DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  23 maja 2022  r. 
Poz. 1083  
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  7 kwietnia 2022  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o elektromobilności i  paliwach alternatywnych  
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze  ustawy z dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i  nie-
których innych aktów prawnych (Dz.  U. z 2019  r. poz.  1461 ) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jedno-
lity tekst ustawy z dni a 11 stycznia 2018  r. o elektromobilności i  paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2021 r. poz.  110), 
z uwzględnieniem zmian wprowadzonych  ustawą  z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach 
alternatywnych oraz niektórych innych usta w (Dz. U. poz. 2269)  oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed 
dniem 31 marca 2022  r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje  odnośnika nr 1 oraz art. 14–41 
ustawy  z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 2269) , które  stanowi ą: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)  2019/1161 
z dnia 20 czerwca 2019 r. zmieniającą dyrektywę 2009/33/WE w sprawie promowania ekologicznie czystych 
i energooszc zędnych pojazdów transportu dro gowego (Dz. Urz. UE L 188 z 12.07.2019, str. 116), dyrektywę 
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 20 19/944 z dnia 5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku 
wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniającą dyrektywę 2012/27/UE (Dz. Urz. UE L 158 z 14.06.2019, 
str. 125) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/844  z dnia 30 maja 2 018 r. zmienia jącą 
dyrektywę 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i dyrektywę 2012/27/UE w sprawie 
efektywności energetycznej (Dz. Urz. UE L 156 z 19.06.2018, str. 75). ” 
„Art. 14. Minister właściwy do spraw transportu informuje Komis ję Europejską do dnia 2  sierpnia 2022  r. o dzia-
łaniach podjętych w  celu wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2019/1161 z  dnia 20  czerwca 
2019  r. zmieniającej dyrektywę 2009/33/WE w  sprawie promowania ekologicznie czystych i  energooszcz ędnych pojaz -
dów transportu drogowego (Dz.  Urz. UE  L 188 z  12.07.2019, str.  116) oraz o  działaniach planowanych do podjęcia 
w celu zwiększenia wielkości udziału pojazdów, o  których mowa w  art. 68a ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 1, w ogól-
nej liczbie udzie lanych zamówień.  
Art. 15. Minister właściwy do spraw transportu po raz pierwszy przekaże Komisji Europejskiej sprawozdanie, 
o którym mowa w  art. 68d ust.  1 pkt 3 ustawy zmienianej w  art. 1, w terminie do dnia 18  kwietnia 2026  r. 
Art. 16. Informację, o  której mowa w  art. 68c ustawy zmienianej w  art. 1, podmioty obowiązane do jej przekaza-
nia po raz pierwszy przekazują ministrowi właściwemu do spraw transportu w  terminie do dnia 31  stycznia 2022  r. 
Informacja ta obejmuje dane za okres od dnia 2  sierpnia 2021  r. do dnia 31  grudnia 2021  r. 
Art. 17. Przepisy art.  68a, art.  68b i  art. 68e ustawy zmienianej w  art. 1 stosuje si ę do post ępowa ń o udzielenie 
zamówienia publicznego wszcz ętych po dniu wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
Art. 18. 1. Indywidualne kody identy fikacyjne nadane operatorom ogólnodostępnych stacji ładowania, dostaw-
com usługi ładowania oraz operatorom stacji gazu ziemnego przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy stają się 
indywidualnymi kodami identyfikacyjnymi w  rozumieniu art.  41b ust.  1 usta wy zmienianej w  art. 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1083  
 
 2. Operator stacji wodoru, który przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy rozpoczął świadczenie usługi tan-
kowania wodoru, składa wniosek o  nadanie indywidualnego kodu identyfikacyjnego, o  którym mowa w  art. 41b ust.  1 
ustawy zm ienianej w  art. 1, w terminie 60  dni od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
3. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania, dostawca usługi ładowania, operator stacji gazu ziemnego i  opera-
tor stacji wodoru świadczący usługę tankowania wodoru, który posiada kod nadany w  innym państwie członkowskim 
Unii Europejskiej, z  którym Rzeczpospolita Polska nawiązała współpracę w  zakresie wzajemnego uznawania kodów, 
składa wniosek o  uznanie tego kodu w  terminie 60  dni od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
Art. 19. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania oraz operator stacji gazu ziemnego przekazują do Ewidencji 
Infrastruktury Paliw Alternatywnych informację, o której mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, 
w brzmie niu nadanym niniejszą ust awą, w  zakresie stosowanej przez tego operatora metody płatności za świadczone 
przez niego odpowiednio usługi ładowania lub usługi tankowania gazu ziemnego, w  terminie 30  dni od dnia wejścia 
w życie niniejszej ustawy.  
Art. 20. Strefy czystego transportu us tanowione przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy stają się strefami 
czystego transportu w  rozumieniu art.  39 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
Art. 21. Oznaczenia pojazdów wydane przez wójta, burmistrza albo prezydent a miasta na podstawie art.  39 ust. 2 
ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, pozostają ważne.  
Art. 22. Przepis art.  39 ust. 9 ustawy zmienianej w  art. 1 stosuje się po upływie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie 
przepisów wydanych na podstaw ie art.  39 ust. 13 ustawy zmienianej w  art. 1. 
Art. 23. 1. Z dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy podmioty eksploatujące punkty bunkrowania skroplonego 
gazu ziemnego (LNG), o  których mowa w  art. 28 ust. 3 i 3a ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu dot ychczasowym, 
stają się operatorami punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) w  rozumieniu art.  2 pkt 7a ustawy 
zmie nianej w  art. 1. 
2. W odniesieniu do punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), których eksploatację rozpoczęto:  
1) przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy,  
2) po dniu wejścia w  życie niniejszej ustawy, a  przed dniem wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych 
na podstawie art.  29 ust. 2 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą  
– obowiązki , o których mowa w  art. 28b–28d ustawy zmienianej w  art. 1, realizuje się po raz pierwszy w  terminie 
12 miesięcy od dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art.  29 ust. 2 ustawy zmienia-
nej w  art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
Art. 24. 1. Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego po raz pierwszy ogłasza przetarg, o  którym 
mowa w  art. 3a ust.  2 pkt 1 ustawy zmienianej w  art. 1, w terminie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
2. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki opracowuje wytyczne, o  których mowa w  art. 3a ust.  6 ustawy zmienianej 
w art. 1, w terminie 5  miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
3. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki przeprowadza dla danej ogólnodostępnej stacji ładow ania konsultacje ryn-
kowe, o  których mowa w  art. 3b ustawy zmienianej w  art. 1, po raz pierwszy nie później niż w  terminie 5  lat od dnia 
otrzymania po raz pierwszy informacji, o  której mowa w  art. 3a ust.  4 ustawy zmienianej w  art. 1. 
4. W przypadku ogólnod ostępnych stacji ładowania, dla których przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy 
operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego nie wyłonił operatora ogólnodostępnej stacji ładowania zgod nie 
z art. 65 ust. 3 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzm ieniu dotychczasowym, operator ogólnodostępnej stacji ładowania 
wyznaczony zgodnie z  art. 65 ust. 2 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, wykonuje swoje zada-
nia do czasu przekazania wykonywania zadań operatora ogólnodostępnej stacji ładow ania innemu podmiotowi lub 
sprzedaży przez operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego ogólnodostępnej stacji ładowania.  
5. Do postępowań o  wyznaczenie przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki operatora ogólnodostępnej stacji 
ładowania zgodnie  z art. 65 ust. 2 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i  niezakoń-
czonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.  
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1083  
 
 Art. 25. Do: 
1) rozpoczętej budowy ogólnodostępnej stacji ładowania, kt óra nie została oddana do eksploatacji przed dniem wej-
ścia w  życie niniejszej ustawy,  
2) budowy ogólnodostępnej stacji ładowania nierozpoczętej przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, której 
termin przyłączenia przez operatora systemu dystrybucyjneg o elektroenergetycznego, zgodnie z  programem przy-
łączania, o  którym mowa w  art. 62 ust. 11 ustawy zmienianej w  art. 1, upływa w  dniu 31  grudnia 2021  r. 
– stosuje się przepisy art.  45 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 pkt 5, art.  64 i art. 65 ustawy zmienianej w  art. 1 w brzmieniu dotych-
czasowym oraz przepis art.  67 ustawy zmienianej w  art. 1. 
Art. 26. 1. W budynkach niemieszkalnych, z  którymi związanych jest więcej niż 20  stanowisk postojowych, właś -
ciciel  lub zarządca budynku, w  terminie do dnia 1  stycznia 2025  r., in staluje co najmniej jeden punkt ładowania oraz 
kanały na przewody i  kable elektryczne, aby umożliwić zainstalowanie punktów ładowania na co najmniej 1  na 5 sta-
nowisk postojowych, jeżeli te stanowiska postojowe:  
1) znajdują się wewnątrz budynku lub  
2) przylegają do budynku.  
2. Przez przyleganie do budynku, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 2, rozumie się powiązanie z  tym budynkiem, pod 
względem własności lub używania na podstawie innego tytułu prawnego, parkingu, który:  
1) bezpośrednio przylega do tego budynku  lub 
2) nie przylega bezpośrednio do tego budynku.  
3. Do budynków niemieszkalnych, o  których mowa w  ust. 1, przepisy art.  12a ust.  5 i 6 ustawy zmienianej w  art. 1 
stosuje się odpowiednio.  
Art. 27. 1. Przepisów art.  12a ust.  1 i 2 ustawy zmienianej w  art. 1 nie stosuje się, w  przypadku gdy przed dniem 
wejścia w  życie niniejszej ustawy:  
1) został złożony wniosek o  pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o  zatwierdzenie projektu budowlanego, od-
rębny wniosek o  wydanie odrębnej decyzji o  zatwierdzeniu projektu za gospodarowania działki lub terenu lub pro-
jektu architektoniczno -budowlanego, wniosek o  zmianę pozwolenia na budowę, wniosek o  pozwolenie na wzno-
wienie robót budowlanych lub wniosek o  zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego albo projektu zagos -
podaro wania działki lub terenu lub projektu architektoniczno -budowlanego;  
2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych, w  przypadku gdy nie jest wymagane 
uzyskanie decyzji o  pozwoleniu na budowę;  
3) została wydana decyzja o  pozwoleniu n a budowę, odrębna decyzja o  zatwierdzeniu projektu budowlanego, od-
rębna decyzja o  zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub odrębna decyzja o  zatwierdzeniu 
projektu architektoniczno -budowlanego.  
2. Przepis ust.  1 stosuje się również w  przypadku, gdy jest wymagane sporządzenie projektu technicznego.  
Art. 28. Stacje ładowania wybudowane i  oddane do eksploatacji przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy 
mogą nie spełniać wymogu w  zakresie liczby stanowisk postojowych określonego w  art. 2 pkt 27 ustawy zmienianej 
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
Art. 29. 1. Podmioty eksploatujące w  dniu wejścia w  życie niniejszej ustawy stacje wodoru, w  celu ich dalszej 
eksploatacji są obowiązane w  terminie 12  miesięcy od dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na 
podstawie art.  29d ustawy zmienianej w  art. 1 dostosować je do wymagań określonych w  ustawie zmienianej w  art. 1 
w brzmie niu nadanym niniejszą ustawą oraz w  tych przepisach wykonawczych, a  także złożyć do Prezesa Ur zędu 
Dozoru Technicznego, a  w przypadku gdy stacje wodoru są zainstalowane na obszarach kolejowych, bocznicach kole -
jowych, na  terenie portów lub przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej  – do Dyrektora Transportowego Dozoru 
Technicznego, wniosek o  przeprowadzenie badania zezwalającego na ich dalszą eksploatację.  
2. Podmioty, które rozpoczęły eksploatację albo budowę stacji wodoru po dniu wejścia w  życie niniejszej ustawy, 
a przed dniem we jścia w  życie przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie art.  29d ustawy zmienianej w  art. 1, 
w celu ich dalszej eksploatacji lub jej rozpoczęcia są obowiązane w  terminie 12  miesięcy od dnia wejścia w  życie prze -
pisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 29d, dostosować się do wymagań określonych w  ustawie zmienianej 
w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz w  tych przepisach wykonawczych, a  także złożyć do Prezesa 
Urzędu Dozoru Technicznego, a  w przypadku gdy stacje wodoru są zainstalowane n a obszarach kolejowych, bocz ni-
cach kolejowych, na terenie portów i  przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej – do Dyrektora Transportowego 
Dozoru Technicznego, wniosek o  przeprowadzenie badania zezwalającego na dalszą eksploatację lub jej rozpoczęcie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1083  
 
 Art. 30. Do pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i  wartości niematerialnych i  prawnych 
podatnika przed dniem wejścia w  życie art.  23 ust. 1 pkt 4 i 47a oraz ust.  5e ustawy zmienianej w  art. 3, w brzmieniu 
nadanym niniejszą ustawą, i  art. 16 ust. 1 pkt 4 i 49a oraz ust.  5e ustawy zmienianej w  art. 4, w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w  art. 3 i art. 4, w brzmieniu dotychczasowym.  
Art. 31. Przepisy art.  7 ustawy zmienianej w  art. 5, w brzmieniu nadanym  niniejszą ustawą, stosuje się do wnios -
ków o  wydanie warunków przyłączenia złożonych po dniu wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
Art. 32. Do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art.  29 ust. 1 ustawy zmie-
nianej w  art. 1, w brzm ieniu nadanym niniejszą ustawą, albo zmienionych zgodnie z  art. 37 ust. 1 w zakresie dodania 
przepisów dotyczących działań Transportowego Dozoru Technicznego, do przeprowadzania badań i  kontroli stacji 
gazu ziemnego zainstalowanych na obszarach kolejowych,  bocznicach kolejowych, na terenie portów i  przystani mor-
skich oraz żeglugi śródlądowej stosuje się przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  29 ust. 1 ustawy zmienianej 
w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, a  opłaty za wydanie opinii i  przeprowadzenie badań stacji gazu ziemnego za-
instalowanych na obszarach kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i  przystani morskich oraz żeglugi 
śródlądowej, w  wysokości określonej w  tych przepisach wykonawczych, stanowią przychód Transportowego Dozoru 
Techn icznego.  
Art. 33. Wysokość opłat za nadanie indywidualnego kodu identyfikacyjnego, uznanie kodu oraz utrzymanie go 
w systemie teleinformatycznym na rok 2022  minister właściwy do spraw energii może określić bez zachowania ter-
minu, o  którym mowa w  art. 41b u st. 5 ustawy zmienianej w  art. 1. 
Art. 34. 1. Minister właściwy do spraw energii po raz pierwszy ogłasza porównanie cen, o  którym mowa w  art. 41a 
ust. 1 ustawy zmienianej w  art. 1, na podstawie cen z  pierwszego kwartału 2022  r. 
2. Obowiązek, o  którym mowa w art. 41 ust. 3 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,  
po raz pierwszy stosuje się w  terminie 7  dni od dnia ogłoszenia przez ministra właściwego do spraw energii porównania 
cen zgodnie z  ust. 1. 
Art. 35. Do realizacji obowiązków , o których mowa w  art. 35 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą, można zaliczyć pojazdy napędzane gazem ziemnym w  rozumieniu art.  2 pkt 14 ustawy zmienianej 
w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, jeżeli były przedmiotem umowy spr zedaży zawartej przed dniem wejścia w  życie  
niniejszej ustawy.  
Art. 36. Do postępowań o  udzielenie zamówienia, o  których mowa w  ustawie zmienianej w  art. 11, wszczętych 
i niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis ar t. 364 ust. 1 pkt 1 ustawy zmie-
nianej w  art. 11, w  brzmieniu dotychczasowym.  
Art. 37. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  29 ust. 1 ustawy zmienianej w  art. 1 
zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych n a podstawie art.  29 ust. 1 ustawy zmie-
nianej w  art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 18  miesięcy od dnia wejścia w  życie 
niniejszej ustawy, i  mogą być zmieniane na podstawie art.  29 ust. 1 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą.  
2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  42 ust. 11 ustawy zmienianej w  art. 1 zacho-
wują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art.  42 ust. 11 ustawy zmienianej 
w art. 1, jednak nie dłużej niż przez 24  miesiące od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy, i  mogą być zmieniane na 
podstawie art.  42 ust. 11 ustawy zmienianej w  art. 1. 
Art. 38. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 41 ust. 6 ustawy zmie nianej w art. 1, 
w brzmie niu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na pod-
stawie art.  41 ust. 6 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 
36 miesięcy od dn ia wejścia w  życie niniejszej ustawy i  mogą być zmieniane na podstawie art.  41 ust. 6 ustawy zmie-
nianej w  art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
Art. 39. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  69 ustawy zmienianej w  art. 10, w brzmie -
niu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie 
art. 69 ustawy zmienianej w  art. 10, w  brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 24  miesiące 
od dnia wejścia w  życie nini ejszej ustawy.  
Art. 40. 1. Maksymalny limit wydatków z  budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań naczelnych 
i centralnych organów administracji państwowej wynikających z  art. 26 wynosi w:  
1) 2021  r. – 8 877 250 zł; 
2) 2022  r. – 8 877 250 zł; 
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1083  
 
 3) 2023  r. – 8 877 250 zł; 
4) 2024  r. – 8 877 250 zł; 
5) 2025  r. – 0 zł; 
6) 2026  r. – 0 zł; 
7) 2027  r. – 0 zł; 
8) 2028  r. – 0 zł; 
9) 2029  r. – 0 zł; 
10) 2030  r. – 0 zł. 
2. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczeniem przyjętego na dany rok budżetow y limitu wydat-
ków określonego w  ust. 1 stosuje się mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu realizacji obowiązku dostoso-
wania budynków niemieszkalnych zgodnie z  art. 26. 
3. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o  którym m owa w  ust. 1, jest minister 
właściwy do spraw budżetu, finansów publicznych oraz instytucji finansowych.  
4. Naczelne i  centralne organy administracji państwowej są odpowiedzialne za wdrożenie mechanizmu korygują -
cego, o  którym mowa w  ust. 2. 
Art. 41. Ustaw a wchodzi w  życie po upływie 14  dni od ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 35 oraz art.  12, które wchodzą w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 13:  
a) pkt 1  lit. a–d, pkt  2 i 4, które wchodzą w  życie z  dniem 1  lipca 2024  r., 
b) pkt 1  lit. e, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2024  r.; 
3) art. 1  pkt 19 i 20, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2025  r.; 
4) art. 3  pkt 1 lit. a tiret pierwsze w  zakresie lit.  b oraz tiret drugie i  lit. b oraz art.  4 pkt 1 lit. a tiret pierwsze w  za-
kresie lit.  b oraz tiret drugie i  lit. b, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2026  r.; 
5) art. 1  pkt 21, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2028  r.”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek  
 
 
 
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1083  
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 7 kwietnia 2022  r. (poz . 1083 ) 
USTAWA  
z dnia  11 stycznia 2018  r. 
o elektromobilności i  paliwach alternatywnych1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. Ustawa określa:  
1) zasady rozwo ju i funkcjonowania infrastruktury służącej do wykorzystania paliw alternatywnych w  transporcie, zwa-
nej dalej „infrastrukturą paliw alternatywnych”, w  tym wymagania techniczne, jakie ma spełniać ta infrastruktura;  
2) obowiązki podmiotów publicznych w  zakresie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych;  
3) obowiązki informacyjne w  zakresie paliw alternatywnych;  
4) warunki funkcjonowania stref czystego transportu;  
5) Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych oraz sposób ich reali zacji.  
Art. 2. Użyte w  ustawie określenia oznaczają:  
1)2) autobus zeroemisyjny – autobus w  rozumieniu art.  2 pkt 41 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogo-
wym (Dz.  U. z 2021  r. poz.  450, z  późn. zm.3)) oraz trolejbus w  rozumieniu art.  2 pkt 83 tej ustawy,  wykorzystujące do 
napędu energię elektryczną, w  tym energię wytworzoną z  wodoru w  zainstalo wanych w  nich ogniwach paliwowych, 
lub wyłącznie silnik, którego cykl pracy nie prowadzi do emisji gazów cieplarnianych lub innych substancji objętyc h 
systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 17  lipca 
2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji (Dz.  U. z 2022 r. poz.  673); 
2) bunkrowanie skroplonym gazem ziemnym (LNG) – napełnianie zbiorni ków jednostek pływających skrop lonym gazem 
ziemnym (LNG) służącym do napędu tych jednostek lub do napędu urządzeń znajdujących się na tych jed nostkach;  
3)4) infrastruktura ładowania drogowego transportu publicznego – punkty ładowania wraz z  niezbędną dla ich funkcjono-
wania infrastrukturą towarzyszącą oraz stacje wodoru, przeznaczone do ładowania lub tankowania pojazdów samo-
chodowych wykorzystywanych w  transporcie publicznym, w  szczególności autobusów zeroemisyjnych;  
4) jednostka pływająca – statek w  rozumieniu art.  5 ust. 1 pkt 1 ustawy z  dnia 21  grudnia 2000  r. o żegludze śródlądo wej 
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1863  oraz z 2021 r. poz. 2490 ) oraz statek morski w  rozumieniu art.  2 § 1 ustawy z  dnia 18  wrześ nia 
2001  r. – Kodeks morski (Dz.  U. z 2018 r. poz.  2175 ); 
                                                           
1)I) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2014/94/UE z  dnia 22 października  
2014  r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych (Dz.  Urz. UE  L 307 z  28.10.2014, str.  1), dyrektywę Parlamentu Euro pej-
skiego  i Rady (UE) 2019/1161 z  dnia 20  czerwca 2019  r. zm ieniającą dyrektywę 2009/33/WE w  sprawie promowania ekologicznie 
czystych i  energooszczędnych pojazdów transportu drogowego (Dz.  Urz. UE  L 188 z  12.07.2019, str.  116), dyrektywę Parlamentu 
Europejskiego i  Rady (UE) 2019/944 z  dnia 5  czerwca 2019  r. w spraw ie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej 
oraz zmieniającą dyrektywę 2012/27/UE (Dz.  Urz. UE  L 158 z  14.06.2019, str.  125) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 
(UE) 2018/844 z  dnia 30  maja 2018  r. zmieniającą dyrektywę 2010/31/UE  w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i  dyrek -
tywę  2012/27/UE w  sprawie efektywności energetycznej (Dz.  Urz. UE  L 156 z  19.06.2018, str.  75). 
I) Odnośnik nr 1 ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i  paliwach  
alternatywnych oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 2269),  która weszła w życie z dniem 24 grudnia 2021 r. 
2) W brz mieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustaw y z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach 
alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2269) , która weszła w życie z dniem 24 grudnia 2021 r.  
3) Zmiany tekstu jedn olitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2021  r. poz.  463, 694, 720, 1641, 1997,  2165, 2269 i 2328  
oraz z 2022 r. poz. 655.  
4) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy , o której mowa w odnośniku 2. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1083  
 
 5) ładowanie – pobór energii elektrycznej przez:  
a) pojazd elektryczny, pojazd hybrydowy, autobus zeroemisyjny,  
b) niebędący pojazdem elektrycznym pojazd silnikowy, motorower, rower lub wózek rowerowy,  w rozumieniu ustawy  
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym  
– na potrzeby napędu tego pojazdu;  
6) ogólnodostępna stacja ładowania – stację ładowania dostępną na zasadach równoprawnego traktowania dla każdego 
posiadacza pojazdu elektrycznego i  pojazdu hybrydowego;  
7) operator ogólnodostępnej stacji ładowania – podmiot odpowiedzialny za budowę, zarządzanie, bezpieczeństwo funk-
cjonowania, eksploatację, konserwację i  remonty ogólnodostępnej stacji ładowania;  
7a)5) operator punktu bunkrowania skroplo nego gazu ziemnego (LNG) – podmiot odpowiedzialny za zarządzanie punktem 
bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), bezpieczeństwo funkcjonowania, eksplo atację, naprawę i  moderni-
zację tego punktu oraz za nadzór nad bunkrowaniem skroplonym gazem ziemnym (LNG) jednostek pływających w  tym 
punkcie;  
8) operator stacji gazu ziemnego – podmiot świadczący usługę tankowania gazu ziemnego w  postaci sprężonego gazu 
ziemnego (CNG) lub skroplonego gazu ziemnego (LNG), w  tym pochodzącego z  biometanu;  
8a)6) operator st acji wodoru – podmiot odpowiedzialny za zarządzanie stacją wodoru, bezpieczeństwo funkcjonowania, eks-
ploatację, naprawę i  modernizację tej stacji oraz mogący świadczyć usługę tankowania wodoru;  
9) operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego – operator a systemu dystrybucyjnego w  rozumieniu art. 3 
pkt 25 ustawy  z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne ( Dz. U. z 2021 r. poz. 716, z późn. zm.7)), zajmującego 
się dystrybucją energii elektrycznej;  
10) operator systemu dystrybucyjnego gazowego – operator a systemu dystrybucyjnego w  rozumieniu art. 3 pkt 25 ustawy  
z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne, zajmującego się dystrybucją paliw gazowych;  
11)8) paliwa alternatywne – energię elektryczną lub paliwa wykorzystywane do napędu silników:  
a) pojazdów silnikowych w  rozumieniu art.  2 pkt 32 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym,  
b) pojazdów szynowych,  
c) jednostek pływających  
– stanowiące substytut dla paliw pochodzących z  ropy naftowej lub otrzymywanych w  procesach jej prz etwórstwa, 
w szczególno ści wodór, biopaliwa ciekłe, paliwa syntetyczne i  parafinowe, sprężony gaz ziemny (CNG), w  tym po-
chodzący z  biometanu, skroplony gaz ziemny (LNG), w  tym pochodzący z  biometanu, lub gaz płynny (LPG);  
12) pojazd elektryczny – pojazd sa mochodowy w  rozumieniu art.  2 pkt 33 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu  
drogowym, wykorzystujący do napędu wyłącznie energię elektryczną akumulowaną przez podłączenie do zewnętrz-
nego źródła zasilania;  
13) pojazd hybrydowy – pojazd samochodowy  w rozumieniu art.  2 pkt 33 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu  
drogowym, o  napędzie spalinowo -elektrycznym, w  którym energia elektryczna jest akumulowana przez podłączenie 
do zewnętrznego źródła zasilania;  
14)9) pojazd napędzany gazem ziemny m – pojazd samochodowy w  rozumieniu art.  2 pkt 33 ustawy z  dnia 20  czerwca 
1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu sprężony gaz ziemny (CNG) lub skroplony gaz ziemny 
(LNG), w  tym pochodzący z  biometanu, oraz posiadający:  
a) silnik jednop aliwowy albo  
b) silnik dwupaliwowy typu 1A, który pracuje w  części gorącej cyklu testu dynamicznego ze średnim wskaźnikiem 
zużycia gazu nie niższym niż 90% oraz który na biegu jałowym nie zużywa wyłącznie oleju napędowego i  nie 
posiada trybu pracy silnika zasilanego wyłącznie olejem napędowym w  innym trybie pracy pojazdu niż serwisowy 
lub awaryjny występującym w  fabrycznej instalacji gazowej, z  którą homologowany jest pojazd albo, w  przypadku 
silnika o  zapłonie iskrowym, który posiada awaryjny zbiornik benz yny silnikowej o  pojemności nie większej niż 
15 litrów;  
                                                           
5) Dodany  przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
6) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
7) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r. poz. 868, 1093, 1505, 1642, 1873, 2269, 2271, 
2376  i 2490 oraz z 2022 r. poz. 1, 200, 202 i 631.  
8) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
9) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1083  
 
 15)9) pojazd napędzany wodorem – pojazd silnikowy w  rozumieniu art.  2 pkt 32 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym, pojazd szynowy lub jednostkę pływającą, wykorzystujące do nap ędu energię elektryczną wytwo-
rzoną z  wodoru w  zainstalowan ych w  nich ogniwach paliwowych;  
16) punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) – urządzenie lub zespół urządzeń służących do za opatrywania 
jednostek pływających w skroplony gaz ziemny (LNG),  w tym pochodzący z biometanu, ze zbiorników magazyno-
wych lub zbiorników transportowych spełniających wymogi odpowiednio umów i regulaminu wymienionych w art. 2 
pkt 1 –3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów nie bezpiecznych (Dz. U. z 2021 r.  poz. 756 oraz 2022  r. 
poz. 20 9) lub kodeksu IMDG, o którym mowa w art. 7 tej ustawy, lub z innych jednostek, przyłączy lub urządzeń 
pływających do tego przystosowanych;  
17) punkt ładowania – urządzenie umożliwiające ładowanie pojedynczego pojazdu elektryc znego, pojazdu hybrydowego 
i autobusu zeroemisyjnego oraz miejsce, w  którym wymienia się lub ładuje akumulator służący do napędu tego pojazdu;  
18) punkt ładowania o  normalnej mocy – punkt ładowania o  mocy mniejszej lub równej 22  kW, z  wyłączeniem urządzeń 
o mocy mniejszej lub równej 3,7  kW zainstalowanych w  miejscach innych niż ogólnodostępne stacje ładowania, 
w szczególności w  budynkach mieszkalnych;  
19) punkt ładowania o  dużej mocy – punkt ładowania o  mocy większej niż 22  kW; 
20) punkt tankowania sprężone go gazu ziemnego (CNG) – zespół urządzeń służących do zaopatrywania pojazdów samo-
chodowych w  sprężony gaz ziemny (CNG), w  tym pochodzący z  biometanu, w  celu napędu silników tych pojazdów;  
21) punkt tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) – zespół urządzeń służących do zaopatrywania pojazdów samo -
chodowych w  skroplony gaz ziemny (LNG), w  tym pochodzący z  biometanu, w  celu napędu silników tych po jazdów;  
21a)10) punkt tankowania wodoru – urządzenie służące do zaopatrywania w  wodór pojazdów napędzanych  wodorem, w  celu 
napędu silników tych pojazdów;  
22) punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu – zespół urządzeń służących do zasilania energią 
elektryczną jednostek pływających w  czasie postoju w  porcie, gdy silniki pomocnicze tych j ednostek są wyłączone;  
23) sieć bazowa TEN -T – bazową transeuropejską sieć transportową , o której mowa w  rozporządzeniu Parlamentu Euro-
pejskiego i  Rady (UE)  nr 1315/2013  z dnia 11  grudnia 2013  r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju 
transeurop ejskiej sieci transportowej i  uchylającym decyzję  nr 661/2010/UE ( Dz. Urz. UE L 348 z 20.12.2013,  str. 1, 
z późn. zm.11)); 
24) skroplony gaz ziemny (LNG) – skroplony gaz ziemny w  rozumieniu art.  2 ust. 1 pkt 7a ustawy z  dnia 25  sierpnia 2006  r. 
o systemie monitorowania i  kontrolowania jakości paliw ( Dz. U. z 2021 r. poz. 133, 694, 1093 i 1642 ); 
25) sprężony gaz ziemny (CNG) – sprężony gaz ziemny w  rozumieniu art.  2 ust. 1 pkt 7 ustawy z  dnia 25  sierpnia 2006  r. 
o systemie monitorowania i  kontrolowania jakoś ci paliw;  
26)12) stacja gazu ziemnego – zespół urządzeń, w  tym punkt tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) wraz z  instala-
cjami pomocniczymi i  zbiornikami magazynowymi wykorzystywanymi w  procesie sprężania lub punkt tankowania 
skroplonego gazu ziemnego ( LNG) wraz z  instalacjami pomocniczymi i  zbiornikami magazynowymi wykorzystywa-
nymi w  procesie regazyfikacji;  
27)12) stacja ładowania:  
a) urządzenie budowlane obejmuj ące co najmniej jeden punkt ładowania o  normalnej mocy lub punkt łado wania 
o dużej mocy, związane z  obiektem budowlanym, lub  
b) wolnostojący obiekt budowlany z  zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o  normal nej mocy lub 
punktem ładowania o  dużej mocy  
– wyposażone w  oprogramowanie wykorzystywane do świadczenia usługi ładowania, wraz ze stanowi skami postojo-
wymi, których liczba odpowiada liczbie punktów ładowania umożliwiających jednoczesne świadczenie tej usługi, oraz, 
w przypadku gdy stacja ł adowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w  rozumieniu ustawy z  dnia 10  kwietnia 
1997  r. – Prawo energetyczne, instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego;  
27a)13) stacja wodoru – zespół urządzeń, w  tym punkt tankowa nia wodoru wraz z  niezbędną infrastrukturą pomocniczą oraz 
zbiornikami magazynowymi, służący do tankowania wodoru;  
                                                           
10) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. g ustawy, o której mowa w odnośni ku 2. 
11) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 136 z  09.05.2014, str.  10, Dz.  Urz. UE  L 126 z  14.05.2016,  
str. 3 oraz Dz. Urz. UE  L 128 z 19.05. 2017 , str. 1. 
12) W brz mieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
13) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. i ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1083  
 
 28) tankowanie gazu ziemnego – napełnianie zbiorników pojazdów samochodowych sprężonym gazem ziemnym (CNG) 
lub skroplonym gazem ziemnym (LNG) , w tym pochodzącym z  biometanu, służącym do napędu tych pojazdów ; 
29)14) zamawiający – zamawiaj ącego publicznego, o  którym mowa w  art. 4 ustawy z  dnia 11  września 2019  r. – Prawo za-
mówień publicznych (Dz.  U. z 2021  r. poz.  1129, 1598, 2054 i 2269  oraz z 20 22 r. poz. 25 ), i zamawiaj ącego sektoro-
wego, o  którym mowa w  art. 5 tej ustawy.  
Rozdział 2  
Zasady rozwoju i  funkcjonowania infrastruktury paliw alternatywnych  
Art. 3. 1. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania:  
1) zapewnia, aby:  
a) w ogólnodostępnej stacji ładowania prowadził działalność co najmniej jeden dostawca usługi ładowania,  
b) ogólnodostępna stacja ładowania spełniała wymagania techniczne, o  których mowa w  art. 13 oraz przepisach wy-
danych na podstawie art. 17; 
2) zapewnia przeprowadzenie przez  Urząd Dozoru Technicznego, zwany dalej „UDT”, badań ogólnodostępnej stacji łado -
wania;  
3) zapewnia bezpieczną eksploatację ogólnodostępnej stacji ładowania;  
4) wyposaża:  
a) ogólnodostępną stację ładowania w  oprogramowanie pozwalające na:  
– podłączenie i  ładowanie pojazdu elektrycznego i  pojazdu hybrydowego,  
–15) przekazywanie danych do Ewidencji Infrastruktury Paliw Alternatywnych , zwanej dalej „rejestrem”,  o do-
stępności punktu ładowania i  cenie za usługę ładowania,  
b) każdy punkt ładowania zainstalowany w  ogólnodostępnej stacji ładowania, którą zarządza, w  system pomiarowy 
umożliwiający pomiar zużycia energii elektrycznej i  przekazywanie danych pomiarowych z  tego systemu do sys-
temu zarządzania stacji ładowania w  czasie zbliżonym do rzeczywistego;  
5) zawiera  umowę o  świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej, o  której mowa w  art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z  dnia 
10 kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne, na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania oraz świadczenia usług łado-
wania – jeżeli stacja ładowania jest przyłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy z  dnia 10  kwietnia 
1997  r. – Prawo energetyczne;  
6)16) przekazuje dostawcy usługi ładowania dane niezbędne do dokonania rozliczenia świadczonej usługi ładowania;  
7)17) zawiera umowę sprzedaży energii elektrycznej na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania oraz na potrzeby świad-
czenia usług ładowania przez dostawców usług ładowania, którzy świadczą usługę ładowania na tej stacji;  
8) rozlicza straty energii elektrycznej wynikające z  funkcjonowan ia stacji ładowania;  
9) udostępnia w  ogólnodostępnej stacji ładowania informacje dotyczące zasad korzystania z  tej stacji oraz instrukcję jej 
obsługi;  
10)18) zapewnia dostawcom usług ładowania dostęp do ogólnodostępnej stacji ładowania,  na podstawie umowy z awartej na 
zasadach rynkowych;  
11) uzgadnia z  organem zarządzającym ruchem na drogach liczbę możliwych do wyznaczenia stanowisk postojowych przy 
ogólnodostępnych stacjach ładowania w  przypadkach, o  których mowa w  art. 12b ust. 1 ustawy  z dnia 21  marca 
1985  r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 i 1595 oraz z 2022 r. poz. 32  i 655 ). 
2. Dostawca usługi ładowania:  
1) (uchylony)19) 
                                                           
14) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. j ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
15) Tiret drugie ze zmianą wprowadzoną  przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
16) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
17) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret trzecie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
18) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret czwarte  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
19) Przez art. 1 pkt 3 lit. b tiret pierwsze  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1083  
 
 2)20) świadczy usługę ładowania, która obejmuje:  
a) ładowanie,  
b) zapewnienie możliwości korzystania z  infrastruktury stacji ładowania na potrzeby ładowania, w  tym na  potrzeby  reje-
stracji użytkownika pojazdu elektrycznego lub pojazdu hybrydowego, auto ryzacji sesji ładowania, prowadze nia 
ewidencji informacji o  sesji ładowania, udostępnienia informacji o  sesji ładowania użytkownikowi, naliczania 
i pobierania płatności, wystawiania doku mentów sprzedaży oraz obsługi zgłoszeń i  reklamacji;  
3) udostępnia, na swojej stronie internetowej, informacje o  cenie usługi ładowania i  warunkach jej świadczenia.  
Art. 3a.21) 1. Operator s ystemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego nie może być operatorem ogólno dostęp nej stacji  
ładowania, właścicielem tej stacji lub dostawcą usługi ładowania.  
2. Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego może pozostać właścicielem ogólnodostę pnej stacji łado-
wania w  przypadku spełnienia łącznie następujących warunków:  
1) w celu sprzedaży ogólnodostępnej stacji ładowania przeprowadził otwarty, przejrzysty i  niedyskryminacyjny przetarg:  
a) którego ogólne warunki, na jego wniosek, zostały zatwierd zone przez Prezesa Urzędu Regulacji Energe tyki, zwa-
nego dalej „Prezesem URE”, w  drodze decyzji,  
b) w wyniku którego nie zosta ła zawarta umowa sprzeda ży tej stacji, w  szczególności z  uwagi na brak możliwości 
zapewnienia świadczenia usług ładowania niezwłoc znie po nabyciu tej stacji i  po rynkowych cenach;  
2) podejmuje działania w  celu zapewnienia, że w  ogólnodostępnej stacji ładowania, której jest właścicielem, operator tej 
stacji realizuje obowiązek, o  którym mowa w  art. 3 ust. 1 pkt 10. 
3. W ogólnych warun kach przeprowadzenia przetargu, o  których mowa w  ust. 2 pkt 1 lit. a, operator systemu dystry-
bucyjnego elektroenergetycznego może ustalić cenę sprzedaży danej ogólnodostępnej stacji ładowania, która uwzględnia 
wysokość kapitału zaangażowanego przez niego w  budowę tej stacji pomniejszoną o  koszty odzyskane jako koszty uzasad-
nione w  rozumieniu art.  3 pkt 21 ustawy z  dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne, uwzględ nione w  kalkulacji sta-
wek opłat zawartych w  taryfie zatwierdzonej przez Prezesa URE. W  przypadku ustalenia ceny w  sposób określony w  zdaniu 
pierwszym do wniosku o  zatwierdzenie ogólnych warunków przeprowadzenia przetargu operator systemu dystrybucyjnego 
elektroenergetycznego dołącza dokumenty potwierdzające prawidłowość jej ustalenia.  
4. Operat or systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego informuje Prezesa URE o  przebiegu i  wynikach prze-
targu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 1, oraz o  innym przypadku zbycia ogólnodostępnej stacji ładowania.  
5. Przepisów ust.  1–4 nie stosuje się do stacji ładowania  wykorzystywanych przez operatora systemu dystrybucyjnego 
elektroenergetycznego wyłącznie do użytku własnego.  
6. Prezes URE opracowuje wytyczne dotyczące przeprowadzenia przetargu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 1, zapewnia-
jące przeprowadzenie tego przetargu, w sposób przejrzysty i  niedyskryminacyjny. Wytyczne Prezes URE pub likuje w  Biu-
letynie Informacji Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki.  
7. Przepisy ust.  2–6 stosuje się wyłącznie do ogólnodostępnych stacji ładowania, o  których mowa w  art. 25 ustawy 
z dnia 2 grudnia 2021  r. o zmianie ustawy o  elektromobilności i  paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.  U. 
poz. 2269 ), oraz do ogólnodostępnych stacji ładowania będących w  dniu wejścia w  życie tej ustawy własnością operatora 
systemu dystrybuc yjnego elektroenergetycznego.  
Art. 3b.21) 1. Prezes URE, przynajmniej raz na 5  lat, przeprowadza konsultacje rynkowe celem ustalenia, czy istnieją 
podmioty zainteres owane nabyciem ogólnodostępnej stacji ładowania, której właścicielem, zgodnie z  art. 3a ust.  2, jest ope-
rator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego.  
2. Konsultacje rynkowe, o  których mowa w  ust. 1, Prezes URE przeprowadza również na wniosek właścic iela danej 
ogólnodostępnej stacji ładowania, z  tym że w  odniesieniu do danej stacji wniosek można składać nie częściej niż raz na 
3 lata i  nie wcześniej niż rok po zakończeniu ostatnich konsultacji rynkowych. Przeprowadzenie konsultacji rynkowych na 
podsta wie wniosku nie zwalnia Prezesa URE z  przeprowadzenia konsultacji rynkowych zgodnie z  ust. 1. 
3. Prezes URE wyznacza termin na zgłoszenie podmiotów zainteresowanych, o  których mowa w  ust. 1, nie krótszy niż 
3 miesiące od dnia ogłoszenia konsultacji rynkowych, o  których mowa w  ust. 1. Informacje o  ogłoszeniu konsultacji rynkowych  
oraz wynikach tych konsultacji Prezes URE publikuje w  Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki.  
                                                           
20) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
21) Dodany  przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1083  
 
 4. Jeżeli w  konsultacjach rynkowych, o  których mowa w  ust. 1, w terminie wyznaczonym zgodnie z  ust. 3, zgłosił się 
co najmniej jeden podmiot zainteresowany nabyciem ogólnodostępnej stacji ładowania, Prezes URE wydaje decyzję, w  któ-
rej zobowiązuje operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego do przeprow adzenia, w  terminie 12  miesięcy od 
dnia wydania decyzji, przetargu na sprzedaż tej stacji. Przepisy art.  3a stosuje się.  
Art. 3c.21) Ogólnodostępnej stacji ładowania, której właścicielem jest operator systemu dystrybucyjnego elektro ener-
getycznego , nie może nabyć inny operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego.  
Art. 4. Dostawca usługi ładowania korzysta z  ogólnodostępnej stacji ładowania na podstawie umowy zawartej z  ope-
ratorem ogólnodostępnej stacji ładowania.  
Art. 5. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania ponosi odpowiedzialność za szkody powstałe w  związk u z niespeł-
nieniem przez ogólnodostępną stację ładowania wymagań technicznych , określonych w  art. 13 oraz w przepisach wyda nych 
na podstawie art.  17, lub w  wyniku niezrealizowania obowiązków, o  których mowa w  art. 3 ust. 1 pkt 3 i 9, na zasadach okreś lo-
nych w art. 435 ustawy  z dnia 23  kwietnia 1964  r. – Kodeks cywilny ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. 
poz. 1509 i 2459 ). 
Art. 6. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania może wykonywać zadania dostawcy usługi ładowania.  
Art. 7. Dostawca usługi ładowania nie może uzależniać świadczenia usługi ładowania od uprzedniego zawarcia przez 
użytkownika pojazdu elektrycznego lub pojazdu hybrydowego umowy w  formie pisemnej, w  postaci papierowej lub 
elektronicznej.  
Art. 8. Operator ogólnodostępnej sta cji ładowania zapewnia, aby energia elektryczna dostarczana do ogólnodostępnej 
stacji ładowania była wykorzystywana wyłącznie w  celu:  
1) ładowania;  
2) ładowania lub wymiany akumulatora służącego do napędu pojazdu elektrycznego, pojazdu hybrydowego, autobus u 
zeroemisyjnego lub pojazdu silnikowego, w  rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu 
drogowym, niebędącego pojazdem elektrycznym;  
3) zapewnienia funkcjonowania tej stacji.  
Art. 9.  (uchylony)22) 
Art. 10. 1. Jeżeli w  pojeździe  elektrycznym lub pojeździe hybrydowym zainstalowany jest układ pomiarowo -rozlicze -
niowy, który umożliwia komunikację z  systemem teleinformatycznym ogólnodostępnej stacji ładowania oraz  przekazanie do 
tego systemu informacji o  warunkach, na jakich użytkownik tego pojazdu dokonuje zakupu energii elektrycznej na podsta-
wie zawartej przez siebie umowy sprzedaży energii elektrycznej, o  której mowa w  art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy  z dnia 10  kwiet-
nia 1997  r. – Prawo energetyczne, dostawca usług ładowania zapew nia użytkownikowi tego pojazdu możliwość zapłaty za 
energię elektryczną pobraną do ładowania pojazdu na warunkach określonych w  tej umowie sprzedaży.  
2. Jeżeli w  pojeździe elektrycznym lub pojeździe hybrydowym zainstalowany jest układ pomiarowo -rozliczeni owy, 
który umożliwia komunikację z  układem pomiarowo -rozliczeniowym służącym do pomiaru energii elektrycznej pobranej 
przez użytkownika pojazdu w  budynku mieszkalnym jednorodzinnym albo lokalu mieszkalnym znajdującym się w  budynku 
mieszkalnym wielorodzinn ym, do którego posiada on tytuł prawny, sprzedawca energii elektrycznej uwzględnia pobraną 
podczas ładowania energię elektryczną w  fakturze za energię elektryczną użytkownika tego pojazdu.  
Art. 11. Budowa i  utrzymanie infrastruktury ładowania drogowego tra nsportu publicznego oraz przedsięwzięcia nie-
zbędne do przyłączania do sieci punktów ładowania stanowiących element tej infrastruktury, polegające w  szczególności na 
modernizacji, rozbudowie albo budowie sieci, są celem publicznym w  rozumieniu przepisów ust awy z  dnia 21  sierpnia 
1997  r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ). 
Art. 12. 1. Budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wielorodzinne, usytuowane w  gminach , o których 
mowa w  art. 60 ust. 1, oraz związane z  nimi wewnętrzne i  zewnętrzne stanowiska postojowe, projektuje się i  buduje, zapew-
niając moc przyłączeniową pozwalającą wyposażyć te stanowiska w  punkty ładowania o  mocy nie mniejszej niż 3,7  kW. 
2. Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządz enia, sposób ustalania minimalnej mocy przy łącze-
niowej, o której mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia w budynkach, o których mowa w ust. 1, mocy 
przyłączeniowej pozwalającej instalować punkty ładowania oraz koniecznością stopniowego zwięk szania liczby punktów 
ładowania i biorąc pod uwagę potrzebę zaspokojenia bieżącego zapotrzebowania na ene rgię elektryczną wynikającego 
z używania tych budynków.  
                                                           
22) Przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1083  
 
 Art. 12a.23) 1. Budynki niemieszkalne, z  którymi związanych jest więcej niż 10  stanowisk postojo wych, projektuje się 
i buduje, zapewniając zainstalowanie co najmniej jednego punktu ładowania oraz kanałów na przewody i  kable elektryczne 
umożliwiających zainstalowanie co najmniej jednego punktu ładowania na pięć stanowisk postojowych, jeżeli te stanowi ska 
postojowe:  
1) znajdują się wewnątrz budynku lub  
2) przylegają do budynku.  
2. Budynki mieszkalne, z którymi związanych jest więcej niż 10 stanowisk postojowych, projektuje się i  buduje, 
zapewniając zainstalowanie kanałów na przewody i  kable elektryczne na wszystkich stanowiskach postojowych, umoż li-
wiających zainstalowanie punktów ładowania na każdym stanowisku postojowym, jeżeli te stanowiska postojowe:  
1) znajdują się wewnątrz budynku lub  
2) przylegają do budynku.  
3. Wymagania, o  których mowa w  ust. 1 i 2, mają również zastosowanie w  przypadku budynków poddawanych prze-
budowie albo remontowi, w  ramach których koszt wykonywanych prac związanych z  przegrodami zewnętrznymi lub sys-
temami technicznymi budynku wynosi więcej niż 25% wartości budynku, nie wlicz ając wartości gruntu, na którym usytuo-
wane są budynek i  parking, oraz gdy koszty instalacji punktów ładowania i  infrastruktury kanałowej nie przekraczają 7% cał ko-
witego  kosztu przebudowy albo remontu, jeżeli stanowiska postojowe:  
1) znajdują się wewnątrz budynku, a  przebudowa albo remont obejmuje parking lub infrastrukturę elektryczną budynku, 
lub 
2) przylegają do budynku, a  przebudowa albo remont obejmuje parking lub infrastrukturę elektryczną parkingu.  
4. Przez przyleganie do budynku, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 2, ust.  2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, rozumie się powią zanie 
z tym budynkiem, pod względem własności lub używania na podstawie innego tytułu prawnego, parkingu, który:  
1) bezpośrednio przylega do tego budynku lub  
2) nie przylega bezpośrednio do tego bud ynku.  
5. W przypadku budynków, o  których mowa w  ust. 3, będących zabytkiem nieruchomym w  rozumieniu art.  3 pkt  2 
ustawy z  dnia 23  lipca 2003  r. o ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami (Dz.  U. z 2021  r. poz.  710 i  954), wpisanych do 
rejestru zabytków lub  gminnej ewidencji zabytków, instalacja punktu ładowania oraz kanałów na przewody i  kable elek-
tryczne wymaga uzyskania zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków właściwego dla lokalizacji tego zabytku, udzie-
lonej w  drodze decyzji.  
6. W przypadku budynków b ędących własnością małych i  średnich przedsiębiorców, o  których mowa w  ustawie z  dnia 
6 marca 2018  r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.  U. z 2021  r. poz.  162 i  2105  oraz z 2022 r. poz. 24 ), przepisów ust.  1 i 3 
w zakresie budynków niemieszkalnych nie stosuje się. 
Art. 12b.23) 1. W  budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, w  których liczba samodzielnych lokali mieszkalnych jest 
większa niż trzy, punkt ładowania instaluje si ę i eksploatuje po uzyskaniu zgody zarządu wspólnoty lub spółdzielni lub 
osoby sprawującej zarząd nad daną nieruchomością, wydawanej na wniosek osoby posiadającej tytuł prawny do lokalu 
w tym budynku i  stanowisko postojowe do wyłącznego użytku, zwanej dale j „wnioskodawcą”.  
2. W przypadku wspólnoty mieszkaniowej wydanie zgody na instalację i  eksploatację punktu ładowania o  mocy mniej-
szej niż 11  kW stanowi czynność zwykłego zarządu.  
3. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, dołącza się:  
1) oświadczenie o  zobowią zaniu się wnioskodawcy do pokrycia wszelkich kosztów związanych z  instalacją punktu łado-
wania, w  tym kosztów zakupu i  montażu tego punktu;  
2) oświadczenie o  posiadaniu tytułu prawnego do lokalu;  
3) zgodę właściciela lokalu na instalację punktu ładowania – w przypadku gdy wnioskodawca nie jest właścicielem lokalu;  
4) zgodę, o  której mowa w  ust. 11 – w przypadku nieruchomości będącej zabytkiem nieruchomym w  rozumieniu art.  3 
pkt 2 ustawy z  dnia 23  lipca 2003  r. o ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami, wpis anej do rejestru zabytków lub 
gminnej ewidencji zabytków.  
                                                           
23) Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1083  
 
 4. W terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, podmiot, o  którym mowa w  ust. 1, zleca spo-
rządzenie ekspertyzy dopuszczalności instalacji punktów ładowania, zwanej dalej „eksp ertyzą”, i  niezwłocz nie po jej otrzy-
maniu udostępnia ją wnioskodawcy.  
5. Podmiot, o  którym mowa w  ust. 1, rozpatruje wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia otrzyma-
nia ekspertyzy albo, w  przypadku gdy sporządzenie ekspertyzy nie jest w ymagane, w  terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku.  
6. Sporządzenie ekspertyzy nie jest wymagane w  przypadku budynków, w  których została zaprojektowana i  wykonana 
instalacja elektryczna przeznaczona do zasilania punktów ładowania. W  takim przypadku przy i nstalacji punktu ładowania 
uwzględnia się przyjęte rozwiązania dotyczące instalacji elektrycznej, w  szczególności jej  parametry techniczn e oraz zasto-
sowane środki zabezpieczeń . 
7. W przypadku braku obowiązku sporządzenia ekspertyzy oraz gdy wszelkie koszt y związane z  instalacją punktu 
ładowania, w  tym koszt jego zakupu i  montażu, zostaną pokryte przez wnioskodawcę, może on przystąpić do instalacji i  eks-
ploatacji  tego punktu po bezskutecznym upływie terminu, o  którym mowa w  ust. 5. 
8. Podmiot, o  którym mow a w ust. 1, odmawia udzielenia zgody na zainstalowanie i  eksploatację punktu ładowania 
w przypadku gdy:  
1) z ekspertyzy wynika, że instalacja punktu ładowania zgodnie z  wnioskiem, o  którym mowa w  ust. 1, nie jest możliwa 
lub 
2) wnioskodawca nie posiada tytułu prawnego do lokalu w  obrębie tego budynku i  stanowiska postojowego do wyłącz-
nego użytku, lub  
3) wnioskodawca nie przedłożył zgody właściciela lokalu na instalację punktu ładowania – w przypadku, o  którym mowa 
w ust. 3 pkt 3; 
4) wnioskodawca nie zob owiązał się do pokrycia wszelkich kosztów związanych z  instalacją oraz przyłączeniem do sieci 
elektroenergetycznej punktu ładowania objętego wnioskiem, o  którym mowa w  ust. 1. 
9. W przypadku gdy z  ekspertyzy wynika, że instalacja punktu ładowania objętego wnioskiem, o  którym mowa w  ust. 1, 
jest możliwa jedynie po zmianie umowy o  przyłączenie budynku do sieci elektroenergetycznej lub wykonaniu nowej lub 
przebudowie istniejącej instalacji elektrycznej, zgody na instalację i  eksploatację punktu ładowania można  udzielić wyłącz-
nie, jeżeli wnioskodawca zobowiąże się pokryć wszelkie koszty tych czynności.  
10. Jeżeli na stanowisku postojowym, do którego prawo do wyłącznego użytku posiada wnioskodawca, został zainsta-
lowany punkt ładowania, operator systemu dystrybucy jnego elektroenergetycznego instaluje układ pomia rowo -rozlicze-
niowy, w  celu opomiarowania energii elektrycznej pobieranej przez ten punkt ładowania, po  uprzed nim zawarciu umowy, 
o której mowa w  art. 5 ust. 1 ustawy z  dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo ene rgetyczne.  
11. W przypadku budynku będącego zabytkiem nieruchomym w  rozumieniu art.  3 pkt 2 ustawy z  dnia 23  lipca 2003  r. 
o ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami, wpisanego do rejestru zabytków lub gminnej ewidencji zabytków, instalacja 
punktu ładowani a wymaga uzyskania zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków właściwego dla lokalizacji tego za-
bytku, udzielonej w  drodze decyzji.  
12. Przepisy ust.  1–11 stosuje się odpowiednio do spółdzielni mieszkaniowej w  przypadkach, o  których mowa w  art. 26 
ust. 2 i art. 27 ust. 2 ustawy z  dnia 15  grudnia 2000  r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.  U. z 2021  r. poz.  1208), oraz 
do spółdzielni mieszkaniowej w  budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, w  których nie występują lokale stanowiące włas -
ność podmiotów innych n iż spółdzielnia mieszkaniowa.  
Art. 12c.23) 1. Przedmiotem ekspertyzy jest ocena instalacji elektrycznej w  obrębie budynku objętego wnios kiem, 
o którym mowa w  art. 12b ust.  1, oraz ocena stanowisk postojowych znajdujących się wewnątrz tego budynku lub do niego 
przylegających pod względem dopuszczalności przyłączenia do tej instalacji punktu ładowania objętego tym wnioskiem 
oraz zasad bezpieczeństwa związanych z  jego używaniem.  
2. W przypadku gdy wnioski, o  których mowa w  art. 12b ust.  1, złożyło kilku wnioskodawców, można sporządzić 
jedną ekspertyzę dotyczącą wszystkich lub wybranych punktów ładowania objętych tymi wnioskami.  
3. Ekspertyzę sporządza osoba posiadająca uprawnienia budowlane w  specjalności instalacyjnej w  zakresie sieci, insta -
lacji i  urządzeń elektrycznych i  elektroenergetycznych do projektowania bez ograniczeń.  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1083  
 
 4. W przypadku gdy jest to niezbędne do sporządzenia ekspertyzy, osobie, która ją sporządza, udostępnia się wyniki 
okresowego badania instalacji elektrycznej, o  którym mowa w  art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo 
budowlane (Dz.  U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88 ), oraz dokumenty, w  tym opracowania, o  których mowa w  art. 63 
tej ustawy.  
5. Ekspertyza określa w  szczególności:  
1) moc przyłączeniową budynku, która może zostać wykorzystana na potrzeby funkcjonowania punktu ładowania;  
2) punkty w  instalacji elektrycznej, w  których przyłączenie punktu ładowania jest dopuszc zalne, oraz parametry tego 
punktu, w  tym maksymalną moc punktu ładowania, który może być przyłączony do instalacji elektrycznej;  
3) rozwiązania budowlane oraz techniczno -instalacyjne, jakie powinny być przyjęte przy instalacji punktu ładowania, 
w tym wyma gania dotyczące wyrobów zastosowanych do instalacji tego punktu;  
4) warunki niezbędne do bezpiecznej eksploatacji punktu ładowania;  
5) wymagania, jakie powinny być spełnione w  zakresie bezpieczeństwa pożarowego w  związku z  zainstalo waniem punktu  
ładowania.  
6. Koszty sporządzenia ekspertyzy ponosi wnioskodawca.  
Art. 13. Stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego transportu pub -
licznego  oraz punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu spełniają wymagania techniczne i  eksplo -
atacyjne określone w  szczególności w  Polskich Normach, zapewniające ich bezpieczne używanie, w  tym bezpieczeństwo 
pożarowe, bezpieczne funkcjonowanie sieci elektroenergetycznych oraz dostęp do stacji ładowania d la osób niepełno sprawnych.  
Art. 14. 1. Eksploatację stacji ładowania, punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury ładowania drogo-
wego transportu publicznego oraz punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu prowadzi się zgodn ie 
z ich przeznaczeniem oraz gdy ich stan techniczny zapewnia bezpieczne korzystanie z  nich.  
2. Stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego transportu publiczne go 
oraz punkty zasilania jednostek pływających ener gią elektryczną z  lądu posiadają dokumenty określające ich właściwości  kon-
strukcyjne, techniczne i  eksploatacyjne.  
Art. 15. 1. Przed przystąpieniem do budowy stacji ładowania można wystąpić z  wnioskiem do Prezesa Urzędu Dozoru 
Technicznego, zwanego dalej „ Prezesem UDT”, o  opinię w  zakresie zgodności dokumentacji technicznej projektowanej 
stacji z  wymaganiami technicznymi określonymi w  art. 13 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 17. 
2. Prezes UDT wydaje opinię, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku.  
3. Wydanie opinii , o której mowa w  ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód UDT.  
Art. 16. 1. Stacje ładowania i  punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego transportu 
publicznego w  zakresie ic h bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji podlegają badaniom technicznym przeprowa-
dzanym przez UDT.  
2. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się:  
1) przed oddaniem do eksploatacji stacji ładowania lub infrastruktury ładowania drogowego tra nsportu publicznego;  
2)24) każdorazowo w  przypadku naprawy lub modernizacji stacji ładowania lub infrastruktury ładowania drogo wego trans-
portu publicznego, w  tym polegającej na zwiększeniu liczby punktów ładowania, lub zmiany miejsca zainstalowania 
punktu ładowania w  tej stacji lub infrastrukturze, z  wyłączeniem prac polegających wyłącznie na wymianie części lub 
podzespołów urządzenia na części lub podzespoły o  takich samych parametrach i  charakterystykach lub spełniające 
wymagania producenta.  
3. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się odpowiednio na wniosek operatora ogólnodostępnej stacji łado -
wania lub podmiotu eksploatującego stację ładowania inną niż ogólnodostępna stacja ładowania lub infrastrukturę ładowania 
drogowego transportu publicznego.  
                                                           
24) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1083  
 
 4. Prezes UDT wydaje decyzję o  wstrzymaniu eksploatacji odpowiednio punktu ładowania zainstalowanego na stacji 
ładowania lub stacji ładowania, lub punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury ładowania drogowego transportu 
publicznego, w  przypadku  stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o  których mowa w  ust. 1, niespełnienia odpowiednio 
przez punkt ładowania zainstalowany na stacji ładowania lub stację ładowania, lub punkt ładowania stanowiący element 
infrastruktury ładowania drogowego transportu  publicznego wymagań technicznych określonych w  art. 13 lub w przepisach 
wydanych na podstawie art. 17. W celu ponownego rozpoczęcia eksploatacji punktu ładowania zainstalowanego na stacji 
ładowania lub stacji ładowania, lub punktu ładowania stanowiącego e lement infrastruktury ładowania drogowego transportu 
publicznego przepis ust.  2 pkt 1 stosuje się.25) 
5. Za przeprowadzenie badań, o  których mowa w  ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią przychód UDT.  
Art. 17. 1. Minister właściwy do spraw energii określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne, inne niż w  zakresie wymiany akumulatorów służących do napędu pojazdów:  
a) dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i  modernizacji stacji ładowania,  
b) dotyczące bezpieczeństwa eks ploatacji, naprawy i  modernizacji punktów ładowania stanowiących element infra-
struktury ładowania drogowego transportu publicznego,  
c) jakie muszą spełniać ogólnodostępne stacje ładowania i  punkty ładowania stanowiące element infrastruktury  
ładowania dro gowego transportu publicznego w  zakresie dotyczącym gniazd wyjściowych lub złączy pojazdowych,  
2) rodzaje badań, jakim podlegają stacje ładowania i  punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania dro-
gowego transportu publicznego, oraz sposób i  terminy przeprowadzania tych badań przez UDT,  
3) dokumenty dołączane do wniosku o  przeprowadzenie badań,  
4) wysokość opłaty, o  której mowa w  art. 15 ust. 3 i art. 16 ust. 5 
– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości rozwiązań technicznych, bezpieczeństwa użytkowników, dostępu 
dla osób niepełnosprawnych, zakres badania przeprowadzanego przez UDT oraz rodzaj przedmiotu tego badania.  
2. Minister właściwy do spraw energii może określić w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne  dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i  modernizacji punktów łado wa-
nia w  zakresie wymiany akumulatorów służących do napędu pojazdów elektrycznych lub pojazdów hybrydowych , 
2) sposób i  terminy przeprowadzania przez UDT badań punktów ładowania, o  których mowa w  pkt 1, 
3) dokumenty dołączane do wniosku o  przeprowadzenie badań,  
4) wysokość opłaty, o  której mowa w  art. 16 ust. 5 
– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości rozwiązań technicznych, bezpieczeństwa podczas wymiany  i prze-
chowyw ania akumulatorów służących do napędu pojazdów, zakres badania przeprowadzanego przez UDT oraz rodzaj 
przedmiotu badania.  
Art. 18. 1. Punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu, w  zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, 
naprawy i  mode rnizacji, podlegają badaniom technicznym przeprowadzanym przez Transportowy Dozór Techniczny, 
zwany dalej „TDT”.  
2. Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji punktu zasilania jednostek 
pływających energią elektryczną z lądu, każdorazowo w przypadku naprawy lub modernizacji takiego punktu oraz każdo-
razowo w przypadku powzięcia informacji o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu  punktu lub wypadku związanym 
z jego eksploatacją przekazanych zgodnie z ust. 3a.  
3. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się na wniosek podmiotu eksploatującego punkt zasilania jednos tek 
pływających energią elektryczną z  lądu.  
3a. Podmiot eksploatujący punkt zasilania jednostek pływających energią  elektryczną z lądu jest obowią zany nie-
zwło cznie zawiadomić TDT o każdej nieprawidłowości w funkcjonowaniu tego punktu lub wypadku związanym z jego 
eksploatacją.  
                                                           
25) Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 7 li t. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1083  
 
 4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „Dyrektorem TDT”, wydaje decyzję o  wstrzymaniu 
eksploatacji punktów zasilania  jednostek pływających energią elektryczną z  lądu w  przypadku stwierdzenia, na podstawie 
wyników badań, o  których mowa w  ust. 1, niespełnienia przez punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną 
z lądu wymagań technicznych określonych w  art. 13 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 19. W celu ponownego 
rozpoczęcia eksploatacji punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu przepis ust.  2 stosuje się.26) 
5. Za przeprowadzenie badań, o  których mowa w  ust. 1, pobierane są o płaty, które stanowią przychód TDT.  
Art. 18a. 1. Przed przystąpieniem do budowy punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu 
można wystąpić z  wnioskiem do Dyrektora TDT o  opinię w  zakresie zgodności dokumentacji technicznej projektowan ego 
punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu z  wymaganiami technicznymi okreś lonymi w  art. 13 oraz 
w przepisach wydanych na podstawie art. 19.  
2. Dyrektor TDT wydaje opinię, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia złożen ia wniosku.  
3. Wydanie opinii, o  której mowa w  ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód TDT.  
Art. 19. Minister właściwy do spraw energii określi, w  drodze rozporządzenia:27) 
1) szczegółowe wymagania techniczne, jakie muszą spełniać punkty zasilania j ednostek pływających energią elektryczną 
z lądu, w  zakresie bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i  modernizacji tych punktów,  
2) rodzaje badań punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu przeprowadzanych przez TDT oraz 
sposób i  termi ny ich przeprowadzania,  
3)28) wysokość opłaty, o  której mowa w  art. 18 ust. 5 i art. 18a ust.  3 
– kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa zasilania jednostek pływających, jednolitości rozwiązań technicz-
nych i  bezpieczeństwa działania sieci, dostępu dla osób niepełnosprawnych oraz biorąc pod uwagę zakres badania przepro-
wadzanego przez TDT oraz rodzaj przedmiotu badania.  
Art. 20. 1. Operator systemu dystrybucyjnego gazowego, o którym mowa w art. 9d ust. 1d ustawy z dnia 10 kwietnia  
1997 r. – Prawo energetyczne, z wyłączeniem przedsiębiorstw, o których mowa w art. 9d ust. 7 pkt 3 i 4 tej ustawy, opraco-
wuje program budowy stacji gazu ziemnego oraz przedsięwzięć w zakresie modernizacji, rozbudowy albo budowy sieci 
niezbędnych do przyłą czenia tych stacji.  
2. Program, o  którym mowa w  ust. 1, stanowi wyodrębnioną część planu rozwoju w  zakresie zaspokojenia obecnego 
i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, o  którym mowa w  art. 16 ust. 4 ustawy  z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo 
energe tyczne.  
3. W programie, o  którym mowa w  ust. 1, operator systemu dystrybucyjnego gazowego uwzględnia każdą gminę po-
łożoną na obszarze jego działania, która spełnia łącznie następujące kryteria:  
1) liczba mieszkańców tej gminy wynosi co najmniej 100  000 oraz 
2) zostało w  tej gminie zarejestrowanych co najmniej 60  000 pojazdów samochodowych, oraz  
3) na 1000  mieszkańców tej gminy przypada co najmniej 400  pojazdów samochodowych.  
4. Program, o  którym mowa w  ust. 1, określa:  
1) liczbę planowanych stacji gazu ziem nego;  
2) parametry techniczne oraz lokalizacje stacji gazu ziemnego planowanych do przyłączenia do sieci;  
3) informację o  dostępnych zdolnościach technicznych sieci gazowych, do których mają zostać przyłączone stacje gazu 
ziemnego;  
4) informację o  mocy przyłączeniowej dostępnej w  punkcie wyjścia.  
Art. 21. 1. Operator systemu dystrybucyjnego gazowego:  
1)29) buduje stację gazu ziemnego zgodnie z  programem, o  którym mowa w  art. 20, w  tym punkty tankowania sprężonego 
gazu ziemnego (CNG) lub punkty tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG);  
2) dokonuje napraw i  modernizacji stacji gazu ziemnego.  
                                                           
26) Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
27) Wprowadzenie do wyliczenia w  brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
28) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której m owa w odnośniku 2. 
29) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 1083  
 
 2. Ponoszone przez operatora systemu dystrybucyjnego gazowego koszty budowy, napraw i  modernizacji stacji gazu 
ziemnego, o  których mowa w  ust. 1, z wyłączeniem kosztów , o których mowa w  art. 23 pkt 4, są zaliczane do jego kosztów 
uzasadnionych w  rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy  z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne.  
Art. 22. 1. Operator systemu dystrybucyjnego gazowego wyłania operatora stacji gazu ziemnego w  drodze przetargu 
i zawiera z  nim umowę na świadczenie usług tankowania i  prowadzenie stacji gazu ziemnego. Przepisy ustawy z  dnia 
21 października 2016  r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi ( Dz. U. z 2021 r. poz. 541) stosuje się odpo-
wiednio.  
2. W przypadku braku możliwości wyłonienia operatora stacji gazu ziemnego zgodnie z  ust. 1, funkcję operatora stacji 
gazu ziemnego pełni przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w  zakresie obrotu paliwami gazo -
wymi, do którego wniesiono na pokrycie kapitału zakładowego wkład niepieniężny, o  którym mowa w  art. 5b1 ustawy z  dnia 
10 kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne.  
Art. 23. Operator stacji gazu ziemnego:  
1) odpowiada za stan techniczny i  bezpieczną eksploatację stacji gazu ziemnego;  
2) zapewnia przeprowadzenie badań technicznych stacji gazu ziemnego, o  których mowa w  art. 27; 
3) prowadzi stację gazu ziemnego zgodnie z  umową, o  której mowa w  art. 22 ust. 1; 
4) pokrywa koszty napraw i  remontów wynikających z  eksploatacji stacj i gazu ziemnego prowadzonej w  sposób nie-
zgodny z  warunkami umowy, o  której mowa w  art. 22 ust. 1; 
5) świadczy usługę tankowania sprężonym gazem ziemnym (CNG).  
Art. 24. Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN -T zapewnia, aby w  tym porcie był dostępny 
punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG).  
Art. 25. Stacje gazu ziemnego oraz punkty bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) są budowane, eks ploato-
wane, naprawiane i  modernizowane w  sposób zgodny z  wymaganiami technicznymi określ onymi w  przepisach wydanych 
na podstawie art. 29 oraz warunkami tankowania pojazdów i  bunkrowania jednostek pływających, zapewniającymi:  
1) bezpieczeństwo użytkowników;  
2) prawidłowe funkcjonowanie sieci gazowej;  
3) bezpieczeństwo pożarowe;  
4) dostęp dla osób niepełnosprawnych;  
5) właściwy stan techniczny wykorzystywanej infrastruktury.  
Art. 26.30) 1. Przed przystąpieniem do budowy stacji gazu ziemnego operator systemu dystrybucyjnego gazo wego 
może wystąpić z  wnioskiem do UDT, a  w przypadku stacji gazu zie mnego zainstalowanych na obszarach kolejowych, bocz -
nicach kolejowych, na terenie portów i  przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej do TDT, o  opinię w  zakresie zgod ności 
dokumentacji technicznej projektowanej stacji z  wymaganiami technicznymi określony mi w  art. 25 oraz w  przepisach 
wydanych na podstawie art.  29 ust. 1. 
2. Prezes UDT albo Dyrektor TDT wydaje opinię, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku.  
3. Wydanie opinii, o  której mowa w  ust. 1, podlega opłacie, która stanow i przychód odpowiednio UDT albo TDT.  
Art. 27.30) 1. Stacje gazu ziemnego, w  zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji, podlegają bada-
niom techni cznym przeprowadzanym przez UDT albo, w  przypadku gdy są zainstalowane na obszarach kolejowych, bocz-
nicach kolejowych, na  terenie portów i  przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej, przez TDT.  
2. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się przed od daniem do eksploatacji stacji gazu ziemnego oraz każdo -
razowo  w przypadku naprawy lub modernizacji takiej stacji, z  wyłączeniem naprawy wynikającej z  instrukcji eksploatacji 
opracowanej przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela.  
3. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się na wniosek operatora stacji gazu ziemnego.  
4. Prezes UDT albo Dyrektor TDT wydaje decyzję o  wstrzymaniu eksploatacji stacji gazu ziemnego w  przypadku 
stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o  których mowa w  ust. 1, że stacja gazu ziemnego nie spełnia wymagań okreś -
lonych w  art. 25 lub w  przepisach wydanych na podstawie art.  29 ust. 1. W  celu ponownego rozpoczęcia eksploatacji stacji 
gazu ziemnego przepis ust.  2 stosuje się.  
5. Za przeprowadzenie badań, o  których mo wa w  ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią przychód odpowiednio 
UDT albo TDT.  
                                                           
30) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 1083  
 
 Art. 28. 1. Punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), w  zakresie jego bezpiecznej eksploatacji, naprawy 
i modernizacji, podlega badaniom technicznym przeprowadzany m przez TDT.  
2.31) Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się:  
1) przed oddaniem punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) do eksploatacji;  
2) każdorazowo w  przypadku naprawy lub modernizacji punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), z  wy-
łączeniem naprawy wynikającej z  instrukcji eksploatacji opracowanej przez producenta lub jego upoważnionego 
przedstawiciela;  
3) okresowo – co najmniej raz w  roku;  
4) każdorazowo w  przypadku powzięcia informacji o  nieprawidłowościach w funkcjonowaniu punktu bunkrowania skrop -
lonego  gazu ziemnego (LNG) lub wypadku związanym z  jego eksploatacją, przekazanych zgodnie z  ust. 3a. 
3.32) Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się na wniosek operatora punktu bunkrowania skrop lonego gazu  
ziemnego (LNG).  
3a.32) Operator punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić 
TDT o  każdej nieprawidłowości w  funkcjono waniu tego punktu lub wypadku związanym z  jego eksploatacją.  
4. Dyrektor TDT wydaje decyzję o  wstrzymaniu eksploatacji punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG)  
w przypadku stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o  których mowa w  ust. 1, niespeł nienia przez ten punkt wymagań 
technicznych określonych w  art. 25 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 2. 
5. Za przeprowadzenie badań, o  których mowa w  ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią przychód TDT.  
Art. 28a. 1. Przed przystąpieni em do budowy punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) można wystą-
pić z  wnioskiem do Dyrektora TDT o  opinię w  zakresie zgodności dokumentacji technicznej projektowanego punktu bun-
krowania gazu ziemnego z  wymaganiami technicznymi określonymi w  art. 25 oraz w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 29 ust. 2. 
2. Dyrektor TDT wydaje opinię, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku.  
3. Wydanie opinii, o  której mowa w  ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód TDT.  
Art. 28b.33) 1. Podmiot zarządzający portem lub przystanią, właściwy ze względu na lokalizację punktu bunkrowania 
skroplonego gazu ziemnego (LNG), a  w przypadku jego braku – operator nabrzeża, na terenie którego zlokalizowany jest 
taki punkt bunkrowania, sporządza o cenę ryzyka.  
2. Ocenę ryzyka, o  której mowa w  ust. 1, sporządza się dla danej lokalizacji punktu bunkrowania skroplonego gazu 
ziemnego (LNG) przed dokonaniem bunkrowania skroplonym gazem ziemnym (LNG) jednostki pływającej po raz pierwszy 
w tej lokalizacji.  
3. Oceny ryzyka, o  której mowa w  ust. 1, nie sporządza się dla punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego 
(LNG) znajdujących się na terenie zakładów zwiększonego oraz dużego ryzyka.  
4. Operator punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) udziela  podmiotowi odpowiedzialnemu za spo-
rządzenie oceny ryzyka, o  której mowa w  ust. 1, informacji niezbędnych do jej sporządzenia.  
5. Ocenę ryzyka, o  której mowa w  ust. 1, uzgadnia się z  dyrektorem urzędu morskiego albo dyrektorem urzędu żeglugi 
śródlądowej wł aściwym dla lokalizacji punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), po uprzednim zasięgnięciu 
opinii właściwego miejscowo komendanta powiatowego albo miejskiego Państwowej Straży Pożar nej. 
6. Podmiot odpowiedzialny za sporządzenie oceny ryzyka, o  której mowa w  ust. 1, udostępnia tę ocenę ryzyka opera-
torowi punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), w  celu uwzględnienia jej wyników przy opracowaniu planu 
bunkrowania.  
Art. 28c.33) 1. Operator punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) sporządza plan bunkrowania.  
2. Plan bunkrowania, o  którym mowa w  ust. 1, uzgadnia się z  właściwym terytorialnie dyrektorem urzędu morskiego 
albo dyrektorem urzędu  żeglugi śródlądowej, po uprzednim zasięgnięciu opinii właściwego miejscowo komendanta powia-
towego albo miejskiego Państwowej Straży Pożarnej.  
                                                           
31) W brzmieniu us talonym przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
32) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
33) Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 1083  
 
 Art. 28d.33) 1. Osoby zaangażowane w  bunkrowanie skroplonym gazem ziemnym (LNG) posiadają niezbędne w  tym 
zakresie kompetencje potwierdzone udokumentowanym uczestnictwem w  szkoleniach w  zakresie zasad bezpiecze ństwa 
bunkrowania skroplonym gazem ziemnym (LNG) jednostek p ływaj ących oraz w  zakresie czynno ści wykonywanych przez 
te osoby.  
2. Operator punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG):  
1) zapewnia, że osoby zaangażowane w  bunkrowanie skroplonym gazem ziemnym (LNG) spełniają wymagania okreś -
lone w  ust. 1; 
2) wyznacza spośród osób, o  których mowa w  pkt 1, osobę odpowiedzialną za koordynację bunkrowania skrop lonym 
gazem ziemnym (LNG), w  tym za współpracę z  osobami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo bunkrowania skroplo-
nym gazem ziemnym (LNG) ze strony bunkrowanej jednost ki pływającej.  
3. Osoba odpowiedzialna, wyznaczona zgodnie z  ust. 2 pkt 2, odpowiada za koordynację działań awaryjnych, do czasu 
ewentualnego przejęcia koordynacji przez wyspecjalizowane służby.  
Art. 29. 1. Minister właściwy do spraw energii określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji stacji gazu ziemnego,  
2)34) rodzaje badań technicznych stacji gazu ziemnego przeprowadzanych przez UDT albo TDT oraz sposób i  terminy ich 
przeprowadzania,  
3) wysokość opłat, o  których mowa w  art. 26 ust. 3 i art. 27 ust. 5 
– kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania i  korzystania z  tych stacji, jednolitości rozwiązań 
technicznych oraz biorąc pod uwagę zakres badani a przeprowadzanego przez UDT albo TDT oraz rodzaj przedmiotu tego 
badania.35) 
2. Minister właściwy do spraw energii, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej oraz 
ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w  drodze ro zporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji punktów bunkrowa-
nia skroplonego gazu ziemnego (LNG),  
2) rodzaje badań technicznych punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) przeprowadza nych przez TDT 
oraz sposób i  terminy ich przeprowadzania,  
2a)36) zakres szkoleń, o  których mowa w  art. 28d ust.  1, 
3)37) wysokość opłaty, o  której mowa w  art. 28 ust. 5 i w art. 28a ust.  3 
– kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowani a i korzystania z  tych punktów, jednolitości roz-
wiązań technicznych oraz biorąc pod uwagę zakres badania przeprowadzanego przez TDT oraz rodzaj przedmiotu tego 
badania.  
Art. 29a.38) 1. Eksploatację stacji wodoru prowadzi się zgodnie z  jej przeznaczeniem oraz gdy jej stan techniczny za-
pewnia bezpieczne korzystanie z  tej stacji.  
2. Stacje wodoru posiadają dokumenty określające ich właściwości konstrukcyjne, techniczne i  eksploata cyjne.  
3. Stacje wodoru są budowane, eksploatowane, naprawiane i  modernizowane  w sposób zgodny z  wymaga niami tech-
nicznymi określonymi w  przepisach wydanych na podstawie art.  29d, zapewniającymi:  
1) bezpieczeństwo użytkowników;  
2) bezpieczeństwo pożarowe;  
3) dostęp dla osób niepełnosprawnych;  
4) właściwy stan techniczny wykorzystywa nej infrastruktury.  
                                                           
34) Ze zmianą wprowadzoną  przez art. 1 pkt 14 lit. a tiret pierwsze  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
35) Część wspólna z e zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 14 lit. a t iret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
36) Dodany  przez art. 1 pkt 14 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
37) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 14 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
38) Dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 1083  
 
 Art. 29b.38) 1. Przed przystąpieniem do budowy stacji wodoru można wystąpić z  wnioskiem do Prezesa UDT, a  w przy-
padku  stacji wodoru zainstalowa nych na obszarach kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i  przystani mor-
skich oraz żeglugi śródlądowej – do Dyrektora TDT, o  opinię w  zakresie zgodności dokumentacji technicznej projektowanej 
stacji wodoru z  wymaganiami technicznymi określony mi w  art. 29a oraz w  przepisach wydanych na podstawie art.  29d. 
2. Prezes UDT albo Dyrektor TDT wydaje opinię, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku.  
3. Wydanie opinii, o  której mowa w  ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód odpowiednio UDT albo TDT.  
Art. 29c.38) 1. Stacje wodoru, w  zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji, podlegają badaniom 
technicznym prz eprowadzanym przez UDT albo, w  przypadku gdy są zainstalowane na obszarach kolejowych, bocznicach 
kolejowych, na terenie portów i  przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej, przez TDT.  
2. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się:  
1) przed oddanie m do eksploatacji stacji wodoru;  
2) każdorazowo w  przypadku naprawy lub modernizacji takiej stacji, z  wyłączeniem naprawy wynikającej z  instruk cji 
eksploatacji opracowanej przez producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela.  
3. Badanie, o  którym mowa  w ust. 1, przeprowadza się na wniosek operatora stacji wodoru.  
4. Prezes UDT albo Dyrektor TDT wydaje decyzję o  wstrzymaniu eksploatacji stacji wodoru w  przypadku stwierdze-
nia, na podstawie wyników badań, o  których mowa w  ust. 1, niespełnienia przez stacj ę wodoru wymagań określonych 
w art. 29a lub w  przepisach wydanych na podstawie art.  29d. W  celu ponownego rozpoczęcia eksplo atacji stacji wodoru 
przepis ust.  2 pkt 1 stosuje się.  
5. Za przeprowadzenie badań, o  których mowa w  ust. 1, pobierane są opłaty, k tóre stanowią przychód odpowiednio 
UDT albo TDT.  
6. Maksymalna wysokość opłaty, o  której mowa w  ust. 5, wynosi 2000  zł. 
Art. 29d.38) Minister właściwy do spraw ener gii określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji stacji wodoru,  
2) rodzaje badań technicznych stacji wodoru przeprowadzanych przez UDT i  TDT oraz sposób i  terminy ich przep rowa-
dzania,  
3) dokumenty dołączane do wniosku o  przeprowadzenie badań,  
4) wysokość opłat, o  których mowa w  art. 29b ust.  3 i art. 29c ust.  5 
– kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania i  korzystania z  tych stacji, standaryzacji r ozwią-
zań technicznych oraz biorąc pod uwagę zakres badania przeprowadzanego odpowiednio przez UDT albo TDT oraz rodzaj 
przedmiotu tego badania.  
Art. 29e.38) Operator stacji wodoru  zapewnia przeprowadzenie badań technicznych stacji wodoru, o  których mowa w  art. 29c. 
Art. 29f.38) 1. Prezes UDT przeprowadza kontrolę stacji ładowania, punktu ładowania stanowiącego element infra-
struktury ładowania drogowego transportu publicznego, stacji gazu ziemnego lub stacji wodoru, z  wyłączeniem stacji gazu 
ziemnego i  stacji wodoru, zainstalowanych na obszarach kolejowych, bocznicach kolejowych oraz na terenie portów i  przy-
stani morskich oraz żeglugi śródlądowej, w  przypadku powzięcia informacji o:  
1) nieprawidłowościach w  ich funkcjonowaniu, w  szczególności o  podejrzeniu za grożenia dla bezpieczeństwa ich użyt-
kowników, lub o  wypadku związanym z  ich eksploatacją;  
2) ich eksploatacji bez przeprowadzenia badań, o  których mowa odpowiednio w  art. 16 ust. 1, art.  27 ust. 1 lub art.  29c 
ust. 1, lub pomimo wydania decyzji o  wstrzyman iu eksploatacji, o  której mowa odpowiednio w  art. 16 ust.  4, art.  27 
ust. 4 lub art.  29c ust.  4. 
2. Prezes UDT przeprowadza kontrolę stacji ładowania, stacji gazu ziemnego lub stacji wodoru w  przypadku powzięcia 
informacji o  niespełnieniu obowiązku, o  którym mowa w  art. 42 ust. 5. 
3. Dyrektor TDT przeprowadza kontrolę stacji gazu ziemnego i  stacji wodoru, zainstalowanych na obszarach kolejo-
wych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i  przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej, punktu zasilania jednoste k 
pływających energią elektryczną z  lądu lub punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) w  przypadku powzięcia 
informacji o:  
1) nieprawidłowościach w  ich funkcjonowaniu, w  szczególności o  podejrzeniu zagrożenia dla bezpieczeństwa ich użyt-
kowników, l ub o wypadku związanym z  ich eksploatacją;  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 1083  
 
 2) ich eksploatacji bez przeprowadzenia badań, o  których mowa odpowiednio w  art. 18 ust. 1, art.  27 ust. 1, art.  28 ust. 1 
lub art.  29c ust.  1, lub pomimo wydania decyzji o  wstrzymaniu eksploatacji, o  której mowa odpowiednio w  art. 18 
ust. 4, art.  27 ust. 4, art.  28 ust. 4 lub art.  29c ust.  4. 
4. W ramach kontroli, o  której mowa w  ust. 1–3, kontroluje się odpowiednio spełnianie przez stację ładowania, punkt 
ładowania stanowiący element infrastruktury ładowania drog owego transportu publicznego, stację gazu ziemnego, stację 
wodoru, punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu lub punkt bunkrowania skrop lonego gazu ziem-
nego (LNG) wymagań technicznych określonych w  przepisach wydanych odpowiednio na  podstawie art.  17, art.  19, art.  29 
lub art.  29d, w  zależności od zakresu informacji, o  której mowa w  ust. 1 lub 3, albo spełnie nie obowiązku, o  którym mowa 
w art. 42 ust. 5. 
5. Ustalenia stanu faktycznego dokonuje się w  szczególności na podstawie wynikó w badań technicznych, oglę dzin, 
zgromadzonej dokumentacji, w  tym fotograficznej, pisemnych wyjaśnień i  oświadczeń.  
6. Ustalenia z  kontroli, o  której mowa w  ust. 1–3, dokumentuje się w  protokole z  kontroli.  
7. Prezes UDT w  wyniku kontroli, o  której mowa w  ust. 1, wydaje decyzję o  wstrzymaniu eksploatacji:  
1) stacji ładowania lub punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicz-
nego – w przypadku stwierdzenia, że nie s pełniają one wymagań technicznych określonych w  przepisach wydanych na 
podstawie art.  17; 
2) stacji gazu ziemnego – w przypadku stwierdzenia, że nie spełnia wymagań technicznych określonych w  przepisach 
wydanych na podstawie art.  29 ust. 1; 
3) stacji wod oru – w przypadku stwierdzenia, że nie spełnia wymagań technicznych określonych w  przepisach wydanych 
na podstawie art.  29d. 
8. Dyrektor TDT w  wyniku kontroli, o  której mowa w  ust. 3, wydaje decyzję o  wstrzymaniu eksploatacji:  
1) stacji gazu ziemnego zains talowanej na obszarze kolejowym, bocznicy kolejowej, na terenie portu i  przystani morskiej 
oraz żeglugi śródlądowej – w przypadku stwierdzenia, że nie spełnia wymagań technicznych określonych w  przepisach 
wydanych na podstawie art.  29 ust. 1; 
2) stacji wod oru zainstalowanej na obszarze kolejowym, bocznicy kolejowej, na terenie portu i  przystani morskiej oraz 
żeglugi śródlądowej – w przypadku stwierdzenia, że nie spełnia wymagań technicznych określonych w  przepisach wy-
danych na podstawie art.  29d; 
3) punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu – w przypadku stwierdzenia, że nie spełnia wyma-
gań technicznych określonych w  przepisach wydanych na podstawie art.  19; 
4) punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) – w przypadku stwierdze nia, że nie spełnia wymagań tech-
nicznych określonych w  przepisach wydanych na podstawie art.  29 ust. 2. 
9. W celu ponownego rozpoczęcia eksploatacji stacji ładowania, punktu ładowania stanowiącego element infra struk-
tury ładowania drogowego transportu publ icznego, stacji gazu ziemnego, stacji wodoru, punktu zasilania jednostek pływa-
jących energią elektryczną z  lądu lub punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) po wydaniu decyzji, o  której 
mowa w  ust. 7 albo w  ust. 8, przepisy art.  16 ust. 2 pkt 1, art. 18 ust. 2, art.  27 ust. 2, art.  28 ust.  2 pkt 1 lub art.  29c ust.  2 
pkt 1 stosuje się.  
10. Podstawę wszczęcia postępowania w  sprawie wydania decyzji o  wstrzymaniu eksploatacji lub wymierzenia kary 
pieniężnej może stanowić protokół z  kontroli stwierdza jący wystąpienie nieprawidłowości, o  których mowa w  ust. 1 i 3, lub 
niespełnienie obowiązku, o  którym mowa w  art. 42 ust. 5. 
Art. 29g.38) Do kontroli stacji ładowani a, punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury ładowania drogowego 
transportu publicznego, stacji gazu ziemnego, stacji wodoru, punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną 
z lądu, punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) n ie stosuje się przepisów rozdziału 5 ustawy z  dnia 6  marca 
2018  r. – Prawo przedsiębiorców.  
Art. 30.39) Podstawą ustalenia wysokości opłat, o  których mowa w  art. 15 ust. 3, art.  16 ust. 5, art.  18 ust. 5, art.  18a ust.  3, 
art. 26 ust. 3, art.  27 ust. 5, art.  28 ust. 5, art.  28a ust.  3, art.  29b ust.  3 i art. 29c ust.  5, jest przeciętne miesięczne wynagro-
dzenie w  gospodarce narodowej w  roku poprzednim ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w  Dzien-
niku Urzędo wym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, zgodnie z  art. 5 ust. 7 ustawy z  dnia 4  marca 1994  r. o zakła-
dowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz.  U. z 2021  r. poz.  746 i 2445 ), obowiązujące w  dniu złożenia wniosku o  prze-
prowadzenie badania technicznego  lub sporządzenie opinii.  
                                                           
39) W brzmieniu ustalonym  przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 1083  
 
 Art. 31.39) 1. Do postępowań w  sprawie wydania decyzji o  wstrzymaniu eksploatacji, o  których mowa w  art. 16 ust.  4, 
art. 18 ust. 4, art.  27 ust. 4, art.  28 ust. 4, art.  29c ust.  4 i art. 29f ust.  7 i 8, stosuje się przepisy ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.  U. z 2021  r. poz.  735, 1491 i  2052).  
2. W przypadku odwołania od decyzji, o których mowa w ar t. 16 ust. 4, art. 18 ust. 4, art. 27 ust. 4, art. 28 ust.  4, art.  29c 
ust. 4 i art. 29f ust.  7 i 8, organem wyższego stopnia w  rozumieniu ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks postępowania 
administracyjnego jest minister właściwy do spraw energii.  
Rozdział 3  
Obowiązki podmiotów publicznych w  zakresie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych  
Art. 32. 1. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad opracowuje plan lokalizacji ogólnodostępnych stacji 
ładowania oraz stacji gazu ziemnego wzdłuż pozostaj ących w  jego zarządzie dróg sieci bazowej TEN -T, na okres nie krótszy 
niż 5  lat. 
2. Plan, o  którym mowa w  ust. 1, określa liczbę i  miejsce położenia ogólnodostępnych stacji ładowania oraz stacji  
gazu ziemnego, z  uwzględnieniem punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) oraz punktów tankowania skrop lo-
nego  gazu ziemnego (LNG), niezbędnych do pokrycia zapotrzebowania na paliwa alternatywne w  pojazdach poruszających 
się po drogach sieci bazowej TEN -T. 
3.40) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad konsultuje projekt planu, o  którym mowa w  ust. 1, z właściwymi 
operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych oraz z  podmiotami zarządzającymi miejscami 
obsługi podróżnych, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie a rt. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – 
Prawo budowlane . 
4. Operatorzy systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych oraz podmioty zarządzające miejscami 
obsługi podróżnych, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  7 ust. 2 pkt 2 ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – 
Prawo budowlane, przekazują stanowisko do projektu planu, o  którym mowa w  ust. 1, w terminie 2  miesięcy od dnia otrzy -
mania tego projektu. Stanowisko zawiera ocenę technicznych i  ekonomicznych warunków przyłączeni a punktów ładowania 
oraz stacji gazu ziemnego w  lokalizacjach wskazanych w  planie, o  którym mowa w  ust. 1. 
5. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad publikuje plan, o  którym mowa w  ust. 1, wraz z  wynikami konsul-
tacji i  stanowiskami operatorów systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych, na stronie internetowej ob-
sługującego go urzędu.  
6. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad w  planie, o  którym mowa w  ust. 1, może ująć lokalizację punktów 
tankowania wodoru, czyli zespołów u rządzeń służących do zaopatrywania w  wodór pojazdów napędzanych wodorem w  celu 
napędu silników tych pojazdów, jeśli lokalizacja takich punktów będzie uzasadniona potrzebami rozwoju rynku paliw alter-
natywnych. Przepisy ust. 2–5 stosuje się odpowiednio.  
Art. 33. 1. Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN -T przygotowuje plan lokalizacji punktów 
bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub możliwości bunkrowania za pomocą bunkierek oraz punktów zasilania 
jednostek pływających energią e lektryczną z  lądu, uwzględniając ocenę, o  której mowa w  art. 43 ust. 2 pkt 8. 
2. Plan, o  którym mowa w  ust. 1, określa liczbę i  miejsce położenia punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego 
(LNG) oraz punktów zasilania jednostek pływających energią elekt ryczną z  lądu.  
3. (uchylony)41) 
4. (uchylony)41) 
5.42) Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN -T publikuje plan, o  którym mowa w  ust. 1, na 
swojej s tronie internetowej.  
Art. 34. 1.43) Naczelne i  centralne organy administracji państwowej zapewniają, aby udział pojazdów elektrycznych 
we flocie użytkowanych pojazdów w  obsługującym je urzędzie lub instytucji gospodarki budżetowej lub innym podmiocie 
zapewniającym obsługę w  zakresie transportu osób wynosił co najmniej 50% liczby użytkowanych pojazdów.  
                                                           
40) Ze zmianą wpro wadzoną  przez art. 1 pkt 1 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
41) Przez art. 1 pkt 1 8 lit. a  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
42) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 8 lit. b  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
43) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  44. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 1083  
 
 1.44) Naczelne i  centralne organy administracji państwowej zapewniają, aby udział pojazdów elektrycznych we 
flocie użytkowanych pojazdów samochodowych w  rozumieniu art.  2 pkt 33 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym w  obsługującym je urzędzie lub instytucji gospodarki budżetowej, lub innym podmiocie zapew-
niającym obsługę w  zakresie transportu osób wynosił co najmniej 50% liczby użytkowan ych pojazdów samochodo-
wych w  rozumieniu tej ustawy.  
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:  
1) ministra właściwego do spraw zagranicznych w  zakresie pojazdów wykorzystywanych w  placówkach zagranicznych 
Rzeczypospolitej Polskiej w  rozumieniu ustawy z  dnia 27  lipca 2001  r. o służbie zagranicznej (Dz.  U. z 2021 r. poz. 464 
i 1003  oraz z 2022 r. poz. 655 ); 
2) Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, Komendanta Głównego Policji, Głównego Inspektora Transportu Drogo-
wego, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojsko-
wego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Komendanta Głównego 
Straży Granicznej i  Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej;  
3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w  zakresie pojazdów używanych do celów specjalnych w  rozumieniu art. 2 
pkt 37 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym;  
4) Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad w  zakresie pojazdów innych niż wykorzystywane wyłącznie d o 
przewozu osób;  
5) Służby Ochrony Państwa ; 
6)45) Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w  zakresie pojazdów innych niż wykorzystywane wyłącznie do prze-
wozu osób;  
7)45) innych podmiotów, w  zakresie pojazdów używanych do realizacji ich ustawowych zadań związanych z  ochroną 
ludności, bezpieczeństwem pożarowym oraz utrzymaniem porządku publicznego.  
Art. 35. 1.46) Jednostka samorządu terytorialnego, z  wyłączeniem gmin i  powiatów, których liczba mieszkańców nie 
przekracza 50  000, zapewnia, aby udział pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów w  obsługującym ją 
urzędzie wynosił co najmniej 30% liczby uży tkowanych pojazdów.  
1.47) Jednostka samorządu terytorialnego, z  wyłączeniem gmin i  powiatów, których liczba mieszkańców nie prze -
kracza  50 000, zapewnia, aby udział pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów samochodowych 
w rozumieniu art.  2 pkt 33 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym w  obsługu jącym ją urzędzie 
wynosił co najmniej 30% liczby użytkowanych pojazdów samochodowych w  rozumieniu tej ustawy.  
2. Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, któr ych liczba mieszkańców nie prze kra-
cza 50 000:  
1) wykonuje zadania publiczne określone w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 m arca 1990 r. o samorządzie gmin nym (Dz. U. 
z 2022 r. poz. 559  i 583), art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 5 czer wca 1998 r. o samorządzie powia towym (Dz. U. z 2022 r. 
poz. 528 i 583 ) albo art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie woje wództwa (Dz. U.  z 2022 r. poz.  547 
i 583 ), z wyłączeniem publicznego transportu zbioroweg o, przy wykorzysta niu co najmniej 30% pojazdów elekt rycz-
nych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym lub  
2)48) zleca wykonywanie zadań publicznych, o których mowa w pkt 1, z wyłączeniem publicznego transportu zbiorowego, 
podmiotowi, którego co najmniej 30% floty pojazdów użytkowanych przy wykonywaniu tego za dania stanowią pojazdy  
elektryczne lub pojazdy napędzane gazem ziemnym.  
2)49) zleca wykonywanie zadania publicznego, o  którym mowa w  pkt 1, z wyłączeniem publicznego transportu zbio-
rowego, podmiotowi, którego co najmniej 30% floty pojazdów samochodowych w rozu mieniu art.  2 pkt 33 
ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym używanych do wykonywania tego zadania stano-
wią pojazdy elektryczne lub pojazdy napędzane gazem ziemnym, lub  
                                                           
44) W brzmieni u ustalonym przez art. 1 pkt 1 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.  
45) Dodany  przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o  której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.  
46) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 47. 
47) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.  
48) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  49. 
49) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. b tiret pierwsze  ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 
1 stycznia 2025 r.  
 
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 1083  
 
 3)50) powierza, w  drodze odrębnej uchwały organu stanowiącego, wykonywanie zadania publicznego, o  którym mowa  
w pkt 1, z wyłączeniem publicznego transportu zbiorowego, utworzonej przez siebie spółce prawa handlowego, 
w stosunku do której zobowiązuje się do zapłaty rekompensaty z  własnego budżetu z  tytułu wykonywania tego 
zadania, jeżeli co najmniej 30% floty pojazdów samochodowych w  rozu mieniu art.  2 pkt 33 ustawy z  dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym używanych przez tę spółkę przy wykonywaniu tego zadania sta-
nowią pojazdy elektryczne lub pojazdy napędza ne gazem ziemnym.  
3.51) Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się do zlecania wykonania zadania publicznego, którego wartość nie przekracza 
równowartości kwoty 30 000 euro wyrażonej w złotych.  
3.52) Przepisów ust.  2 pkt 2 i 3 nie stosuje się do zlecania i powierzania wykonania zadania publicznego, do któ-
rego nie stosuje się ustawy z  dnia 11  września 2019  r. – Prawo zamówień publicznych.  
4.53) Przepisu ust.  2 nie stosuje się również do wykonywania, zlecania lub powierzania zadań publicznych doty-
czących letn iego i  zimowego utrzymania dróg polegającego na mechanicznej metodzie oczyszczania jezdni ulic, 
w szczególności zamiataniu i  zmywaniu oraz zapobieganiu i  zwalczaniu śliskości zimowej, w  tym gołoledzi i  usuwa-
niu śniegu.  
Art. 36. 1.54) Jednostka samorządu ter ytorialnego, z  wyłączeniem gmin i  powiatów, których liczba mieszkańców nie 
przekracza 50  000, świadczy usługę lub zleca świadczenie usługi komunikacji miejskiej w  rozumieniu ustawy z  dnia 16  grudnia 
2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym ( Dz. U. z 2021 r. poz. 1371 i 2445 ) podmiotowi, którego udział auto busów 
zeroemisyjnych we flocie użytkowanych pojazdów na obszarze tej jednostki samorządu terytorialnego wynosi co naj -
mniej  30%.  
1.55) Jednostka samorządu terytorialnego, z  wyłączeniem gmin i  powiatów, których liczba mieszkańców nie prze -
kracza  50 000, świadczy usługę lub zleca świadczenie usługi komunikacji miejskiej w  rozumieniu ustawy z  dnia 
16 grud nia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.  U. z 2021  r. poz.  1371  i 2445 ) podmiotom, które łąc znie 
zapewnią udział autobusów zeroemisyjnych lub autobusów napędzanych biometanem we flocie użytkowanych 
pojazdów na obszarze tej jednostki samorządu terytorialnego wynoszący co najmniej 30%.  
2. Jednostka samorządu terytorialnego, z  wyłączeniem gmin i  powiatów, których liczba mieszkańców nie przekra -
cza 50 000, świadczy usługę lub zleca świadczenie usługi komunikacji miejskiej w  rozumieniu ustawy z  dnia 16  grudnia 
2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym podmiotowi, którego udział jednostek pływających w ykorzystujących do 
napędu wyłącznie silnik, którego cykl pracy nie prowadzi do emisji gazów cieplarnianych lub innych substancji objętych 
systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie 
zarządz ania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji, we flocie użytkowanej na obszarze tej jednostki samorządu 
terytorialnego wynosi co najmniej 30%.  
Art. 36a.56) Udział pojazdów, o  którym mowa w  art. 34–36, art.  68 i art. 68a, oblicza się, stosując zasa dę, zgodnie 
z którą wielkość tego udziału poniżej 0,5  zaokrągla się w  dół, a  wielkość tego udziału 0,5 i  powyżej zaokrągla się w  górę.  
Art. 37. 1. Jednostka samorządu terytorialnego, o  której mowa w  art. 36, sporządza, co 36  miesięcy, analizę kosztów 
i korzyści związanych z  wykorzystaniem, przy świadczeniu usług komunikacji miejskiej, autobusów zeroemisyjnych oraz 
innych środków transportu, w  których do napędu wykorzystywane są wyłącznie silniki, których cykl pracy nie powoduje 
emisji gazów cieplarnianyc h lub innych substancji objętych systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych, o któ-
rym mowa w  ustawie z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji.  
1a.57) Analizy, o  której mowa w  ust. 1, nie sporz ądza jednostka samorządu terytorialnego, która osiągnęła udział auto-
busów zeroemisyjnych we flocie użytkowanych pojazdów, przewidziany w  art. 36 lub art.  68 ust.  4 na poziomie wyższym 
niż określony w  tych przepisach dla kolejnego okresu, w  którym powinna b yć przeprowa dzona kolejna analiza.  
                                                           
50) Dodany przez art. 1 pkt 20 lit. b tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 202 5 r. 
51) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w ż ycie zmiany, o której mowa w odnośniku  52. 
52) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.  
53) Dodany  przez art. 1 pkt 20 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.  
54) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  55. 
55) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z  dniem 1 stycznia 2028 r.  
56) Dodany przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
57) Dodany przez art. 1 pkt 2 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 1083  
 
 2. Analiza, o  której mowa w  ust. 1, obejmuje w  szczególności:  
1) analizę finansowo -ekonomiczną;  
2) oszacowanie efektów środowiskowych związanych z  emisją szkodliwych substancji dla środowiska naturalnego i  zdro-
wia ludz i; 
3) analizę społeczno -ekonomiczną uwzględniającą wycenę kosztów związanych z  emisją szkodliwych substancji.  
3. Jednostka samorządu terytorialnego, o  której mowa w  art. 36, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w  opra-
cowaniu analizy, o  której mowa w  ust. 1, na zasadach określonych w  dziale III w  rozdzia łach 1 i 3 ustawy  z dnia 3  paździer-
nika 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz 
o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 i 2389 ). 
4.58) Analiza, o  której mowa w  ust. 1, niezwłocznie po jej sporządzeniu jest przekazywana ministrowi właś ciwemu do 
spraw energii i  ministrowi właściwemu do spraw klimatu.  
5. Jeżeli wyniki analizy, o  której mowa w  ust. 2 pkt 3, wskazują na brak korzyści z  wykorzystywania autobusów zero -
emisyjnych, jednostka samorządu terytorialnego, o  której mowa w  art. 36, może nie realizować obowiązku osiągnię cia 
poziomu udziału autobusów zeroemisyjnych.  
6.59) W analizie, o  której mowa w  ust. 1, można uwzględnić korzyści z  nowo powstających linii tramwajowych, linii 
metra lub zelektryfikowanej kolei miejskiej, których utworzenie spowoduje wycofanie z  tej samej trasy autobusów napę dza-
nych  silnikiem spalinowym.  
Art. 38.60) Podmioty, o  których mowa  w art. 34–36, do dnia 31  stycznia każdego roku przekazują ministrowi właś ci-
wemu do spraw energii oraz ministrowi właściwemu do spraw klimatu informację o  liczbie i  udziale procentowym pojazdów 
elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym w  użytko wanej flocie pojazdów  samochodowych w  rozumieniu 
art. 2 pkt  33 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym , według stanu na dzień 31  grudnia roku poprze-
dzającego przekazanie tej informacji.  
Art. 39.61) 1. W  celu ograniczenia negatywnego oddzia ływania emisji zanieczyszczeń z  transportu na zdrowie ludzi 
i środowisko na terenie gminy można ustanowić strefę czystego transportu obejmującą drogi, których zarządcą jest gmina, 
do której zakazuje się wjazdu pojazdów samochodowych w  rozumieniu art.  2 pkt 33 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – 
Prawo o  ruchu drogowym innych niż:  
1) elektryczne;  
2) napędzane wodorem;  
3) napędzane gazem ziemnym;  
4) wyłączone na podstawie uchwały rady gminy, zgodnie z  ust. 4. 
2. Od zakazu, o  którym mowa w  ust. 1, zwolnione są:  
1) pojazdy:  
a) Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontr -
wywiadu  Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyj nego, Straży Granicznej, 
Służby Ochrony Państwa, Służby  Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej, jednostek ochrony przeciw -
pożarowej, Morskiej Służby Poszukiwania i  Ratownictwa oraz służb ratowniczych,  
b) używane we flocie obsługującej Kancelarię Prezesa Rady Ministrów,  
c) zarządów dróg i  realizujące zada nia na rzecz zarządców dróg,  
d) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a  także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, 
której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,  
e) urzędów morskich realizujących zadania w  pasie technicznym i ochronnym wybrzeża oraz w  portach i  przysta-
niach morskich,  
                                                           
58) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
59) Dodany przez art. 1 pkt 23 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
60) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 24 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
61) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 1083  
 
 f) posiadające odpowiednie oznaczenie, którymi poruszają się osoby niepełnosprawne,  
g) Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska, inne niż wykorzystywane wyłącznie do przewozu osób;  
2) specjalisty czne środki transportu sanitarnego, wykorzystywane przez zespoły ratownictwa medycznego oraz zespoły 
transportu sanitarnego;  
3) autobusy zeroemisyjne;  
4) autobusy szkolne.  
3. Strefę czystego transportu ustanawia się na czas nieoznaczony lub oznaczony nie k rótszy niż 5  lat. 
4. Rada gminy, w  uchwale ustanawiającej strefę czystego transportu, może ustanowić dodatkowe wyłączenia podmio-
towe i  przedmiotowe od zakazu wjazdu do tej strefy, inne niż określone w  ust. 2. 
5. Rada gminy, w  uchwale ustanawiającej strefę czystego transportu, może dopuścić wjazd do strefy, w  godzi nach 9 –17 
w okresie nie dłuższym niż 3  lata od dnia ustanowienia strefy, pojazdów innych niż określone w  ust. 1 i 2 oraz korzystają-
cych z  wyłączeń na podstawie ust.  4, pod warunkiem uiszczenia opł aty. 
6. Opłata za wjazd do strefy czystego transportu, o  której mowa w  ust. 5, stanowi dochód gminy, który może być wy-
korzystany wyłącznie na potrzeby:  
1) oznakowania strefy czystego transportu;  
2) zakupu autobusów zeroemisyjnych;  
3) zakupu tramwajów;  
4) zakupu innych środków transportu zbiorowego;  
5) pokrycia kosztów wykonania analizy, o  której mowa w  art. 37 ust. 1; 
6) finansowania programów wsparcia zakupu rowerów w  rozumieniu art.  2 pkt 47 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – 
Prawo o  ruchu drogowym, wyposażonych w  uruchamiany naciskiem na pedały pomocniczy napęd elektryczny zasi-
lany prądem o  napięciu nie wyższym niż 48  V o znamionowej mocy ciągłej nie większej niż 250  W, którego moc 
wyjściowa zmniejsza się stopniowo i  spada do zera po przekroczeniu pr ędkości 25  km/h.  
7. Opłata za wjazd do strefy czystego transportu, o  której mowa w  ust. 5, nie może być wyższa niż:  
1) 2,50 zł za godzinę w  przypadku opłaty jednorazowej;  
2) 500 zł w przypadku opłaty abonamentowej za jeden miesiąc.  
8. Opłatę za wjazd do st refy czystego transportu, o  której mowa w  ust. 5, pobiera wójt, burmistrz albo pre zydent miasta.  
9. Pojazdy samochodowe, o  których mowa w  ust. 1, oraz korzystające z  wyłączeń na podstawie ust.  4, uprawnione do 
wjazdu do strefy czystego transportu, oznacza  się nalepką umieszczaną w  lewym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu.  
10. Oznaczenie nalepką, o  której mowa w  ust. 9, nie jest wymagane, jeżeli pojazd elektryczny lub napędzany wodorem 
jest oznaczony tablicami, o  których mowa w  art. 71 ust. 2a ustawy – Prawo o  ruchu drogowym, lub oznaczony nalepką 
umieszczoną na przedniej szybie pojazdu, o  której mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  76 ust. 1 pkt 1 ustawy – 
Prawo o  ruchu drogowym.  
11. Nalepkę, o  której mowa w  ust. 9, wydaje wójt, burmistrz albo prez ydent miasta za opłatą, której maksymalna wyso -
kość wynosi 5  zł. 
12. Opłata za nalepkę, o  której mowa w  ust. 9, stanowi dochód gminy.  
13. Minister właściwy do spraw energii określi, w  drodze rozporządzenia, wzór nalepki, o  której mowa w  ust. 9, mając 
na uw adze konieczność łatwej i  szybkiej identyfikacji pojazdów uprawnionych do wjazdu do strefy czystego transportu.  
14. Granice obszaru strefy czystego transportu gmina oznacza znakami drogowymi.  
Art. 40.61) 1. W  przypadku gdy rada gminy podejmie decyzję o  ustanowieniu strefy czystego transportu, strefę tę usta-
nawia w  drodze uchwały.  
2. Uchwała, o  której mowa w  ust. 1, określa:  
1) granice obszaru strefy czystego transport u; 
2) sposób organizacji ruchu w  strefie czystego transportu;  
3) dodatkowe sposoby podania do publicznej wiadomości treści uchwały o  ustanowieniu strefy czystego transportu;  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 1083  
 
 4) wysokość oraz sposób poboru opłaty, o  której mowa w  art. 39 ust. 5; 
5) wysokość  opłaty, o  której mowa w  art. 39 ust. 11, i szczegółowy sposób wydawania nalepki, o  której mowa w  art. 39 
ust. 9. 
3. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt uchwały, o  której mowa w  ust. 1, i konsultuje go z  miesz-
kańcami gminy, zamieszczają c projekt na stronie internetowej obsługującego go urzędu i  wyznaczając termin na zgłaszanie 
uwag. Termin ten nie może być krótszy niż 21  dni. 
4. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje projekt uchwały, o  której mowa w  ust. 1, radzie gminy niezwło cz-
nie po rozpatrzeniu wszystkich uwag zgłoszonych w  ramach konsultacji publicznych.  
5. Rada gminy podejmuje uchwałę, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 60  dni od dnia otrzymania projektu, o  którym 
mowa w  ust. 4. 
6. Uchwała, o  której mowa w  ust. 1, stanowi akt prawa miejscowego.  
Rozdział 4  
Obowiązki informacyjne w  zakresie paliw alternatywnych  
Art. 41. 1. Informacja o  rodzaju paliwa alternatywnego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego jest 
umieszczana:  
1) w instrukcji obsługi tego pojazdu – przez producenta pojazdu samochodowego;  
2) na korkach wlewu paliwa lub gniazdach pojazdowych lub w  pobliżu tych korków lub tych gniazd – przez producenta 
pojazdu samochodowego;  
3) na terenie placówki handlowej prowadzącej sprzedaż pojazdów silnikow ych – przez pr zedsiębiorcę wyko nującego 
działalność gospodarczą w tym zakresie.  
2. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania i  operator stacji gazu ziemnego oznaczają odpowiednio ogólnodostępną 
stację ładowania lub stację gazu ziemnego w  sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość ładowania lub tankowania 
pojazdu gazem ziemnym.  
2a. Podmiot świadczący usługę tankowania pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym, innym niż wymienione 
w ust. 2, oznacza miejsce tankowania pojazdu samochodowego w sposób jednoznacznie wskazu jący na możliwość tanko-
wania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju.  
3.62) Jeżeli na stacji paliw płynnych w  rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art.  7 ust. 2 pkt 2 ustawy z  dnia 
7 lipca 1994  r. – Prawo budowlane pojazdy samochodowe mogą być ła dowane lub tankowane paliwami alternatywnymi, 
właściciel tej stacji umieszcza na tej stacji aktualne porównanie cen, o  którym mowa w  art. 41a ust.  1. 
4. Informacje, o  których mowa w  ust. 1–3, umieszcza się w  widocznym i  dostępnym miejscu.  
5. Kontrolę wykon ania obowiązków informacyjnych, o  których mowa w  ust. 1–4, przeprowadza Inspekcja Handlowa.  
6. Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób:  
1) formułowania i udostępniania informacji, o których mowa w ust. 1,  
2) oznakowania miejsc tankowania lub ładowania pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym, w tym urządzeń 
służących do tankowania lub ładowania,  
3) (uchylony)63)   
– biorąc pod uwagę konieczność udzielania użytkownikom pojazdów samochodowych kompletnych informacji w zakresie 
poszczególnych rodzajów paliw alternatywnych , a w przypadku, gdy zostały wydane odpowiednie Polskie Normy, także ich 
postanowienia.64) 
                                                           
62) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
63) Przez art. 1 pkt 26 lit. b tiret pierwsze  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
64) Część wspólna ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 26 lit. b tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 1083  
 
 Art. 41a.65) 1. Minister właściwy do spraw energii porównuje ceny jednostkowe oferowanych na rynku pa liw przezna-
czonych do napędu samochodów osobowych w  rozumieniu art.  2 pkt 40 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu 
drogowym, zgodnie z  metodyką określoną w  rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2018/732 z  dnia 17  maja 2018  r. 
w sprawie wspólne j metodyki porównywania ceny jednostkowej paliw alternatywnych zgodnie z  dyrektywą Parlamentu 
Europejskiego i  Rady 2014/94/UE (Dz.  Urz. UE  L 123 z  18.05.2018, str.  85, z  późn. zm.66)). 
2. Porównanie cen, o  którym mowa w  ust. 1, minister właściwy do spraw en ergii przygotowuje dla wybranych grup 
samochodów osobowych możliwych do porównania co najmniej pod względem masy i  mocy.  
3. Minister właściwy do spraw energii ogłasza porównanie cen, o  którym mowa w  ust. 1, do końca miesiąca następu-
jącego po kwartale, któr ego porównanie dotyczy, na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Pub licznej.  
Art. 41b.65) 1. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania, dostawca usługi ł adowania, operator stacji gazu ziemnego 
oraz operator stacji wodoru świadczący usługę tankowania wodoru składa do Prezesa UDT wniosek o:  
1) nadanie indywidualnego kodu identyfikacyjnego, zwanego dalej „numerem EIPA”;  
2) uznanie kodu nadanego mu w  innym pań stwie członkowskim Unii Europejskiej, z  którym Rzeczpospolita Polska na-
wiązała współpracę w  zakresie wzajemnego uznawania kodów, zwanego dalej „kodem”, za równorzędny numerowi 
EIPA, pod warunkiem że taki kod odpowiada strukturą numerowi EIPA.  
2. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, składa się przed rozpoczęciem działalności jako operator ogólno dostęp nej stacji 
ładowania, dostawca usługi ładowania, operator stacji gazu ziemnego lub operator stacji wodoru, na której świadczona jest 
usługa tankowania wodoru, za pośrednictwem rejestru.  
3. Za nadanie numeru EIPA, uznanie kodu oraz utrzymanie go w  systemie teleinformatycznym Prezes UDT pobiera 
opłatę miesięczną:  
1) od operatora ogólnodostępnej stacji ładowania, stacji gazu ziemnego lub stacji wodoru,  na której świadczona jest 
usługa tankowania wodoru – równą iloczynowi stawki opłaty wynoszącej maksymalnie 25  zł i liczby jego ogólno -
dostępnych stacji ładowania, stacji gazu ziemnego lub stacji wodoru, na których świadczona jest usługa tankowania 
wodoru;  
2) od dost awcy usługi ładowania – równą stawce opłaty wynoszącej maksymalnie 50  zł. 
4. Podmiot posiadający numer EIPA lub uznany kod wskazuje go we wniosku o  przeprowadzenie badań technicznych, 
o których mowa w  art. 16 ust. 1, art.  27 ust. 1 lub art.  29c ust.  1. 
5. Minister właściwy do spraw energii określi, w  drodze rozporządzenia, w  terminie do dnia 15  grudnia każ dego roku 
na kolejny rok kalendarzowy, wysokość stawek opłaty za nadanie numeru EIPA, uznanie kodu oraz ich utrzymanie w  sys-
temie teleinformatycznym ora z termin wnoszenia tej opłaty, uwzględniając konieczność pokrycia niezbędnych kosztów 
prowadzenia i  utrzymania rejestru oraz potrzebę ujednolicenia terminów wnoszenia opłaty, a  także mając na uwadze, aby 
wysokość tej opłaty nie wpływała negatywnie na rozwó j sieci stacji ładowania, stacji gazu ziemnego i  stacji wodoru.  
Art. 42. 1.67) Rejestr jest rejestrem publicznym prowadzonym dla zapewnienia użytkownikom pojazdów elektrycznych,  
pojazdów napędzanych gazem ziemnym i  pojazdów napędzanych wodorem informacji ułatwiających korzystanie z  tych po-
jazdów.  
2. Rejestr prowadzi Prezes UDT przy użyciu systemu teleinformatycznego.  
3. Rejestr zawiera informacje o:  
1) współrzędnych stacji gazu z iemnego, zgodnie z  państwowym systemem odniesień przestrzennych w  układzie współ-
rzędnych płaskich prostokątnych;  
2) współrzędnych ogólnodostępnych stacji ładowania, zgodnie z  państwowym systemem odniesień przestrzennych 
w układzie współrzędnych płaskich pr ostokątnych;  
2a)68) współrzędnych stacji wodoru zgodnie z  państwowym systemem odniesień przestrzennych w  układzie współrzędnych 
płaskich prostokątnych;  
                                                           
65) Dodany przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
66) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 195 z  19.06.2020, str.  57. 
67) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
68) Dodany przez art. 1 pkt 28 lit. b tiret pierwsze  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 1083  
 
 3)69) aktualnych cenach paliw alternatywnych w  miejscach wskazanych w  pkt 1–2a oraz stosowanych w  tych mie jscach 
metodach płatności;  
4) dostępności punktów ładowania zainstalowanych w  ogólnodostępnych stacjach ładowania.  
4. W systemie teleinformatycznym, o  którym mowa w  ust. 2, udostępnia się:  
1) usługi elektroniczne pozwalające na:  
a)70) zgłoszenie do rejestru  oraz aktualizację danych, dotyczących punktu tankowania wodoru,  punktu tankowania sprę -
żonego gazu ziemnego (CNG), punktu tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub punktu ładowania za -
instalowanego w  ogólno dostępnej  stacji ładowania, przy użyciu formularza elektronicznego,  
b) przesyłanie aktualnej informacji o  dostępności punktu ładowania zainstalowanego w  ogólnodostępnej stacji 
ładowania i  aktualnych cenach paliw alternatywnych, przy użyciu udostępnionej usługi sieciowej , 
c)71) nadawanie numerów EIPA oraz uznanie kodu podmiotom, o  których mowa w  art. 41b ust.  1; 
2) interaktywną mapę zawierającą informacje, o  których mowa w  ust. 3. 
4a.72) Interaktywna mapa, o  której mowa w  ust. 4 pkt 2: 
1) zawiera informacje dotyczą ce wyłącznie ogólnodostępnych stacji ładowania, stacji gazu ziemnego oraz stacji wodoru, 
na których zostały przeprowadzone badania techniczne, o  których mowa odpowiednio w  art. 16 ust. 1, art.  27 ust. 1 lub 
art. 29c ust.  1; 
2) identyfikuje ogólnodostępne s tacje ładowania, stacje gazu ziemnego oraz stacje wodoru, dla których została wydana 
decyzja o  wstrzymaniu eksploatacji, o  której mowa odpowiednio w  art. 16 ust. 4, art.  27 ust.  4, art.  29c ust.  4 lub art.  29f 
ust. 7 i 8. 
5.73) Operator ogólnodostępnej stac ji ładowania, operator stacji gazu ziemnego lub operator stacji wodoru świadczący 
usługę tankowania wodoru są obowiązani do dokonania zgłoszenia do rejestru przy użyciu formu larza elektronicznego, 
o którym mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. a: 
1) danych obejmującyc h: 
a) firmę operatora ogólnodostępnej stacji ładowania, operatora stacji gazu ziemnego lub stacji wodoru, adresu jego 
miejsca zamieszkania albo siedziby oraz danych teleadresowych,  
b) rodzaj infrastruktury obsługiwanej przez operatora,  
c) współrzędne stacj i gazu ziemnego, ogólnodostępnej stacji ładowania lub stacji wodoru, o  których mowa w  ust. 3 
pkt 1–2a 
– najpóźniej w  dniu złożenia wniosku o  przeprowadzenie badania technicznego, o  którym mowa w  art. 16 ust.  1, art.  27 
ust. 1 lub art.  29c ust.  1, poprzedza jącego oddanie do eksploatacji ogólnodostępnej stacji ładowania, stacji gazu ziem-
nego lub stacji wodoru oraz każdorazowo w  przypadku zmiany tych danych;  
2) zakończenia świadczenia na danej stacji usługi ładowania, usługi tankowania gazu ziemnego lub usługi  tankowania 
wodoru w  celu usunięcia danego podmiotu z  rejestru – najpóźniej w  dniu zakończenia świadczenia tej usługi.  
5a.74) Zgłoszenia do rejestru może dokonać jedynie podmiot posiadający numer EIPA lub uznany kod.  
5b.74) Dyrektor TDT niezwłocznie przekazuje Prezesowi UDT informację o  dopuszczeniu do eksploatacji stacji gazu 
ziemnego i  stacji wodoru oraz o  wydaniu decyzji o  wstrzymaniu eksploatacji takiej stac ji. 
6. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania jest obowiązany do przekazywania, za pomocą usługi sieciowej, o  której  
mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. b, informacji o:  
1) dostępności punktu ładowania zainstalowanego w  ogólnodostępnej stacji ładowania – natychmia st po zmianie stanu 
dostępności tego punktu, w  czasie wynikającym ze sposobu działania usługi sieciowej;  
2) aktualnych cenach usług ładowania – w ciągu godziny od zmiany tej ceny.  
                                                           
69) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. b tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
70) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 28 lit. c tiret pierwsze  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
71) Dodan a przez art. 1 pkt 28 lit. c tiret drugie  ustawy, o któ rej mowa w odnośniku 2. 
72) Dodany przez art. 1 pkt 28 lit. d  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
73) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
74) Dodany przez art. 1 pkt 28 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 1083  
 
 7.75) Operator stacji gazu ziemnego oraz operator stacji wodoru świadczący us ługę tankowania wodoru przekazuje 
informacje o  aktualnych cenach gazu ziemnego lub wodoru za pomocą usługi sieciowej, o  której mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. b, 
w ciągu godziny od zmiany tej ceny . 
8. Dane prezentowane na mapie, o  której mowa w  ust. 4 pkt 2, są aktualizowane w  zakresie informacji, o  których 
mowa w:  
1) ust. 3  pkt 3 – w ciągu godziny od zmiany ceny;  
2) ust. 3  pkt 4 – natychmiast po zmianie stanu dostępności, w  czasie wynikającym ze sposobu działania usługi sieciowej, 
o której mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. b. 
9.76) Szczegółowa specyfikacja usługi sieciowej, o  której mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. b, jest udostępniana w  Biuletynie 
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej UDT.  
10.77) System teleinformatyczny, o  którym mowa w  ust. 2, umożliwia udostępni anie zgromadzonych w  nim informacji, 
o których mowa w  ust. 3, dotyczących ogólnodostępnych stacji ładowania, stacji gazu ziemnego lub stacji wodoru, na któ-
rych świadczona jest usługa tankowania wodoru, przedstawionych na mapie, o  której mowa w  ust. 4 pkt 2, każdemu pod-
miotowi zainteresowanemu ich przetwarzaniem.  
11. Minister właściwy do spraw energii określi, w  drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 5, 
kierując się koniecznością ujednolicenia formy i  sposobu przekazywania informacji za wartych w  zgłoszeniu.  
Rozdział 5  
Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych  
Art. 43. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  opracowuje Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw 
alternatywnych, zwane dalej „Krajowymi ramami”.  
2. Krajowe ramy zawierają w  szczególności:  
1) ocenę istniejącego stanu i  przyszłego rozwoju rynku paliw alternatywnych w  sektorze transportu;  
2) krajowy cel w  zakresie liczby punktów ładowania zainstalowanych w  ogólnodostępnych stacjach ładowania w  gmi-
nach, o których mowa w  art. 60 ust. 1, w podziale na punkty ładowania o  normalnej mocy i  punkty ładowania  o dużej 
mocy;  
3) krajowy cel w  zakresie liczby punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), punktów tankowania skrop lo-
nego gazu ziemnego (LNG) i  punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG);  
4) działania niezbędne do zapewnienia osiągnięcia krajowych celów, o  których mowa w  pkt 2 i 3; 
5) działania służące wsparciu rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych w  usługach publicznego transportu zbiorowego;  
6) wykaz gmin i  sieci transportowych, w  których, przy uwzględnieniu potrzeb rynkowych, mają zostać rozmieszczone 
punkty tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG);  
7) ocenę potrzeby instalowania punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG ) w portach morskich poza siecią 
bazową TEN -T; 
8) ocenę potrzeby instalowania w  portach morskich punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu;  
9) ocenę potrzeby instalowania w  portach lotniczych urządzeń do zasilania energią elektrycz ną samolotów podczas 
postoju.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić w  Krajowych ramach cele i  działania związane z  rozwojem in-
frastruktury paliw alternatywnych w  portach śródlądowych.  
4. Rada Ministrów przyjmuje Krajowe ramy, w  drodze uchwały , na wniosek ministra właściwego do spraw klimatu . 
5. Krajowe ramy ogłasza się w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.  
                                                           
75) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
76) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 28 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
77) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. i ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 1083  
 
 6. Minister właściwy do spraw klimatu , niezwłocznie po przyjęciu przez Radę Ministrów Krajowych ram, przekazuje  
je Komisji Europejskiej.  
7. Krajowe ramy aktualizuje się, biorąc pod uwagę ocenę ich funkcjonowania oraz wyniki monitorowania, ocenę i spra-
wozdanie, o  których mowa w  art. 44 ust. 1. Do aktualizacji Krajowych ram przepisy ust.  2–6 stosuje się odpowiednio.  
Art. 44. 1. Minister właściwy do spraw klimatu : 
1) monitoruje poziom osiągnięcia celów określonych w  Krajowych ramach , w szczególności na podstawie danych  zawar -
tych w  rejestrze oraz wyników badań statystycznych prowadzonych zgodnie z  programem badań  staty stycznych statys -
tyki publicznej w  rozumieniu ustawy z  dnia 29  czerwca 1995  r. o statystyce publicznej (Dz.  U. z 2022 r. poz.  459); 
2) dokonuje, corocznie, oceny poziomu osiągnięcia celów określonych w  Krajowych ramach i  publikuje ją na stronie 
internetowe j obsługującego go urzędu;  
3) na podstawie oceny, o  której mowa w  pkt 2, sporządza, co 3  lata, sprawozdanie z  realizacji Krajowych ram, które 
przedstawia do zatwierdzenia Radzie Ministrów w  terminie do dnia 15  października trzeciego roku objętego sprawo -
zdaniem ; 
4) przekazuje Komisji Europejskiej zatwierdzone przez Radę Ministrów sprawozdanie, o  którym mowa w  pkt 3, w terminie do 
dnia 18  listopada trzeciego roku objętego sprawozdaniem.  
2. Sprawozdanie, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 3, zawiera w  szczególności:  
1) omówienie poziomu realizacji celów, o  których mowa w  art. 43 ust. 2 pkt 2 i 3, oraz informacje o  działaniach podję-
tych dla ich realizacji;  
2) informacje o  zastosowanych bezpośrednich instrumentach wsparcia, w  szczególności o  instrumentach podatkowych 
oraz zachętach niefinansowych do nabywania pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi lub budowy infra-
struktury tych paliw;  
3) informacje o  polityce stosowanej w  zakresie zamówień publicznych w  celu wspierania wykorzystania paliw alternatyw -
nych  w transpo rcie; 
4) ocenę konieczności instalacji punktów tankowania paliwa lotniczego ze źródeł odnawialnych w  portach lotniczych 
należących do sieci bazowej TEN -T; 
5) informacje o  procedurach i  przepisach związanych z  ułatwieniem obrotu paliwami alternatywnymi w  transporcie;  
6) informacje o  rocznej wielkości środków publicznych przeznaczonych na:  
a) rozwój infrastruktury paliw alternatywnych,  
b) wsparcie zakładów produkcyjnych w  zakresie technologii związanych z  paliwami alternatywnymi,  
c) wsparcie badań naukowych, rozwoju technologicznego i  projektów pilotażowych związanych z  paliwami alter -
natywnymi  
– w podziale na poszczególne paliwa alternatywne i  rodzaje środków transportu;  
7) informacje o  przewidywanej liczbie zarejestrowanych na terenie kraju pojazdów napędzanych paliwami alternatyw-
nymi w  latach 2020, 2025  oraz 2030.  
Rozdział 6  
Kary pieniężne  
Art. 45. 1. Karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który:  
1) nie przestrzega obowiązku zapewnienia dostawcom usługi ładowania dostępu, o  którym mowa w  art. 3 ust. 1 pkt 10; 
2) uzależnia świadczenie usługi ładowania w  ogólnodostępnej stacji ładowania od uprzedniego zawarcia przez posiadacza 
pojazdu elektrycznego lub pojazdu hybrydowego umowy w  formie pisemnej lub elektronicznej;  
3) nie zapewnia w  ogólnodostępnej st acji ładowania wykorzystania energii elektrycznej w  sposób wskazany w  art. 8; 
4)78) nie zapewnia przeprowadzenia badań, o  których mowa w  art. 16 ust. 1, art.  27 ust. 1 lub art.  29c ust.  1, lub eksploatuje 
stacje ładowania, punkty ładowania zainstalowane na stacji ładowania lub stanowiące element infrastruktury ładowania 
drogowego transportu publicznego, stacje gazu ziemnego lub stacje wodoru pomimo wydania decyzji o  wstrzymaniu 
eksploatacji, o  której mowa w  art. 16 ust. 4, art.  27 ust.  4, art.  29c ust.  4 lub  art. 29f ust.  7 lub ust.  8 pkt 1 lub 2;  
                                                           
78) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 29 lit. a tiret  pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 1083  
 
 4a)79) nie zapewnia przeprowadzenia badań, o  których mowa w  art. 18 ust. 1 lub art.  28 ust. 1, lub eksploatuje punkty zasi-
lania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu lub punkty bunkrowania skroplo nego gaz u ziemnego (LNG) 
pomimo wydania decyzji o  wstrzymaniu eksploatacji, o  której mowa w  art. 18 ust.  4, art.  28 ust. 4 lub art.  29f ust.  8 
pkt 3 lub 4;  
5) (uchylony)80) 
6) (uchylony)80) 
7) nie opracowuje programu, o  którym mowa w  art. 20 ust. 1; 
8) nie buduje stacji gazu ziemnego zgodnie z  art. 21 ust. 1 pkt 1; 
9) nie wypełnia obowiązku, o  którym mowa w  art. 24; 
10) nie prze strzega obowiązków informacyjnych, o  których mowa w  art. 41 ust. 1–4; 
11) nie wykonuje obowiązku, o  którym mowa w  art. 42 ust. 5; 
12) (uchylony)81) 
2. Wysokość kary w  przypadkach określonych w  ust. 1 w: 
1) pkt 1  wynosi od 5000  zł do 150  000 zł; 
2) pkt 2  wynosi od 1000  zł do 50  000 zł; 
3) pkt 3  wynosi od 5000  zł do 50  000 zł; 
4)82) pkt 4  wynosi:  
a) 20 000 zł – w przypadku niezapewnienia przeprowadzenia badań, o  których mowa w  art. 16 ust. 1, lub eksploata-
cji stacji ładowania lub punktu ładowania zainstalowanego na stacji ładowania lub stanowiącego element infra-
struktury ładowania drogowego transportu publicznego pomimo wydania decyzji, o  której mowa w  art. 16 ust. 4, 
b) 50 000 zł – w przypadku niezapewnienia przeprowadzenia badań, o  których mowa w  art. 27 ust. 1 lub art.  29c ust.  1, 
c) 100 000 zł – w przypadku eksploatacji stacji ładowania lub punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury 
ładowania drogowego transportu publicznego lub stacji gazu ziemnego, lub stacji wodoru, pomimo wydania d ecyzji,  
o której mowa w  art. 27 ust. 4, art.  29c ust.  4 lub art.  29f ust.  7 lub ust.  8 pkt 1 i 2 
– odpowiednio za każdą stację ładowania, również w  przypadku punktów ładowania zainstalowanych na stacji łado-
wania, punkt ładowania stanowiący element infrastr uktury ładowania drogowego transportu publicznego, stację gazu 
ziemnego albo stację wodoru;  
4a)83) pkt 4a wynosi od 20  000 zł do 100  000 zł; 
5)84)  pkt 7  wynosi od 5000  zł do 500  000 zł; 
6) pkt 8  wynosi od 10  000 zł do 2  000 000 zł; 
7) pkt 9  wynosi 50  000 zł do 1 000 000 zł; 
8) pkt 10  wynosi od 500  zł do 2000  zł; 
9)85) pkt 11  wynosi 2000  zł. 
3. Wysokość kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, nie może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy,  
osiągniętego w  poprzednim roku podatkowym.  
                                                           
79) Dodany  przez art. 1 pkt 29 lit. a tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
80) Przez art. 1 pkt 29 lit. a tiret trzecie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
81) Przez art. 1 pkt 29 lit. a tiret czwarte  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
82) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 29 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
83) Dodany  przez art. 1 pkt 29 lit. b tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
84) Ze zmianą wprowadzoną  przez art. 1 pkt 2 9 lit. b tiret trzecie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
85) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 29 lit. b tiret czwarte  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 1083  
 
 Art. 46. 1. Karę pieniężną, o  której mowa w  art. 45 ust. 1: 
1)86) pkt 1 –3, 7 i  8 – wymierza Prezes URE;  
2)87) pkt 4, z  wyłączeniem postępowań dotyczących stacji gazu ziemnego i  stacji wodoru, zainstalowanych na obszarach 
kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie por tów i  przystani morskich oraz żeglugi śródlądowej, i  pkt 11 – 
wymierza Prezes UDT;  
2a)88) pkt 4, w  zakresie stacji gazu ziemnego i  stacji wodoru, zainstalowanych na obszarach kolejowych, bocznicach kole-
jowych, na terenie portów i  przystani morskich oraz żeg lugi śródlądowej, i  pkt 4a – wymierza Dyrektor TDT;  
3) (uchylony)89) 
4) pkt 9  – wymierza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego;  
5) pkt 10  – wymierza wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej.  
2. Prezes URE wymierza kary, o  których mowa w  art. 45 u st. 1 pkt  1–3, 7 i  8, w drodze decyzji, od której przysługuje 
odwołanie do Sądu Okręgowego w  Warszawie – sądu ochrony konkurencji i  konsumentów.90) Karę pieniężną uiszcza się 
w terminie 14  dni od dnia, w  którym decyzja o  jej nałożeniu stała się prawomocna.  
3. Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej wymierza karę, o  której mowa w  art. 45 ust. 1 pkt 10, w  drodze decyzji, 
od której przysługuje odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsumentów.  
4. Dyrektor urzędu morskiego wymierza karę, o  której mo wa w  art. 45 ust. 1 pkt 9, w drodze decyzji, od której przy-
sługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.  
5.91) Prezes UDT wymierza karę, o  której mowa w  art. 45  ust. 1 pkt 4, z wyłączeniem postępowań dotyczących stacji 
gazu ziemnego  i stacji wodoru, zainstalowanych na obszarach kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i  przy-
stani morskich oraz żeglugi śródlądowej, i  pkt 11, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właści-
wego do spraw energii.  
6. (uchy lony)92) 
7.93) Dyrektor TDT wymierza karę, o  której mowa w  art. 45 ust. 1 pkt 4, w zakresie stacji gazu ziemnego i  stacji wodoru , 
zainstalowanych na obszarach kolejowych, bocznicach kolejowych, na terenie portów i  przystani morskich oraz żeglugi 
śródlądowej, i  pkt 4a, w  drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw transportu.  
Art. 47. Należności pieniężne z  tytułu kar, o  których mowa w  art. 46: 
1) ust. 2 –4 – stanowią dochód budżetu państwa;  
2) ust. 5  – stanowią p rzychód UDT;  
3)94) ust. 7 – stanowią przychód TDT.  
Rozdział 7  
Zmiany w  przepisach obowiązujących  
Art. 48–59. (pominięte)  
                                                           
86) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. a tiret p ierwsze  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
87) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 lit. a tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
88) Dodany  przez art. 1 pkt 30 lit. a tiret trzecie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
89) Przez art. 1 pkt 30 lit. a tiret czwarte  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
90) Zdanie pierwsze ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 30 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
91) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 30 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
92) Przez art. 1 pkt 30 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
93) Dodany przez art. 1 pkt 30 lit . e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
94) Ze zmianą wprowadzoną  przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 1083  
 
 Rozdział 8  
Przepisy epizodyczne  
Art. 60. 1. Minimalna liczba punktów ładowania zainstalowanych do dnia 31 marca 2021 r.  w ogólnodostępnyc h sta-
cjach ładowania, zlokalizowanych w  gminach wynosi:  
1) 1000  – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 1  000 000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
600 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 700  pojazdów samochodowych;  
2) 210 – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 300  000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
200 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 500  pojazdów samochodowych;  
3) 100 – w gminach o  liczbie m ieszkańców wyższej niż 150  000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
95 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 400  pojazdów samochodowych;  
4) 60 – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 100  000, w  których zosta ło zarejestrowanych co najmniej 
60 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 400  pojazdów samochodowych.  
2. Minimalna liczba punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) zlokalizowanych w  gminach do dnia 
31 marca 2021 r.  wynosi co najmniej:  
1) 6 – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 1  000 000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
60 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 700  pojazdów samochodowych;  
2) 2 – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 100  000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
60 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 400  pojazdów samochodowych.  
3. W liczbie punktów ładowania zainstalowanych w  ogólnodostępnych stacjach ładowania, o  której mowa w  ust. 1, 
i w liczbie punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), o  której mowa w  ust. 2, uwzględnia się odpowiednio 
punkty ładowania i  punkty tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) zlokalizowane wzdłuż sieci bazowej TEN -T. 
Art. 61. 1. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na podstawie informacji zgromadzonych w  Ewidencji Infrastruktury 
Paliw Alternatywnych oraz informacji uzyskanych od właściwego organu administracji architektoniczno -budowlanej, spo-
rządza, w  terminie do  dnia 15  stycznia 2020  r., raport dotyczący punktów ładowania na obszarze gminy zainstalowanych 
w ogólnodostępnych stacjach ładowania.  
2. Raport zawiera informację o:  
1) liczbie i  lokalizacji ogólnodostępnych stacji ładowania, z  uwzględnieniem mocy punktów  ładowania zainstalowanych  
w tych stacjach;  
2) liczbie i  lokalizacji planowanych do wybudowania do dnia 31  grudnia 2020  r. ogólnodostępnych stacji ładowania, 
z uwzględnieniem mocy punktów ładowania planowanych do zainstalowania w  tych stacjach;  
3) liczbie punktów ładowania brakującej do osiągnięcia minimalnej liczby punktów ładowania wskazanej w  art. 60 ust. 1, 
na dzień 31  grudnia 2020  r., przy uwzględnieniu punktów ładowania, o  których mowa w  pkt 2. 
Art. 62. 1. W  przypadku gdy z  raportu, o  którym mowa w  art. 61, wynika, że nie została osiągnięta minimalna liczba 
punktów ładowania wskazana w  art. 60 ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta dla gminy:  
1) której liczba mieszkańców wynosi co najmniej 100  000 oraz 
2) w której zostało zarejestrowanych co naj mniej 60  000 pojazdów samochodowych, oraz  
3) w której co najmniej 400  pojazdów samochodowych przypada na 1000  mieszkańców  
– sporządza plan budowy ogólnodostępnych stacji ładowania, zwany dalej „planem”.  
2. Plan określa:  
1) liczbę i  lokalizację planowanych ogólnodostępnych stacji ładowania z  liczbą planowanych do zainstalowania w  nich 
punktów ładowania, z  uwzględnieniem mocy każdego z  tych punktów;  
2) proponowany harmonogram budowy ogólnodostępnych stacji ładowania.  
3. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta opracowuje projekt planu w terminie do dnia 15 marca 2020 r. i konsultuje 
go z mieszkańcami gminy, zamieszczając go na stronie internetowej obsługującego go urzędu i wyznaczając termin na 
zgłaszanie uwag. Termin konsultacji nie może być krótszy niż 45 dni,  przy czym koniec tego terminu nie może przypadać 
później niż dnia 31 maja 2020 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 1083  
 
 4. Projekt planu wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje operatorom systemów dystrybucyjnych elektro ener-
getycznych, na obszarze działania których planowane jest ro zmieszczenie ogólnodostępnych stacji ładowania, w celu uzgod-
nienia. Termin na uzgodnienie projektu planu nie może być krótszy niż 30 dni od daty zakończenia konsultacji społecznych, 
o których w ust. 3.  
5. Operatorzy uzgadniają projekt planu, biorąc pod uwa gę moce przyłączeniowe istniejące oraz przewidywane w  planie 
rozwoju w  zakresie zaspokojenia obecnego i  przyszłego zapotrzebowania na energię, o  którym mowa w  art. 16 ust. 4 ustawy  
z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne.  
6. Operator systemu dystr ybucyjnego elektroenergetycznego informuje o  uzgodnieniu projektu planu wójta, burmistrza 
albo prezydenta miasta oraz przekazuje mu opracowany program przyłączania, o  którym mowa w  ust. 11. 
7. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje projekt planu radzie gminy, niezwłocznie po jego uzgodnieniu 
przez ostatniego operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego.  
8. Rada gminy przyjmuje plan, w  drodze uchwały, w  terminie 14  dni od dnia jego otrzymania.  
9. Plan nie jest aktem prawa miejscowego.  
10. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje przyjęty plan operatorom systemów dystrybucyjnych elektro -
energetycznych, informuje o  jego przyjęciu Prezesa URE oraz publikuje ten plan na stronie internetowej obsługującego go 
urzędu.  
11. Na podstawie  projektu planu przekazanego operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, operator 
ten opracowuje program przyłączania do systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego ogólnodostępnych stacji ładowa-
nia przewidzianych w  projekcie planu. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wyznacza termin na opracowanie tego pro-
gramu, nie krótszy niż 30  dni, licząc od dnia przekazania temu operatorowi projektu planu.  
12. Program przyłączania, o  którym mowa w  ust. 11, określa techniczne i  ekonomiczne warunki pr zyłączenia ogólno -
dostępnych  stacji ładowania wskazanych w  projekcie planu wraz z  przewidywanymi terminami przyłączenia.  
Art. 63. Zadanie dotyczące sporządzenia planu jest zadaniem zleconym z  zakresu administracji rządowej.  
Art. 64 –66. (uchylone)95) 
Art. 67. Budowa ogólnodostępnych stacji ładowania wskazanych w  planie oraz realizacja przedsięwzięć niezbędnych 
do przyłączania ich do sieci, w  szczególności modernizacja, rozbudowa albo budowa sieci, stanowią cel publiczny w  rozu-
mieniu przepisów ustawy z  dnia 21  sierpnia 1997  r. o gospodarce nieruchomościami.  
Art. 68. 1. Naczelny lub centralny organ administracji państwowej, o którym mowa w a rt. 34, zapewnia, aby udział 
pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów samochodowych w  rozumieniu art.  2 pkt 33 ustawy z  dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym  wynosił co najmniej:96)  
1) 10% – od dnia 1 stycznia 2022 r.;  
2) 20% – od dnia 1 stycznia 2023 r.  
2.97) Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 35 ust. 1, zap ewnia, aby udział pojazdów elek trycznych  
we flocie użytkowanych pojazdów samochodowych w  rozumieniu art.  2 pkt 33 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym , od dnia 1 stycznia 2022 r., wynosił co najmniej 10%.  
3.98) Jednostka samorządu terytorialnego,  o której mowa w  art. 35 ust. 2, od dnia 1  stycznia 2022  r. wykonuje, zleca 
lub powierza wykonywanie zadań publicznych, o  których mowa w  art. 35 ust. 2 pkt 1, podmiotom, których łączny udział 
pojazdów elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym we  flocie pojazdów samochodowych w  rozumieniu 
art. 2 pkt 33 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym używanych przy wykonywaniu tego zadania 
wynosi co najmniej 10%. Przepisu nie stosuje się do zlecania lub powierzania wykonania zadania publi cznego, do którego 
nie stosuje się ustawy z  dnia 11  września 2019  r. – Prawo zamówień publicznych, oraz do wykonywania, zlecania lub po-
wierzania zadań publicznych dotyczących let niego i  zimowego utrzymania dróg polegającego na mechanicznej metodzie 
oczysz czania jezdni ulic, w  szcze gólności zamiataniu i  zmywaniu oraz zapobieganiu i  zwalczaniu śliskości zimowej, w  tym 
gołoledzi i  usuwaniu śniegu.  
                                                           
95) Przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
96) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą  wprowadzoną przez art. 1 pkt 33 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
97) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 3 lit. b  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
98) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 1083  
 
 4. Jednostka samorządu terytorialnego, o  której mowa w  art. 36 ust. 1, zapewnia udział autobusów zeroemisyjnych lub 
autobusów napędzanych biometanem w  użytkowanej flocie pojazdów co najmniej:99) 
1) 5% – od 1 stycznia 2021  r.; 
2) 10% – od 1 stycznia 2023  r.; 
3) 20% – od 1 stycznia 2025  r. 
Art. 68a.100) 1. Zamawiający zapewnia, aby:  
1) udział pojazdów kategorii M 1, M 2 i N1, o których mowa w  art. 4 ust. 1 lit. a i b rozporządzenia Parlamentu Euro pej-
skiego i  Rady (UE) 2018/858 z  dnia 30  maja 2018  r. w sprawie homologacji i  nadzoru rynku pojaz dów silnikowych 
i ich przyczep oraz układów, komponentów i  oddzielnych zespołów t echnicznych przezna czonych do tych pojazdów, 
zmieniającego rozporządzenie (WE) nr  715/2007 i  (WE) nr  595/2009 oraz uchy lającego dyrektywę 2007/46/WE (Dz.  Urz. 
UE L 151 z  14.06.2018, str.  1, z późn. zm.101)), zwanego dalej „roz porzą dzeniem 2018/858”, elektrycznych lub napę-
dzanych wodorem, w  całkowitej liczbie pojazdów tych kate gorii objętych zamówieniami, o  których mowa w  art. 68b, 
do dnia 31  grudnia 2030  r., wynosił co najmniej 22%, z  tym że do dnia 31  grudnia 2025  r. do tego udziału, wlicza się 
pojazdy hybrydowe lub napędzane gazem ziemnym o  maksymalnej emisji 50  g CO 2/km i  emisji zanieczyszczeń w  rze-
czywistych warunkach jazdy poniżej 80% dopuszczalnych wartości emisji;  
2) udział pojazdów kategorii N 2 i N3, o których mowa w  art. 4 ust. 1 lit. b rozpo rządzenia 2018/858, napędzanych pali-
wami alternatywnymi w  całkowitej liczbie pojazdów tych kategorii objętych zamówieniami, o  których mowa w  art. 68b, 
wynosił co najmniej:  
a) 7% – do dnia 31  grudnia 2025  r., 
b) 9% – od dnia 1  stycznia 2026  r. do dnia 31 grudnia 2030  r.; 
3) udział autobusów zaliczanych do kategorii M 3, o której mowa w  art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2018/858, klasy I  
i klasy A, o  których mowa w  art. 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  661/2009 z  dnia 
13 lipca 2009  r. w sprawie wymagań technicznych w  zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych dotyczących 
ich bezpieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i  oddzielnych zespołów 
technicznych (Dz.  Urz. UE  L 200 z  31.07.2009, str.  1, z późn. zm.102)), wykorzystujących do napędu paliwa alternatywne,  
w całkowitej liczbie autobusów objętych zamówieniami, o  których mowa w  art. 68b, z  zastrzeżeniem że połowa tego 
udziału ma być osiągnięta przez autobusy zeroemisyjne, wynosił c o najmniej:  
a) 32% – do dnia 31  grudnia 2025  r., 
b) 46% – od dnia 1  stycznia 2026  r. do dnia 31  grudnia 2030  r. 
2. Udziały pojazdów w  całkowitej liczbie pojazdów objętych zamówieniami, o  których mowa w  ust. 1, zwane dalej 
„minimalnymi udziałami”, dotyczą ł ącznie wszystkich zamówień wymienionych w  ust. 1, udzielonych przez zamawiają-
cego w  okresach do dnia 31  grudnia 2025  r. oraz od dnia 1  stycznia 2026  r. do dnia 31  grudnia 2030  r. 
3. Do minimalnych udziałów można zaliczyć pojazdy, które w  wyniku modernizacj i spełniają wymagania dla pojaz-
dów, o  których mowa w  ust. 1, potwierdzone badaniem technicznym przed dopuszczeniem do ruchu.  
4. W przypadku zamówień, o  których mowa w  art. 68b pkt  1, na potrzeby oceny zgodności z  minimalnymi udziałami 
uwzględnia się liczbę  pojazdów samochodowych nabytych, wziętych w  leasing, wynajętych lub dzier żawio nych z  opcją 
zakupu na podstawie każdej umowy.  
5. W przypadku zamówień, o  których mowa w  art. 68b pkt  2 i 3, na potrzeby oceny zgodności z  minimalnymi udzia-
łami uwzględnia się  liczbę pojazdów samochodowych, które mają być wykorzystywane do świadczenia usług objętych 
każdą umową.  
6. Dopuszcza się realizację zamówień wspólnych, o  których mowa w  art. 38 ustawy z  dnia 11  września 2019  r. – 
Prawo zamówień publicznych, pod warunkiem że uczestnicy tego zamówienia zachowają łącznie minimalne udziały, o  któ-
rych mowa w  ust. 1, określone dla poszczególnych okresów, o  których mowa w  ust. 2. 
                                                           
99) Wprowadzenie  do wyl iczenia  w brzmieniu ustalonym  przez art. 1 pkt 33 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
100) Dodany  przez art. 1 pkt 3 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
101) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 19 z 21.01.2021, str.  2. 
102) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 108 z  28.04.2011, str.  13, Dz.  Urz. UE  L 337 z  20.12.2011, 
str. 27, Dz.  Urz. UE  L 160 z  21.06.2012, str.  8, Dz.  Urz. UE  L 28 z 04.02.2015, str.  3, Dz.  Urz. UE  L 308 z 25.11.2015, str.  11, Dz.  Urz. 
UE L 165 z  23.06.2016, str.  1, Dz.  Urz. UE  L 95 z 04.04.2019, str.  1 i Dz. Urz. UE  L 325 z  16.12.2019, str.  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 1083  
 
 Art. 68b.100) Przepisy art.  68a stosuje się do zamówień:  
1) o wartości równej lub przekraczającej progi unijne, udzielanych na podstawie umowy  sprzedaży, leasingu, najmu lub 
dzierżawy z  opcją zakupu pojazdu samochodowego udzielaną przez zamawiającego, jeżeli do udz ielenia tych zamó-
wień mają zastosowanie przepisy ustawy z  dnia 11  września 2019  r. – Prawo zamówień pub licznych;  
2) których przedmiotem są usługi w  zakresie drogowego publicznego transportu zbiorowego o  wartości przekraczającej 
wartość progową określoną w  art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr  1370/2007  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 
23 października 2007  r. dotyczącego usług publicznych w  zakresie kolejowego i  drogo wego transportu pasażerskiego 
oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr  1107/70 (Dz.  Urz. UE  L 315 z  03.12.2007, str.  1, 
z późn. zm.103)); 
3) o wartości równej lub przekraczającej progi unijne, jeżeli do udzielenia tych zamówień mają zastosowanie przepisy 
ustawy z  dnia 11  września 2019  r. – Prawo zamówień publicznych,  i których przedmiotem są usługi oznaczone nastę-
pującymi kodami Wspólnego Słownika Zamówień (CPV), o  których mowa w  załączniku I  do rozporządzenia (WE) 
nr 2195/2002  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 5  listopada 2002  r. w sprawie Wspólnego Słownika Zam ówień 
(CPV) (Dz.  Urz. UE  L 340 z  16.12.2002, str.  1, z późn. zm.104)): 
a) CPV 60112000 -6, w zakresie publicznego transportu drogowego,  
b) CPV 60130000 -8, w zakresie specjalistycznego transportu drogowego osób,  
c) CPV 60140000 -1, nieregularny transport osób,  
d) CPV 90511000 -2, wywóz odpadów,  
e) CPV 60160000 -7, drogowy transport przesyłek pocztowych,  
f) CPV 60161000 -4, w zakresie transportu paczek,  
g) CPV 64121100 -1, dostarczanie poczty,  
h) CPV 64121200 -2, dostarczanie paczek.  
Art. 68c.100) Zamawiający, do dnia 31  stycznia każdego roku, przekazują ministrowi właściwemu do spraw transportu 
informację za poprzedni rok o  liczbie i  kategoriach pojazdów objętych zamówieniami, o  których mowa w  art. 68b, w  tym 
o pojazdach elektrycznych, pojazdach napędzanych wodorem oraz pojazdach napędzanych innymi paliwami alternatywnymi.  
Art. 68d.100) 1. Minister właściwy do spraw transportu:  
1) monitoruje poziom osiągnięcia minimalnych udziałów, w  szczególności na podstawie danych dostarczonych przez 
Komisję Europejską w  ramach bazy danyc h Tenders Electronic Daily;  
2) dokonuje corocznie oceny poziomu osiągnięcia minimalnych udziałów;  
3) na podstawie oceny, o  której mowa w  pkt 2, co 3  lata sporządza sprawozdanie;  
4) przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie, o  którym mowa w  pkt 3, w terminie do dnia 18  kwietnia każdego trze-
ciego roku objętego sprawozdaniem.  
2. Sprawozdanie, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 3, zawiera w  szczególności informacje  o: 
1) działaniach podjętych w  celu zwiększenia udziału zamówień na pojazdy, o  których mowa w  art. 68a ust. 1; 
2) działaniach planowanych do podjęcia w  celu zwiększenia wielkości udziału pojazdów, o  których mowa w  art. 68a ust.  1, 
w ogólnej liczbie udzielanych zamówień;  
3) liczbie i  kategoriach pojazdów objętych zamówieniami, o  których mowa w  art. 68b. 
Art. 68e.100) Przepisu art.  68a nie stosuje się do pojazdów:  
1) o których mowa w  art. 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2018/858 oraz w  pkt 5.2–5.5 i pkt 5.7 części A  załącz nika I do tego 
rozporządzenia;  
2) kategorii M 3, o których mowa w  art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2018/858, innych niż pojazdy klasy I  i klasy  A, o któ-
rych mowa w  art. 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  661/2009 z  dnia 13  lipca 
2009  r. w sprawie wymagań tech nicznych w  zakresie homologacji typu pojazdów silnikowych doty czących ich bez-
pieczeństwa ogólnego, ich przyczep oraz przeznaczonych dla nich układów, części i  oddziel nych zespołów technicznych.  
                                                           
103) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 240 z  16.09.2015, str.  65 i Dz. Urz. UE  L 354 z  23.12.2016 , 
str. 22. 
104) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 329 z  17.12.2003, str.  1, Dz.  Urz. UE  L 74 z 15.03.2008,  
str. 1 i Dz. Urz. UE  L 188 z  18.07.2009, str.  14. 
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 1083  
 
 Rozdział 9  
Przepisy dostosowujące, przejściowe i  końcowe  
Art. 69. Tworzy się Ewidencję Infrastruktury Paliw Alternatywnych.  
Art. 70. 1. Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych przyjęte uchwałą Rady Ministrów 
w dniu 29  marca 2017  r. stanowią Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw  alternatywnych, o  których mowa 
w art. 43. 
2. Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, o  których mowa w  ust. 1, ogłasza  się w  Dzien niku 
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w  terminie 60  dni od dnia wejścia w  życie ustawy.  
Art. 71. Minister właściwy do spraw energii po raz pierwszy przekaże Komisji Europejskiej sprawozdanie, o  którym 
mowa w  art. 44 ust. 1 pkt 3, w terminie do dnia 18  listopada 2019  r. 
Art. 72. Jednostka samorządu terytorialnego po raz pierwszy sporządza analizę, o  której mowa w  art. 37 ust. 1, w ter-
minie do dnia 31  grudnia 2018  r. 
Art. 73. Informację, o  której mowa w  art. 38, podmioty obowiązane do jej przekazania, po raz pierwszy przekazują 
ministrowi właściwemu do spraw energii w  terminie 3  miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy. Informacja obejmuje dane 
według stanu na dzień 31  grudnia roku poprzedzającego rok przekazania tej informacji.  
Art. 74. 1. Podmioty eksploatujące w  dniu wejścia w  życie ustawy stacje ładowania, punkty ładowania wchodzące 
w skład infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego pojazdów, punkty zasilania jednostek pływających 
energią elektryczną z  lądu oraz stacje gazu ziemnego i  punkty bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), w  celu ich 
dalszej ekspl oatacji są obowiązane w  terminie 12  miesięcy od dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na 
podstawie odpowiednio art. 17, art. 19 i art. 29, dostosować je do wymagań określonych w  niniejszej ustawie oraz w  tych 
przepisach wykonawczych a  także złożyć, odpowiednio do UDT lub TDT, wniosek o  przeprowadzenie badania zezwalają-
cego na ich dalszą eksploatację.  
2. Do podmiotów, które rozpoczęły eksploatację albo budowę stacji ładowania, punktów ładowania wchodzących w  skład  
infrastruktury ładowania drog owego transportu publicznego pojazdów, punktów zasilania jednostek pływających energią 
elektryczną z  lądu oraz stacji gazu ziemnego i  punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) po dniu wejścia 
w życie niniejszej ustawy, a  przed dniem wejścia w  życie przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie odpowiednio 
art. 17, art.  19 i art. 29, w  celu rozpoczęcia lub ich dalszej eksploatacji są obowiązane w  terminie 12  miesięcy od dnia wej-
ścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie odpowiednio art. 17, art.  19 i art. 29, dostosować się do 
wymagań określonych w  niniejszej ustawie oraz w  tych przepisach wykonawczych, a  także złożyć, odpowiednio do UDT 
lub TDT, wniosek o  przeprowadzenie badania zezwalającego na rozpoczęcie lub ich dalszą eksploatac ję. Przepisu art.  16 nie 
stosuje się.  
Art. 75. 1. Przepisu art.  12 ust. 1 nie stosuje się do zamierzeń budowlanych, dla których przed dniem 1  stycznia 2019  r. 
złożono wniosek o  wydanie decyzji o  pozwolenie na budowę albo odrębnej decyzji o  zatwierdzeniu pr ojektu budowlanego.  
2. Przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 12 ust. 2 nie stosuje się do zamierzeń budowlanych, dla 
których wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę albo odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego 
złożono prz ed dniem wejścia w życie tych przepisów wykonawczych.  
Art. 76.  1. Umowy zawarte przez naczelny i centralny organ administracji państwowej z podmiotem zapewnia jącym 
obsługę gospodarczą w zakresie transportu wygasają z dniem 31 grudnia 2021  r., jeżeli nie za pewniają wyko rzystania 
pojazdów elektrycznych na poziomie określonym w art. 68 ust. 1.  
2.105) Umowy zawarte przez jednostki samorządu terytorialnego na wykonywanie zadań publicznych, o których mowa 
w art. 35 ust. 2 pkt 1, z wyłączeniem publicznego transport u zbiorowego, wygasają z dniem 31 grudnia 2022  r., jeżeli nie 
zapewniają wykorzystania pojazdów elektrycznych lub pojazdów nap ędzanych gazem ziemnym na pozio mie określonym 
w art. 68 ust. 3.  
Art. 77. Do dnia wejścia w  życie art. 65l ust. 4 pkt 3 ustawy  zmienianej w  art. 55106) do wniosku o  zezwolenia na prze-
prowadzenie prac badawczych załącza się kopię decyzji o  czasowej rejestracji pojazdu wydanej na podstawie art.  74 ust. 2 pkt 3 
ustawy  zmienianej w  art. 55. 
                                                           
105) Ze zmianą wprowadzoną  przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 10 grudnia 2021 r.  
106) Artykuł 55 zawiera zmiany do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym . 
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 1083  
 
 Art. 78. 1. Jeżeli termin sporządzenia przez operatora systemu dystrybucyjnego gazowego aktualizacji planu rozwoju 
w zakresie zaspokojenia obecnego i  przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, o  którym mowa w  art. 16 ust. 4 ustawy  
z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne, przypada po upływie  6 miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy, 
operator ten opracowuje program, o  którym mowa w  art. 20 ust. 1, w terminie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej 
ustawy na okres obowiązywania planu rozwoju aktualnego na dzień wejścia w  życie  niniejszej ustawy, i  uzgadnia go z  ope-
ratorem systemu przesyłowego gazowego, a  następnie z  Prezesem URE.  
2. W programie, o  którym mowa w  art. 20 ust. 1, operator systemu dystrybucyjnego gazowego określa liczbę plano-
wanych punktów tankowania sprężonego gaz u ziemnego (CNG), nie mniejszą niż określona w  art. 60 ust. 2. 
2a. Operator systemu dystrybucyjnego gazowego może pomniejszyć liczbę planowanych punktów, o  której mowa 
w ust. 2, o liczbę punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) zlokalizowanych na obszarze gminy w  dniu wej-
ścia w  życie ustawy.  
3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad przygotowuje po raz pierwszy plan lokalizacji ogólnodostępnych 
stacji ładowania oraz stacji gazu ziemnego wzdłuż pozostających w  jego zarządzie dróg sieci bazowe j TEN -T, o którym 
mowa w  art. 32 ust. 1, oraz przekazuje go do konsultacji z  operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych 
i gazowych oraz z  podmiotami zarządzającymi miejscami obsługi podróżnych, w  terminie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie  
niniejszej ustawy.  
4. Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN -T przygotowuje po raz pierwszy plan lokalizacji 
punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub możliwości bunkrowania za pomocą bunkierek oraz punktów 
zasilania jedno stek pływających energią elektryczną z  lądu, o  którym mowa w  art. 33 ust. 1, oraz przekazuje go do kon sul-
tacji z  właściwymi operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych, w  terminie 6  miesięcy od 
dnia wejścia w  życie niniejszej us tawy.  
Art. 79. Podmioty obowiązane do przekazywania informacji do rejestru po raz pierwszy przekazują informacje, o  któ-
rych mowa w  art. 42 ust. 3, do dnia 15  stycznia 2019  r., z wyłączeniem podmiotów, o  których mowa w  art. 74, eksploatują-
cych ogólnodostępne stacje ładowania lub stacje gazu ziemnego, które przekazują te informacje po raz pierwszy  w terminie 
miesiąca od dnia przeprowadzenia badania zezwalającego na dalszą eksploatację tych stacji.  
Art. 80. Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego, o  którym mowa w  art. 9 ustawy  zmie -
nianej w  art. 59107), podmiot obowiązany do jego opracowania aktualizuje w  celu uwzględnienia wymagań, o  których mowa  
w art. 12 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 1a i 2a–2c ustawy zmienianej w  art. 59, w  brzmien iu nadanym niniejszą ustawą, w  terminie 
roku od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
Art. 81. Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach realizuje obowiązek, o  którym mowa w  art. 12b i  art. 13b 
ust. 6 pkt 1a ustawy zmienianej w  art. 49108), w brzmien iu nadanym niniejszą ustawą, od pierwszego dnia miesiąca następu-
jącego po upływie 3  miesięcy od dnia wejścia w  życie przepisów określających warunki dla oznakowania miejsc postojo-
wych dla pojazdów elektrycznych.  
Art. 82. Dotychczasowe przepisy wykonawcze w ydane na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy  zmienianej w  art. 54109) 
zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy  zmienianej 
w art. 54, w  brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż 36  miesięcy.  
Art. 83. 1. Maksymalny limit wydatków z  budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań naczelnych i  cen-
tralnych organów administracji państwowej wynikających z  niniejszej ustawy wynosi w  roku:  
1) 2018  r. – 4 010 000 zł; 
2) 2019  r. – 4 402 000 zł; 
3) 2020  r. – 13 716 000 zł; 
4) 2021  r. – 2 060 000 zł; 
5) 2022  r. – 2 320 000 zł; 
6) 2023  r. – 7 193 000 zł; 
7) 2024  r. – 2 060 000 zł; 
8) 2025  r. – 19 689 000 zł; 
9) 2026  r. – 2 060 000 zł; 
10) 2027  r. – 2 060 000 zł. 
                                                           
107) Artykuł 59  zawiera zmiany do ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym . 
108) Artykuł 49 zawiera zmiany do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.  
109) Artykuł 54  zawiera zmiany do ustawy z dnia  10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne . 
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 1083  
 
 2. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy limitu wydatków okreś -
lonego  w ust. 1 stosuje się mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu realizacji obowiązku zapewnienia udziału 
pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów,  określonego w  art. 34 i art. 35 ust. 1. 
3. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o  którym mowa w  ust. 1, jest minister 
właściwy do spraw energii.  
4. Naczelne i  centralne organy administracji państwowej są odpowiedzialne za wdro żenie mechanizmu korygującego, 
o którym mowa w  ust. 2. 
Art. 84. Przepisy:  
1) (uchylony)110) 
2) art. 50a ustawy zmienianej w  art. 49 
– w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej  o zgodności 
pomocy publicznej przewidzianej w  tych przepisach ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję Europejską, że 
przepisy te nie stanowią pomocy publicznej.  
Art. 85. 1. Przepisy art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy  zmienianej w  art. 51111), w brzmieniu nadanym nin iejszą ustawą , oraz 
art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy  zmienianej w  art. 52112), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się:  
1) od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o  zgodności pomocy publicznej przewidzianej w  tych 
przepisach ze wspóln ym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję Europejską, że przepisy te nie stanowią pomocy 
publicznej;  
2) w odniesieniu do pojazdów elektrycznych w  rozumieniu niniejszej ustawy oddanych do używania po dniu określonym  
zgodnie z  pkt 1. 
2. Przepisy art.  109a oraz art.  163a ustawy zmienianej w  art. 58113), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się:  
1) od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o  zgodności pomocy publicznej przewidzianej w  tych 
przepisach ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję Europejską, że przepisy te nie stanowią pomocy pub -
licznej ; 
2) do pojazdów elektrycznych, pojazdów hybrydowych i  pojazdów napędzanych wodorem, w  rozumieniu niniejszej ustawy,  
w stosunku do których obowiązek podatkowy w  akcyzie po wstał po dniu określonym zgodnie z  pkt 1. 
Art. 85a. Przepis art.  3 ust. 1 pkt 10 stosuje się od dnia 1  stycznia 2023  r. 
Art. 86. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia114), z wyjątkiem:  
1) art. 3  ust. 1 pkt 8, który wchodzi w  życie z  dniem 1  września 2018  r.; 
2) art. 24, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2026  r.; 
3) art. 34  i art. 35, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2025  r.; 
4) art. 36, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2028  r.; 
5) art. 39  ust. 2, który wchodzi w  życie po upływie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy;  
6) art. 41  ust. 1, który wchodzi w  życie po upływie 3  miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy;  
7) art. 42  i art. 69, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2019  r.; 
8) art. 49  pkt 6, który wchod zi w życie z  dniem 3  listopada 2018  r.; 
9) art. 55:  
a) pkt 1  w zakresie dodawanego art. 65l ust. 4 pkt 3, który wchodzi w  życie z  dniem 1  lipca 2019  r., 
b) pkt 2, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. 
                                                           
110) Przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
111) Artykuł 51 zawiera zmiany do ustawy z dnia  26 lipca 1991 r . o podatku dochodowym od osób fizycznych . 
112) Artykuł 52 zawiera zmiany do ustawy z dnia  15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych . 
113) Artykuł 58 zawiera zmiany do ustawy z dnia  6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym . 
114) Ustawa została ogłoszo na w dniu 7 lutego 2018 r.