DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  26 marc a 2019  r. 
Poz. 568 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  22 lutego 2019  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o  nasiennictwie  
1. Na podstawie art. 16  ust. 1  zdanie  pierwsze  ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2017 r. poz.  1523  oraz z 2018 r. poz. 2243 ) ogłasza się w  załączniku do 
niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z  dnia 9  listopada  2012  r. o nasiennictwie ( Dz. U. z 2017 r.  poz. 633), 
z uwzględnieniem zmian wprowadzonych  ustawą  z dnia 6  marca 2018  r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo 
przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej  (Dz. U. poz. 65 0) oraz zmi an wynikających 
z przepisów ogłoszonych przed dniem  19 lutego  2019 r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje  art. 236 ustawy z dnia 
6 marca 2018  r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności 
gospodarczej (Dz.  U. poz. 650) , który stanowi : 
„Art. 236. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 184, który wchodzi w życie z  dniem 1  lipca 2018  r.; 
2) art. 185, który wchodzi w  życie z  dniem 11  lipca 2019  r.; 
3) art. 188, który wchodzi w  życie z  dniem 1  października 2018  r.”. 
Marszałek Sejmu: M. Kuchciński  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 568 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia  22 lutego 2019  r. (poz . 568) 
USTAWA  
z dnia 9  listopada 2012  r. 
o nasiennictwie1) 
                                                           
1) Przepisy niniejszej ustawy:  
1) wdrażają postanowienia:  
a) dyrektywy Rady 66/401/WE z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych (Dz. Urz. 
WE L 125 z 11.07.1966, str. 2298, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 55, z późn. zm.),  
b) dyrektywy Rady 66/402/WE z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych (Dz. Urz. 
WE L 125 z 11.07.1966, str. 2309, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 66, z późn. zm.),  
c) dyrektywy Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego 
rozmnażania winorośli (Dz. Urz. WE L 93 z 17.04.1968, str. 15, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3,  
t. 1, str. 123, z późn. zm.),  
d) dyrektywy Rady 98/56/EWG z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych 
(Dz. Urz. WE L 226 z 13.08.1998, str. 16, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 23, str. 363, 
z późn. z m.), 
e) dyrektywy Komisji 93/17/EWG z dnia 30 marca 1993 r. określającej wspólnotowe klasy dla elitarnych sadzeniaków zie m-
niaka, wraz z warunkami oraz oznaczeniami stosowanymi dla tych klas (Dz. Urz. WE L 106 z 30.04.1993, str. 7; Dz. Urz. 
UE Polskie wydan ie specjalne, rozdz. 3, t. 14, str. 169),  
f) dyrektywy Komisji 93/48/EWG z dnia 23 czerwca 1993 r. określającej wykaz wskazujący warunki, jakie mają być spełnione 
przez materiał rozmnożeniowy roślin owocowych i rośliny owocowe przeznaczone do produkcji owo ców, zgodnie z dyre k-
tywą Rady 92/34/ EWG (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, 
str. 83),  
g) dyrektywy Komisji 93/61/EWG z dnia 2 lipca 1993 r. określającej wykazy wskazujące warunki, jakie mają być  spełnione 
przez materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, inny niż nasiona, zgodnie z dyrektywą Rady 92/33/EWG (Dz. Urz. 
WE L 250 z 07.10.1993, str. 19; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 101),  
h) dyrektywy Komisji 93/62/EWG z dnia 5 lipca 1993 r. ustanawiającej środki wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorow a-
nia dostawców i zakładów zgodnie z dyrektywą 92/33/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadz e-
niowym warzyw, innym niż materiał siewny (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 29; Dz. Urz. UE Polskie wydanie sp e-
cjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 111),  
i) dyrektywy Komisji 93/64/EWG z dnia 5 lipca 1993 r. ustanawiającej środki wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorow a-
nia dostawców i obiektów zgodnie z dyrektywą 92/3 4/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owoc o-
wych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 33; Dz. Urz. 
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 113),  
j) dyrektywy Komisji 93/79/EWG z dnia 21 września 1993 r. określającej dodatkowe przepisy wykonawcze dla wykazów o d-
mian materiału rozmnożeniowego roślin owocowych oraz roślin owocowych przechowywanych przez dostawców zgodnie 
z dyrektywą 92/34/EWG (Dz. Urz. WE L 256 z 14.10.199 3, str. 25; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, 
str. 115),  
k) dyrektywy Komisji 1999/66/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustalającej wymagania dotyczące etykiety lub innego dokumentu 
sporządzonego przez dostawcę zgodnie z dyrektywą 98/56/WE  (Dz. Urz. WE L 164 z 30.06.1999, str. 76; Dz. Urz. UE Po l-
skie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 450),  
l) dyrektywy Komisji 1999/68/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. określającej dodatkowe przepisy w odniesieniu do wykazów o d-
mian roślin ozdobnych prowadz onych przez dostawców na mocy dyrektywy 98/56/WE (Dz. Urz. WE L 172 z 08.07.1999, 
str. 42; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 26, str. 8),  
m) dyrektywy Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych 
(Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 281, 
z późn. zm.),  
n) dyrektywy Rady 2002/54/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka (Dz. U rz. WE L 193 
z 20.07.2002, str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 292, z późn. zm.),  
o) dyrektywy Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym warzyw (Dz. Urz. WE L 193 
z 20.07.20 02, str. 33, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 313, z późn. zm.),  
p) dyrektywy Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków (Dz. Urz. WE L 193 
z 20.07.2002, str. 60, z późn. zm.;  Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 354, z późn. zm.),  
q) dyrektywy Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i włókn i-
stych (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 74, z późn. zm. ; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, 
str. 340, z późn. zm.),  
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 568 
 
                                                            
r) dyrektywy Rady 2004/117/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. zmieniającej dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 
2002/55/WE oraz 2002/57/WE w odniesieniu do badań przeprowa dzanych pod nadzorem urzędowym oraz równoważności 
materiału siewnego produkowanego w krajach trzecich (Dz. Urz. UE L 14 z 18.01.2005, str. 18),  
s) dyrektywy Komisji 2006/47/WE z dnia 23 maja 2006 r. ustanawiającej specjalne warunki dotyczące obecności Aven a fatua  
w materiale siewnym roślin zbożowych (D z. Urz. UE L 136 z 24.05.2006, str. 18) , 
t) dyrektywy Komisji 2006/55/WE z dnia 12 czerwca 2006 r. zmieniającej załącznik III do dyrektywy Rady 66/402/EWG 
w odniesieniu do maksymalnej wagi partii materiału sie wnego (Dz. Urz. UE L 159 z 13.06.2006, str. 13),  
u) dyrektywy Komisji 2006/124/WE z dnia 5 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/33/EWG w sprawie obrotu m a-
teriałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona, oraz dyrektywę Rady 20 02/55/WE w sprawie 
obrotu materiałem siewnym warzyw (Dz. Urz. UE L 22 z 26.01.2006, str. 12),  
v) dyrektywy Komisji 2007/72/WE z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 66/401/EWG w odniesieniu do 
włączenia gatunku Galega orientalia Lam.  (Dz. Ur z. UE L 338 z 17.12.2008, str. 79),  
w) dyrektywy Komisji 2008/62/WE z dnia 20 czerwca 2008 r. przewidującej pewne odstępstwa w odniesieniu do rejestracji p o-
pulacji miejscowych i odmian roślin rolniczych przystosowanych naturalnie do warunków lokalnych i regionalnych i zagr o-
żonych erozją genetyczną oraz obrót materiałem siewnym i sadzeniakami ziemniaka tych populacji miejscowych i odmian 
(Dz. Urz. UE L 162 z 21.06.2008, str. 13),  
x) dyrektywy Rady 2008/72/WE z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie obrotu materia łem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym 
warzyw, innym niż nasiona (Dz. Urz. UE L 205 z 01.08.2008, str. 28),  
y) dyrektywy Komisji 2008/83/WE z dnia 13 sierpnia 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2003/91/WE określającą środki wyk o-
nawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/55/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz minima l-
nych warunków do badania niektórych odmian gatunków warzyw (D z. Urz. UE L 219 z 14.08.2008, str. 55),  
z) dyrektywy Rady 2008/90/WE z dnia 29 września 2008 r. w sprawie obrotu m ateriałem rozmnożeniowym roślin sadown i-
czych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji owoców (Dz. Urz. UE L 267 z 08.10.2008, str. 8),  
za) dyrektywy Komisji 2008/124/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ograniczającej obrót materiałem siewnym niektó rych gatunków 
roślin pastewnych oraz oleistych i włóknistych do materiału siewnego, który został urzędowo zakwalifikowany jako elitarny 
materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny ( Dz. Urz. UE L 340 z 19.12.2008, str. 73),  
zb) dyrektywy Komisji 2009/ 74/WE z dnia 26 czerwca 2009 r. zmieniającej dyrektywy Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 
2002/55/WE i 2002/57/WE w odniesieniu do botanicznych nazw roślin, naukowych nazw innych organizmów oraz niekt ó-
rych załączników do dyrektywy Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG i 2 002/57/WE w związku z rozwojem wiedzy naukowej 
i technicznej (Dz. Urz. UE L 166 z 27.06.2009, str. 40),  
zc) dyrektywy Komisji 2009/145/WE z dnia 26 listopada 2009 r. przewidującej pewne odstępstwa w odniesieniu do zatwierdz a-
nia populacji miejscowych i odmi an warzyw tradycyjnie uprawianych w poszczególnych miejscach i regionach zagrożonych 
erozją genetyczną oraz odmian warzyw niemających wewnętrznej wartości dla plonów o przeznaczeniu handlowym, wypr o-
dukowanych w celu uprawy w określonych warunkach, oraz wpr owadzania do obrotu materiału siewnego tych populacji 
miejscowych i odmian (Dz. Urz. UE L 312 z 27.11.2009, str. 44),  
zd) dyrektywy Komisji 2010/60/WE z dnia 30 sierpnia 2010 r. przewidującej pewne odstępstwa dotyczące wprowadzania do  
obrotu mieszanek pas tewnych materiału siewnego przeznaczonych do wykorzystania w celu ochrony środowiska naturaln e-
go (Dz. Urz. UE L 228 z 31.08.2010, str. 10),  
ze) decyzji Komisji 2004/371/WE z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków wprowadzenia do obrotu mieszanek mater ia-
łu siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne (Dz. Urz. UE L 116 z 22.04.2004, str. 39; Dz. Urz. UE Po l-
skie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 133),  
zf) decyzji Komisji 2004/842/WE z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie przepisów wykonawcz ych, na mocy których państwa 
członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której złożono 
wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych lub katalogu odmian gatunków warzyw  
(Dz. Urz. UE L 362 z 09.12.2004, str. 21),  
zg) decyzji Komisji 2007/699/WE z dnia 29 października 2007 r. zmieniającej dyrektywę 92/33/EWG celem rozszerzenia o d-
stępstwa odnoszącego się do warunków przywozu materiału rozmnożeniowego oraz nasadzeniowego warzy w z państw trz e-
cich (Dz. Urz. UE L 274 z 18.10.2007, str. 33),  
zh) decyzji Komisji 2007/776/WE z dnia 28 listopada 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/34/EWG w celu przedłużenia 
obowiązywania odstępstwa dotyczącego warunków przywozu materiału rozmnożeni owego roślin owocowych oraz roślin 
owocowych przeznaczonych do produkcji owoców z państw trzecich (Dz. Urz. UE L 312 z 30.11.2007, str. 48),  
zi) decyzji Rady 2007/780/WE z dnia 26 listopada 2007 r. zmieniającej decyzję 2003/17/WE w sprawie równoważności  
inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równ o-
ważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich (Dz. Urz. UE L 314 z 01.12.2007, str. 20),  
zj) decyzji Komisji 2010/680/UE z dni a 9 listopada 2010 r. zwalniającej Bułgarię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, 
Irlandię, Hiszpanię, Francję, Cypr, Łotwę, Litwę, Maltę, Niderlandy, Polskę, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję 
i Zjednoczone Królestwo z obowiązku stosowania do nie których gatunków dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 
68/193/EWG, 1999/105/WE, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin p a-
stewnych, materiałem siewnym roślin zbożowych, materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośl i, leśnym materiałem 
rozmnożeniowym, materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym warzyw oraz materiałem siewnym roślin oleistych 
i włóknistych (Dz. Urz. UE L 292 z 10.11.2010, str. 57),  
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 568 
 
 TYTUŁ I  
Przepisy ogólne  
Art. 1. 1. Ustawa reguluje sprawy:  
1) rejestracji odmian oraz wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego odmian gatunków roślin uprawnych okreś -
lonych w:  
a) art. 2  ust. 1  pkt A  lit. a  dyrektywy Rady 66/401/EWG z  dnia 14  czerwca 1966  r. w sprawie obrotu materiałem 
siewnym roślin pastewnych (Dz. Urz. WE L 125  z 11.07.1966, str. 2298, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie 
wydanie specjalne, rozdz. 3,  t. 1, str. 55), zwanej dalej „dyrektywą Rady 66/401/EWG ”, 
b)2) art. 2  ust. 1 pkt A dyrektywy Rady 66/402/EWG z  dnia 14  czerwca 1966  r. w  sprawie obrotu materiałem 
siewnym roślin zbożowych (Dz. Urz. WE L 125  z 11.07.1966, str. 2309, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie 
wydanie specjalne, rozdz. 3,  t. 1, str. 66), zwanej dalej „dyrektywą Rady 66/402/EWG ”, 
c) art. 2  ust. 1  lit. b dyrektywy Rady 2002/54/WE z  dnia 13  czerwca 2002  r. w sprawie obrotu  materiałem siewnym 
buraka (Dz. Urz. WE L 193  z 20.07.2002, str. 12, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3,  
t. 36, str. 292), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/54/WE ”, 
d) art. 2  ust. 1  lit. b dyrektywy Rady 2002/55/WE z  dnia 13  czerwca 2002  r. w sprawie obrotu materiałem siewnym 
warzyw (Dz. Urz. WE L 193  z 20.07.2002, str. 33, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3,  
t. 36, str. 313), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/55/WE ”, 
e) dyrektywie Rady 2002/56/WE z  dnia 13  czerwca 2002  r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków (Dz. Urz. 
WE L 193  z 20.07.2002, str. 60, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3,  t. 36, str. 340), 
zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/56/WE ”, 
f) art. 2  ust. 1  lit. b dyre ktywy Rady 2002/57/WE z  dnia 13  czerwca 2002  r. w sprawie obrotu materiałem siewnym 
roślin oleistych i  włóknistych (Dz. Urz. WE L 193  z 20.07.2002, str. 74, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wyd a-
nie specjalne, rozdz. 3,  t. 36, str. 354), zwanej dalej „dyrek tywą Rady 2002/57/WE ”, 
g) dyrektywie Rady 2008/72/WE z  dnia 15  lipca 2008  r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nas a-
dzeniowym warzyw, innym niż nasiona (Dz. Urz. UE L 205  z 01.08.2008, str. 8) w  załączniku nr 2,  
h) dyrektywie Rady 2008/90/WE z  dnia 29  września 2008  r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin 
sadowniczych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji owoców (Dz. Urz. UE L 267  
z 08.10.2008, str. 28) w  załączniku nr 1,  
1a) rejestracji odmian oraz wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego odmian gatunków roślin uprawnych  trady-
cyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „odmianami tradycyjnymi ”, 
2) wytwarzania, oceny  i kontroli materiału siewnego następujących roślin uprawnych : 
a) roślin ozdobnych lub użytkowanych jako rośliny ozdobne,  
b) nieprzeznaczonych do obrotu na obszarze Unii Europejskiej odmian gatunków roślin rolniczych objętych syst e-
mami oceny określonymi przez Organizację Współpracy Gospodarczej i  Rozwoju (OECD), ogł oszonymi na 
stronach internetowych tej organizacji,  
c) sadzonek winorośli  
– oraz obrotu tym materiałem.  
                                                           
zk) decyzji Komisji implementującej dyrektywę Rady 2002/55/WE w odni esieniu do wymagań zgodnie z którymi można wpr o-
wadzać do obrotu małe opakowania materiału siewnego kategorii standard różnych odmian roślin warzywnych należących 
do tego samego gatunku;  
2) wykonują postanowienia:  
a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 217/2006 z dnia 8 lutego 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyre k-
tyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE w odniesieniu do upoważnienia państw 
członkowskich do pozwolenia na tymczasowe wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, który nie spełnia wymogów 
w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania (Dz. Urz. UE L 38 z 09.02.2006, str. 17),  
b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 920/2007 z dnia 1 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 930/2000 ust a-
nawiające reguł y wykonawcze co do odpowiedniego nazewnictwa odmian gatunków roślin rolniczych i warzyw (Dz. Urz. 
UE L 201 z 02.08.2007, str. 3).  
2) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  153 pkt 1 ustawy  z dnia 6  marca 2018  r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo przedsi ę-
biorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz.  U. poz. 650) , która weszła w  życie z  dniem 30 kwietnia 2018  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 568 
 
 2. Przepisy ustawy w zakresie rejestracji odmian, wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego oraz  obrotu 
materiałem siewnym dotyczą również gatunk ów roślin stosowanych do uszlachetniania odmian gatunków  roślin, o których 
mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a.  
3. Wykaz gatunków roślin, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1  i pkt 2  lit. c, ogłasza minister właściwy do spraw rolnictwa, 
w drodze obwieszczenia, w  Dzienniku U rzędowym Ministra Rolnictwa i  Rozwoju Wsi, z  podziałem na grupy roślin: roln i-
cze, warzywne i  sadownicze oraz podgrupy roślin, podając nazwę w  języku polskim i  nazwę botaniczną rośliny.  
Art. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do:  
1) materiału siewnego prze znaczonego do państw trzecich innego niż materiał siewny, o  którym mowa w  art. 1  ust. 1  
pkt 2 lit. b;  
2) leśnego materiału rozmnożeniowego.  
Art. 3. 1. W  rozumieniu ustawy określenie:  
1) odmiana – oznacza zbiorowość roślin  w obrębie botanicznej jednostki systematycznej najniższego znanego stopnia, 
która:  
a) jest określona na podstawie przejawianych właściwości wynikających z  określonego genotypu lub kombinacji 
genotypów,  
b) różni się od każdej innej zbiorowości roślin na po dstawie co najmniej jednej z  przejawianych właściwości,  
c) pozostaje niezmieniona po rozmnożeniu;  
2) odmiana mieszańcowa – oznacza odmianę, której materiał siewny jest wytwarzany za każdym razem przez krzyżow a-
nie określonych zbiorowości roślin zgodnie ze s posobem i  kolejnością podanymi przez zachowującego odmianę;  
3) składnik odmiany mieszańcowej – oznacza odmianę lub linię rośliny wykorzystywaną za każdym razem w  procesie 
wytwarzania odmiany mieszańcowej;  
4) odmiana regionalna (odmiana dla zachowania bioró żnorodności) – oznacza populację miejscową lub odmianę nat u-
ralnie przystosowaną do warunków lokalnych, zagrożoną postępującą z  czasem utratą różnorodności genetycznej 
między populacjami i  w obrębie populacji lub odmian tego samego gatunku lub ograniczeniem  bazy genetycznej g a-
tunku spowodowanym ingerencją człowieka lub zmianami warunków środowiskowych (erozja genetyczna) roślin ro l-
niczych lub roślin warzywnych;  
5) odmiana amatorska (odmiana odkryta i  wyprowadzona do uprawy w  szczególnych warunkach) – oznacza  odmianę 
roślin warzywnych odkrytą i  wyprowadzoną z  przeznaczeniem do uprawy w  szczególnych warunkach agrotechnic z-
nych, klimatycznych lub glebowych, która nie ma znaczenia dla towarowej produkcji warzyw, ale ma znaczenie dla 
zachowania bioróżnorodności;  
6) populacja miejscowa – oznacza zbiór populacji gatunku rośliny albo zbiór jednorodnego genetycznie wegetatywnego 
potomstwa pojedynczej rośliny w  ramach gatunku rośliny (klony), który w  sposób naturalny przystosował się do w a-
runków środowiskowych regionu po chodzenia;  
7) zachowanie odmiany – oznacza działalność zmierzającą do wytworzenia materiału siewnego danej odmiany, która 
zapewni jej charakterystyczne właściwości, wyrównanie i  trwałość;  
8) materiał siewny – oznacza rośliny lub ich części przeznaczone do siewu, sadzenia, szczepienia, okulizacji lub innego 
sposobu rozmnażania roślin, spełniające wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości dla danej kategorii i  stanowi:  
a) materiał siewny roślin rolniczych obejmujący nasiona roślin rolniczych odmian gatunków objętych przepisami  
dotyczącymi wytwarzania i jakości, a w przypadku ziemniaka – bulwy, zwane dalej „sadzeniakami  ziemniaka ”, 
b) materiał siewny roślin warzywnych obejmujący nasiona roślin warzywnych odmian gatunków objętych przepis a-
mi dotyczącymi wytwarza nia i jakości,  
c) (uchylona)  
d) materiał szkółkarski obejmujący części roślin, w  tym podkładki, zrazy, wstawki i  oczka, całe rośliny oraz nasi o-
na, przeznaczone do rozmnażania i  produkcji roślin sadowniczych, z  wyłączeniem winorośli,  
e) materiał rozmnożeniowy roślin warzywnych obejmujący części roślin lub rośliny, w  tym podkładki, z  wyłącz e-
niem nasion, przeznaczone do rozmnażania i  produkcji roślin warzywnych,  
f) materiał rozmnożeniowy roślin ozdobnych obejmujący nasiona, części roślin lub rośliny , w tym podkładki, prz e-
znaczone do rozmnażania i  produkcji roślin ozdobnych lub użytkowanych w  celach ozdobnych,  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 568 
 
 g) materiał nasadzeniowy roślin warzywnych lub ozdobnych obejmujący całe rośliny uzyskane z  materiału rozmn o-
żeniowego, a  w przypadku roślin war zywnych – z materiału siewnego, przeznaczone do nasadzeń w  celu produ k-
cji warzyw lub roślin ozdobnych,  
h) materiał rozmnożeniowy winorośli obejmujący sadzonki i  szczepy ukorzenione, pędy jednoroczne i  pędy ni e-
zdrewniałe, podkładki oraz zrazy, przeznaczone do rozmnażania i  produkcji winorośli;  
9) materiał mateczny – oznacza materiał wytworzony przez zachowującego odmianę w  sposób zapewniający zachowanie 
właściwych cech tej odmiany, przeznaczony do wytworzenia materiału siewnego kategorii elitarny w  urzędowej  oce-
nie materiału siewnego lub materiału siewnego kategorii standard;  
10) materiał siewny kategorii elitarny roślin rolniczych i warzywnych – oznacza:  
a) materiał siewny przedbazowy wytworzony przez zachowującego odmianę, stanowiący rozmnożenia poprzedzaj ą-
ce materiał siewny bazowy, przeznaczony do produkcji materiału siewnego bazowego lub dla zachowującego 
odmianę – również do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany,  
b) materiał siewny bazowy wytworzony z  materiału siewnego przedbazowego lub z  materiału matecznego – 
w przypadku gdy jest wytwarzany przez zachowującego odmianę, przeznaczony do produkcji materiału siewnego 
kategorii kwalifikowany;  
10a) materiał siewny kategorii elitarny roślin sadowniczych – oznacza:  
a) rośliny stanowiące rozmnożenia poprzedzające materiał siewny przedbazowy (rośliny kandydackie),  przeznacz o-
ne do produkcji materiału siewnego przedbazowego,  
b) materiał siewny przedbazowy wytworzony przez zachowującego odmianę, stanowiący rozmnożenia  poprzedzaj ą-
ce materiał si ewny bazowy, przeznaczony do produkcji materiału siewnego bazowego lub  dla zachowującego 
odmianę – również do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany,  
c) materiał siewny bazowy wytworzony z materiału siewnego przedbazowego lub z materiału mate cznego  – w prz y-
padku gdy jest wytwarzany przez zachowującego odmianę, przeznaczony do produkcji materiału  siewnego kat e-
gorii kwalifikowany;  
11) materiał siewny kategorii kwalifikowany – oznacza materiał siewny wyprodukowany bezpośrednio z  materiału sie w-
nego kategorii elitarny, przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany kolejnych rozmnożeń 
lub do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego;  
12) materiał siewny kategorii standard – oznacza:  
a) materiał siewny roślin warzywnych, spełniający wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości dla tej kategorii, 
wytworzony z  materiału matecznego, materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany przez z a-
chowującego odmianę i  przez niego oceniony, przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału siewnego,  
b) materiał siewny odmiany regionalnej lub odmiany amatorskiej, spełniający wymagania w  zakresie wytwarzania 
i jakości dla tej kategorii, wytworzony przez zachowującego odmianę i  przez niego oceniony, przeznaczony do 
celów  innych niż produkcja materiału siewnego,  
c) materiał rozmnożeniowy winorośli, pochodzący z  rozmnożenia materiału kategorii elitarny, kategorii kwalifik o-
wany lub kategorii standard, przeznaczony głównie do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego;  
13) materiał szkółkarski CAC (Conformitas agraria communitatis) – oznacza materiał szkółkarski wytworzony  przez 
dostawcę i przez niego oceniony, spełniający wymagania w zakresie wytwarzania i jakości określone dla tego materiału;  
14) materiał siewny katego rii handlowy – oznacza materiał siewny określonych gatunków roślin pastewnych, oleistych lub 
włóknistych, spełniający wymagania w  zakresie jakości określone dla tej kategorii materiału siewnego;  
15) materiał siewny odmiany regionalnej – oznacza materiał si ewny wytworzony przez zachowującego odmianę i  przez 
niego oceniony, spełniający wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości określone dla tego materiału;  
16) sadzonki winorośli – oznacza wytworzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sadzonki przeznaczo ne do ro z-
mnożeń i  nasadzeń winorośli, spełniające wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości określone dla tego materiału 
siewnego;  
17) partia materiału siewnego – oznacza określoną ilość:  
a) materiału siewnego odmiany jednolitą pod względem jej właściwośc i, 
b) materiału siewnego mieszanek o  składzie kilku odmian lub gatunków roślin określonym przez prowadzącego 
obrót,  
c) jednostek materiału rozmnożeniowego lub nasadzeniowego możliwą do zidentyfikowania ze względu na jego 
jednorodność i  pochodzenie;  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 568 
 
 18) stopień kwalifikacji – oznacza kolejne rozmnożenie materiału siewnego odmiany zgodnie z  jej właściwościami;  
19) obrót – oznacza oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostawę materiału siewnego lub inny sposób dysponowania tym 
materiałem,  z wyłączeniem materiału siewnego przeznaczonego do:  
a) oceny i  kontroli,  
b) przerobu, uszlachetniania i  pakowania,  
c) innych celów niż siew i  sadzenie,  
d) celów naukowych, doświadczalnych i  hodowli roślin;  
20) hodowca – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organiza cyjną nieposiadającą osobowości prawnej, 
która:  
a) wyhodowała albo odkryła i  wyprowadziła odmianę albo  
b) jest lub była pracodawcą osoby, o  której mowa w  lit. a, albo zawarła umowę, w  ramach której inna strona tej 
umowy wyhodowała albo odkryła i  wyprowadziła odmianę, albo  
c) jest następcą prawnym osób, o  których mowa w  lit. a lub b;  
21) zachowujący odmianę – oznacza hodowcę lub inną osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną ni e-
posiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność zmierzającą do wytworzenia materiału siewnego odmiany, 
która to działalność zapewni odmianie charakterystyczne właściwości, wyrównanie i  trwałość;  
22) zgłaszający odmianę – oznacza składającego wniosek o  wpis odmiany do rejestru odmian, zachowującego odmia nę 
lub inny podmiot, którym może być osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca os o-
bowości prawnej, mająca miejsce zamieszkania albo siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innych pa ń-
stw będących członkami Unii Eu ropejskiej;  
23) producent – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, 
która wytwarza materiał siewny;  
24) prowadzący obrót – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną niepos iadającą osobowości 
prawnej, która prowadzi obrót materiałem siewnym roślin rolniczych lub roślin warzywnych;  
25) dostawca – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, 
która wytwarza materiał szkółk arski, sadzonki winorośli, materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin 
warzywnych i  ozdobnych lub użytkowanych jako ozdobne lub prowadzi obrót tym materiałem;  
26) nieprofesjonalny odbiorca – oznacza osobę fizyczną, która nabywa materiał siewny w celu użycia na potrzeby własne 
i nie przeznacza tego materiału oraz wytworzonych z  niego produktów na cele zarobkowe;  
27) państwa członkowskie – oznacza państwa będące członkami Unii Europejskiej;  
28) państwa trzecie – oznacza państwa niebędące członkami  Unii Europejskiej;  
29) państwa stowarzyszone – oznacza państwa trzecie, które są państwami członkowskimi Europejskiego Porozumienia 
o Wolnym Handlu (EFTA);  
30) wspólnotowy katalog – oznacza wykaz odmian roślin rolniczych i  warzywnych Unii Europejskiej i  państw stowarz y-
szonych, których materiał siewny jest dopuszczony do obrotu na terytorium państw członkowskich;  
31) wspólnotowy wykaz odmian – oznacza wykaz odmian roślin sadowniczych państw członkowskich i  państw stowarz y-
szonych, dopuszczonych do wytwarzani a i obrotu na terytorium państw członkowskich;  
32) próba urzędowa – oznacza próbę materiału siewnego pobraną w  ramach urzędowych działań;  
33) systemy OECD – oznacza stosowane przez Rzeczpospolitą Polską następujące systemy nasienne OECD dla kwalif i-
kacji od mianowej nasion wprowadzanych do obrotu międzynarodowego:  
a) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion traw i  roślin strączkowych oraz motylkowatych drobnonasie n-
nych wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,  
b) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion zbóż wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,  
c) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion buraka cukrowego i  pastewnego wprowadzanych do obrotu 
międzynarodowego,  
d) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion kukurydzy i  sorga wprowadzanyc h do obrotu międzynarodowego,  
e) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion roślin krzyżowych i  innych gatunków roślin oleistych 
i włóknistych wprowadzanych do obrotu międzynarodowego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 568 
 
 2. Działania wykonywane przez:  
1) Państwową Inspekcję Ochrony Rośli n i Nasiennictwa, zwaną dalej „Państwową Inspekcją ”, 
2) osobę prawną upoważnioną przepisami ustawy do działań w  imieniu organów państwa,  
3) osobę fizyczną upoważnioną do działań pomocniczych prowadzonych pod kontrolą organów państwa  
– uważa się za urzędowe  działania w  rozumieniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących nasiennictwa.  
3. Działania, o  których mowa w  ust. 2, obejmują w  szczególności badania odrębności, wyrównania i  trwałości lub 
badania wartości gospodarczej odmiany, sporządzanie opisu odmian, z wanego dalej „urzędowym opisem ”, ocenę materiału 
siewnego, pobieranie prób materiału siewnego oraz kontrolę materiału siewnego.  
4. Działania w  zakresie oceny materiału siewnego i  pobierania prób materiału siewnego wykonywane przez osoby 
akredytowane do tyc h czynności przez organy Państwowej Inspekcji uważa się za działania wykonywane pod urzędowym 
nadzorem w  rozumieniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących nasiennictwa.  
5. Osoby wykonujące działania, o  których mowa w  ust. 2  pkt 2  i 3, nie uzyskują w  zakre sie swojej działalności ża d-
nych korzyści z  tych działań.  
Art. 4. Do postępowań w  sprawach indywidualnych rozstrzyganych w  drodze decyzji administracyjnej stosuje się 
przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej . 
TYTUŁ II  
Rejestracja odmian  
DZIAŁ I  
Rejestracja odmian roślin uprawnych, z  wyłączeniem odmian regionalnych i  odmian amatorskich  
Art. 5. 1. Dla odmian gatunków roślin uprawnych, z  wyłączeniem odmian użytkowanych w  celach ozdobnych oraz 
winorośli, prowadzi się rejestr odmian, zwany dalej „krajowym rejestrem ”. 
2. Krajowy rejestr prowadzi Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, zwany dalej „Centralnym 
Ośrodkiem ”. 
Art. 6. 1. Odmianę wpisuje się do krajowego r ejestru, jeżeli jest odrębna, wyrównana i  trwała oraz jeżeli:  
1) ma zadowalającą wartość gospodarczą – w przypadku gatunków roślin rolniczych i cykorii korzeniowej;  
2) ma nadaną nazwę zgodną z  wymaganiami określonymi w  przepisach rozporządzenia Rady (WE) n r 2100/94  z dnia 
27 lipca 1994  r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz. Urz. WE L 227  z 01.09.1994, str. 1; 
Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3,  t. 16, str. 390, z  późn. zm.) lub  rozporządzenia Komisji (WE) 
nr 637/2009  z dnia 22  lipca 2009  r. ustanawiającego reguły wykonawcze co do odpowiedniego nazewnictwa odmian 
gatunków roślin rolniczych i  warzywnych (Dz. Urz. WE L 191  z 23.07.2009, str. 10);  
3) jest zachowywana, a  zachowujący odmianę posiada jej materiał siewny w  ilości wystarczającej do prowadzenia badań 
tej odmiany.  
1a. Odmianę tradycyjną wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli:  
1) należy do gatunku tradycyjnie uprawianego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającego różne  kierunki 
użytkowania, a także znac zenie dla ukształtowania krajobrazu i zrównoważonego rolnictwa;  
2) jest odrębna, wyrównana i trwała;  
3) spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.  
2. Przepisu ust. 1 pkt 1  nie stosuje się do:  
1) odmian traw nieprzeznaczonych do uprawy na cele pastewne;  
2) odmian roślin rolniczych przeznaczonych wyłącznie do wywozu do państw trzecich;  
3) składników odmian mieszańcowych.  
Art. 7. 1. Odmianę uznaje się za odrębną, jeżeli w  dniu złożenia wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru różni 
się ona w  sposób wyraźny co najmniej jedną właściwością od innej odmiany:  
1) co do której został złożony wniosek o wpis do krajowego rejestru lub która została wpisana do krajowego  rejestru, lub 
odpowiedniego rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkow skiego, lub  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 568 
 
 2) która jest wpisana do wspólnotowych katalogów, a  w przypadku odmiany rośliny sadowniczej – do odpowiednich 
rejestrów innych państw członkowskich lub do wspólnotowego wykazu odmian roślin sadowniczych ; 
3) powszechnie znanej w rozumieniu art. 66 ust. 2 – w przypadku roślin sadowniczych.  
2. Odmianę uznaje się za wyrównaną, jeżeli przy uwzględnieniu sposobu rozmnażania właściwego dla tej odmiany 
jest ona wystarczająco jednolita pod względem właściwości branych pod uwagę przy badaniach odrębności,  jak również 
innych właściwości użytych do opisu tej odmiany.  
3. Odmianę uznaje się za trwałą, jeżeli jej charakterystyczne właściwości użyte do opisu tej odmiany nie zmieniają się 
po jej rozmnożeniu.  
Art. 8. 1. Za odmianę o  zadowalającej wartości gospodar czej uważa się odmianę, która w  porównaniu do odmian 
wpisanych do krajowego rejestru, na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w  niektórych jej regionach, ma takie 
właściwości, które powodują poprawę wartości gospodarczej w  uprawie oraz w  przerobi e i użytkowaniu roślin lub wyr o-
bów z  nich wytworzonych, przy czym dopuszcza się, aby pojedyncze, niekorzystne właściwości odmiany, w  porównaniu 
do odmian wpisanych do krajowego rejestru, były zrekompensowane innymi korzystnymi właściwościami.  
2. W przypadk u gdy dla danego gatunku żadna odmiana nie jest wpisana do krajowego rejestru, za odmianę o  zado-
walającej wartości gospodarczej uważa się odmianę, która w  porównaniu do odmian wpisanych do wspólnotowego katal o-
gu, które można uprawiać na całym terytorium Rz eczypospolitej Polskiej lub w  niektórych jej regionach, ma takie właśc i-
wości, które wpływają na poprawę wartości gospodarczej w  uprawie oraz w  przerobie i  użytkowaniu roślin lub wyrobów 
z nich wytworzonych.  
Art. 9. Odmianę wpisuje się do krajowego rejestru  na wniosek zgłaszającego odmianę.  
Art. 10. Wniosek o  wpis odmiany do krajowego rejestru składa się w  terminie umożliwiającym właściwe przeprow a-
dzenie badań, o  których mowa w  art. 14  ust. 1  lub 2.  
Art. 11. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe terminy składania 
wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru, biorąc pod uwagę biologiczne właściwości danego gatunku rośliny.  
Art. 12. Wniosek o  wpis odmiany do krajowego rejestru składa do dyrektora Centralnego Ośrodka zgłaszający o d-
mianę.  
Art. 13. 1. Wniosek o  wpis odmiany do krajowego rejestru zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zgłaszającego odmianę, z  tym że 
w przypadku gdy zgłaszającym odmianę jest osoba fiz yczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
2) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę  oraz adres i  siedzibę hodowcy, z  tym że w  przypadku 
gdy hodowcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej 
osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszk ania tej osoby;  
3) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę, z  tym że 
w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zami eszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
4) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
5) oznaczenie odmiany na etapie hodowli (nazwę hodo wlaną odmiany);  
6) proponowaną nazwę odmiany;  
6a) proponowany okres wpisu odmiany do krajowego rejestru – w przypadku roślin sadowniczych;  
7) wskazanie miejsca zachowania odmiany;  
8) wskazanie państwa, w  którym odmiana została wyhodowana albo odkryta i  wyprowadzona;  
9) oświadczenie:  
a) o zamiarze produkcji materiału siewnego wyłącznie kategorii standard – w przypadku roślin warzywnych,  
b) że materiał siewny nie będzie wykorzystywany do uprawy na cele pastewne – w przypadku odmian traw,  
c) o przeznaczeniu  odmiany wyłącznie do wywozu do państw trzecich – w przypadku odmian przeznaczonych w y-
łącznie do wywozu do państw trzecich;  
10) informację o  złożeniu wniosku o  wpis odmiany do rejestru lub o  przyznanie wyłącznego prawa hodowcy do odmiany 
w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim lub państwie trzecim.  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 568 
 
 2. Do wniosku,  o którym mowa w  ust. 1, dołącza się:  
1) upoważnienie do reprezentowania hodowcy lub zachowującego odmianę we wszystkich sprawach związanych 
z wpisem odmiany do krajowego rejes tru, jeżeli wniosku nie składa hodowca lub zachowujący odmianę;  
2) kwestionariusz techniczny zawierający opis odmiany albo składników odmiany mieszańcowej, jeżeli podlegają one 
badaniom, o  których mowa w  art. 14  ust. 1;  
2a) kwestionariusz techniczny uwzglę dniający opis odmiany zawierający cechy charakterystyczne odmiany  określone 
w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 – w przypadku odmian roślin sadowniczych, które  mają być wpisane na 
sadowniczą listę B, o której mowa w art. 19 ust. 4 pkt 2;  
3) pisemną z godę hodowcy:  
a) składników odmiany mieszańcowej na ich wykorzystanie do hodowli, jeżeli składnik tej odmiany mieszańcowej 
jest chroniony wyłącznym prawem hodowcy do odmiany zgodnie z  przepisami ustawy z  dnia 26  czerwca 2003  r. 
o ochronie prawnej odmian ro ślin ( Dz. U. z 201 8 r. poz. 432), zwanym dalej „wyłącznym prawem do odmiany ”, 
lub chroniony wyłącznym prawem hodowcy do odmiany w  innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członko w-
skim lub państwie trzecim,  
b) odmiany macierzystej chronionej wyłącznym prawe m do odmiany na jej użycie, jeżeli została wykorzystana do 
hodowli odmiany pochodnej;  
4) kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru, o  której mowa w  art. 24  
ust. 1.  
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, można d ołączyć:  
1) listę osób fizycznych, które brały udział w wyhodowaniu albo odkryciu i wyprowadzeniu odmiany, pod warunkiem  że 
osoby te wyraziły na to zgodę na piśmie;  
2) urzędowy opis sporządzony przez jednostkę zajmującą się rejestracją odmian w innym niż R zeczpospolita  Polska 
państwie członkowskim lub państwie trzecim – w przypadku odmian roślin sadowniczych.  
4. Lista osób fizycznych, o  której mowa w  ust. 3, zawiera imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania osoby, 
która wzięła udział w  wyhodowaniu albo odkryciu i  wyprowadzeniu odmiany, z  tym że w  przypadku gdy osoba ta prow a-
dzi działalność gospodarczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, 
jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby . 
5. Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru oraz załączniki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w ust. 3 pkt 1,  
składa się na formularzach udostępnionych na stronie internetowej administrowanej przez Centralny  Ośrodek.  
6. Dane, o  których mowa w  ust. 2 pkt 2, nie mogą być udostępniane bez zgody zgłaszającego odmianę wyrażonej na 
piśmie.  
7. W przypadku wniosków o  wpis odmiany do krajowego rejestru dotyczących odmian nieróżniących się wyraźnie od 
siebie, o  pierwszeństwie wpisu odmiany do krajowego re jestru decyduje kolejność wpływu wniosków.  
8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, cechy charakterystyczne odmiany  roślin 
sadowniczych zawarte w opisie odmiany wpisywanej na sadowniczą listę B, o której mowa w art. 19  ust. 4 pkt 2, mając na 
względzie jednolity sposób sporządzania tego opisu.  
Art. 14. 1. Przed wpisaniem odmiany do krajowego rejestru Centralny Ośrodek przeprowadza badania odrębności, 
wyrównania i  trwałości, zwane dalej „badaniami OWT ”, zgodnie z  metodykami op racowanymi na podstawie metodyk 
Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) albo wytycznych Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych Odmian 
Roślin (UPOV), a  w przypadku ich braku – zgodnie z  metodykami badań opracowanymi przez dyrektora Centralnego 
Ośrodka.  
2. Przed wpisaniem odmiany roślin rolniczych do krajowego rejestru Centralny Ośrodek przeprowadza badania wa r-
tości gospodarczej odmiany, zwane dalej „badaniami WGO ”, zgodnie z  metodykami badań opracowanymi przez dyrektora 
Centralnego Ośrodka.  
3. Metodyki, o  których mowa w  ust. 1 i  2, dyrektor Centralnego Ośrodka opracowuje w  uzgodnieniu z  ministrem właś -
ciwym  do spraw rolnictwa.  
4. Badania, o  których mowa w  ust. 1  i 2, są przeprowadzane przez okres niezbędny do dokonania oceny odmiany 
w stacjach doświadczalnych oceny odmian.  
5. Badanie odmiany, co do której złożono wniosek o  wpis do krajowego rejestru, rozpoczyna się w  pierwszym sez o-
nie wegetacyjnym następującym po terminie złożenia wniosku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 568 
 
 6. Przed rozpoczęciem badań OWT lub WGO Centralny Ośrode k zawiadamia pisemnie zgłaszającego odmianę 
o terminie rozpoczęcia badań i  przewidywanym terminie ich zakończenia.  
7. Zgłaszający odmianę w  celu przeprowadzenia badań OWT lub WGO jest obowiązany dostarczyć nieodpłatnie 
materiał siewny w  ilości i  terminie w skazanych przez Centralny Ośrodek i  na adres wskazany przez ten ośrodek.  
8. Centralny Ośrodek może:  
1) zlecić innemu podmiotowi przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1 lub 2, lub części tych badań;  
2) uznać wyniki badań OWT wykonanych za granicą, je żeli są przeprowadzone zgodnie z metodykami albo wytyczn y-
mi, o których mowa w ust. 1, a w przypadku ich braku – zgodnie z metodykami albo wytycznymi opracowanymi  
przez jednostkę zajmującą się rejestracją odmian w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie  członkowskim lub 
państwie trzecim.  
Art. 15. 1. Zachowujący odmianę w  czasie trwania badań OWT lub WGO:  
1) prowadzi dokumentację dotyczącą zachowania odmiany zawierającą dane o  wytwarzaniu wszystkich rozmnożeń 
poprzedzających otrzymanie materiału siewnego kat egorii elitarny;  
2) umożliwia Centralnemu Ośrodkowi przeprowadzanie kontroli obejmującej:  
a) dokonanie przeglądu roślinnych materiałów hodowlanych i  matecznego materiału siewnego,  
b) pobranie próbek kontrolnych materiału siewnego w  celu sprawdzenia poprawn ości zachowania odmiany,  
c) sprawdzenie dokumentacji, o  której mowa w  pkt 1, i  bazy hodowlanej posiadanej przez zachowującego odmianę;  
3) udziela, na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka, pisemnych wyjaśnień i  informacji niezbędnych do przeprow a-
dzenia bad ań OWT lub WGO.  
2. Jeżeli w  trakcie badań OWT lub WGO nastąpiła zmiana hodowcy lub zachowującego odmianę, zgłaszający odmi a-
nę zawiadamia pisemnie o  tej zmianie Centralny Ośrodek, w  terminie 30  dni od jej nastąpienia.  
3. Do zawiadomienia, o  którym mowa w  ust. 2, dołącza się kopie dokumentów potwierdzających nastąpienie zmiany.  
4. Zgłaszającemu odmianę umożliwia się zapoznanie z  przebiegiem oraz wynikami badań OWT lub WGO.  
5. Jeżeli zachowujący odmianę zachowuje odmianę w  innym niż Rzeczpospolita Polska pań stwie członkowskim, Ce n-
tralny Ośrodek może zwrócić się do odpowiedniego urzędu tego państwa o  udzielenie pomocy w  przeprowadzeniu kontroli 
zachowania odmiany.  
Art. 16. 1. Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję w  sprawie wpisu odmiany do krajowego reje stru po prz e-
prowadzeniu badań OWT lub WGO.  
2. Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia,  w drodze decyzji, wpisu odmiany do krajowego rejestru, jeżeli:  
1) odmiana nie spełnia warunków, o  których mowa w  art. 6  ust. 1, lub  
2) zgłaszający odmianę nie uiścił opłaty, o  której mowa w  art. 24  ust. 1, za badania OWT lub WGO, lub  
3) zgłaszający odmianę nie dostarczył materiału siewnego do badań zgodnie z  art. 14  ust. 7 ; 
4) opis odmiany, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2a, nie zawiera cech charakterystycznych odm iany roślin  sadown i-
czych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 8.  
3. Dyrektor Centralnego Ośrodka po przeprowadzeniu badań OWT lub WGO i  na podstawie ich wyników, przed w y-
daniem decyzji, o  której mowa w  ust. 1, wydaje postanowienie o  zamiarze wpisu lub odmowy wpisu odmiany do krajow e-
go rejestru. Treść rozstrzygnięcia zawartego w  postanowieniu, zamieszcza się na stronie internetowej administrowanej 
przez Centralny Ośrodek.  
4. Od decyzji w  sprawie wpisu odmiany do krajowego rejestru zgła szającemu odmianę przysługuje odwołanie do 
ministra właściwego do spraw rolnictwa.  
4a. Po wpisaniu odmiany roślin sadowniczych na sadowniczą listę B, o której mowa w art. 19 ust. 4 pkt 2,  opis tej 
odmiany uwzględniony w kwestionariuszu technicznym, o który m mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2a, uważa  się za urzędowo 
uznany opis.  
5. Zgłaszający odmianę otrzymuje raport końcowy dotyczący badań OWT odmiany wpisanej do krajowego rejestru.  
6. Centralny Ośrodek udostępnia odpłatnie jednostce, która zajmuje się urzędową r ejestracją odmian lub udzielaniem 
ochrony prawnej do odmiany w  innym państwie, raport końcowy dotyczący badań OWT.  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 568 
 
 6a. Dyrektor Centralnego Ośrodka przechowuje dokumenty dotyczące odmian wpisanych do krajowego  rejestru przez 
okres ich wpisu w krajowym reje strze.  
7. Opłaty za udostępnianie raportu końcowego, o  którym mowa w  ust. 6, stanowią dochód budżetu państwa.  
Art. 17. Jeżeli do wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru została dołączona lista osób fizycznych, o  których 
mowa w  art. 13  ust. 3, dyrektor  Centralnego Ośrodka, w  przypadku gdy decyzja o  wpisie odmiany do krajowego rejestru 
stała się ostateczna, na wniosek każdej z  tych osób, wydaje zaświadczenie potwierdzające jej udział w  wyhodowaniu albo 
odkryciu i  wyprowadzeniu odmiany.  
Art. 18. Krajowy r ejestr jest jawny i  zawiera:  
1) nazwę gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną oraz nazwę odmiany i synonim nazwy  odmi a-
ny, jeżeli został podany przez zachowującego odmianę;  
2) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę  oraz adres i  siedzibę hodowcy, z  tym że w  przypadku 
gdy hodowcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej os o-
by – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszka nia tej osoby;  
3) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę, z  tym że 
w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zamie szkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
4) datę wpisu odmiany do krajowego rejestru, datę przedłużenia okresu wpisu do krajowego rejestru lub datę  skreślenia 
tej odmiany z kra jowego rejestru;  
5) oznaczenie państwa, w  którym odmiana jest zachowywana;  
6) wskazanie dokumentów, na podstawie których dokonano wpisu, przedłużenia okresu wpisu albo skreślenia odmiany 
z krajowego rejestru.  
Art. 19. 1. Odmiana wpisana do krajowego rejest ru otrzymuje numer wpisu, który składa się z  kolejnego numeru 
w rejestrze oraz wielkiej litery oznaczającej daną grupę roślin.  
2. Dla poszczególnych grup roślin ustala się następujące oznaczenia literowe:  
1) R – rośliny rolnicze;  
2) W – rośliny warzywne;  
3) S – rośliny sadownicze.  
3. W krajowym rejestrze spośród roślin warzywnych wyodrębnia się odmiany, których materiał siewny  może być 
uznany za materiał siewny:  
1) kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard – warzywna lista A;  
2) wyłącznie kategorii standard – warzywna lista B.  
4. W krajowym rejestrze spośród roślin sadowniczych wyodrębnia się odmiany:  
1) z urzędowym opisem – sadownicza lista A;  
2) z urzędowo uznanym opisem, o którym mowa w art. 16 ust. 4a – sadownicza lista B.  
Art. 20. 1. Wpisu do krajowego rejestru dokonuje się na okres:  
1) wskazany przez zachowującego odmianę, nie dłuższy niż 30 lat – w przypadku roślin sadowniczych,  
2) 10 lat – w przypadku odmian pozostałych gatunków roślin  
– licząc od roku kalendarzowego następ ującego po roku, w  którym dokonano wpisu odmiany do krajowego rejestru.  
2. Na wniosek zachowującego odmianę okres wpisu odmiany w krajowym rejestrze może być przedłużony:  
1) na okres wskazany przez zachowującego odmianę, nie dłuższy niż 30 lat, jeżeli odmi ana nadal spełnia wymagania  
dotyczące odrębności, wyrównania i trwałości oraz jest uprawiana – w przypadku roślin sadowniczych;  
2) o 10 lat, jeżeli odmiana nadal spełnia wymagania dotyczące odrębności, wyrównania i trwałości oraz jest  uprawiana – 
w przypad ku roślin warzywnych;  
3) o 10 lat, jeżeli odmiana nadal spełnia wymagania dotyczące odrębności, wyrównania i trwałości, jest uprawiana  oraz 
ma znaczenie gospodarcze – w przypadku roślin rolniczych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 568 
 
 2a. Do wniosku o przedłużenie okresu wpisu odmiany w krajo wym rejestrze przepis art. 13 ust. 1 pkt 6a  stosuje się 
odpowiednio.  
3. Wniosek o  przedłużenie okresu wpisu odmiany w  krajowym rejestrze składa się nie później niż 2  lata przed upł y-
wem tego okresu.  
4. Wniosek złożony po upływie terminu określonego w  ust. 3  pozostawia się bez rozpoznania.  
5. Do wniosku o  przedłużenie okresu wpisu odmiany w  krajowym rejestrze dołącza się kopię dowodu uiszczenia 
opłaty za złożenie tego wniosku, o  której mowa w  art. 24  ust. 1.  
6. Na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka zachowujący odmianę dostarcza nieodpłatnie materiał siewny w  ilości 
i terminie wskazanych przez Centralny Ośrodek i  na adres wskazany przez ten ośrodek.  
7. Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję:  
1) w sprawie przedłużenia okresu wpisu odmiany w  krajowym rejestrze, jeżeli odmiana spełnia wymagania określone 
w ust. 2;  
2) o odmowie przedłużenia okresu wpisu odmiany w  krajowym rejestrze, jeżeli odmiana nie spełnia wymagań określ o-
nych w  ust. 2.  
8. Od decyzji, o których mowa w ust. 7, zachowującemu odm ianę przysługuje odwołanie do ministra właściwego  do 
spraw rolnictwa.  
Art. 21. 1. Po wpisaniu odmiany do krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu zachowujący odmianę zachow u-
je tę odmianę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa człon kowskiego, lub państwa trzeciego, 
w którym obowiązuje system oceny równoważny z  systemem obowiązującym w  Unii Europejskiej.  
2. Zachowujący odmianę przez okres wpisu odmiany  w krajowym rejestrze lub wspólnotowym katalogu:  
1) prowadzi dokumentację dotyczącą zachowania odmiany zawierającą dane o  wytwarzaniu wszystkich rozmnożeń 
poprzedzających otrzymanie materiału siewnego kategorii elitarny;  
2) umożliwia Centralnemu Ośrodkowi przeprowadzanie kontroli obejmującej:  
a) dokonanie przeglądu roślinnych materiałów h odowlanych i  matecznego materiału siewnego,  
b) pobranie prób kontrolnych w  celu sprawdzenia poprawności zachowania odmiany,  
c) sprawdzenie dokumentacji, o  której mowa w  pkt 1, i  bazy hodowlanej posiadanej przez zachowującego odmianę.  
3. Dyrektor Centralneg o Ośrodka może upoważnić do udziału w  kontroli, o  której mowa w  ust. 2  pkt 2, osoby nie -
będące pracownikami Centralnego Ośrodka.  
Art. 22. 1. Odmiana niechroniona wyłącznym prawem do odmiany może być zachowywana przez więcej niż jednego 
zachowującego odmian ę. 
2. Podmiot, który zamierza być kolejnym zachowującym odmianę, w  przypadku odmiany, o  której mowa w  ust. 1, 
może złożyć do dyrektora Centralnego Ośrodka wniosek o  wpisanie go do krajowego rejestru jako zachowującego tę o d-
mianę.  
3. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 2, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę wnioskodawcy składającego 
wniosek, z  tym że w  przypadku gdy wnioskodawcą składającym wniosek jest osoba fizyczna prowadząca działalność 
gospodarczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są 
inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany;  
4) wskazanie miejsca zachowania odmiany;  
5) wskazanie państwa, w  którym odmiana została wyhodowana albo odkryta i  wyprowadzona;  
6) oświadczenie, że odmiana nie jest chroniona wyłącznym prawem do odmiany.  
4. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 2, dołą cza się kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku, o  której 
mowa w  art. 24  ust. 2.  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 568 
 
 5. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 2, składa się na formularzu udostępnionym na stronie internetowej administrow a-
nej przez Centralny Ośrodek.  
6. Podmiot,  o którym mow a w ust. 2:  
1) dostarcza nieodpłatnie materiał siewny odmiany w  ilości i  terminie wskazanych przez Centralny Ośrodek i  na adres 
wskazany przez ten ośrodek;  
2) udziela, na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka, pisemnych wyjaśnień i  informacji o  odmianie, niezbędnych do 
przeprowadzenia badań OWT.  
7. W przypadku odmian mieszańcowych podmiot, o  którym mowa w  ust. 2, przedstawia dyrektorowi Centralnego 
Ośrodka zgodę hodowcy na zachowywanie składników odmiany mieszańcowej.  
8. Po przeprowadzeniu badań OWT dyrekt or Centralnego Ośrodka wydaje decyzję w  sprawie wpisania zachowując e-
go odmianę do krajowego rejestru jako kolejnego zachowującego daną odmianę.  
9. Od decyzji, o  której mowa w  ust. 8, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa.  
Art. 23. 1. Zachowujący odmianę informuje pisemnie dyrektora Centralnego Ośrodka o  zgłoszeniu, wpisie, przedł u-
żeniu okresu wpisu, skreśleniu albo wycofaniu wniosku o  wpis odmiany do odpowiednich rejestrów innych niż Rzecz -
pospolita Polska państw członkowskich oraz  o zmianach nazwy odmiany, w  terminie 60  dni od dnia uzyskania z  państw 
członkowskich informacji o  zaistnieniu tych zdarzeń.  
2. Jeżeli nastąpiła zmiana zachowującego odmianę, nowy zachowujący odmianę o  zmianie tej powiadamia pisemnie 
dyrektora Centralnego Ośrodka, w  terminie 30  dni od dnia, w  którym nastąpiła ta zmiana, dołączając kopię dokumentu 
potwierdzającego jej nastąpienie.  
3. Jeżeli nastąpiła zmiana informacji zawartych w opisie odmiany, zachowujący odmianę powiadamia na piśmie  o tej 
zmianie dyrektor a Centralnego Ośrodka, w terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła ta zmiana. Do powiadomienia  
dołącza się kopię dokumentu potwierdzającego nastąpienie tej zmiany.  
Art. 24. 1. Za złożenie wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru, za badania OWT lub W GO, za wpis do kr a-
jowego rejestru i  pozostawanie odmiany w  krajowym rejestrze (utrzymanie odmiany) oraz za złożenie wniosku o  przedł u-
żenie okresu wpisu pobiera się opłaty. Opłatę za utrzymanie odmiany w  krajowym rejestrze wnosi się za każdy rok kale n-
darzow y jej utrzymywania.  
2. Za złożenie wniosku o  wpisanie w  krajowym rejestrze kolejnego zachowującego odmianę, o  badania OWT tej o d-
miany i  utrzymanie odmiany w  krajowym rejestrze przez kolejnego zachowującego odmianę pobiera się opłatę.  
3. Jeżeli badania OWT są wykonywane łącznie w  celu wpisu odmiany do krajowego rejestru i  w celu przyznania w y-
łącznego prawa do odmiany, za badania te pobiera się jedną opłatę.  
4. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1 –3, stanowią dochód budżetu państwa.  
5. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1 i 2, oraz opłaty za udostępnianie raportu końcowego, o  którym mowa w  art. 16  
ust. 6, są ustalane z  uwzględnieniem poniesionych kosztów oraz czasu potrzebnego na dokonanie oceny złożonego wnios -
ku, czasu potrzebnego na przeprowadzenie badań OWT i  WGO, z użycia materiałów i  odczynników stosowanych przy 
przeprowadzaniu badań, czasu potrzebnego na przygotowanie i  dokonanie wpisu odmiany do krajowego rejestru, kosztów 
publikowania krajowego rejestru, czasu potrzebnego na dokonanie oceny złożonego wniosku o  przedłużenie wpisu oraz 
wysokości opłat za udostępnienie raportu końcowego stosowanych w  innych państwach członkowskich.  
6. Minister właściwy do spraw rolnictwa w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów publicznych 
określi, w  drodze rozporządzenia, stawki opłat, o  których mowa w  ust. 1  i 2, i stawki opłat za udostępnianie raportu ko ń-
cowego, o  którym mowa w  art. 16  ust. 6, a  także sposób i  termin uiszczania opłat, mając na względzie zasady określone 
w ust. 5  oraz ułatwienie terminowego  uiszczania tych opłat.  
Art. 25. 1. Dyrektor Centralnego Ośrodka skreśla odmianę z  krajowego rejestru, jeżeli:  
1) odmiana przestała być odrębna;  
2) odmiana przestała spełniać wymagania dotyczące wyrównania lub trwałości;  
3) odmianę zarejestrowano na podsta wie fałszywych dowodów;  
4) odmiana zagraża zdrowiu ludzi, zwierząt lub roślin;  
5) zachowujący odmianę:  
a) złożył wniosek o  skreślenie odmiany z  krajowego rejestru lub  
b) zalega z  uiszczeniem opłat za wpis odmiany do krajowego rejestru i  utrzymanie odmiany w krajowym rejestrze, 
o których mowa w  art. 24  ust. 1, co najmniej od 6  miesięcy , lub 
c) nie dostarczył bezpłatnie materiału siewnego odmiany w ilości wystarczającej do przeprowadzenia badań  – 
w przypadku odmian roślin sadowniczych;  
6) informacje o odmiani e zawarte w opisie odmiany uległy zmianie i nie zostały uzupełnione zgodnie  z art. 23 ust. 3.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 568 
 
 2. Przepisu ust. 1  pkt 5  lit. a nie stosuje się, w  przypadku gdy odmiana wpisana do krajowego rejestru jest nadal z a-
chowywana przez chociażby jednego zachowującego odmianę.  
2a. We wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 lit. a, zachowujący odmianę podaje informację o tym, czy  materiał 
siewny skreślonej odmiany może znajdować się w obrocie do dnia 30 czerwca trzeciego roku, licząc od  roku następującego 
po roku, w którym odmiana ta została skreślona z krajowego rejestru. Informację tę umieszcza  się w krajowym rejestrze 
przy skreślonej odmianie.  
3. Dyrektor Centralnego Ośrodka może skreślić odmianę  z krajowego rejestru, jeżeli:  
1) zachowujący odmianę:  
a) nie dostarcza informacji niezbędnych do jej badania i  oceny lub  
b) zaprzestał zachowywania odmiany, lub  
c) nie dostarczył bezpłatnie materiału siewnego odmiany w ilości wystarczającej do przeprowadzenia badań – 
w przypadku odmian roślin rolniczych i warzywnych , lub 
d) uniemożliwia przeprowadzenie kontroli zachowania odmiany, lub  
e) nadał odmianie wpisanej do krajowego rejestru nazwę niespełniającą wymagań, o  których mowa w  art. 6  ust. 1  
pkt 2, lub  
2) odmiana przestała mieć zadowalającą wartość gospodarczą.  
4. Skreślenia odmiany z  krajowego rejestru dokonuje się w  drodze decyzji.  
5. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 3, nie stosuje się art. 145  § 1 pkt 1  Kodeksu postępowania administr a-
cyjnego.  
6. Od decyzji w  sprawie skreślenia odmiany z  krajowego rejestru z achowującemu odmianę przysługuje odwołanie do 
ministra właściwego do spraw rolnictwa.  
Art. 25a. Do odmian tradycyjnych stosuje się przepisy art. 7 i art. 9 –25. 
Art. 26. 1. Po wpisie do krajowego rejestru odmian gatunków roślin warzywnych i  sadowniczych o  dużym znaczeniu 
gospodarczym przeprowadza się badania WGO zgodnie z  metodykami badań opracowanymi przez dyrektora Centralnego 
Ośrodka w  celu sporządzenia list opisowych odmian, w  których umieszcza się informacje o  plonach, cechach jakościowych 
i użytkowych odmian, zwanych dalej „listami opisowymi odmian ”. 
2. Metodyki, o  których mowa w  ust. 1, dyrektor Centralnego Ośrodka opracowuje w  uzgodnieniu z  ministrem właśc i-
wym do spraw rolnictwa.  
3. Listy opisowe odmian sporządza się również dla odmian gatunków roślin  rolniczych wpisanych do krajowego rej e-
stru, na podstawie badań WGO.  
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, listę gatunków roślin warzywnych 
i sadowniczych o  dużym znaczeniu gospodarczym, dla których przeprowadza się bada nia WGO, biorąc pod uwagę zn a-
czenie gospodarcze tych gatunków.  
Art. 27. 1. Centralny Ośrodek we współpracy z  samorządami województw i  izbami rolniczymi prowadzi dla gatu n-
ków roślin uprawnych o  dużym znaczeniu gospodarczym na obszarze województwa, wpisanych  do krajowego rejestru lub 
znajdujących się we wspólnotowym katalogu odmian, porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe.  
2. Porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe jest prowadzone zgodnie z  metodykami opracowanymi przez dyrekt o-
ra Centralnego Ośrodka.  
3. Metodyki, o  których mowa w  ust. 2, dyrektor Centralnego Ośrodka opracowuje w  uzgodnieniu z  ministrem właśc i-
wym do spraw rolnictwa.  
4. Dla odmian gatunków objętych porejestrowym doświadczalnictwem odmianowym sporządza się listy opisowe o d-
mian.  
5. Na podstawie wyników porejestrowego doświadczalnictwa odmianowego Centralny Ośrodek w  porozumieniu 
z samorządem województwa i  izbą rolniczą ustala listę odmian zalecanych do uprawy na obszarze województwa.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 568 
 
 DZIAŁ II  
Rejestracja odmian regionalnych i  odmian amatorskich  
Art. 28. 1. Odmianę regionalną wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli:  
1) ma znaczenie  w określonym regionie, w  którym odmiana ta była tradycyjnie uprawiana i  do którego naturalnie się 
przystosowała, zwanym dalej „regionem pochodzenia ”, dla:  
a) zachowan ia materiału genetycznego w  jego naturalnym otoczeniu, a  w przypadku gatunków roślin uprawnych – 
w środowisku rolniczego gospodarowania, w  którym gatunki wykształciły swoje właściwości wyróżniające 
(zachowania in situ ), 
b) zrównoważonego wykorzystania zaso bów genetycznych roślin populacji miejscowych i  odmian przystosowanych 
naturalnie do warunków lokalnych i  zagrożonych erozją genetyczną;  
2) jest odrębna, wyrównana i  trwała, przy czym jeżeli poziom wyrównania jest określany na podstawie występowania 
roślin  nietypowych, stosuje się 10% standard populacyjny przy przynajmniej 90% prawdopodobieństwie;  
3) zachowujący odmianę nadał odmianie nazwę zgodnie z  wymaganiami, o  których mowa w  art. 6  ust. 1  pkt 2, przy 
czym odmianie tej można nadać więcej niż jedną nazwę , jeżeli nazwy te są od dawna znane;  
4) jest zachowywana w  regionie pochodzenia;  
5) nie jest wpisana do krajowego rejestru albo wspólnotowego katalogu jako odmiana inna niż odmiana regionalna albo 
odmiana amatorska lub  
6) została skreślona z  krajowego rejestru albo wspólnotowego katalogu co najmniej 2  lata przed dniem złożenia wniosku 
o jej wpis do krajowego rejestru albo dniem upływu okresu ustalonego na podstawie art. 104  ust. 2  – w przypadku, 
o którym mowa w  art. 104  ust. 1  pkt 2;  
7) nie została zgło szona w  celu przyznania wyłącznego prawa do odmiany albo nie jest chroniona wyłącznym prawem 
do odmiany, albo nie została zgłoszona do ochrony, albo nie jest chroniona przez Wspólnotowy Urząd Odmian 
Roślin (CPVO).  
2. Odmianę amatorską wpisuje się do krajow ego rejestru, jeżeli odmiana nie ma znaczenia dla towarowej produkcji 
warzyw oraz spełnia warunki, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2, 3  i 5–7. 
Art. 29. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje decyzję w  sprawie uznania odmiany regionalnej za odmianę 
mają cą znaczenie, o  którym mowa w  art. 28  ust. 1  pkt 1, w  określonym regionie pochodzenia, na wniosek zachowującego 
tę odmianę, po zasięgnięciu w  tym zakresie opinii właściwej jednostki odpowiedzialnej za genetyczne zasoby roślin.  
2. Minister właściwy do spraw  rolnictwa wydaje decyzję w  sprawie uznania odmiany amatorskiej za odmianę nie -
mającą znaczenia dla towarowej produkcji warzyw, na wniosek zachowującego tę odmianę, po zasięgnięciu w  tym zakresie 
opinii właściwej jednostki odpowiedzialnej za genetyczne zas oby roślin.  
3. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 1, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę regiona l-
ną, z  tym że w  przypadku gdy zachowującym odmianę regionalną jest osoba fizyczna pr owadząca działalność gosp o-
darczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż 
adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany regionalnej;  
4) wskazanie miejsca zachowania;  
5) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójsto p-
niowego podziału terytorialnego państwa;  
6) uzasadnienie znaczenia  odmiany regionalnej, o  którym mowa w  art. 28  ust. 1  pkt 1, w  regionie pochodzenia.  
4. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 2, zawiera dane i  informacje wymienione w  ust. 3  pkt 1 –4 dotyczące odpowiednio 
odmiany amatorskiej.  
5. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa się gatunek i  odmianę regionalną oraz region pochodzenia tej odmiany, 
którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego pa ń-
stwa.  
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 568 
 
 6. W decyzji, o  której mowa w  ust. 2, określa się gatune k i odmianę amatorską.  
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, jednostki odpowiedzialne za genetyczne 
zasoby roślin, biorąc pod uwagę konieczne doświadczenie i  wiedzę w  zakresie ochrony zasobów genetycznych 
w Rzeczypospoli tej Polskiej oraz zapewnienie prawidłowej realizacji działań w  zakresie obrotu materiałem siewnym o d-
mian regionalnych i  amatorskich, a  także ochronę różnorodności genetycznej.  
Art. 30. 1. Odmianę regionalną oraz odmianę amatorską wpisuje się do krajowego rejestru na wniosek zachowując e-
go odmianę.  
2. Wniosek  o wpis odmiany regionalnej oraz odmiany amatorskiej do krajowego rejestru zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odpowiednio 
odmianę  regionalną albo amatorską, z  tym że w  przypadku gdy zachowującym odpowiednio odmianę regionalną albo 
amatorską jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby 
– miejsce i  adres wykonywania działalnoś ci, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;  
4) wskazanie miejsca zachowania odpowiednio  odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;  
5) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójsto p-
niowego podziału terytorialnego państwa – w przypadku odmian regionalnych;  
6) datę skreślenia odmiany odpowiednio z  krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu albo dzień wygaśnięcia okr e-
su określonego w  art. 104  ust. 2  – w przypadku, o  którym mowa w  art. 104  ust. 1  pkt 2.  
3. Do wniosku,  o którym mowa w  ust. 1, dołącza się:  
1) decyzję o  uznaniu odmiany regionalnej za odmianę mającą znaczenie, o  którym mowa w  art. 28  ust. 1  pkt 1, w  danym 
regionie pochodzenia albo  
2) decyzję o  uznaniu odmiany amatorskiej za odmianę niemającą znaczenia dla towarowej produkcji warzyw;  
3) kwestionariusz techniczny za wierający opis odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;  
4) kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru, o  której mowa w  art. 24  
ust. 1.  
4. Do wniosku,  o którym mowa w  ust. 1, dołącza się także:  
1) wyniki badań OWT przeprowadzonych przez jednostki inne niż Centralny Ośrodek,  
2) informacje o  wiedzy uzyskanej w  trakcie uprawy, rozmnażania i  wykorzystania odpowiednio odmiany regionalnej 
albo odmiany amatorskiej,  
3) informacje dotyczące odpowiednio odm iany regionalnej albo odmiany amatorskiej inne niż określone  w pkt 2, uzys -
kane w  szczególności od jednostek odpowiedzialnych za genetyczne zasoby roślin lub od organizacji wyznaczonych 
do tego celu przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskie  
– jeżeli zachowujący odmianę je posiada.  
5. Wniosek o  wpis odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej do krajowego rejestru oraz kwestionariusz tec h-
niczny składa się na formularzach udostępnionych na stronie internetowej administrowanej przez Centralny Ośrodek.  
6. Dane, o  których mowa w  ust. 3  pkt 3, nie mogą być udostępniane bez pisemnej zgody zachowującego odmianę 
regionalną albo odmianę amatorską.  
Art. 31. 1. Przy badaniu OWT odmian regionalnych albo odmian amatorskich stosuje się przepisy art. 14  
i 15 dotyczące badań OWT.  
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w  drodze rozporządzenia, metody dotyczące badania OWT 
dla odmian regionalnych oraz odmian amatorskich, biorąc pod uwagę biologiczne właściwości poszczególnych gatunków.  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 568 
 
 Art. 32. 1. Decyzję w  sprawie wpisu odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej do krajowego rejestru dyrektor 
Centralnego Ośrodka:  
1) wydaje po przeprowadzeniu badań OWT;  
2) może wydać bez przeprowadzenia badań OWT, jeżeli do wniosku  o wpis do krajowego rejestru zostały dołączone 
badania i  informacje, o  których mowa w  art. 30  ust. 4, jeżeli:  
a) odmiana regionalna spełnia warunki określone w  art. 28  ust. 1,  
b) odmiana amatorska spełnia warunki określone w  art. 28  ust. 2.  
2. Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w drodze decyzji, wpisu odmiany regionalnej do krajowego rejestru, jeżeli:  
1) odmiana regionalna nie spełnia warunków, o  których mowa w  art. 28  ust. 1, lub  
2) zachowujący odmianę nie uiścił opłaty za badania OWT; do opłaty za badania OWT stosuje się art. 24 ust. 1.  
3. Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w  drodze decyzji, wpisu odmiany amatorskiej do krajowego rejestru, jeżeli:  
1) odmiana amatorska nie spełnia warunków, o  których mowa w  art. 28  ust. 2, lub  
2) zachowujący odmianę nie uiścił opłaty za badan ia OWT; do opłaty za badania OWT stosuje się art. 24  ust. 1.  
4. Do wpisu odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej do krajowego rejestru, przedłużenia jej wpisu  w krajowym 
rejestrze oraz skreślenia jej z krajowego rejestru przez dyrektora Centralnego Ośrod ka przepisy  art. 20 ust. 1 pkt 2, ust. 2 –7 
oraz art. 25 ust. 1 –5 stosuje się odpowiednio.  
5. Od decyzji  w sprawie:  
1) wpisu odmiany regionalnej i  odmiany amatorskiej do krajowego rejestru,  
2) skreślenia odmiany regionalnej  i odmiany amatorskiej z  krajowego  rejestru , 
3)  przedłużenia okresu wpisu odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej w krajowym rejestrz e 
– zachowującemu odmianę przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa . 
6. W przypadku odmian regionalnych i odmian amatorskich nie pob iera się opłat za czynności, o których  mowa 
w art. 24 ust. 1 i 2.  
Art. 32a. Do odmian regionalnych i odmian amatorskich, w przypadku gdy odmiana jest zachowywana przez  więcej 
niż jednego zachowującego odmianę , przepisy art. 22 stosuje się odpowiednio.  
TYTU Ł III  
Wytwarzanie i  ocena materiału siewnego  
DZIAŁ I  
Przepisy ogólne  
Art. 33. 1. Wytwarzanie materiału siewnego rozpoczyna się od materiału wytworzonego przez zachowującego o d-
mianę lub dostawcę danego gatunku lub odmiany i  stanowi jedno lub kilka jego rozmnożeń; dla odmiany mieszańcowej 
wytwarzanie tego materiału obejmuje wytwarzanie składników mieszańca oraz ich krzyżowanie.  
2. Przy wytwarzaniu materiału siewnego zapewnia się odpowiednie dla gatunku  i odmiany warunki agrotechniczne, 
w szczególności:  
1) utrzymanie tożsamości i  czystości odmianowej;  
2) ochronę przed porażeniem chorobami i  szkodnikami roślin, przenoszonymi przez materiał siewny;  
3) otrzymanie materiału siewnego  o odpowiedniej dla poszczególnych gatunków i  odmian jakości przez uzyskanie:  
a) odpowiedniej zdolności kiełkowania, czystości i  wielkości zanieczyszczeń, tożsamości gatunkowej i  odmianowej 
oraz zdrowotności,  
b) cech zewnętrznych odpowiednich dla określonych gatunków i  grup roślin;  
4) przygotowanie partii materiału siewnego w  wielkośc i wystarczającej do oceny tego materiału.  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 568 
 
 Art. 34. 1. Ocena materiału siewnego polega na sprawdzeniu, czy materiał siewny spełnia wymagania w  zakresie jego 
wytwarzania lub czy materiał siewny odpowiada określonym wymaganiom w  zakresie jakości.  
2. Ocena mat eriału siewnego,  o której mowa w  ust. 1, w  zależności od gatunku roślin i  kategorii wytwarzanego mat e-
riału siewnego, obejmuje:  
1) ocenę polową polegającą na sprawdzeniu, w  wyniku dokonania oceny plantacji nasiennej, czy plantacja nasienna 
spełnia wymagania  w zakresie wytwarzania materiału siewnego;  
2) ocenę laboratoryjną polegającą na sprawdzeniu jakości lub zdrowotności materiału siewnego;  
3) ocenę tożsamości i  czystości odmianowej polegającą na sprawdzeniu, na każdym etapie wegetacji roślin, czy cechy 
odmian pozostały niezmienione w  procesie rozmnażania, w  celu potwierdzenia tożsamości i  czystości odmianowej 
poszczególnych partii materiału siewnego;  
4) ocenę cech zewnętrznych polegającą na sprawdzeniu, czy cechy zewnętrzne materiału siewnego spełniają wyma gania 
w zakresie jakości.  
DZIAŁ II  
Materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych  
Rozdział 1  
Ocena materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych  
Art. 35. 1. Materiał siewny roślin rolniczych, z  wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka, oraz materiał siewny ro ślin 
warzywnych podlegają ocenie polowej, ocenie laboratoryjnej oraz ocenie tożsamości i  czystości odmianowej.  
2. Sadzeniaki ziemniaka podlegają ocenie polowej, ocenie laboratoryjnej polegającej na sprawdzeniu zdrowotności 
ocenianej plantacji, zwanej dalej  „oceną weryfikacyjną ”, oraz ocenie cech zewnętrznych.  
3. Materiał siewny kategorii handlowy podlega ocenie laboratoryjnej.  
Art. 36. 1. Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych dokonuje się na plantacjach nasie n-
nych.  
2. Wniosek  o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składają:  
1) zachowujący odmianę lub upoważniona przez niego osoba, która będzie prowadzić obrót materiałem siewnym – 
w przypadku odmian chronionych wyłącznym prawem do odmiany;  
2) prowadzący obrót – w przypadku odmi an niechronionych wyłącznym prawem do odmiany.  
3. Wniosek o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej obsianej lub obsadzonej materi a-
łem matecznym lub materiałem siewnym kategorii elitarny o  obniżonej zdolności kiełkowania może złoż yć wyłącznie z a-
chowujący odmianę, w  odniesieniu do własnych odmian.  
4. Wniosek o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się do wojewódzkiego inspektora ochrony roślin 
i nasiennictwa, zwanego dalej „wojewódzkim inspektorem ”, właściwego ze względu  na położenie plantacji nasiennej.  
5. Wniosek o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego wieloletnich roślin rolniczych składa się w  każdym roku 
oceny polowej.  
6. Wniosek o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się w  terminie umożliwiającym właściwe dokon a-
nie tej oceny, określonym w  przepisach wydanych na podstawie art. 40  pkt 1.  
7. Wniosek  o dokonanie oceny polowej materiału siewnego zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego o brót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego obrót, jeżeli został nadany;  
2) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę producenta, z  tym że w  przypadku 
gdy producentem jest osoba fizyczna prowadząca działa lność gospodarczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej 
osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
3) określenie miejsca położenia plantacji nasiennej, w  tym nazwę miejscowości, gminy i  powiatu oraz dwucyfrowy sy m-
bol województwa i  dwucyfrowy symbol powiatu danego województwa;  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 568 
 
 4) nazwę odmiany i  gatunku rośliny uprawnej;  
5) formułę mieszańca – w przypadku odmian mieszańcowych;  
6) określenie stopnia kwalifikacji wysianego materiału siewneg o oraz numer i  datę świadectwa oceny laboratoryjnej lub 
informacji o  wynikach badania materiału siewnego, z  wyłączeniem materiału matecznego;  
7) numer partii materiału siewnego użytego do siewu, z  wyłączeniem materiału matecznego;  
8) oznaczenie powierzchni  plantacji nasiennej;  
9) określenie roku założenia plantacji nasiennej;  
10) określenie roku zbioru materiału siewnego – w przypadku roślin o  dwuletnim cyklu produkcyjnym oraz roślin wiel o-
letnich;  
11) informację o  przedplonie;  
12) określenie przewidywanej:  
a) wielkości zbioru,  
b) liczby etykiet urzędowych;  
13) informację  o tym, czy plantacja nasienna jest kwalifikowana zgodnie z:  
a) systemami OECD,  
b) systemem określonym przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG 
ONZ) – w przypadku sadzeniaków ziemniaka.  
8. Do wniosku  o dokonanie oceny polowej materiału siewnego dołącza się:  
1) oświadczenie zachowującego odmianę, że materiał siewny został wyprodukowany zgodnie z  metodyką hodowli prz y-
jętą dla danej odmiany, oraz własne oznaczen ie odmiany identyfikujące materiał siewny użyty do siewu – w przypa d-
ku zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego na plantacji obsianej albo obsadzonej materiałem matecznym;  
2) opis składników odmiany mieszańcowej – w przypadku zgłaszania do oceny polowej odmiany mieszańcowej;  w op i-
sie nie uwzględnia się składników, którymi są odmiany wpisane do krajowego rejestru lub  wspólnotowych katalogów;  
3) oryginał albo kopię protokołu pobrania próby materiału siewnego do oceny tożsamości i  czystości odmianowe j; 
4) oryginał albo kopię dokumentu zakupu zawierającego w szczególności numer partii i stopień kwalifikacji  – w prz y-
padku zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej obsianej albo  obsadzonej materiałem 
siewnym kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany, z wyłączeniem plantacji  nasiennej obsianej albo obsadzonej 
przez zachowującego odmianę materiałem siewnym własnej odmiany  w gospodarstwie będącym w jego posiadaniu;  
5) dla partii materiału siewnego wytworzonego poza terytorium  Rzeczypospolitej Polskiej dokument potwierdzający  
spełnienie wymagań jakościowych, a w przypadku sadzeniaków ziemniaka – również wymagań  zdrowotności, wyst a-
wiony przez właściwy dla danego państwa urząd kwalifikacyjny.  
6) oryginał albo kopię decyzji dyrekt ora Centralnego Ośrodka w  sprawie wyrażenia zgody na wprowadzenie do obrotu 
materiału siewnego przeznaczonego do testów lub doświadczeń polowych albo zgody w  tym zakresie właściwego 
urzędu państwa członkowskiego, o  których mowa w  art. 108  ust. 1  i 2 – w przypadku zgłaszania do oceny materiału 
siewnego na plantacji nasiennej obsianej lub obsadzonej materiałem siewnym odmian roślin rolniczych lub warzy w-
nych, zgłoszonych do krajowego rejestru lub rejestrów innych państw członkowskich, przeznaczonym do testów 
i doświadczeń polowych.  
9. W przypadku wniosku o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego wieloletnich roślin rolniczych dokumenty, 
o których mowa w  ust. 8, dołącza się tylko w  pierwszym roku oceny.  
10. W przypadku plantacji nasiennych, na których odbywa się wytwarzanie materiału siewnego odmian roślin  rolni-
czych pochodzących z państw trzecich, objętych  systemami OECD, do wniosku o dokonanie oceny polowej  materiału 
siewnego roślin rolniczych dołącza się:  
1) świadectwo Międzynarodowego Związku Oceny Nasion (ISTA) oraz certyfikat stwierdzający stopień kwalifikacji lub 
kategorię materiału siewnego, spełniające wymagania odpowiedniego systemu OECD;  
2) etykietę każdej partii materiału siewnego użytego do obsiewu plantacji;  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 568 
 
 3) oświadczenie zachowującego odmianę, że materiał siewny został wyprodukowany zgodnie z metodyką  hodowli prz y-
jętą dla danej odmiany oraz własne oznaczenie odmiany identyfikujące materiał siewny  użyty do siewu – w przypa d-
ku zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego na plantacji obsianej  albo obsadzonej materiałem matecznym;  
4) pisemną zgodę właściwego urzędu kwalifikacyjnego państwa trzeciego, w którym odmiana jest wpisana  do rejestru 
i której materiał siewny podlega wytwarzaniu.  
11. Wnioskodawca, składając wniosek o dokonanie oceny polowej  materiału siewnego roślin rolniczych  lub warzyw -
nych:  
1) wpisanej do rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa stowarzyszonego,  lub 
państwa trzeciego, dołącza do wniosku urzędowy opis odmiany sporządzony przez jednostkę  zajmującą się rejestracją 
odmian w tym państwie;  
2) zgłoszonej i przyjętej do badań rejestrowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim  lub pa ń-
stwie stowarzyszonym, dołącza do wniosku tymczasowy opis odmiany sporządzony przez jednostkę  zajmującą się r e-
jestracją odmian w tym państwie lub opis odmiany sporządzony przez zachowującego odmianę  wraz z tłumaczeniem 
na język polski.  
12. Danych, o  których mowa w  ust. 8  pkt 2, nie udostępnia się bez pisemnej zgody zachowującego odmianę.  
13. (uchylony ) 
Art. 36a. 1. Wnioskodawca, który złożył wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych  
lub warzywnych, przechowuje etykiety dotyczące partii materiału siewnego użytego do siewu lub sadzenia do  czasu zako ń-
czenia oceny tego materiał u i okazuje je na żądanie organu dokonującego oceny albo przekazuje je producentowi  materiału 
siewnego.  
2. W przypadku gdy wnioskodawca przekaże producentowi materiału siewnego etykiety, o których mowa  w ust. 1, 
producent materiału siewnego jest obowiązany  do przechowywania etykiet do czasu zakończenia oceny tego  materiału 
i okazywania etykiet na żądanie organu dokonującego oceny.  
Art. 37. Przy wytwarzaniu materiału siewnego kategorii kwalifikowany powierzchnia plantacji nasiennych roślin ro l-
niczych nie moż e być mniejsza niż:  
1) 2 ha – w przypadku materiału siewnego roślin zbożowych;  
2) 1 ha – w przypadku sadzeniaków ziemniaka;  
3) 0,5 ha – w przypadku pozostałych gatunków roślin rolniczych.  
Art. 38. 1. Plantacje nasienne wieloletnich roślin rolniczych prowadzi się przez czas określony w  przepisach wyd a-
nych na podstawie art. 40  pkt 3  lit. c.  
2. Plantacje nasienne znakuje się w  sposób zapewniający identyfikację plantacji.  
Art. 39. Partie materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej oznacza się w  sposób umożliwiający identyfikację tego materiału.  
Art. 40. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe terminy składania wniosków o  dokonanie oceny polowej materi ału siewnego poszczególnych grup lub 
gatunków roślin rolniczych i  warzywnych,  
2) liczbę rozmnożeń materiału siewnego dla poszczególnych grup lub gatunków roślin rolniczych i  warzywnych, 
z uwzględnieniem opisu poszczególnych kategorii i  stopni kwalifikacji materiału siewnego,  
3) szczegółowe wymagania  w zakresie wytwarzania materiału siewnego ro ślin rolniczych i  warzywnych, z uwzględni e-
niem w  szczególności:  
a) terminów dokonywania i  liczby ocen stanu plantacji nasiennej w  odniesieniu do poszczególnych grup roślin 
i gatunków,  
b) izolacji przestrzennej od innych upraw, czystości gatunkowej i  odmianowej, zdrowotności, określenia przedplonu 
oraz zmianowania roślin na plantacjach nasiennych,  
c) czasu prowadzenia plantacji wieloletnich roślin rolniczych,  
d) sposob u oznaczania plantacji nasiennych,  
4) szczegółowe wymagania w  zakresie jakości materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych, z  zastrzeżeniem pkt 8,  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 568 
 
 5) dopuszczalną wielkość partii materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych w  obrocie,  
6) sposób oznaczania partii materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych wytworzonego na terytorium Rzeczy -
pospolitej Polskiej,  
7) wzór upoważnienia udzielanego przez zachowującego odmianę osobie, która będzie prowadzić obrót materiałem 
siewnym, składającej wni osek o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego – w przypadku odmian chronionych 
wyłącznym prawem,  
8) wykaz gatunków roślin rolniczych, których materiał siewny może być uznany za materiał siewny kategorii handlowy, 
oraz wymagania  w zakresie jakości dla t ego materiału  
– biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup roślin lub gatunków, specyfikę ich wytwarzania oraz właściwą 
identyfikację wytworzonego materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych, a  także potrzebę zapewnienia jednolitego 
sposo bu udzielania przez zachowującego odmianę upoważnienia osobie, która będzie prowadzić obrót materiałem sie w-
nym.  
Art. 41. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w  drodze rozporządzenia, może utworzyć rejon wytwarzania 
sadzeniaków ziemniaka kategorii elita rny, zwany dalej „rejonem zamkniętym ”, mając na względzie utrzymanie wysokiego 
poziomu zdrowotności tego materiału w  rejonie zamkniętym.  
2. Rejon zamknięty tworzy się na wniosek zarządu województwa, po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Europe j-
skiej.  
3. Rejon zamknięty obejmuje obszar województwa lub jego część.  
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa, tworząc rejon zamknięty, określa w  rozporządzeniu, o  którym mowa w  ust. 1,  
odmiany i  kategorie sadzeniaków ziemniaka, które mogą być uprawiane w  tym rejonie.  
5. W rejonie zamkniętym obowiązuje zakaz uprawy odmian i  kategorii sadzeniaków ziemniaka innych niż określone 
przez ministra właściwego do spraw rolnictwa w  rozporządzeniu, o  którym mowa w  ust. 1.  
6. Zadanie zarządu województwa, o  którym mowa w  ust. 2, jes t zadaniem z  zakresu administracji rządowej.  
Art. 42. 1. Oceny materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych dokonuje, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią 
inaczej, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na:  
1) położenie plantacji – w przypadku oceny polowej;  
2) miejsce pobierania prób – w przypadku oceny laboratoryjnej oraz oceny weryfikacyjnej;  
3) miejsce dokonywania przerobu – w przypadku oceny cech zewnętrznych.  
2. Jeżeli wojewódzki inspektor, o  którym mowa w  ust. 1, nie może dokonać oceny materiał u siewnego, Główny  
Inspektor Ochrony Roślin i  Nasiennictwa, zwany dalej „Głównym Inspektorem ”, wskazuje innego wojewódzkiego inspe k-
tora, który dokona oceny tego materiału.  
Art. 43. 1. Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych dokonuj ą upoważnieni przez woj e-
wódzkiego inspektora pracownicy wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin i  nasiennictwa, zwani dalej „urzędowymi 
kwalifikatorami ”. 
2. Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych kategorii kwalifikowany, z  wyłącz eniem sadz e-
niaków ziemniaka, mogą dokonywać również osoby fizyczne, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora, zw a-
ne dalej „akredytowanymi kwalifikatorami ”. 
3. Oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej roślin rolniczych i  warzywnych  obsianej materiałem 
siewnym z  partii, do której zostały zgłoszone zastrzeżenia wynikające z  oceny tożsamości i  czystości odmianowej, dokon u-
je urzędowy kwalifikator.  
4. Oceny polowej materiału siewnego roślin warzywnych, w  celu uznania go za materiał siewn y kategorii standard 
własnych odmian, dokonuje zachowujący odmianę.  
5. Urzędowi kwalifikatorzy i  akredytowani kwalifikatorzy sporządzają dokumentację dotyczącą dokonanej oceny p o-
lowej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych w  zakresie i  w sposób określony w  przepisach wydanych na 
podstawie art. 51  pkt 5.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 568 
 
 Art. 44. 1. Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych dokonują laboratoria wojewód z-
kich inspektoratów ochrony roślin i  nasiennictwa, zwane dalej „urzędowymi laboratoriami ”. 
2. Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin warzywnych, w  celu uznania go za materiał siewny kategorii sta n-
dard własnych odmian, dokonuje zachowujący odmianę.  
3. Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych  i warzywnych, z zastrzeżeniem art. 45, mogą dokon y-
wać również laboratoria, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora, zwane dalej „akredytowanymi laborat o-
riami ”: 
1) prowadzone przez prowadzącego obrót w  odniesieniu do własnego materiału siewnego;  
2) których dz iałalność nie jest w  żaden sposób powiązana z  hodowlą, wytwarzaniem i  obrotem materiałem siewnym 
gatunków (samodzielne laboratoria).  
4. Akredytowane laboratoria, o  których mowa w  ust. 3  pkt 1, mogą dokonywać oceny laboratoryjnej materiału 
siewnego, o  który m mowa w  ust. 3, będącego własnością innego prowadzącego obrót wskazanego w  decyzji o  udzieleniu 
akredytacji, o  której mowa w  art. 78  ust. 1, po uzyskaniu akredytacji w  tym zakresie.  
5. Laboratoria, o  których mowa w  ust. 3  pkt 2, mogą dokonywać oceny mater iału siewnego roślin rolniczych lub 
warzywnych dla prowadzących obrót tym materiałem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
6. Urzędowe laboratoria i  akredytowane laboratoria sporządzają dokumentację dotyczącą dokonanej oceny laborat o-
ryjnej materiału sie wnego roślin rolniczych lub warzywnych w  zakresie i  w sposób określony w  przepisach wydanych na 
podstawie art. 51  pkt 5.  
Art. 44a. 1. Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonują urzędowi  kwal i-
fikatorzy.  
2. Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych kategorii kwalifikowany mogą  
dokonywać również akredytowani kwalifikatorzy.  
3. Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego odmian regionalnych dokonuje zachowujący odmianę.  
Art. 45. 1. Oceny weryfikacyjnej sadzeniaków ziemniaka dokonują wyłącznie urzędowe laboratoria.  
2. Oceny weryfikacyjnej sadzeniaków ziemniaka odmian regionalnych mogą dokonywać również akredytowane lab o-
ratoria.  
Art. 46. 1. Pobierania prób i  oceny laboratoryjnej materiału si ewnego dokonuje się zgodnie z  metodyką określoną 
przez Międzynarodowy Związek Oceny Nasion (ISTA).  
2. Próby materiału siewnego do oceny laboratoryjnej pobiera się w  obecności prowadzącego obrót lub osoby przez 
niego upoważnionej.  
3. Próby,  o których mowa w  ust. 2, mogą być pobierane w  sposób automatyczny za pomocą urządzenia do autom a-
tycznego pobierania prób, jeżeli:  
1) urządzenie to zapewnia pobranie reprezentatywnej próby ogólnej nasion do oceny laboratoryjnej materiału siewnego, 
a w szczególności:  
a) mechanizm pobierający próby pierwotne jest zainstalowany  w strumieniu nasion linii technologicznej, który 
pobiera:  
– niewielkie ilości nasion z  całego przekroju strumienia nasion,  
– próbę ogólną z  całej partii w  sposób ciągły lub cykliczny,  
b) połączenie mechanizmu pobierającego próby pierwotne i  pojemnika na próbę ogólną oraz ten pojemnik są z a-
bezpieczone przed dostępem osób trzecich;  
2) urządzenie to posiada płynną i  precyzyjną regulację wielkości pobieranej próby;  
3) wyniki oceny laboratoryjnej prób pob ranych przez to urządzenie oraz prób pobranych ręcznie z dziesięciu tych  
samych partii są zgodne dla nie mniej niż 70% co najmniej dwóch badanych parametrów łącznie.  
4. Pobieranie prób materiału siewnego do oceny laboratoryjnej za pomocą urządzenia do auto matycznego pobierania 
prób wymaga uzyskania zgody wojewódzkiego inspektora wydanej w  drodze decyzji.  
5. Decyzja, o  której mowa w  ust. 4, jest wydawana, na wniosek prowadzącego obrót, przez wojewódzkiego inspektora 
właściwego ze względu na miejsce zamieszka nia albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania działalności  
gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót – w przypadku gdy prowadzącym obrót jest 
osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 568 
 
 6. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 5, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego obrót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce 
zamieszkania tej osoby;  
2) typ i warunki techniczne oraz oznaczenie identyfikacyjne urządzenia do automatycznego pobierania prób;  
3) imię i  nazwisko  osoby fizycznej, o  której mowa w  art. 47  ust. 1  pkt 2, odpowiedzialnej za prawidłowe pobieranie 
prób w  sposób automatyczny.  
7. Decyzję, o  której mowa w  ust. 4, wojewódzki inspektor wydaje po przeprowadzeniu kontroli zgodności zainstal o-
wania i  sposobu działania urządzenia do automatycznego pobierania prób z  wymaganiami niezbędnymi do zapewnienia, że 
próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej materiału siewnego jest reprezentatywna.  
8. W decyzji, o  której mowa w  ust. 4, określa się:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego obrót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wyko nywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
2) imię i  nazwisko osoby fizycznej, o  której mowa w  art. 47  ust. 1  pkt 2, odpowiedzialnej za prawidłowe pobieranie 
prób w  sposób automatyczny;  
3) typ oraz oznaczenie identyfik acyjne urządzenia do automatycznego pobierania prób;  
4) okres, na jaki została wydana zgoda na pobieranie prób materiału siewnego do oceny laboratoryjnej za pomocą urz ą-
dzenia do automatycznego pobierania prób.  
9. Pobieranie prób w  sposób automatyczny odbyw a się pod nadzorem wojewódzkiego inspektora właściwego ze 
względu na miejsce pobrania próby.  
10. Wojewódzki inspektor  w ramach nadzoru, o  którym mowa w  ust. 9, może w  szczególności:  
1) uczestniczyć w  pobieraniu prób;  
2) sprawdzać:  
a) czy sposób działania u rządzenia do automatycznego pobierania prób jest zgodny z  wymaganiami niezbędnymi do 
zapewnienia, że próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych lub warzy w-
nych jest reprezentatywna,  
b) stan techniczny urządzenia do aut omatycznego pobierania prób,  
c) dokumentację dotyczącą automatycznego pobierania prób.  
11. W przypadku gdy wojewódzki inspektor w  ramach nadzoru, o  którym mowa w  ust. 9, stwierdzi nieprawidłowości 
w pobieraniu prób w  sposób automatyczny, uniemożliwiające właściwą ocenę laboratoryjną materiału siewnego, może, 
w drodze decyzji, zakazać stosowania urządzenia do pobierania prób do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.  
Art. 47. 1. Próby materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych do oceny labora toryjnej, na wniosek prowadz ą-
cego obrót będącego właścicielem partii materiału siewnego, pobierają:  
1) upoważnieni przez wojewódzkiego inspektora pracownicy wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin i  nasiennictwa, 
zwani dalej „urzędowymi próbobiorcami ”; 
2) osoby fizyczne, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora w  zakresie pobierania prób materiału siewnego 
kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany, z  wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka, zwane dalej „akredytowanymi 
próbobiorcami ”. 
2. Próby ma teriału siewnego z  partii, dla których wystawia się świadectwo ISTA, pobierają urzędowi próbobiorcy 
upoważnieni do pobierania tych prób przez kierownika laboratorium oceny nasion posiadającego akredytację ISTA.  
3. Próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej, z  wyłączeniem odmian regionalnych, pobierają urzędowi 
próbobiorcy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 568 
 
 4. Z pobrania prób materiału siewnego sporządza się protokół, który zawiera w  szczególności:  
1) numer właściciela partii materiału siewnego w  ewidencji, o  której mowa w  art. 84 ust. 4  albo art. 86  ust. 4;  
2) nazwę gatunku rośliny uprawnej;  
3) nazwę odmiany;  
4) oznaczenie stopnia kwalifikacji;  
5) numer partii materiału siewnego, a  w przypadku próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej – numer 
świadectwa oceny polowej;  
6) datę pobrania próby;  
7) informację o  wielkości partii materiału siewnego, a  w przypadku próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfik a-
cyjnej – informację o  wielkości plantacji nasiennej;  
8) podpis właściciela partii materiału siewnego lub osoby upoważni onej, a  w przypadku próby sadzeniaków ziemniaka 
do oceny weryfikacyjnej – właściciela plantacji nasiennej lub osoby upoważnionej;  
9) podpis urzędowego próbobiorcy albo akredytowanego próbobiorcy.  
5. Próby materiału siewnego pobrane do oceny laboratoryjnej przechowuje się przez okres wskazany w  przepisach 
wydanych na podstawie art. 51  pkt 3.  
Art. 48. 1. Materiał siewny roślin rolniczych lub warzywnych znajdujący się w  obrocie lub przygotowywany do obrotu, 
z wyłączeniem mieszanek materiału siewnego, podlega o kresowej ocenie laboratoryjnej co najmniej w  zakresie zdolności  
kiełkowania.  
2. Okresowej oceny laboratoryjnej dokonuje się, z  uwzględnieniem rodzaju opakowań materiału siewnego, w  terminie 
zapewniającym odpowiednią jakość materiału siewnego określonym w  przepisach wydanych na podstawie art. 51  pkt 1.  
Art. 49. 1. Jeżeli składający wniosek o  dokonanie oceny polowej, oceny laboratoryjnej, oceny weryfikacyjnej lub 
oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza się z  wyni kiem oceny dokon a-
nej przez wojewódzkiego inspektora, może złożyć wniosek o  ponowne dokonanie oceny do Głównego Inspektora za p o-
średnictwem tego wojewódzkiego inspektora.  
2. Jeżeli składający wniosek o  dokonanie oceny polowej, oceny laboratoryjnej, oceny we ryfikacyjnej lub oceny cech 
zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza się z  wynikiem oceny dokonanej przez 
akredytowane podmioty, może złożyć wniosek o  ponowne dokonanie oceny do wojewódzkiego inspektora właściwego ze 
wzgl ędu na miejsce dokonywania oceny.  
3. W przypadku złożenia wniosku o  ponowne dokonanie oceny polowej, na plantacji nasiennej od dnia dokonania 
oceny polowej nie dokonuje się żadnych zmian mogących wpłynąć na stan tej plantacji.  
4. Ponowne dokonanie oceny po lowej lub oceny cech zewnętrznych może być przeprowadzone z  udziałem urzęd o-
wego kwalifikatora albo akredytowanego kwalifikatora, który dokonał oceny, o  której mowa w  ust. 1  lub 2.  
5. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 1 i  2, składa się w  terminie 7  dni, a  w przypadku:  
1) oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych – w terminie 3  dni, 
2) oceny polowej mieszańca kukurydzy – w terminie dnia  
– bezpośrednio w  siedzibie wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na położenie plantacji.  
6. Termin, o  którym mowa w ust. 5, biegnie od dnia otrzymania świadectwa albo informacji, o  których mowa w  art. 73  
ust. 1, przez wnioskodawcę lub osobę przez niego wskazaną, która była obecna przy ocenie materiału siewnego.  
Art. 50. 1. Podmiot dokonujący oceny polowej lub oceny la boratoryjnej materiału siewnego może uznać materiał 
siewny w  niższym stopniu kwalifikacji niż to wynika z  kolejności rozmnożeń dla danego stopnia kwalifikacji materiału 
użytego do jego wytworzenia (degradacja materiału siewnego).  
2. Degradacji materiału si ewnego po dokonaniu oceny laboratoryjnej może dokonać wyłącznie zachowujący odmianę 
w odniesieniu do materiału siewnego własnych odmian.  
3. Degradacji materiału siewnego dokonuje się w stosunku do całej partii tego materiału lub jej części.  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 568 
 
 4. Po dokonaniu  degradacji:  
1) całej partii materiału siewnego – wydaje się świadectwo oceny laboratoryjnej, z tym że w przypadku gdy  świadectwo 
oceny laboratoryjnej zostało już wydane, nowe świadectwo oceny laboratoryjnej wydaje się po  uprzednim anulowaniu  
świadectwa oc eny laboratoryjnej, dokonanym przez przekreślenie świadectwa  i umieszczenie na nim wyrazu „anulo-
wano ” oraz opatrzeniu go podpisem kierownika laboratorium oceny  nasion właściwego ze względu na miejsce dok o-
nania degradacji lub kierownika akredytowanego labor atorium;  
2) części partii materiału siewnego – zdegradowanej części partii nadaje się nowy numer partii oraz wydaje  się świade c-
two oceny laboratoryjnej, z tym że w przypadku gdy świadectwo oceny laboratoryjnej zostało  już wydane, umieszcza 
się na nim infor mację o ilości zdegradowanego materiału siewnego oraz wyrazy  „częściowa degradacja ” i na podst a-
wie tego świadectwa wydaje się nowe świadectwo oceny laboratoryjnej;  na nowym świadectwie umieszcza się wyrazy 
„częściowa degradacja ” oraz opatruje je podpisem k ierownika  laboratorium oceny nasion właściwego ze względu na 
miejsce dokonania degradacji lub kierownika  akredytowanego laboratorium.  
5. Degradacji partii materiału siewnego lub części partii materiału siewnego dokonuje się bez wykonania  oceny 
laboratoryjn ej materiału siewnego.  
Art. 51. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe terminy, po upływie których materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych znajdujący się w  obrocie 
lub przygotowywany do obrotu podlega o kresowej ocenie laboratoryjnej,  
2) wzór protokołu pobrania próby materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych,  
3) okres przechowywania prób materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych pobranych do oceny, z  wyłączeniem 
oceny tożsamości i  czystości odmianowej,  
4) metody dokonywania oceny polowej, oceny weryfikacyjnej i  oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin 
rolniczych lub warzywnych,  
5) zakres i  sposób sporządzania dokumentacji dotyczącej dokonanej oceny polowej materiału siewneg o roślin rolniczych 
i warzywnych przez urzędowych kwalifikatorów i  akredytowanych kwalifikatorów oraz dokumentacji dotyczącej d o-
konanej oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych przez urzędowe laboratoria 
i akredytowane laborat oria, 
6) metody pobierania prób, w  szczególności sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej i  mieszanek materiału 
siewnego roślin rolniczych i  warzywnych – w przypadku braku metod uznanych przez międzynarodowe organizacje 
nasienne,  
7) szczegółowe wymaga nia niezbędne do zapewnienia, że próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej materiału sie w-
nego roślin rolniczych  i warzywnych za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób jest reprezentatywna  
– mając na uwadze właściwości poszczególnych gatunkó w roślin w  zakresie zdolności kiełkowania, rodzaje opakowań 
materiału siewnego, konieczność dokonywania oceny materiału siewnego według jednolitych zasad oraz właściwą ident y-
fikację partii materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych, a  także zapewnie nie jednolitego sposobu dokumentow a-
nia oceny i  pobierania prób materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych.  
Rozdział 2  
Wytwarzanie i  ocena odmian regionalnych i  odmian amatorskich  
Art. 52. 1. Materiał siewny odmian regionalnych może być wytwarzany w regionie pochodzenia.  
2. Jeżeli niemożliwe jest wytwarzanie materiału siewnego odmian regionalnych w  regionie pochodzenia ze względu 
na zmianę warunków środowiskowych w  tym regionie, materiał ten może być wytwarzany w  regionie innym niż region 
pochodzenia, zwanym dalej „dodatkowym regionem wytwarzania ”. 
3. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 2, minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek zachowującego odmi a-
nę, w  drodze decyzji, określa dodatkowy region wytwarzania ma teriału siewnego odmian regionalnych.  
4. Decyzja, o  której mowa w  ust. 3, jest wydawana, jeżeli w  dodatkowym regionie wytwarzania zostaną spełnione 
wymagania w  zakresie wytwarzania materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych, odpowiednie dla danego  gatun-
ku odmiany regionalnej, po zasięgnięciu opinii w  tym zakresie właściwej jednostki odpowiedzialnej za genetyczne zasoby 
roślin.  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 568 
 
 5. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 3, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę regiona l-
ną, z  tym że w  przypadku gdy zachowującym odmianę regionalną jest osoba fizyczna prowadząca działalność gosp o-
darczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są  inne niż 
adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany;  
4) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczeg o trójsto p-
niowego podziału terytorialnego państwa;  
5) wskazanie dodatkowego regionu wytwarzania, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadn i-
czego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, wraz z  uzasadnieniem konieczności okr eślenia tego regionu.  
6. W decyzji, o  której mowa w  ust. 3, określa się gatunek i  odmianę regionalną, dodatkowy region wytwarzania mat e-
riału siewnego tej odmiany, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego 
podz iału terytorialnego państwa, oraz okres, w  jakim materiał siewny może być wytwarzany w  tym regionie.  
Art. 53. 1. Zachowujący odmianę dokonuje oceny polowej i  oceny laboratoryjnej materiału siewnego:  
1) odmian regionalnych roślin rolniczych własnych odmian – w celu uznania go za materiał siewny spełniający wymag a-
nia określone dla kategorii kwalifikowany;  
2) odmian regionalnych roślin warzywnych własnych odmian – w celu uznania go za materiał siewny kategorii kwalif i-
kowany lub kategorii standard;  
3) odmian am atorskich własnych odmian – w celu uznania go za materiał siewny kategorii standard.  
2. Zachowujący odmianę pobiera próby do:  
1) oceny laboratoryjnej materiału siewnego odmian regionalnych i  odmian amatorskich;  
2) oceny weryfikacyjnej sadzeniaków ziemniaka  odmian regionalnych.  
3. Zachowujący odmianę składa wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo 
siedzibę zachowującego odmianę, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce z a-
mieszkania zachowującego odmianę – w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działa l-
ność gospodarczą, wykaz prowadzonych plantacji nasiennych odmian regionalnych, który zawiera informacje określone 
w art. 36  ust. 7  pkt 2 –4, 7 i 9. 
4. Wykaz, o którym mowa w  ust. 3, składa się w  terminie określonym dla składania wniosków o  dokonanie oceny p o-
lowej materiału siewnego.  
Rozdział 3  
Ocena tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych  
Art. 54. 1. Ocenie tożsamości  i czystości odmianowej podlega:  
1) materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych kategorii elitarny oraz kategorii kwalifikowany przeznaczony do 
dalszej reprodukcji;  
2) materiał siewny roślin rolniczych zgłoszony do oceny polowej dokonanej zgodnie z  systemami OECD;  
3) nie mniej niż 10%:  
a) partii materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych kategorii kwalifikowany,  
b) partii materiału siewnego roślin warzywnych kategorii standard znajdującego się w  obrocie,  
c) partii materiału siewnego odmian reg ionalnych roślin rolniczych, materiału siewnego kategorii kwalifikowany lub 
kategorii standard odmian regionalnych roślin warzywnych, materiału siewnego kategorii standard odmian am a-
torskich znajdujących się w  obrocie.  
2. Próby do oceny tożsamości  i czysto ści odmianowej materiału siewnego pobiera się:  
1) na wniosek prowadzącego obrót będącego właścicielem partii podlegającej ocenie tożsamości i  czystości odmianowej 
– w przypadku partii materiału siewnego, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 1  i 2; 
2) losowo, na podstawie protokołu pobrania próby – w przypadku partii materiału siewnego, o  których mowa w  ust. 1  
pkt 3.  
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 568 
 
 3. Próby, o  których mowa w  ust. 2, pobierają wyłącznie urzędowi próbobiorcy.  
4. Próby materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych pobrane do oc eny tożsamości i  czystości odmianowej 
wojewódzki inspektor przesyła do jednostki wskazanej przez Centralny Ośrodek i  na adres wskazany przez ten ośrodek.  
5. W przypadku gdy partia materiału siewnego, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 1 i  2: 
1) nie została zgłoszo na w  celu pobrania urzędowej próby do oceny tożsamości i  czystości odmianowej lub  
2) nie została poddana ocenie tożsamości i  czystości odmianowej z  powodu nieuiszczenia o płaty, o  której mowa w  art. 115  
ust. 1  pkt 1  
– materiał siewny wytworzony z  tej partii  ocenia się w  najniższym stopniu kwalifikacji przewidzianym dla danego gatunku.  
6. Ocenę tożsamości  i czystości odmianowej materiału siewnego prowadzi się na poletkach kontrolnych. Ocena ta ma 
na celu w  szczególności sprawdzenie, czy badana partia materiał u siewnego jest zgodna z:  
1) urzędowym opisem i  próbą wzorcową reprodukowanej odmiany;  
2) wymaganiami w  zakresie czystości odmianowej określonymi w  przepisach wydanych na podstawie art. 56  pkt 1.  
7. Ocena tożsamości  i czystości odmianowej materiału siewneg o składa się z:  
1) oceny wstępnej – obejmującej partie materiału siewnego stanowiące materiał wyjściowy do kolejnych rozmnożeń, 
prowadzonej równolegle z  oceną polową;  
2) oceny następczej – obejmującej wytworzone i  wprowadzone do obrotu partie materiału sie wnego, prowadzonej 
w sezonie wegetacyjnym następującym po roku zbioru.  
8. Jeżeli w  trakcie oceny wstępnej, o  której mowa w  ust. 7  pkt 1, stwierdzi się brak tożsamości odmianowej badanej 
partii materiału siewnego, to jest to podstawa do dyskwalifikacji plan tacji nasiennej obsianej tą partią.  
9. Jeżeli w  wyniku oceny następczej, o  której mowa w  ust. 7  pkt 2, stwierdzi się brak tożsamości odmianowej mat e-
riału siewnego kategorii standard roślin warzywnych, wojewódzki inspektor może, w  drodze decyzji, zakazać zachowuj ą-
cemu odmianę uznawania wytwarzanego przez niego materiału siewnego tej kategorii.  
10. Jeżeli w  wyniku oceny następczej, o  której mowa w  ust. 7  pkt 2, stwierdzi się brak tożsamości odmianowej o d-
miany regionalnej lub odmiany amatorskiej, wojewódzki inspektor może, w  drodze decyzji, zakazać dokonywania oceny 
materiału siewnego przez zachowującego odmianę.  
11. Zakazy, o  których mowa w  ust. 9  i 10, wojewódzki inspektor wydaje, biorąc pod uwagę wcześniejsze naruszenia 
w tym zakresie popełnione przez zachowującego odmianę.  
12. Zakazy, o  których mowa w  ust. 9  i 10, są wydawane na okres 2  kolejnych sezonów wegetacyjnych następujących 
po sezonie, w  którym został stwierdzony brak tożsamości odmianowej. Materiał siewny w  tym okresie podlega urzędowej 
ocenie . 
Art. 55. 1. Oceny tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego dokonuje dyrektor Centralnego Ośrodka.  
2. Główny Inspektor przekazuje dyrektorowi Centralnego Ośrodka:  
1) informacje o  planowanej liczbie prób materiału siewnego przeznaczonych do oce ny tożsamości i  czystości odmian o-
wej – w sezonie poprzedzającym ocenę;  
2) wykaz pobranych prób materiału siewnego wysłanych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej – na dany sezon 
wegetacyjny.  
3. Informację o wynikach oceny tożsamości i czystości odmian owej partii materiału siewnego dyrektor  Centralnego 
Ośrodka niezwłocznie po uzyskaniu tych wyników przekazuje:  
1) prowadzącemu obrót będącemu właścicielem partii podlegającej ocenie;  
2) Głównemu Inspektorowi;  
3) zachowującemu odmianę, która podlega ocenie.  
3a. Informację o wynikach oceny tożsamości i czystości odmianowej partii materiału siewnego dyrektor  Centralnego 
Ośrodka przekazuje:  
1) za pomocą poczty elektronicznej lub telefaksu albo  
2) w innej formie lub w inny sposób, niż określone w pkt 1, po uzgod nieniu z podmiotami wymienionymi  w ust. 3.  
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 568 
 
 4. Informację, o  której mowa w  ust. 3, dotyczącą partii materiału siewnego, w  której zostały stwierdzone wady 
w ocenie tożsamości i  czystości odmianowej, Główny Inspektor umieszcza na stronie internetowej administrowanej przez 
Państwową Inspekcję.  
5. Informacja,  o której mowa w  ust. 3, zawiera w  szczególności:  
1) numer prowadzącego obrót będącego właścicielem partii podlegającej ocenie, odpowiednio w  ewidencji, o  której 
mowa w  art. 84  ust. 4  albo art. 86  ust. 4; 
2) określenie gatunku i  odmiany rośliny uprawnej;  
3) oznaczenie stopnia kwalifikacji;  
4) numer partii;  
5) (uchylony)  
6) (uchylony)  
7) wyniki oceny czystości odmianowej;  
8) potwierdzenie tożsamości odmianowej lub jej braku.  
6. Dyrektor Centralnego Ośr odka przechowuje próby materiału siewnego pobrane do oceny tożsamości przez okres 
wskazany w  przepisach wydanych na podstawie art. 56  pkt 4.  
7. Jeżeli prowadzący obrót będący właścicielem partii materiału siewnego podlegającej ocenie nie zgadza się ze 
stwierdzeniem braku tożsamości odmianowej badanej próby zawartym w  informacji, o  której mowa w  ust. 3, może, 
w terminie 2  dni od dnia otrzymania tej informacji, złożyć do dyrektora Centralnego Ośrodka wniosek o  ustalenie, czy nie 
wystąpiły ewentualne niepr awidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i  czystości odmianowej.  
8. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 7, składa się jeden raz.  
9. Po otrzymaniu wniosku, o  którym mowa w  ust. 7, dyrektor Centralnego Ośrodka powołuje niezwłocznie komisję 
do ustalenia, czy nie wystąpiły ewentualne nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i  czystości odmi a-
nowej.  
10. W skład komisji, o  której mowa w  ust. 9, mogą wchodzić:  
1) prowadzący obrót będący właścicielem partii materiału siewnego, której dotyczy infor macja o  wynikach oceny to ż-
samości i  czystości odmianowej;  
2) zachowujący odmianę lub osoba przez niego wskazana;  
3) osoba wskazana przez dyrektora Centralnego Ośrodka;  
4) osoba wskazana przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce pobran ia próby.  
11. Przewodniczącego komisji, o  której mowa w  ust. 9, powołuje dyrektor Centralnego Ośrodka.  
12. Ustalenia komisji, o  której mowa w  ust. 9, są podejmowane większością głosów; w  przypadku równej liczby gł o-
sów decyduje głos przewodniczącego komisji . 
13. Z czynności dokonanych przez komisję, o  której mowa w  ust. 9, sporządza się protokół, który zawiera informację 
o tożsamości odmianowej lub jej braku.  
14. Protokół, o  którym mowa w  ust. 13, przekazuje się podmiotom wymienionym w  ust. 3.  
15. Protokół, o którym mowa w  ust. 13, otrzymuje dyrektor Centralnego Ośrodka.  
16. Jeżeli  z ustaleń komisji zawartych w  protokole, o  którym mowa w  ust. 13, wynika, że:  
1) wystąpiły nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i  czystości odmianowej – dyrektor  Centraln e-
go Ośrodka unieważnia wynik oceny tożsamości i  czystości odmianowej, przekreślając informację o  wynikach oceny 
tożsamości i  czystości odmianowej badanej partii materiału siewnego i  umieszczając wyraz „anulowano ” oraz opatr u-
jąc ją podpisem i  datą;  
2) nie wystąpiły nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i  czystości odmianowej – dyrektor Ce n-
tralnego Ośrodka pisemnie informuje o  podtrzymaniu wyniku oceny tożsamości i  czystości odmianowej badanej partii 
materiału siewnego.  
17. Do wydaw ania informacji, o  której mowa w  ust. 3, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administr a-
cyjnego.  
18. Dokumentację dotyczącą oceny tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego przechowuje się przez 
3 lata od dnia zakończenia tej oceny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 568 
 
 Art. 56. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) wymagania w  zakresie czystości odmianowej oraz metodykę, sposób i  warunki dokonywania oceny tożsamości 
i czystości odmianowej materiału siewnego dla poszczególnych gatunków, gr up lub podgrup roślin rolniczych lub w a-
rzywnych,  
2) (uchylony)  
3) wielkość prób pobieranych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej, w  tym prób wzorcowych, sposób ich pak o-
wania i  oznakowania, terminy ich przesyłania do jednostki wskazanej przez Centraln y Ośrodek i  na adres wskazany 
przez ten ośrodek,  
4) warunki oraz okres przechowywania prób materiału siewnego pobranych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej,  
5) warunki pobierania prób wzorcowych, w  tym prób materiału siewnego reprodukowanego w  ramac h systemów nasie n-
nych OECD,  
6) zakres i  terminy przekazywania przez Głównego Inspektora dyrektorowi Centralnego Ośrodka informacji 
o planowanej liczbie prób materiału siewnego przeznaczonych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej oraz w y-
kazu pobranych prób materiału siewnego wysłanych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej,  
7) zakres  i terminy przekazywania przez dyrektora Centralnego Ośrodka Głównemu Inspektorowi informacji o  próbach 
urzędowych przyjętych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego  
– biorąc pod uwagę zróżnicowanie gatunków, grup lub podgrup roślin rolniczych i  warzywnych, dokonywanie oceny 
tożsamości i  czystości odmianowej według jednolitych zasad oraz właściwą organizację dokonywania tej oceny, a  także 
zapewnienie  jednolitego sposobu dokumentowania wyników oceny tożsamości i  czystości odmianowej.  
DZIAŁ III  
Mieszanki materiału siewnego  
Rozdział 1  
Mieszanki materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych  
Art. 57. 1. Za mieszankę materiału siewnego uznaje się mieszankę sporządzoną z  dopuszczonego do obrotu materiału 
siewnego, o  składzie procentowym określonym przez prowadzącego obrót.  
2. W skład mieszanki materiału siewnego mogą wchodzić:  
1) różne gatunki roślin uprawnych (mieszanka gatunkowa);  
2) różne odmiany  jednego gatunku (mieszanka odmianowa).  
3. W skład mieszanki materiału siewnego mogą również wchodzić składniki, do których nie stosuje się przepisów 
ustawy. Łączny udział tych składników w  składzie mieszanki materiału siewnego powinien wynosić nie więcej niż 10%.  
4. Mieszanki materiału siewnego roślin warzywnych,  o których mowa w  ust. 2  pkt 2:  
1) sporządza się z  materiału siewnego kategorii standard;  
2) wprowadza się do obrotu w  małych opakowaniach zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art. 101  pkt 3.  
5. Mieszanki materiału siewnego roślin pastewnych przeznaczone na cele paszowe może sporządzać prowadzący 
obrót, który:  
1) opracował technologię sporządzania tych mieszanek;  
2) posiada urządzenia niezbędne do sporządzania tych mieszanek.  
6. Po sporządzeni u mieszanki materiału siewnego wydaje się świadectwo sporządzenia mieszanki materiału siewnego, 
zwane dalej „świadectwem mieszanki ”. 
7. Świadectwo mieszanki wydaje:  
1) wojewódzki inspektor, na wniosek prowadzącego obrót, sporządzającego mieszankę, albo  
2) akredytowane laboratorium należące do prowadzącego obrót, o  którym mowa w  pkt 1, sporządzającego mieszankę.  
8. Świadectwo mieszanki wydaje się również dla mieszańców złożonych rzepaku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 568 
 
 9. Do wydawania świadectw mieszanki nie stosuje się przepisów Kodeksu p ostępowania administracyjnego.  
10. Mieszanki materiału siewnego po dniu 30  czerwca trzeciego roku, licząc od dnia zabezpieczenia jej opakowania, 
nie przeznacza się na cele siewne.  
11. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje mieszanek materiału siewnego, ich skład gatunkowy oraz typ użytkowania,  
2) sposób postępowania przy sporządzaniu mieszanek materiału siewnego roślin pastewnych przeznaczonych na cele 
paszowe,  
3) wzór świadectwa mieszanki  
– mając na uwadze właści wości biologiczne poszczególnych gatunków roślin, możliwości ich wykorzystania na cele p a-
stewne oraz istniejące technologie sporządzania mieszanek materiału siewnego, a  także zapewnienie jednolitego sposobu 
dokumentowania wyników oceny mieszanki materiału siewnego.  
Rozdział 2  
Mieszanki nasienne roślin pastewnych przeznaczone dla ochrony środowiska  
Art. 58. 1. Za mieszankę nasienną roślin pastewnych przeznaczoną do wykorzystania dla ochrony środowiska nat u-
ralnego w  zakresie różnorodności genetycznej uznaje s ię mieszankę sporządzoną z  dopuszczonego do obrotu materiału 
siewnego roślin pastewnych, o  określonym przez prowadzącego obrót procentowym składzie tej mieszanki, zwaną dalej 
„mieszanką dla ochrony środowiska ”. 
2. W skład mieszanki dla ochrony środowiska m ogą wchodzić:  
1) różne gatunki roślin pastewnych, w  tym odmiany regionalne roślin pastewnych;  
2) gatunki roślin pastewnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy.  
Art. 59. 1. Mieszankę dla ochrony środowiska lub jej składniki wytwarza się przy zachow aniu warunków agrotec h-
nicznych niezbędnych do uzyskania mieszanki dla ochrony środowiska o  odpowiedniej jakości, spełniającej wymagania 
w zakresie zdolności kiełkowania, czystości i  poziomu zanieczyszczeń, określone w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 63 pkt 2.  
2. Po sporządzeniu mieszanki dla ochrony środowiska wydaje się świadectwo sporządzenia mieszanki nasiennej, p o-
twierdzające spełnienie wymagań w  zakresie wytwarzania i  jakości, zwane dalej „świadectwem mieszanki dla ochrony 
środowiska ”. 
3. Świadectwo mieszanki dla ochrony środowiska wydaje prowadzący obrót.  
4. Mieszanki dla ochrony środowiska nie podlegają okresowej ocenie laboratoryjnej.  
5. Mieszanki dla ochrony środowiska po dniu 30  czerwca trzeciego roku, licząc od dnia zabezpieczenia jej opakow a-
nia, nie przeznacza się na cele siewne.  
Art. 60. Mieszankę dla ochrony środowiska:  
1) zbiera się w  miejscu zbioru w  sposób niezagrażający obszarowi źródłowemu i  wprowadza do obrotu jako oczyszcz o-
ną lub nieoczyszczoną (mieszanka dla ochrony środo wiska zbierana bezpośrednio) albo  
2) wytwarza się przez zmieszanie składników mieszanki charakterystycznych dla danego siedliska, zbieranych oddzie l-
nie w  miejscu zbioru albo rozmnażanych poza miejscem zbioru jako pojedyncze gatunki (uprawiana mieszanka dla  
ochrony środowiska).  
Art. 61. 1. Przez miejsce zbioru, o  którym mowa w  art. 60, rozumie się miejsce, z  którego zbiera się nasiona będące 
składnikami mieszanki dla ochrony środowiska, o  których mowa w  art. 58  ust. 2, wyznaczone przez prowadzącego obrót 
w części obszaru źródłowego.  
2. Przez obszar źródłowy rozumie się obszar wyznaczony zgodnie z  art. 26  ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. 
o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2018 r. poz.  1614, 2244 i 2340 ), na którym występują w  sposób naturalny składniki mi e-
szanki dla ochrony środowiska.  
Art. 62. 1. Prowadzący obrót:  
1) informuje właściwego ze względu na położenie obszaru źródłowego regionalnego dyrektora ochrony środowiska 
o wyznaczonym miejscu zbioru mieszanki dla ochrony środowiska zbieranej bezpośrednio lub skła dników uprawianej 
mieszanki dla ochrony środowiska, w  terminie 14  dni przed zbiorem;  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 568 
 
 2) umożliwia przeprowadzenie kontroli w  zakresie wytwarzania i  jakości mieszanek dla ochrony środowiska, w  tym 
pobieranie prób do badań;  
3) udziela informacji lub wyjaśnie ń w zakresie prowadzonej produkcji – na żądanie wojewódzkiego inspektora.  
2. Kontrole, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2, są przeprowadzane przez wojewódzkiego inspektora przynajmniej raz 
w danym sezonie wegetacyjnym.  
Art. 63. Minister właściwy do spraw rolnictwa w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw ochrony środowiska  
określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania w  zakresie wytwarzania mieszanek dla ochrony środowiska zbieranych bezpośrednio oraz 
składników uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska,  
2) szczegółowe wymagania w  zakresie jakości mieszanek dla ochrony środowiska zbieranych bezpośrednio oraz skła d-
ników uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska,  
3) wzór świadectwa mieszanki dla ochrony środowiska  
– mając na uwadze wła ściwości biologiczne poszczególnych gatunków, zachowanie różnorodności genetycznej w  obsza-
rach źródłowych oraz zapewnienie jednolitego sposobu dokumentowania wyników oceny mieszanki dla ochrony środowiska.  
DZIAŁ IV  
Materiał szkółkarski, materiał rozmnożeni owy i  materiał nasadzeniowy roślin warzywnych i  ozdobnych  
oraz sadzonki winorośli  
Art. 64. 1. Dostawca wytwarzający materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin 
warzywnych i  ozdobnych oraz sadzonki winorośli:  
1) w trakcie produkcji identyfikuje i monitoruje zagrożenia dla danej uprawy wynikające w szczególności  z czynników 
zewnętrznych (punkty krytyczne) określonych przez dostawcę;  
2) prowadzi dokumentację dotyczącą:  
a) (uchylona)  
b) roślin, które:  
– zostały zakupione i  otrzymane od innych podmiotów,  
– są w produkcji,  
– zostały sprzedane i  wysłane do innych podmiotów;  
3) zapewnia identyfikację poszczególnych partii materiału podczas produkcji;  
4) pobiera, w  razie potrzeby, próby do oceny laboratoryjnej dokonywanej przez urzędowe laboratorium lub akredytow a-
ne laboratorium;  
5) informuje wojewódzkiego inspektora o  wystąpieniu organizmów kwarantannowych w  rozumieniu przepisów 
o ochronie roślin;  
6) umożliwia przeprowadzenie kontroli wytwarzania materiału, w  tym pobieranie prób ; 
7) udziela informacji lub wyjaśnień w  zakresie prowadzonej produkcji – na żądanie wojewódzkiego inspektora.  
2. Dostawca wytwarzający materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin warzy w-
nych  i ozdobnych oraz sadzonki winoro śli przechowuje dokumentację, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2, w  zakresie:  
1) materiału rozmnożeniowego i  materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i  ozdobnych – przez 12  miesięcy od 
zakończenia cyklu produkcyjnego;  
2) materiału szkółkarskiego oraz sadzonek winorośli – przez 3  lata od zakończenia cyklu produkcyjnego.  
3. Przepisu ust. 1  pkt 2  lit. b nie stosuje się do dokumentów sprzedaży dla nieprofesjonalnych odbiorców.  
3a. Dostawca wytwarzający materiał szkółkarski prowadzi dokumentację dotyczącą identyfikacji i monitorowania  
punktów krytycznych oraz przechowuje ją przez 3 lata od zakończenia cyklu produkcyjnego tego materiału.  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 568 
 
 4. Dostawca prowadzący wyłącznie obrót materiałem szkółkarskim, materiałem rozmnożeniowym i materiałem  nasa-
dzeniowym rośli n warzywnych i ozdobnych oraz sadzonkami winorośli, prowadzi dokumentację dotyczącą  zakupu lub 
sprzedaży tego materiału, z wyłączeniem dokumentów sprzedaży dla nieprofesjonalnych odbiorców,  oraz przechowuje ją 
przez:  
1) 3 lata odpowiednio od dnia zakupu al bo sprzedaży tego materiału – w przypadku materiału szkółkarskiego  i sadzonek 
winorośli;  
2) 12 miesięcy odpowiednio od dnia zakupu albo sprzedaży tego materiału – w przypadku materiału rozmnożeniowego  
i materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnyc h. 
5. Kontrole, o  których mowa w  ust. 1  pkt 6, są przeprowadzane przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze 
względu na miejsce produkcji materiału szkółkarskiego oraz materiału rozmnożeniowego i  materiału nasadzeniowego 
roślin warzywnych i  ozdobnych oraz  sadzonek winorośli.  
6. Kontrole, o  których mowa w  ust. 1  pkt 6, w  przypadku materiału szkółkarskiego CAC oraz materiału rozmnoż e-
niowego i  materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i  ozdobnych oraz sadzonek winorośli, są przeprowadzane prz y-
najmniej raz w  danym sezonie wegetacyjnym.  
Art. 65. 1. Materiał szkółkarski podlega ocenie polowej, ocenie cech zewnętrznych oraz – w zależności od gatunku 
i kategorii tego materiału – ocenie laboratoryjnej lub ocenie tożsamości i  czystości odmianowej.  
1a. Ocena laborato ryjna materiału szkółkarskiego obejmuje również badanie gleby i podłoża w zakresie obecności  
organizmów szkodliwych.  
2. Materiał rozmnożeniowy i  materiał nasadzeniowy roślin warzywnych i  ozdobnych podlegają ocenie polowej oraz 
ocenie cech zewnętrznych, a  w przypadku nasion roślin ozdobnych – ocenie laboratoryjnej.  
3. Sadzonki winorośli podlegają ocenie polowej, ocenie tożsamości i  czystości odmianowej oraz ocenie cech zewnętrz -
nych. 
4. Partie materiału szkółkarskiego lub materiału rozmnożeniowego i  materiału nasadzeniowego roślin warzywnych 
i ozdobnych oraz sadzonek winorośli, wytworzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oznacza się w  sposób umo ż-
liwiający identyfikację tego materiału.  
Art. 66. 1. Za materiał szkółkarski kategorii elitarny lub  kategorii kwalifikowany oraz materiał szkółkarski CAC 
uznaje się  materiał spełniający wymagania w zakresie wytwarzania i jakości, określone w przepisach wydanych na podst a-
wie art. 72 pkt 2, gatunków roślin stosowanych do uszlachetniania odmian tego materi ału (podkładki nienależące  do od-
miany) oraz odmian:  
1) chronionych wyłącznym prawem do odmiany;  
2) wpisanych do krajowego rejestru;  
3) powszechnie znanych.  
2. Za odmiany powszechnie znane uznaje się odmiany:  
1) wpisane do odpowiedniego rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego albo państwa  trzeci e-
go albo  
2) co do których złożono wniosek o wpis do krajowego rejestru, odpowiedniego rejestru innego niż Rzeczpospolita  
Polska państwa członkowskiego lub wniosek o przyznanie wyłącznego prawa  do odmiany, albo  
3) wprowadzone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego  przed dniem 
30 września 2012 r., pod warunkiem że opis odmiany zawiera odpowiednio cechy charakterystyczne  odmiany roślin 
sadowniczych okre ślone w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 8 albo  wymagania określone w odpowie d-
nich przepisach innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego,  albo 
4) które posiadały urzędowy opis przed skreśleniem tej odmiany z krajowego rejestru lub  odpowiedniego  rejestru innego 
niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego.  
3. (uchylony)  
4. Dla gatunków i  odmian roślin sadowniczych określonych w  przepisach wydanych na podstawie art. 72  pkt 4  mate-
riał szkółkarski CAC wytwarza się z  materiału siewn ego kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 568 
 
 Art. 67. Za materiał rozmnożeniowy i materiał nasadzeniowy roślin warzywnych uznaje się materiał spełniający  wy-
magania w zakresie wytwarzania i jakości, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 72a pkt 1,  uzyskany 
z materiału siewnego kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard odmian wpisanych  do krajowego 
rejestru lub do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich lub  wspólnotowego kat a-
logu, l ub rejestru państwa stowarzyszonego.  
Art. 68. Za materiał rozmnożeniowy i  materiał nasadzeniowy roślin ozdobnych uznaje się materiał spełniający 
wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości, określone w  przepisach wydanych na podstawie art. 72  pkt 2, gatunkó w lub 
odmian:  
1) tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub  
2) chronionych na podstawie ustawy z  dnia 26  czerwca 2003  r. o ochronie prawnej odmian roślin, lub  
3) wpisanych do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich albo państw trzecich, 
lub 
4) znajdujących się na liście odmian prowadzonej przez dostawcę.  
Art. 69. Za sadzonki winorośli uznaje się materiał siewny spełniający wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości 
określone w  przepisach wydanych  na podstawie art. 72  pkt 2.  
Art. 70. 1. Oceny polowej materiał u szkółkarski ego kategorii  elitarny i kategorii kwalifikowany  dokonuje wojewód z-
ki inspektor właściwy ze względu na położenie plantacji na wniosek dostawcy.  
2. Oceny laboratoryjnej materiał u szkółkarski ego kategorii  elitarny i kategorii kwalifikowany  dokonuje wojewódzki 
inspektor właściwy ze względu na miejsce pobrania próby lub jednostka organizacyjna upoważniona, w  drodze decyzji, 
przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na siedzibę  tej jednostki.  
2a. Próby materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany pobiera wojewódzki  inspektor albo 
dostawca tego materiału.  
2b. Próby gleby i podłoża, w których jest wytwarzany materiał szkółkarski kategorii elitarny i katego rii kwalifikow a-
ny, pobiera wojewódzki inspektor albo dostawca tego materiału.  
3. Jednostka organizacyjna, o  której mowa w  ust. 2, może zostać upoważniona, jeżeli spełnia warunki określone w  art. 76  
oraz w  przepisach wydanych na podstawie art. 83  ust. 1  pkt 1. 
4. Do jednostki organizacyjnej, o  której mowa w  ust. 2, przepisy art. 81  ust. 1 –3, ust. 4  pkt 2  lit. a–c, ust. 5, ust. 7  pkt 3,  
ust. 8  i 9 oraz ust. 10  pkt 2  stosuje się odpowiednio.  
5. Oceny cech zewnętrznych materiału szkółkarskiego kategorii elitarn y i kategorii kwalifikowany dokonuje  woje-
wódzki inspektor albo dostawca tego materiału.  
5a. Oceny tożsamości i czystości odmianowej materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany  
dokonuje dyrektor Centralnego Ośrodka albo dostawca te go materiału.  
5b. Dostawca materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany dokonuje czynności,  o których 
mowa w ust. 2a, 2b, 5 i 5a, w przypadku gdy złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 87 ust. 4  pkt 3a.  
5c. Dostawca materiału sz kółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany uprawia ten materiał  w glebie 
i podłożu, spełniających wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 72 pkt 3a.  
6. Oceny polowej, oceny laboratoryjnej, oceny tożsamości i czystości odm ianowej, oceny cech zewnętrznych,  pobie-
rania prób materiału szkółkarskiego CAC oraz pobierania prób gleby i podłoża, w których jest wytwarzany  materiał szkó ł-
karski CAC, dokonują dostawcy tego materiału.  
7. Oceny polowej oraz oceny cech zewnętrznych materia łu rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin 
warzywnych i  ozdobnych dokonują dostawcy tego materiału.  
8. Oceny laboratoryjnej materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin warzywnych lub ozdo b-
nych dokonują dostawcy tego materiału.  
9. Oceny polowej, oceny tożsamości i  czystości odmianowej oraz oceny cech zewnętrznych sadzonek winorośli 
dokonują dostawcy tego materiału.  
Art. 71. 1. Wniosek o  dokonanie oceny polowej materiał u szkółkarski ego kategorii elitarny lub kategorii kwalifik o-
wany prowadzonych przez siebie plantacji szkółkarskich składa dostawca do wojewódzkiego inspektora właściwego ze 
względu na położenie plantacji szkółkarskich.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 568 
 
 2. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, składa się w  terminie umożliwiającym właściwe dokonanie oceny polowej, 
określonym w  przepisach wydanych na podstawie art. 72  pkt 1.  
3. Wniosek  o dokonanie oceny polowej  materiał u szkółkarski ego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany  
zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz  adres i  siedzibę dostawcy, z  tym że w  przypadku 
gdy dostawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej os o-
by – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania  tej osoby;  
2) określenie miejsca położenia plantacji, w  tym nazwę miejscowości, gminy i  powiatu oraz dwucyfrowy symbol woj e-
wództwa i  dwucyfrowy symbol powiatu danego województwa;  
3) informacje o:  
a) rodzaju materiału, jego ilości i  powierzchni plantacji,  
b) nazwie gatunku, odmiany, podkładki i  wstawki,  
c) wieku, formie, kategorii i  kolejnym rozmnożeniu materiału,  
d) pochodzeniu materiału,  
e) przewidywanej liczbie etykiet urzędowych.  
4. Do wniosku  o dokonanie oceny polowej materiał u szkółkarski ego kategorii  elitarny lub kategorii kwalifikowany  
dołącza się:  
1) oświadczenie dostawcy będącego zachowującym odmianę, że materiał został wyprodukowany zgodnie z  metodyką 
hodowli przyjętą dla danej odmiany albo  
2) świadectwo oceny polowej albo szkółkarski dokument tow arzyszący, albo etykietę urzędową wydaną dla  tego mat e-
riału;  
3) oryginał lub kopię dokumentu zakupu materiału;  
4) informację o wynikach oceny laboratoryjnej – w przypadku gdy materiał podlega ocenie laboratoryjnej lub  zostały 
pobrane próby gleby i podłoża.  
5. Jeżeli składający wniosek o  dokonanie oceny polowej lub oceny laboratoryjnej materiał u szkółkarski ego kategorii 
elitarny lub kategorii kwalifikowany  nie zgadza się z  wynikiem oceny, może złożyć wniosek o  ponowne dokonanie oceny 
do Głównego Inspektora. Przepisy art. 49  ust. 3 –6 stosuje się odpowiednio.  
Art. 72. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe terminy składania wniosków o  dokonanie oceny polowej  materiał u szkółkarski ego kategorii elitarny lub 
kategorii  kwalifikowany , 
2) wymagania w zakresie wytwarzania i jakości materiału szkółkarskiego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany  
oraz materiału szkółkarskiego CAC, z uwzględnieniem w szczególności:  
a) terminów dokonywania i  liczby ocen stanu plantacji  materiał u szkółkarski ego kategorii elitarny lub kategorii 
kwalifikowany  w odniesieniu do poszczególnych kategorii grup roślin lub gatunków,  
b) (uchylona)  
c) liczby rozmnożeń dla poszczególnych grup lub gatunków roślin  materiał u szkółkarski ego kategorii el itarny lub 
kategorii kwalifikowany , z uwzględnieniem opisu poszczególnych kategorii i  stopni kwalifikacji,  
d) izolacji przestrzennej od innych upraw, czystości gatunkowej i  odmianowej, zdrowotności oraz zmianowania roś -
lin, a  także wieku roślin – dla mater iału szkółkarski ego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany , 
e) sposobu oznaczania partii materiału szkółkarskiego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany oraz  materiału 
szkółkarskiego CAC , 
3) metody oceny polowej, pobierania prób i  oceny laboratoryjnej oraz oceny tożsamości odmianowej  materiał u szkół-
karski ego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany , 
3a) wymagania dla gleby i podłoża, w których jest uprawiany materiał szkółkarski kategorii elitarny lub kategorii  kwalif i-
kowany, oraz w arunki i metody pobierania prób gleby i podłoża,  
3b) zakres dokumentacji dotyczącej identyfikacji i monitorowania punktów krytycznych oraz sposób jej prowadzenia,   
4) wykaz gatunków  i odmian roślin sadowniczych, dla których materiał szkółkarski CAC wytwarz a się z  materiału sie w-
nego kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych  
– biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup lub gatunków roślin, specyfikę ich wytwarzania, wysoką 
jakość materiału siewnego, a  także zapewnienie właściwej identyfikacji wy tworzonego materiału siewnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 568 
 
 Art. 72a. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:  
1) wymagania w zakresie wytwarzania i jakości materiału rozmnożeniowego i materiału nasadzeniowego roślin  warzy w-
nych i roślin ozdobnych oraz sad zonek winorośli,  
2) sposób oznaczania partii materiału rozmnożeniowego i materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i roślin  ozdo b-
nych oraz sadzonek winorośli  
– biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup lub gatunków roślin, specyfikę ich wytwarzania, zapewnienie  
wysokiej jakości materiału siewnego, a także zapewnienie właściwej identyfikacji wytworzonego materiału . 
DZIAŁ V  
Wyniki oceny  
Art. 73. 1. Na podstawie wyników poszczególnych ocen materiału siewnego, z  wyłączeniem oceny, o  której mo wa 
w art. 53  ust. 1 i  art. 54  ust. 1, oraz oceny, o  której mowa w  art. 70  ust. 5 –9, podmiot dokonujący oceny wydaje:  
1) świadectwo oceny polowej – w przypadku uznania, że plantacja spełnia wymagania w  zakresie wytwarzania, jakości 
lub zdrowotności;  
2) świadectwo oceny laboratoryjnej – w przypadku uznania, że oceniana partia materiału siewnego spełnia wymagania 
w zakresie jakości lub zdrowotności;  
3) świadectwo oceny weryfikacyjnej – w przypadku uznania, że oceniana plantacja sadzeniaków ziemniaka spełnia w y-
magania w  zakresie zdrowotności;  
4) świadectwo oceny cech zewnętrznych – w przypadku uznania, że oceniana partia sadzeniaków ziemniaka spełnia 
wymagania w  zakresie jakości;  
5) informację o  dyskwalifikacji – w przypadku dyskwalifikacji materiału siewnego w  poszczególnych ocenach, gdy 
oceniany materiał nie spełnia wymagań w  zakresie wytwarzania, jakości lub zdrowotności;  
6) informację o  wynikach badania – w przypadku dokonania okresowej oceny laboratoryjnej, o  której mowa w  art. 48.  
2. Świadectwa i  informacje , o których mowa w  ust. 1, w  przypadku oceny materiału siewnego roślin rolniczych 
i warzywnych wydaje się niezwłocznie po uzyskaniu wyników oceny materiału siewnego, w  miejscu dokonania tej oceny.  
3. Jeżeli oceniana partia materiału siewnego roślin rolnicz ych i  warzywnych spełnia wymagania w  zakresie jakości, na 
wniosek właściciela ocenianej partii, może być wydane świadectwo ISTA zamiast świadectwa oceny laboratoryjnej, z  tym 
że w  przypadku gdy świadectwo oceny laboratoryjnej zostało już wydane, świadectwo  ISTA wydaje się po anulowaniu 
świadectwa oceny laboratoryjnej, dokonanym przez przekreślenie świadectwa i  umieszczenie na nim wyrazu „anulowano ” 
oraz opatrzeniu go podpisem kierownika laboratorium oceny nasion ISTA i  datą.  
4. Świadectwo ISTA wydaje labora torium oceny nasion ISTA, posiadające akredytację ISTA, na podstawie przepr o-
wadzanych przez to laboratorium badań próby materiału siewnego.  
5. Świadectwo oceny laboratoryjnej wydaje się dla każdej ocenianej partii materiału siewnego, a  świadectwo oceny 
weryfikacyjnej – dla ocenianej plantacji.  
6. Świadectwo oceny polowej materiału siewnego, świadectwo oceny laboratoryjnej materiału siewnego oraz info r-
macja  o dyskwalifikacji i  informacja o  wynikach badania po okresowej ocenie laboratoryjnej zawierają w  szcze gólności:  
1) numer świadectwa lub informacji;  
2) datę zakończenia badań albo oceny;  
3) datę wystawienia świadectwa lub informacji;  
4) oznaczenie podmiotu wystawiającego świadectwo lub informację;  
5) oznaczenie podmiotu zgłaszającego materiał siewny do ocen y; 
6) nazwę gatunku;  
7) nazwę odmiany;  
8) numer partii wysianego albo ocenionego materiału siewnego albo numer świadectwa oceny polowej – w przypadku 
sadzeniaków ziemniaka;  
9) dane o  wielkości plantacji albo partii;  
10) wynik oceny materiału siewnego.  
7. Dane zawarte w  świadectwach oceny laboratoryjnej i  informacjach o  dyskwalifikacji akredytowane laboratoria 
wprowadzają do systemu teleinformatycznego prowadzonego przez Państwową Inspekcję.  
8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozpo rządzenia, wzory świadectw i  informacji, o  których 
mowa w  ust. 1, biorąc pod uwagę grupy i  gatunki roślin, wykonywane dla nich oceny materiału siewnego oraz informacje, 
o których mowa w  ust. 6.  
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 568 
 
 Art. 74. Do wydawania świadectw i  informacji, o  których mowa w  art. 73  ust. 1, i  świadectw ISTA, o  których mowa 
w art. 73  ust. 3, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.  
TYTUŁ IV  
Upoważnienia i  akredytacje  
Art. 75. 1. Urzędowymi kwalifikatorami, akredytowanymi kwalifikator ami, urzędowymi pró bobiorcami i akredyt o-
wanymi próbobiorcami mogą być osoby, które:  
1) posiadają:  
a) co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe , 
b) wiedzę z  zakresu rolnictwa lub ogrodnictwa obejmującą zagadnienia dotyczące biologii poszczególnych gatu n-
ków roślin , nasiennictwa oraz występowania chorób i  szkodników na materiale siewnym;  
2) dają gwarancję rzetelnego wykonywania powierzonych zadań;  
3) odbyły szkolenie dla poszczególnych grup roślin lub rodzajów materiału siewnego i  zdały egzamin kończący to szk o-
lenie , co potwierdza zaświadczenie.  
2. Upoważnień lub akredytacji,  o których mowa w  art. 43  ust. 1 i  2 oraz art. 47  ust. 1, udziela się w  przypadku:  
1) kwalifikatorów – do oceny polowej poszczególnych grup roślin;  
2) próbobiorców – do pobierania prób poszczegól nych rodzajów materiału siewnego.  
Art. 76. Akredytowanym laboratorium może być laboratorium:  
1) które posiada odpowiednie warunki lokalowe oraz wyposażenie techniczne niezbędne do wykonywania oceny labor a-
toryjnej materiału siewnego określone w  przepisach wydanych na podstawie art. 83  ust. 1  pkt 1  i 2; 
2) w którym jest zatrudnionych nie mniej niż 2  pracowników, którzy przeprowadzają badania materiału siewnego dla 
poszczególnych grup roślin, z  uwzględnieniem typów analiz, zwanych dalej „analitykami nasiennym i”. 
Art. 77. Analitykiem nasiennym może być osoba, która oprócz kwalifikacji określonych w  art. 75  ust. 1, posiada:  
1) wiedzę  z zakresu:  
a) badanego materiału siewnego, w  tym nasionoznawstwa,  
b) przeprowadzania badań laboratoryjnych oraz prowadzenia dokume ntacji laboratoryjnej;  
2) praktyczne umiejętności przeprowadzania badań laboratoryjnych.  
Art. 78. 1. Akredytacji kwalifikatorom lub próbobiorcom udziela, na wniosek prowadzącego obrót, w  drodze decyzji, 
wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce z amieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce 
wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót – w przypadku gdy 
prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.  
2. Akredytacji laboratorium udziela,  w drodze decyzji, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na:  
1) miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli 
jest inne niż miejsce zamieszkania prowadząc ego obrót, w  przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna 
prowadząca działalność gospodarczą – na wniosek prowadzącego obrót;  
2) siedzibę samodzielnego laboratorium – na wniosek tego laboratorium.  
3. Upoważnień i  akredytacji, o  których mowa w  art. 43 ust. 1  i 2, art. 47  ust. 1  oraz art. 44  ust. 3, udziela się na czas 
nieokreślony.  
4. Wniosek  o udzielenie akredytacji zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego obrót, z  tym że 
w przypadku  gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce 
zamieszkania tej osoby, a  w przypadku samodzielnego  laboratorium – nazwę oraz siedzibę i  adres laboratorium;  
2) imię i  nazwisko osoby, której ma być udzielona akredytacja – w przypadku kwalifikatorów lub próbobiorców;  
3) zakres akredytacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 568 
 
 5. Do wniosku  o udzielenie akredytacji dołącza się:  
1) dokument po twierdzający posiadanie odpowiednich kwalifikacji zawodowych;  
2) kopię zaświadczenia, o  którym mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3;  
3) zgodę prowadzącego obrót, którego materiał siewny będzie oceniany – w przypadku akredytacji laboratorium do 
oceny materiału siewnego będącego własnością innego prowadzącego obrót;  
4) kopię dowodu uiszczenia opłaty za udzielenie akredytacji, o  której mowa w  art. 115  ust. 1  pkt 4  i 5. 
6. Wniosek o  udzielenie akredytacji laboratorium zawiera ponadto imię i  nazwisko pracownika, któ ry będzie pełnił 
funkcję kierownika tego laboratorium oraz imiona i  nazwiska analityków nasiennych.  
7. (uchylon y) 
8. (uchylony)  
9. (uchylony)  
Art. 79. 1. Urzędowi kwalifikatorzy i  akredytowani kwalifikatorzy, którzy po raz pierwszy uzyskali upoważnienie lub 
akredytację do dokonywania oceny materiału siewnego, pierwsze 5  ocen materiału siewnego dokonują z  udziałem urzęd o-
wego kwalifikatora lub akredytowanego kwalifikatora, który posiada upoważnienie lub akredytację co najmniej od 2  lat. 
2. Przepis ust. 1  stosuje się odpowiednio do urzędowych próbobiorców i  akredytowanych próbobiorców w  zakresie 
upoważnienia lub akredytacji do pobierania prób materiału siewnego.  
3. Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy, akredytowani próbob iorcy  i analit y-
cy nasienni są obowiązani co najmniej raz na 5 lat uczestniczyć w szkoleniu doskonalącym.  
4. Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy, akredytowani próbobiorcy  i analit y-
cy nasienni, którzy nie uczestniczyli w szkoleniu doskonalącym co najmniej raz na 5 lat, licząc od  dnia zakończenia p o-
przedniego szkolenia, nie mogą dokonywać oceny lub pobierać prób materiału siewnego.  
5. Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy, akredytowani  próbobiorcy  i analit y-
cy nasienni uczestniczą w szkoleniu doskonalącym częściej niż raz na 5 lat, w przypadku:  
1) zmiany przepisów z zakresu nasiennictwa lub  
2) braku minimalnej liczby wykonanych ocen polowych, ocen laboratoryjnych, pobranych prób materiał u siewnego 
przez te podmioty, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 4.  
6. Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy, akredytowani próbobiorcy  i analit y-
cy nasienni, którzy nie uczestniczyli w szkol eniu doskonalącym, w przypadku, o którym mowa  w ust. 5, nie mogą dokon y-
wać oceny lub pobierać prób materiału siewnego w roku następującym po roku,  w którym odbyło się szkolenie doskonal ące. 
Art. 80. 1. Szkolenia, o  których mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3 i  art. 79 ust. 3, mogą być prowadzone przez:  
1) wojewódzkiego inspektora lub  
2) jednostki organizacyjne upoważnione przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na siedzibę tych je d-
nostek, zwane dalej „ośrodkami szkoleniowymi ”. 
2. Wojewódzki inspektor, na wniosek jednostki organizacyjnej ubiegającej się o  upoważnienie do prowadzenia szk o-
lenia, w  drodze decyzji, wydaje upoważnienie do prowadzenia tego szkolenia, jeżeli jednostka ta ma odpowiednie warunki 
kadrowe, organizacyjne i  techniczne do prowadzenia szkolenia, o  upoważnienie do prowadzenia którego ubiega się, okreś -
lone w  przepisach wydanych na podstawie art. 83  ust. 1  pkt 5, 6  i 8. 
3. Jeżeli ośrodek szkoleniowy przestał spełniać warunki wymagane do prowadzenia szkolenia lub prowadzi szkolenie 
niezgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art. 83  ust. 1  pkt 5 –8, wojewódzki inspektor, mając na uwadze zakres 
i stopień stwierdzonych naruszeń, w  drodze decyzji, może cofnąć upoważnienie do prowadzenia szkolenia.  
Art. 81. 1. Wojewódzki inspektor spraw uje nadzór nad pracą urzędowych kwalifikatorów, urzędowych próbobio r-
ców, akredytowanych kwalifikatorów, akredytowanych próbobiorców oraz urzędowych laboratoriów i  akredytowanych 
laboratoriów, w  tym analityków nasiennych.  
2. W ramach nadzoru wojewódzki insp ektor kontroluje pracę podmiotów wymienionych w  ust. 1, w  zakresie prz e-
strzegania przepisów, w  szczególności dotyczących obowiązujących metodyk oceny materiału siewnego oraz wymagań 
w zakresie wytwarzania i  oceny materiału siewnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 568 
 
 3. Przeprowadzając kont rolę pracy podmiotów wymienionych  w ust. 1, wojewódzki inspektor może w  szczególności:  
1) uczestniczyć w ocenie polowej, ocenie cech zewnętrznych, ocenie laboratoryjnej lub pobieraniu prób materiału  siew-
nego, dokonywanych przez te podmioty lub sprawdzać pr awidłowość wykonywania tych czynności;  
2) sprawdzać dokumentację dotyczącą dokonanej oceny lub pobrania prób materiału siewnego;  
3) żądać od kontrolowanego podmiotu udzielania, w  wyznaczonym terminie, pisemnych lub ustnych wyjaśnień 
w sprawach objętych przedmiotem kontroli.  
4. Jeżeli w trakcie przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor stwierdzi, że akredytowani kwalifikatorzy,  akred y-
towani próbobiorcy oraz akredytowane laboratoria nie spełniają warunków niezbędnych do wykonywania  odpowiednio 
oceny po lowej materiału siewnego, oceny cech zewnętrznych materiału siewnego albo  oceny laboratoryjnej materiału 
siewnego, lub pobierania prób materiału siewnego, w szczególności:  
1) w przypadku kwalifikatorów  i próbobiorców:  
a) dokonują oceny lub pobierania prób materiału siewnego niezgodnie z  przepisami lub  
b) nie wykonali określonej minimalnej liczby ocen lub pobrania prób materiału siewnego, lub  
c) nie dysponują wymaganym sprzętem, lub  
d) nie składają wojewódzkiemu inspektorowi dokumentów określonych w  ust. 10  w wyznaczonym terminie,  
2) w przypadku laboratoriów:  
a) nie mają odpowiednich warunków lokalowych oraz wyposażenia technicznego niezbędnego do wykonywania 
oceny laboratoryjnej materiału siewnego lub  
b) ocena jest wykonywana nierzetelnie lub niezgodnie z  przepisami, lub  
c) nie składają wojewódzkiemu inspektorowi dokumentów określonych w  ust. 10  w wyznaczonym terminie,  
d) nie zatrudniają co najmniej 2  analityków nasiennych,  
e) nie wprowadzają do systemu teleinformatycznego prowadzonego przez Państwową Inspekcję danych zawartych 
w świadectwach oceny laboratoryjnej i  informacjach o  dyskwalifikacji  
– w zależności od zakresu i stopnia stwierdzonych uchybień, w drodze decyzji, cofa a kredytację albo nakazuje  usunięcie 
stwierdzonych uchybień w określonym terminie lub nakazuje odbycie szkolenia doskonalącego.  
5. W przypadku cofnięcia akredytacji podmiot może ponownie ubiegać się o  uzyskanie akredytacji po upływie roku 
od dnia, w  którym d ecyzja o  cofnięciu akredytacji stała się ostateczna.  
6. Do urzędowych kwalifikatorów i  urzędowych próbobiorców przepisy ust. 4  pkt 1  i ust. 5  stosuje się odpowiednio.  
7. Jeżeli  w trakcie przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor stwierdzi:  
1) że planta cja nasienna, a w przypadku oceny cech zewnętrznych – partia materiału siewnego – zostały ocenione  nie-
prawidłowo przez akredytowanych kwalifikatorów – unieważnia wynik oceny polowej albo oceny  cech zewnętrznych 
materiału siewnego, przekreślając świadectwo oceny polowej albo oceny cech zewnętrznych  i umieszczając na nim 
wyraz „anulowano ” oraz opatrując je podpisem osoby kontrolującej i datą;  
2) nieprawidłowości w  pracy akredytowanych próbobiorców – unieważnia pobranie prób i  wyniki oceny laboratoryjnej 
mater iału siewnego dokonanej na próbach pobranych przez danego próbobiorcę, przekreślając protokół pobrania pr ó-
by i świadectwo oceny laboratoryjnej i  umieszczając na nich wyraz „anulowano ” oraz opatrując je podpisem osoby 
kontrolującej i  datą;  
3) nieprawidłowoś ci w pracy akredytowanych laboratoriów:  
a) unieważnia wyniki oceny laboratoryjnej materiału siewnego, przekreślając świadectwo oceny laboratoryjnej 
i umieszczając na nim wyraz „anulowano ” oraz opatrując je podpisem osoby kontrolującej i  datą,  
b) zatrzymuje  etykiety lub plomby wydane na podstawie nieprawidłowo wykonanej oceny materiału siewnego.  
8. W przypadkach, o których mowa w ust. 7, wojewódzki inspektor przeprowadza odpowiednio kontrolną  ocenę p o-
lową materiału siewnego albo kontrolną ocenę cech zewnętrznych materiału siewnego albo kontrolną  ocenę laboratoryjną 
materiału siewnego lub kontrolne pobranie prób materiału siewnego oraz wydaje nowe świadectwo  lub informację, o  której 
mowa w art. 73 ust. 1 pkt 5.  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 568 
 
 9. Jeżeli zainteresowany podmiot nie zgadza się z kontrolną oceną polową materiału siewnego albo kontrolną  oceną 
cech zewnętrznych materiału siewnego, albo kontrolną oceną laboratoryjną materiału siewnego,  o której mowa w ust. 8, 
może zwrócić się do Głównego Inspektora z wnioskiem o ponowne d okonanie oceny.  Przepisy art. 49 ust. 3 –6 stosuje się 
odpowiednio.  
10. Akredytowani próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy  i akredytowane laboratoria składają wojewódzkiemu 
inspektorowi:  
1) kopie świadectw i informacji, o których mowa w art. 73 ust. 1, o raz dokumentacji, o której mowa w art. 43  ust. 5, 
art. 44 ust. 6 i art. 47 ust. 4, w terminie 7 dni odpowiednio od dnia dokonania oceny polowej materiału  siewnego, 
oceny cech zewnętrznych materiału siewnego, oceny laboratoryjnej materiału siewnego,  pobrani a próby, wydania 
świadectwa albo informacji lub sporządzenia protokołu pobrania prób;  
2) pisemne sprawozdania z  dokonanej oceny laboratoryjnej materiału siewnego w  formie uzgodnionej z  wojewódzkim 
inspektorem – w przypadku laboratoriów.  
Art. 82. 1. Oceny p olowej, oceny cech zewnętrznych i pobrania prób urzędowi kwalifikatorzy i urzędowi próbobiorcy  
dokonują w ramach czynności służbowych.  
2. Akredytowani kwalifikatorzy i  akredytowani próbobiorcy wykonują czynności w  zakresie akredytacji w  ramach 
stosunku pra cy. 
Art. 83. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) warunki lokalowe oraz wyposażenie techniczne niezbędne do wykonywania oceny laboratoryjnej materiału siewnego 
oraz uzyskania akredytacji w  tym zakresie,  
2) sprzęt wym agany do pobierania prób materiału siewnego,  
3) zakres oraz sposób wykonywania nadzoru nad urzędowymi kwalifikatorami, akredytowanymi kwalifikatorami, urz ę-
dowymi próbobiorcami, akredytowanymi próbobiorcami, akredytowanymi laboratoriami i  urzędowymi laborat oriami 
oraz kontroli ich pracy,  
4) minimalną liczbę wykonanych ocen oraz minimalną liczbę pobranych prób w  określonym czasie,  
5) programy szkoleń, o  których mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3  i art. 79  ust. 3,  
6) szczegółowe warunki kadrowe, organizacyjne i  techniczne, jakie powinny spełniać ośrodki szkoleniowe,  
7) wzór zaświadczenia, o  którym mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3,  
8) warunki  i sposób przeprowadzania egzaminu kończącego szkolenie, o  którym mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3, oraz sp o-
sób przechowywania dokumen tacji w  tym zakresie  
– mając na uwadze odpowiednio zapewnienie właściwego dokonania oceny polowej materiału siewnego, oceny  cech  
zewnętrznych, pobierania prób materiału siewnego i wykonywania oceny laboratoryjnej materiału siewnego,  a także  
zapewnienie p rzez ośrodki szkoleniowe właściwego poziomu prowadzenia szkoleń, w tym środków dydaktycznych,   
pomieszczeń, miejsc do prowadzenia zajęć praktycznych i materiałów szkoleniowych, oraz prawidłowego  przeprowadz e-
nia egzaminu kończącego szkolenie.  
2. Minister wł aściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym  Rzeczypospol i-
tej Polskiej „Monitor Polski ”, wykaz ośrodków szkoleniowych upoważnionych do prowadzenia  szkoleń w zakresie oceny 
polowej materiału siewnego, oceny cech zewnętrzn ych, pobierania prób materiału  siewnego oraz oceny laboratoryjnej 
materiału siewnego, podając nazwę i adres oraz siedzibę ośrodka szkoleniowego  oraz zakres udzielonego upoważnienia . 
TYTUŁ V  
Obrót materiałem siewnym  
DZIAŁ I  
Prawa i  obowiązki podmiotów prowa dzących obrót  
Rozdział 1  
Ewidencja podmiotów  
Art. 84. 1. Obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i  warzywnych może prowadzić przedsiębiorca, w  tym prze d-
siębiorca wytwarzający materiał siewny, który zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym  wojewódzkiemu 
inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, albo miejsce wykonywania 
działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania przedsiębiorcy – w przypadku gdy przedsiębiorcą jest 
osoba  fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.  
2. Zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, dokonuje się w  terminie 7  dni przed planowanym dniem rozpoczęcia prow a-
dzenia obrotu materiałem siewnym.  
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 568 
 
 3. Zgłoszenie,  o którym mowa w  ust. 1, zawiera następujące dane:  
1) firmę, imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo adres i  siedzibę przedsiębiorcy, z  tym że w  przypadku 
gdy prowadzącym przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i  miejsca 
zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej 
osoby;  
2) numer w  rejestrze przedsiębiorców w  Krajowym Rejestrze Sądowym, o  ile przedsiębiorca taki numer posiada;  
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);  
4) wskazanie rodzaju wykonywanej działalności;  
5) wskazanie miejsca lub miejsc prowadzenia obrotu materiałem siewnym;  
6) imię i  nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z  wojewódzkim inspektorem;  
7) imię i  nazwisko osoby upoważnionej do reprezentowania przedsięb iorcy w  trakcie przeprowadzania kontroli przez 
wojewódzkiego inspektora;  
8) datę i  podpis przedsiębiorcy albo osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy.  
4. Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, wpisuje przedsiębi orcę do ewidencji 
przedsiębiorców.  
5. Do ewidencji przedsiębiorców wpisuje się dane, o  których mowa w  ust. 3  pkt 1 –5. 
6. Wojewódzki inspektor wydaje przedsiębiorcy zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji przedsiębiorców   
albo zaświadczenie o zmianie w pisu w ewidencji, zawierające numer przedsiębiorcy wynikający z ewidencji  przedsiębio r-
ców, datę wpisu albo zmiany wpisu, w terminie 14 dni od dnia odpowiednio wpisu albo dokonania zmiany  wpisu.  
Art. 85. Przepisów art. 84  nie stosuje się do:  
1) rolnika, w  rozumieniu przepisów o  ubezpieczeniu społecznym rolników, prowadzącego obrót materiałem siewnym 
roślin rolniczych i  warzywnych wytworzonym w  posiadanym gospodarstwie;  
2) podmiotu prowadzącego sprzedaż materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych wyłącz nie dla nieprofesjona l-
nych odbiorców.  
Art. 86. 1. Rolnik, o  którym mowa w  art. 85  pkt 1, może prowadzić obrót materiałem siewnym roślin rolniczych 
i warzywnych, jeżeli zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym wojewódzkiemu inspektorowi właśc iwe-
mu ze względu na miejsce zamieszkania rolnika.  
2. Zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, dokonuje się w  terminie 7  dni przed planowanym dniem rozpoczęcia prow a-
dzenia obrotu materiałem siewnym.  
3. Zgłoszenie,  o którym mowa w  ust. 1, zawiera następujące dane : 
1) imię i  nazwisko oraz miejsce zamieszkania i  adres rolnika;  
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP);  
3) wskazanie grup roślin uprawnych, których ma dotyczyć wpis do ewidencji rolników;  
4) imię i  nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z  wojewódzkim inspektorem;  
5) datę i  podpis rolnika.  
4. Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, wpisuje rolnika do ewidencji rolników.  
5. Do ewidencji rolników wpisuje się dane, o  których mowa w  ust. 3  pkt 1 –3. 
6. Wojewódzki inspektor wyda je rolnikowi zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji rolników albo zaświa d-
czenie  o zmianie wpisu w ewidencji, zawierające numer rolnika wynikający z ewidencji rolników, datę wpisu  albo zmiany 
wpisu, w terminie 14 dni od dnia odpowiednio wpisu albo dok onania zmiany wpisu.  
Art. 87. 1. Obrót materiałem szkółkarskim, materiałem rozmnożeniowym lub materiałem nasadzeniowym roślin 
warzywnych i  ozdobnych oraz sadzonkami winorośli może prowadzić dostawca, w  tym dostawca wytwarzający taki 
materiał, jeżeli zgłosi  zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze 
względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest 
inne niż miejsce zamieszkania dostawcy – w przypadku gdy dostawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność 
gospodarczą.  
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 568 
 
 2. Zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, dokonuje się w  terminie 7  dni przed planowanym dniem rozpoczęcia prow a-
dzenia obrotu materiałem siewnym.  
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się d o: 
1) podmiotu prowadzącego sprzedaż materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin warzywnych 
i ozdobnych, sadzonek winorośli oraz materiału szkółkarskiego, jeżeli ten materiał siewny jest przeznaczony wyłąc z-
nie dla nieprofesjonalnych odbio rców;  
2) producenta materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i  ozdobnych, sadzonek 
winorośli oraz materiału szkółkarskiego, który wytwarza i  sprzedaje ten materiał siewny na terenie tego samego p o-
wiatu, jeżeli ten materiał s iewny jest przeznaczony wyłącznie dla nieprofesjonalnych odbiorców.  
4. Zgłoszenie,  o którym mowa w  ust. 1, zawiera następujące dane:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę dostawcy, z  tym że w  przypadku 
gdy do stawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej os o-
by – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP), o  ile ma obowiązek posługiwania się tym numerem na podstawie przepisów 
o zasadach ewidencji i  identyfikacji podatników i  płatników;  
3) wskazanie rodzaju działalności, której ma dotyczyć wpis do ewidencji dostawców, z podaniem grup  roślin upra w-
nych, a w przypadku materiału szkółkarskiego – wskazanie przez dostawcę głównych rodzajów  lub gatunków upra w-
nych objętych jego działalnością;  
3a) oświadczenie o tym, że dostawca będzie dokonywać pobierania prób, oceny cech zewnętrznych, oceny  tożsamości 
i czystości odmianowej wytwarzanego przez siebie materiału oraz pobierania prób gleby  i podłoża, w których jest w y-
twarzany ten materiał – w przypadku dostawców materiału szkółkarskiego  kategorii elitarny i kategorii kwalifikow a-
ny, którzy będą dokonywać tych czynności;  
4) imię i  nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z  wojewódzkim inspektorem;  
5) datę i  podpis dostawcy albo osoby upoważnionej do reprezentowania dostawcy.  
5. Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, wpisuje dostawcę do ewid encji dostawców.  
6. Do ewidencji dostawców wpisuje się dane, o  których mowa w  ust. 4  pkt 1 –4. 
7. Wojewódzki inspektor wydaje dostawcy zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji dostawców  albo zaświa d-
czenie o zmianie wpisu w ewidencji, zawierające numer d ostawcy wynikający z ewidencji dostawców,  datę wpisu albo 
zmiany wpisu, w terminie 14 dni od dnia odpowiednio wpisu albo dokonania zmiany wpisu.  
Art. 88. 1. O  zmianie miejsca zamieszkania albo siedziby, albo miejsca wykonywania działalności podmioty, 
o których mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1, są obowiązane poinformować wojewódzkiego inspektora 
właściwego ze względu na dotychczasowe miejsce zamieszkania albo siedzibę, albo miejsce wykonywania działalności, 
w terminie 7  dni od dnia wyst ąpienia tych zmian.  
2. O zmianie danych w  ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników lub ewidencji dostawców innych niż zmiana 
miejsca zamieszkania albo siedziby, albo miejsca wykonywania działalności oraz o  zaprzestaniu prowadzenia obrotu mat e-
riałem si ewnym podmioty, o  których mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1, są obowiązane poinformować 
wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę, albo miejsce wykonywania 
działalności, w  terminie 14  dni od dnia wystąpienia tych zmian lub zdarzeń.  
3. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na dotychczasowe miejsce z a-
mieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, rolnika lub dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności:  
1) powiadamia o  zmianie miejsca zamieszkania albo siedziby przedsiębiorcy, rolnika lub dostawcy, albo miejsca wyk o-
nywania działalności wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na nowe miejsce zamieszkania albo siedzibę, 
albo miejsca wykonywania działaln ości podmiotu i  przekazuje mu zgłoszenie wraz z  dokumentacją dotyczącą wpisu 
do ewidencji, na podstawie którego wpisano podmiot odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników 
albo ewidencji dostawców;  
2) dokonuje wykreślenia podmiotu odpowied nio z  prowadzonej przez siebie ewidencji przedsiębiorców, ewidencji ro l-
ników albo ewidencji dostawców.  
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 568 
 
 4. Wojewódzki inspektor właściwy ze względu na nowe miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, rolnika 
lub dostawcy, albo miejsce wykonywania dzi ałalności przyjmuje zgłoszenie wraz z  dokumentacją dotyczącą wpisu do 
ewidencji, o  którym mowa w  ust. 3  pkt 1, i  wpisuje podmiot odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji roln i-
ków albo ewidencji dostawców oraz wydaje zaświadczenie o  wpisie do ewi dencji zawierające nowy numer wynikający 
z dokonanego wpisu.  
5. Ewidencja przedsiębiorców, ewidencja rolników i  ewidencja dostawców mogą być prowadzone w  systemie tele -
informatycznym.  
Art. 89. 1. Ewidencja przedsiębiorców, ewidencja rolników i  ewidencja do stawców są jawne. Każdy ma prawo d o-
stępu do zawartych w  nich danych po złożeniu wniosku w  tym zakresie do właściwego wojewódzkiego inspektora.  
2. Dla podmiotów, o  których mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1, prowadzi się dokumentację zaw iera-
jącą dane stanowiące podstawę wpisu odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników albo ewidencji 
dostawców oraz decyzje dotyczące wykreślenia podmiotu odpowiednio z  ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników 
albo ewidencji dostawców.  
Art. 90. 1. W  przypadku stwierdzenia naruszenia przez podmioty, o  których mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1 i  art. 87  
ust. 1, wpisane odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników albo ewidencji dostawców, przepisów 
dotyczących jakości, wytwarzania i  przechowywania materiału siewnego oraz obrotu tym materiałem, wojewódzki inspe k-
tor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu, albo miejsce wykonywania działalności, 
w zależności od zakresu i  stopnia stwierdzonych naru szeń, może:  
1) nakazać, w  zaleceniach pokontrolnych, usunięcie uchybień w  wyznaczonym terminie;  
2) zakazać, w  drodze decyzji, prowadzenia obrotu materiałem siewnym.  
2. W przypadku wydania decyzji, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2, wojewódzki inspektor wykreśla  podmiot, o  którym 
mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1, odpowiednio z  ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników albo 
ewidencji dostawców.  
3. Decyzja, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.  
4. Podmiot, które mu zakazano prowadzenia obrotu materiałem siewnym, może ponownie zgłosić zamiar prowadzenia 
obrotu tym materiałem nie wcześniej niż po upływie 3  lat od dnia, w  którym decyzja, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2, stała się 
ostateczna. Przepisy art. 84, 86  i 87 stosuje się odpowiednio.  
5. Główny Inspektor informuje Komisję Europejską oraz właściwe urzędy państw członkowskich o  wykreśleniu d o-
stawcy z  ewidencji dostawców.  
Art. 91. Wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsię biorcy, rolnika 
lub dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności wykreśla podmiot odpowiednio z  ewidencji przedsiębiorców, ew i-
dencji rolników albo ewidencji dostawców, jeżeli stwierdzi, że podmiot zaprzestał prowadzenia obrotu materiałem sie w-
nym.  
Rozdzi ał 2 
Obowiązki podmiotów prowadzących obrót  
Art. 92. 1. Prowadzący obrót:  
1) składa wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego 
obrót, albo miejsce wykonywania działalności, jeżeli jest inne niż miejs ce zamieszkania prowadzącego obrót – 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, pisemne informacje 
dotyczące obrotu materiałem siewnym, w  tym materiałem przywożonym z  państw trzecich;  
2) prowadzi dokumentację dotyczącą:  
a) wytwarzania materiału siewnego – w przypadku gdy został on przez niego wytworzony lub zakontraktowany,  
b) procesów technologicznych przerobu, a  w szczególności czyszczenia, suszenia, sortowania, otoczkowania 
i zaprawiania, pakowania i  przepakowywania,  
c) sposobu postępowania z  materiałem siewnym niezaliczonym do kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub 
kategorii standard,  
d) tworzenia partii materiału siewnego z  materiału siewnego wytworzonego przez różnych producentów lub 
w różnych latach,  
e) tworzenia mieszanek materiału siewnego,  
f) obrotu materiałem siewnym.  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 568 
 
 2. Przepisów ust. 1  pkt 2  lit. a–e nie stosuje się do przedsiębiorcy, o  którym mowa w  art. 84  ust. 1, który nabył mat e-
riał siewny w  zamkniętym opakowaniu i  nie przepakował  tego materiału.  
3. Obowiązku składania informacji, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1, nie stosuje się do materiału siewnego nabytego na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od innych prowadzących obrót.  
4. Informacje, o  których mowa w  ust. 1, prowadzący obrót  składa raz w  danym roku gospodarczym.  
5. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) zakres i  terminy składania informacji, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1, z  uwzględnieniem poszczególnych gatunków 
oraz danych o  produkcji własn ej, zakupie, sprzedaży i  zapasach, pozwalających zbilansować obrót materiałem sie w-
nym u każdego prowadzącego obrót na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,  
2) sposób prowadzenia dokumentacji,  o której mowa w  ust. 1  pkt 2  
– mając na uwadze specyfikę wytwarz ania, przerobu i  przygotowania poszczególnych grup roślin lub gatunków partii m a-
teriału siewnego do wprowadzenia do obrotu oraz prowadzenie w  jednolity sposób dokumentacji dotyczącej materiału 
siewnego, a  także zapewnienie jednolitego sposobu składania inf ormacji.  
Art. 93. 1. Zachowujący odmianę wprowadzający do obrotu materiał siewny roślin warzywnych kategorii standard 
własnych odmian:  
1) przechowuje przez 3  lata dokumentację dotyczącą wytworzenia każdej partii materiału siewnego i  udostępnia ją w o-
jewódzk iemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę zachowującego odmianę, 
albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania zachowującego o d-
mianę – w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, lub właś -
ciwym urzędom innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;  
2) przechowuje przez 2 lata próby wzorcowe z  każdej:  
a) partii materiału siewnego wytworzonej i  wprowadzonej do obrotu, licząc od dnia wprowadzenia tej partii do o b-
rotu, 
b) partii materiału siewnego odmian skreślonych z  krajowego rejestru, licząc od dnia ich skreślenia  
– i udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę zach o-
wującego odmianę, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania 
zachowującego odmianę – w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gos -
podarczą lub właściwym urzędom inne go niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;  
3) składa wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę zachowującego 
odmianę albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zam ieszkania zachowuj ą-
cego odmianę – w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą 
sprawozdanie na piśmie o  ilości wprowadzonego do obrotu materiału siewnego.  
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, wielkość prób wzorcowych, o  których 
mowa w  ust. 1  pkt 2, oraz terminy i  zakres składania sprawozdania, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 3, mając na względzie 
zbilansowanie obrotu materiałem siewnym roślin warzywnych kategorii standard oraz zapewnienie prawidłowego prz e-
prowadzenia kontroli.  
Art. 94. 1. Dostawca prowadzi listę odmian materiału rozmnożeniowego i  nasadzeniowego roślin ozdobnych.  
2. W dyspozycji dostawcy powinny znajdować się opisy odmian zamieszczonych na liście, o  której mowa w  ust. 1.  
3. Dokumenty, o  których mowa w  ust. 1  i 2, dostawca udostępnia osobom zainteresowanym.  
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, zakres informacji, które powinien zawi e-
rać opis odmiany materiału rozmnożeniowego i  nasadzeniowego roślin ozdobnych, mając na względzie cechy biologiczne 
poszczególnych gatunków roślin niezbędne do identyfikacji odmiany.  
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 568 
 
 DZIAŁ II  
Przygotowanie materiału siewnego do obrotu  
Rozdział 1  
Materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych  
Art. 95. 1. Materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych wprowadzany do obrotu i  znajdujący się w  obrocie pow i-
nien być opakowany.  
2. Opakowanie materiału siewnego zabezpiecza się w  sposób trwały i  uniemożliwiający jego otwarcie bez uszkodzenia.  
Art. 96. 1. Materi ał siewny znajdujący się w  obrocie zaopatruje się w  etykiety wydawane przez:  
1) wojewódzkiego inspektora – dla materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo  
2) właściwy urząd innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkows kiego – dla materiału siewnego wytworzonego 
na terytorium tego państwa, albo  
3) prowadzącego obrót.  
2. Etykiety, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1  i 2, są etykietami urzędowymi.  
3. Na etykietach umieszcza się informacje identyfikujące materiał siewny określone  w przepisach wydanych na po d-
stawie art. 101  pkt 4  lit. b.  
4. W przypadku materiału siewnego, o  którym mowa w  art. 104  ust. 1  pkt 14, na etykiecie umieszcza się napis „bada-
nia zdolności kiełkowania nie zakończono ”. 
5. W przypadku materiału siewnego, o  którym mowa w  art. 104  ust. 1  pkt 19  i 21 oraz art. 105  ust. 1  pkt 4, na etyki e-
cie umieszcza się informację o  zdolności kiełkowania.  
6. W przypadku materiału siewnego odmian roślin warzywnych znanych przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą 
Polską członkostwa w  Unii Europejskiej, zachowywanych przez kilku zachowujących odmianę, na etykiecie oprócz nazwy 
odmiany, umieszcza się oznaczenie zachowującego odmianę.  
7. Oznaczenie,  o którym mowa w  ust. 6:  
1) nie może:  
a) dominować nad nazwą odmiany,  
b) dotyczyć szczególnych właściwości odmiany;  
2) podaje się obok nazwy odmiany, wyraźnie oddzielone myślnikiem.  
8. Za etykietę materiału siewnego, o  której mowa w  ust. 1  pkt 1  i 2, uznaje się również paszport roślin, jeżeli zawiera 
informacje, które umieszcza się  na etykiecie.  
Art. 97. 1. W  celu zabezpieczenia opakowania materiału siewnego stosuje się plomby wydawane przez wojewód z-
kich inspektorów, zwane dalej „plombami urzędowymi ”, albo plomby prowadzących obrót.  
2. Etykiety i  plomby urzędowe stosuje się dla materiału siewnego kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany 
i kategorii handlowy.  
3. Etykiety i  plomby prowadzących obrót stosuje się dla małych opakowań WE, materiału siewnego kategorii sta n-
dard roślin warzywnych, kategorii kwalifikowany odmian regiona lnych roślin warzywnych, kategorii standard odmian 
regionalnych roślin warzywnych, kategorii standard odmian amatorskich, materiału siewnego odmian regionalnych roślin 
rolniczych oraz mieszanek dla ochrony środowiska.  
4. Za etykiety, o  których mowa w  ust. 2 i 3, uznaje się również paszport roślin, jeżeli zawiera informacje, które p o-
winny być umieszczone na etykiecie.  
5. W przypadku małych opakowań WE za etykietę uznaje się trwały nadruk lub stempel umieszczony na tych opak o-
waniach.  
6. W przypadku przepakowa nia i ponownego zaopatrzenia w  etykiety numer partii pozostaje bez zmian.  
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w  drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek etykietowania m a-
łych opakowań WE materiału siewnego buraków cukrowych i  pastewnych etykiet ami urzędowymi, mając na uwadze 
usprawnienie kontroli obrotu tym materiałem.  
  
Dziennik  Ustaw  – 46 – Poz. 568 
 
 Art. 98. 1. Etykiety i  plomby urzędowe, na wniosek prowadzącego obrót, wydaje odpłatnie wojewódzki inspektor.  
2. Wojewódzki inspektor może, w drodze decyzji, na czas określony, up oważnić do wypełniania etykiet  urzędowych 
prowadzącego obrót, który:  
1) w dniu złożenia wniosku jest wpisany do ewidencji przedsiębiorców albo ewidencji rolników od co najmniej  roku;  
2) daje rękojmię zgodnego z przepisami ustawy wypełniania etykiet urzędowych.  
3. Decyzję, o  której mowa w  ust. 2, wydaje, na wniosek prowadzącego obrót, wojewódzki inspektor właściwy ze 
względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania działalności gospoda r-
czej, jeżeli jest inne n iż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót – w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba  
fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.  
4. Prowadzący obrót upoważniony do wypełniania etykiet urzędowych prowadzi dokumentację dotyczącą etykiet z a-
wierającą nu mery otrzymywanych etykiet wydanych dla określonych partii materiału siewnego oraz zniszczonych podczas 
druku.  
5. Wojewódzki inspektor sprawuje nadzór nad prawidłowym wypełnianiem etykiet urzędowych przez prowadzących 
obrót.  
6. Wojewódzki inspektor cofa, w  drodze decyzji, upoważnienie do wypełniania etykiet urzędowych, jeżeli  prowadz ą-
cy obrót:  
1) został wykreślony z ewidencji przedsiębiorców albo ewidencji rolników, lub  
2) przestał spełniać warunek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.  
7. Zniszczenia etykiet urzęd owych dokonuje się w  obecności urzędowego próbobiorcy.  
8. Prowadzący obrót, któremu na podstawie ust. 6, cofnięto upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, może  ponownie 
ubiegać się o jego udzielenie nie wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia cofnięcia tego up oważnienia.  
Art. 99. (uchylony)  
Art. 100. Do każdej partii materiału siewnego kategorii elitarny i  kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych 
posiadającego jedynie świadectwo oceny polowej (niezakwalifikowanego ostatecznie), który jest przeznaczony d o dalszej 
oceny w  innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, wojewódzki inspektor dołącza informację o  dostarcz o-
nym materiale, zwaną dalej „dokumentem towarzyszącym ”. 
Art. 101. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzen ia: 
1) rodzaje opakowań materiału siewnego dla poszczególnych gatunków lub grup roślin rolniczych i  warzywnych, a  także 
dla materiału siewnego zaprawianego, oraz sposoby zabezpieczania tych opakowań,  
2) jakie opakowania materiału siewnego roślin rolniczych  i warzywnych uznaje się za małe opakowania WE,  
3) maksymalną wielkość opakowań dla mieszanek odmianowych roślin warzywnych,  
4) szczegółowy sposób etykietowania  i plombowania materiału siewnego ro ślin rolniczych i  warzywnych, z uwzględni e-
niem:  
a) rozmiarów  i koloru etykiet ustalonych dla poszczególnych kategorii i  stopni kwalifikacji materiału siewnego, 
rodzajów materiału siewnego oraz mieszanek dla ochrony środowiska,  
b) treści informacji zamieszczanych na etykietach oraz w  dokumencie towarzyszącym,  
c) małych opakowań WE  
– mając na względzie postęp techniki w  tej dziedzinie, zapewnienie identyfikacji materiału siewnego i  rozwiązania stos o-
wane przez międzynarodowe organizacje nasienne oraz biorąc pod uwagę rodzaj i  gatunek roślin, kategorię materiału 
siewneg o, a także masę netto opakowania.  
Rozdział 2  
Materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy i  materiał nasadzeniowy roślin warzywnych i  ozdobnych oraz 
sadzonki winorośli  
Art. 102. 1. Do każdej przesyłki zawierającej jedną lub kilka partii wprowadzonego do ob rotu materiału rozmnoż e-
niowego  lub materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych dostawca dołącza informację  o dostarczonym 
materiale, zwaną dalej „dokumentem dostawcy ”. 
  
Dziennik  Ustaw  – 47 – Poz. 568 
 
 2. Dokument dostawcy sporządza się w dwóch egzemplarzach, przy czym jeden egz emplarz dołącza się do każdej  
przesyłki materiału, o której mowa w ust. 1, a drugi pozostawia u dostawcy.  
3. Dokument dostawcy zawiera:  
1) oznaczenie „jakość WE ”; 
2) oznaczenie „PL” jako oznaczenie państwa, w którym wystawiono ten dokument;  
3) napis „Państ wowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa ”; 
4) numer w ewidencji dostawców;  
5) numer partii określony przez dostawcę;  
6) datę wystawienia;  
7) nazwę botaniczną;  
8) nazwę odmiany albo jej opis;  
9) liczbę roślin objętych dokumentem dostawcy;  
10) nazwę państwa, w którym dokonano zbioru materiału – w przypadku importu z państw trzecich.  
4. Dokumentem dostawcy może być paszport roślin, jeżeli zawiera informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 3, 7 i 9.  
5. Dokumentem dostawcy dla materiału przeznaczonego dl a nieprofesjonalnych odbiorców roślin warzywnych  lub 
ozdobnych może być etykieta, jeżeli zawiera informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 7 i 8.  
6. Dostawca przechowuje kopie dokumentów dostawcy przez 12 miesięcy od dnia ich wydania.  
Art. 103. 1. Materiał s zkółkarski kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany zaopatruje się w etykiety wydawane  
przez:  
1) wojewódzkiego inspektora – dla materiału wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo  
2) właściwy urząd innego niż Rzeczpospolita Polska państ wa członkowskiego – dla materiału wytworzonego na  teryto-
rium tego państwa.  
2. Etykiety, o których mowa w ust. 1, są etykietami urzędowymi.  
3. Druk na etykiecie jest nieusuwalny, widoczny i czytelny.  
4. Za etykiety, o których mowa w ust. 1, uznaje się równi eż paszport roślin, jeżeli spełnia wymagania określone  dla 
etykiety.  
5. Etykiety, o których mowa w ust. 1 pkt 1, na wniosek prowadzącego obrót, wydaje odpłatnie wojewódzki  inspektor. 
Na etykietach umieszcza się informacje identyfikujące materiał siewny okr eślone w przepisach wydanych  na podstawie 
art. 103c pkt 1 lit. b.  
6. Wojewódzki inspektor może upoważnić podmiot wpisany do ewidencji dostawców, w drodze decyzji, na  czas 
określony, do wypełniania etykiet urzędowych. Przepisy art. 98 ust. 2 –8 stosuje się o dpowiednio.  
7. Materiał szkółkarski kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany jest wprowadzany do obrotu w opakowaniach  za-
bezpieczonych przez plombowanie.  
8. Sadzonki winorośli zaopatruje się w etykietę dostawcy.  
9. Na etykietach, o których mowa w ust. 8, mogą również zostać umieszczone informacje, które zawiera paszport roślin.  
Art. 103a.  1. Każdą przesyłkę zawierającą materiał szkółkarski składający się z różnych odmian lub rodzajów  mate-
riału kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany zaopatruje si ę w szkółkarski dokument towarzyszący.  
2. Szkółkarski dokument towarzyszący jest wydawany przez dostawcę.  
3. Szkółkarski dokument towarzyszący jest wydawany co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym jeden  dołącza 
się do przesyłki zawierającej materiał, o którym mowa w ust. 1, a drugi pozostawia u dostawcy.  
4. Na szkółkarskim dokumencie towarzyszącym umieszcza się informacje identyfikujące materiał siewny określone  
w przepisach wydanych na podstawie art. 103c pkt 1 lit. b.  
5. Jeżeli informacje umieszczone  na szkółkarskim dokumencie towarzyszącym są niezgodne z informacjami  umies z-
czonymi na etykiecie, o której mowa w art. 103 ust. 1, za wiążące uznaje się informacje umieszczone na etykiecie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 48 – Poz. 568 
 
 6. Na szkółkarskim dokumencie towarzyszącym mogą zostać umieszczon e informacje, które zawiera paszport  roślin.  
7. Dostawca przechowuje kopie szkółkarskich dokumentów towarzyszących przez 12 miesięcy od dnia ich wydania.  
Art. 103b.  1. Do każdej przesyłki zawierającej jedną lub kilka partii wprowadzonego do obrotu materiał u szkółkarskiego 
CAC dostawca dołącza informację o dostarczonym materiale, zwaną dalej „szkółkarskim dokumentem dostawcy ”. 
2. Szkółkarski dokument dostawcy zawiera:  
1) informacje określone w przepisach wydanych na podstawie art. 103c pkt 2 oraz oznaczenie odbiorcy;  
2) co najmniej nazwę botaniczną, nazwę odmiany albo opis tej odmiany – dla materiału przeznaczonego dla niepro -
fesjonalnych  odbiorców roślin sadowniczych.  
3. Szkółkarski dokument dostawcy jest wydawany przez dostawcę w dwóch egzemplarzach, przy c zym jeden  egzem-
plarz dołącza się do każdej przesyłki zawierającej materiał, o którym mowa w ust. 1, a drugi pozostawia  u dostawcy.  
4. Na szkółkarskim dokumencie dostawcy mogą zostać również umieszczone informacje, które zawiera paszport roślin.  
5. Druk na szkółkarskim dokumencie dostawcy jest nieusuwalny, widoczny i czytelny.  
6. Dostawca przechowuje kopie szkółkarskich dokumentów dostawcy przez 3 lata od dnia ich wydania.  
7. Przepisu ust. 6 nie stosuje się w przypadku materiału przeznaczonego dla nieprofesj onalnych odbiorców roślin  
sadowniczych.  
Art. 103c.  Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowy sposób etykietowania, plombowania i pakowania materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii  
kwalifikowany, z uwzględnieniem:  
a) rozmiarów i kolorów etykiet dla materiału szkółkarskiego,  
b) informacji, które umieszcza się na etykietach oraz szkółkarskim dokumencie towarzyszącym,  
2) informacje, które umieszcza się na szkółkarskim dokumencie dostawcy,  
3) informacje,  które umieszcza się na etykiecie dostawcy sadzonek winorośli  
– mając na względzie zapewnienie identyfikacji materiału siewnego i rozwiązania stosowane w tym zakresie przez  międz y-
narodowe organizacje nasienne oraz zapewnienie widocznych różnic między tymi dokumentami, a także  biorąc pod uwagę 
rodzaj i gatunek roślin oraz kategorię materiału siewnego.  
DZIAŁ III  
Dopuszczenie do obrotu  
Art. 104. 1. Do obrotu dopuszcza się:  
1) materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany, kategorii standard i  kategorii handlowy odmian roślin 
rolniczych i  warzywnych wpisanych do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska 
państw członkowskich lub wspólnotowego katalogu lub rejestru państwa stowarzyszonego;  
2) materiał siewny kateg orii elitarny, kategorii kwalifikowany i  kategorii standard odmian roślin rolniczych i  warzy w-
nych skreślonych z  krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członko w-
skich lub wspólnotowego katalogu lub rejestru państwa  stowarzyszonego;  
3) materiał szkółkarski kategorii elitarny, materiał szkółkarski kategorii kwalifikowany i materiał szkółkarski  CAC o d-
mian roślin chronionych wyłącznym prawem do odmiany, wpisanych do krajowego rejestru,  lub odmian powszechnie 
znanych;  
4) sadzonki winorośli;  
5) materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i  kategorii standard winorośli;  
6) sadzonki winorośli dopuszczone do obrotu na podstawie decyzji Komisji 2010/680/UE z  dnia 9  listopada 2010  r. 
zwalniającej Bułgarię, Repub likę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Irlandię, Hiszpanię, Francję, Cypr, Łotwę, Litwę, 
Maltę, Niderlandy, Polskę, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i  Zjednoczone Królestwo z  obowiązku stosowania 
do niektórych gatunków dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/ EWG, 68/193/EWG, 1999/105/WE, 2002/54/WE, 
2002/55/WE i  2002/57/WE w  sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin 
zbożowych, materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli, leśnym materiałem rozmnożeniowym, materiałem 
siewnym buraka, materiałem siewnym warzyw oraz materiałem siewnym roślin oleistych i  włóknistych (Dz. Urz. 
UE L 292  z 10.11.2010, str. 57);  
  
Dziennik  Ustaw  – 49 – Poz. 568 
 
 7) materiał szkółkarski kategorii elitarny, materiał szkółkarski kategorii kwalifikowany i materiał szkółkarski  CAC po d-
kładek nienależących do odmiany;  
8) materiał siewny kategorii elitarny i  kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych pochodzących z  państw trzecich 
objętych systemem OECD, nieprzeznaczony do obrotu na obszarze Unii Europejskiej;  
9) materiał rozmnożen iowy i  materiał nasadzeniowy roślin warzywnych uzyskany z  materiału siewnego kategorii elita r-
ny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard odmian wpisanych do krajowego rejestru lub wspólnotowego kat a-
logu, lub rejestru państwa stowarzyszonego albo skr eślonych z  krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu, lub 
rejestru państwa stowarzyszonego;  
10) materiał rozmnożeniowy  i nasadzeniowy roślin ozdobnych oraz odmian roślin:  
a) tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub  
b) chronionych na podstawie ustawy z  dnia 26  czerwca 2003  r. o ochronie prawnej odmian roślin, lub  
c) wpisanych do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich albo państw 
trzecich, lub  
d) znajdujących się na liście odmian prow adzonej przez dostawcę;  
11) mieszankę uznaną za materiał siewny;  
12) materiał szkółkarski sprowadzany z  państw trzecich, który spełnia wymagania określone co najmniej dla materiału 
szkółkarskiego CAC;  
13) materiał siewny kategorii elitarny i  kategorii kwal ifikowany odmian roślin rolniczych posiadający jedynie świadectwo 
oceny polowej (niezakwalifikowany ostatecznie), pod warunkiem doprowadzenia go przez nabywcę do stanu odp o-
wiadającego wymaganiom w  zakresie jakości i  uzyskania świadectwa oceny laboratoryjne j lub świadectwa oceny 
cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka, przed sprzedażą ostatecznemu odbiorcy na cele siewne;  
14) materiał siewny kategorii elitarny i  kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych, w  odniesieniu do którego nie 
została zakończona  ocena laboratoryjna w  zakresie zdolności kiełkowania, pod warunkiem uzupełnienia wyniku kie ł-
kowania przed sprzedażą materiału siewnego ostatecznemu odbiorcy na cele siewne;  
15) materiał siewny odmian wpisanych do wspólnotowego katalogu lub krajowego rejes tru, wytworzony w  państwie trz e-
cim, w  którym obowiązuje system oceny równoważny z  systemem obowiązującym w  Unii Europejskiej;  
16) materiał siewny spełniający wymagania dla materiału siewnego kategorii kwalifikowany roślin rolniczych i  kategorii 
standard ro ślin warzywnych zgłoszonych do krajowego rejestru i  przyjętych do badań, z  przeznaczeniem do testów 
lub doświadczeń polowych;  
17) materiał siewny odmian regionalnych roślin rolniczych i  odmian regionalnych roślin warzywnych;  
18) materiał siewny odmian amatorskich;  
19) mieszanki dla ochrony środowiska;  
20) materiał siewny wytworzony w  ramach tymczasowego eksperymentu;  
21) materiał siewny kategorii elitarny, a w przypadku koniczyny łąkowej – również materiał siewny kategorii  elitarny oraz 
materiał siewny kategorii kwalifikowany, który nie spełnia określonych dla danej kategorii  wymagań w zakresie zdo l-
ności kiełkowania.  
2. Materiał siewny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może znajdować się w obrocie w terminie podanym  przy skreś -
lonej odmianie w krajowym reje strze, odpowiednich rejestrach innych niż Rzeczpospolita Polska państw  członkowskich 
lub wspólnotowym katalogu lub rejestrze państwa stowarzyszonego.  
3. Materiał siewny, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 16, może znajdować się w  obrocie w  okresie i  ilościach okre ślonych 
w decyzji, o  której mowa w  art. 108  ust. 3.  
4. Materiał siewny, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 17, może znajdować się w  obrocie w  okresie, ilościach i  regionie p o-
chodzenia określonych w  decyzji, o  której mowa w  art. 109  ust. 1.  
5. Materiał siewny, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 18, może znajdować się w  obrocie w  małych opakowaniach 
i w ilości, o  której mowa w  art. 111  ust. 2.  
6. Materiał siewny mieszanki, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 11, może znajdować się w  obrocie do dnia 30  czerwca 
trzeciego roku, licząc  od umieszczonego na etykiecie dnia zabezpieczenia opakowania mieszanki materiału siewnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 50 – Poz. 568 
 
 7. Zdolność kiełkowania materiału siewnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 21, nie może być niższa  o więcej niż 
10 punktów procentowych od zdolności kiełkowania określo nej w wymaganiach szczegółowych  w zakresie wytwarzania 
i jakości materiału siewnego.  
8. Przepisu ust. 1  pkt 1  nie stosuje się do wytwarzanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z  przeznaczeniem do 
obrotu w  innych państwach członkowskich materiału siew nego odmian wpisanych do krajowego rejestru.  
9. Rada Ministrów może, w  drodze rozporządzenia, wprowadzić zakaz stosowania materiału siewnego określonych 
odmian, kierując się ich nieprzydatnością do uprawy w  warunkach klimatyczno -glebowych Rzeczypospolitej  Polskiej lub 
koniecznością uniknięcia zagrożeń zdrowia ludzi, zwierząt, roślin oraz dla środowiska.  
9a. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić zakaz obrotu materiałem siewnym określonych  od-
mian, kierując się ich nieprzydatnością do uprawy w warunkach klimatyczno -glebowych Rzeczypospolitej  Polskiej lub 
koniecznością uniknięcia zagrożeń zdrowia ludzi, zwierząt, roślin oraz dla środowiska.  
10. Minister właściwy do spraw rolnictwa powiadamia Komisję Europejską o wydaniu rozporządzenia,  o którym 
mowa w ust. 9 lub 9a, i przyczynach uzasadniających wydanie tego rozporządzenia.  
Art. 105. 1. W  przypadku braku albo niewystarczającej ilości materiału siewnego, a  także z  innych ważnych pow o-
dów gospodarczych, minister właściwy do spraw rolnictwa m oże, w  drodze decyzji, dopuścić do obrotu:  
1) materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i  kategorii standard odmian roślin rolniczych i  warzy w-
nych niewpisanych do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska  państw czło n-
kowskich lub wspólnotowego katalogu lub rejestru państwa stowarzyszonego;  
2) materiał siewny kategorii handlowy;  
3) materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych, który nie spełnia wymagań w  zakresie jakości;  
4) materiał siewny kategorii kwal ifikowany roślin rolniczych i  warzywnych, który nie spełnia wymagań w  zakresie zdo l-
ności kiełkowania.  
2. Decyzję, o  której mowa w  ust. 1, minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje po uzgodnieniu z  Komisją Europe j-
ską i właściwymi organami państw członkows kich.  
3. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, minister właściwy do spraw rolnictwa określa w  szczególności rodzaj i  ilość 
materiału siewnego oraz okres, w  jakim wprowadza się ten materiał siewny do obrotu.  
4. Decyzję, o  której mowa w  ust. 1, wydaje się na wn iosek zainteresowanego.  
5. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 4, zawiera w  szczególności:  
1) nazwę gatunku i  odmiany rośliny uprawnej, kategorię i  stopień kwalifikacji, numer i  masę partii materiału siewnego;  
2) uzasadnienie dopuszczenia do obrotu materiału sie wnego;  
3) okres, w  jakim materiał siewny ma być wprowadzony do obrotu.  
6. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 4, składa się w  terminie umożliwiającym ocenę materiału siewnego.  
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe terminy składania wniosku, o  którym mowa w  ust. 4,  
2) wzór wniosku, o  którym mowa w  ust. 4,  
3) warunki  i sposób wprowadzania do obrotu materiału siewnego, o  którym mowa w  ust. 1  
– mając na względzie przepisy Unii Europejskiej obowiązujące w  tym zakresie oraz zapewnienie właściwej identyfikacji 
tego materiału siewnego w  obrocie, a  także zapewnienie sprawnego i  poprawnego składania wniosków.  
Art. 105a.  Określenia „materiał siewny ”, „materiał do siewu ” lub „materiał do sadzenia ” stosuje się do ozna czenia  
materiału siewnego, o którym mowa w art. 104 i art. 105.  
DZIAŁ IV  
Mieszanki dla ochrony środowiska  
Art. 106. 1. Mieszanki dla ochrony środowiska mogą być wprowadzane do obrotu po uzyskaniu zgody ministra właś -
ciwego do spraw rolnictwa, wydanej w  drodze decyzji, wyłącznie w  regionie, z  którym ta mieszanka jest naturalnie zwi ą-
zana, zwanym dalej „regionem pochodzenia mieszanki dla ochrony środowiska ”. 
  
Dziennik  Ustaw  – 51 – Poz. 568 
 
 2. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje zgodę na wprowadzenie do obrotu mieszanki dla ochrony śr odowis -
ka, o  której mowa w  ust. 1, na wniosek prowadzącego obrót, po zasięgnięciu opinii w  tym zakresie właściwego ze względu 
na położenie obszaru źródłowego regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jeżeli mieszanka dla ochrony środowiska 
spełnia wymagan ia w zakresie wytwarzania i  jakości.  
3. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 2, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego obrót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowa dząca działalność gospodarczą zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
2) określenie rodzaju mieszanki (mieszanka dla ochrony środowiska zbierana bezpośrednio albo uprawiana mieszanka 
dla ochrony środowiska);  
3) procentowy skład wagowy poszczególnych składników mieszanki dla ochrony środowiska, z  podaniem gatunków;  
4) zdolność kiełkowania poszczególnych składników mieszanki dla ochrony środowiska ob jętych przepisami ustawy – 
w przypadku uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska;  
5) określenie proponowanej do wprowadzenia do obrotu ilości mieszanki dla ochrony środowiska;  
6) wskazanie regionu pochodzenia mieszanki dla ochrony środowiska, którego po łożenie określa się zgodnie z  granicami 
jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa;  
7) wskazanie obszaru źródłowego;  
8) określenie miejsca zbioru, a  w przypadku uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska – dodatkowo miejsca ro z-
mnażania;  
9) termin i  sposób zbioru mieszanek zbieranych bezpośrednio;  
10) określenie rodzaju siedliska występującego w  miejscu zbioru;  
11) rok zbioru mieszanki dla ochrony środowiska.  
4. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 2, dołącza się świadectwo mieszank i dla ochrony środowiska potwierdzające 
spełnienie wymagań w  zakresie wytwarzania i  jakości dla mieszanki dla ochrony środowiska.  
5. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa się:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę prowadzącego obrót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce za-
mieszkania tej osoby;  
2) ilość mieszanki dla ochrony środowiska, jaka może być wprowadzona do obrotu;  
3) region pochodzenia mieszanki dla ochrony środowiska, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek 
zasadniczego trójstopniowego podział u terytorialnego państwa;  
4) okres, w  jakim wprowadza się mieszankę dla ochrony środowiska do obrotu;  
5) informacje, o  których mowa w  ust. 3  pkt 2 –5, 7 i 8. 
6. Całkowita ilość mieszanek dla ochrony środowiska nie może przekroczyć 5% ilości materiału siewne go mieszanek 
roślin pastewnych wprowadzanego rocznie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) terminy składania wniosku, o  którym mowa w  ust. 2,  
2) wzór wniosku,  o który m mowa w  ust. 2  
– biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup roślin i  gatunków oraz konieczność właściwego i  sprawnego 
zbilansowania ilości mieszanek dla ochrony środowiska, a  także zapewnienie sprawnego i  poprawnego składania wnios -
ków.  
Art. 107. Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje, na wniosek Komisji Europejskiej lub właściwych org a-
nów państw członkowskich, informacje dotyczące ilości mieszanek dla ochrony środowiska wprowadzonych do obrotu na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o raz organów, o  których mowa w  art. 106  ust. 2.  
  
Dziennik  Ustaw  – 52 – Poz. 568 
 
 DZIAŁ V  
Odmiany w  trakcie badań rejestrowych  
Art. 108. 1. Wprowadzenie do obrotu materiału siewnego z  przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych 
odmian roślin rolniczych, zgłoszonych do krajowego rejestru i  przyjętych do urzędowych badań, wymaga zgody dyrektora 
Centralnego Ośrodka albo właściwego urzędu innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, w  którym o d-
miana została zgłoszona do odpowiedniego rejestru i  przyjęta do urzędowych bada ń. 
2. Wprowadzenie do obrotu materiału siewnego z  przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych odmian 
roślin warzywnych, zgłoszonych do krajowego rejestru lub odpowiednich rejestrów państw członkowskich oraz przyjętych 
do badań, wymaga zgody odpowiedn io dyrektora Centralnego Ośrodka albo właściwego urzędu innego niż Rzeczpospolita 
Polska państwa członkowskiego.  
3. Decyzję w  sprawie wyrażenia zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego z  przeznaczeniem do testów 
lub doświadczeń polowych wydaje dy rektor Centralnego Ośrodka na wniosek zainteresowanego zachowującego odmianę 
lub upoważnionej przez niego osoby, która będzie prowadziła obrót materiałem siewnym odmiany przyjętej do urzęd o-
wych badań.  
4. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 3, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę, z  tym że 
w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsc e i adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny  w języku polskim i  nazwę botaniczną oraz:  
a) w przypadku roślin rolniczych:  
– opis odmiany,  
– powierzchnię plantacji nasienn ej i przewidywany zbiór materiału siewnego z  przeznaczeniem do testów lub 
doświadczeń polowych,  
– ilość materiału siewnego proponowaną do wprowadzenia do obrotu z  przeznaczeniem do testów lub doświa d-
czeń polowych,  
– państwo członkowskie, w  którym będą przeprowadzane testy lub doświadczenia polowe,  
– miejsce prowadzenia zachowania odmiany,  
b) w przypadku roślin warzywnych:  
– opis odmiany,  
– miejsce prowadzenia zachowania odmiany,  
– potwierdzenie przyjęcia odmiany do badań przez właściwy urząd państwa czł onkowskiego, w  przypadku 
zgłoszenia odmiany w  tym państwie.  
5. Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje zgodę na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmiany  z przezn a-
czeniem do testów lub doświadczeń polowych:  
1) roślin rolniczych, jeżeli jest to uzasadni one uzyskaniem informacji o  wartości gospodarczej odmiany;  
2) roślin warzywnych, jeżeli jest to uzasadnione uzyskaniem praktycznej wiedzy podczas uprawy odmiany.  
6. W decyzji, o  której mowa w  ust. 3, określa się:  
1) nazwę gatunku;  
2) nazwę odmiany;  
3) ilość materiału siewnego, jaka może być wprowadzona do obrotu – w przypadku roślin rolniczych;  
4) okres, na jaki została wydana zgoda na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmiany z  przeznaczeniem do 
testów lub doświadczeń polowych – jednak nie dłuższy niż rok;  
5) nazwę państwa, w  którym będą przeprowadzane testy lub doświadczenia polowe – w przypadku roślin rolniczych;  
6) powierzchnię plantacji nasiennej – w przypadku roślin rolniczych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 53 – Poz. 568 
 
 7. Kopię decyzji, o  której mowa w  ust. 3, dyrektor Centralnego Ośro dka przesyła do ministra właściwego do spraw 
rolnictwa oraz do Głównego Inspektora.  
8. Zachowujący odmianę informuje dyrektora Centralnego Ośrodka o  ilości wprowadzonego do obrotu materiału 
siewnego wymienionego w  art. 104  ust. 1  pkt 16  w okresie, o  którym  mowa w  ust. 6  pkt 4, w  terminie 30  dni od dnia 
wprowadzenia tego materiału do obrotu.  
9. Ilość materiału siewnego odmiany rośliny rolniczej, na którą została wydana zgoda na wprowadzenie do obrotu, nie 
może przekraczać wartości procentowych materiału siew nego danego gatunku stosowanego rocznie do zasiewów  w pań-
stwie członkowskim, w  którym będą przeprowadzane testy lub doświadczenia polowe dla:  
1) pszenicy twardej – 0,05%;  
2) bobiku, grochu siewnego, jęczmienia, owsa, pszenicy zwyczajnej – 0,3%;  
3) pozostał ych gatunków – 0,1%.  
10. Jeżeli ilość materiału siewnego określona w  ust. 9  nie wystarcza do obsiania 10  ha, dyrektor Centralnego Ośrodka, 
w drodze decyzji, wydaje zgodę na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego w  ilości niezbędnej do obsiania 10  ha. 
11. Zainteresowany podmiot może złożyć wniosek  o przedłużenie okresu, na jaki została wydana zgoda, o  której 
mowa w  ust. 3, jeżeli odmiana jest nadal poddawana badaniom:  
1) w przypadku roślin rolniczych – za każdym razem, na okres nie dłuższy niż rok;  
2) w przypadku roślin warzywnych – maksymalnie dwukrotnie, na okresy nie dłuższe niż rok.  
12. Do wniosku,  o którym mowa w  ust. 11, dołącza się:  
1) kopię pierwszej decyzji, o  której mowa w  ust. 3;  
2) informacje dotyczące opisu, zachowania odmiany, wartości gospo darczej odmiany albo praktycznej wiedzy z  jej 
uprawy uzupełniające informacje zawarte we wniosku, o  którym mowa w  ust. 3;  
3) zaświadczenie wydane przez właściwy urząd innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego potwierdz a-
jące, że odmiana nadal jest poddawana badaniom – w przypadku roślin warzywnych.  
13. Dyrektor Centralnego Ośrodka,  w drodze decyzji:  
1) przedłuża okres, na który została wydana zgoda, o  której mowa w  ust. 1, w  przypadku określonym w  ust. 11;  
2) uchyla zgodę na wprowadzenie do obr otu materiału siewnego odmiany przeznaczonej do testów lub doświadczeń 
polowych,  w przypadku gdy:  
a) wniosek o  wpis odmiany do krajowego rejestru został wycofany,  
b) odmówiono wpisania odmiany do krajowego rejestru;  
3) stwierdza wygaśnięcie zgody na wprowa dzenie do obrotu materiału siewnego odmiany z  przeznaczeniem do testów 
lub doświadczeń polowych, w  przypadku gdy odmiana została wpisana do krajowego rejestru.  
14. Dyrektor Centralnego Ośrodka informuje Komisję Europejską oraz właściwe urzędy państw członk owskich 
o przyjętych wnioskach o  wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmian z  przeznaczeniem do 
testów lub doświadczeń polowych oraz o  wydanych w  tym zakresie zgodach.  
DZIAŁ VI  
Odmiany regionalne i  odmiany amatorskie  
Art. 109. 1. M ateriał siewny odmian regionalnych może być wprowadzany do obrotu po uzyskaniu zgody ministra 
właściwego do spraw rolnictwa, wydanej w  drodze decyzji, wyłącznie w  regionie pochodzenia, z  zastrzeżeniem art. 110.  
2. Zgodę, o  której mowa w  ust. 1, wydaje się na wniosek zachowującego odmianę regionalną.  
3. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 2, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę regiona l-
ną, z  tym że w  przypadku gdy zachowującym odmianę regionalną jest osoba fizyczna prowadząca działalność gosp o-
darczą zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż 
adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny up rawnej w  języku polskim oraz nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany regionalnej;  
4) położenie i  powierzchnię plantacji nasiennej oraz przewidywaną ilość materiału siewnego odmiany regionalnej, jaka 
może być wprowadzona do obrotu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 54 – Poz. 568 
 
 4. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa się gatunek i  odmianę regionalną, ilość materiału siewnego tej odmiany, 
jaka może być wprowadzona do obrotu, oraz okres, w  jakim wprowadza się do obrotu materiał siewny tej odmiany.  
5. Ilość materiału siewnego odmiany regionalnej roślin rol niczych, na jaką została wydana zgoda,  o której mowa 
w ust. 1, nie może przekraczać wartości procentowych materiału siewnego danego gatunku stosowanego rocznie do zasi e-
wów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla:  
1) rzepaku, jęczmienia, pszenicy, groch u, słonecznika, kukurydzy i  ziemniaka – 0,3%;  
2) pozostałych gatunków – 0,5%.  
6. Jeżeli ilość materiału siewnego odmiany regionalnej roślin rolniczych określona w  ust. 5  nie wystarcza do obsiania 
100 ha, minister właściwy do spraw rolnictwa w  decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa ilość materiału siewnego niezbę d-
ną do obsiania 100  ha. 
7. Całkowita ilość materiału siewnego odmian regionalnych roślin rolniczych danego gatunku nie może przekroczyć 
10% ilości materiału siewnego danego gatunku stosowanego rocz nie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
8. Ilość materiału siewnego odmiany regionalnej roślin warzywnych, na jaką została wydana zgoda,  o której mowa 
w ust. 1, nie może przekraczać rocznie ilości materiału siewnego potrzebnego do obsiania powierzchni : 
1) 40 ha dla cebuli, jarmużu, kalafiora, kalarepy, kapusty brukselskiej, kapusty głowiastej białej, kapusty głowiastej 
czerwonej, kapusty pekińskiej, papryki, cykorii liściowej, cykorii sałatowej, cykorii korzeniowej, melona, dyni 
olbrzymiej, karczocha, marchwi, sałaty, pomidora, fasoli zwykłej karłowej, fasoli zwykłej tycznej, grochu siewnego 
cukrowego, grochu zwykłego łuskowego i  bobu;  
2) 20 ha dla szalotki, pora, czosnku pospolitego, buraka ćwikłowego, buraka liściowego, kawona, ogórka, dyni zwycza j-
nej, kopru włoskiego, oberżyny i  szpinaku;  
3) 10 ha dla cebuli siedmiolatki, szczypiorku, trybuły ogrodowej, selera korzeniowego, selera naciowego, szparaga, 
endywii, pietruszki, fasoli wielokwiatowej, rzodkiewki, rabarbaru, skorzonery, roszponki warzywnej, k ukurydzy 
cukrowej i  kukurydzy pękającej.  
9. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, terminy składania wniosków o  wyrażenie 
zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmian regionalnych roślin rolniczych i  roślin warz ywnych, biorąc 
pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup roślin i  gatunków.  
Art. 110. 1. Materiał siewny odmian regionalnych, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rolnictwa w y-
dawanej, w  drodze decyzji, może być wprowadzany do obrotu w  innym niż region pochodzenia regionie, zwanym dalej 
„dodatkowym regionem obrotu ”, z tym że gdy dla danej odmiany regionalnej nie został określony dodatkowy region w y-
twarzania, materiał tej odmiany może być wprowadzany do obrotu wyłącznie w  regionie pochodz enia.  
2. Ilość materiału siewnego odmian regionalnych wprowadzana do obrotu w  regionie pochodzenia oraz w  dodatk o-
wym regionie obrotu nie może przekraczać łącznie ilości materiału określonej w  decyzji, o  której mowa w  art. 109  ust. 1.  
3. Zgodę, o  której mow a w ust. 1, wydaje się na wniosek zachowującego odmianę regionalną.  
4. Zgodę, o  której mowa w  ust. 1, wydaje się, jeżeli dodatkowy region obrotu jest porównywalny z  regionem poch o-
dzenia pod względem siedlisk naturalnych i  częściowo naturalnych dla danej od miany regionalnej.  
5. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 3, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę, z  tym że 
w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działa lność gospodarczą zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany regionalnej;  
4) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójsto p-
niowego podziału terytorialnego państwa;  
5) wskazanie dodatkowego regionu, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójsto p-
niowego podziału terytorialnego państwa, wraz z  uzasadnieniem konieczności określenia tego regionu.  
6. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa się w  szczególności gatunek i  odmianę regionalną, dodatkowy region 
obrotu materiałem siewnym tej odmiany, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego tró j-
stopniowego podziału terytorialnego państwa, oraz okres, w  jakim wprowadza się do obrotu materiał siewny tej odmiany 
w tym regionie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 55 – Poz. 568 
 
 Art. 111. 1. Materiał siewny odmian amatorskich jest wprowadzany do obrotu w  małych opakowaniach.  
2. Ilość materiału siewnego odmian amatorskich  w małych opakowaniach nie może przekraczać ilości:  
1) 250 gramów dla kukurydzy cukrowej, kukurydzy pękającej, szpinaku, bobu, grochu siewnego cukrowego, grochu 
siewnego łuskowego, fasoli zwykłej karłowej, fasoli zwykłej tycznej i  fasoli wielokwiatowej;  
2) 25 gramów dla cebuli (grupa  Cepa , grupa Aggregatum),  cebuli siedmiolatki, pora, czosnku pospolitego, trybuły ogr o-
dowej, buraka ćwikłowego, buraka liściowego, kapusty pekińskiej, ogórka, dyni olbrzymiej, dyni zwyczajnej, ma r-
chwi i  sałaty;  
3) 5 gramów dla szczypiorku, selera korzeniowego, selera naciowego, szparaga, papryki, endywii, kawona, melona, 
karczocha, pomidora, kopru  włoskiego, rabarbaru, oberżyny, cykorii korzeniowej, cykorii liściowej, cykorii sałat o-
wej, jarmużu, kalafiora, kalarepy, kapusty brukselskiej, kapusty głowiastej białej i  kapusty głowiastej czerwonej.  
Art. 112. Minister właściwy do spraw rolnictwa przekaz uje Komisji Europejskiej informacje o  regionach pochodz e-
nia, dodatkowych regionach wytwarzania materiału siewnego danej odmiany regionalnej oraz dodatkowych regionach 
obrotu tym materiałem, a  także, na wniosek Komisji Europejskiej lub właściwych organów pa ństw członkowskich, info r-
macje dotyczące ilości materiału siewnego odmiany regionalnej, a  także materiału siewnego odmiany amatorskiej wprow a-
dzonej do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
DZIAŁ VII  
Tymczasowe eksperymenty  
Art. 113. 1. Wojewódzki  inspektor, w  przypadku gdy z  przepisów Unii Europejskiej wydanych w  trybie art. 13a  
dyrektywy Rady 66/401/EWG, art. 13a dyrektywy Rady 66/402/EWG, art. 19  dyrektywy Rady 2002/54/WE, art. 33  dyrek-
tywy Rady 2002/55/WE, art. 19  dyrektywy Rady 2002/56/WE lub  art. 16  dyrektywy Rady 2002/57/WE wynika możliwość 
podjęcia tymczasowego eksperymentu, wykonuje czynności związane z  tymczasowym eksperymentem i  jest organem właś -
ciwym w  sprawach wydawania pozwolenia na przeprowadzenie tego eksperymentu, kontroli w  zakre sie przeprowadzania 
eksperymentu i  przyjmowania informacji o  jego przebiegu.  
2. Podmiot zainteresowany udziałem  w tymczasowym eksperymencie jest obowiązany:  
1) uzyskać pozwolenie na przeprowadzenie eksperymentu;  
2) poddać się kontroli w  zakresie przeprowad zania eksperymentu;  
3) składać informację o  przebiegu eksperymentu.  
Art. 114. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w  drodze rozporządzenia, tymczasowe eksperymenty, 
w ramach których może być wytwarzany materiał siewny, w  tym: 
1) warunki prze prowadzania tymczasowego eksperymentu lub  
2) czas trwania tymczasowego eksperymentu, lub  
3) zakres i  terminy składania wojewódzkiemu inspektorowi informacji o  przebiegu tymczasowego eksperymentu przez 
podmiot, który uzyskał pozwolenie na przeprowadzenie ty mczasowego eksperymentu, lub  
4) zakres kontroli przeprowadzania tymczasowego eksperymentu, lub  
5) dodatkowe informacje umieszczane na etykietach,  w które zaopatruje się materiał siewny wytworzony w  ramach ty m-
czasowego eksperymentu  
– uwzględniając przepisy Unii Europejskiej, o  których mowa w  art. 113  ust. 1, oraz zapewnienie kontroli nad prawidłowym  
przeprowadzeniem tymczasowych eksperymentów i  materiałem siewnym wytworzonym w  ramach tych eksperymentów.  
TYTUŁ VI  
Opłaty związane z  oceną materiału siewnego  
Art. 115. 1. Opłacie podlega:  
1) dokonanie oceny tożsamości oraz czystości odmianowej materiału siewnego;  
2) pobranie urzędowych prób, dokonanie oceny polowej i oceny laboratoryjnej materiału siewnego oraz pobranie  prób 
gleby i podłoża, w których jest wytw arzany materiał szkółkarski kategorii elitarny i kategorii  kwalifikowany, przez 
organy Państwowej Inspekcji;  
3) dokonanie ponownej oceny polowej i  ponownej oceny laboratoryjnej materiału siewnego;  
  
Dziennik  Ustaw  – 56 – Poz. 568 
 
 4) udzielenie akredytacji do pobierania prób materiału siew nego;  
5) udzielenie akredytacji do dokonywania oceny materiału siewnego;  
6) udzielenie upoważnienia do wypełniania etykiet urzędowych;  
7) udzielenie zgody na pobieranie prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób materiału siewnego;  
8) przeprowadzenie egzaminu, o  którym mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3;  
9) wydanie świadectwa mieszanki materiału siewnego;  
10) wydanie etykiet i  plomb urzędowych;  
11) wykonywanie czynności w  ramach nadzoru nad akredytowanymi podmiotami, o  których mowa w  art. 81.  
2. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2, pobiera się również, w  przypadku gdy pobranie urzędowych prób lub dok o-
nanie oceny nie było możliwe z  winy wnioskodawcy.  
3. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1, 2, 9  i 10, wnosi się na podstawie rachunku wystawionego przez wojewód z-
kiego inspektora, w  terminie 14  dni od dnia doręczenia tego rachunku, przy czym rachunek za dokonanie oceny tożsamości 
i czystości odmianowej wystawia się przy pobieraniu próby do tej oceny.  
4. Opłaty,  o których mowa w  ust. 1  pkt 3 –7, wnosi s ię po złożeniu wniosku o:  
1) dokonanie ponownej oceny polowej i  oceny laboratoryjnej materiału siewnego;  
2) udzielenie akredytacji do pobierania prób materiału siewnego;  
3) udzielenie akredytacji do dokonywania oceny materiału siewnego;  
4) udzielenie upowa żnienia do wypełniania etykiet urzędowych;  
5) udzielenie zgody na pobieranie prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób materiału siewnego.  
5. Opłatę za przeprowadzenie egzaminu, o  której mowa w  ust. 1  pkt 8, wnosi się nie później niż na d zień przed prz y-
stąpieniem do egzaminu.  
6. Opłatę, o  której mowa w  ust. 1  pkt 11, wnosi się corocznie na podstawie rachunku wystawionego przez wojewód z-
kiego inspektora, w  terminie do dnia 15  lutego.  
7. Opłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 –3 i 10, pobiera się również w przypadku materiału siewnego  odmian roś lin 
rolniczych objętych systemami OECD, nieprzeznaczonych do obrotu na obszarze Unii Europejskiej.  
Art. 116. 1. Opłaty, o  których mowa w  art. 115  ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.  
2. Opłaty, o  których mowa w  art. 115  ust. 1, są ustalane z  uwzględnieniem kosztów poniesionych na dojazd do pla n-
tacji nasiennej lub miejsca pobrania próby, czasu potrzebnego na dokonanie oceny lub pobranie próby, zużycia materiałów 
i odczynników stosowanych przy dokonywa niu oceny lub pobieraniu próby, kosztów przygotowania i  przeprowadzenia 
egzaminu, kosztów prowadzenia nadzoru nad podmiotami akredytowanymi, a  także gatunku, kategorii oraz grupy roślin 
i rodzaju dokonywanej oceny.  
Art. 117. W razie nieuiszczenia opłat, o  których mowa w  art. 115  ust. 1:  
1) pkt 1  – nie dokonuje się oceny tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego;  
2) pkt 2  – nie wydaje się wyników dokonanych ocen;  
3) pkt 3  – nie dokonuje się ponownej oceny materiału siewnego;  
4) pkt 4  i 5 – wniosek  o udzielenie akredytacji odpowiednio do pobierania prób materiału siewnego lub dokonywania 
oceny materiału siewnego pozostawia się bez rozpoznania;  
5) pkt 6  – wniosek o  upoważnienie do wypełniania etykiet urzędowych pozostawia się bez rozpoznania;  
6) pkt 7 – wniosek o  udzielenie zgody na pobieranie prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób 
pozostawia się bez rozpoznania;  
7) pkt 8  – nie dopuszcza się do przystąpienia do egzaminu;  
8) pkt 9  i 10 – nie wydaje się świadectw mieszanki materiału  siewnego oraz etykiet i  plomb urzędowych;  
9) pkt 11  – wydaje się decyzję o  cofnięciu akredytacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 57 – Poz. 568 
 
 Art. 118. Minister właściwy do spraw rolnictwa w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów public z-
nych określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) sposób  ustalania i  wysokość opłat, o  których mowa w  art. 115  ust. 1,  
2) sposób uiszczania opłat,  o których mowa w  art. 115  ust. 1  
– mając na względzie zasady określone w  art. 116  ust. 2  oraz ułatwienie terminowego uiszczania tych opłat.  
TYTUŁ VII  
Przywóz materia łu siewnego z  państw trzecich  
Art. 119. Z państw trzecich może być przywożony wyłącznie materiał siewny dopuszczony do obrotu.  
Art. 120. Prowadzący obrót materiałem siewnym lub dostawca, który przywiózł z  państw trzecich materiał siewny, 
w terminie 3  dni o d dnia odprawy celnej, informuje wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce z a-
mieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót lub dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli 
jest inne niż miejsce zamieszkania prowadząceg o obrót lub dostawcy – w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba 
fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, o  ilości i  rodzaju przywiezionego materiału siewnego oraz przedstawia 
dokumenty dotyczące wytwarzania i  jakości tego materiału.  
TYTUŁ VIII  
Kont rola materiału siewnego  
Art. 121. 1. Kontrola materiału siewnego polega na losowym sprawdzeniu wymagań w  zakresie jakości oraz spełni a-
nia innych wymagań w  zakresie wytwarzania, oceny i  przechowywania materiału siewnego, a  także obrotu tym materiałem.  
2. Kontrolę materiału siewnego przeprowadza wojewódzki inspektor.  
3. Pobieranie prób urzędowych i  ocena materiału siewnego, dokonywane przez organy Państwowej Inspekcji 
w ramach kontroli, nie podlegają opłacie.  
4. Jeżeli  w wyniku kontroli materiału siewnego stwierdzono, że jedna lub kilka partii materiału siewnego nie odp o-
wiadają wymaganiom w  zakresie jakości albo wytwarzania, oceny i  przechowywania materiału siewnego lub obrotu tym 
materiałem, wojewódzki inspektor, w  drodze decyzji, w  zależności od zakresu i  stopnia naruszeń, może:  
1) nakazać usunięcie, w  określonym terminie, nieprawidłowości stwierdzonych w  trakcie kontroli;  
2) zakazać prowadzenia obrotu partią materiału siewnego niespełniającą wymagań;  
3) nakazać poddan ie partii materiału siewnego niespełniającej wymagań zabiegom uniemożliwiającym użycie go do 
siewu, sadzenia, szczepienia, okulizacji lub tylko do rozmnażania roślin.  
5. Decyzje, o  których mowa w  ust. 4, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.  
6.3) Do podmio tów, o  których mowa w  art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1, niebędących przedsiębiorcami w  rozumieniu prz e-
pisów ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.  U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212 ), przepisy ro z-
działu 5  tej ustawy stosuje się odpowiednio.  
Art. 122. 1. Z materiału siewnego znajdującego się w  obrocie pobiera się kontrolne próby do wspólnotowych testów 
i doświadczeń porównawczych w  celu sprawdzenia jego jakości oraz harmonizacji metod dokonywania oceny.  
2. Główny Inspektor pobiera  i przesyła próby materiału siewnego, o  których mowa w  ust. 1, do odpowiednich jedn ostek 
prowadzących wspólnotowe testy i  doświadczenia porównawcze, zgodnie z  przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi 
przeprowadzania doświadczeń i  testów porównawczych.  
                                                           
3) W brzmieniu ustalonym przez art.  153 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 58 – Poz. 568 
 
 TYTU Ł IX  
Opłaty sankcyjne i  przepisy karne  
DZIAŁ I  
Opłaty sankcyjne  
Art. 123. 1. Kto prowadzi obrót materiałem siewnym niezgodnie z  warunkami określonymi w  art. 104  ust. 1 –7, jest 
obowiązany do wycofania go z  obrotu na własny koszt oraz do wniesienia na rachun ek wojewódzkiego inspektoratu właś -
ciwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót albo dostawcy, albo miejsce wykonywania 
działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót albo dostawcy – w przypadku gdy 
prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, materiałem siewnym, opłaty sankcyjnej 
stanowiącej 200% kwoty należnej za sprzedany lub dostarczony materiał siewny.  
2. Kto prowadzi obrót materiałem siewnym bez zgłosze nia właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi zamiaru pr o-
wadzenia obrotu materiałem siewnym jest obowiązany do wniesienia na rachunek wojewódzkiego inspektoratu właściwego 
ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę prowadzącego obrót albo dostawcy, opłaty  sankcyjnej w  wysokości 
2270  zł, na podstawie decyzji wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę 
prowadzącego obrót albo dostawcy.  
3. Kto zastosował materiał siewny, co do którego zakaz stosowania wprowadzono w  przepisach wydanych na podst a-
wie art. 104  ust. 9, jest obowiązany do zniszczenia roślin oraz do wniesienia na rachunek wojewódzkiego inspektoratu 
właściwego ze względu na miejsce zastosowania, opłaty sankcyjnej stanowiącej 200% wartości tego materiału siewnego . 
4. Stwierdzenia, o  którym mowa w  ust. 1, że obrót materiałem siewnym jest prowadzony niezgodnie z  warunkami 
określonymi w  art. 104  ust. 1 –7 dokonuje, w  drodze decyzji, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce z a-
mieszkania albo siedzibę prowadz ącego obrót albo dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli 
jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót albo dostawcy – w przypadku gdy prowadzącym obrót albo d o-
stawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarc zą, określając w  tej decyzji ilość sprzedanego lub dostarcz o-
nego materiału siewnego i  wysokość opłaty sankcyjnej, o  której mowa w  ust. 1.  
5. Stwierdzenia, o  którym mowa w  ust. 3, że zastosowano materiał siewny, co do którego obowiązuje zakaz stosow a-
nia wpr owadzony w  przepisach wydanych na podstawie art. 104  ust. 9  dokonuje, w  drodze decyzji, wojewódzki inspektor 
właściwy ze względu na miejsce zastosowania tego materiału, określając w  tej decyzji ilość i  wartość zastosowanego mat e-
riału siewnego, sposób zniszczenia roślin oraz wysokość opłaty sankcyjnej, o  której mowa w  ust. 3.  
6. W przypadku gdy ilości i  wartości zastosowanego materiału siewnego, co do którego obowiązuje zakaz stosowania 
wprowadzony w  przepisach wydanych na podstawie art. 104  ust. 9, nie  można określić w  oparciu o  dokument nabycia tego 
materiału, wojewódzki inspektor ustala ilość i  wartość tego materiału biorąc pod uwagę powierzchnię, na której został 
zastosowany materiał siewny oraz stosowane w  sezonie wegetacyjnym na obszarze danego woj ewództwa średnie ceny 
materiału siewnego i  średnie normy wysiewu dla gatunku, którego materiał siewny został zastosowany.  
Art. 124. Opłata sankcyjna, o  której mowa w  art. 123, stanowi dochód budżetu państwa i  stosuje się do niej przepisy 
działu III ustawy z dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2018 r. poz. 800 , z późn. zm.4)). 
Art. 125. Egzekucja opłat wynikających z  decyzji, o  których mowa w  art. 123  ust. 2, 4  i 5, następuje w  trybie przep i-
sów o  postępowaniu egzekucyjnym w  administracji . 
DZIAŁ II  
Przepisy karne  
Art. 126. 1. Kto:  
1) nie stosuje nazwy odmiany zgodnie z  wpisem w  krajowym rejestrze lub w  odpowiednich rejestrach państw członko w-
skich, lub we wspólnotowych katalogach,  
2) nie przekazuje dyrektorowi Centralnego Ośrodka informacji, o  których mowa w  art. 23,  
3) nie stosuje się do zakazów obowiązujących w  rejonie zamkniętym,  
4) nie składa wojewódzkiemu inspektorowi obowiązującej informacji dotyczącej obrotu materiałem siewnym lub nie 
prowadzi obowiązującej dokumentacji dotyczącej tego materiału, o  których mowa w  art. 92,  
                                                           
4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z  2018 r. poz. 650, 723, 771, 1000, 1039, 1075, 1499, 
1540, 1544, 1629, 1693, 2126, 2193, 2244 i 2354  oraz z 2019 r. poz.  60. 
  
Dziennik  Ustaw  – 59 – Poz. 568 
 
 5) składa wojewódzkiemu inspektorowi nieprawdziwe informacje dotyczące obrotu materiałem siewnym,  
6) nie zaopatruje materiału siewnego w etykiety, nie dołącza dokumentu dostawcy, szkółkarskiego dokumentu  towarz y-
szącego lub szkółkarskiego dokumentu dostawcy, nie stosuje plomb lub nie zabezpiecza opakowań  z materiałem 
siewnym zgodnie z art. 95 ust. 2, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1, art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1,  art. 103a ust. 1 lub 
art. 103b ust. 1 lub  podaje na etykietach informacje niezgodne ze świadectwem oceny  laboratoryjnej,  
7) nie umieszcza na dokumencie sprzedaży nazwy gatunku, nazwy odmiany, numeru partii, kategorii lub stopnia  kwalif i-
kacji jako informacji identyfikujących ten materiał,   
8) nie prowadzi lub nie przechowuje dokumentacji zgodnie z art. 64 ust. 2 pkt 2 i ust. 3a, art. 92 ust. 1 pkt 2  oraz przep i-
sami wydanymi na podstawie art. 72 pkt 3b , 
9) bez wymaganej zgody, o  której mowa w  art. 106  ust. 1, wprowadza do obrotu mieszanki dla ochron y środowiska,  
10) prowadzi obrót mieszanką dla ochrony środowiska niezgodnie z  decyzją, o  której mowa w  art. 106  ust. 1,  
11) przed zbiorem mieszanki dla ochrony środowiska zbieranej bezpośrednio lub składników uprawianej mieszanki dla 
ochrony środowiska ni e informuje właściwego ze względu na położenie obszaru źródłowego regionalnego dyrektora 
ochrony środowiska o  wyznaczonym miejscu zbioru,  
12) nie będąc wpisanym do ewidencji dostawców, sprzedaje materiał siewny przeznaczony dla nieprofesjonalnego  od-
biorcy poza obszarem powiatu, w którym go wytworzył,  
13) nabywa od producenta materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin warzywnych lub ozdobnych lub 
materiał szkółkarski przeznaczony na jego własne niezarobkowe potrzeby, który wprowadza do obrotu lu b rozmnaża 
w celach zarobkowych,  
14) prowadzi obrót materiałem siewnym wbrew zakazowi, o  którym mowa w  art. 90  ust. 1  pkt 2,  
15) bez wymaganej zgody, o  której mowa w  art. 108  ust. 3, wprowadza do obrotu materiał siewny z  przeznaczeniem do 
testów lub doświa dczeń polowych odmian roślin rolniczych lub roślin warzywnych,  
16) sporządza mieszanki roślin pastewnych przeznaczone na cele paszowe, nie posiadając opracowanej technologii sp o-
rządzania tych mieszanek oraz urządzeń niezbędnych do ich sporządzania,  
17) sporządza protokół pobrania prób materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych na formularzu, który jest 
niezgodny ze wzorem określonym w  przepisach wydanych na podstawie art. 51  pkt 2,  
18) nie składa wojewódzkiemu inspektorowi wykazu prowadzonych plant acji nasiennych odmian regionalnych, o  którym 
mowa w  art. 53  ust. 3,  
19) wydaje świadectwa albo informacje wymienione w  art. 73  ust. 1, które są niezgodne ze wzorami określonymi 
w przepisach wydanych na podstawie art. 73  ust. 8,  
20) nie oznacza partii materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej numerem  utworzonym 
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40 pkt 6, art. 72 pkt 2 lit. e lub art. 72a  pkt 2,  
21) będąc zachowującym odmianę wprowadzającym do obrotu materiał s iewny kategorii standard roślin warzywnych 
własnych odmian:  
a) nie przechowuje lub nie udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi dokumentacji, o  której mowa w  art. 93  ust. 1  
pkt 1, lub  
b) nie przechowuje lub nie udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi lub właści wemu urzędowi innego niż Rzec z-
pospolita Polska państwa członkowskiego prób, o  których mowa w  art. 93  ust. 1  pkt 2, lub  
c) nie składa wojewódzkiemu inspektorowi sprawozdania o  ilości wprowadzonego do obrotu materiału siewnego, 
o którym mowa w  art. 93  ust. 1  pkt 3,  
22) prowadzi obrót materiałem siewnym z  przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych niezgodnie z  decyzją, 
o której mowa w  art. 108  ust. 3,  
23) nie informuje dyrektora Centralnego Ośrodka o  ilości wprowadzonego do obrotu materiału siewnego, o  którym mowa 
w art. 108  ust. 8, w  terminie określonym w  tym przepisie,  
24) wytwarza materiał siewny odmian regionalnych roślin rolniczych poza regionem pochodzenia lub dodatkowym regi o-
nem wytwarzania lub prowadzi obrót tym materiałem siewnym poza regionem p ochodzenia lub poza dodatkowym  
regionem obrotu, lub w  ilości większej niż określona w  decyzji, o  której mowa w  art. 109  ust. 1  lub art. 110  ust. 1,  
  
Dziennik  Ustaw  – 60 – Poz. 568 
 
 25) wytwarza materiał siewny odmian regionalnych roślin warzywnych poza regionem pochodzenia lub dodatkowym 
regionem wytwarzania lub prowadzi obrót tym materiałem siewnym poza regionem pochodzenia lub poza dodatkowym 
regionem obrotu, lub w  ilości większej niż określona w  decyzji, o  której mowa w  art. 109  ust. 1 lub art. 110  ust. 1,  
26) wprowadza do obrotu materiał siewny odmian amatorskich w  ilości większej niż określona w  art. 111  ust. 2,  
27) dokonuje degradacji materiału siewnego do niższego stopnia kwalifikacji niezgodnie z  art. 50,  
28) nie wykonuje obowiązku etykietowania etykietą urzędową małych opakowań WE materiału siewnego buraków 
cukrowych lub pastewnych wprowadzonego na podstawie art. 97  ust. 7,  
29) nie informuje wojewódzkiego inspektora o  zmianie danych wpisanych do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji ro l-
ników i  ewidencji dostawców, o  których mowa w  art. 88  ust. 1  i 2, w terminie określonym w  tych przepisach,  
30) nie składa wojewódzkiemu inspektorowi wymaganych informacji o  przebiegu tymczaso wego eksperymentu, określ o-
nych w  przepisach wydanych na podstawie art. 114  pkt 3, w  terminie określonym w  tych przepisach, lub składa w  tym 
zakresie nieprawdziwe informacje,  
31) przywozi materiał siewny z  państw trzecich niezgodnie z  wymaganiami określonym i w art. 119  i 120, 
32) dokonuje pobierania prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób bez uzyskania zgody, o  której 
mowa w  art. 46  ust. 4 , 
33) prowadzi obrót materiałem siewnym, który nie został poddany okresowej ocenie laboratoryjnej, o której mowa w  art. 48,  
34) nie przechowuje etykiet zgodnie z art. 36a,  
35) nie przechowuje kopii dokumentu dostawcy, szkółkarskiego dokumentu towarzyszącego lub szkółkarskiego  doku-
mentu dostawcy zgodnie z art. 102 ust. 6, art. 103a ust. 7 lub art. 103b ust . 6, 
36) stosuje określenia „materiał siewny ”, „materiał do siewu ” lub „materiał do sadzenia ” do oznaczenia roślin  lub ich 
części, które mogą być użyte do rozmnażania roślin, innych niż materiał siewny, o którym mowa  w art. 104 i art. 105,  
37) prowadzi obrót materiałem siewnym wbrew zakazowi wprowadzonemu w przepisach wydanych na podstawie  art. 104 
ust. 9a  
– podlega karze grzywny.  
2. Orzekanie w  sprawach określonych w  ust. 1  następuje w  trybie przepisów Kodeksu postępowania w  sprawach 
o wykroczenia.  
TYTU Ł X 
Przepisy zmieniające, przejściowe i  końcowe  
Art. 127–130. (pominięte)  
Art. 131. Do spraw wszczętych na podstawie ustawy, o  której mowa w  art. 140, i  niezakończonych do dnia we jścia 
w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotyc hczasowe.  
Art. 132. Odmiany roślin sadowniczych utrzymywane przez dostawców na liście odmian materiału szkółkarskiego 
CAC w  okresie od dnia 1  maja 2004  r. do dnia 30  września 2012  r. mogą być wpisane do krajowego rejestru bez przepr o-
wadzenia badań OWT, na wniosek zainteresowanego podmiotu złożony w  terminie do dnia 30  września 2014  r. 
Art. 133. 1. Upoważnienia oraz decyzje w  sprawie akredytacji wydane na podstawie ustawy, o  której mowa w  art. 140,  
stają się upoważnieniami i  decyzjami w  sprawie akredytacji w  rozumieniu niniejszej ustawy.  
2. Zaświadczenia o  ukończeniu szkolenia, o  których mowa w  art. 45  ust. 1  pkt 3  ustawy, o  której mowa w  art. 140, 
stają się zaświadczeniami o  ukończeniu szkolenia, o  których mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3  niniejszej ustawy.  
Art. 134. 1. Materiał szkółkarski kategorii CAC wytworzony z  plantacji założonych przed dniem 30  września 2012  r. 
może znajdować się w  obrocie do dnia 31  grudnia 2018  r. 
2. W przypadku materiału szkółkarskiego, o  którym mowa w  ust. 1, na etykiecie lub dokumencie dostawcy umieszcza 
się napis „dyrektywa Rady 2008/90/WE art. 21 ”. 
Art. 135. Świadectwa i  informacje wydane na podstawie ustawy, o  której mowa w  art. 140, są równoważne ze świ a-
dectwami i  informacjami w  rozumieniu niniejszej ustawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 61 – Poz. 568 
 
 Art. 136. 1. Wpis przedsiębiorców do rejestru przedsiębiorców i  rolników do rejestru rolników dokonany na podstawie 
ustawy, o  której mowa w  art. 140, zachowuje ważność przez okres 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
2. Wpis dostawców materiału szkółka rskiego, materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin w a-
rzywnych i  ozdobnych wpisanych do rejestru przedsiębiorców dokonany na podstawie przepisów ustawy z  dnia 18  grudnia 
2003  r. o ochronie roślin ( Dz. U. z 2017 r. poz. 2138 oraz z 2018 r . poz.  810 i 1616 ) zachowuje ważność przez okres 
6 miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
3. Podmioty, które zgodnie z  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1  niniejszej ustawy mają obowiązek zgłoszenia 
zamiaru prowadzenia obrotu odpow iednio materiałem siewnym roślin rolniczych i  warzywnych albo materiałem szkółka r-
skim, materiałem rozmnożeniowym lub materiałem nasadzeniowym roślin warzywnych i  ozdobnych, wpisane w  dniu wejś -
cia w  życie niniejszej ustawy odpowiednio do rejestru, o  którym  mowa w  ust. 1  lub 2, mogą nadal prowadzić obrót mat e-
riałem siewnym roślin rolniczych i  warzywnych albo materiałem szkółkarskim, rozmnożeniowym i  nasadzeniowym roślin 
warzywnych i  ozdobnych, pod warunkiem że w  terminie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie ni niejszej ustawy zgłoszą 
wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzenie obrotu tym 
materiałem.  
4. Przepisy art. 84  ust. 3 –6, art. 86  ust. 3 –6 i art. 87  ust. 4 –7 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio.  
Art. 137. Rejestr odmian prowadzony na podstawie ustawy, o  której mowa w  art. 140, staje się rejestrem odmian 
w rozumieniu niniejszej ustawy.  
Art. 138. 1. Prawa twórców odmian do wynagrodzenia za wszelkie zarobkowe korzyści z  odmiany nabyte na podst a-
wie pr zepisów ustawy z  dnia 24  listopada 1995  r. o nasiennictwie ( Dz. U. z 2001  r. poz. 563  i 811 oraz z  2002  r. poz. 253) 
pozostają w  mocy do czasu ich wygaśnięcia.  
2. Prawa hodowców, autorów odmian do premii autorskiej i  prawa osób fizycznych, które udzieliły pomocy przy w y-
twarzaniu odmian, istniejące w  dniu wejścia w  życie ustawy z  dnia 24  listopada 1995  r. o nasiennictwie, pozostają w  mocy 
do czasu ich wygaśnięcia.  
3. Do praw, o  których mowa w  ust. 1  i 2, stosuje się przepisy ustawy z  dnia 24  listopada 1995  r. o nasiennictwie.  
4. Wysokość premii, o  której mowa w  ust. 2, ustala się w  wysokości premii uzyskanej za daną odmianę w  2003  r., 
przy czym warunkiem koniecznym do wypłacenia premii jest prowadzenie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym 
odmiany.  
5. Prem ię, o której mowa w  ust. 2, wypłaca Centralny Ośrodek.  
Art. 139. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10, art. 12  ust. 7  i 12, art. 14  ust. 8, art. 22  ust. 3, art.  36 
ust. 2, art. 37  ust. 12, art. 40  ust. 7, art. 45b ust. 1, art. 45c, art. 46  ust. 4, art. 47  ust. 10, art. 47a ust. 2  i 3, art. 47b ust. 2, 
art. 48  ust. 8, art. 49  ust. 6, art. 52  ust. 7, art. 53, art. 55  ust. 3, art. 55a ust. 2, art. 59  ust. 12, art. 60  i art. 63  ustawy, 
o której mowa w  art. 140, zachowują moc do dnia wejścia w  życie p rzepisów wykonawc zych wydanych na podstawie 
art. 11, art. 24  ust. 6, art. 40, art. 51, art. 56, art. 57  ust. 11, art. 72, art. 73  ust. 8, art. 83  ust. 1, art. 92  ust. 5, art. 93  ust. 2, 
art. 94  ust. 4, art. 101, art. 103  ust. 9, art. 109  ust. 9  i art. 118  niniejszej ustawy , jednak nie dłużej niż do dnia 31 stycznia 
2017  r. 
Art. 140. Traci moc ustawa z  dnia 26  czerwca 2003  r. o nasiennictwie ( Dz. U. z 2007  r. poz. 271, z  późn. zm.5)). 
Art. 141. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia6). 
 
 
 
 
                                                           
5) Zmia ny tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. poz. 541 i 1362, z 2009 r. poz. 591, 817, 1241 
i 1665, z 2010 r. poz. 1591 oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016.  
6) Ustawa została ogłoszona w dniu 28 grudnia 2012 r.