  50% opłaty  podstawowej  za przeprowadzenie  inspekcji  w celu wydania  karty  bezpieczeństwa.  
18.31.  Za przeprowadzenie kontroli w celu zatwierdzenia albo potwierdzenia zatwierdzenia stosowania metody 2 – 2000 PLN.  
 
  
Dziennik  Ustaw  – 62 – Poz. 1452  
 
 19. Objaśnienia  uzupełniające:  
19.1.  Dla statków z  nieudokumentowaną pojemnością brutto opłaty nalicza się według wzoru:  
V = 0,25 × L × B × H, 
gdzie:  
B – szerokość  maksymalna,  
H – wysokość  boczna,  
L – długość  całkowita.  
Uwaga:  dla doków  pływających  H oznacza  wysokość  boczną  łącznie  z basztami.  
19.2.  Koszty  przejazdów oraz pobytu audytorów/inspektorów poza siedzibami urzędów morskich, związane 
z przeprowadzaniem audytu lub inspekcji, w  tym audytów dodatkowych lub inspekcji doraźnych, o  których mowa 
w art. 20 ust. 1 pkt 5 oraz ust.  2 pkt 1 i 5, z przeprowadzeniem oceny stanu technicznego, o  której mowa w  art. 28 
ust. 1 pkt 2, oraz wykonywaniem zada ń, o których mowa w  art. 18a, ponosi armator statku. W  przypadku gdy 
opłata netto wynosi poniżej 10  PLN, odstępuje się od jej pobrania.  
19.3.  Opłaty  za przeprowadzenie inspekcji w  celu wydania, potwierdzenia, przedłużenia lub przywrócenia ważności 
wszystki ch certyfikatów statku ponosi armator lub właściciel statku.  
19.4.  Za przeprowadzenie inspekcji lub audytu w  dni ustawowo wolne od pracy lub poza godzinami pracy urzędu mo r-
skiego opłata zostaje podwyższona o  50% podstawowej opłaty za przeprowadzenie inspek cji. 
19.5.  Wszystkie  procenty wymienione w  tekście należy liczyć od opłat podstawowych.  
19.6.  Ilekroć  opłaty przewidziane taryfą są uzależnione od długości, należy przez to rozumieć długość całkowitą statku.  
 
II. OPŁATY  ZA WYSTAWIANIE  DOKUMENTÓW  KWALIFIKAC YJNYCH  
1. Opłaty za dyplomy oficerskie i  świadectwa marynarskie oraz ich duplikaty:  
1.1. Dyplom  oficera  statków  morskich  w żegludze  międzynarodowej  – 50 PLN  
1.2. Dyplom  oficera  statków  morskich  w żegludze  krajowej  – 30 PLN  
1.3. Dyplom  pilota  morskiego  – 50 PLN  
1.4. Świadectwo  marynarza  – 30 PLN  
1.5. Potwierdzenie  uznania  – 50 PLN  
1.6. Świadectwo  przeszkolenia  – 20 PLN  
1.7. Przy wydaniu  pierwszego  duplikatu  dokumentu  kwalifikacyjnego  opłatę  podwyższa  się o 50% opłaty  podstawowej  
za ten dokument.  Przy wydawan iu kolejnego  duplikatu  opłatę  podwyższa  się o 100%.  
 
2. Opłaty za zezwolenie  na zajmowanie  stanowiska:  
2.1. Zezwolenie  na zajmowanie  stanowiska  oficerskiego  (art. VIII Konwencji  STCW)  – 40 PLN  
2.2. Zezwolenie  na zajmowanie  stanowiska  marynarskiego  – 20 PLN  
2.3. Zezwolenie  na pełnienie  czynności  pilotowych  w pilotażu  pełnomorskim  – 30 PLN  
2.4. Karta  identyfikacyjna  pilota  pełnomorskiego  – 40 PLN  
2.5. Szczególne  uprawnienia  pilotowe  – 50 PLN  
2.6. Zezwolenie  na pełnienie  czynności  pilotowych  dla kapitana  żeglugi  śródlądowej  na statkach  żeglugi  śródlądowej  
obcych  bander  na wodach  administrowanych  przez  urząd  morski  – 200 PLN  
 
3. Opłaty  za dyplomy  oficerskie  i świadectwa  członków  załóg  jachtów  komercyjnych  oraz ich duplikaty:  
3.1. Świadectwo  dla członka  załogi jachtu  komercyjnego  – 30 PLN  
3.2. Dyplom  oficera  jachtu  komercyjnego  o pojemności  brutto  (GT)  do 500 jednostek  – 30 PLN  
  
Dziennik  Ustaw  – 63 – Poz. 1452  
 
 3.3. Dyplom  oficera  jachtu  komercyjnego  o pojemności  brutto  (GT)  od 500 jednostek  do 3000  jednostek  – 50 PLN  
3.4. Przy wydaniu  pierwszego  duplikatu  dokumentu  kwalifikacyjnego  opłatę  podwyższa  się o 50% opłaty  podstawowej  
za ten dokument.  Przy wydawaniu  kolejnego  duplikatu  opłatę  podwyższa  się o 100%.  
 
4. Inne dokumenty:  
4.1. Za potwierdzenie  autentyczności  dokumentu  – 5 PLN  
4.2. Za wydanie  wyciągu pływania, sporządzonego dla innych  celów  niż potrzeby  urzędu  – 10 PLN   
4.3. Za wydanie  zaświadczenia  lub innego  dokumentu  niż wymienione  wyżej  – 10 PLN   
 
III. OPŁATY  ZA EGZAMINY  I AUDYTY  
1. Opłata  za egzamin  teoretyczny  w żegludze  między narodowej:  
1.1. Na poziomie  pomocniczym  – 200 PLN.  
1.2. Na poziomie  operacyjnym  – 600 PLN.  
1.3. Na poziomie  zarządzania  – 800 PLN.  
1.4. Na poziomie  operacyjnym  w żegludze  przybrzeżnej  – 400 PLN.  
1.5. Na poziomie  zarządzania  w żegludze  przybrzeżnej  – 500 PLN.  
 
2. Opłata  za egzamin  teoretyczny  w żegludze  krajowej:  
2.1. Na świadectwo  – 200 PLN.  
2.2. Na dyplom  – 400 PLN.  
 
3. Opłata  za egzamin  teoretyczny  w rybołówstwie  morskim:  
3.1. Na świadectwo  – 200 PLN.  
3.2. Na dyplom  – 400 PLN.  
 
4. Opłata za egzamin teor etyczny na jachty komercyjne:  
4.1. Na dyplom kapitana na jachtach o pojemności brutto (GT) do 200 jednostek – 400 PLN.  
4.2. Na poziomie operacyjnym – 400 PLN.  
4.3. Na poziomie zarządzania – 500 PLN.  
 
5. Opłata  za egzamin  teoretyczny  dodatkowy:  
5.1. Na dyplom  kapitana  żeglugi  wielkiej  na statkach  o pojemności  brutto  (GT)  3000  jednostek  i powyżej  – 800 PLN.  
5.2. Na dyplom  starszego  oficera  mechanika  na statkach  o mocy  maszyn  głównych  3000  kW i powyżej  – 800 PLN.  
5.3. Na świadectwo  kucharza  okrętowego  – 200 PLN.  
5.4. Z zakresu  obsługi  siłowni  z napędem  innym  niż tłokowy  silnik  spalinowy  (turbiny)  – 200 PLN.  
5.5. Z zakresu  obsługi  silników  spalinowych  do 200 kW – 200 PLN.  
5.6. Z zakresu  obsługi  narzędzi  połowowych  – 200 PLN.  
5.7. Z zakresu  wiedzy  rybackiej  oraz stateczności  statku  rybackiego  – 200 PLN.  
5.8. Z zakresu  bezpieczeństwa  żeglugi  i wiedzy  nautycznej  – 200 PLN.  
5.9. Z polskiego  prawa  morskiego  – 450 PLN.  
5.10.  Na odnowienie dyplomu – 500 PLN.  
 
  
Dziennik  Ustaw  – 64 – Poz. 1452  
 
 6. Opłata  za egzamin  teoretyczny  w pilotażu:  
6.1. Na dyplom  pilota  morskiego  – 800 PLN.  
6.2. Na odnowienie  dyplomu  pilota  morskiego  – 800 PLN.  
6.3. Dla kapitana  statku:  
6.3.1.  Uprawniający  do manewrowania  określonym  statkiem  lub statkami  bez pilota  na określonym  w zezwoleniu  obsza-
rze portu  morskiego  lub w jego rejonie  – 450 PLN.  
6.3.2.  (uchylony)  
6.3.3.  Odnawiający  uprawnienia,  o których  mowa w  pkt 6.3.1, przeprowadzany co 5 lat od daty otrzymania  pierwszego  
zezwolenia  – 450 PLN.  
 
7.1. Za egzamin  poprawkowy  pobiera  się opłatę  w wysokości  100%  opłat  określonych  niniejszą  taryfą.  
7.2. Za egzamin przeprowadzany w  języku angielskim pobiera się opłatę  w wysokości  200% opłat  określonych  ninie j-
szą taryfą . 
 
8. Za wydanie  duplikatu  zaświadczenia  o zdaniu  egzaminu  – 20 PLN.   
 
9. Opłata  za egzamin  praktyczny:  
9.1. Na symulatorze  – 600 PLN  (za 1 godz.  od osoby  egzaminowanej).  
9.2. Na innych  obiektach  – 300 PLN  (za 1 godz.  od osoby  egzaminowanej).  
9.3. Na świadectwo  kucharza  okrętowego  – 300 PLN.  
 
10. Opłaty za wynajęcie symulatora lub innego obiektu do celów egzaminowania (za 1  godz. egzaminowania osoby egzam i-
nowanej):  
10.1.   Wynajęcie  symulatora  operacyjnego  – 400 PLN/godz.   
10.2.   Wynajęcie  symulatora  programowego  lub innego  obiektu  – 200 PLN/godz.  
 
11. Opłaty  za czynności  związane  z uznaniem  morskich  jedno stek edukacyjnych  (MJE):  
11.1.  Opłata  za audyt na uznanie MJE – 1500  PLN.  
11.2.  Opłata  za audyt na rozszerzenie uznania – 1000  PLN.  
11.3.  Opłata  za audyt na potwierdzenie uznania – 1000  PLN.  
11.4.  Opłata  za odnowienie ważności uznania – 1500  PLN.  
11.5.  Za wydanie certyfikatu uznania MJE – 300 PLN.