DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 28 stycznia 2020 r. 
Poz. 136 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 9 grudnia 2019 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy  o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 14 61) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. 
z 2018 r. poz. 1201), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych: 
1) ustawą z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 2538 oraz z 2019 r. poz. 412 i 1210 ), 
2) ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia 
dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), 
3) ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1501), 
4) ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (Dz. U. poz. 1532) 
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 9 grudnia 2019 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 
1) art. 12 i art. 21 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 2538 oraz z 2019 r. poz. 412 i 1210), które stanowią: 
„Art. 12. Przychodami Funduszu są:  
1) 80% środków uzyskanych w wyniku przeprowadzenia aukcji, o których mowa w art. 27 ust. 3 zdanie drugie 
ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. 
z 2018 r. poz. 1201 i 2538); 
2) środki stanowiące zwrot kwot różnicy ceny, rekompensat finansowych oraz dofinansowań; 
3) dotacje celowe z budżetu państwa; 
4) odsetki od wolnych środków finansowych Funduszu przekazanych w zarządzanie ministrowi właściwemu do 
spraw finansów publicznych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych 
(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077, z późn. zm.a)); 
5) dobrowolne wpłaty, darowizny i  zapisy; 
6) wpływy z innych środków publicznych; 
7) wpływy z innych tytułów.” 
„Art. 21. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 stycznia 2019 r.”; 
  
                                                           
a) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018  r. poz. 62, 1000, 1366, 1669, 1693, 
2245, 2354 i 2500. 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 136 
 
 2) odnośnika nr 1 oraz art. 173 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem 
stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu t a-
kich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), 
które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych 
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2).” 
„Art. 173. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 87 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia; 
2) art. 107 pkt 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2019 r.; 
3) art. 157 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 13 października 2019 r.”; 
3) odnośników nr 1 i 2 oraz art. 14–30, art. 32, art. 34–41, art. 49 i art. 52 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy 
o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1501), 
które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 
1) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji prz e-
mysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Tekst mający znaczenie dla EOG) 
(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17 oraz Dz. Urz. UE L 158 z 19.06.2012, str. 25); 
2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ogran i-
czenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania (Tekst 
mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 313 z 28.11.2015, str. 1); 
3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji 
krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE 
oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 344 
z 17.12.2016, str. 1); 
4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniającą 
dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz 
inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. 
UE L 76 z 19.03.2018, str. 3). 
2) Niniejsza ustawa służy stosowaniu: 
1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającego 
dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do 
działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r. (Dz. Urz. 
UE L 350 z 29.12.2017, str. 7); 
2) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji 
danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego 
i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94).” 
„Art. 14. Do wniosków, o których mowa w art. 9 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych przed dniem we j-
ścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. 
Art. 15. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej po raz pierwszy przekazuje Krajowemu 
ośrodkowi bilansowania i zarządzania emisjami informację o wniesieniu opłaty rocznej oraz listę rachunków, za 
które opłata roczna nie została wniesiona, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu 
nadanym niniejszą ustawą, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.  
Art. 16. Do nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji wydanych operatorom statków powietrznych przed 
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 18 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nad a-
nym niniejszą ustawą. 
  
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 136 
 
 Art. 17. W przypadku gdy całkowita roczna liczba uprawnień do emisji przydzielona dla danej instalacji przed 
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy zmienianej 
w art. 1 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11 tej 
ustawy, okaże się nieprawidłowa z powodu zidentyfikowania błędów mających znaczenie dla określenia liczby upra w-
nień do emisji w trakcie oceny wniosku o przydział uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 68 ust. 1 ustawy 
zmienianej w art. 1, lub zmiany przydzielonej liczby uprawnień do emisji w przypadku zmniejszenia zdolności pr o-
dukcyjnej na podstawie informacji, o której mowa w art. 71 ust. 1 tej ustawy, stosuje się przepisy art. 25a ustawy 
zmienianej w art. 1. 
Art. 18. Wnioski o przydział uprawnień do emisji na okres, na który przydzielane są uprawnienia, o którym 
mowa w art. 2 pkt 15 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie 
ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji 
w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Tekst mający znacz e-
nie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8), złożone w terminie do dnia 29 czerwca 2019 r., stają się wnios-
kami, o których mowa w art. 26a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1. 
Art. 19. Minister właściwy do spraw środowiska zamieści wzory  formularzy, o których mowa w art. 36 ust. 6 
ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie 
podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 20. 1. Do postępowań w sprawie zatwierdzenia wskaźnika lub wskaźników zgodności wszczętych i niez a-
kończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 32 ustawy zmienianej w art. 1 
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
2. Dla zadań inwestycyjnych rozpoczętych lub zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, 
dla których nie złożono wniosków, o których mowa w art. 32 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, podmiot realizujący 
zadanie inwestycyjne składa do ministra właściwego do spraw środowiska wniosek o zatwierdzenie wskaźnika lub 
wskaźników zgodności w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
3. Dla zadań inwestycyjnych zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, dla których nie zł o-
żono poświadczenia osiągnięcia wskaźnika lub wskaźników zgodności, stosuje się przepisy art. 32 ust. 10 pkt 1 
i ust. 12 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. 
4. Nabywca tytułu prawnego, który nabył tytuł prawny do instalacji przed dniem wejścia w życie niniejszej 
ustawy, występuje z wnioskiem, o którym mowa w art. 32 ust. 8a ustawy zmienianej w art. 1, w terminie 30 dni od 
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
5. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne sporządza i przedkłada Krajowemu ośrodkowi bilansowania i z a-
rządzania emisjami sprawozdanie rzeczowo-finansowe, o którym mowa w art. 34 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, 
opinię biegłego rewidenta, o której mowa w art. 36 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, oraz informację, o której mowa 
w art. 34 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, za okres sprawozdawczy od dnia 1 lipca 
2018 r. do dnia 30 czerwca 2019 r., na formularzach, których wzory zostały określone w przepisach wydanych na 
podstawie art. 36 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. 
6. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne sporządza i przedkłada Krajowemu ośrodkowi bilansowania i z a-
rządzania emisjami po raz pierwszy zbiorcze zestawienie instalacji otrzymujących uprawnienia do emisji, o którym 
mowa w art. 34 ust. 2a ustawy zmienianej w art. 1, za okres sprawozdawczy od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 30 czerwca 
2019 r. w terminie do dnia 30 października 2019 r. 
Art. 21. Przy określaniu wysokości kwoty kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację danego zadania 
inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym, kwalifikowanych do zbilansowania z wartością plan o-
wanych do przydzielenia uprawnień do emisji, o której mowa w art. 36 ust. 3a ustawy zmienianej w art. 1, uwzglę d-
nia się również koszty poniesione na to zadanie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 22. Do postępowań w sprawie zwrotu równowartości uprawnień do emisji wszczętych i niezakończonych 
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 40a ustawy zmienianej w art. 1. 
Art. 23. Informacja o całkowitej liczbie uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków powietrznych 
w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. staje się informacją, o której mowa w art. 48 ust. 1 
ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
Art. 24. Do spraw o wydanie lub o zmianę zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych wszczętych i niezako ń-
czonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 53–55 ustawy 
zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. 
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 136 
 
 Art. 25. Do wniosków o przydział uprawnień do emisji dla instalacji nowej złożonych przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 68 i art. 70 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
Art. 26. Do informacji o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej w instalacji, o której mowa 
w art. 71 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się prz e-
pisy art. 71 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
Art. 27. W przypadku złożenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy informacji, z której wynika z a-
przestanie działalności w instalacji, o którym mowa w art. 72 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy 
art. 72 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
Art. 28. W przypadku złożenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy informacji, z której wynika 
częściowe zaprzestanie działalności w instalacji, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje 
się przepisy art. 73 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
Art. 29. 1. Raporty, o których mowa w art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 1 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, dotyczące emisji 
powstałych przed dniem 1 stycznia 2019 r. podlegają weryfikacji zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE) 
nr 600/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie weryfikacji raportów na temat wielkości emisji gazów cieplarnianych 
i raportów dotyczących tonokilometrów oraz akredytacji weryfikatorów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu 
Europejskiego i Rady (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 1). 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 3 pkt 23, art. 4 pkt 1 lit. b i pkt 2, art. 5 ust. 2, 
art. 84 ust. 1–3 i 6, art. 86 ust. 6 i 7, art. 88 ust. 1 pkt 2 oraz art. 90 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotyc h-
czasowym. 
Art. 30. Do postępowań w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za niedokonanie rozliczenia wiel-
kości emisji w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych 
przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 104 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu 
nadanym niniejszą ustawą.” 
„Art. 32. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 
zachowują moc do dnia 31 grudnia 2019 r.” 
„Art. 34. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje po raz pierwszy wykaz, o którym mowa w art. 26d 
ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie do dnia 30 września 2019 r. 
Art. 35. 1. W przypadku zadań inwestycyjnych zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy 
podmiot, o którym mowa w art. 38 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, informuje ministra właściwego do spraw śr o-
dowiska o terminie zaprzestania realizacji tego zadania albo zakończeniu jego realizacji w terminie 30 dni od dnia 
wejścia w życie niniejszej ustawy. 
2. W przypadku zadań inwestycyjnych zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podmiot, 
o którym mowa w art. 38 ust. 6a ustawy zmienianej w art. 1, informuje ministra właściwego do spraw środowiska 
o zmianie mocy wytwórczej w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 36. Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w instalacji nastąpiło znaczące zmniejszenie zdo l-
ności produkcyjnej,  o którym mowa w art. 71 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, a prowadzący tę instalację nie wyk o-
nał obowiązku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 tej ustawy, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej 
ustawy prowadzący instalację przedkłada Krajowemu ośrodkowi bilansowania i zarządzania emisjami informację 
o zakresie zmniejszenia oraz o zainstalowanej zdolności produkcyjnej w instalacji, o której mowa w art. 71 ust. 1 
ustawy zmienianej w art. 1. 
Art. 37. Prowadzący instalację, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonał zwrotu nadmiar o-
wo wydanych uprawnień do emisji, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, pomniejsza sumę 
opłaty z tytułu wydanych uprawnień do emisji, wnoszonej w roku następującym po roku wejścia w życie niniejszej 
ustawy, o kwotę równą kwocie opłaty za wydane uprawnienia do emisji, odpowiadającą liczbie zwróconych nadmi a-
rowo uprawnień, chyba że przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonał tego pomniejszenia. 
Art. 38. W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Krajowy ośrodek bilansowania 
i zarządzania emisjami przedkłada Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej wykaz 
otwartych rachunków w rejestrze Unii, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, według stanu na 
dzień 1 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 136 
 
 Art. 39. 1. Do wniosków o przydział uprawnień złożonych na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegow a-
nego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących 
zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Tekst mający znaczenie dla EOG) przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy stosuje się przepisy rozdziału 5a ustawy zmienianej w art. 1. 
2. Koszty weryfikacji planu metodyki monitorowania stanowiącego załącznik do wniosków o przydział upra w-
nień do emisji ponosi prowadzący instalację. 
Art. 40. Prowadzący instalację składa po raz pierwszy do organu właściwego do wydania zezwolenia, o którym 
mowa w art. 52 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, plan metodyki monitorowania w terminie 30 dni od dnia wejścia 
w życie niniejszej ustawy.  
Art. 41. Postępowania wszczęte na podstawie wniosku, o którym mowa w art. 68 ustawy zmienianej w art. 1, 
dotyczące przydziału uprawnień do emisji dla instalacji nowych na okres rozliczeniowy od dnia 1 stycznia 2013 r. do 
dnia 31 grudnia 2020 r., niezakończone do dnia 31 grudnia 2020 r., umarza się z tym dniem.” 
„Art. 49. Operator systemu przesyłowego, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, który 
zawarł umowę na współfinansowanie, o której mowa w art. 37 ust. 5 tej ustawy, przed dniem wejścia w życie niniej-
szej ustawy  przekazuje kopię tej umowy ministrowi właściwemu do spraw środowiska w terminie 30 dni od dnia 
wejścia w życie niniejszej ustawy.” 
„Art. 52. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 
4) odnośnika nr 1 oraz art. 38 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów 
energochłonnych (Dz. U. poz. 1532), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża art. 10a ust. 6 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu 
Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów 
cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, 
z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631).” 
„Art. 38. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 136 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 9 grudnia 2019 r. (poz. 136) 
USTAWA 
z dnia 12 czerwca 2015 r. 
o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych1), 2), 3) 
                                                           
1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu:I) 
1) rozporządzenia Komisji (WE) nr 748/2009 z dnia 5 sierpnia 2009 r. w sprawie wykazu operatorów  statków powietrznych,  
którzy wykonywali działalność lotniczą wymienioną w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE poczynając od  dnia 1 stycznia 
2006 r. ze wskazaniem administrującego państwa członkowskiego dla każdego operatora statków powietrznych (Dz. Urz. UE L 219 
z 22.08.2009, str. 1, z późn. zm.); 
2) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz 
pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE  
Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie 
(Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.); 
3) rozporządzenia Komisji (UE) nr 550/2011 z dnia 7 czerwca 2011  r. ustalającego, na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu 
Europejskiego i Rady, pewne ograniczenia w zakresie wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu projektów związ a-
nych z gazami przemysłowymi (Dz. Urz. UE L 149 z 08.06.2011, str. 1); 
4)II)   rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz akredytacji 
weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94); 
5) rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji 
gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, 
str. 30, z późn. zm.); 
6) rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013  r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE 
Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchyl a-
jącego rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1); 
7) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013  r. w sprawie mechanizmu monitoro-
wania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym 
i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzję 280/2004/WE (Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, 
str. 13, z późn. zm.); 
8) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1123/2013 z dnia 8 listopada 2013 r. w sprawie określania uprawnień do  międzynarodowych 
jednostek emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 299 z 09.11.2013, str. 32); 
9)III)  rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającego dyrektywę 
2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygot o-
wania wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r. (Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7); 
10)III)   rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych z a-
sad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 
2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8). 
2)IV)  Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża: 
1) dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu prz y-
dzi
ałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) 
(Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.1) – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631); 
2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zint e-
growane
 zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, 
str. 17, z późn. zm.2)); 
3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ograniczenia emisji niektó-
ry
ch zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. 
UE L 313 z 28.11.2015, str. 1, z późn. zm.); 
4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji 
nie
których rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE 
(Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 344 z 17.12.2016, str. 1); 
5) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniającą dyrektywę 2003/87/WE 
w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 
2015/1814) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 76 z 19.03.2018, str. 3). 
1) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 338 z 13.11.2004, str. 18, Dz. Urz. UE L 8 z 13.01.2009, str. 3, 
Dz. Urz. UE L 87 z 31.03.2009, str. 109, Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 63, Dz. Urz. UE L 112 z 24.04.2012, str. 21, Dz. Urz. 
UE L 113 z 25.04.2013, str. 1, Dz. Urz. UE L 343 z 19.12.2013, str. 1, Dz. Urz. UE L 129 z 30.04.2014, str. 1, Dz. Urz. UE L 264 
z 09.10.2015, str. 1, Dz. Urz. UE L 280 z 24.10.2015, str. 39/2, Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7 i Dz. Urz. UE L 76 z 19.03.2018, 
str. 3. 
2) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 158 z 19.06.2012, str. 25. 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 136 
 
 Rozdział 1 
Przepisy ogólne 
Art. 1. 1. Ustawa określa zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. 
2. System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwany dalej „system em”, obejmuje emisję gazów 
cieplarnianych z: 
1) instalacji; 
2) operacji lotniczej. 
3. Emisja gazów cieplarnianych z instalacji dotyczy: 
1) dwutlenku węgla (CO 2); 
2) podtlenku azotu (N 2O); 
3) perfluorowęglowodorów (PFCs). 
4. Emisja gazów cieplarnianych z operacji lotniczej dotyczy dwutlenku węgla (CO 2). 
5. Rodzaje działań prowadzonych w instalacjach wraz z wartościami progowymi odniesionymi do zdolności produ k-
cyjnych tych instalacji i gazy cieplarniane przyporządkowane danemu działaniu, stanowiące kryteria uczestnictwa instal a-
cji w systemie, określa załącznik nr 1 do ustawy. 
                                                           
3) Niniejsza ustawa wykonuje następujące decyzje: 
1) decyzję Komisji z dnia 13 listopada 2006  r. w sprawie zapobiegania podwójnemu liczeniu redukcji emisji gazów cieplarnianych 
w ramach wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego 
i Rady w przypadku projektów realizowanych w ramach protokołu z Kioto (2006/780/WE) (Dz. Urz. UE L 316 z 16.11.2006, str. 12); 
2) decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/406/WE z dnia 23 kwietnia 2009  r. w sprawie wysiłków podjętych przez 
państwa członkowskie, zmierzających do  zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do  roku 2020 zobowiązań 
Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych (Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 136, z późn. zm.); 
3) decyzję Komisji z dnia 8 czerwca 2009  r. w sprawie szczegółowej interpretacji rodzajów działalności lotniczej wymienionych 
w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2009/450/WE) (Dz. Urz. UE L 149 z 12.06.2009, 
str. 69); 
4) decyzję Komisji z dnia 22 października 2010  r. dostosowującą w całej Unii liczbę uprawnień, które mają być wydane w ramach 
systemu unijnego na rok 2013, oraz uchylającą decyzję 2010/384/UE (2010/634/UE) (Dz. Urz. UE L 279 z 23.10.2010, str. 34); 
5) decyzję Komisji K (2011) 1983 wersja ostateczna z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie metodologii przejściowego przydziału  
instalacjom wytwarzającym energię elektryczną bezpłatnych uprawnień do emisji na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE 
(decyzja niepublikowana); 
6) decyzję Komisji z dnia 27 kwietnia 2011  r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przy-
działu bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 
(2011/278/UE) (Dz. Urz. UE L 130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.); 
7) decyzję Komisji z dnia 30 czerwca 2011  r. w sprawie ogólnounijnej ilości uprawnień, o  której mowa w art. 3e ust. 3 lit. a– d  
dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarni a-
nych we Wspólnocie (2011/389/UE) (Dz. Urz. UE L 173 z 01.07.2011, str. 13); 
8) decyzję Komisji z dnia 26 marca 2013  r. określającą roczne limity emisji państw członkowskich na lata 2013– 2020 zgodnie 
z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 406/2009/WE (2013/162/UE) (Dz. Urz. UE L 90 z 28.03.2013, str. 106);  
9) decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013  r. wprowadzającą tymczasowe odstępstwa 
od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. 
UE L 113 z 25.04.2013, str. 1);  
10) decyzję Komisji z dnia 5 września 2013  r. dotyczącą standardowego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych 
zgodnie z art. 18  ust. 2 decyzji 2011/278/UE (2013/447/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 23); 
11) decyzję Komisji z dnia 5 września 2013  r. dotyczącą krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do  przejściowego prz y-
działu bezpłatnych uprawnień do  emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11  ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Euro-
pejskiego i Rady (2013/448/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 27); 
12) decyzję Komisji z dnia 27 października 2014 r. ustalającą, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, 
wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji na lata 2015– 2019 (2014/746/UE) 
(Dz. Urz. UE L 308 z 29.10.2014, str. 114). 
I) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy 
o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1501), która weszła 
w życie z dniem 24 sierpnia 2019 r. 
II) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 1 lit. b  ustawy, o której mowa w odnośniku I. 
III) Dodany przez art. 1 pkt 1  lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku I. 
IV) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2  ustawy, o której mowa w odnośniku I.  
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 136 
 
 Art. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do emisji gazów cieplarnianych z: 
1) instalacji lub jej części stosowanej do badania, rozwoju lub testowania nowych produktów i procesów technolog icz-
nych oraz instalacji wykorzystującej wyłącznie biomasę; 
2) instalacji spalania odpadów niebezpiecznych lub odpadów komunalnych; 
3) operacji lotniczej: 
a) wykonywanej wyłącznie w celu przewozu podczas oficjalnej misji  panującego monarchy i członków jego naj-
bliższej rodziny, szefów państw, szefów rządów i ministrów wchodzących w skład rządu państwa innego niż 
państwo członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli taki jej charakter został potwierdzony w planie lotu, 
b) wojskowej, wykonywanej przez wojskowe statki powietrzne, Służby Celno-Skarbowej, Policji, Straży Granic z-
nej, Żandarmerii Wojskowej, straży miejskiej i innych służb ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, 
c) związanej z działaniami poszukiwawczo-ratowniczymi, przeciwpożarowej i gaśniczej, z pomocą humanitarną 
lub służb ratowniczych, jeżeli jest ona wykonywana na podstawie zezwolenia właściwego organu, 
d) wykonywanej zgodnie z przepisami dla lotów z widocznością (lot VFR), określonych w załączniku 2 do Konwencji 
o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U. z 1959 r. poz. 212, 
z późn. zm.4)), 
e) kończącej się na lotnisku, z którego wystartował statek powietrzny, i wykonywanej bez międzylądowania, 
f) szkoleniowej, wykonywanej wyłącznie w celu uzyskania licencji lub uzyskania uprawnień przez członków pe r-
sonelu lotniczego, jeżeli jest to potwierdzone w planie lotu, pod warunkiem że nie jest ona wykorzystywana do 
przewozu pasażerów ani ładunku lub do przebazowania statku powietrznego, 
g) wykonywanej wyłączn ie w celu przeprowadzenia badań naukowych lub sprawdzenia, przetestowania lub prz e-
prowadzenia procesu certyfikacji statku powietrznego lub urządzenia pokładowego lub naziemnego, 
h) wykonywanej przez statek powietrzny o maksymalnej certyfikowanej masie startowej poniżej 5700 kg, 
i) wykonywanej w ramach zobowiązań z tytułu wykonywania obowiązków użyteczności publicznej zgodnie 
z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie 
wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 293 z 31.10.2008, 
str. 3) na trasach w regionach najbardziej oddalonych określonych w art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii 
Europejskiej (Dz. Urz. UE 2012 C/326, str. 47) lub na trasach, których oferowana zdolność przewozowa nie 
przekracza 30 000 miejsc rocznie, 
j) wykonywanej przez operatora statku powietrznego będącego przewoźnikiem lotniczym w rozumieniu ustawy 
z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2019 r. poz. 1580 i 1495), który realizuje: 
– mniej niż 243 operacje lotnicze w każdym z trzech kolejnych czteromiesięcznych okresów w roku kalend a-
rzowym albo 
– operacje lotnicze, z których łączna roczna wielkość emisji wynosi mniej niż 10 000 Mg CO 2. 
Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 
1) biomasie – rozumie się przez to biomasę, o której mowa w art. 3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 
z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie monitorowania i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie 
z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 30, z późn. zm.), 
zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 601/2012”;  
2) biopaliwie – rozumie się przez to biopaliwo, o którym mowa w art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;  
3) biopłynie – rozumie się przez to biopłyn, o którym mowa w art. 3 pkt 21 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012;  
3a)5) eksploatacji instalacji – rozumie się przez to użytkowanie instalacji zarówno w normalnym trybie działalności, jak 
i przy wydarzeniach nietypowych, o których mowa w art. 20 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, 
a także utrzymywanie w sprawności tej instalacji; 
                                                           
4) Zmiany wymienionej k onwencji zostały ogłoszone w Dz. U. z 1963  r. poz. 137, z 1969  r. poz. 210, z 1976  r. poz. 130, 188  i 227, 
z 1984 r. poz. 199, z 2000  r. poz. 446, z 2002  r. poz. 527, z 2003  r. poz. 700 oraz z 2012  r. poz. 368 i 370. 
5) Dodany przez art. 1  pkt 3 lit. a ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów 
cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1501 ), która weszła w życie z dniem 24 sierpnia 201 9 r. 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 136 
 
 4) emisji – rozumie się przez to gazy cieplarniane wprowadzane do powietrza w wyniku działań człowieka, związanych 
z eksploatacją instalacji lub z wykonywaną operacją lotniczą; 
5) gazach cieplarnianych – rozumie się przez to: 
a) gazy: 
– dwutlenek węgla (CO 2), 
– metan (CH 4), 
– podtlenek azotu (N 2O), 
– fluorowęglowodory (HFCs), 
– perfluorowęglowodory (PFCs), 
– sześciofluorek siarki (SF 6), 
b) inne niż wymienione w lit. a gazowe składniki atmosfery zarówno naturalne, jak i antropogeniczne, które p o-
chłaniają i reemitują promieniowanie podczerwone; 
6) grupie kapitałowej – rozumie się przez to grupę kapitałową, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 
1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680 ); 
7) instalacji – rozumie się przez to stacjonarne urządzenie techniczne lub zespół takich urządzeń, w których są prow a-
dzone jedno lub więcej działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy oraz wszelkie inne czynności posiadające 
bezpośredni techniczny związek ze wskazanymi działaniami prowadzonymi w danym miejscu, które powodują em i-
sję lub mają wpływ na jej wielkość; 
8) instalacji nowej – rozumie się przez to instalację: 
a) która po raz pierwszy uzyskała zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych po dniu 30 czerwca 2011 r. lub 
b) w której nastąpiło znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej po dniu 30 czerwca 2011 r.; 
9) instalacji wytwarzającej energię elektryczną – rozumie się przez to instalację, która po dniu 31 grudnia 2004 r. w y-
twarzała energię elektryczną przeznaczoną do sprzedaży osobom trzecim, i w której nie prowadzi się innych rodz a-
jów działań określonych w załączniku nr 1 do ustawy niż spalanie paliw; 
10) jednostce poświadczonej redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę poświadczonej redukcji emisji w rozumie-
niu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych su b-
stancji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1447 i 1501); 
11) jednostce redukcji emisji – rozumie się przez to jednostkę redukcji emisji w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 
17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji; 
12)6) okresie rozliczeniowym – rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy 
następujący po nim dziesięcioletni okres; 
13) operacji lotniczej – rozumie się przez to lot statku powietrznego, który rozpoczyna się lub kończy na terytorium 
państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub  państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym 
Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 
14) operatorze statku powietrznego – rozumie się przez to podmiot, który użytkuje statek powietrzny w czasie wykon y-
wania operacji lotniczej lub właściciela statku powietrznego w przypadku gdy podmiot ten nie jest znany lub nie z o-
stał wskazany przez właściciela statku powietrznego, jeżeli: 
a) Rzeczpospolita Polska została dla tego operatora wskazana jako administrujące państwo członkowskie w rozporzą-
dzeniu Komisji Europejskiej wydanym w związku z art. 18a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europe j-
skiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych 
we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. 
zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), zwanej dalej „dyrektywą 2003/87/WE” lub 
b) posiada koncesję na podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu lotniczego, o której 
mowa w art. 164 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, lub 
c) posiada certyfikat upoważniający operatora statku powietrznego do wykonywania działalności gospodarczej przy 
użyciu statków powietrznych, o którym mowa w art. 160 ustawy określonej w lit. b, lub 
                                                           
6) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 136 
 
 d) posiada upoważnienie dla przewoźnika lotniczego będącego przedsiębiorcą zagranicznym z państwa człon-
kowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa w art. 192a ustawy określonej w lit. b, lub 
e) posiada zezwolenie dla obcych przewoźników lotniczych na wykonywanie przewozów lotniczych do lub 
z Rzeczypospolitej Polskiej wydane na podstawie art. 193 ustawy określonej w lit. b, lub 
f) jest użytkownikiem statku powietrznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy określonej w lit. b; 
15) podinstalacji – rozumie się przez to oznaczoną część instalacji wraz z produktami i odpowiadającą im emisją albo 
oznaczoną część instalacji oraz odpowiadającą jej emisję albo poziom emisji; wyodrębnia się podinstalację objętą 
wskaźnikiem emisyjności dla produktów albo podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, albo 
podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie, albo podinstalację wytwarzającą emisje pro-
cesowe, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 21 ust. 5; 
16) prowadzącym instalację – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą 
osobą prawną, która posiada tytuł prawny do władania instalacją w celu jej eksploatacji; 
17) rejestrze Unii – rozumie się przez to rejestr Unii, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 
z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego 
i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozp o-
rządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1), zwanego dalej „rozp o-
rządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013”;  
18) spalaniu – rozumie się przez to każde utlenianie paliwa, niezależnie od sposobu wykorzystania uzyskanej w tym 
procesie energii cieplnej, elektrycznej lub mechanicznej, oraz wszelkie inne bezpośrednio z tym związane czynności, 
w tym przemywanie gazów odlotowych; 
19) statku powietrznym – rozumie się przez to statek powietrzny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – 
Prawo lotnicze; 
20) tonokilometrze – rozumie się przez to 1 Mg ładunku handlowego, stanowiącego łączną masę towarów, przesyłek 
pocztowych i pasażerów, przewiezionego na odległość 1 km; 
21) tytule prawnym – rozumie się przez to tytuł prawny, o którym mowa w art. 3 pkt 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 
2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.7)); 
22) uprawnieniu do emisji – rozumie się przez to uprawnienie do wprowadzania do powietrza ekwiwalentu, w rozumieniu 
art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, 
dwutlenku węgla (CO 2) utworzone w ramach systemu, które służy do rozliczenia wielkości emisji w ramach tego 
systemu, i którym można rozporządzać na zasadach określonych w ustawie; 
23) weryfikatorze – rozumie się przez to: 
a)8) osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną w rozumieniu  art. 3 pkt 3 rozporządzenia 
wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz akredyt a-
cji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 334 
z 31.12.2018, str. 94), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067”, 
b) osobę fizyczną, która uzyskała akredytację w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii 
Europejskiej zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a 
– która przeprowadza weryfikację zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w lit. a, lub zgodnie z przepisami 
wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7; 
24) zakładzie – rozumie się przez to zakład, o którym mowa w art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo 
ochrony środowiska; 
25) zezwoleniu – rozumie się przez to decyzję zezwalającą na emisję gazów cieplarnianych z instalacji i określającą 
obowiązki prowadzącego instalację w zakresie monitorowania. 
                                                           
7) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1403, 1495, 1501, 1527, 1579 , 1680, 
1712, 1815, 2087 i 2166. 
8) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3  lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 136 
 
 Art. 4. Minister właściwy do spraw środowiska: 
1) jest organem właściwym do wykonywania zadań wynikających z: 
a) rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii adm i-
nistracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na m o-
cy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami emisji 
gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozp o-
rządzeniem Komisji (UE) nr 1031/2010”, 
b)9) rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, 
c) rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, 
d) rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, 
e)10)  rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia prze j-
ściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na po d-
stawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8), 
zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/331” 
– chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej; 
2)11) pełni funkcję punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 70 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067; 
3) prowadzi koordynację, o której mowa w art. 10 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 
Art. 5. 1. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska, zwane dalej „organami Inspekcji”, wykonują zadania dotyczące 
kontroli przestrzegania przepisów w zakresie emisji objętych systemem i szacowania wielkości tych emisji z uwzględni e-
niem przepisów ustawy, z tym że: 
1) wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest właściwy ze względu na: 
a) miejsce wprowadzania do środowiska gazów cieplarnianych objętych systemem określone w pozwoleniu, 
o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska – 
w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją z instalacji, 
b) siedzibę lub miejsce zamieszkania operatora statku powietrznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – 
w sprawach wykonywania zadań związanych z emisją z operacji lotniczych; 
2) Główny Inspektor Ochrony Środowiska wykonuje zadania związane z emisją z operacji lotniczych  – w przypadku 
operatorów statków powietrznych niemających siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej. 
2.12) Polskie Centrum Akredytacji działające na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodn o-
ści i nadzoru rynku (Dz. U. z 2019 r. poz. 544) jest krajową jednostką akredytującą, o której mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia 
Komisji (UE) 2018/2067, i wykonuje zadania tej jednostki określone w tym rozporządzeniu. 
Art. 6. Minister właściwy do spraw środowiska w sprawach rozstrzyganych na podstawie ustawy jest organem wy ż-
szego stopnia, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego 
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), w stosunku do: 
1) marszałka województwa; 
2) starosty; 
3) regionalnego dyrektora ochrony środowiska. 
                                                           
9) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4  lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
10) Dodana przez art. 1 pkt 4  lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
11) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
12) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 136 
 
 Art. 7. 1.13) Systemem administruje Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania emisjami, o którym mowa w art. 3 
ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, zwany 
dalej „Krajowym ośrodkiem”. 
2.14) Dane osobowe przetwarzane w związku z administrowaniem systemem podlegają zabezpieczeniom zapobieg a-
jącym nadużyciom lub niezgodnemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na: 
1) dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne upoważnienie wydane 
przez administratora danych; 
2) pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania ich w poufności. 
Rozdział 2 
Zarządzanie rachunkami w rejestrze Unii 
Art. 8. 1. Rejestr Unii działa na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 389/2013. 
2. Krajowy ośrodek pełni obowiązki krajowego administratora w rozumieniu art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji 
(UE) nr 389/2013 i zarządza zbiorem rachunków w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej. 
3. Prowadzący instalację jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku posiadania operatora, o którym 
mowa w art. 16 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 
4. Operator statku powietrznego jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku posiadania operatora sta t-
ków powietrznych, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 
5. Krajowy ośrodek otwiera w rejestrze Unii rachunki, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 389/2013, 
i zarządza nimi na zasadach określonych w tym rozporządzeniu i ustawie. 
6. Uprawnienia do emisji utrzymywane na krajowych rachunkach posiadania stanowią własność Skarbu Państwa. 
7. Krajowy ośrodek wykonuje prawomocne orzeczenia sądów lub innych uprawnionych organów i ostateczne dec y-
zje, których przedmiotem jest rozporządzanie uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach w rejestrze Unii 
podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej lub ograniczenie prawa posiadacza rachunku do rozporządzania tymi 
uprawnieniami. 
8. Krajowy ośrodek informuje posiadacza rachunku o wykonaniu orzeczenia lub decyzji, o których mowa w ust. 7, 
oraz wskazuje organ, który je wydał. 
Art. 9. 1. Wniosek o otwarcie rachunku w rejestrze Unii odpowiada wymaganiom określonym w art. 15–20 oraz 
w art. 24 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 
2. Wniosek o otwarcie osobistego rachunku posiadania lub rachunku obrotowego w rejestrze Unii może złożyć: 
1) osoba fizyczna posiadająca miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wpisana do Centralnej 
Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ew i-
dencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1291, 
1495 i 1649 ), 
2) osoba prawna lub jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, 
o którym mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1500, 
1655 i 1798) 
– będąca podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik zgodnie z art. 96 ustawy z dnia 11 marca 
2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.15)) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
3. Przynajmniej jedna osoba wskazana we wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii jako upoważniony prze d-
stawiciel, o którym mowa w art. 23 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, jest obowiązana posiadać miejsce z a-
mieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
                                                           
13) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 135 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stos o-
wania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 
95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), która weszła w życie z dniem 4 maja 2019 r. 
14) Dodany przez art. 135 ustawy, o której mowa w odnośniku 13. 
15) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2193, 2215, 2244, 2354, 2392 i 2433 oraz 
z 2019 r. poz. 675, 1018, 1495, 1520, 1751, 1818, 2166 i 2200. 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 136 
 
 4. Do wniosku o otwarcie rachunku w rejestrze Unii, oprócz dokumentów i informacji określonych w załączni-
kach III–VIII do rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, dołącza się: 
1) oświadczenie, że: 
a) nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, 
wobec osoby fizycznej – w przypadku gdy wniosek dotyczy osoby fizycznej, 
b) nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 22 ust. 2 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013,  
wobec żadnej osoby fizycznej pełniącej funkcję członka zarządu lub innego organu zarządzającego wniosk o-
dawcy, powołanej do pełnienia tej funkcji, zgodnie z postanowieniami umowy spółki, statutu lub innymi ob o-
wiązującymi jednostkę przepisami prawa – w przypadku gdy wniosek dotyczy osoby prawnej albo jednostki 
organizacyjnej niebędącej osobą prawną, 
c) nie toczy się postępowanie, o którym mowa w art. 24 ust. 5 lit. b rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013,  
wobec osób fizycznych wyznaczonych jako upoważniony przedstawiciel lub dodatkowy  upoważniony prze d-
stawiciel, o których mowa w art. 24 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013; 
2) dowód wniesienia opłaty za otwarcie rachunku. 
5. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fa ł-
szywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem 
świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 
6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128)”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu 
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 
6. Wniosek o otwarcie i zamknięcie rachunku w rejestrze Unii składa się w postaci papierowej na formularzu dostępnym 
na stronie internetowej Krajowego ośrodka z zachowaniem wymagań, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) 
nr 389/2013. 
7.16) Wniosek o aktualizację danych dotyczących rachunku w rejestrze Unii składa się zgodnie z wymaganiami określo-
nymi w art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Do wniosku o aktualizację stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1–3, 
ust. 4 pkt 1 lit. c oraz ust. 5 i 6. 
Art. 10. 1. Krajowy ośrodek informuje niezwłocznie, pismem w postaci elektronicznej opatrzonym kwalifikowanym 
podpisem elektronicznym albo pismem w postaci papierowej, podmiot ubiegający się o otwarcie rachunku w rejestrze 
Unii albo posiadacza rachunku w tym rejestrze o: 
1) odmowie dokonania czynności przez Krajowy ośrodek w zakresie otwierania rachunku, aktualizacji danych dotycz ą-
cych rachunku, zamykania rachunku w rejestrze Unii oraz zatwierdzania upoważnionego przedstawiciela i dodatko-
wego upoważnionego przedstawiciela, o których mowa w art. 22 ust. 2, art. 24 ust. 5, art. 25 ust. 3 oraz art. 2 8 rozpo-
rządzenia Komisji (UE) nr 389/2013; 
2) zawieszeniu dostępu upoważnionego przedstawiciela lub dodatkowego upoważnionego przedstawiciela do rachunku 
w rejestrze Unii lub do procesów, do których upoważniony przedstawiciel miałby w przeciwnym przypadku dostęp, 
o którym mowa w art. 34 ust. 1–4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 
2. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera: 
1) oznaczenie podmiotu ubiegającego się o dokonanie czynności w rejestrze Unii; 
2) określenie rodzaju czynności, której dokonania odmówiono, ze wskazaniem jej podstawy prawnej, zgodnie z rozpo-
rządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013; 
3) uzasadnienie odmowy dokonania czynności, o której mowa w ust. 1 pkt 1; 
4) pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od odmowy dokonania czynności przez Krajowy ośrodek, zgo d-
nie z art. 22 ust. 3, art. 24 ust. 6 oraz art. 25 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 
3. Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera: 
1) oznaczenie posiadacza rachunku w rejestrze Unii, którego dotyczy zawieszenie dostępu; 
2) uzasadnienie zawieszenia dostę pu; 
3) pouczenie o prawie i terminie wniesienia sprzeciwu od zawieszenia dostę pu, o którym mowa w art. 34 ust. 1 i 3 roz-
porządzenia Komisji (UE) nr 389/2013, zgodnie z art. 34 ust. 6 tego rozporządzenia. 
                                                           
16) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 136 
 
 4. Sprzeciw wraz z uzasadnieniem wnosi się za pośrednictwem Krajowego ośrodka do ministra właściwego do spraw 
środowiska, w terminie 30 dni od dnia doręczenia informacji. 
5. Termin do wniesienia sprzeciwu podlega przywróceniu, jeżeli podmiot ubiegający się o otwarcie rachunku 
w rejestrze Unii albo posiadacz rachunku w tym rejestrze uprawdopodobni, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego 
winy. 
6. W przypadku gdy Krajowy ośrodek uzna sprzeciw w całości za uzasadniony, w terminie 14 dni od dnia jego 
otrzymania, podejmuje czynność, której dokonania odmówił, albo przywraca dostęp upoważnionego przedstawiciela lub 
dodatkowego upoważnionego przedstawiciela do rachunku w rejestrze Unii lub do procesów z tego rachunku. 
7. W przypadku gdy Krajowy ośrodek nie uzna sprzeciwu w całości za uzasadniony, w terminie określonym w ust. 6, 
przekazuje sprzeciw do ministra właściwego do spraw środowiska. 
8. Minister właściwy do spraw środowiska w terminie 30 dni od dnia otrzymania sprzeciwu wydaje decyzję 
o uwzględnieniu sprzeciwu w całości lub w części i nakazuje Krajowemu ośrodkowi dokonanie danej czynności albo 
przywrócenie dostępu albo wydaje decyzję o odmowie uwzględnienia sprzeciwu. 
9. Kopię ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu 
ośrodkowi. 
10. Krajowy ośrodek wykonuje decyzję o uwzględnieniu sprzeciwu w całości lub w części, w terminie 7 dni od dnia 
jej otrzymania. 
Art. 11. 1.17) Krajowy ośrodek informuje Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, zwany d a-
lej „Narodowym Funduszem”, o otwarciu oraz zamknięciu rachunku w rejestrze Unii w terminie do dnia 15 lutego roku 
następującego po roku, w którym nastąpiło otwarcie lub zamknięcie tego rachunku. 
2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera: 
1) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu, któremu odpowiednio otwarto albo zamknięto rachunek w rejestrze Unii, oraz 
jego adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby; 
2) numer rachunku w rejestrze Unii, który odpowiednio otwarto albo zamknięto; 
3) dzień odpowiednio otwarcia albo zamknięcia rachunku w rejestrze Unii; 
4)18) jeżeli posiadacz rachunku w rejestrze Unii złożył wniosek o jego zamknięcie – datę złożenia tego wniosku. 
Art. 12. 1. Krajowy ośrodek określa w regulaminie szczegółowe warunki techniczne otwierania rachunków w rejestrze 
Unii, zarządzania nimi oraz ich zamykania.  
2. Regulamin, o którym mowa w ust. 1, jest udostępniany na stronie internetowej Krajowego ośrodka. 
Art. 13. 1. Za otwarcie rachunku w rejestrze Unii wnosi się opłatę w wysokości 2000 zł. 
2. Posiadacz rachunku w rejestrze Unii wnosi, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, opłatę roczną w wysokości 
500 zł, wskazując w tytule przelewu bankowego numer rachunku w rejestrze Unii, którego dotyczy wnoszona opłata. 
3. Nie wnosi się opłaty za otwarcie rachunku i opłaty rocznej w przypadku krajowego rachunku posiadania. 
4. Opłatę za otwarcie rachunku i opłatę roczną wnosi się na rachunek bankowy Narodowego Funduszu. Opłaty st a-
nowią przychód Narodowego Funduszu. 
5. Opłaty rocznej nie wnosi się za rok, w którym wniesiono opłatę za otwarcie rachunku. 
6.19) Obowiązek wniesienia opłaty rocznej ustaje, gdy emisja zostanie rozliczona zgodnie z art. 92 ust. 1 albo 5, 
a saldo rachunku jest zerowe, jednak nie wcześniej niż w roku następującym po roku, w którym stwierdzono wygaśnięcie 
zezwolenia. 
7.19) W przypadku rachunku innego niż rachunek posiadania  operatora i rachunek posiadania operatora statków p o-
wietrznych obowiązek wniesienia opłaty rocznej ustaje w roku następującym po roku, w którym posiadacz rachunku 
w rejestrze Unii złożył do Krajowego ośrodka wniosek o jego zamknięcie, o ile saldo tego rachunku jest zerowe. 
                                                           
17) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
18) Dodany przez art. 1  pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
19) Dodany przez art. 1  pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 136 
 
 Art. 14. 1.20) Narodowy Fundusz przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie do dnia 14 kwietnia każdego roku: 
1) informację o wniesieniu opłaty rocznej zawierającą następujące dane: 
a) imię i nazwisko albo nazwę posiadacza rachunku oraz jego adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby, 
b) numer rachunku w rejestrze Unii, 
c) wysokość wniesionej opłaty, 
d) datę wpływu opłaty na rachunek bankowy Narodowego Funduszu; 
2) listę rachunków, za które opłata roczna nie została wniesiona. 
2. W przypadku niewniesienia opłaty rocznej stosuje się przepis art. 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 . 
Przywrócenie dostępu do rachunku w rejestrze Unii następuje niezwłocznie po przekazaniu Krajowemu ośrodkowi 
dowodu wniesienia tej opłaty. 
Rozdział 3 
Rozporządzanie uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach w rejestrze Unii  
i przenoszenie tych uprawnień 
Art. 15. 1. Uprawnieniami do emisji można swobodnie rozporządzać, chyba że przepisy ustawy lub przepisy Unii 
Europejskiej dotyczące handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych stanowią inaczej. 
2. Czynności rozporządzające uprawnieniami do emisji mogą być dokonywane między osobami fizycznymi, osobami 
prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi niebędącymi osobami prawnymi, które posiadają rachunek w rejestrze Unii. 
Art. 16.21) 1. Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia 1 stycznia 2013 r. są ważne bezterminowo. 
2. Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia 1 stycznia 2021 r. zawierają informację wskazującą, 
w którym dziesięcioletnim okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. zostały utworzone. 
3. Uprawnienia do emisji, o których mowa w ust. 2, są ważne w odniesieniu do emisji, począwszy od pierwszego roku 
okresu, o którym mowa w tym przepisie. 
Rozdział 4 
Ogólne zasady przydzielania instalacjom uprawnień do emisji 
Art. 17. 1.22) Uprawnienia do emisji przydzielane instalacjom na podstawie rozdziałów 5, 5a, 6, 10 i 11 są uprawni e-
niami do emisji ogólnych w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 
2. Uprawnienia do emisji są przydzielane instalacjom na poszczególne lata okresu rozliczeniowego na zasadach okreś-
lonych w ustawie. 
3.23) Wykaz instalacji i liczba uprawnień do emisji przydzielonych na dany rok dla każdej z tych instalacji są ustalane 
w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 i art. 29 ust. 1 oraz stosownie do informacji, o których mowa 
w art. 26 ust. 4, art. 41 ust. 2, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12, art. 71 ust. 11 i art. 73 ust. 10. 
4. O ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora 
w rejestrze Unii nie wcześniej niż od dnia 1 lutego i nie później niż do dnia 28 lutego każdego roku. Uprawnienia do em i-
sji wydaje się w liczbie, jaka została przydzielona instalacji na dany rok na podstawie: 
1)24) przepisów wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo 
art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11, albo informacji, o której mowa w art. 59 ust. 5, albo art. 73 ust. 10, oraz 
2) przepisów wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 41 ust. 2. 
                                                           
20) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
21) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
22) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
23) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
24) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 11 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 136 
 
 5.25) Krajowy ośrodek w terminie do dnia 15 marca każdego roku przekazuje marszałkowi województwa informację 
o liczbie uprawnień do emisji: 
1) wydanych w roku poprzednim na rachunek posiadania operatora albo na rachunek posiadania operatora statków 
powietrznych w rejestrze Unii; 
2) zwróconych w roku poprzednim na podstawie art. 18 ust. 2 przez prowadzącego instalację albo operatora statków 
powietrznych. 
6. Informacja, o której mowa w ust. 5, zawiera: 
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku powietrzne go; 
2) w przypadku instalacji – jej oznaczenie; 
3)26) w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 – liczbę wydanych uprawnień do emisji ze wskazaniem roku, na który 
zostały przydzielone; 
3a)27) w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2 – liczbę uprawnień do emisji zwróconych wraz ze wskazaniem roku, 
za który dokonano zwrotu; 
4)28) datę wydania albo datę zwrotu uprawnień do emisji. 
Art. 18. 1.29) Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w liczbie większej niż 
ustalona w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, 
art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11, albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 73 ust. 10, albo wydane na 
rachunek posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii w liczbie większej niż ustalona stosownie do inform a-
cji, o której mowa w art. 48 ust. 1, zwane dalej „nadmiarowo wydanymi uprawnieniami do emisji”, podlegają zwrotowi.  
2.29) Krajowy ośrodek występuje z wnioskiem o zwrot nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji do prowadzącego 
instalację oraz do operatora statków powietrznych. Prowadzący instalację oraz operator statków powietrznych zwracają 
nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku. 
3.29) Jeżeli prowadzący instalację albo operator statków powietrznych nie zwrócą nadmiarowo wydanych uprawnień 
do emisji w terminie, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska 
informację o prowadzącym instalację oraz operatorze statków powietrznych, który nie dopełnił obowiązku zwrotu. 
4.29) Informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera: 
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statków powietrznych, ich adres miejsca z a-
mieszkania albo adres siedziby; 
2) liczbę nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, które nie zostały zwrócone. 
5. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości nadmiarowo wydanych 
uprawnień do emisji, określając kwotę podlegającą zwrotowi oraz termin jej uiszczenia. 
6. Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową cenę uprawnienia do emisji, która odp o-
wiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim 
dniu, w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania decyzji, w przeliczeniu na 
złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania 
decyzji. 
Art. 19. 1. Do kwoty, o której mowa w art. 18 ust. 5, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 
29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.30)). 
2. Kwota, o której mowa w art. 18 ust. 5, podlega egzekucji administracyjnej w trybie przepisów ustawy z dnia 
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.31)). 
3. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w art. 18 ust. 5, stanowią dochód 
budżetu państwa. 
                                                           
25) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 11 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
26) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 11 lit. e tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
27) Dodany przez art. 1  pkt 11 lit. e tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
28) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 11 lit. e tiret  trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
29) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
30) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924, 1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 
1655, 1667, 1751, 1818, 1978, 2020 i 2200. 
31) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1495, 1501, 1553, 1579, 1655, 1798, 
1901 i 2070. 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 136 
 
 Rozdział 5 
 Przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej  
w okresie rozliczeniowym 2013– 202032) 
Art. 20. 1. Uprawnienia do emisji dla instalacji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej są przydzielane 
na podstawie wniosku o przydział uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy. 
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest składany do Krajowego ośrodka na formularzu dostępnym na stronie 
internetowej Krajowego ośrodka w postaci papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych 
w nim danych. 
Art. 21. 1. Wniosek, o którym mowa w art. 20 ust. 1, zawiera informacje o instalacji, w szczególności dotyczące: 
1) przynależności instalacji do sektora lub podsektora narażonego na znaczące ryzyko ucieczki emisji, o których mowa 
w przepisach wydanych na podstawie art. 10a ust. 13 dyrektywy 2003/87/WE; 
2) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji; 
3) początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej dla każdej podinstalacji; 
4) historycznego poziomu działalności w instalacji; 
5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji. 
2. Początkowa zainstalowana zdolność produkcyjn a, o której mowa w ust. 1 pkt 3, oznacza średnią z dwóch najwię k-
szych miesięcznych wielkości produkcji w podinstalacji w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. 
albo w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2010 r. – jeżeli instalacja w pierwszym okresie nie działała 
albo działała krócej niż dwa miesiące, przyjmując, że podinstalacja działała przy tym obciążeniu 720 godzin na miesiąc 
przez 12 miesięcy w roku. 
3. Historyczny poziom działalności w instalacji, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, określa się dla okresu odniesienia 
od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. albo dla okresu odniesienia od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 
31 grudnia 2010 r., jeżeli poziom działalności w drugim okresie odniesienia jest wyższy. 
4. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji dla instalacji stanowi sumę wszystkich wstępnych rocznych 
liczb uprawnień do emisji dla podinstalacji obliczonych zgodnie z art. 22 ust. 2. 
5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wymagania dotyczące wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i art. 68 ust. 2 
pkt 1 oraz w art. 71 ust. 3 pkt 1, 
2) zakres i sposób gromadzenia danych do określania początkowej  zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której 
mowa w ust. 1 pkt 3, art. 68 ust. 2 pkt 2, i zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 71 ust. 3 
pkt 2, w instalacji i podinstalacji w celu określenia okresów odniesienia będących podstawą do wyliczania przydział u 
uprawnień do emisji, 
3) sposób określania historycznego poziomu działalności, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, oraz poziomów działalności, 
o których mowa  w art. 68 ust. 2 pkt 3 i art. 71 ust. 3 pkt 3, 
4) sposób obliczania wstępnej  rocznej liczby uprawnień do emisji 
– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitych wymagań dotyczących gromadzenia i weryfikacji danych wyk o-
rzystywanych na potrzeby przydziału uprawnień do emisji. 
6. Informacje o instalacji, o których mowa w ust. 1, podlegają weryfikacji przez weryfikatora w zakresie poprawności, 
wiarygodności oraz dokładności, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Z przeprowadzonej weryfikacji 
sporządza się protokół. 
7. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie weryfikacji i n-
formacji przekazanych przez prowadzącego instalację, mając na uwadze konieczność zagwarantowania, że przydział 
uprawnień do emisji następuje na podstawie rzetelnych i wiarygodnych danych. 
8. Koszty weryfikacji informacji o instalacji ponosi prowadzący instalację. 
9. Prowadzący instalację składa wniosek, o którym mowa w art. 20 ust. 1, nie później niż na 17 miesięcy przed 
dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia. 
                                                           
32) Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 136 
 
 10. Do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 1, dołącza się: 
1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych we wniosku; 
2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji informacji o instalacji, o których mowa w ust. 1; 
3) opis i schemat strukturalny instalacji z podziałem na podinstalacje. 
11. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów, o których mowa w ust. 1–3, 10, określonych 
w przepisach wydanych na podstawie ust. 5 oraz wymogu określonego w art. 20 ust. 2, Krajowy ośrodek wzywa prowadz ą-
cego instalację do usunięcia braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku 
bez rozpatrzenia. Do wniosku składanego w postaci elektronicznej dołącza się elektroniczne kopie dokumentów. 
Art. 22.33) 1. Krajowy ośrodek sprawdza zweryfikowane informacje o instalacji, o których mowa w art. 21 ust. 6, 
w zakresie kompletności danych oraz zgodności i poprawności przeprowadzonych obliczeń zgodnie z przepisami ustawy 
i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5. 
2. Na podstawie zweryfikowanych informacji o instalacji, o których mowa w art. 21 ust. 6, oraz po dokonaniu 
sprawdzenia tych informacji Krajowy ośrodek ocenia poprawność wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji obliczonej 
dla każdego roku okresu rozliczeniowego dla każdej instalacji, z podziałem na podinstalacje, zgodnie z przepisami wyd a-
nymi na podstawie art. 21 ust. 5. 
Art. 23. 1. Krajowy ośrodek przygotowuje wykaz instalacji wraz z obliczoną wstępną całkowitą roczną liczbą 
uprawnień do emisji, zgodnie z art. 21 ust. 4. 
2. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wykaz, o którym mowa w ust. 1. 
3. Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w opracowywaniu wykazu, 
o którym mowa w ust. 1, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu 
informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na 
środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm.34)). 
4. Minister właściwy do spraw środowiska przedstawia wykaz, o którym mowa w ust. 1, do akceptacji Radzie Ministrów. 
5. Jeżeli Rada Ministrów zaakceptuje wykaz, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw środowiska prz e-
kazuje go Komisji Europejskiej. 
Art. 24. 1. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu w części, minister właściwy do spraw środowiska, 
kierując się koniecznością realizacji  obowiązku wykonania decyzji Komisji dotyczącej wykazu, sporządza poprawiony 
w zakresie wskazanym w decyzji Komisji wykaz. Do opracowania poprawionego  wykazu  przepisy art. 21–23 stosuje się 
od
powiednio. 
2. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu w całości, minister właściwy do spraw środowiska sporządza 
nowy wykaz. Do opracowania nowego  wykazu stosuje się przepisy art. 21–23. 
Art
. 25. 1. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wykaz, o którym mowa w art. 23 ust. 5 albo w art. 24 ust. 1 
albo 2, Krajowy ośrodek oblicza całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji, która ma być przydzielona instalacji 
znajdującej się w wykazie. 
2. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 1, stanowi iloczyn wstępnej całkowitej rocznej 
liczby uprawnień do emisji określonej dla instalacji w wykazie, o którym mowa w ust. 1, i międzysektorowego współ-
czynnika korygującego określonego w decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykona w-
czych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 1 1 
ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2013/448/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 27). 
3. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 1, w przypadku instalacji wytwarzającej ene r-
gię elektryczną, której przydziela się uprawnienia do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej, stanowi 
wstępną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji określoną dla instalacji w wykazie, o którym mowa w ust. 1, dost o-
sowaną na każdy rok okresu rozliczeniowego za pomocą współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 10 ust. 9 akapit 
drugi decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmoniz o-
wanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu 
Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz. Urz. UE L 130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „decyzją Kom i-
sji nr 2011/278/UE”. 
                                                           
33) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
34) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 630, 1501, 1589, 1712, 1815 , 1924 
i 2170. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 136 
 
 4. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz instalacji wraz z całkowitą roczną liczbą uprawnień do 
em
isji przydzieloną każdej z tych instalacji na okres rozliczeniowy, obliczoną zgodnie z ust. 2 i 3, kierując się stanowis-
kiem Komisji Europejskiej, a także powszechnym charakterem tego wykazu. 
Art. 25a.35) 1. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, przydzielona dla danej instalacji zgodnie z przepisami 
wydanymi na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, 
art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11, podlega korekcie w przypadku zmian przepisów odnoszących się do zasad obliczania 
całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji, o których mowa w art. 25 ust. 2. 
2. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, przydzielona dla danej instalacji zgodnie z przepisami wydanymi na 
podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub 
art. 71 ust. 11, może podlegać korekcie, jeżeli w trakcie sprawdzania: 
1) wniosku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, lub 
2) informacji, o której mowa w art. 71 ust. 1 
– zostaną zidentyfikowane błędy mające znaczenie dla określenia liczby uprawnień do emisji, które nie zostały spowod o-
wane przez prowadzącego instalację. 
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, jeżeli zajdzie konieczność wprowadzenia zmian do wniosku, 
o którym mowa w art. 20 ust. 1, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do przedłożenia zmienionego wniosku 
w terminie 60 dni od dnia otrzymania wezwania. 
4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, przepisy art. 20 ust. 2, art. 21, art. 22, art. 23 ust. 1–3, art. 24 oraz 
art. 25 ust. 1–3 stosuje się odpowiednio. 
5. Postępowanie w sprawie zmiany przydziału uprawnień do emisji dla instalacji nowej albo postępowanie w sprawie 
zmiany przydzielonej liczby uprawnień do emisji w przypadku znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, 
o którym mowa w art. 71, wstrzymuje się do czasu zaakceptowania przez Komisję Europejską korekty całkowitej rocznej 
liczby uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 2. 
6. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje zmieniony wykaz instalacji zawierający korektę całkowitej 
rocznej liczby uprawnień do emisji Komisji Europejskiej. 
7. Jeżeli w wyniku korekty, o której mowa w ust. 1 lub 2, powstanie podstawa do zwrotu nadmiarowo wydanych 
uprawnień do emisji, przepis art. 18 stosuje się odpowiednio. 
Art. 26. 1. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji przydzielona dla danej instalacji w przepisach wydanych na 
podstawie art. 25 ust. 4 podlega dostosowaniu do zmian w wykazie sektorów lub podsektorów narażonych na znaczące 
ryzyko ucieczki emisji, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 10a ust. 13 dyrektywy 2003/87/WE. 
2. Prowadzący instalację w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie przepisów wprowadzających zmiany w wykazie 
sektorów lub podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji przedkłada do Krajowego ośrodka informację 
o instalacji, o której mowa w art. 21 ust. 1. 
3. Przepisy art. 21–24 oraz art. 25 ust. 1–3 stosuje się odpowiednio. 
4. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urz ę-
du obsługującego tego ministra całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji dostosowaną do zmian w wykazie sektorów 
lub podsektorów narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji. 
Rozdział 5a36) 
Przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej w okresie rozliczeniowym 
2021–2030 oraz w kolejnych okresach rozliczeniowych 
Art. 26a. 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wniosku o przydział uprawnień do emisji, rozumie się przez 
to wniosek o przydział uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331. 
2. Uprawnienia do emisji dla instalacji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej są przydzielane na po d-
stawie wniosku o przydział uprawnień do emisji. 
                                                           
35) Dodany przez art. 1 pkt 15  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
36) Rozdział dodany przez art. 1 pkt 16  ustawy, o której mow a w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 136 
 
 Art. 26b.  1. Wniosek o przydział uprawnień do emisji składa się do Krajowego ośrodka co 5 lat, w terminie do 
29 czerwca, na formularzu dostępnym na jego stronie internetowej w postaci papierowej i postaci elektronicznej umożl i-
wiającej przetwarzanie zawartych w nim danych. 
2. Koszty weryfikacji raportu dotyczącego danych podstawowych, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. a rozporządz e-
nia Komisji (UE) 2019/331, ponosi prowadzący instalację. 
3. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4 rozporządzenia 
Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do usunięcia braków w terminie nie dłuższym 
niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania. 
Art. 26c. Krajowy ośrodek sprawdza wniosek o przydział uprawnień do emisji w zakresie kompletności danych oraz 
zgodności z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 oraz z przepisami ustawy, a także z informacjami zawa r-
tymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 52 ust. 1, i pozwoleniach, o których mowa w art. 53 ust. 2 pkt 1. 
Art. 26d.  1. Krajowy ośrodek przygotowuje projekt wykazu instalacji, dla których planowany jest przydział upra w-
nień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej na okres, na który przydzielane są uprawnienia. 
2. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska projekt wykazu, o którym mowa w ust. 1. 
3. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej wykaz instalacji, o którym mowa w ust. 1. 
Art. 26e. 1. Krajowy ośrodek określa dla instalacji wstępną liczbę uprawnień do emisji zgodnie z art. 14 ust. 5 ro z-
porządzenia Komisji (UE) 2019/331 i przekazuje informację o tej liczbie ministrowi właściwemu do spraw środowiska 
w celu zgłoszenia Komisji Europejskiej zgodnie z art. 14 ust. 5 tego rozporządzenia. 
2. Po określeniu przez Komisję Europejską współczynnika, o którym mowa w art. 14 ust. 6 rozporządzenia Komisji 
(UE) 2019/331, Krajowy ośrodek oblicza ostateczną roczną liczbę uprawnień do emisji zgodnie z art. 16 ust. 8 tego ro z-
porządzenia. 
3. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej 
urzędu obsługującego tego ministra ostateczną roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną zgodnie z art. 16 ust. 8 
rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331. 
Rozdział 5b36) 
Plan metodyki monitorowania 
Art. 26f. 1. Prowadzący instalację nową, która kwalifikuje się do przydziału uprawnień do emisji, składa do organu właś-
ciwego do wydania zezwolenia do zatwierdzenia plan metodyki monitorowania, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia 
Komisji (UE) 2019/331, zwany dalej „planem metodyki monitorowania”. 
2. Plan metodyki monitorowania składa się w postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim 
danych i postaci papierowej w dwóch egzemplarzach. 
3. Plan metodyki monitorowania składa się nie później niż na 4 miesiące przed dniem rozpoczęcia normalnej działa l-
ności, o której mowa w art. 2 pkt 12 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331. 
4. Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi plan metodyki monitorowania w celu 
wydania opinii. Opinia zawiera ocenę przedłożonego planu w zakresie zgodności z wymaganiami określonymi 
w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, a także w zakresie kompletności i przejrzystości zawartych w nim 
informacji i danych. 
5. Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 4, w terminie 30 dni od dnia otrzymania kompletnego 
wniosku o jej wydanie, z zastrzeżeniem ust. 10. 
6. Przy wydawaniu opinii, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. 
– Kodeks postępowania administracyjnego. 
7. Jeżeli plan metodyki monitorowania nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 
2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego inst a-
lację do poprawienia planu metodyki monitorowania lub do złożenia wyjaśnień w terminie nie dłuższym niż 21 dni od 
dnia doręczenia wezwania i powiadamia o tym organ właściwy do wydania zezwolenia. 
8. Prowadzący instalację składa poprawiony plan metodyki monitorowania lub wyjaśnienia do Krajowego ośrodka 
i organu właściwego do wydania zezwolenia. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 136 
 
 9. Jeżeli pomimo złożenia poprawionego planu metodyki monitorowania lub złożenia wyjaśnień nadal nie jest on 
zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub 
nieprzejrzyste informacje lub dane, przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio. 
10. Jeżeli w terminie 90 dni od dnia doręczenia Krajowemu ośrodkowi po raz pierwszy planu metodyki 
monitorowania plan ten nadal nie jest zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 
2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane, Krajowy ośrodek w terminie 14 dni po 
upływie tego terminu wydaje opinię, o której mowa w ust. 4. 
11. Organ właściwy do wydania zezwolenia w drodze decyzji: 
1) zatwierdza plan metodyki monitorowania, gdy plan ten jest zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach ro z-
porządzenia Komisji (UE) 2019/331 oraz gdy plan metodyki monitorowania zawiera kompletne i przejrzyste info r-
macje lub dane, albo 
2) odmawia zatwierdzenia planu metodyki monitorowania, gdy plan ten jest niezgodny z wymaganiami określonymi 
w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 albo gdy plan metodyki monitorowania zawiera niekompletne 
lub nieprzejrzyste informacje lub dane. 
12. Kopię decyzji, w której zatwierdza się plan metodyki monitorowania lub odmawia zatwierdzenia tego planu, o r-
gan właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja 
stała się ostateczna. 
Art. 26g. 1. Prowadzący instalację niezwłocznie zgłasza organowi właściwemu do wydania zezwolenia każdą pl a-
nowaną zmianę zatwierdzonego planu metodyki monitorowania i informuje o tym Krajowy ośrodek. 
2. W przypadku gdy planowana zmiana jest zmianą istotną w rozumieniu art. 9 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 
2019/331, prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić do organu właściwego do wydania zezwolenia o zatwierdzenie 
istotnej zmiany planu metodyki monitorowania w terminie 21 dni od dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1. 
3. Organ właściwy do wydania zezwolenia wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zatwierdzenia planu metodyki 
monitorowania, jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił o zatwierdzenie istotnej zmiany planu metodyki monitorowania 
w terminie, o którym mowa w ust. 2. 
4. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, przepisy art. 26f ust. 2 i 4– 12 stosuje się odpowiednio. 
Rozdział 6 
Przydział uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym 2013– 2020 dla instalacji wytwarzających  
energię elektryczną 
Art. 27. 1. W okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. instalacjom wytwarzającym 
energię elektryczną, które były eksploatowane najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., lub instalacjom wytwarzającym 
energię elektryczną, w przypadku których proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w tym dniu, mogą 
być przydzielone uprawnienia do emisji na zasadach określonych w niniejszym rozdziale. 
2. Za dzień faktycznego rozpoczęcia procesu inwestycyjnego uznaje się dzień, w którym zostały podjęte prace prz y-
gotowawcze związane z tym procesem. 
3.37) Uprawnienia do emisji przydzielone instalacji wytwarzającej energię elektryczną, w przypadku której proces 
inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., mogą zostać wydane tej instalacji od 
roku, w którym rozpoczęto eksploatację tej instalacji. Nie wydaje się uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na lata 
poprzedzające rok, w którym rozpoczęto eksploatację instalacji. Uprawnienia, które nie zostały wydane instalacji wytw a-
rzającej energię elektryczną do roku rozpoczęcia eksploatacji, zostają sprzedane w drodze aukcji po zakończeniu roku, 
w którym powinny były zostać wydane tej instalacji, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2019 r. 
3a.38) Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, w przypadku której proces inwestycyjny został fa k-
tycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., jest obowiązany niezwłocznie poinformować, pismem w postaci 
elektronicznej opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo pismem w postaci papierowej, ministra wł aś-
ciwego do spraw środowiska o braku możliwości rozpoczęcia eksploatacji tej instalacji przed upływem roku kalendarz o-
wego, do którego został przypisany przydział uprawnień. W przypadku przedłożenia powyższej informacji uprawnienia 
do emisji są kierowane do aukcji na zasadach określonych w ust. 3 zdanie drugie. 
4. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, w przypadku której proces inwestycyjny został faktyc z-
nie rozpoczęty najpóźniej w dniu 31 grudnia 2008 r., przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska 
i Krajowemu ośrodkowi informację o oddaniu instalacji do użytkowania, w terminie 14 dni od dnia oddania tej instalacji 
do użytkowania. 
                                                           
37) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
38) Dodany przez art. 4  pkt 2 lit. b ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 2538), która weszła w życie z dniem 3 1 grudnia 2018 r., z mocą od dnia 1 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 136 
 
 Art. 28. 1. Wartość uprawnień do emisji wydanych instalacjom wytwarzającym energię elektryczną na zasadach 
określonych w niniejszym rozdziale stanowi wartość pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjo-
nowaniu Unii Europejskiej, zwanej dalej „pomocą publiczną”. 
2. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, któremu wydano uprawnienia do emisji na zasadach 
określonych w niniejszym rozdziale, jest beneficjentem pomocy publicznej. 
Art. 29. 1. Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną, 
o których mowa w art. 27 ust. 1, wr az z liczbą uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia danej instalacji na 
każd
y rok okresu rozliczeniowego 2013–2020, kierując się decyzją Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2012 r. C(2012) 
4609 final. dotyczącą wniosku zgłoszonego przez Polskę na podstawie art. 10c ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu 
Europejskiego i Rady w celu przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na modernizację wytwarzania 
energii elektrycznej oraz decyzją Komisji Europejskiej z dnia 22 stycznia 2014 r. C(2013) 6648 final. – Odstępstwo na 
podstawie art. 10c dyrektywy 2003/87/WE w sprawie handlu emisjami – bezpłatne uprawnienia dla wytwórców energii 
elektrycznej, w których Komisja Europejska zaakceptowała złożony przez Rzeczpospolitą Polską wniosek dotyczący 
przydziału uprawnień do emisji instalacjom wytwarzającym energię elektryczną w okresie rozliczeniowym 2013– 2020, 
a także powszechnym charakterem tego wykazu. 
2. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera listę instalacji wytwarzających energię elektryczną, które kwalifikują się do 
przydziału uprawnień do emisji, wraz z liczbą uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia danej instalacji na 
każdy rok okresu rozliczeniowego 2013–2020, ustaloną przez ministra właściwego do spraw środowiska w porozumieniu 
z ministrem właściwym do spraw energii, zgodnie z decyzją Komisji nr K (2011) 1983 z dnia 29 marca 2011 r. w sprawie 
metodologii przejściowego przydziału instalacjom wytwarzającym energię elektryczną bezpłatnych uprawnień do emisji 
na mocy art. 10c ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE oraz z uwzględnieniem wytycznych zawartych w Komunikacie Komisji – 
Wytyczne w zakresie nieobowiązkowego stosowania art. 10c dyrektywy 2003/87/WE (2011/C 99/03) (Dz. Urz. UE C 99 
z 31.03.2011, str. 9), zwanym dalej „Komunikatem Komisji nr 2011/C 99/03”, na podstawie: 
1) zweryfikowanych emisji w latach 2005–2007 lub 
2) wskaźnika wydajności ex ante. 
Art. 30. 1. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym  
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” krajowy plan inwestycyjny sporządzony przez ministra właściwego do spraw 
energii na podstawie informacji przekazanych przez podmioty realizujące zadania inwestycyjne z uwzględnieniem 
potrzeby modernizacji i poprawy infrastruktury, wspierania czystych technologii, a także dywersyfikacji struktury 
energetycznej i źródeł dostaw, zatwierdzony przez Komisję Europejską w decyzjach, o których mowa w art. 29 ust. 1, 
niezwłocznie po jego zatwierdzeniu przez Komisję Europejską, uwzględniając poufność informacji stanowiących 
tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji 
(Dz. U. z 20 19 r. poz. 1010 i 1649). 
2. Krajowy plan inwestycyjny, o którym mowa w ust. 1, zawiera wykaz zadań inwestycyjnych, z określeniem dla 
każdego zadania inwestycyjnego w szczególności: 
1) podmiotów podejmujących poszczególne zadania inwestycyjne; 
2) okresu realizacji poszczególnych zadań inwestycyjnych oraz przewidywanych terminów zakończenia realizacji tych 
zadań inwestycyjnych; 
3) kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia w poszczególnych latach; 
4) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia na dostosowanie instalacji do przepisów 
w zakresie emisji przemysłowych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł, stanowiących pomoc publiczną; 
5) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do poniesienia na dostosowanie do przepisów w zakresie 
odnawialnych źródeł energii, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną; 
6) wyodrębnionej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanych do sfinansowania ze środków krajowych i Unii Eur o-
pejskiej, które stanowią pomoc publiczną. 
Art. 31. 1.39) Podmiotem realizującym zadanie inwestycyjne może być: 
1) prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub 
2) grupa kapitałowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, lub 
3) operator systemu dystrybucyjnego lub operator systemu przesyłowego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 
1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.40)). 
                                                           
39) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
40) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 730, 1435, 1495, 1517, 1520, 1524, 1556 
i 2166. 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 136 
 
 2. W przypadku zadania inwestycyjnego realizowanego przez grupę kapitałową  wyznacza się podmiot odpowi e-
dzialny za realizację obowiązków sprawozdawczych wynikających z ustawy. 
3. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym, który w związku z realizacją 
tego zadania ponosi koszty inwestycyjne w celu ich zbilansowania z wartością uprawnień do emisji planowanych do 
przydzielenia instalacji wytwarzającej energię elektryczną, podlega obowiązkom wynikającym z przepisów ustawy. 
Art. 32. 1. Zadania inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym są realizowane zgodnie z zatwierdzonymi 
wskaźnikami zgodności. 
2. Przez wskaźniki zgodności rozumie się  parametry służące wykazaniu, że zadanie inwestycyjne jest realizowane 
zgodnie z zasadami określonymi w Komunikacie Komisji nr 2011/C 99/03. 
3. Wskaźniki zgodności określa załącznik nr 2 do ustawy. 
4. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym składa do ministra właściwego 
do spraw środowiska, nie później niż w terminie 3 miesięcy przed dniem rozpoczęcia realizacji zadania inwestycyjnego, 
wniosek o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego zadania inwestycyjnego wskaźnika lub wskaźników  zgodności. 
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera w szczególności: 
1) charakterystykę zadania inwestycyjnego; 
2) proponowany wskaźnik lub wskaźniki zgodności oraz ich wartość:  
a) przed rozpoczęciem realizacji zadania, 
b) po zakończeniu realizacji zadania. 
6. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi wniosek, o którym mowa w ust. 4, 
w celu wydania opinii na temat prawidłowości doboru wskaźnika lub wskaźników zgodności proponowanych w tym 
wniosku. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska opinię w terminie 14 dni od dnia 
otrzymania wniosku. Przy zasięganiu opinii przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania 
administracyjnego nie stosuje się. 
7. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, sporządza się w postaci papierowej albo elektronicznej, za pomocą formularza, 
według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 1. Wniosek w postaci elektronicznej 
opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym. 
8. Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze decyzji: 
1) zatwierdza proponowany we wniosku wskaźnik lub wskaźniki zgodności dla danego zadania inwestycyjnego lub 
2)41) odmawia zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników zgodności w przypadku gdy: 
a) co najmniej jeden wskaźnik nie został dobrany prawidłowo dla realizacji danego zadania inwestycyjnego lub 
b) dobrany wskaźnik lub wskaźniki zgodności wskazują, że realizacja zadania nie przyniesie efektu ekologicznego, 
lub 
c) zadanie inwestycyjne, dla którego został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 4, nie jest adekwatne 
w stosunku do zadania ujętego w krajowym planie inwestycyjnym. 
8a.42) W przypadku zbycia tytułu prawnego do instalacji nabywca tytułu prawnego jest obowiązany wystąpić 
z wnioskiem o przeniesienie decyzji, o której mowa w ust. 8, w terminie 30 dni od dnia nabycia tytułu prawnego do instalacji. 
9. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska poświadcz e-
nie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, w terminie 3 miesięcy od dnia sporządzenia tego 
poświadczenia,  chyba że poświadczenie to sporządza minister właściwy do spraw środowiska.  
10. Poświadczenie osiągnięcia każdego z zatwierdzonych wskaźników zgodności sporządza: 
1) minister właściwy do spraw środowiska w zakresie: 
a) sieci przesyłowych i dystrybucyjnych elektroenergetycznych, 
b) sieci przesyłowych gazowych, 
c) sieci ciepłowniczych 
– w formie zaświadczenia; 
2)43) weryfikator w zakresie mocy osiągalnej, emisyjności, redukcji emisyjności lub w zakresie zastosowanego paliwa – 
w formie opinii. 
                                                           
41) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
42) Dodany przez art. 1  pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
43) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 19 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 136 
 
 11. Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności sporządza się niezwłocznie po 
zakończeniu realizacji zadania inwestycyjnego.  
12.44) Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności w zakresie mocy osiągalnej, 
emisyjności, redukcji emisyjności lub w zakresie zastosowanego paliwa sporządza się, uwzględniając dane z 12 miesięcy, 
licząc od dnia zakończenia realizacji zadania inwestycyjnego, niezwłocznie po upływie tego okresu. 
13. Koszty sporządzenia poświadczenia osiągnięcia każdego z zatwierdzonych wskaźników zgodności ponosi po d-
miot realizujący zadanie inwestycyjne. 
Art. 33. 1. Realizacja zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym, stanowiących roboty b u-
dowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.45)) pod-
lega kontroli przez organy nadzoru budowlanego. 
2. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne składa wniosek o przeprowadzenie kontroli, o której mowa w ust. 1, nie 
rzadziej niż raz w okresie sprawozdawczym. 
3. Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje sprawdzenie zgodności wykonywanych robót budowlanych z przepisami 
ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane i jest prowadzona na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. 
Art. 34. 1. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym, w terminie do dnia 
30 września każdego roku, przedkłada Krajowemu ośrodkowi sprawozdanie rzeczowo-finansowe z realizacji zadania 
inwestycyjnego za okres sprawozdawczy, zwane dalej „sprawozdaniem rzeczowo-finansowym”, wraz z opinią biegłego 
rewidenta, o której mowa w art. 36 ust. 2. 
2. Sprawozdania rzeczowo-finansowego nie składa się, jeżeli w okresie sprawozdawczym nie poniesiono żadnych 
kosztów inwestycyjnych. W takim przypadku podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada Krajowemu ośrod-
kowi odpowiednią informację w terminie, o którym mowa w ust. 1. Informacja zawiera również szczegółowe dane o wy-
korzystaniu nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3. Informację składa się na formularzu 
według wzoru określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 4.46) 
2a.47) Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym w terminie, o którym mowa 
w ust. 1, przedkłada Krajowemu ośrodkowi zbiorcze zestawienie instalacji otrzymujących uprawnienia do emisji, zwane 
dalej „zbiorczym zestawieniem”. Zbiorcze zestawienie składa się na formularzu według wzoru określonego na podstawie 
art. 36 ust. 6 pkt 6. Zbiorcze zestawienie zawiera w szczególności dane identyfikujące podmiot realizujący zadanie inw e-
stycyjne, informacje o kosztach poniesionych w związku z realizacją zadania inwestycyjnego, informacje o instalacjach, 
którym zostaną wydane uprawnienia do emisji, oraz informacje o liczbie uprawnień do emisji. 
3. Jeżeli przyczyną nieponiesienia kosztów inwestycyjnych jest wstrzymanie realizacji zadania inwestycyjnego, 
podmiot realizujący to zadanie informuje ministra właściwego do spraw środowiska o przyczynach wstrzymania oraz 
planowanym terminie wznowienia realizacji zadania inwestycyjnego w terminie, o którym mowa w ust. 1. 
4. Jeżeli w okresie sprawozdawczym podmiot realizujący zadanie inwestycyjne nie poniósł żadnych kosztów inw e-
stycyjnych i nie wykorzystano nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3, wydanie uprawnień 
do emisji planowanych do przydzielenia na kolejny rok okresu rozliczeniowego zawiesza się, nie dłużej jednak niż na 
4 lata okresu rozliczeniowego. 
5.48) Niezłożenie sprawozdania rzeczowo-finansowego za pięć kolejnych okresów sprawozdawczych jest równ o-
znaczne z zaprzestaniem realizacji zadania inwestycyjnego. 
6. (uchylony)49) 
7. Uprawnienia, których wydanie uległo zawieszeniu, podlegają wydaniu, jeżeli podmiot realizujący zadanie inw e-
stycyjne złoży sprawozdanie rzeczowo-finansowe wykazujące poniesienie kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do 
zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji, określoną w przepisach wydanych na 
podstawie art. 29 ust. 1. 
8. (uchylony)49) 
                                                           
44) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 19 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
45) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1309, 1524, 1696 , 1712, 1815, 2166 
i 2170. 
46) Zdanie czwarte w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20  lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
47) Dodany przez art. 1  pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
48) Zdanie drugie uchylone przez art. 1  pkt 20 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
49) Przez art. 1  pkt 20 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 136 
 
 9. Krajowy ośrodek sprawdza, czy zbiorcze zestawienie oraz zweryfikowane sprawozdanie rzeczowo-finansowe nie 
zawierają braków lub uchybień.50) W przypadku stwierdzenia braków lub uchybień Krajowy ośrodek wyznacza termin na 
ich usunięcie. 
10.51) Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska w terminie do dnia 30 listopada 
każdego roku: 
1) sprawdzone zweryfikowane sprawozdania rzeczowo- finansowe oraz informację, o której mowa w ust. 2; 
2) sprawdzone zbiorcze zestawienia; 
3) listę podmiotów, które realizują zadania inwestycyjne i które w terminie nie przedłożyły zweryfikowanego sprawo-
zdania rzeczowo-finansowego albo informacji, o której mowa w ust. 2; 
4) listę podmiotów, które złożyły zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe i wobec których nie minął termin 
na usunięcie braków lub uchybień, o których mowa w ust. 9; 
5) listę podmiotów, wobec których upłynął termin na usunięcie braków lub uchybień, o których mowa w ust. 9. 
11.51) Krajowy ośrodek, niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w ust. 10, przekazuje ministrowi właśc i-
wemu do spraw środowiska: 
1) zbiorcze zestawienia oraz zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe, zawierające braki lub uchybienia, 
których nie usunięto w terminie, o którym mowa w ust. 9; 
2) listę podmiotów, które w terminie, o którym mowa w ust. 9, usunęły braki lub uchybienia, złożone przez nie zbiorcze 
zestawienia oraz zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe. 
12.51) Jeżeli braki lub uchybienia w zbiorczym zestawieniu lub w zweryfikowanym sprawozdaniu rzeczowo-
-finansowym nie zostały usunięte w terminie, o którym mowa w ust. 9, minister właściwy do spraw środowiska wydaje 
decyzję o odmowie wydania uprawnień do emisji planowanych do przydzielenia instalacji w przepisach wydanych na 
podstawie art. 29 ust. 1 na dany rok okresu rozliczeniowego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 
13. Jeżeli podmiot, o którym mowa w ust. 1, wykaże, że nieusunięcie braków lub uchybień w terminie, o którym 
mowa w ust. 9, nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, którym podmiot ten nie mógł zapobiec, i jednocześnie usunie 
te braki lub uchybienia, minister właściwy do spraw środowiska umarza postępowanie, o którym mowa w ust. 12. 
14. Okresem sprawozdawczym jest okres rozpoczynający się z dniem 1 lipca i kończący się dnia 30 czerwca nastę p-
nego roku. 
15.52) Sprawozdanie rzeczowo-finansowe sporządza się w postaci papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej 
elektroniczne przetwarzanie zawartych w nim danych na formularzu według wzoru określonego na podstawie 
art. 36 ust. 6 pkt 2. 
16. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe zawiera w szczególności: 
1) charakterystykę zadania inwestycyjnego z podaniem zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności,  
o których mowa w art. 32 ust. 8; 
2) harmonogram rzeczowo-finansowy realizacji zadania inwestycyjnego; 
3) zestawienie planowanych źródeł finansowania zadania inwestycyjnego, w tym źródeł finansowania ze środków kr a-
jowych i Unii Europejskiej, stanowiących pomoc publiczną; 
4) zestawienie rzeczowych elementów zadania inwestycyjnego zrealizowanych w okresie sprawozdawczym; 
5) zestawienie poniesionych kosztów inwestycyjnych netto, tj. kosztów pomniejszonych o wartość podatku od towarów 
i usług, przed potrąceniem innych podatków i opłat, z wyszczególnieniem kosztów: 
a) związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów dotyczących emisji przemysłowych, z wy-
jątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną, 
b) związanych ze spełnieniem obowiązków wynikających z przepisów dotyczących promowania stosowania ene r-
gii ze źródeł odnawialnych, z wyjątkiem kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną, 
c) sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną; 
                                                           
50) Zdanie pierwsze w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20  lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
51) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 20 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
52) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 20  lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 136 
 
 6) informacje o wykorzystaniu nadwyżki kosztów inwestycyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 3; 
7) zestawienie protokołów z kontroli realizacji zadania inwestycyjnego przeprowadzonych przez organy nadzoru b u-
dowlanego w okresie sprawozdawczym, z uwzględnieniem uwag i zastrzeżeń organów przeprowadzających kontrolę 
oraz sposobu realizacji zaleceń pokontrolnych; 
8) wartość kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację zadania inwestycyjnego kwalifikowanych do zbilans o-
wania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji; 
9) wykaz instalacji wytwarzających energię elektryczną, którym zostaną wydane uprawnienia do emisji w związku 
z poniesieniem kosztów inwestycyjnych na realizację danego zadania, wraz z liczbą uprawień do emisji dla poszcz e-
gólnych instalacji. 
17. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przechowuje dokumentację związaną z realizacją tego zadania przez 
okres 10 lat od dnia wydania uprawnień do emisji na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii oraz udostępnia tę 
dokumentację na wezwanie ministra właściwego do spraw środowiska. 
18. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dokonuje aktualizacji harmonogramu rzeczowo-finansowego, 
w przypadku zmian w realizacji tego zadania, które będą miały wpływ na termin zakończenia jego realizacji. 
Art. 35. 1. Koszty inwestycyjne poniesione na realizację zadań inwestycyjnych związanych ze spełnieniem ob o-
wiązków wynikających z przepisów dotyczących promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, z wyjątkiem 
kosztów sfinansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną, mogą zostać wykorzystane do zbilansowania 
z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji po przekroczeniu przez Rzeczpospolitą Polską 15% kr a-
jowego celu ogólnego w zakresie udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto. Udział 
energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto ustala się na podstawie wyników badań statystyc z-
nych statystyki publicznej gromadzonych zgodnie z przepisami wydawanymi na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 
1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 6 49, 730 i 2294). 
2.53) Koszty inwestycyjne wyraża się w złotych w cenach z 2010 r. z uwzględnieniem wskaźników cen nakładów inw e-
stycyjnych ustalanych na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłaszanego na podstawie 
art. 15 ust. 5b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. 
zm.54)) za rok poprzedzający koniec okresu sprawozdawczego. 
3. Koszty inwestycyjne ponoszone w walutach obcych podlegają przeliczeniu na złote zgodnie z przepisami ustawy 
z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości. 
Art. 36. 1. Sprawozdanie rzeczowo-finansowe jest weryfikowane przez biegłego rewidenta, o którym mowa w ust a-
wie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2019 r. 
poz. 1421, 1571, 2200 i 2217 ). 
2. Biegły rewident w ramach weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego sporządza opinię, w której poświa d-
cza wysokość poniesionych kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do 
przydzielenia uprawnień do emisji, z uwzględnieniem realizacji rzeczowych elementów zadania inwestycyjnego. 
3. Kosztami inwestycyjnymi kwalifikowanymi do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia upra w-
nień do emisji są koszty inwestycyjne netto poniesione na realizację zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie 
inwestycyjnym pomniejszone o wartość kosztów finansowanych ze źródeł stanowiących pomoc publiczną, a także 
o wartość finansowanych z innych źródeł kosztów poniesionych w związku ze spełnianiem obowiązków wynikających 
z przepisów dotyczących emisji przemysłowych oraz przepisów dotyczących promowania stosowania energii ze źródeł 
odnawialnych, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1. Przez koszty inwestycyjne netto należy rozumieć koszty pomniejszone 
o wartość podatku od towarów i usług, ale przed potrąceniem innych podatków i opłat. 
3a.55) Kwota kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację danego zadania inwestycyjnego ujętego 
w krajowym planie inwestycyjnym kwalifikowanych do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia upra w-
nień do emisji nie może przekroczyć całkowitej kwoty kosztów inwestycyjnych planowanej do poniesienia na to zadanie 
inwestycyjne według krajowego planu inwestycyjnego, pomniejszonej o kwoty kosztów określonych 
w art. 30 ust. 2 pkt 4–6. 
                                                           
53) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
54) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1018, 1309, 1358 , 1495, 1571, 1572, 
1649, 1655, 1751, 1798, 1978, 2020, 2200 i 2217. 
55) Dodany przez art. 1  pkt 22 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 136 
 
 4. Opinia biegłego rewidenta sporządzona  w języku polskim jest  składana wraz z tłumaczeniem tej opinii przez tł u-
macza przysięgłego na język angielski. Opinię biegłego rewidenta sporządza się na formularzu według wzoru określonego 
na podstawie ust. 6 pkt 3.56) 
5. Koszty weryfikacji sprawozdania rzeczowo-finansowego oraz koszty tłumaczenia opinii biegłego rewidenta przez 
tłumacza przysięgłego ponosi podmiot realizujący zadanie inwestycyjne. 
6. Minister właściwy do spraw środowiska określi i zamieści w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmi o-
towej urzędu obsługującego tego ministra wzory:57) 
1) formularza wniosku o zatwierdzenie odpowiedniego dla realizacji danego zadania inwestycyjnego wskaźnika lub 
wskaźników zgodności, o których mowa w art. 32 ust. 4, 
2) formularza sprawozdania rzeczowo-finansowego, 
3) formularza opinii biegłego rewidenta, o której mowa w ust. 2, 
4) formularza informacji, o której mowa w art. 34 ust. 2, 
5)58) formularza informacji, o której mowa w art. 38 ust. 6a, 
6)58) formularza zbiorczego zestawienia, 
7)58) formularza korekty wartości wydanych uprawnień do emisji, o której mowa w art. 40a ust. 4 
– z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia jednolitego standardu przekazywanych informacji, specyfiki zadań inwestycy j-
nych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym oraz potrzeby prawidłowego monitorowania ich realizacji, a także p o-
trzeby zapewnienia zgodności pomocy publicznej z warunkami jej dopuszczalności. 
Art. 37. 1. Zadania inwestycyjne realizowane przez operatora systemu przesyłowego gazowego albo systemu prz e-
syłowego elektroenergetycznego mogą być współfinansowane przez prowadzącego instalację wytwarzającą energię ele k-
tryczną lub grupę kapitałową, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną. 
2. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub grupa kapitałowa, do której należy prowadzący inst a-
lację wytwarzającą energię elektryczną, za współfinansowanie, o którym mowa w ust. 1, uzyskuje uprawnienia do emisji 
wydane w związku z rozliczeniem kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację zadania inwestycyjnego. 
3. Operator systemu przesyłowego ogłasza na swojej stronie internetowej ogólne warunki współfinansowania zad a-
nia inwestycyjnego oraz zamieszcza wzór umowy na współfinansowanie tego zadania. 
4. Ogólne warunki współfinansowania zadania inwestycyjnego określają w szczególności przedmiot zadania inw e-
stycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym wraz z harmonogramem realizacji tego zadania. 
5.59) Operator systemu przesyłowego gazowego albo systemu przesyłowego elektroenergetycznego po zawarciu 
umowy na współfinansowanie jest obowiązany niezwłocznie przekazać kopię tej umowy ministrowi właściwemu do 
spraw środowiska. 
Art. 38. 1. Uprawnienia do emisji są wydawane instalacjom wytwarzającym energię elektryczną w liczbie stanowi ą-
cej równowartość poświadczonej w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokości poniesionych kosztów inwestycy j-
nych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji, jednak nie większej niż liczba uprawnień d o 
emisji planowanych do przydzielenia tej instalacji na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1. 
2. Wartość uprawnień do emisji, które mają być wydane na dany rok, ustala się na podstawie jednostkowej ceny 
uprawnienia do emisji określonej w Komunikacie Komisji nr 2011/C 99/03 według kursu euro, który wyniósł 4 zł. 
3. W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokość poniesionych kosztów inw e-
stycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji jest wyższa niż wartość uprawnień do 
emisji planowanych do przydzielenia instalacji na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1, nadwyżka 
kosztów inwestycyjnych może zostać wykorzystana do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji w następnych 
latach okresu rozliczeniowego, jednak nie później niż do dnia 28 lutego 2020 r. 
4. W przypadku gdy poświadczona w sprawozdaniu rzeczowo-finansowym wysokość poniesionych kosztów inw e-
stycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania z wartością uprawnień do emisji jest niższa niż wartość uprawnień do 
emisji planowanych do przydzielenia instalacji na dany rok w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1, uprawni e-
nia do emisji, w liczbie która stanowi różnicę między liczbą uprawnień do emisji planowaną do przydzielenia na dany rok 
a liczbą uprawnień do emisji wydanych w tym roku instalacji, przenosi się na następne lata, nie dłużej jednak niż na 4 lata 
i nie później niż do dnia 28 lutego 2020 r. 
                                                           
56) Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 22 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
57) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 22 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
58) Dodany przez art. 1  pkt 22 lit. c tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
59) Dodany przez art. 1 pkt 2 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 136 
 
 5.60) Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne jest obowiązany przedłożyć ministrowi właściwemu do spraw środ o-
wiska informację, w postaci elektronicznej opatrzoną kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo postaci papierowej, 
o terminie zaprzestania realizacji tego zadania albo o terminie jego zakończenia, nie później niż po upływie 21 dni od dnia 
zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego albo dnia jego zakończenia. 
6. (uchylony)61) 
6a.62) Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację 
o zmianie mocy wytwórczej instalacji wytwarzającej energię elektryczną w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia real i-
zacji zadania. Informację przedkłada się w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym 
albo postaci papierowej. 
7. (uchylony)63) 
Art. 39. 1. Łączna wartość pomocy publicznej udzielonej w formie uprawnień do emisji na realizację danego zadania 
inwestycyjnego wraz z inną pomocą publiczną i pomocą de minimis  nie może przekroczyć 100% wartości kosztów kwal i-
fikowanych. 
2. (uchylony)64) 
3. (uchylony)64) 
4. (uchylony)64) 
5. (uchylony)64) 
6. (uchylony)64) 
7. (uchylony)64) 
Art. 40.65) 1. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu przez beneficjenta pomocy 
publicznej równowartości uprawnień do emisji wydanych w związku z realizacją danego zadania inwestycyjnego, określ a-
jąc kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem jej zwrotu, w przypadku gdy podmiot realizujący zadanie inwestycyjne 
ujęte w krajowym planie inwestycyjnym: 
1) nie osiągnął zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności określonych w decyzji, o której mowa 
w art. 32 ust. 8, lub 
2) otrzymał decyzję odmawiającą zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników zgodności, lub 
3) nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 32 ust. 4, lub 
4) zaprzestał realizacji tego zadania, lub 
5) otrzymał uprawnienia do emisji, których równowartość wraz z inną pomocą publiczną i pomocą de minimis  
powoduje przekroczenie, o którym mowa w art. 39 ust. 1. 
2. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, także w przypadku gdy wartość 
wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją zadania inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo któr e-
go realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, jest wyższa niż 
wysokość kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania poniesionych w związku z realizacją innych zadań 
inwestycyjnych, o których mowa w art. 40a ust. 1. 
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, beneficjent pomocy publicznej zwraca równowartość uprawnień do emisji 
stanowiących różnicę pomiędzy wydanymi a zbilansowanymi uprawnieniami do emisji. 
4. Kwota podlegająca zwrotowi stanowi równowartość uprawnień do emisji podlegających zwrotowi obliczoną przy 
uwzględnieniu jednostkowej ceny uprawnienia do emisji, która odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji 
notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym realizowany był obrót 
uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania uprawnień do emisji na rachunek prowadzącego instalację, 
powiększoną o odsetki, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. 
ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Tekst mający 
znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 248 z 24.09.2015, str. 9), obliczone z zastosowaniem stopy zwrotu pomocy określonej 
zgodnie z rozdziałem V rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania 
rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu 
                                                           
60) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 24 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
61) Przez art. 1 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
62) Dodany przez art. 1  pkt 24 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
63) Przez art. 1  pkt 24 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
64) Przez art. 1 pkt 2 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
65) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 136 
 
 Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.66) – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, 
rozdz. 8, t. 4, str. 3) w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski 
w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji. 
5. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu 
państwa. 
6. Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – 
Ordynacja podatkowa. 
7. Kwota, o której mowa w ust. 4, podlega egzekucji administracyjnej w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 
1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
Art. 40a.67) 1. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne, którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja nie 
doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, może wystąpić do ministra właśc i-
wego do spraw środowiska z wnioskiem o wyrażenie zgody na zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji 
kosztami inwestycyjnymi poniesionymi na realizację innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwest y-
cyjnym. 
2. Wniosek zawiera: 
1) przyczyny zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego albo nieosiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wska ź-
ników zgodności; 
2) liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją zadania inwestycyjnego, którego realiz a-
cji zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników 
zgodności, w podziale na poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje; 
3) liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji, które będą bilansowane kosztami inwestycyjnymi innych zadań 
inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1, w podziale na poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje. 
3. Wartość wydanych uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się w sposób określony w art. 38 ust. 2. 
4. W celu zbilansowania wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku 
z realizacją innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1, podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dołącza do 
wniosku zweryfikowane sprawozdanie rzeczowo-finansowe albo korektę wartości wydanych uprawnień do emisji bila n-
sowanych kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych ujętych 
w krajowym planie inwestycyjnym oraz zbiorcze zestawienie lub jego korektę. Korektę wartości wydanych uprawnień do 
emisji sporządza się na formularzu według wzoru określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 7. 
5. Minister właściwy do spraw środowiska wyraża, w drodze decyzji, zgodę na zbilansowanie wartości wydanych 
uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją przez ten podmiot innych zadań i n-
westycyjnych, o których mowa w ust. 1. 
6. W przypadku złożenia wniosku postępowanie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, zawiesza się do dnia 
rozstrzygnięcia wniosku. 
7. Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, postępowanie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, umarza się. 
8. Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje niezwłocznie 
Komisji Europejskiej oraz Krajowemu ośrodkowi kopie dokumentów, o których mowa w ust. 4. 
9. Umorzenie postępowania, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, nie stanowi przeszkody do wszczęcia n o-
wego postępowania w tym przedmiocie w przypadku, gdy: 
1) podmiot realizujący inne zadanie inwestycyjne, o którym mowa w ust. 1, zaprzestanie jego realizacji lub nie osiągnie 
zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności w odniesieniu do nowego zadania inwestycyjnego lub 
2) Komisja Europejska wyrazi sprzeciw wobec zbilansowania wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inw e-
stycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją przez ten podmiot innych zadań inwestycyjnych, o których mowa 
w ust. 1. 
10. W przypadku o którym mowa w ust. 9 pkt 2, minister właściwy do spraw środowiska stwierdza wygaśnięcie d e-
cyzji, o której mowa w ust. 5. 
                                                           
66) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 302 z 01.11.2006, str. 10, Dz. Urz. UE L 407 
z 20.12.2006, str. 1, Dz. Urz. UE L 82 z 25.03.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 313 z 22.11.2008, str. 1, Dz. Urz. UE L 81 z 27.03.2009, 
str. 15, Dz. Urz. UE L 308 z 2 4.11.2009, str. 5, Dz. Urz. UE L 109 z 12.04.2014, str. 14, Dz. Urz. UE L 325 z 10.12.2015, str. 1, 
Dz. Urz. UE L 51 z 26.02.2016, str. 1 i Dz. Urz. UE L 327 z 02.12.2016, str. 19. 
67) Dodany przez art. 1 pkt 2 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 136 
 
 Art. 40b.67) Na wniosek podmiotu realizującego więcej niż jedno zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie i n-
westycyjnym minister właściwy do spraw środowiska może, uwzględniając charakter zadania inwestycyjnego ujętego 
w krajowym planie inwestycyjnym, którego dotyczy wniosek, oraz efekt ekologiczny wynikający z realizacji zadań inw e-
stycyjnych przez wnioskodawcę, wyrazić zgodę na zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami i n-
westycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycy j-
nym. Przepisy art. 40a stosuje się odpowiednio. 
Art. 41. 1. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej w celu akceptacji wykaz inst a-
lacji wytwarzających energię elektryczną wraz z liczbą uprawnień do emisji, które  są planowane do wydania tym instal a-
cjom w danym roku okresu rozliczeniowego. 
2. Minister właściwy do spraw środowiska, po zaakceptowaniu przez Komisję Europejską wykazu, o którym mowa 
w ust. 1, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra inform a-
cję o liczbie uprawnień do emisji, które w danym roku okresu rozliczeniowego zostaną  wydane instalacjom wytwarzaj ą-
cym energię elektryczną. 
3. Uprawnienia do emisji wydaje się na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w liczbie określonej w in-
formacji, o której mowa w ust. 2. 
Art. 42. 1. Krajowy ośrodek sporządza corocznie raport z realizacji zadań inwestycyjnych na podstawie danych 
i informacji zawartych w sprawozdaniach rzeczowo-finansowych i przekazuje go ministrowi właściwemu do spraw śr o-
dowiska w terminie do dnia 30 listopada każdego roku. 
2. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw energii zatwierdza 
raport z realizacji zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym. 
3. Minister właściwy do spraw środowiska przedkłada raport, o którym mowa w ust. 2, Komisji Europejskiej. 
4. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza raport, o którym mowa w ust. 2, uwzględniając poufność info r-
macji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej 
konkurencji, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.  
Art. 43. Krajowy ośrodek przekazuje sprawozdania albo informacje, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 
30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 362 oraz z 2019 r. 
poz. 730 i 1063) na zasadach i w trybie przepisów wydanych na podstawie art. 32 ust. 11 i art. 35 pkt 1 tej ustawy.  
Art. 44. Minister właściwy do spraw środowiska może przedłożyć Komisji Europejskiej na 2 lata przed zakończ e-
niem okresu rozliczeniowego wniosek o wydłużenie okresu, w którym mogą być przydzielone uprawnienia do emisji na 
zasadach określonych w niniejszym rozdziale. 
Rozdział 7 
Przydział uprawnień do emisji operatorom statków powietrznych 
Art. 45. Uprawnienia do emisji przydzielane operatorom statków powietrznych na podstawie przepisów niniejszego 
rozdziału są uprawnieniami do emisji lotniczych, o których mowa w art. 3 pkt 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 
Art. 46. 1. Operator statku powietrznego składa do ministra właściwego do spraw środowiska wniosek o przydział 
uprawnień do emisji, nie później niż na 21 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony 
po upływie tego terminu pozostawia się bez rozpatrzenia. 
2. Wniosek o przydział uprawnień do emisji podlega opłacie rejestracyjnej w wysokości 500 zł. Opłata jest wno-
szona na rachunek urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska i stanowi dochód budżetu państwa. 
3. Wniosek o przydział uprawnień do emisji zawiera: 
1) nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jego adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby; 
2) oznaczenie okresu rozliczeniowego, którego dotyczy wniosek. 
4. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji dołącza się: 
1) dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej; 
2) raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o którym mowa w art. 6 7 
rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu. 
  
  
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 136 
 
 5. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w ust. 3 i 4, 
minister właściwy do spraw środowiska wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków w terminie 14 dni od 
dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 
6. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje wnioski o przydział uprawnień do emisji do Komisji Europe j-
skiej, nie później niż na 18 miesięcy przed dniem rozpoczęcia okresu rozliczeniowego. 
7. Minister właściwy do spraw środowiska, zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej wydaną na podstawie art. 3e 
ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza: 
1) całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego, kt ó-
rego wniosek o przydział uprawnień do emisji został przekazany do Komisji Europejskiej, mnożąc liczbę tonokil o-
metrów podanych w tym wniosku przez wartość wzorca porównawczego ustalonego w decyzji; 
2) liczbę uprawnień do emisji przydzielonych na każdy rok okresu rozliczeniowego operatorowi statku powietrznego, 
którego wniosek o przydział uprawnień do emisji został przekazany do Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą 
liczbę uprawnień do emisji, obliczoną zgodnie z pkt 1, przez liczbę lat okresu rozliczeniowego. 
8.68) Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych oraz liczba uprawnień 
do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych na każdy rok okresu rozliczeniowego podlegają zmniejszeniu 
proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych wynikającego z art. 1 pkt 6 lit. c roz-
porządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającego dyrektywę 
2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do działań lotniczych i w celu 
przygotowania wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r. (Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7), zwanego 
dalej „rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392”. 
9.68) Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych na każdy rok okresu rozliczeni o-
wego, począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r. podlega corocznie dostosowaniu za pomocą współczynnika liniowego, 
w sposób, o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.  
Art. 47. 1. Operator statku powietrznego może wystąpić z wnioskiem o przydział uprawnień do emisji z rezerwy, 
z której przydziela się uprawnienia do emisji dla operatorów statków powietrznych, zwanej dalej „specjalną rezerwą”. 
2. Uprawnienia do emisji ze specjalnej rezerwy przydziela się operatorowi statku powietrznego, w przypadku gdy: 
1) rozpoczęcie wykonywania operacji lotniczych objętych systemem nastąpiło po zakończeniu roku monitorowania, 
o którym mowa w art. 81 ust. 2, i ich wykonywanie nie stanowi kontynuacji operacji lotniczych wykonywanych 
uprzednio przez innego operatora statku powietrznego albo 
2) średnioroczny wzrost liczby tonokilometrów między rokiem monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, 
a drugim rokiem okresu rozliczeniowego wynosi ponad 18%, pod warunkiem że nie jest on następstwem operacji 
lotniczych wykonywanych uprzednio przez innego operatora statku powietrznego. 
3. Liczba uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy przydzielonych operatorowi statku powietrznego, który spełnia 
przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, nie może przekroczyć 1 000 000 uprawnień do emisji w okresie rozliczeniowym. 
4. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy składa się do ministra właściwego do spraw śr o-
dowiska nie później niż do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu rozliczeniowego. Wniosek złożony po upływie tego 
terminu pozostawia się bez rozpatrzenia. 
5. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy podlega opłacie rejestracyjnej w wysokości 
500 zł. Opłata jest wnoszona na rachunek urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska i stanowi 
dochód budżetu państwa. 
6. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy stosuje się art. 46 ust. 3. 
7. Do wniosku o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy dołącza się: 
1) dowody potwierdzające spełnienie przez operatora statku powietrznego przesłanki, o której mowa w ust. 2 pkt 1 albo pkt 2; 
2) dowód wniesienia opłaty rejestracyjnej; 
3) raport dotyczący tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o którym mowa w art. 6 7 
rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, oraz sprawozdanie z weryfikacji tego raportu. 
                                                           
68) Dodany przez art. 1 pkt 2 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 136 
 
 8. Wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy złożony przez operatora statku powietrznego 
spełniającego przesłankę, o której mowa w ust. 2 pkt 2, zawiera dodatkowo informacje o: 
1) procentowym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego między rokiem 
monitorowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego; 
2) całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego między rokiem mon i-
torowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego; 
3) całkowitym wzroście liczby tonokilometrów wykonanych przez operatora statku powietrznego między rokiem mon i-
torowania, o którym mowa w art. 81 ust. 2, a drugim rokiem okresu rozliczeniowego, przekraczającym 18%. 
9. Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy nie spełnia wymogów formalnych, o których 
mowa w ust. 6–8, minister właściwy do spraw środowiska wzywa operatora statku powietrznego do usunięcia braków 
w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 
10. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje do Komisji Europejskiej wnioski o przydział uprawnień do 
emisji ze specjalnej rezerwy nie później niż do dnia 31 grudnia w trzecim roku okresu rozliczeniowego. 
11. Minister właściwy do spraw środowiska, zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej wydaną na podstawie art. 3f 
ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w terminie 3 miesięcy od dnia podjęcia przez Komisję Europejską tej decyzji, oblicza: 
1) całkowitą liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na dany okres rozliczeniowy operatorowi 
statku powietrznego, którego wniosek o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany 
do Komisji Europejskiej; 
2) liczbę uprawnień do emisji przydzielonych ze specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego operatorowi 
statku powietrznego, którego wniosek o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy został przekazany 
do Komisji Europejskiej, dzieląc całkowitą liczbę uprawnień do emisji, o której mowa w pkt 1, przez liczbę lat poz o-
stałych do końca okresu rozliczeniowego. 
12. Obliczenie całkowitej liczby uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 11 pkt 1, następuje przez pomnożenie wa r-
tości wzorca porównawczego ustalonego w decyzji Komisji Europejskiej wydanej na podstawie art. 3f ust. 5 dyrektywy 
2003/87/WE przez: 
1) liczbę tonokilometrów wskazaną we wniosku o przydzielenie uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy w przy-
padku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1; 
2) liczbę tonokilometrów przekraczającą procentowy wzrost, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w przypadku, o którym 
mowa w tym przepisie. 
13.69) Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych oraz liczba uprawnień 
do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych ze specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego 
podlegają zmniejszeniu proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych wynikającego 
z art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392. 
14.69) Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych ze specjalnej rezerwy na każdy 
rok okresu rozliczeniowego, o której mowa w ust. 11 pkt 2, począwszy od dnia 1 stycznia 20 21 r. podlega corocznie d o-
stosowaniu za pomocą współczynnika liniowego, w sposób, o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parla-
mentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392. 
Art. 48. 1. Minister właściwy do spraw środowiska po dokonaniu obliczeń, o których mowa w art. 46 ust. 7–9 
i art. 47 ust. 11, 13 i 14, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego 
ministra i przekazuje do Krajowego ośrodka informacje o:70) 
1) całkowitej liczbie uprawnień do emisji przyznanych na okres rozliczeniowy operatorowi statku powietrznego; 
2) liczbie uprawnień do emisji przyznanych operatorowi statku powietrznego na każdy rok okresu rozliczeniowego. 
2. Uprawnienia do emisji są wydawane operatorowi statku powietrznego, w terminie do dnia 28 lutego każdego roku, 
w liczbie, jaka została określona w informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 2. 
                                                           
69) Dodany przez art. 1 pkt 2 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
70) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 136 
 
 Rozdział 8 
Aukcje uprawnień do emisji 
Art. 49. 1. Liczbę uprawnień do emisji przeznaczonych do sprzedaży w drodze aukcji określa i ogłasza Komisja 
Europejska, zgodnie z art. 10 oraz art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010. 
2.71) Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu państwa. 
2a.72) Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art. 27 ust. 3 zdanie 
drugie, przekazuje się w wysokości: 
1) 20% na wyodrębnione subkonto, o którym mowa w art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarz ą-
dzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji; 
2) 80% do Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 2018 r. 
o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2538 oraz z 2019 r. poz. 412, 
1210, 1495 i 1532). 
2b.73) Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, w wysokości 8 000 000 zł, stanowią prz y-
chód Narodowego Funduszu. 
2c.74) 25% środków uzyskanych ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem środków, o których 
mowa w ust. 2a, począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r., nie więcej niż 1766,9 mln zł w 2020 r. i nie więcej niż 988,18 mln zł 
w 2021 r., przekazuje się do Funduszu Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy 
z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (Dz. U. poz. 1532). 
3. Zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji określa rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010. 
4. Krajowy ośrodek pełni funkcję prowadzącego aukcję w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) 
1031/2010. 
5. Uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do uprawnień do emisji sprzedawanych w drodze aukcji 
wykonuje minister właściwy do spraw środowiska. 
6. Co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z aukcji uprawnień do emisji ogólnych w danym roku k a-
lendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów:75) 
1) redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetyc z-
nej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji 
w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansow a-
nie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do 
skutków zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu 
w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych; 
2)76) rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego energii ze 
źródeł odnawialnych, jak również rozwój innych technologii przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej 
i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego 
zwiększenia efektywności energetycznej do poziomu ustalonego w przepisach prawa Unii Europejskiej; 
3) unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania w krajach rozwijających się, które ratyfik o-
wały Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku dnia 
9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. poz. 238); transfer technologii i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków 
zmian klimatu w tych krajach; 
4) pochłanianie dwutlenku węgla (CO 2) związane z zalesianiem oraz antropogenicznymi działaniami z zakresu gosp o-
darki leśnej w Unii Europejskiej; 
5) bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie dwutlenku węgla  (CO2), w szczególności 
pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem kopalnym oraz z sektorów i podsektorów przemysłu, również 
w krajach trzecich; 
                                                           
71) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 31 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
72) Dodany przez art. 4 pkt 3  ustawy, o której mowa w odnośniku 38. 
73) Dodany przez art. 1 pkt 31 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
74) Dodany przez art. 2 7 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (Dz. U. 
poz. 1532), która weszła w życie z dniem 29 sierpnia 201 9 r. 
75) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
76) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 31 lit. c tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 136 
 
 6) finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych środków transportu; 
7) finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz czystych technologii w sektorach obj ę-
tych systemem; 
8)77) działania służące zwiększeniu efektywności energetycznej, finansowaniu modernizacji i rozbudowy systemów sieci 
ciepłowniczych i termomodernizacji budynków lub dostarczeniu wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspe k-
tów społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niskich i średnich dochodach; 
9) (uchylony)78) 
10) pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez Krajowy ośrodek; 
11)79) finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu, w tym działań związanych z przystosowaniem się do sku t-
ków tych zmian, w państwach trzecich wrażliwych na skutki zmian klimatu; 
12)79) wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi, nabywania umiejętności i poszukiwania nowych miejsc pracy 
przez pracowników w celu niwelowania skutków przejścia do gospodarki niskoemisyjnej, w szczególności 
w regionach, których najbardziej dotyczy transformacja miejsc pracy. 
6a.80) Środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji lotniczych w danym roku kalendarzowym lub ich 
równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów: 
1) redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetyc z-
nej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji 
w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP14 i COP/MOP4), adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansow a-
nie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do 
skutków zmian klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu 
w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych; 
2) unikanie wylesiania; 
3) finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych środków transportu; 
4) finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do skutków tych zmian w dziedzinie 
aeronautyki i transportu lotniczego; 
5) pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez Krajowy ośrodek. 
7. Za realizację zasady wyrażonej w ust. 6 uznaje się również stosowanie polityk wsparcia podatkowego lub fina n-
sowego oraz polityk regulacyjnych wywierających wpływ na wsparcie finansowe działań wymienionych w ust. 6. 
Art. 50. 1. Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów 
publicznych przygotowuje corocznie sprawozdanie dotyczące wykorzystania w poprzedzającym roku kalendarzowym 
środków przeznaczonych na cele lub polityki, o których mowa w art. 49 ust. 6 i 7, z zachowaniem wymagań określonych 
w art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie 
mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych 
informacji na poziomie krajowym i unijnym, mających znaczenie dla zmiany klimatu, oraz uchylającego decyzj ę 
280/2004/WE (Dz. Urz. UE L 165 z 18.06.2013, str. 13). 
2. Minister właściwy do spraw środowiska uzgadnia sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, z członkami Rady 
Ministrów i przedstawia je do akceptacji Radzie Ministrów. Po zaakceptowaniu sprawozdania przez Radę Ministrów, minister 
właściwy do spraw środowiska przekazuje sprawozdanie, w terminie do dnia 31 lipca każdego roku, Komisji Europejskiej. 
3. W przypadku gdy wysokość wydatkowanych środków pieniężnych w danym roku kalendarzowym  nie osiągnęła 
minimalnego poziomu wynikającego z art. 49 ust. 6 i 7, Rada Ministrów wskaże, w drodze uchwały, cele spośród wymi e-
nionych w art. 49 ust. 6, na które w kolejnych latach zostaną wydatkowane środki konieczne do osiągnięcia tego poziomu, 
biorąc pod uwagę potrzeby związane z redukcją gazów cieplarnianych i ochroną środowiska. 
4. Rada Ministrów podejmie uchwałę, o której mowa w ust. 3, nie później niż przed rozpoczęciem prac nad proje k-
tem ustawy budżetowej na rok kolejny. 
                                                           
77) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 31 lit. c tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
78) Przez art. 1  pkt 31 lit. c tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
79) Dodany przez art. 1  pkt 31 lit. c tiret piąte ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
80) Dodany przez art. 1  pkt 31 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 136 
 
 Rozdział 9 
Zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych 
Art. 51. Eksploatacja instalacji jest dozwolona wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia. 
Art. 52. 1. Zezwolenie jest wydawane na wniosek prowadzącego instalację. 
2. Zezwolenie wydaje odpowiednio organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na 
wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, o którym mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony 
środowiska, zwany dalej „organem właściwym do wydania zezwolenia”. 
3. Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony. 
4. Na wniosek prowadzącego instalację zezwoleniem można objąć emisję z jednej lub więcej instalacji położonych 
na terenie jednego zakładu. 
Art. 53. 1. Wniosek o wydanie zezwolenia zawiera: 
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu  miejsca zamieszkania albo adresu 
siedziby; 
2) adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja; 
3) informację o tytule prawnym do instalacji; 
4) informację o instalacji, stosowanych urządzeniach i technologiach oraz charakterystykę techniczną źródeł powst a-
wania i miejsca emisji; 
5) informację o rodzaju prowadzonych działań w instalacji; 
6) określenie rodzajów gazów cieplarnianych, które mają być objęte zezwoleniem. 
2. Do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się: 
1) kopię pozwolenia zintegrowanego albo kopię pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, jeżeli 
jego uzyskanie jest wymagane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, 
z tym że kopii tych pozwoleń nie dołącza się, jeżeli zostały one wydane przez organ właściwy do wydania zezwol e-
nia lub organ ten je posiada; 
2) streszczenie wniosku sporządzone w języku niespecjalistycznym; 
3)81) plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, zwany 
dalej „planem monitorowania wielkości emisji”, wraz z dokumentami uzupełniającymi i informacjami, o których 
mowa w tym przepisie, w postaci papierowej i postaci elektronicznej; 
4) plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 
3. W przypadku instalacji o niskim poziomie emisji, o której mowa w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) 
nr 601/2012, do wniosku o wydanie zezwolenia dołącza się: 
1) dokumenty, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4; 
2) dokumenty potwierdzające spełnianie co najmniej jednego z warunków, o których mowa w art. 47 ust. 2 rozporz ą-
dzenia Komisji (UE) nr 601/2012; 
3)82) plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 78 ust. 2, w postaci papierowej i postaci elektronicznej. 
4.83) Wniosek o wydanie zezwolenia oraz dokumenty, o których mowa w ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 3 pkt 3, składa się 
w dwóch egzemplarzach. 
Art. 54. 1. Zezwolenie zawiera: 
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację oraz oznaczenie jego adresu miejsca zamieszkania albo adresu 
siedziby; 
2) adres zakładu, na terenie którego jest położona instalacja; 
3) określenie instalacji oraz charakterystykę techniczną źródeł powstawania i miejsca emisji; 
4) określenie rodzaju działalności prowadzon ej w instalacji; 
5) określenie rodzajów gazów cieplarnianych objętych zezwoleniem; 
6)84) datę, od której obowiązuje plan monitorowania wielkości emisji, nie wcześniejszą niż data złożenia wniosku 
o wydanie zezwolenia. 
                                                           
81) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 32 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
82) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32  lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
83) Dodany przez art. 1  pkt 32 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
84) Dodany przez art. 1  pkt 33 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 136 
 
 2. Organ właściwy do wydania zezwolenia, po zasięgnięciu opinii Krajowego ośrodka, w zezwoleniu zatwierdza: 
1) plan monitorowania wielkości emisji; 
2) plan poboru próbek w przypadku, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 
3. Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego. 
4. Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia otrzymania kompletnego 
wniosku, o którym mowa w art. 53.85) Opinia jest wydawana w postaci elektronicznej albo w postaci papierowej i zawiera 
ocenę przedłożonego planu. 
5. Brak wydania opinii w terminie, o którym mowa w ust. 4, uważa się za wyrażenie opinii pozytywnej.  
6. Plan monitorowania wielkości emisji lub plan poboru próbek stanowi załącznik do zezwolenia. 
7. Do zmiany zezwolenia przepisy ust. 2–6 stosuje się odpowiednio. 
8.86) W przypadku zmiany planu monitorowania wielkości emisji z powodu zmian niebędących istotnymi zmianami 
w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, a także w przypadku zmian, o których mowa 
w art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3, Krajowy ośrodek nie wydaje opinii, o której mowa w ust. 2. Kopię zmienionego planu monit o-
rowania wielkości emisji organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje niezwłocznie Krajowemu ośrodkowi. 
Art. 55. 1. Prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia w przypadku: 
1) zmiany w instalacji skutkującej zmianą charakteru lub sposobu funkcjonowania instalacji, która ma wpływ na p o-
ziom działalności; 
2) zmiany nazwy, pod którą prowadzący instalację prowadzi działalność; 
3) zmiany prowadzącego instalację; 
4) łączenia albo podziału instalacji; 
5) zaistnienia zdarzenia powodującego konieczność zmiany planu monitorowania wielkości emisji, jeżeli zmiana ta ma 
charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 
2. Prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia w terminie nie dłuższym niż 
30 dni od dnia wystąpienia zmian lub zdarzenia, o których mowa w ust. 1. 
2a.87) Jeżeli w wyniku zmiany, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nastąpiło znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej 
w instalacji, o którym mowa w art. 69 ust. 2, prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę 
zezwolenia w terminie, o którym mowa w art. 67 ust. 3. 
3. Do wniosku o zmianę zezwolenia przepisy art. 52 i art. 53 stosuje się odpowiednio. 
Art. 56. 1. Organ właściwy do wydania zezwolenia co najmniej raz na 5 lat dokonuje analizy wydanego zezwolenia. 
2. Jeżeli z przeprowadzonej analizy wynika potrzeba zmiany zezwolenia, organ właściwy do wydania zezwolenia 
wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia. 
3. Jeżeli zmiana, o której mowa w ust. 2, dotyczy planu monitorowania wielkości emisji lub planu poboru próbek, 
organ wzywa prowadzącego instalację do przedłożenia zmienionego planu monitorowania wielkości emisji lub planu 
poboru próbek, wyznaczając termin na wykonanie tego obowiązku.  
4.88) Krajowy ośrodek dokonuje analizy planu monitorowania lub planu poboru próbek oraz informuje organ właś-
ciwy do wydania zezwolenia o stwierdzonych nieprawidłowościach i przypadkach niezgodności z przepisami rozporz ą-
dzenia Komisji (UE) nr 601/2012. Przepisy art. 54 ust. 2–5 stosuje się odpowiednio. 
5. Organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje oceny informacji, o której mowa w ust. 4, i w przypadku 
stwierdzenia potrzeby zmiany zezwolenia, wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia. Przepis 
ust. 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 57. W przypadku zmiany, cofnięcia albo wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego lub pozwolenia na wprow a-
dzanie gazów lub pyłów do powietrza, organ właściwy do wydania zezwolenia dokonuje analizy zezwolenia i jeżeli 
w wyniku dokonanych ustaleń stwierdzi ustanie przesłanek uczestnictwa instalacji w systemie albo potrzebę zmiany tego 
zezwolenia, wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie odpowiednio wygaśnięcia albo zmiany zezwolenia. 
                                                           
85) Zdanie pierwsze w brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 33 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
86) Dodany przez art. 1 pkt 33 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
87) Dodany przez art. 1 pkt 34  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
88) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 35  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 136 
 
 Art. 58. 1. Zezwolenie staje się bezprzedmiotowe, w przypadku gdy instalacja przestała spełniać kryteria uczest-
nictwa w systemie lub w przypadku określonym w art. 2 pkt 1 i 2. 
2. Prowadzący instalację jest obowiązany poinformować, pismem w postaci elektronicznej opatrzonym kwalifik o-
wanym podpisem elektronicznym albo pismem w postaci papierowej, organ właściwy do wydania zezwolenia i Krajowy 
ośrodek o wystąpieniu przypadku, o którym mowa w ust. 1, w terminie 21 dni od dnia jego wystąpienia. 
3. Organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia i wskazuje dzień, w którym zezwol e-
nie stało się bezprzedmiotowe. 
4. Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji z tej instalacji. 
5.89) W przypadku wygaśnięcia zezwolenia nie wydaje się uprawnień do emisji przydzielonych na kolejne lata okresu 
rozliczeniowego w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa 
w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11. 
6. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii po roku, w którym zezwolenie 
stało się bezprzedmiotowe podlegają zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio. 
7.90) Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się w przypadku, gdy zezwolenie udzielone instalacji stało się bezprzedmiotowe 
na skutek połączenia instalacji lub podziału instalacji, jeżeli w wyniku tego połączenia lub podziału powstała instalacja 
objęta systemem. 
Art. 59.91) 1. Prowadzący instalację powstałą w wyniku połączenia lub podziału jest obowiązany do przedłożenia 
Krajowemu ośrodkowi informacji i dokumentów, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 
2019/331, do końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło połączenie lub nastąpił podział. 
2. Krajowy ośrodek ocenia informacje i dane dotyczące instalacji powstałej w wyniku połączenia lub podziału inst a-
lacji, zgodnie z art. 25 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331. 
3. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o instalacjach powstałych 
w wyniku połączenia oraz podziału i przypadającej każdej z tych instalacji liczbie uprawnień do emisji. 
4. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej informację, o której mowa w ust. 3, 
w celu zaakceptowania propozycji połączenia lub podziału uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom ulegającym 
połączeniu lub podziałowi. 
5. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urz ę-
du obsługującego tego ministra informację o zmianach w wykazie instalacji, w tym o instalacjach powstałych w wyniku 
połączenia lub podziału i przypadającej każdej z tych instalacji liczbie uprawnień do emisji. 
6. Informacje, o których mowa w ust. 1, sporządza się na formularzu dotyczącym połączenia lub podziału instalacji, 
dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka.  
Art. 60. 1. Jeżeli prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia nie jest następcą prawnym pr o-
wadzącego instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu, prowadzący instalację ulegającą podziałowi albo łączeniu jest 
obowiązany do przekazania prowadzącemu instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia wszelkich informacji 
i dokumentów niezbędnych do sporządzenia raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz ni e-
zbędnych do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1. 
2. (uchylony)92) 
3. (uchylony)92) 
4. (uchylony)92) 
5. (uchylony)92) 
6. (uchylony)92) 
7. (uchylony)92) 
8. (uchylony)92) 
9. Prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału albo łączenia jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji 
z instalacji powstałej w wyniku podziału albo łączenia. 
                                                           
89) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 36 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
90) Dodany przez art. 1  pkt 36 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
91) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
92) Przez art. 1  pkt 38 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 136 
 
 Art. 61. 1. Z dniem zbycia tytułu prawnego do instalacji zbywca tego tytułu traci prawo do rozporządzania upra w-
nieniami do emisji przydzielonymi tej instalacji. 
2. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany zgłosić Krajowemu ośrodkowi nabycie tego tytułu pra w-
nego w terminie 21 dni od dnia nabycia. 
2a.93) Na wniosek nabywcy tytułu prawnego do instalacji Krajowy ośrodek zawiesza dostęp wszystkich upoważnionych 
przedstawicieli lub dodatkowych upoważnionych przedstawicieli do rachunku w rejestrze Unii lub do procesów, do których 
upoważniony przedstawiciel miał dostęp. Do wniosku dołącza się umowę nabycia tytułu prawnego, jej kopię o poświadczonej 
zgodności z oryginałem lub oświadczenie zbywcy tytułu prawnego o zbyciu tego tytułu na rzecz wnioskodawcy. 
3. Nabywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji z tej instalacji. 
4. Zbywca tytułu prawnego do instalacji jest obowiązany do przekazania nabywcy tego tytułu prawnego wszelkich 
informacji i dokumentów niezbędnych do sporządzenia raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, 
oraz niezbędnych do sporządzenia informacji, o której mowa w art. 64. 
Art. 62. 1.94) Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi i organowi Inspekcji kopie 
zezwolenia, zmiany zezwolenia, decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia lub stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia 
w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a także w postaci elektronicznej zatwierdzony plan m o-
nitorowania wielkości emisji oraz plan poboru próbek, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) 
nr 601/2012. 
2. Kopie decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia oraz decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia przekazuje się 
także marszałkowi województwa, chyba że organem właściwym do wydania zezwolenia jest marszałek województwa. 
Art. 63. 1. Organ Inspekcji wstrzymuje, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego 
zezwolenia. 
2. Postępowanie w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu. 
3. Po stwierdzeniu, że ustała przyczyna wstrzymania użytkowania instalacji, organ Inspekcji na wniosek prowadz ą-
cego instalację wydaje decyzję, w której uchyla decyzję o wstrzymaniu użytkowania instalacji i wyraża zgodę na podjęcie 
użytkowania instalacji. 
4. Organ Inspekcji przekazuje kopie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 3, Krajowemu ośrodkowi oraz organowi 
właściwemu do wydania zezwolenia w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzje stały się ostateczne. 
Art. 64. 1. Prowadzący instalację, której przydzielono uprawnienia do emisji na zasadach określonych 
w rozdziałach  5, 5a, 10 i 11, przedkłada Krajowemu ośrodkowi w terminie od dnia 15 listopada do dnia 31 grudnia ka ż-
dego roku informację o:95) 
1) rzeczywistych lub planowanych zmianach zdolności produkcyjnej, zmianach poziomu działalności oraz zmianach 
w działaniach w instalacji w danym roku w podziale na podinstalacje albo 
2) braku zmian w zakresie, o którym mowa w pkt 1. 
2. Informację, o której  mowa w ust. 1, przedkłada także podmiot prowadzący instalację powstałą w wyniku podziału 
albo łączenia instalacji, na zasadach określonych w art. 59. 
3.96) Informację, o której mowa w ust. 1, wprowadza się do Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych 
substancji, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów 
cieplarnianych i innych substancji, w sposób przewidziany dla raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy, 
wskazany w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy. 
4. (uchylony)97) 
5.98) Jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wynika, że rzeczywista lub planowana zmiana zdolności pr o-
dukcyjnej skutkuje znaczącym zwiększeniem zdolności produkcyjnej, znaczącym zmniejszeniem zdolności produkcyjnej 
albo częściowym lub całkowitym zaprzestaniem działalności w instalacji, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 10 
albo 11. 
                                                           
93) Dodany przez art. 1 pkt 39  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
94) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 40  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
95) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 41 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
96) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 41 lit. b ustawy, o  której mowa w odnośniku 5. 
97) Przez art. 1  pkt 41 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
98) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 41 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 136 
 
 Art. 65. 1. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wykaz prowadzących instal a-
cje, którzy w terminie nie dopełnili obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust. 1. 
2.99) Minister właściwy do spraw środowiska poleca Krajowemu ośrodkowi wstrzymanie wydania uprawnień do 
emisji przydzielonych na kolejny rok okresu rozliczeniowego prowadzącemu instalację, który w terminie nie dopełnił 
obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust. 1, i ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu 
obsługującego tego ministra wykaz prowadzących instalacje, którym wstrzymano wydanie uprawnień do emisji. 
3.99) Uprawnienia do emisji, których wydanie uległo wstrzymaniu, wydaje się, jeżeli prowadzący instalację do dnia 
1 lipca danego roku dopełni obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust. 1. 
4. W przypadku gdy z informacji przekazanych przez Krajowy ośrodek  wynika, że prowadzący instalację nie prze d-
łożył informacji w terminie określonym w ust. 3, minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o niewydaniu 
uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na ten rok okresu rozliczeniowego następujący po roku, za który nie została 
złożona informacja, o której  mowa w art. 64 ust. 1. 
5. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi 
w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. 
6. Do wykonania decyzji, o której mowa w ust. 4, jest obowiązany Krajowy ośrodek. 
Art. 66. 1. Po otrzymaniu raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, poprawionego raportu, 
o którym mowa w art. 86 ust. 10, lub decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 2, Krajowy ośrodek dokonuje analizy inform a-
cji, o której  mowa w art. 64 ust. 1, pod kątem ich spójności z danymi na temat wielkości emisji z instalacji. 
2. W przypadku gdy z dokumentów, o których mowa w ust. 1, wynikają rozbieżności między informacją o wielkości 
emisji z instalacji a danymi o poziomie działalności, określoną w informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1, Krajowy 
ośrodek występuje do prowadzącego instalację o przekazanie wyjaśnień. 
3.100) W przypadku niezłożenia wyjaśnień albo jeżeli z wyjaśnień prowadzącego instalację wynika, że informacje, 
o których mowa w art. 64 ust. 1, zawierają błędne lub nieprawdziwe informacje, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi 
właściwemu do spraw środowiska informację o stwierdzonych nieprawidłowościach. 
4. Po otrzymaniu informacji o stwierdzonych nieprawidłowościach, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do 
spraw środowiska występuje na piśmie do prowadzącego instalację o wprowadzenie zmian w informacji, o których mowa 
w art. 64 ust. 1, wskazując błędy i uchybienia wymagające zmiany. 
5. Prowadzący instalację wprowadza zmiany, o których mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. 
6. Jeżeli ze zmienionej informacji wynika potrzeba dostosowania całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji, 
określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do  informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 
albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji. 
Przepisy art. 73 ust. 1–8 stosuje się odpowiednio. 
7. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o stwierdzonych nieprawid-
łowościach i dostosowanej całkowitej rocznej  liczbie uprawnień do emisji. 
8. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urz ę-
du obsługującego tego ministra informację o zmianach w wykazie instalacji, w których w poprzednim roku nastąpiło 
częściowe zaprzestanie działalności, o którym mowa w art. 73 ust. 10, oraz dostosowanej  całkowitej rocznej  liczbie 
uprawnień do emisji przyznanej tym instalacjom. 
9. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w liczbie większej niż dostos o-
wana całkowita roczna  liczba uprawnień do emisji przyznanej tym instalacjom podlegają zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2–6 
stosuje się odpowiednio. 
10. W przypadku gdy prowadzący instalację nie wprowadzi zmian, o których mowa w ust. 4, minister właściwy do 
spraw środowiska wydaje decyzję o zawieszeniu wydania uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na kolejny rok 
okresu rozliczeniowego. Przepisy art. 65 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio. 
11. Decyzję, o której mowa w ust. 10, uchyla się, jeżeli prowadzący instalację wprowadzi zmiany, o których mowa 
w ust. 4. 
                                                           
99) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
100) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 136 
 
 Rozdział 10 
Przydział uprawnień do emisji dla instalacji nowej 
Art. 67. 1. Prowadzącemu instalację nową przydziela się uprawnienia do emisji z rezerwy uprawnień, o której mowa 
w art. 10a ust. 7 dyrektywy 2003/87/WE. 
2. Uprawnień do emisji nie przydziela się nowej instalacji wytwarzającej energię elektryczną. 
3. Prowadzący instalację nową składa wniosek o wydanie zezwolenia lub zmianę zezwolenia do organu właściwego 
do wydania zezwolenia nie później niż 3 miesiące przed dniem rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowej. 
Art. 68. 1. Prowadzący instalację nową składa wniosek o przydział uprawnień do emisji do ministra właściwego do 
spraw środowiska. Wniosek jest składany na formularzu dostępnym w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie po d-
miotowej urzędu obsługującego tego ministra w postaci papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie 
zawartych w nim danych. Do wniosku składanego w postaci elektronicznej dołącza się elektroniczne kopie  dokumentów. 
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje o instalacji nowej, w szczególności dotyczące: 
1) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji nowej; 
2) początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej; 
3) poziomu działalności w instalacji nowej; 
4) rozpoczęcia normalnej działalności w instalacji nowej albo zmienionej działalności w instalacji nowej, w której n a-
stąpiło znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej po dniu 30 czerwca 2011 r.; 
5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji proponowanych  do przydzielenia po rozpoczęciu przez i n-
stalację nową normalnej działalności obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5 pkt 4. 
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 
1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych we wniosku, o którym mowa w ust. 1; 
2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji informacji o instalacji nowej przekazanych we wniosku; 
3) opis i schemat strukturalny instalacji nowej z podziałem na podinstalacje. 
4.101) Początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną, o której mowa w ust. 2 pkt 2, określa się dla: 
1) instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. a, na podstawie: 
a) średniej wielkości produkcji z dwóch największych miesięcznych wielkości produkcji albo 
b) średniej wielkości produkcji z dwóch 30-dniowych okresów, w których wielkość produkcji była największa 
– w ciągu 90-dniowego okresu od dnia rozpoczęcia normalnej działalności w instalacji nowej; 
2) instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. b, na podstawie średniej z dwóch największych miesięcznych wie l-
kości produkcji w ciągu pierwszych 6 miesięcy od dnia rozpoczęcia zmienionej działalności, o której mowa 
w ust. 10, w instalacji nowej. 
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia no r-
malnej działalności lub zmienionej działalności w instalacji nowej. Wniosek złożony po upływie tego terminu pozostawia 
się bez rozpatrzenia. 
6. Informacje o instalacji nowej, o których mowa w ust. 2, podlegają weryfikacji przez weryfikatora w zakresie 
poprawności, wiarygodności oraz dokładności danych przekazywanych przez prowadzącego instalację nową, zgodnie 
z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7. Z przeprowadzonej weryfikacji sporządza się protokół. 
7. Koszty weryfikacji informacji ponosi prowadzący instalację nową. 
8.102) Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, nie spełnia wymogów, o których mowa w ust. 1 i 3, minister właściwy 
do spraw środowiska wzywa prowadzącego instalację nową do usunięcia braków w wyznaczonym terminie nie krótszym 
niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 
9. Przez rozpoczęcie normalnej działalności w instalacji nowej należy rozumieć, potwierdzony przez weryfikatora, 
pierwszy dzień ciągłego 90-dniowego okresu lub jeżeli w normalnym cyklu produkcyjnym w danym sektorze nie przew i-
dziano produkcji ciągłej − pierwszy dzień 90-dniowego okresu podzielonego pomiędzy cykle produkcyjne, w trakcie 
którego instalacja  działa z wykorzystaniem przynajmniej 40% zdolności produkcyjnej przewidzianej dla tej instalacji  lub 
jej części, biorąc pod uwagę, jeżeli jest to konieczne, szczególne warunki działania instalacji. 
                                                           
101) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 44 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
102) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 44 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 136 
 
 10. Przez rozpoczęcie zmienionej działalności w instalacji należy rozumieć, potwierdzony przez weryfikatora, pier w-
szy dzień ciągłego 90-dniowego okresu lub jeżeli w normalnym cyklu produkcyjnym w danym sektorze nie przewidziano 
produkcji ciągłej − pierwszy dzień 90-dniowego okresu podzielonego pomiędzy cykle produkcyjne, w trakcie którego 
zmieniona podinstalacja działa z wykorzystaniem przynajmniej 40% zdolności produkcyjnej podinstalacji lub jej części, 
biorąc pod uwagę, szczególne warunki działania podinstalacji. 
Art. 69. 1. W przypadku instalacji nowej, w której nastąpiło znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej po dniu 
30 czerwca 2011 r., prowadzący instalację do wniosku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, dołącza dokumentację potwie r-
dzającą wystąpienie znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnej w instalacji nowej. 
2. Przez znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej w instalacji rozumie się wzrost zdolności produkcyjnej lub 
poziomu działalności będący wynikiem co najmniej jednej zmiany fizycznej w odniesieniu do konfiguracji technicznej 
i funkcjonowania podinstalacji, innej niż zwykła wymiana istniejącej linii produkcyjnej w instalacji, na skutek którego: 
1) podinstalacja może działać ze zdolnością produkcyjną o co najmniej 10% wyższą w stosunku do początkowo zai n-
stalowanej zdolności produkcyjnej przed dokonaniem zmiany lub 
2) podinstalacja, której dotyczą fizyczne zmiany, osiągnęła znacznie wyższy poziom działalności prowadzący do uzys-
kania dodatkowego przydziału uprawnień do emisji wynoszącego ponad 50 000 uprawnień do emisji rocznie  stano-
wiącego jednocześnie  co najmniej 5% wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielonych tej instalacji 
przed dokonaniem zmiany, w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której 
mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art.  70 ust. 12. 
3. Zainstalowana zdolność produkcyjna instalacji lub podinstalacji po znaczącym zwiększeniu zdolności produkcy j-
nej jest uznawana za początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną instalacji lub podinstalacji przy ocenie dalszych 
zmian zdolności produkcyjnej. 
Art. 70. 1.103) Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi wniosek, o którym mowa 
w art. 68 ust. 1, w celu jego sprawdzenia pod względem kompletności zawartych w nim danych oraz poprawności prz e-
prowadzonych obliczeń, zgodnie z przepisami ustawy i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5, oraz wydania 
opinii w tym zakresie. 
2. W przypadku instalacji nowej, w której nastąpiło znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej, Krajowy ośrodek 
sprawdza także spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 69 ust. 1. 
3.104) Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wniosek, o którym mowa 
w art. 68 ust. 1, wraz z opinią, o której mowa w ust. 1, oraz tabelami zawierającymi informację o wstępnej rocznej liczbie 
uprawnień do emisji proponowanych do przydzielenia na poszczególne lata okresu rozliczeniowego dla instalacji nowej 
z podziałem na podinstalacje, zgodnie z przepisami ustawy i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5, w terminie 
14 dni od dnia przekazania tego wniosku albo od dnia otrzymania zmienionego wniosku, o którym mowa w ust. 5a. 
3a.105) Krajowy ośrodek przy sporządzeniu opinii, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę dane będące w jego p o-
siadaniu, w szczególności zawarte w: 
1) zezwoleniu na emisję gazów cieplarnianych; 
2) informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1; 
3) raporcie na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3; 
4) sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1. 
3b.105) Krajowy ośrodek przed sporządzeniem opinii, o której mowa w ust. 1, może zwrócić się do prowadzącego i n-
stalację o złożenie wyjaśnień, informując o tym ministra właściwego do spraw środowiska. Jeżeli z wyjaśnień prowadz ą-
cego instalację wynika potrzeba wprowadzenia zmian we wniosku, a także uzupełnienia lub poprawienia zawartych w nim 
danych, podmiot ten wprowadza we wniosku odpowiednie zmiany. 
3c.105) Do zmian we wniosku, o których mowa w ust. 3b, przepisy art. 68 ust. 1–4 stosuje się odpowiednio, z tym że 
zmieniony wniosek składa się do ministra właściwego do spraw środowiska za pośrednictwem Krajowego ośrodka. 
3d.105) Jeżeli w terminie 90 dni od dnia otrzymania wniosku przez Krajowy ośrodek prowadzący instalację nową nie 
złoży wyjaśnień albo nie zostaną usunięte wątpliwości w zakresie kompletności danych oraz poprawności przeprowadz o-
nych obliczeń zawartych we wniosku, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wniosek 
wraz z opinią, o której mowa w ust. 1, w terminie 14 dni po upływie tego terminu. 
                                                           
103) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 45 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
104) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 45 lit. b  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
105) Dodany przez art. 1  pkt 45 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 136 
 
 4. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji stanowi sumę wszystkich wstępnych rocznych liczb upra w-
nień do emisji dla każdej podinstalacji, obliczonych zgodnie z ust. 3. 
5.106) W przypadku stwierdzenia braków lub uchybień we wniosku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, i niewpro-
wadzenia przez prowadzącego instalację odpowiednich zmian, o których mowa w ust. 3b, minister właściwy do spraw 
środowiska wzywa prowadzącego instalację nową do złożenia wyjaśnień lub zmiany wniosku, wskazując braki lub uch y-
bienia, oraz wyznacza termin na złożenie zmienionego wniosku. Termin na złożenie zmienionego wniosku nie może być 
krótszy niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania. 
5a.107) Prowadzący instalację nową przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska zmieniony wniosek. 
Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio. 
6.108) Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o nieprzydzieleniu uprawnień do emisji z rezerwy 
uprawnień, jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 5, prowadzący instalację nie usunie wątpliwości w zakresie komple t-
ności danych oraz poprawności przeprowadzonych obliczeń zawartych we wniosku. 
7. W przypadku usunięcia braków lub uchybień we wniosku w wyznaczonym terminie przepisy ust. 1–3 stosuje się 
odpowiednio. 
8.109) Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej tabele zawierające informacje 
o wstępnej całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji proponowanych do przydzielenia na poszczególne lata okresu 
rozliczeniowego dla instalacji nowej, z podziałem na podinstalacje. 
9. (uchylony)110) 
10. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji, o której 
mowa w ust. 8, minister właściwy do spraw środowiska wzywa prowadzącego instalację nową do przedłożenia nowego 
wniosku o przydział uprawnień do emisji, wskazując błędy i zastrzeżenia ujawnione w trakcie kontroli wniosku przez 
Komisję Europejską. Przepisy ust. 1– 9, art. 68 ust. 1–4 i 6–10 oraz art. 69 stosuje się odpowiednio. 
11. Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji obliczona dla instalacji nowej stanowi wstępną całkowitą roczną 
liczbę uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 8, dostosowaną na każdy rok okresu rozliczeniowego  za pomocą wspó ł-
czynnika liniowego, o którym mowa w art. 10 ust. 9 akapit drugi decyzji Komisji nr 2011/278/UE. 
12.111) Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej 
urzędu obsługującego tego ministra informację o całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji przydzielonej dla instalacji 
nowej. 
Rozdział 11 
Zmiana przydzielonej liczby uprawnień do emisji w przypadku znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej 
lub częściowego lub całkowitego zaprzestania działalności w instalacji 
Art. 71. 1. W przypadku gdy z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji nastąpiło 
znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej po dniu 30 czerwca 2011 r., prowadzący instalację przedkłada Krajowemu 
ośrodkowi informację o zakresie zmniejszenia zdolności produkcyjnej oraz o zainstalowanej zdolności produkcyjnej 
w instalacji po dokonaniu znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie 
art. 21 ust. 5. 
2. Informację składa się na formularzu dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka w postaci papierowej 
i postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych. Do informacji składanej w postaci ele k-
tronicznej dołącza się elektroniczne kopie dokumentów. 
3. Informacja dotyczy w szczególności: 
1) wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji; 
2) zainstalowanej zdolności produkcyjnej; 
3) poziomu działalności w instalacji; 
4) rozpoczęcia zmienionej działalności w instalacji; 
5) wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji dostosowanej do poziomu znaczącego zmniejszenia 
zdolności produkcyjnej w pozostałych latach okresu rozliczeniowego począwszy od roku następującego po roku, 
w którym nastąpiło to znaczące zmniejszenie. 
                                                           
106) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 45 lit. d  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
107) Dodany przez art. 1  pkt 45 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
108) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45  lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
109) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. g  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
110) Przez art. 1 pkt 45 lit. h  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
111) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 45 lit. i ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 136 
 
 4. Do informacji dołącza się: 
1) raport o metodyce zbierania danych przekazanych w informacji; 
2) protokół z przeprowadzonej przez weryfikatora weryfikacji danych  przekazanych w informacji; 
3) opis i schemat strukturalny instalacji z podziałem na podinstalacje. 
5. Przez znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej w instalacji rozumie się obniżenie zdolności produkcyjnej 
lub poziomu działalności będące wynikiem co najmniej jednej zmiany fizycznej w odniesieniu do konfiguracji technicznej 
i funkcjonowania podinstalacji, innej niż zwykła wymiana istniejącej linii produkcyjnej w instalacji, na skutek którego: 
1) podinstalacja może działać ze zdolnością produkcyjną o co najmniej 10% niższą w stosunku do początkowo zainst a-
lowanej zdolności produkcyjnej przed dokonaniem zmiany lub 
2) podinstalacja, której dotyczą fizyczne zmiany, osiągnęła znacznie niższy poziom działalności, który prowadzi do 
zmniejszenia przydziału uprawnień do emisji o ponad 50 000 uprawnień do emisji rocznie stanowiącego jednocześnie  
co najmniej 5% wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielonych tej instalacji przed dokonaniem zmiany 
stosownie do informacji, o której mowa w ust. 11 albo w art. 26 ust. 4, albo w przepisach wydanych na podstawie art. 2 5 
ust. 4 lub stosownie do informacji, o której mowa w art. 70 ust. 12. 
5a.112) Informację przedkłada się w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia zmienionej działaln o-
ści, o której mowa w art. 68 ust. 10. 
6.113) Informacja podlega weryfikacji przez weryfikatora w zakresie poprawności, wiarygodności oraz dokładności 
danych przekazywanych przez prowadzącego instalację zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7. 
Weryfikator sporządza protokół z przeprowadzonej weryfikacji. Koszty weryfikacji informacji ponosi prowadzący 
instalację. 
7. Zainstalowana zdolność produkcyjna instalacji lub podinstalacji po znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcy j-
nej jest uznawana za początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną instalacji lub podinstalacji przy ocenie dalszych 
zmian zdolności produkcyjnej. 
8.114) Krajowy ośrodek sprawdza informację o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej pod względem ko m-
pletności zawartych w niej danych oraz poprawności przeprowadzonych obliczeń zgodnie z przepisami ustawy 
i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5, biorąc pod uwagę informacje i dane będące w posiadaniu Krajowego 
ośrodka, w szczególności w zezwoleniu, informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, raporcie na temat wielkości 
emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz w sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1. 
9.114) Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o znaczącym zmniejsz e-
niu zdolności produkcyjnej wraz z opinią dotyczącą tej informacji, w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Jeżeli info r-
macja jest nieprawidłowa lub niekompletna, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do jej poprawienia lub 
uzupełnienia w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, i przekazuje ją ministrowi właściwemu do spraw środo-
wiska w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawidłowej i kompletnej informacji. 
10. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej informację o znaczącym zmniejszeniu 
zdolności produkcyjnej wraz ze wstępną całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji dostosowaną do poziomu tego 
zmniejszenia w pozostałych latach okresu rozliczeniowego począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło 
to znaczące zmniejszenie. 
11. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wstępną całkowitą roczną liczbę uprawnień do emisji dostosowaną do 
poziomu znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, o której mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw środo-
wiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację 
o dostosowanej rocznej liczbie uprawnień do emisji dla instalacji, która znacząco zmniejszyła zdolność produkcyjną. 
12. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji dostosowanej 
do poziomu znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, o której mowa w ust. 10, minister właściwy do spraw śr o-
dowiska wzywa prowadzącego instalację do przedłożenia nowej informacji o znaczącym zmniejszeniu zdolności produ k-
cyjnej w instalacji w wyznaczonym terminie, wskazując błędy i zastrzeżenia ujawnione przez Komisję Europejską 
w trakcie kontroli poprzednio złożonej informacji. Przepisy ust. 2–11 stosuje się odpowiednio. 
 
                                                           
112) Dodany przez art. 1  pkt 46 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
113) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 46 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
114) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 46 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 136 
 
 Art. 72. 1.115) Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji nastąpiło zaprzestanie 
działalności, instalacji tej nie wydaje się uprawnień do emisji przydzielonych w przepisach wydanych na podstawie 
art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11, 
począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło zaprzestanie działalności. 
2. Uznaje się, że zaprzestanie działalności w instalacji następuje w razie zaistnienia co najmniej jednego 
z warunków: 
1) rozpoczęcie działalności w instalacji jest niemożliwe z przyczyn technicznych; 
2) instalacja nie działa i nie może wznowić działalności z przyczyn technicznych; 
3) instalacja nie działa i prowadzący instalację nie może wykazać, że przedmiotowa instalacja wznowi działalność na j-
później w terminie 6 miesięcy od dnia zaprzestania działalności. 
3.116) Zaprzestanie działalności w instalacji może nastąpić także w przypadku wygaśnięcia, cofnięcia albo ograniczenia 
udzielonego tej instalacji pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, albo 
wygaśnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 58 ust. 3. 
4. Organ właściwy do wydania zezwolenia może, w drodze decyzji, wydłużyć termin, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, 
nie więcej jednak niż do 18 miesięcy, jeżeli prowadzący instalację wykaże, że instalacja nie wznowi działalności w termi-
nie 6 miesięcy ze względu na wyjątkowe i nieprzewidywalne okoliczności, których nie można byłoby uniknąć nawet przy 
zachowaniu  należytej staranności, oraz które znajdują się poza jego kontrolą; okolicznościami tymi mogą być w szczegól-
ności klęska żywiołowa, wojna, zagrożenie wojną, akt terrorystyczny, zamieszki, sabotaż lub akt wandalizmu. 
5. Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi i organowi Inspekcji kopię decyzji, 
o której mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. 
6. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wykaz instalacji, w których zaprzestano 
działalności, w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku. 
7. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej 
urzędu obsługującego tego ministra informację zawierającą wykaz instalacji, w których zaprzestano działalności. 
8. Do rezerwowych instalacji lub ich części oraz do sezonowych instalacji lub ich części nie stosuje się przepisów 
ust. 2 pkt 3 i ust. 4. 
9. Instalacja działa jako instalacja rezerwowa albo sezonowa, jeżeli spełnia następujące warunki: 
1) jest objęta zezwoleniem i pozwoleniem zintegrowanym albo pozwoleniem na wprowadzanie pyłów lub gazów do 
powietrza; 
2) rozpoczęcie działalności w tej instalacji jest technicznie możliwe bez wprowadzania w niej fizycznych zmian; 
3) jest przeprowadzana regularna konserwacja tej instalacj i. 
10. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii po roku, w którym nastąpiło 
zaprzestanie działalności, podlegają zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio. 
Art. 73. 1. Częściowe zaprzestanie działalności w instalacji następuje w przypadku, gdy przynajmniej jedna pod-
instalacja: 
1) która przyczynia się do przydzielenia co najmniej 30% z całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielonych 
instalacji w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 2 6 
ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, 
2) której przydzielono ponad 50 000 uprawnień do emisji w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo sto-
sownie do informacji, o której mo wa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, 
– ogranicza poziom swojej działalności w danym roku kalendarzowym o co najmniej 50% w stosunku do historycznego 
poziomu działalności, o którym mowa w art. 21 ust. 3, albo poziomu działalności, o którym mowa w art. 68 ust. 2 pkt 3, 
zwanego dalej „początkowym poziomem działalności”. 
2.117) Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji nastąpiło częściowe zaprze-
stanie działalności, o którym mowa w ust. 1, Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną roczną liczbę uprawnień do emisji dla 
instalacji, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności. 
                                                           
115) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 47 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
116) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 47  lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
117) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48  lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 136 
 
 3. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, ograniczono o co najmniej 50% jednak mniej 
niż 75% w porównaniu z początkowym poziomem działalności, instalacji wydaje się uprawnienia do emisji w liczbie 
określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art.  26 ust. 4 
albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, pomniejszonej o połowę uprawnień do emisji przydzielonych dla podinstalacji, 
która przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w tej instalacji. 
4. Jeżeli poziom działalności podinstalacj i, o której mowa w ust. 1, ograniczono o co najmniej 75% jednak mniej 
niż 90% w porównaniu z początkowym poziomem działalności, instalacji wydaje się uprawnienia do emisji w liczbie 
określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 
albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, pomniejszonej o 75% uprawnień do emisji przydzielonych dla podinstalacji, która 
przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w tej instalacji. 
5. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, ograniczono o co najmniej 90% w porównaniu 
z początkowym poziomem działalności, instalacji wydaje się uprawnienia do emisji w liczbie określonej w przepisach 
wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 1 1 
lub art. 70 ust. 12, pomniejszonej o 100% uprawnień do emisji przydzielonych dla podinstalacji, która przyczyniła się do 
częściowego zaprzestania działalności w tej instalacji. 
6. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, osiągnie poziom wynoszący ponad 25% jej p o-
czątkowego poziomu działalności, instalacji, w której nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, wydaje się upraw-
nienia do emisji w liczbie określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, 
o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, z zachowaniem 50% przydziału uprawnień do 
emisji dla podinstalacji, która przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w instalacji. 
7. Jeżeli poziom działalności podinstalacji, o której mowa w ust. 1, osiągnie poziom wynoszący ponad 50% jej p o-
czątkowego poziomu działalności, instalacji, w której nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, wydaje się upraw-
nienia do emisji w liczbie określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, 
o której mowa w art. 26 ust. 4 albo w art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12, z zachowaniem 100% przydziału uprawnień do 
emisji dla podinstalacji, która przyczyniła się do częściowego zaprzestania działalności w tej instalacji. 
8.118) Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że podinstalacja, o której mowa w ust. 1, 
osiągnęła poziom przekraczający co najmniej 25% jej początkowego poziomu działalności, Krajowy ośrodek oblicza, zgodnie 
z ust. 6 albo 7, dostosowaną roczną liczbę uprawnień do emisji dla instalacji, począwszy od roku następującego po roku, 
w którym instalacja osiągnęła taki poziom działalności. 
9. Krajowy ośrodek w terminie do dnia 31 stycznia każdego roku przekazuje ministrowi właściwemu do spraw śr o-
dowiska informacje o instalacji, w której nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, lub w której, po częściowym z a-
przestaniu działalności, nastąpiło zwiększenie poziomu działalności, o którym mowa w ust. 6 i 7. Przepisy art. 71 ust. 10–12 
stosuje się odpowiednio. 
10. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu 
obsługującego tego ministra informację zawierającą wykaz instalacji, w których w poprzednim roku nastąpiło częściowe 
zaprzestanie działalności lub, w których, po częściowym zaprzestaniu działalności, nastąpiło zwiększenie poziomu działaln o-
ści, o którym mowa w ust. 6 i 7, oraz dostosowanej liczbie uprawnień do emisji dla każdej z tych instalacji. 
Rozdział 12 
Monitorowanie i rozliczanie wielkości emisji z operacji lotniczych i instalacji 
Art. 74. 1. Operator statku powietrznego, z wyjątkiem operatora statku powietrznego wymienionego w ust. 2, sp o-
rządza plan monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji 
(UE) nr 601/2012, zwany dalej „planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”, wraz z dokumentami uzupełniaj ą-
cymi i informacjami, o których mowa w tym przepisie. 
2. Operator statku powietrznego spełniający warunki określone w art. 54 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 
nr 601/2012, sporządza plan monitorowania w zakresie emisji z operacji lotniczych w sposób uproszczony określony 
w art. 54 ust. 3 tego rozporządzenia, bez zachowania wymogu przedkładania dokumentów uzupełniających, o których 
mowa w art. 12 tego rozporządzenia, zwany dalej „uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych”. 
3. W przypadku ubiegania się przez operatora statku powietrznego, o którym mowa w ust. 1 i 2, o przydział upra w-
nień do emisji, operator statku powietrznego sporządza również plan monitorowania odnoszący się do monitorowania 
i raportowania w zakresie danych dotyczących tonokilometrów, o którym mowa w art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji 
(UE) nr 601/2012, zwany dalej „planem monitorowania tonokilometrów”. 
                                                           
118) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 48 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 136 
 
 Art. 75. 1. Operator statku powietrznego składa wniosek o zatwierdzenie planów monitorowania, o których mowa 
w art. 74, do ministra właściwego do spraw środowiska. 
2. Wniosek o zatwierdzenie planów monitorowania zawiera: 
1) imię i nazwisko albo nazwę operatora statku powietrznego oraz oznaczenie jego adresu miejsca zamieszkania albo 
adresu siedziby; 
2) wykaz statków powietrznych użytkowanych na dzień składania wniosku o zatwierdzenie planów monitorowania oraz 
liczbę statków każdego rodzaju, jak również wykaz dodatkowych rodzajów statków powietrznych, które mogą być 
użytkowane; 
3) dane o typie i podtypie każdego statku powietrznego; 
4) znaki rejestracyjne każdego statku powietrznego; 
5) określenie rodzajów wykorzystywanych paliw. 
3. Do wniosku o zatwierdzenie: 
1) planu monitorowania emisji z operacji lotniczych – dołącza się: 
a) plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, 
b) dokumenty uzupełniające i informacje, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012; 
2) uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych – dołącza się: 
a) uproszczony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, 
b) dokumenty potwierdzające, że operator statku powietrznego spełnia przesłanki, o których mowa w art. 54 ust. 1 
rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012; 
3) planu monitorowania tonokilometrów – dołącza się plan monitorowania tonokilometrów. 
4. Plany monitorowania, zmiany tych planów oraz dokumenty uzupełniające i informacje, o których mowa w art. 1 2 
rozporządzenia Komisji 601/2012, sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie inte r-
netowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską. 
Art. 76. 1. Operator statku powietrznego zgłasza ministrowi właściwemu do spraw środowiska wszelkie propozycje 
zmian w planie monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonym planie monitorowania emisji z operacji lotn i-
czych i planie monitorowania tonokilometrów. 
2. Jeżeli zmiana planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu monitorowania emisji 
z operacji lotniczych lub  planu monitorowania tonokilometrów ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu art. 15 ust. 4 
rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, operator statku powietrznego składa do ministra właściwego do spraw środowis ka 
wniosek o zatwierdzenie tej zmiany, przy czym przepisy  art. 75 stosuje się odpowiednio. 
3. Operator statku powietrznego jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę planu monitorowania emisji 
z operacji lotniczych, uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych lub planu monitorowania tono-
kilometrów w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia zaistnienia zdarzenia powodującego konieczność zmiany, o której 
mowa w ust. 2. 
Art. 77. 1. Minister właściwy do spraw środowiska, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii Krajowego ośrodka, 
zatwierdza: 
1) plan monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczony plan monitorowania emisji z operacji lotniczych i plan 
monitorowania tonokilometrów; 
2) zmianę planu monitorowania emisji z operacji lotniczych, uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji 
lotniczych i planu monitorowania tonokilometrów − jeżeli zmiana ta ma charakter zmiany istotnej w rozumieniu 
art. 15 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 
2. Przy zasięganiu opinii, o której mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 54 ust. 4 stosuje się odpowiednio. 
3. Kopię decyzji, o której mowa w ust. 1, przekazuje się Krajowemu ośrodkowi oraz organowi Inspekcji, w terminie 
14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. 
 
  
Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 136 
 
 Art. 78. 1. Prowadzący instalację, z wyjątkiem prowadzącego instalację o niskim poziomie emisji, o której mowa 
w art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, sporządza plan monitorowania wielkości emisji, wraz z wyma-
ganymi dokumentami uzupełniającymi i informacjami, o których mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012 , 
oraz plan poboru próbek, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 
2. Prowadzący instalację o niskim poziomie emisji sporządza plan monitorowania wielkości emisji z uwzględnieniem 
odstępstw, o których mowa w art. 47 ust. 3–8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, a także plan poboru próbek, 
o którym mowa w art. 33 tego rozporządzenia. 
3. Plany monitorowania wielkości emisji, zmiany tych planów, dokumenty uzupełniające i informacje, o których 
mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, oraz plany poboru próbek sporządza się przy użyciu elektr o-
nicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy 
i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską. 
4. Prowadzący instalację, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest obowiązany do zgłoszenia organowi właściwemu do w y-
dania zezwolenia wszelkich propozycji zmian planu monitorowania wielkości emisji oraz zmian planu poboru próbek, 
o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 
Art. 79. 1. Prowadzący instalację i operator statku powietrznego składają odpowiednio do organu właściwego do 
wydania zezwolenia albo ministra właściwego do spraw środowiska: 
1) raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 69 ust. 1 
rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, 
2) raport w zakresie udoskonaleń w metodyce monitorowania, o którym mowa w art. 69 ust. 4 rozporządzenia Komisji 
(UE) nr 601/2012 
− w celu jego zatwierdzenia. 
2. Organ właściwy do wydania zezwolenia albo minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Kr a-
jowego ośrodka, zatwierdza, w drodze decyzji, raport, o którym mowa w ust. 1, odpowiednio prowadzącego instalację 
albo operatora statku powietrznego. Przy zasięganiu opinii Krajowego ośrodka nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy 
z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 54 ust. 4 stosuje się odpowiednio. 
3. Organ właściwy do wydania zezwolenia albo minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu 
ośrodkowi kopię decyzji, o której mowa w ust. 2, wraz z zatwierdzonym raportem, o którym mowa w ust. 1 – w terminie 
14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. 
Art. 80. 1. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest obowiązany do monitorowania wielkości 
emisji odpowiednio zgodnie z planem monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonym planem monitor o-
wania emisji z operacji lotniczych albo planem monitorowania wielkości emisji, zatwierdzonymi przez właściwy organ. 
2. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację jest obowiązany do rozliczenia wielkości emisji za każdy 
rok okresu rozliczeniowego. 
3. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację sporządza raport na temat wielkości emisji. 
Art. 81. 1. Operator statku powietrznego ubiegający się o przydział uprawnień do emisji sporządza raport o liczbie 
tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych w roku monitorowania. 
2. Rokiem monitorowania jest rok kalendarzowy kończący się na 24 miesiące przed rozpoczęciem okresu rozlicz e-
niowego. 
3. W przypadku ubiegania się o przydział uprawnień do emisji ze specjalnej rezerwy, raport o liczbie tonokilom e-
trów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych sporządza się za drugi rok okresu rozliczeniowego. 
4. Zweryfikowany raport, o którym mowa w ust. 1 i 3, operator statku powietrznego przedkłada ministrowi właści-
wemu do spraw środowiska odpowiednio: 
1) na co najmniej 21 miesięcy przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego; 
2) do dnia 30 czerwca w trzecim roku okresu rozliczeniowego, w przypadku ubiegania się o przydział uprawnień do 
emisji ze specjalnej rezerwy. 
Art. 82. Raporty, o których mowa w art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 3 oraz art. 81 ust. 1 i 3, sporządza się przy użyciu elektr o-
nicznego formularza udostępnionego na stronie internetowej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy 
i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską. 
  
Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 136 
 
 Art. 83. Sposób monitorowania wielkości emisji pochodzących z instalacji i z operacji lotniczych oraz sposób mon i-
torowania liczby tonokilometrów pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych określają przepisy rozporządzenia 
Komisji (UE) nr 601/2012. 
Art. 84. 1.119) Raporty, o których mowa w art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 1 i 3, podlegają weryfikacji zgodnie z wymag a-
niami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, z zastrzeżeniem art. 85. Weryfikator sporządza sprawozdanie 
z weryfikacji raportu. 
2.119) W sprawozdaniu z weryfikacji raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, weryfikator zamieszcza jedno z ustaleń 
określonych w art. 27 ust. 1 lit. a–d rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067. 
3.119) Jeżeli w trakcie weryfikacji raportu weryfikator wykrył uchybienia, jest on obowiązany do stwierdzenia, czy 
mają one charakter istotnych nieprawidłowości w rozumieniu art. 3 pkt 6 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067. 
4. Sprawozdanie z weryfikacji sporządza się przy użyciu elektronicznego formularza udostępnionego na stronie intern e-
towej Krajowego ośrodka, opracowanego na podstawie formularzy i wytycznych ogłaszanych przez Komisję Europejską. 
5. Operator statku powietrznego albo prowadzący instalację ponosi koszt weryfikacji raportu, o którym mowa odp o-
wiednio w art. 80 ust. 3 lub art. 81 ust. 1 i 3. 
6.120) W zakresie dotyczącym treści ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. a–d rozporządzenia Komisji (UE) 
2018/2067, zawartych w sprawozdaniu z weryfikacji raportu przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4–7 ustawy z dnia 3 października 
2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz 
o ocenach oddziaływania na środowisko nie stosuje się. 
Art. 85.121) 1. Raport na temat wielkości emisji z operacji lotniczych uznaje się za zweryfikowany, jeżeli raport ten 
został sporządzony na podstawie danych przygotowanych przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi 
Powietrznej (Eurocontrol) przy użyciu narzędzia dla małych podmiotów uczestniczących w systemie, zatwierdzonego 
rozporządzeniem Komisji (UE) nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego narzędzia do 
szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych stanowiących niewielkie źródło emisji, opracowanego 
przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) (Dz. Urz. UE L 175 z 10.07.2010, 
str. 25), a: 
1) całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora statku powietrznego wyniosła 
mniej niż 25 000 Mg CO 2 w danym roku kalendarzowym lub 
2) całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora statku powietrznego z lotów 
innych niż: 
a) rozpoczynające się lub kończące się na lotniskach znajdujących się na terytorium państw Europejskiego Obszaru 
Gospodarczego, wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru, 
b) wykonywane między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu 
art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europe j-
skiego Obszaru Gospodarczego 
– wyniosła mniej niż 3000 Mg CO 2 w danym roku kalendarzowym. 
2. Ustalenia raportu, o którym mowa w ust. 1, są równoważne ustaleniom raportu zweryfikowanego jako zadowal a-
jący zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067.  
Art. 86. 1.122) Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany do przedłożenia Krajowemu 
ośrodkowi raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, sporządzonego za poprzedni rok okresu rozli-
czeniowego oraz sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Raport i sprawozdanie przedkłada się Kraj o-
wemu ośrodkowi w terminie do dnia 31 marca każdego roku. W tym samym terminie prowadzący instalację albo operator 
statku powietrznego przekazuje kopię raportu i kopię sprawozdania organowi właściwemu do wydania zezwolenia. 
2. Raport na temat wielkości emisji oraz sprawozdanie z weryfikacji przedkłada się w postaci papierowej i w postaci 
elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych. 
 
                                                           
119) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 49 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
120) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 49 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
121) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
122) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 51 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 136 
 
 3. W przypadku przyjęcia w raporcie na temat wielkości emisji współczynnika emisyjnego wynoszącego zero dla zuż y-
wanych biopaliw i biopłynów prowadzący instalację lub operator statku powietrznego jest obowiązany do wykazania 
spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju, o których mowa w art. 28b–28bc ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. 
o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1155, 1123, 1210 i 1527 ). 
4. Wykazanie spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju odbywa się na podstawie: 
1) dokumentów określonych w art. 28c ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach 
i biopaliwach ciekłych – w przypadku biopłynów; 
2) dokumentów określonych w art. 28c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych – 
w przypadku biopaliw. 
5. Krajowy ośrodek przeprowadza ocenę raportu na temat wielkości emisji w zakresie kompletności zawartych 
w nim danych, poprawności przeprowadzonych obliczeń oraz zgodności zawartych w nim ustaleń z przepisami rozporz ą-
dzenia Komisji (UE) nr 601/2012 i z zatwierdzonym odpowiednim planem monitorowania emisji z operacji lotniczych 
albo uproszczonym planem monitorowania emisji z operacji lotniczych, albo planem monitorowania wielkości emisji, 
z uwzględnieniem sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1. 
6.123) Ocena, o której mowa w ust. 5, dotyczy raportów zweryfikowanych jako zadowalające zgodnie 
z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067. 
7.123) W celu przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek może zażądać od weryfikatora 
przedłożenia wewnętrznej dokumentacji z weryfikacji, o której mowa w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067. 
8. Jeżeli z oceny Krajowego ośrodka wynika, że raport na temat wielkości emisji nie spełnia wymagań, o których 
mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego z wnioskiem 
o udzielenie wyjaśnie ń. 
9. Jeżeli z udzielonych wyjaśnień wynika potrzeba dokonania zmian w raporcie na temat wielkości emisji lub w sprawo-
zdaniu z weryfikacji, Krajowy ośrodek występuje do prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego 
z wnioskiem o dokonanie zmian  w tym raporcie lub w sprawozdaniu. 
10. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany, w uzgodnieniu z weryfikatorem, który 
przeprowadził weryfikację raportu na temat wielkości emisji, wprowadzić zmiany do raportu i przedłożyć poprawiony 
raport w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 9, a w przypadku potrzeby dokonania zmian 
w sprawozdaniu z weryfikacji jest obowiązany do przedłożenia w tym terminie poprawionego sprawozdania. 
Art. 87. 1. Jeżeli Krajowy ośrodek nie uzyska od prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego wysta r-
czających wyjaśnień albo w terminie, o którym mowa w art. 86 ust. 10, nie otrzyma poprawionego raportu lub sprawozdania 
z weryfikacji, występuje do organu Inspekcji o przeprowadzenie kontroli w celu sprawdzenia, czy raport na temat wielkości 
emisji jest zgodny ze stanem faktycznym. 
2. Kontrola jest prowadzona na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środ o-
wiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1355, 1501 i 1680 ), z uwzględnieniem ust. 3. 
3. W przypadku operatora statku powietrznego niemającego miejsca zamieszkania ani siedziby na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej, organ Inspekcji może wystąpić do tego operatora o przesłanie uwierzytelnionych, zgodnie z przepisami 
obowiązującymi w danym państwie, dokumentów stanowiących podstawę oszacowania wielkości emisji z wykonanych op e-
racji lotniczych. 
4. Jeżeli operator statku powietrznego nie przedłoży dokumentów, o których mowa w ust. 3, na wezwanie, alb o – 
jeżeli na podstawie przedłożonych dokumentów nie można w sposób rzetelny oszacować wielkości emisji – organ 
Inspekcji dokona oszacowania wielkości emisji na podstawie ustaleń organów sprawujących dozór przestrzeni 
powietrznej. 
5. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli organ Inspekcji stwierdzi nieprawidłowości, które miały wpływ na 
ustalenie wielkości emisji, wydaje decyzję określającą szacunkową wielkość emisji w roku okresu rozliczeniowego, 
którego dotyczy raport na temat wielkości emisji. 
6. Organ Inspekcji przekazuje Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji, o której mowa w ust. 5, w terminie 14 dni od 
dnia, w którym stała się ona ostateczna. 
7. Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, organ Inspekcji stwierdzi zgodność ustaleń zawartych w raporcie na 
temat wielkości emisji ze stanem faktycznym, przekazuje informacje w tym zakresie odpowiednio prowadzącemu instal a-
cję albo operatorowi statku powietrznego oraz Krajowemu ośrodkowi. 
                                                           
123) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 51 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 136 
 
 Art. 88.124) 1. Krajowy ośrodek, w terminie do dnia 31 maja każdego roku, występuje do organu Inspekcji 
o oszacowanie wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, w przypadku gdy: 
1) prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie złożył raportu na temat wielkości emisji lub sprawo-
zdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1; 
2) w sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, weryfikator zamieścił jedno z ustaleń określonych 
w art. 27 ust. 1 lit. b–d rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067. 
2. Krajowy ośrodek występuje do organu Inspekcji o oszacowanie wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej 
również w przypadku, gdy z uzyskanych przez niego informacji wynika, że emisja ustalona na podstawie raportu, o którym 
mowa w art. 80 ust. 3, lub raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10, została wyznaczona nieprawidłowo. 
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ Inspekcji wydaje decyzję określającą szacunkową wielkość em i-
sji za rok okresu rozliczeniowego, którego dotyczyło wystąpienie Krajowego ośrodka. Przepisy art. 87 ust. 2–4 i 6 stosuje się 
odpowiednio.  
Art. 89. Organ Inspekcji umarza postępowanie w sprawie oszacowania wielkości emisji z instalacji albo z operacji 
lotniczej, o którym mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed wydaniem decyzji prowadzący instalację albo operator statku 
powietrznego dopełni obowiązku, o którym mowa w art. 86 ust. 1. 
Art. 90.125) Krajowy ośrodek oraz organ Inspekcji przekazują ministrowi właściwemu do spraw środowiska infor-
macje, o których mowa w art. 73 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.  
Art. 91. 1. Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Unii informację o wielkości emisji z instalacji lub operacji lotniczych, 
na podstawie: 
1) raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, albo 
2) raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10 
– który został zweryfikowany jako zadowalający. 
2. Krajowy ośrodek zatwierdza w rejestrze Unii informację o wielkości emisji z instalacji albo operacji lotniczych, 
ustaloną na podstawie raportu zweryfikowanego jako zadowalający, w przypadku gdy Krajowy ośrodek: 
1) nie występuje do organu Inspekcji z wnioskiem, o którym mowa w art. 87 ust. 1; 
2) otrzyma informację, o której mowa w art. 87 ust. 7 . 
3. Krajowy ośrodek wprowadza do rejestru Unii informację o szacunkowej wielkości emisji z instalacji albo operacji 
lotniczych wskazaną w decyzji określającej szacunkową wielkość emisji, o której mowa w art. 87 ust. 5 i art. 88 ust. 2, 
oraz zatwierdza tę informację na rachunku posiadania operatora w tym rejestrze − w terminie 7 dni roboczych od dnia 
otrzymania kopii tej decyzji. 
4. Wprowadzone do rejestru Unii zatwierdzone wielkości emisji z danej instalacji albo operacji lotniczych wykonyw a-
nych przez danego operatora statku powietrznego sumuje się oraz powiększa o czynnik korekty, o którym mowa w art. 3 7 
ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Wartość ta stanowi sumę emisji z instalacji albo operacji lotniczych. 
Art. 92. 1. W terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku prowadzący instalację albo operator statku powietrznego 
dokonuje, za pośrednictwem rachunku  w rejestrze Unii, umorzenia uprawnień do emisji w liczbie odpowiadającej różnicy 
pomiędzy sumą umorzonych na tym rachunku uprawnień do emisji w danym okresie rozliczeniowym a sumą emisji 
z instalacji albo operacji lotniczych, o której mowa w art. 91 ust. 4. Umorzenie to stanowi rozliczenie wielkości emisji. 
2. W przypadkach, o których mowa art. 88 ust. 1, prowadzący instalację albo operator statku powietrznego w terminie, 
o którym mowa w ust. 1, dokonuje umorzenia uprawnień do emisji w liczbie określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej 
o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą jego najlepszej wiedzy na temat rzeczywistej wielkości emisji z instalacji albo 
operacji lotniczej w poprzednim roku okresu rozliczeniowego, z tym że: 
1) jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji jest równa lub większa od liczby określonej zgodnie z ust. 1 powię k-
szonej o liczbę uprawnień odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 8 8 
ust. 2, umorzenie to stanowi rozliczenie wielkości emisji; 
2) jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji jest mniejsza od liczby określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej 
o liczbę uprawnień odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 8 8 
ust. 2, umorzenie to nie stanowi rozliczenia wielkości emisji. 
                                                           
124) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
125) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 136 
 
 3. W przypadkach, o których mowa w art. 87 ust. 1, prowadzący instalację albo operator statku powietrznego 
w terminie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje umorzenia uprawnień do emisji w liczbie określonej zgodnie z ust. 1 powię k-
szonej o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą wielkości emisji ustalonej w przedłożonym raporcie na temat wielkości 
emisji za poprzedni rok okresu rozliczeniowego. 
4. Umorzenie, o którym mowa w ust. 3, stanowi rozliczenie wielkości emisji, jeżeli: 
1) z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 87, wynika, że ustalenia zawarte w przedłożonym raporcie na 
temat wielkości emisji za poprzedni rok okresu rozliczeniowego są zgodne ze stanem faktycznym albo 
2) liczba umorzonych uprawnień do emisji jest równa lub większa od liczby określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej 
o liczbę uprawnień odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 87 ust. 5. 
5. Jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji na podstawie ust. 3 jest mniejsza od liczby określonej zgodni e 
z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, 
o której mowa w art. 87 ust. 5, lub decyzji wydanej w związku z wystąpieniem, o którym mowa w art. 88 ust. 2, prow a-
dzący instalację lub operator statku powietrznego dokonuje umorzenia brakującej liczby uprawnień do emisji w terminie 
14 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.126) Umorzenie to stanowi rozliczenie wielkości emisji. 
6. Umorzone uprawnienia do emisji w liczbie przekraczającej liczbę określoną zgodnie z ust. 1 powiększoną o liczbę 
uprawnień do emisji odpowiadającą szacunkowej wielkości emisji określoną w decyzji, o której mowa w art. 87 ust. 5 
albo art. 88 ust. 2, są zaliczane na poczet rozliczenia wielkości emisji w kolejnych latach okresu rozliczeniowego. 
7. W przypadku powstania zaległości w zakresie rozliczenia wielkości emisji z lat poprzednich umorzenie uprawnień 
do emisji zalicza się w pierwszej kolejności na poczet rozliczenia tej zaległości. 
Art. 93. Prowadzący instalację nie może wykorzystywać do rozliczenia wielkości emisji, o której mowa w art. 92, 
uprawnień do emisji lotniczych, o których mowa w art. 45. 
Art. 94. 1. Krajowy ośrodek sporządza wykazy prowadzących instalacje lub operatorów statków powietrznych, którzy: 
1) w terminie nie dostarczyli Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, lub sprawozdania 
z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1; 
2) w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5, nie dokonali rozliczenia wielkości emisji. 
2. Krajowy ośrodek aktualizuje wykaz, o którym mowa ust. 1 pkt 2: 
1)  w przypadku, o którym mowa w art. 87 ust. 1 – niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w art. 92 ust. 5; 
2)127)  w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 lub 2 – niezwłocznie po otrzymaniu kopii ostatecznej decyzji, 
o której mowa w art. 88 ust. 3. 
3.128) Krajowy ośrodek przekazuje wykazy, o których mowa w ust. 1, właściwym organom Inspekcji w terminie do 
dnia 15 maja każdego roku oraz w terminie 7 dni po każdej aktualizacji wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. 
4. Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera: 
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego, oznaczenie adresu miejsca 
zamieszkania albo adresu siedziby; 
2) wskazanie roku okresu rozliczeniowego, za który nie został złożony raport. 
5. Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zawiera: 
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego, oznaczenie adresu miejsca 
zamieszkania albo adresu siedziby; 
2) sumę emisji z instalacji albo operacji lotniczych oraz sumę uprawnień do emisji umorzonych na rachunku posiadania 
operatora lub rachunku posiadania operatora statku powietrznego w rejestrze Unii w terminie, o którym mowa 
w art. 92 ust. 1 lub 5; 
3) liczbę uprawnień do emisji, które nie zostały umorzone. 
                                                           
126) Zdanie pierwsze w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
127) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 55 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
128) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 55 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 136 
 
 Art. 95. 1. Krajowy ośrodek sporządza wykaz operatorów statków powietrznych, którzy nie posiadają zatwier-
dzonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji 
lotniczych, zgodnego z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012. 
2. Krajowy ośrodek przekazuje wykaz, o którym mowa w ust. 1, organom Inspekcji w terminie do dnia 31 stycznia 
każdego roku. 
3. Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko albo nazwę operatora statku powietrznego oraz ozn a-
czenie adresu miejsca zamieszkania albo adresu siedziby. 
Art. 96. 1. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wykaz, o którym mowa 
w art. 94 ust. 1 pkt 2, w terminie do dnia 15 maja każdego roku. 
2. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej 
urzędu obsługującego tego ministra wykaz, o którym mowa w art. 94 ust. 1 pkt 2. 
Art. 97. 1. Krajowy ośrodek w terminie do dnia 15 maja każdego roku sporządza i przedstawia marszałkowi woj e-
wództwa wykaz prowadzących instalacje i operatorów statków powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku rozliczenia 
wielkości emisji. 
2.129) Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację lub operatora 
statku powietrznego oraz wielkość emisji, która została rozliczona zgodnie z art. 92. 
3.129) Krajowy ośrodek na wezwanie marszałka województwa przekazuje informacje o zmianach wykazu, o którym 
mowa w ust. 1. 
Rozdział 13 
Wykorzystanie jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji 
Art. 98. 1. Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego mogą wykorzystać do wymiany na uprawnienia 
do emisji: 
1) jednostki redukcji emisji; 
2) jednostki poświadczonej redukcji emisji. 
2. Uznaje się, że jedna jednostka redukcji emisji albo jednostka poświadczonej redukcji emisji odpowiada jednemu 
uprawnieniu do emisji. 
3. Wymiana, o której mowa w ust. 1, jest dokonywana w rejestrze Unii, zgodnie z przepisami rozporządzenia Kom i-
sji (UE) nr 389/2013. 
4. Wymianie na uprawnienia do emisji nie podlegają jednostki redukcji emisji i jednostki poświadczonej redukcji 
emisji, które: 
1) zostały uzyskane w wyniku: 
a) realizacji działań inwestycyjnych polegających na budowie obiektów jądrowych, 
b) użytkowania i zmian sposobu użytkowania gruntu, 
c) prowadzenia gospodarki leśnej; 
2) nie zostały dopuszczone do wykorzystania na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 550/2011 z dnia 7 czerwca 
2011 r. ustalającego, na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pewne ograniczenia  
w zakresie wykorzystania międzynarodowych jednostek z tytułu projektów związanych z gazami przemysłowymi 
(Dz. Urz. UE L 149 z 08.06.2011, str. 1) oraz art. 58 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. 
Art. 99. 1.130) Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego mogą wymienić jednostki poświadczonej r e-
dukcji emisji lub jednostki redukcji emisji odpowiednio na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia do emisji 
lotniczych, ważne w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia 2013 r. do wysokości limitów obl i-
czonych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1123/2013 z dnia 8 listopada 2013 r. w sprawie określania upraw-
nień do międzynarodowych jednostek emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 
(Dz. Urz. UE L 299 z 09.11.2013, str. 32), zwanym dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1123/2013”. 
                                                           
129) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
130) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 136 
 
 2. Wymiana, o której mowa w ust. 1, może zostać dokonana do dnia 31 grudnia 2020 r., w przypadku gdy: 
1) jednostki redukcji emisji lub jednostki poświadczonej redukcji emisji zostały wydane w związku z realizacją pro-
jektów zarejestrowanych przed rokiem 2013 za redukcje emisji osiągnięte od roku 2013; 
2) jednostki poświadczonej redukcji emisji zostały wydane w związku z realizacją projektów w krajach najsłabiej ro z-
winiętych rozpoczętych od roku 2013 za redukcje emisji osiągnięte od roku 2013. 
3. Kraje najsłabiej rozwinięte, o których mowa w ust. 2 pkt 2, oznaczają kraje znajdujące się na liście zatwierdzonej 
przez Radę Gospodarczą i Społeczną Organizacji Narodów Zjednoczonych. 
Art. 100. (uchylony)131) 
Art. 101. 1. Krajowy ośrodek opracowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wykaz: 
1) instalacji, które uczestniczyły w systemie w okresie 2008–2012, wraz z maksymalną liczbą jednostek redukcji emisji 
i jednostek poświadczonej redukcji emisji, jaką prowadzący instalację może wymienić na uprawnienia do emisji 
ogólnych ważne w okresie rozliczeniowym 2013– 2020; 
2) pozostałych instalacji oraz operatorów statków powietrznych wraz z maksymalną liczbą jednostek redukcji emisji 
i jednostek poświadczonej redukcji emisji, jaką prowadzący instalację albo operator statku powietrznego może w y-
mienić na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia do emisji lotniczych ważne w okresie rozliczeniowym 
2013–2020, wynikającą ze zweryfikowanej emisji z instalacji albo operacji lotniczych w okresie 2013– 2020. 
2. Maksymalną liczbę jednostek redukcji emisji i jednostek poświadczonej redukcji emisji, jaką prowadzący insta-
lację lub operator statku powietrznego może wymienić na uprawnienia do emisji ogólnych albo uprawnienia do emisji 
lotniczych ważne w okresie rozliczeniowym 2013–2020, oblicza się zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Komisji 
(UE) nr 1123/2013. 
3. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje wykaz, o którym mowa w ust. 1, do akceptacji Komisji Europe j-
skiej. 
4. Jeżeli Komisja Europejska nie zaakceptuje wykazu, o którym mowa w ust. 1, Krajowy ośrodek, kierując się  
koniecznością realizacji obowiązku wykonania decyzji Komisji Europejskiej dotyczącej tego wykazu, sporządza popr a-
wiony w zakresie wskazanym w decyzji Komisji Europejskiej wykaz. 
5. Jeżeli Komisja Europejska zaakceptuje wykaz, o którym mo wa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska 
ogłasza ten wykaz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra. 
6. Krajowy ośrodek corocznie aktualizuje wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, na zasadach określonych 
w art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1123/2013. Przepisy ust. 2–5 stosuje się odpowiednio. 
Rozdział 14 
Administracyjne kary pieniężne 
Art. 102. 1. Jeżeli prowadzący instalację eksploatuje instalację bez zezwolenia, o którym mowa w art. 51, podlega 
administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł. 
2. Organ Inspekcji może, na wniosek prowadzącego instalację, w drodze postanowienia, ustalić termin na złożenie 
wniosku o wydanie zezwolenia, zawieszając na ten czas postępowanie w sprawie nałożenia administracyjnej kary pie-
niężnej. Termin nie może być dłuższy niż 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. 
3. W razie niezłożenia wniosku w wyznaczonym terminie organ Inspekcji podejmuje zawieszone postępowanie 
i wydaje decyzję o nałożeniu kary. 
4. W przypadku złożenia wniosku w wyznaczonym terminie, administracyjnej kary pieniężnej nie nakłada się, 
a postępowanie w sprawie jej nałożenia umarza się. 
Art. 103. 1. Jeżeli operator statku powietrznego prowadzi operacje lotnicze bez zatwierdzonych planów monitor o-
wania, o których mowa w art. 74, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł. 
2. Jeżeli operator statku powietrznego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 76 ust. 2, podlega admin i-
stracyjnej karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. 
3. Jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił z wnioskiem o zmianę zezwolenia w przypadku, o którym mowa 
w art. 55 ust. 1 pkt 5, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 10 000 zł. 
                                                           
131) Przez art. 1  pkt 58 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 136 
 
 4. Na wniosek prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego, organ Inspekcji może odstąpić od 
nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, jeżeli toczy się postępowanie odpowiednio w sprawie zmiany zezwolenia 
w zakresie zatwierdzenia zmiany planu monitorowania wielkości emisji albo zatwierdzenia planu monitorowania emisji 
z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych lub zatwierdzenia istotnych 
zmian tych planów, a w przypadku planu monitorowania tonokilometrów – zatwierdzenia istotnej zmiany planu 
monitorowania tonokilometrów. 
Art. 104. 1.132) Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie dokonał rozliczenia wielkości 
emisji w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości równej 
iloczynowi liczby uprawnień do emisji, która nie została umorzona, i jednostkowej stawki administracyjnej kary pie-
niężnej za rok okresu rozliczeniowego, za który to rozliczenie powinno nastąpić.  
2. Jednostkowa stawka administracyjnej kary pieniężnej stanowi równowartość 100 euro. 
3. Wysokość stawki administracyjnej kary pieniężnej ustala się z uwzględnieniem średniego kursu euro w przeli-
czeniu na złote ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy następujący po dniu 30 kwietnia 
roku, w którym powstał obowiązek rozliczenia. 
4.133) Jednostkowa stawka administracyjnej kary pieniężnej podlega corocznej waloryzacji o średnioroczny zharm o-
nizowany wskaźnik cen konsumpcyjnych (HICP) ogółem w poprzednim roku dla obszaru Unii Europejskiej, ustalany na 
podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/792 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie zharmon i-
zowanych wskaźników cen konsumpcyjnych oraz wskaźnika cen nieruchomości mieszkalnych i uchylającego rozporz ą-
dzenie Rady (WE) nr 2494/95 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 135 z 24.05.2016, str. 11). 
5. Uiszczenie przez prowadzącego instalację albo operatora statku powietrznego administracyjnej kary pieniężnej, 
o której mowa w ust. 1, nie zwalnia go od rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92. 
Art. 105. 1. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie dostarczył w terminie określonym 
w art. 86 ust. 1 Krajowemu ośrodkowi raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, lub sprawozdania z weryfikacji, o który m 
mowa w art. 84 ust. 1, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 50 000 zł. 
2. Jeżeli w terminie do dnia 15 kwietnia prowadzący instalację albo operator statku powietrznego dostarczy Kraj o-
wemu ośrodkowi raport, o którym mowa w art. 80 ust. 3, i sprawozdanie z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, 
administracyjną karę pieniężną wymierza się w wysokości 10% kary, o której mowa w ust. 1. 
3. Prowadzący instalację, który nie wprowadził w terminie określonym w art. 66 ust. 5 zmian, o których mowa 
w art. 66 ust. 4, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 5000 zł. 
4.134) Prowadzący instalację, która powstała w wyniku połączenia lub podziału, o którym mowa w art. 59 ust. 1, który 
nie przedłożył w terminie informacji i dokumentów, o których mowa w art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 
2019/331, podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości 5000 zł. 
Art. 106. 1. Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1– 3, art. 104 ust. 1 i art. 105, 
nakłada, w drodze decyzji, organ Inspekcji. 
2. Organ Inspekcji stwierdza naruszenia, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1– 3, art. 104 ust. 1 i art. 105, na 
podstawie wykazów, o których mowa w art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1, lub ustaleń kontroli. 
3.135) Organ Inspekcji stwierdza naruszenie, o którym mowa w art. 105 ust. 3 i 4, na podstawie informacji prze-
kazanej przez Krajowy ośrodek. 
4. Organ Inspekcji przesyła Krajowemu ośrodkowi kopię decyzji o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, 
a w przypadku nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na operatora statku powietrznego, także ministrowi właści-
wemu do spraw środowiska. 
Art. 107. Administracyjne kary pieniężne, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1– 3, art. 104 ust. 1 i art. 105, 
wnosi się na wyodrębniony rachunek bankowy organu Inspekcji, który nałożył administracyjną karę pieniężną. Wpływy 
z administracyjnych kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa. 
                                                           
132) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59  lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
133) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59  lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
134) Dodany przez art. 1 pkt 60  ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
135) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 136 
 
 Art. 108. 1. Do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1–3, art. 104 
ust. 1 i art. 105, stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. 
2. Uprawnienia organu podatkowego przysługują organowi Inspekcji, zgodnie z art. 5 ust. 1, w sprawach, o których 
mowa w art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1–3, art. 104 ust. 1 i art. 105. 
3. Egzekucja administracyjnych kar pieniężnych wynikających z decyzji, o których mowa w art. 106 ust. 1, następuje 
w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
Art. 109. 1. W terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej stała się ost a-
teczna, organ Inspekcji przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o operatorach statków p o-
wietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku: 
1) sporządzenia i przedłożenia do zatwierdzenia, zgodnie z art. 74 i art. 75 ust. 1, planu monitorowania emisji z operacji 
lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo złożenia wniosku, o którym 
mowa w art. 76 ust. 2; 
2) rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92. 
2. Minister właściwy do spraw środowiska po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 1, oraz stwierdzeniu, że 
operator statku powietrznego: 
1) pomimo nałożenia kary, o której mowa w art. 103 ust. 1 lub 2, nie dopełnił obowiązku sporządzenia i przedłożenia 
do zatwierdzenia, zgodnie z art. 74 i art. 75 ust. 1, planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszcz o-
nego planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo złożenia wniosku, o którym mowa w art. 76 ust. 2, 
2) pomimo nałożenia kary, o której mowa w art. 104 ust. 1, nie dopełnił obowiązku rozliczenia wielkości emisji, 
o którym mowa w art. 92 
– zawiadamia operatora statku powietrznego o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania do Komisji Europejskiej 
wniosku o nałożenie zakazu prowadzenia przez tego operatora operacji lotniczych. 
3. Operator statku powietrznego, po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, może złożyć wyjaśnienia 
ministrowi właściwemu do spraw środowiska, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. 
4. Minister właściwy do spraw środowiska, po powiadomieniu Rady Ministrów, przesyła do Komisji Europejskiej 
wniosek o nałożenie zakazu prowadzenia przez operatora statku powietrznego operacji lotniczych. 
5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, zawiera: 
1) dowody potwierdzające naruszenie przez operatora statku powietrznego obowiązku sporządzenia i przedłożenia do 
zatwierdzenia planu monitorowania emisji z operacji lotniczych albo uproszczonego planu monitorowania emisji 
z operacji lotniczych albo złożenia wniosku, o którym mowa w art. 76 ust. 2, oraz obowiązku dokonania w wyma-
ganym terminie rozliczenia wielkości emisji, o którym mowa w art. 92; 
2) informację o podjętych środkach mających na celu wykonanie obowiązków, o których mowa w pkt 1; 
3) uzasadnienie celowości nałożenia zakazu prowadzenia przez operatora statku powietrznego operacji lotniczych; 
4) propozycje dotyczące czasowego i terytorialnego zakresu obowiązywania zakazu prowadzenia operacji lotniczych 
oraz dodatkowych warunków lub obowiązków, jakie powinny zostać nałożone na operatora statku powietrznego. 
6. Postępowanie w sprawie nałożenia zakazu prowadzenia przez operatora statku powietrznego operacji lotniczych 
jest prowadzone zgodnie z przepisami wykonawczymi wydanymi przez Komisję Europejską na podstawie art. 16 ust. 1 2 
dyrektywy 2003/87/WE. 
Rozdział 15 
Zmiany w przepisach obowiązujących 
Art. 110–123. (pominięte) 
Rozdział 16 
Przepisy przejściowe i końcowe 
Art. 124. 1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy: 
1) rachunki posiadania operatora, rachunki posiadania operatora statku powietrznego, osobiste rachunki posiadania 
i krajowy rachunek posiadania, o których mowa w art. 8 ustawy wymienion ej w art. 151, stają się odpowiednio 
rachunkami posiadania operatora, rachunkami posiadania operatora statków powietrznych, osobistymi rachunkami 
posiadania oraz krajowym rachunkiem posiadania w rejestrze Unii w rozumieniu niniejszej ustawy; 
  
Dziennik Ustaw – 56 – Poz. 136 
 
 2) uprawnienia do emisji przyznane na podstawie ustawy wymienionej w art. 151, stają się uprawnieniami do emisji 
w rozumieniu niniejszej ustawy, z tym że uprawnienia do emisji przyznane instalacji stają się uprawnieniami do 
emisji ogólnych, a uprawnienia przyznane operatorom statków powietrznych stają się uprawnieniami do emisji 
lotniczych; 
3) uprawnienia do emisji powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na skutek wymiany, o której mowa 
w art. 60 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 389/2013, stają się uprawnieniami do emisji lotniczych albo uprawni e-
niami do emisji ogólnych w rozumieniu art. 3 pkt 7 i 8 tego rozporządzenia; 
4) zezwolenia wydane na podstawie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do 
powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. poz. 2784, z 2008 r. poz. 1227 oraz z 2009 r. poz. 1664) 
i art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, stają się zezwoleniami w rozumieniu niniejszej ustawy; 
5) decyzje zatwierdzające plany monitorowania wielkości emisji oraz plany monitorowania liczby tonokilometrów 
pochodzących z wykonywanych operacji lotniczych, o których mowa w art. 53 ustawy wymienionej w art. 151, 
stają się decyzjami zatwierdzającymi plany monitorowania, o których mowa w art. 74; 
6) decyzje w sprawie zatwierdzenia raportów z udoskonalenia metodyki monitorowania, wydane przez organ właściwy 
do wydania zezwolenia w celu wykonania art. 69 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, stają się dec y-
zjami zatwierdzającymi, o których mowa w art. 79 ust. 2. 
2. Jednostki Kioto i uprawnienia do emisji, które były utrzymywane w Krajowym rejestrze jednostek Kioto 
i uprawnień do emisji, na podstawie dotychczasowych przepisów są utrzymywane w rejestrze Unii. 
Art. 125. 1. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzący instalację jest obo-
wiązany wystąpić z wnioskiem o wydanie zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych z instalacji na podstawie art. 51, 
zwanego dalej „nowym zezwoleniem”, z uwzględnieniem art. 127. 
2. Zezwolenie wydane na podstaw ie art. 33 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do 
powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji i art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, wygasa z dniem, w którym 
nowe zezwolenie stało się ostateczne. 
3. Organ właściwy do wydania zezwolenia stwierdza wygaśnięcie zezwolenia wydanego na podstawie art. 33 ustawy 
z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji lub 
art. 40 ustawy wymienionej w art. 151, jeżeli prowadzący instalację nie wystąpi z wnioskiem o wydanie nowego ze-
zwolenia w terminie, o którym mowa w ust. 1. 
Art. 126. 1. Prowadzący instalację, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy posiada plany moni to-
rowania wielkości emisji zatwierdzone decyzją inną niż zezwolenie wydane na podstawie art. 40 ustawy wymienionej 
w art. 151, monitoruje wielkość emisji z instalacji zgodnie z tym planem, jednak nie dłużej niż do dnia, w którym nowe 
zezwolenie stało się ostateczne. 
2. Decyzja zatwierdzająca plan monitorowania, o którym mowa w ust. 1, wygasa z dniem, w którym nowe ze-
zwolenie stało się ostateczne, albo z dniem, w którym decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, o której mowa w art. 125 ust. 3, 
stała się ostateczna. 
Art. 127. 1. Prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną, któremu wydano zezwolenie na podstawie 
art. 50 ustawy wymienionej w art. 151, w terminie 3 miesięcy przed dniem oddania do eksploatacji instalacji, występuje 
z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia. 
2. Obowiązek monitorowania i rozliczania wielkości emisji z instalacji, o której mowa w ust. 1, powstaje z dniem 
oddania jej do eksploatacji. 
Art. 128. 1. W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Krajowy ośrodek zamyka osobiste 
rachunki posiadania lub rachunki obrotowe w rejestrze Unii, prowadzone dla posiadaczy, którzy nie spełniają warunku, 
o którym mowa w art. 9 ust. 2 lub 3. 
2. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, posiadacz rachunku przedłoży Krajowemu ośrodkowi dokument p o-
twierdzający spełnienie war unku, o którym mowa w art. 9 ust. 2 lub 3, przepisu ust. 1 nie stosuje się. 
Art. 129. 1. Wnioski o przydział uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy 2013– 2020 złożone przez pro-
wadzącego instalację przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się wnioskami, o których mowa w art. 20 ust. 1. 
2. Wstępna całkowita roczna liczba uprawnień do emisji określona we wnioskach, o których mowa w ust. 1, zaa k-
ceptowana przez Komisję Europejską staje się wstępną całkowitą roczną liczbą uprawnień do emisji w rozumieniu ninie j-
szej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 57 – Poz. 136 
 
 Art. 130. Projekt wykazu instalacji objętych systemem w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 
1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 2 ustawy wymienionej 
w art. 151, przekazany Komisji Europejskiej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy staje się wykazem, o którym 
mowa w art. 23 ust. 5. 
Art. 131. 1. Postępowania w sprawie wniosków o przydział uprawnień do emisji z rezerwy na okres rozliczeniowy 
2008–2012 wszczęte na podstawie ustawy wymienionej w art. 151 i niezakończone ostateczną decyzją, umarza się. 
2. Wnioski o przydział uprawnień do emisji z rezerwy na okres rozliczeniowy 2013–2020, złożone przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy, stają się wnioskami, o których mowa w art. 68 ust. 1. 
Art. 132. 1. W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzący instalację przedkłada Kraj o-
wemu ośrodkowi informację, o której mowa w art. 64 ust. 1, za rok 2012, 2013 i 2014. 
2. Jeżeli prowadzący instalację przekazał Krajowemu ośrodkowi informację, o której mowa w ust. 1, przed dniem 
wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się, że obowiązek określony w tym przepisie został spełniony. 
3. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informacje o prowadzących instalacje, 
którzy w terminie nie dopełnili obowiązku, o którym mowa w ust. 1, oraz informację o prowadzących instalacje, 
w których nastąpiło całkowite lub częściowe zaprzestanie działalności w rozumieniu niniejszej ustaw y. 
4. Uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora w rejestrze Unii prowadzone dla prowadzących 
instalacje, którzy nie złożyli informacji, zgodnie z ust. 1, podlegają zwrotowi. 
5. Uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operato ra w rejestrze Unii prowadzone dla prowadzących 
instalacje, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności produ k-
cyjnej w rozumieniu niniejszej ustawy w liczbie większej niż wynikająca z dostosowania do poziomu tego zmniejszenia, 
podlegają zwrotowi. 
Art. 133. 1. W przypadku gdy przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy: 
1) zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych wydane prowadzącemu instalację na podstawie przepisów dotych-
czasowych wygasło na skutek upływu terminu, na jaki zostało wydane, albo 
2) wydano decyzję ostateczną stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych 
– uprawnienia do emisji wydane na rachunki posiadania operatora w rejestrze Unii po roku, w którym zezwolenie wygasło, 
a przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają zwrotowi. 
2. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzący 
instalację wystąpi z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia i takie zezwolenie uzyska. 
3. Do prowadzących instalacje, którzy uzyskają zezwolenie na emisję gazów cieplarnianych, o którym mowa 
w ust. 2, nie stosuje się art. 125 ust. 1. 
Art. 134. 1. W sprawach, o których mowa w art. 132 ust. 4 i 5 i art. 133 ust. 1, Krajowy ośrodek występuje z wnios-
kiem o zwrot liczby wydanych uprawnień do emisji do prowadzącego instalację. Prowadzący instalację zwraca wydane 
uprawnienia do emisji w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. 
2. Jeżeli prowadzący instalację nie zwróci wydanych uprawnień do emisji w terminie, o którym mowa w ust. 1, Kr a-
jowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o prowadzącym instalację, który nie 
dopełnił obowiązku zwrotu. 
3. Informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera: 
1) imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację, zamieszkania albo siedziby; 
2) liczbę uprawnień do emisji podlegających zwrotowi. 
4. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu równowartości uprawnień do emisji 
określając kwotę podlegającą zwrotowi. 
5. Przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi przyjmuje się jednostkową cenę uprawnienia do emisji, która odp o-
wiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX na rynku wtórnym spot w ostatnim 
dniu, w którym realizowany był obrót uprawnieniami do emisji, poprzedzającym dzień wydania decyzji w przeliczeniu na 
złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji. 
6. Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – 
Ordynacja podatkowa. 
  
Dziennik Ustaw – 58 – Poz. 136 
 
 7. Do obowiązku zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
8. Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu 
państwa. 
Art. 135. 1. W terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Krajowy ośrodek dokonuje analizy i n-
formacji, o których m owa w art. 132 ust. 1, pod kątem ich zgodności z danymi na temat wielkości emisji z instalacji z a-
wartymi w raporcie na temat wielkości emisji złożonym za rok, którego dotyczy informacja. 
2. W przypadku gdy z analizy, o której mowa w ust. 1, wynikają rozbieżności między informacją o wielkości emisji 
z instalacji a danymi o poziomie działalności, zawartymi w informacji, o której mowa w art. 132 ust. 1, Krajowy ośrodek 
występuje do prowadzącego instalację o przekazanie wyjaśnień. 
3. Jeżeli z wyjaśnień prowadzącego instalację wynika, że informacja, o której mowa w art. 132 ust. 1, zawiera błędne 
lub nieprawdziwe informacje, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację 
o stwierdzonych nieprawidłowościach. 
4. Po otrzymaniu informacji, o której mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw środowiska występuje na piśmie 
do prowadzącego instalację o wprowadzenie zmian w informacji, o której mowa w art. 132 ust. 1, wskazując błędy 
i uchybienia wymagające zmiany. 
5. Prowadzący instalację wprowadza zmiany, o których mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia otrzymania  
wezwania. 
6. Jeżeli ze zmienionej informacji wynika potrzeba dostosowania całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji, 
o której mowa w art. 25 ust. 2 i 3 lub art. 26 ust. 4, Krajowy ośrodek oblicza dostosowaną całkowitą roczną liczbę upra w-
nień do emisji. Przepisy art. 73 ust. 1–8 stosuje się odpowiednio. 
7. Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o stwierdzonych niepraw i-
dłowościach i dostosowanej całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji. 
8. Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję określającą dostosowaną całkowitą roczną liczbę upra w-
nień do emisji przydzielonej danej instalacji. 
9. Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w liczbie większej niż określona 
w decyzji, o której mowa w ust. 8, podlegają zwrotowi. Przepisy art. 18 ust. 2–6 stosuje się odpowiednio. 
10. W przypadku gdy prowadzący instalację nie wprowadzi zmian, o których mowa w ust. 4, minister właściwy do 
spraw środowiska wydaje decyzję o zawieszeniu wydania uprawnień do emisji przydzielonych instalacji na kolejny rok 
okresu rozliczeniowego. Przepisy art. 65 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio. 
11. Decyzję, o której mowa w ust. 10, uchyla się, jeżeli prowadzący instalację wprowadzi zmiany, o których mowa 
w ust. 4. 
Art. 136. 1. Dla zadań inwestycyjnych zrealizowanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy albo realiz o-
wanych w dniu jej wejścia w życie, albo rozpoczynanych w ciągu 3 miesięcy od tego dnia, podmiot, o którym mowa 
w art. 32 ust. 4, składa do ministra właściwego do spraw środowiska wniosek o zatwierdzenie wskaźnika lub wskaźników 
zgodności w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
2. Dla zadań inwestycyjnych zrealizowanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, podmiot, o którym 
mowa w art. 32 ust. 4, przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska poświadczenie osiągnięcia zatwier-
dzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zatwierdzeniu wskaźnika 
lub wskaźników zgodności stała się ostateczna. Poświadczenia osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników 
zgodności nie składa się, jeżeli poświadczenie to sporządza minister właściwy do spraw środowiska. 
3. Do poświadczenia osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, o którym mowa w ust. 2, 
przepisy art. 32 ust. 10–13 stosuje się. 
4. Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przechowuje dokume n-
tację związaną z realizacją tego zadania przez okres 10 lat od dnia wydania uprawnień do emisji na rachunek posiadania 
operatora w rejestrze Unii oraz udostępnia tę dokumentację na wezwanie ministra właściwego do spraw środowiska. 
Art. 137. 1. Pierwszym okresem sprawozdawczym, o którym mowa w art. 34 ust. 14, jest okres od dnia 25 czerwca 
2009 r. do dnia 30 czerwca 2013 r. Drugim okresem sprawozdawczym, o którym mowa w art. 34 ust. 14, jest okres od 
dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. 
2. Przepisy rozdziału 6 stosuje się do zadań inwestycyjnych realizowanych w okresie sprawozdawczym rozpoczyn a-
jącym się od dnia 1 lipca 2014 r. 
  
Dziennik Ustaw – 59 – Poz. 136 
 
 Art. 138. 1. Zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe za okresy sprawozdawcze, o których mowa 
w art. 137, złożone przez podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uznaje 
się za sprawozdania rzeczowo-finansowe w rozumieniu niniejszej ustawy. 
2. Do uprawnień do emisji wydanych prowadzącemu instalację wytwarzającą energię elektryczną przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 kwietnia 2014 r. w sprawie wykazu instalacji 
wytwarzających energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w okresie 
rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r., wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji (Dz. U. 
poz. 472 oraz z 2015 r. poz. 555) stosuje się przepisy niniejszej ustawy. 
Art. 139. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej 
urzędu obsługującego tego ministra liczbę uprawnień do emisji lotniczych, o którą zostanie zmniejszona pula uprawnień do 
emisji przeznaczona do sprzedaży w drodze aukcji zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE 
z dnia 24 kwietnia 2013 r. wprowadzającą tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu 
przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 113 z 25.04.2013, str. 1). 
Art. 140. 1. Całkowitą liczbę uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków powietrznych na okres rozlicz e-
niowy rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2013 r. i liczbę uprawnień do emisji przyznanych na każdy rok tego okresu 
zawiera informacja, o której mowa w art. 24 ust. 2 ustawy wymienionej w art. 151, ogłoszona w Biuletynie Informacji 
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy. 
2. Całkowita liczba uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków powietrznych oraz liczba uprawnień do 
emisji przyznanych operatorom statków powietrznych na każdy rok okresu rozliczeniowego, o których mowa w ust. 1, 
podlega zmniejszeniu proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych, o których m o-
wa w art. 141 ust. 1, wynikającego z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 421/2014 z dnia 16 kwietnia 
2014 r. zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych 
we Wspólnocie, w celu wprowadzenia w życie do 2020 r. porozumienia międzynarodowego w sprawie stosowania jed-
nego międzynarodowego środka rynkowego do emisji z międzynarodowego lotnictwa (Dz. Urz. UE L 129 z 30.04.2014, 
str. 1). 
3. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej 
urzędu obsługującego tego ministra informacje o zmniejszonych liczbach uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2. 
Art. 141. 1. Przepisów rozdziału 12 nie stosuje się do monitorowania emisji z operacji lotniczych: 
1) rozpoczynających się lub kończących na lotniskach znajdujących się na terytorium państw Europejskiego Obszaru 
Gospodarczego wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru, 
2) wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu 
art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego 
Obszaru Gospodarczego 
− wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. 
1a.136) Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 86, oraz rozliczania 
wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie stosuje się do operacji lotniczych: 
1) rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na terytorium państw Europejskiego Obszaru 
Gospodarczego, wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru, 
2) wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu 
art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się w innym regionie Europejskiego 
Obszaru Gospodarczego 
– wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31  grudnia 2023 r. 
2. Raport na temat wielkości emisji pochodzących z operacji lotniczych wykonywanych w okresie od dnia 1 stycznia 
do dnia 31 grudnia 2013 r. pomiędzy lotniskami znajdującymi się na terytorium państw Europejskiego Obszaru Gosp o-
darczego złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uważa się za raport w rozumieniu art. 80 ust. 3. 
3.137) W okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. przepisów ustawy nie stosuje się do operatorów 
statków powietrznych wykonujących niezarobkowe przewozy lotnicze, których całkowita roczna emisja CO 2 z operacji lotn i-
czych wynosi mniej niż 1000 Mg. 
                                                           
136) Dodany przez art. 1  pkt 62 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
137) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 62 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 60 – Poz. 136 
 
 Art. 142. Wykonywanie czynności weryfikacji przez jednostki uprawnione w rozumieniu przepisów ustawy wymi e-
nionej w art. 151 wymaga uzyskania akredytacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012. 
Art. 143. 1. W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy posiadacz rachunku w rejestrze Unii jest ob o-
wiązany wnieść opłatę roczną w wysokości i na zasadach określonych w art. 13, chyba że opłata ta została już wniesiona. 
2. Przepis art. 14 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 144. 1. W terminie do dnia 30 kwietnia 2016 r. prowadzący instalację lub operator statku powietrznego doko-
nuje, za pośrednictwem rachunku w rejestrze Unii, umorzenia uprawnień do emisji w liczbie odpowiadającej istniejącej na 
tym rachunku zaległości w zakresie rozliczenia emisji z lat poprzednich. 
2. Zaległość, o której mowa w ust. 1, stanowi różnicę pomiędzy sumą, umorzonych na rachunku posiadania operat o-
ra albo rachunku posiadania operatora statku powietrznego w rejestrze Unii, uprawnień do emisji a sumą wprowadzonych 
do rejestru Unii zatwierdzonych wielkości emisji z danej instalacji albo operacji lotniczych. 
Art. 145. Przychody, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 7 ustawy zmienianej w art. 115 w brzmieniu obowią-
zującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, oraz wpływy z opłat, o których mowa w art. 25 ustawy z dnia 
22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych i innych substancji, należnych 
przed dniem wejścia w życie ustawy wymienionej w art. 151, są uwzględniane przy ustalaniu wysokości zobowiązania 
określonego w art. 401c ust. 8 ustawy zmienianej w art. 115, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
Art. 146. 1. Do opłat należnych na podstawie: 
1) art. 25 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. o handlu uprawnieniami do emisji do powietrza gazów cieplarnianych 
i innych substancji, 
2) art. 27 ustawy wymienionej w art. 151 
– stosuje się przepisy obowiązujące w czasie, w którym powstał obowiązek ich uiszczenia. 
2. Do opłaty, o której mowa w art. 27 ustawy wymienionej w art. 151, należnej za 2013 rok, stosuje się przepisy tej 
ustawy, z tym że podstawą obliczenia wysokości należnej opłaty, jest liczba uprawnień do emisji wydanych na rachunek 
posiadania operatora w rejestrze Unii. 
3. Jeżeli opłata, o której mowa w ust. 2, wniesiona przez prowadzącego instalację przed dniem wejścia w życie ninie j-
szej ustawy jest wyższa niż opłata, której podstawą obliczenia jest liczba uprawnień do emisji wydanych na rachunek posi a-
dania operatora w rejestrze Unii, to różnica ta stanowi nadpłatę. Do nadpłaty stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 
29 sierpnia 1997 r. − Ordynacja podatkowa. 
Art. 147. 1. Do postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 70–72 ustawy wymieni o-
nej w art. 151, wszczętych i niezakończonych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy oraz do przekazywania wpływów 
z tytułu tych kar po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a także do informacji o karach nałożonych w roku 2015 stosu-
je się przepisy dotychczasowe. 
2. Do postępowań w sprawie skierowania do Komisji Europejskiej wniosku o nałożenie zakazu prowadzenia operacji 
lotniczych przez operatora statków powietrznych wszczętych i niezakończonych na podstawie art. 77 ustawy wymienionej 
w art. 151, stosuje się przepisy dotychczasowe. 
Art. 148. Spółki prowadzące rynek regulowany oraz firmy inwestycyjne opracują i wdrożą procedurę przeciwdzi a-
łania i ujawniania przypadków manipulacji w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 149. 1. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 110 zachowują moc 
do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 18 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
2. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 120 zachowują moc do 
dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 120 
w brzmieniu nadanym tą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
3. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 123 zachowują moc do dnia 
wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą 
ustawą, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
4. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu i n-
stalacji wytwarzających energię elektryczną objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych 
w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emi-
sji zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 niniejszej 
ustawy, nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być zmieniane na podstawie 
art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art. 151. 
  
Dziennik Ustaw – 61 – Poz. 136 
 
 5. Przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 21 ust. 8 ustawy wymienionej w art. 151, w sprawie wykazu insta-
lacji innych niż wytwarzające energię elektryczną, objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych 
w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym się od dnia 1 stycznia 2013 r. wraz z przyznaną im liczbą uprawnień do emisji 
zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 niniejszej ustawy, 
nie dłużej niż przez 60 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być zmieniane na podstawie art. 2 1 
ust. 8 ustawy wymienionej w art. 151. 
Art. 150. 1. W latach 2015– 2024 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu będący skutkiem finansowym 
wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w:138) 
1) 2015 r. – 18 751 140 zł; 
2) 2016 r. – 25 786 034 zł; 
3) 2017 r. – 29 509 578 zł; 
4) 2018 r. – 25 028 884 zł; 
5) 2019 r. – 35 267 728 zł; 
6)139)  2020 r. – 31 820 000 zł; 
7)139)  2021 r. – 31 700 000 zł; 
8)139)  2022 r. – 29 520 000 zł; 
9)139)  2023 r. – 28 470 000 zł; 
10)139)  2024 r. – 29 450 000 zł. 
2. Minister właściwy do spraw środowiska monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, 
oraz wdraża mechanizm korygujący, o którym mowa w ust. 3. 
3. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego 
limitu wydatków określonego w ust. 1 oraz w przypadku gdy część planowanych wydatków, o których mowa w ust. 1, 
przypadająca proporcjonalnie na okres od początku roku kalendarzowego do końca danego kwartału, została 
przekroczona: 
1) po pierwszym kwartale – co najmniej o 15%, 
2) po dwóch kwartałach – co najmniej o 10%, 
3) po trzech kwartałach – co najmniej o 5% 
– minister właściwy do spraw środowiska stosuje mechanizm korygujący polegający na wstrzymaniu wydatków. 
Art. 151. Traci moc ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych 
(Dz. U. poz. 695 oraz z 2013 r. poz. 1238). 
Art. 152. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia140). 
  
                                                           
138) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 63 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
139) W brzmieniu ustalonym przez art. 1  pkt 63 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
140) Ustawa została ogłoszona w dniu 25 sierpnia 2015 r. 
  
Dziennik Ustaw – 62 – Poz. 136 
 
 Załączniki do ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. 
Załącznik nr 1  
RODZAJE DZIAŁAŃ PROW ADZONYCH W INSTALACJACH WRAZ Z WARTOŚCIAMI PROGOWYM I  
ODNIESIONYMI DO ZDOL NOŚCI PRODUKCYJNYCH TYCH INSTALACJI I GAZY CIEPLARNIANE  
PRZYPORZĄDKOWANE DANEMU DZIAŁANIU  
Lp. Rodzaje działań  Gazy cieplarniane  
1 Spalanie paliw w  instalacjach o  całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 
20 MW1) CO 2  
2 Rafinowanie olejów mineralnych  CO 2  
3 Produkcja koksu  CO 2  
4 Prażenie lub spiekanie rud metalu, w  tym rudy siarczkow ej CO 2  
5 Produkcja surówki odlewniczej lub stali (pierwotny i  wtórny wytop), łącznie 
z odlewaniem stałym, z  wydajnością powyżej 2,5  Mg na godzinę2) CO 2  
6 Produkcja lub obróbka metali żelaznych (w tym stopów żelaznych), w  której wykorzyst y-
wane są jednos tki spalania o  całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 
20 MW3)  CO 2  
7 Produkcja pierwotnego aluminium  CO 2 PFCs  
8 Produkcja wtórnego aluminium, w  której wykorzystywane są jednostki spalania 
o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczające j 20 MW  CO 2  
9 Produkcja lub obróbka metali nieżelaznych, w  tym produkcja stopów, rafinacja, odlewni c-
two itp., w  której wykorzystywane są jednostki spalania o  całkowitej nominalnej mocy 
cieplnej (w tym paliwa wykorzystywane jako czynniki redukujące) prze kraczającej 
20 MW CO 2  
10 Produkcja klinkieru cementowego w  piecach obrotowych o  zdolności produkcyjnej prz e-
kraczającej 500  Mg dziennie lub innych piecach o  zdolności produkcyjnej powyżej 50  Mg 
na dobę  CO 2  
11 Produkcja wapna lub kalcynacja dolomitu lub  magnezytu w  piecach obrotowych lub i n-
nych piecach o  zdolności produkcyjnej przekraczającej 50  Mg na dobę  CO 2  
12 Osuszanie lub kalcynacja gipsu lub produkcja płyt gipsowo -kartonowych i  innych wyr o-
bów gipsowych, jeżeli wykorzystywane są instalacje spala nia o łącznej nominalnej mocy 
cieplnej przekraczającej 20  MW  CO 2  
13 Wytwarzanie szkła, łącznie z  włóknem szklanym, z  wydajnością przetopu przekraczającą 
20 Mg na dobę  CO 2  
14 Produkcja wyrobów ceramicznych przez wypalanie, o  wydajności powyżej 75  Mg na 
dobę4) CO 2  
15 Wytwarzanie materiałów izolacyjnych z  wełny mineralnej z  wykorzystaniem szkła, s u-
rowców skalnych lub żużlu przy użyciu zdolności produkcyjnej przekraczającej 20  Mg na 
dobę  CO 2  
16 Produkcja pulpy drzewnej lub innych materiałów włóknisty ch  CO 2  
17 Produkcja papieru lub tektury o  wydajności przekraczającej 20  Mg na dobę  CO 2  
18 Produkcja sadzy, w  tym karbonizacja substancji organicznych, takich jak oleje mineralne, 
smoły, pozostałości krakowania i  destylacji, jeżeli wykorzystywane są j ednostki spalania 
o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20  MW  CO 2  
19 Produkcja kwasu azotowego  CO 2 N2O 
20 Produkcja kwasu adypinowego  CO 2 N2O 
21 Produkcja kwasu glioksalowego i  glioksylowego  CO 2 N2O 
22 Produkcja amoniaku  CO 2  
23 Produkcja chemikaliów organicznych luzem poprzez krakowanie, reformowanie, części o-
we lub pełne utlenianie albo poprzez podobne procesy, przy zdolności produkcyjnej prz e-
kraczającej 100  Mg na dobę  CO 2  
24 Produkcja wodoru (H 2) i gazu do syntezy w  drodze reform owania lub częściowego utl e-
niania, przy zdolności produkcyjnej przekraczającej 25  Mg na dobę  CO 2  
25 Produkcja węglanu sodu (Na 2CO3) oraz wodorowęglanu sodu (NaHCO 3) CO 2  
26 Wychwytywanie dwutlenku węgla z  instalacji objętej systemem handlu uprawnieniam i do 
emisji, w celu jego przesyłania i  podziemnego składowania w  celu przeprowadzenia pr o-
jektu demonstracyjnego wychwytu i  składowania dwutlenku węgla w  rozumieniu art.  1 
ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011  r. – Prawo geologiczne i  górnicze (Dz.  U. z 2019 r. 
poz. 868, 1214 i 1495 ) CO 2  
  
Dziennik Ustaw – 63 – Poz. 136 
 
 27 Przesyłanie dwutlenku węgla przeznaczonego do podziemnego składowania w  celu prze-
prowadzenia projektu demonstracyjnego wychwytu i  składowania dwutlenku węgla 
w rozumieniu art.  1 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011  r. – Prawo geologiczne i  górnicze 
z wykorzystaniem sieci transportowej dwutlenku węgla  CO 2  
28 Podziemne składowanie dwutlenku węgla w  celu przeprowadzenia projektu demonstr a-
cyjnego wychwytu i  składowania dwutlenku węgla w  rozumieniu art.  1 ust. 3 ustawy 
z dnia 9 czerwca 2011  r. – Prawo geologiczne i  górnicze CO 2  
Objaśnienia: 
1) Ilość energii wprowadzonej do instalacji w paliwie w jednostce czasu przy jej nominalnym obciążeniu. 
2) Maksymalna ilość wyrobu lub wyrobów, która może być wytworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji. 
3) Produkcja lub obróbka metali żelaznych obejmuje w szczególności walcownie, piece do ponownego podgrzewania, piece do wyż a-
rzania, kuźnie, odlewnie oraz instalacje służące do powlekania i wytrawiania metali. 
4) Produkcja wyrobów ceramicznych za pomocą wypalania obejmuje w szczególności produkcję dachówek, cegieł, cegieł ognioodpornych, 
kafelków, wyrobów kamionkowych i porcelany. 
1. Przy określaniu wartości progowych odnoszących się do zdolności produkcyjnej instalacji, bierze się pod uwagę 
parametry tego samego rodzaju charakteryzujące skalę działań prowadzonych w instalacji, to jest moc cieplną instalacji 
lub zdolność produkcyjną instalacji. Jeżeli w instalacji prowadzone jest więcej niż jedno działanie tego samego rodzaju 
parametry odnoszące się do tych działań sumuje się, chyba że z przyczyn formalnych lub technicznych jest ograniczona 
możliwość działania wszystkich instalacji jednocześnie. 
2. Przez zdolność produkcyjną instalacji rozumie się maksymalną ilość wyrobu lub wyrobów, która może być w y-
tworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji. 
3. W przypadku włączania instalacji do systemu na podstawie wartości progowej odniesionej do nominalnej mocy 
cieplnej uwzględnia się sumę nominalnej mocy cieplnej wszystkich stacjonarnych urządzeń technicznych, w których z a-
chodzi spalanie, obejmujących w szczególności: wszystkie rodzaje kotłów, palników, turbin, podgrzewaczy, pieców, 
w tym pieców do kalcynacji, pieców do prażenia, suszarnie, silniki, ogniwa paliwowe, pochodnie gazowe. Przy oblicz e-
niach nominalnej mocy cieplnej nie uwzględnia się stacjonarnych urządzeń technicznych o nominalnej mocy cieplnej 
poniżej 3 MW oraz stacjonarnych urządzeń technicznych wykorzystujących wyłącznie biomasę, przez które rozumie się 
stacjonarne urządzenie techniczne wykorzystujące paliwa kopalne wyłącznie podczas rozruchu lub wyłączeń. 
4. Przez nominalną moc cieplną instalacji rozumie się ilość energii wprowadzonej do instalacji w paliwie 
w jednostce czasu przy jej nominalnym obciążeniu. 
5. W przypadku instalacji służącej do działań, dla których wartość progowa nie została określona przy pomocy n o-
minalnej mocy cieplnej, o włączeniu tej instalacji do systemu decyduje wartość progowa odniesiona do zdolności produ k-
cyjnej instalacji. 
6. W przypadku przekroczenia wartości progowej nominalnej mocy cieplnej lub zdolności produkcyjnej jakiegoko l-
wiek rodzaju instalacji, wszystkie stacjonarne urządzenia techniczne, w których dochodzi do spalania innego niż spalanie 
odpadów niebezpiecznych lub komunalnych, muszą być objęte zezwoleniem na emisję gazów cieplarnianych z instalacji. 
  
  
Dziennik Ustaw – 64 – Poz. 136 
 
 Załącznik nr 2  
WSKAŹNIKI ZGODNOŚCI,  SŁUŻĄCE WYKAZANIU, Ż E ZADANIA INWESTYCYJ NE SĄ REALIZOWANE 
ZGODNIE Z ZASADAMI OKREŚLONYMI  W KOMUNIKACIE KOMISJI NR 2011/C99/03 
1. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z modernizacją istniejących instalacji wytwarzających 
energię elektryczną w tym związanych z modernizacją pojedynczych urządzeń (m.in. kotłów, turbin, generatorów, 
silników, agregatów, wymienników ciepła, transformatorów) lub wymianą tych urządzeń: 
1) rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz zie m-
ny ze złóż lokalnych, olej ciężki, olej lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń); w przypadku współspalania: 
rodzaj zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania [%] oraz 
2) redukcja emisyjności w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego [Mg CO 2/MWh]. 
2. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych związanych z budową nowych instalacji wytwarzających energię 
elektryczną: 
1) rodzaj zastosowanego paliwa podstawowego (węgiel kamienny, węgiel brunatny, gaz ziemny systemowy, gaz ziemny ze 
złóż lokalnych, olej ciężki, olej lekki, biomasa, metan z odmetanowienia kopalń), w przypadku współspalania: rodzaj 
zastosowanego paliwa współspalania oraz średni udział współspalania [%] oraz 
2) moc osiągalna [MWe], oraz 
3) emisyjność w wyniku realizacji zadania inwestycyjnego [Mg CO 2/MWh]. 
3. Wskaźniki zgodności dla zadań inwestycyjnych w zakresie sieci przesyłowych i dystrybucyjnych elektroenerg e-
tycznych: 
1) długość powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem podziału na sieci NN, SN, WN i nn) [km] lub 
2) liczba odcinków powstałych bądź zmodernizowanych linii (z uwzględnieniem podziału na sieci NN, SN, WN i nn) 
[szt.], lub 
3) liczba nowych lub zmodernizowanych stacji elektroenergetycznych [szt.], lub 
4) liczba nowych lub zmodernizowanych pojedynczych elementów wyposażenia stacji elektroenergetycznych (np. 
jednostek transformatorowych, pól liniowych) [szt.], lub 
5) redukcja strat w przesyle albo dystrybucji [%], lub 
6) redukcja strat transformatorów [%], lub 
7) wzrost przepustowości istniejących linii [%]. 
4. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci przesyłowej gazowej: wzrost przepustowości technicznej sieci 
przesyłowej gazowej. 
5. Wskaźniki zgodności dla zadań w zakresie sieci ciepłowniczych: 
1) redukcja strat ciepła [%] lub 
2) ilość energii elektrycznej z kogeneracji wprowadzona do sieci elektroenergetycznej [MWh/rok], lub 
3) ilość energii cieplnej z kogeneracji wprowadzona do sieci ciepłowniczej [GJ/rok]. 
6. Emisyjność jest rozumiana jako wielkość emisji dwutlenku węgla w danym roku z instalacji wytwarzającej 
energię elektryczną odniesiona do wielkości produkcji energii elektrycznej w danym roku w tej instalacji wyrażonej 
w MWh. 
7. W celu wykazania dotrzymania zatwierdzonych wskaźników zgodności określonych jako redukcja lub wzrost 
danego parametru porównywana jest wartość parametru przed przystąpieniem do realizacji zadania inwestycyjnego 
z wartością parametru po zakończeniu realizacji zadania inwestycyjnego lub zakończeniu wyszczególnionego 
w harmonogramie rzeczowym etapu zadania inwestycyjnego w przypadku wystąpienia opóźnień związanych z realizacją 
zadania inwestycyjneg o.