DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 28 października 2020  r. 
Poz. 1896 
 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 8 października 2020 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo bankowe 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 2357), z uwzględnieniem zmian 
wprowadzonych: 
1) ustawą z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (Dz. U. 
poz. 321), 
2) ustawą z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 284), 
3) ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 288 i 875), 
4) ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom 
dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpi e-
niem COVID- 19 (Dz. U. poz. 1086), 
5) ustawą z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, 
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzys o-
wych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1639) 
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 1 października 2020 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 
1) art. 20 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów 
(Dz. U. poz. 321), który stanowi: 
„Art. 20. Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.”; 
2) art. 98, art. 101, art. 102 i art. 114 ustawy z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o działach administracji 
rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 284), które stanowią: 
„Art. 98. 1. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się 
przepisy dotychczasowe, z tym że sprawy te toczą się przed organami, które przejęły zadania i kompetencje na po d-
stawie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem art. 99. 
2. Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują związane z tymi z a-
daniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które utraciły te zadania i kompetencje, w tym także wynik a-
jące z umów i porozumień. 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 1896 
 
 3. Akta spraw, rejestry, ewidencje, listy i bazy danych, prowadzone przed dniem wejścia w życie niniejszej 
ustawy przez organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują organy, które 
przejęły od nich w tym zakresie zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy. 
4. Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują niezwłocznie org a-
nom, które przejęły od nich zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, dokumentację związaną z wyk o-
nywaniem przejętych zadań i kompetencji, w tym także w postaci informatycznych nośników danych. 
5. Z czynności, o których mowa w ust. 3 i 4, sporządza się protokół.” 
„Art. 101. Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organy, które utraciły z a-
dania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, a także dokumenty sporządzone przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy przez te organy albo przy ich udziale, w szczególności uzgodnienia, zatwierdzenia, akceptacje, 
wezwania, wpisy do rejestrów, zlecenia, wskazania, weryfikacje, notyfikacje, opinie i zaświadczenia, zachowują 
ważność, przy czym dokumenty wydane na czas określony – zachowują ważność przez okres, na który zostały w y-
dane. 
Art. 102. Wzory dokumentów określone na podstawie przepisów zmienianych niniejszą ustawą w formie dok u-
mentu elektronicznego przez organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, zachowują 
ważność.” 
„Art. 114. Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 106 ust. 4, art. 107 
ust. 2 i art. 108 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.”; 
3) odnośnika nr 1 oraz art. 22 ust. 2 i art. 24 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania 
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 288 i 875), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady 
z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz. Urz. UE L 157 z 30.04.2004, 
str. 45).” 
Art. 22. „2. W sprawach wszczętych i niezakończonych w danej instancji lub przed Sądem Najwyższym do dnia 
wejścia w życie niniejszej ustawy, które podlegałyby rozpoznaniu w postępowaniu w sprawach własności intelektualnej , 
nie stosuje się przepisów o tym postępowaniu. Właściwy do rozpoznania takiej sprawy pozostaje sąd właściwy 
według przepisów dotychczasowych.” 
„Art. 24. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r., z wyjątkiem: 
1) art. 5 pkt 3–5 oraz art. 18, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2021 r.; 
2) (uchylony) 
3) art. 7 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia; 
4) art. 12 pkt 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem 29 lutego 2020 r.; 
5) art. 12 pkt 3 i 4 oraz art. 15 i art. 16, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2020 r.; 
6) art. 17, który wchodzi w życie z dniem 24 marca 2020 r.; 
7) art. 19, który wchodzi w życie z dniem 30 lipca 2020 r.; 
8) art. 20, który wchodzi w życie z dniem 3 września 2020 r.; 
9) art. 21, który wchodzi w życie z dniem 27 lutego 2020 r.”; 
4) art. 103 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przed-
siębiorcom dotkniętym skutkami CO VID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku 
z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. poz. 1086) , który stanowi: 
„Art. 103. Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 50, art. 58 i art. 89, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia; 
2) art. 70 pkt 1 i art. 76, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.; 
3) art. 75, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 14 listopada 2019 r.; 
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 1896 
 
 4) art. 77: 
a) pkt 3 lit. a, b i e, pkt 4 lit. a–c oraz pkt 5 i 10, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogł o-
szenia, z mocą od dnia 25 maja 2020 r., 
b) pkt 34–36, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, 
c) pkt 58 w zakresie art. 31q ust. 8, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą 
od dnia 1 kwietnia 2020 r., 
d) pkt 27 i 60, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 31 marca 
2020 r.; 
5) art. 77 pkt 24 i art. 93, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.”; 
5) art. 13 ustawy z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieg a-
niem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryz y-
sowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1639), który stanowi: 
„Art. 13. Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 1, pkt 3 w zakresie dodawanych przepisów art. 15kc ust. 1–4 oraz ust. 13, 20 i 21 i pkt 14, które wchodzą 
w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 1 pkt 3 w zakresie dodawanych przepisów art. 15kc ust. 5–12, ust. 14–19 i ust. 22, które wchodzą w życie 
z dniem 1 stycznia 2021 r.;  
3) art. 1 pkt 4–7 i pkt 10–13, które wchodzą w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.”.  
Marszałek Sejmu: E. Witek 
 
 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 1896 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 8 października 2020 r. (poz . 1896) 
USTAWA 
z dnia 29 sierpnia 1997 r. 
Prawo bankowe1) 
Rozdział 1 
Przepisy ogólne 
Art. 1. Ustawa określa zasady prowadzenia działalności bankowej, tworzenia i organizacji banków, oddziałów i przed-
stawicielstw banków zagranicznych, a także oddziałów instytucji kredytowych oraz zasady sprawowania nadzoru bank o-
wego, postępowania naprawczego, likwidacji i upadłości banków. 
Art. 2. Bank jest osobą prawną utworzoną zgodnie z przepisami ustaw, działającą na podstawie zezwoleń uprawniaj ą-
cych do wykonywania czynności bankowych obciążających ryzykiem środki powierzone pod jakimkolwiek tytułem zwro t-
nym. 
Art. 3. Wyrazy „bank” lub „kasa” mogą być używane w nazwie oraz dla określenia działalności lub reklamy wyłącznie 
banku w rozumieniu art. 2, z tym że: 
1) nie dotyczy to jednostek organizacyjnych używających wyrazów „bank” lub „kasa”, z których działalności jedn o-
znacznie wynika, że jednostki te nie wykonują czynności bankowych; 
2) wyraz „kasa” może być także używany w nazwie oraz do określenia działalności lub reklamy jednostki organizacy j-
nej, która na podstawie odrębnej ustawy gromadzi oszczędności oraz udziela pożyczek pieniężnych osobom fizyc z-
nym zrzeszonym w tej jednostce. 
Art. 4. 1. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 
1) bank krajowy – bank mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskie j; 
2) bank zagraniczny – bank mający siedzibę na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim; 
3) międzynarodowa instytucja finansowa – instytucję finansową, której większość kapitału własnego należy do państw 
będących członkami Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju lub banków centralnych takich państw; 
4) karta płatnicza – kartę płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 794 i 1639); 
5) pieniądz elektroniczny – pieniądz elektroniczny w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatn i-
czych; 
6) (uchylony) 
7) instytucja finansowa – instytucję finansową, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia nr 575/2013; 
                                                           
1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich: 
1) dyrektywy 97/5/WE z dnia 27 stycznia 1997 r. w sprawie transgranicznych przelewów bankowych (Dz. Urz. WE L 43 z 14.02.1997); 
2) dyrektywy 98/26/EWG z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów 
wartościowych (Dz. Urz. WE L 166 z 11.06.1998); 
3) dyrektywy 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych (Dz. Urz. 
WE L 13 z 19.01.2000); 
4) dyrektywy 2000/12/WE z dnia 10 marca 2000 r. odnoszącej się do podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje 
kredytowe (Dz. Urz. WE L 126 z 26.05.2000); 
5) dyrektywy 2000/28/WE z dnia 18 września 2000 r. zmieniającej dyrektywę 2000/12/WE odnoszącą się do podejmowania 
i 
prowadzenia działalności gospodarczej przez instytucje kredytowe (Dz. Urz. WE L 275 z 27.10.2000); 
6) dyrektywy 2000/46/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje pi e-
niądza
 elektronicznego oraz nadzoru ostrożnościowego nad ich działalnością (Dz. Urz. WE L 275 z 27.10.2000); 
7) dyrektywy 2001/24/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz. Urz. WE L 125 
z 05.05.2001). 
 Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie –  z dniem uzyskania przez Rzecz-
pospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej –  dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej –  
wydanie specjalne. 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 1896 
 
 8) podmiot dominujący: 
a) jednostkę dominującą, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia nr 575/2013, lub 
b) podmiot, który w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego może w inny sposób wywierać znaczący wpływ na inny 
podmiot; 
9) podmiot zależny – jednostkę zależną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia nr 575/2013; 
10) holding finansowy – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest instytucja finansowa, 
która nie jest dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. 
o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami 
inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1413), zwanej dalej „ust a-
wą o nadzorze uzupełniającym”, a w skład grupy wchodzą wyłącznie lub w większości banki, instytucje kredytowe 
lub instytucje finansowe, przy czym przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagraniczny 
lub instytucja kredytowa; 
11) holding mieszany – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest podmiot niebędący ba n-
kiem, instytucją kredytową, instytucją finansową ani dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 
pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, a przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank z a-
graniczny lub instytucja kredytowa; 
11a) holding bankowy zagraniczny – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank zagr a-
niczny albo instytucja kredytowa, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy, bank zagranic z-
ny, instytucja kredytowa lub instytucja finansowa; 
11b) holding bankowy krajowy – grupę podmiotów: 
a) w której pierwotnym podmiotem dominującym jest bank krajowy, lub 
b) w skład której wchodzą: bank krajowy i podmioty blisko z nim powiązane; 
11c) holding hybrydowy – grupę podmiotów, w której pierwotnym podmiotem dominującym jest instytucja finansowa 
niebędąca dominującym podmiotem nieregulowanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, 
a w skład grupy wchodzą w większości podmioty niebędące bankami krajowymi, bankami zagranicznymi, instyt u-
cjami kredytowymi ani instytucjami finansowymi, zaś przynajmniej jednym podmiotem zależnym jest bank krajowy; 
12) przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych – przedsiębiorstwo usług pomocniczych, o którym mowa w art. 4 
ust. 1 pkt 18 rozporządzenia nr 575/2013; 
13) właściwe władze nadzorcze – właściwe organy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia nr 575/2013; 
14) znaczący wpływ – zdolność do udziału w podejmowaniu decyzji w zakresie wyznaczania kierunków polityki fina n-
sowej i operacyjnej, w tym również dotyczącej podziału zysku lub pokrycia straty bilansowej innego podmiotu; 
15) bliskie powiązania: 
a) bliskie powiązania, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia nr 575/2013, lub 
b) pozostawanie z innym podmiotem w związku gospodarczym, opartym na stałej współpracy, w szczególności 
wynikającej z zawartej umowy lub umów, który w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego może mieć istotny 
wpływ na pogorszenie się sytuacji finansowej jednego z podmiotów; 
16) podmioty powiązane kapitałowo lub organizacyjnie – grupę powiązanych klientów, o której mowa w art. 4 ust. 1 
pkt 39 rozporządzenia nr 575/2013; 
16a) przedsiębiorca – przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086 ); 
16b) przedsiębiorca zagraniczny – przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach 
uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1252 ); 
17) instytucja kredytowa – instytucję, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 575/2013, mającą siedzibę na 
terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego; 
18) oddział instytucji kredytowej – oddział, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia nr 575/2013, niebędący 
oddziałem banku krajowego ani oddziałem banku zagranicznego; 
19) oddział banku krajowego za granicą – jednostkę organizacyjną banku krajowego wykonującą w jego imieniu i na 
jego rzecz wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia udzielonego bankowi krajowemu, przy czym 
wszystkie jednostki organizacyjne danego banku krajowego odpowiadające powyższym cechom, utworzone na ter y-
torium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, uważa się za jeden oddział; 
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 1896 
 
 20) oddział banku zagranicznego – jednostkę organizacyjną banku zagranicznego wykonującą w jego imieniu i na jego 
rzecz wszystkie lub niektóre czynności wynikające z zezwolenia udzielonego temu bankowi, przy czym wszystkie 
jednostki organizacyjne danego banku zagranicznego odpowiadające powyższym cechom, utworzone na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się za jeden oddział; 
21) działalność transgraniczna – wykonywanie przez instytucję kredytową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub 
przez bank krajowy na terytorium państwa goszczącego wszystkich lub niektórych czynności w zakresie wynikaj ą-
cym z udzielonego zezwolenia, bez uczestnictwa oddziału tej instytucji lub banku; 
22) państwo macierzyste – państwo członkowskie pochodzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia 
nr 575/2013; 
23) państwo goszczące – przyjmujące państwo członkowskie, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 44 rozporządzenia 
nr 575/2013; 
24) (uchylony) 
25) towarzystwo funduszy inwestycyjnych – towarzystwo funduszy inwestycyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 
2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2020 r. 
poz. 95 i 695), zwanej dalej „ustawą o funduszach inwestycyjnych”; 
26) fundusz sekurytyzacyjny – fundusz sekurytyzacyjny w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych; 
27) umowa o subpartycypację – umowę, o której mowa w art. 183 ust. 4 ustawy o funduszach inwestycyjnych; 
28) (uchylony) 
29) (uchylony)  
29a) spółka zarządzająca – spółkę zarządzającą, o której mowa w art. 2 pkt 10 ustawy o funduszach inwestycyjnych; 
29aa) zarządzający z UE – zarządzającego z UE, o którym mowa w art. 2 pkt 10c ustawy o funduszach inwestycyjnych; 
29b) (uchylony) 
30) (uchylony)  
31) (uchylony)  
32) (uchylony)  
33) instytucja pożyczkowa – podmiot, o którym mowa w art. 5 pkt 2a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsu-
menckim (Dz. U. z 2019 r. poz. 1083 ). 
33a) metody wewnętrzne – metodę wewnętrznych ratingów, o której mowa w art. 143 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013, 
metodę modeli wewnętrznych, o której mowa w art. 221, art. 283 i art. 363 rozporządzenia nr 575/2013, metodę włas-
nych oszacowań, o której mowa w art. 225 rozporządzenia nr 575/2013, metodę wewnętrznych oszacowań, o której 
mowa w art. 259 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, oraz metodę zaawansowanego pomiaru, o której mowa w art. 312 
ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013; 
34) ryzyko systemowe – ryzyko, o którym mowa w art. 4 pkt 15 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym; 
35) bank istotny – bank istotny pod względem wielkości, organizacji wewnętrznej oraz rodzaju, zakresu i złożoności 
prowadzonej działalności, który: 
a) spełnia co najmniej jeden z warunków: 
– akcje banku zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 
29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 89, 284, 288 i 568), 
– udział banku w aktywach sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2%, 
– udział banku w depozytach sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2%, 
– udział banku w funduszach własnych sektora bankowego jest nie mniejszy niż 2% albo 
b) został uznany za taki bank przez Komisję Nadzoru Finansowego; 
36) państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej; 
37) ustawa o nadzorze makroostrożnościowym – ustawę z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nadzorze makroostrożnościowym nad 
systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 483 oraz z 2020 r. 
poz. 695); 
38) rozporządzenie nr 575/2013 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 
2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające ro z-
porządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 1, z późn. zm.); 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 1896 
 
 39) rozporządzenie 596/2014 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 
2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE 
Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. Urz. UE L 173 
z 12.06.2014, str. 1, z późn. zm.2)); 
40) rozporządzenie 2017/565 – rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r. uzupe ł-
niające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do wymogów organizacyjnych 
i warunków prowadzenia działalności przez firmy inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy 
(Dz. Urz. UE L 87 z 31.03.2017, str. 1, z późn. zm.3)); 
41) lokata strukturyzowana – przyjmowany przez bank depozyt o oznaczonym terminie zapadalności, w którym wpłac o-
ny kapitał jest w całości zwracany, a wypłata odsetek lub świadczeń dodatkowych oraz ich wysokość są uzależnione 
od uprzednio określonych warunków, obejmujących takie czynniki jak: 
a) indeks lub połączenie indeksów, z wyłączeniem lokat o zmiennym oprocentowaniu, których stopa zwrotu jest 
bezpośrednio powiązana z indeksem stopy procentowej takiej jak Euribor lub Libor, 
b) instrument finansowy lub połączenie instrumentów finansowych, 
c) towar lub połączenie towarów lub inne aktywa lub ich połączenie, 
d) kurs walutowy lub połączenie kursów walutowych; 
42) klient profesjonalny – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39b ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrume n-
tami finansowymi; 
43) klient detaliczny – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami 
finansowymi; 
44) uprawniony kontrahent – podmiot, o którym mowa w art. 3 pkt 39d ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instr u-
mentami finansowymi; 
45) osoba zaangażowana – osobę, o której mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia 2017/565; 
46) trwały nośnik – nośnik umożliwiający użytkownikowi przechowywanie adresowanych do niego informacji w sposób 
umożliwiający dostęp do nich przez okres odpowiedni do celów, którym te informacje służą, i pozwalający na o d-
tworzenie przechowywanych in formacji w niezmienionej postaci; 
47) rozporządzenie 2016/679 – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 
2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodn e-
go przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. 
UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.4)); 
48) profilowanie – profilowanie osób fizycznych w rozumieniu art. 4 pkt 4 rozporządzenia 2016/679. 
2. Za wchodzące w skład holdingów, o których mowa w ust. 1 pkt 10–11a, 11b lit. a oraz w pkt 11c, uważa się także 
podmioty posiadające bliskie powiązania z bankiem krajowym, wchodzącym w skład holdingu. 
3. Przepisy ustawy dotyczące państw członkowskich stosuje się również do państw niebędących państwami czło n-
kowskimi, ale należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego. 
4. Bank krajowy i bank zagraniczny są instytucją, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 575/2013. 
Art. 4a. 1. Komisja Nadzoru Finansowego wyraża ocenę, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8 lit. b i pkt 15 lit. b, 
w formie decyzji. Podmiot uznany za podmiot dominujący lub za podmiot posiadający bliskie powiązania z bankiem może 
zwrócić się do Komisji Nadzoru Finansowego o ponowne rozpatrzenie sprawy. 
2. Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego rozstrzygającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podmiot 
uznany za podmiot dominujący lub za podmiot posiadający bliskie powiązania z bankiem może wnieść skargę do sądu 
administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. 
3. Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie oceny, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 15 lit. b, uprawniony 
do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również bank. 
                                                           
2) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 171 z 29.06.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 175 z 30.06.2016 , 
str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 287 z 21.10.2016, str. 320. 
3) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 174 z 01.07.2011, str. 1, Dz. Urz. UE L 105 z 08.04.2014, 
str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 153 z 22.05.2014, str. 1. 
4) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2. 
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 1896 
 
 Art. 4b. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, uznać za bank istotny bank niespełniający waru n-
ków, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 35 lit. a, mając na uwadze: 
1) stopień złożoności struktury organizacyjnej banku; 
2) złożoność użytkowanych systemów informatycznych; 
3) złożoność czynności wykonywanych przez bank; 
4) zidentyfikowanie banku jako globalnej instytucji o znaczeniu systemowym albo innej instytucji o znaczeniu syst e-
mowym na podstawie przepisów ustawy o nadzorze makroostrożnościowym. 
Art. 5. 1. Czynnościami bankowymi są: 
1) przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych na żądanie lub z nadejściem oznaczonego terminu oraz prowadzenie 
rachunków tych wkładów; 
2) prowadzenie innych rachunków bankowych; 
3) udzielanie kredytów; 
4) udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw; 
5) emitowanie bankowych papierów wartościowych; 
6) przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych; 
6a) (uchylony) 
7) wykonywanie innych czynności przewidzianych wyłącznie dla banku w odrębnych ustawach. 
2. Czynnościami bankowymi są również następujące czynności, o ile są one wykonywane przez banki: 
1) udzielanie pożyczek pieniężnych; 
2) operacje czekowe i wekslowe oraz operacje, których przedmiotem są warranty; 
3) świadczenie usług płatniczych oraz wydawanie pieniądza elektronicznego; 
4) terminowe operacje finansowe; 
5) nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych; 
6) przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie skrytek sejfowych; 
7) prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych; 
8) udzielanie i potwierdzanie poręczeń; 
9) wykonywanie czynności zleconych, związanych z emisją papierów wartościowych; 
10) pośrednictwo w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym; 
11) pośrednictwo w zawieraniu umów lokaty strukturyzowanej; 
12) doradztwo w odniesieniu do lokat strukturyzowanych. 
3. (uchylony) 
4. Działalność gospodarcza, której przedmiotem są czynności, o których mowa w ust. 1, może być wykonywana w y-
łącznie przez banki, z zastrzeżeniem ust. 5. 
5. Jednostki organizacyjne inne niż banki mogą wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1, jeżeli przepisy o d-
rębnych ustaw uprawniają je do tego. 
Art. 5a. 1. Doradztwo w odniesieniu do lokat strukturyzowanych polega na przygotowywaniu, z inicjatywy banku 
albo na wniosek klienta, oraz przekazywaniu klientowi, określonej w art. 9 rozporządzenia 2017/565, pisemnej, ustnej lub 
przekazanej w innej formie, w szczególności elektronicznej, spełniającej wymóg trwałego nośnika, przygotowanej w oparciu 
o potrzeby i sytuację klienta, rekomendacji dotyczącej zawarcia lub rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej albo 
dokonania innej czynności wywołującej równoważne skutki, której przedmiotem są lokaty strukturyzowane, albo 
rekomendacji dotyczącej powstrzymania się od zawarcia lub rozwiązania umowy lokaty strukturyzowanej lub dotyczącej 
powstrzymania się od innej czynności wywołującej równoważne skutki, której przedmiotem są lokaty strukturyzowane. 
2. Bank może świadczyć usługę doradztwa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych w sposób zależny lub niezależny. 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 1896 
 
 Art. 6. 1. Poza wykonywaniem czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, banki mogą: 
1) obejmować lub nabywać akcje i prawa z akcji, udziały innej osoby prawnej i jednostki uczestnictwa w funduszach 
inwestycyjnych; 
2) zaciągać zobowiązania związane z emisją papierów wartościowych; 
3) dokonywać obrotu papierami wartościowymi; 
4) dokonywać, na warunkach uzgodnionych z dłużnikiem, zamiany wierzytelności na składniki majątku dłużnika; 
5) nabywać i zbywać nieruchomości; 
6) świadczyć usługi konsultacyjno-doradcze w sprawach finansowych; 
6a) świadczyć usługi zaufania oraz wydawać środki identyfikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów o usługach 
zaufania; 
7) świadczyć inne usługi finansowe; 
8) wykonywać inne czynności, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają je do tego. 
2. Bank jest obowiązany do sprzedaży składników majątku, o których mowa w ust. 1 pkt 4, w okresie nie dłuższym 
niż 5 lat od daty nabycia. 
3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, nie spoczywa na banku, jeżeli przejęte składniki majątku wykorzysta do 
prowadzenia własnej działalności bankowej. 
Art. 6a. 1. Bank może, w drodze umowy zawartej na piśmie, powierzyć przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagr a-
nicznemu, z zastrzeżeniem art. 6d, wykonywanie: 
1) w imieniu i na rzecz banku pośrednictwa w zakresie czynności wymienionych w art. 5 i 6, polegającego na: 
a) zawieraniu i zmianie umów rachunków bankowych, o których mowa w art. 49 ust. 1, według wzoru zatwierdz o-
nego przez bank, 
b) zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych udzielanych osobom fizycznym, w tym kredytu 
konsumenckiego w rozumieniu ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, 
c) zawieraniu i zmianie umów kredytów i pożyczek pieniężnych dla mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębio r-
ców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, 
d) zawieraniu i zmianie umów ugody w sprawie spłaty kredytów i pożyczek, o których mowa w lit. b i c, 
e) zawieraniu i zmianie umów dotyczących ustanowienia prawnego zabezpieczenia kredytów i pożyczek, o których 
mowa w lit. b i c, 
f) zawieraniu i zmianie umów o kartę płatniczą, których stroną jest konsument oraz mikroprzedsiębiorca i mały 
przedsiębiorca w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. c, 
g) przyjmowaniu wpłat, dokonywaniu wypłat oraz obsłudze czeków związanych z prowadzeniem rachunków ba n-
kowych przez ten bank, 
h) dokonywaniu wypłat i przyjmowaniu spłat udzielonych przez ten bank kredytów i pożyczek pieniężnych, 
i) przyjmowaniu wpłat na rachunki bankowe prowadzone przez inne banki, 
j) przyjmowaniu dyspozycji przeprowadzania bankowych rozliczeń pieniężnych związanych z prowadzeniem rachun-
ków bankowych przez ten bank, 
k) wykonywaniu czynności związanych z emitowaniem i przechowywaniem bankowych papierów wartościowych 
oraz innych papierów wartościowych, a także wykonywaniu innych czynności zleconych związanych z emisją 
i obsługą papierów wartościowych, 
l) windykacji należności banku, 
m) wykonywaniu innych czynności, po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego; 
2) czynności faktycznych związanych z działalnością bankową. 
2. Powierzenie przez bank wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a–j, następuje na podstawie 
umowy agencyjnej. 
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 1896 
 
 3. Powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w ust. 1, nie może obejmować: 
1) zarządzania bankiem w rozumieniu art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych 
(Dz. U. z 2020 r. poz. 1526), zwanej dalej „Kodeksem spółek handlowych”, oraz w rozumieniu art. 48 ustawy z dnia 
16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2020 r. poz. 275, 568, 695 i 875), zwanej dalej „ustawą – Prawo 
spółdzielcze”, w szczególności zarządzania ryzykiem związanym z prowadzeniem działalności bankowej, w tym 
zarządzania aktywami i pasywami, dokonywania oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego; 
2) przeprowadzania audytu wewnętrznego banku. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić bankowi zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. m, jeżeli 
powierzenie przez bank wykonywania innych czynności jest niezbędne do prowadzenia działalności bankowej w sposób 
ostrożny i stabilny lub istotnego obniżenia kosztów tej działalności. 
5. Do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. m, bank załącza: 
1) dokumenty dotyczące działalności gospodarczej przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, który ma wyk o-
nywać powierzone czynności; 
2) projekt umowy, o której mowa w ust. 1, która ma być zawarta z przedsiębiorcą lub przedsiębiorcą zagranicznym; 
3) plany działania zapewniające ciągłe i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie objętym umową; 
4) opis rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne i prawidłowe wykonywanie powierz o-
nych czynności, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej; 
5) opis zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem wykonywania czynności, o którym mowa w ust. 1. 
6. Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 5, przepis art. 33 stosuje się odpowiednio. 
7. Jeżeli umowa powierzająca wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, to przewiduje, przedsiębiorca lub 
przedsiębiorca zagraniczny, o którym mowa w ust. 1, może powierzyć innemu przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagr a-
nicznemu, w drodze odrębnej umowy, wykonywanie: 
1) określonych w umowie zawartej z bankiem czynności służących realizacji głównego świadczenia wynikającego z tej 
umowy, po uzyskaniu pisemnej zgody banku, lub 
2) powierzonych przez bank czynności, jednorazowo, w przypadku gdy w następstwie siły wyższej nie może ich wyk o-
nywać samodzielnie, na czas niezbędny do usunięcia przyczyn uniemożliwiających wykonywanie tych czynności. 
8. Do powierzenia wykonywania czynności zgodnie z ust. 7 pkt 2, przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
9. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz dokumentów, o których 
mowa w ust. 5 pkt 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych 
do prawidłowego sprawowania nadzoru, w tym oceny spełniania wymogów wydania zezwolenia na powierzenie przez 
bank wykonywania przez przedsiębiorcę lub przedsiębiorcę zagranicznego pośrednictwa w zakresie niektórych czynności. 
Art. 6b. 1. Odpowiedzialności przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w art. 6a ust. 1, 
wobec banku za szkody wyrządzone klientom wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, o której mowa 
w art. 6a ust. 1 i 7, nie można wyłączyć ani ograniczyć. 
2. Odpowiedzialności banku za szkody wyrządzone klientom wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania 
umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie można wyłączyć ani ograniczyć. 
Art. 6c. 1. Powierzenie przez bank wykonywania stale lub okresowo czynności, o których mowa w art. 6a ust. 1, 
może nastąpić po spełnieniu następujących warunków: 
1) bank i przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będą posiadać plany działania zapewniające ciągłe i niezakłócone 
prowadzenie działalności w zakresie objętym umową; 
2) powierzenie wykonywania czynności, o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7, nie wpłynie niekorzystnie na prowadzenie 
przez bank działalności zgodnie z przepisami prawa, ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem, skuteczność systemu 
kontroli wewnętrznej w banku, możliwość wykonywania obowiązków przez biegłego rewidenta upoważnionego do 
badania sprawozdań finansowych banku na podstawie zawartej z bankiem umowy oraz ochronę tajemnicy prawnie 
chronionej; 
3) bank uwzględnia ryzyko związane z powierzeniem wykonywania czynności, o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7, 
w systemie zarządzania ryzykiem. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 1896 
 
 2. Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego: 
1) co najmniej 14 dni przed dniem zawarcia umowy przewidującej możliwość powierzenia wykonywania czynności 
zgodnie z art. 6a ust. 7 pkt 2 przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 6d ust. 1, lub takiej umowy przewidującej, że 
powierzone czynności będą wykonywane poza terytorium państwa członkowskiego – o treści takiego postanowienia 
umownego; 
2) niezwłocznie – o powierzeniu wykonywania czynności zgodnie z art. 6a ust. 7 pkt 2. 
3. Bank prowadzi ewidencję umów, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7, zawierającą co najmniej: 
1) dane identyfikujące przedsiębiorców lub przedsiębiorców zagranicznych, z którymi zostały zawarte umowy powie-
rzające wykonywanie czynności; 
2) zakres powierzonych czynności i miejsce ich wykonywania; 
3) okres obowiązywania umów. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego może żądać od banku w szczególności: 
1) przedstawienia kopii umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7; 
2) złożenia wyjaśnień dotyczących realizacji umów powierzających wykonywanie czynności; 
3) przedstawienia planu działania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; 
4) przedstawienia dokumentów określających status przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, z którym bank 
zawarł umowę; 
5) dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne i prawidłowe wykonyw a-
nie powierzonych czynności, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej; 
6) przedstawienia zasad zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem wykonywania czynności, o którym mowa 
w art. 6a ust. 1 i 7. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego nakazuje bankowi, w drodze decyzji, podjęcie działań zmierzających do zmiany 
lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7, jeżeli: 
1) wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu bankiem; 
2) przedsiębiorca lub przedsiębiorca zagraniczny będący stroną umowy utracił wymagane uprawnienia niezbędne do 
wykonywania tej umowy. 
6. Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o której mowa w ust. 5, bank może wnieść skargę do sądu administr a-
cyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu 
art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, 695 
i 1298), zwanej dalej „Kodeksem postępowania administracyjnego”, nie stosuje się. 
7. Komisja Nadzoru Finansowego może, bez konieczności uprzedniego upomnienia na piśmie, zastosować środki 
określone w art. 138 ust. 3, w przypadku gdy w wyznaczonym terminie bank nie doprowadzi do zmiany lub rozwiązania 
umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7. 
8. Do przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w art. 6a ust. 1 i 7, przepisy art. 136 ust. 3 
oraz art. 141h ust. 1, 3 i 4 stosuje się odpowiednio. 
Art. 6d. 1. Zawarcie umowy, o której mowa w art. 6a ust. 1 lub 7, z przedsiębiorcą zagranicznym niemającym mie j-
sca stałego zamieszkania lub nieposiadającym siedziby na terytorium państwa członkowskiego lub umowy przewidującej, 
że powierzone czynności będą wykonywane poza terytorium państwa członkowskiego, wymaga zezwolenia Komisji Na d-
zoru Finansowego udzielonego na wniosek banku. 
2. Do postępowania w sprawie wniosku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 6a ust. 5 i art. 33 stosuje się odp o-
wiednio, z zastrzeżeniem ust. 3. 
3. W przypadku umów, o których mowa w: 
1) art. 6a ust. 7 pkt 1 – przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 nie stosuje się; 
2) art. 6a ust. 7 pkt 2 – przepisów art. 6a ust. 5 pkt 2 i 3 nie stosuje się. 
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 1896 
 
 4. Komisja Nadzoru Finansowego może odmówić wydania zezwolenia lub cofnąć zezwolenie, w przypadku gdy: 
1) istnieje zagrożenie naruszenia tajemnicy prawnie chronionej; 
2) w państwie, w którym powierzone czynności mają być wykonywane, obowiązujące prawo uniemożliwia Komisji 
Nadzoru Finansowego wykonywanie efektywnego nadzoru; 
3) powierzenie wykonywania czynności może wpłynąć niekorzystnie na prowadzenie przez bank działalności zgodnie 
z przepisami prawa, ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem, skuteczność systemu kontroli wewnętrznej w banku 
oraz możliwość wykonywania obowiązków przez biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań fina n-
sowych banku na podstawie zawartej z bankiem umowy. 
5. Przepis art. 6c stosuje się odpowiednio. 
Art. 6e. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe 
warunki funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem związanym z działalnością, o której mowa w art. 6a–6d, kierując 
się potrzebą zapewnienia uwzględniania przez bank ryzyka związanego z powierzeniem czynności, o których mowa 
w art. 6a ust. 1 i 7, w systemie zarządzania ryzykiem, prawidłowości funkcjonowania podmiotów działających na rynku 
bankowym, a także przejrzystości, stabilności i bezpieczeństwa tego rynku. 
Art. 7. 1. Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci ele k-
tronicznej. 
2. Dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych nośnikach danych, 
jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone, przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi 
związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą być wykonywane przez banki, spółki tworzone przez banki z innymi 
podmiotami, a także przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych. 
3. Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się, że czynność dokonana w formie, o któ-
rej mowa w ust. 1, spełnia wymagania formy pisemnej także wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem niewa ż-
ności. 
4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, 
sposób tworzenia, utrwalania, przekazywania, przechowywania i zabezpieczania, w tym przy zastosowaniu podpisu ele k-
tronicznego, dokumentów, o których mowa w ust. 2, tak aby zapewnić bezpieczeństwo obrotu oraz ochronę interesów 
banków i ich klientów. 
Art. 7a. Do terminowych operacji finansowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 lit. h oraz w art. 5 ust. 2 pkt 4, 
będących przedmiotem umów zawartych przez bank lub instytucję finansową, nie stosuje się przepisów o grach hazard o-
wych oraz art. 413 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495 oraz z 2020 r. 
poz. 875), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”. 
Art. 7b. Oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6a, mogą być 
składane w postaci elektronicznej. 
Art. 8. Bank jest obowiązany do utrzymywania płynności płatniczej dostosowanej do rozmiarów i rodzaju działalności , 
w sposób zapewniający wykonanie wszystkich zobowiązań pieniężnych zgodnie z terminami ich płatności. 
Art. 9. 1. W banku funkcjonuje system zarządzania. 
2. System zarządzania stanowi zbiór zasad i mechanizmów odnoszących się do procesów decyzyjnych, zachodz ą-
cych w banku oraz do oceny prowadzonej działalności bankowej. 
2a. System zarządzania obejmuje procedury anonimowego zgłaszania wskazanemu członkowi zarządu, a w szcze-
gólnych przypadkach – radzie nadzorczej banku, naruszeń prawa oraz obowiązujących w banku procedur i standardów 
etycznych. 
2b. W ramach procedur, o których mowa w ust. 2a, bank zapewnia pracownikom, którzy zgłaszają naruszenia, 
ochronę co najmniej przed działaniami o charakterze represyjnym, dyskryminacją lub innymi rodzajami niesprawiedl iwe-
go traktowania. 
3. W ramach systemu zarządzania w banku funkcjonuje co najmniej: 
1) system zarządzania ryzykiem; 
2) system kontroli wewnętrznej. 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 1896 
 
 Art. 9a. 1. Zarząd banku projektuje, wprowadza oraz zapewnia działanie systemu zarządzania. 
2. Rada nadzorcza banku sprawuje nadzór nad wprowadzeniem systemu zarządzania oraz ocenia adekwatność i sku-
teczność tego systemu. 
Art. 9b. 1. Zadaniami systemu zarządzania ryzykiem są identyfikacja, pomiar lub szacowanie, kontrola oraz monit o-
rowanie ryzyka występującego w działalności banku służące zapewnieniu prawidłowości procesu wyznaczania i realizacji 
szczegółowych celów prowadzonej przez bank działalności. 
2. W ramach systemu zarządzania ryzykiem bank: 
1) stosuje sformalizowane zasady służące określaniu wielkości podejmowanego ryzyka i zasady zarządzania ryzykiem; 
2) stosuje sformalizowane procedury mające na celu identyfikację, pomiar lub szacowanie oraz monitorowanie ryzyka 
występującego w działalności banku, uwzględniające również przewidywany poziom ryzyka w przyszłości; 
3) stosuje sformalizowane limity ograniczające ryzyko i zasady postępowania w przypadku przekroczenia limitów; 
4) stosuje przyjęty system sprawozdawczości zarządczej umożliwiający monitorowanie poziomu ryzyka; 
5) posiada strukturę organizacyjną dostosowaną do wielkości i profilu ponoszonego przez bank ryzyka. 
3. Bank sprawuje nadzór nad ryzykiem związanym z działalnością podmiotów zależnych. 
Art. 9c. 1. Celem systemu kontroli wewnętrznej jest zapewnienie: 
1) skuteczności i efektywności działania banku; 
2) wiarygodności sprawozdawczości finansowej; 
3) przestrzegania zasad zarządzania ryzykiem w banku; 
4) zgodności działania banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi i standardami rynkowymi. 
2. W ramach systemu kontroli wewnętrznej bank wyodrębnia: 
1) funkcję kontroli mającą za zadanie zapewnienie przestrzegania mechanizmów kontrolnych dotyczących w szczegó l-
ności zarządzania ryzykiem w banku, która obejmuje stanowiska, grupy ludzi lub jednostki organizacyjne odpowi e-
dzialne za realizację zadań przypisanych tej funkcji; 
2) komórkę do spraw zgodności mającą za zadanie identyfikację, ocenę, kontrolę i monitorowanie ryzyka braku zgod-
ności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi i standardami rynkowymi oraz przedst a-
wianie raportów w tym zakresie; 
3) niezależną komórkę audytu wewnętrznego mającą za zadanie badanie i ocenę, w sposób niezależny i obiektywny, 
adekwatności i skuteczności systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej, z wyłączeniem komórki 
audytu wewnętrznego. 
Art. 9ca. 1. Bank jest obowiązany sporządzić i stosować politykę wynagrodzeń dla poszczególnych kategorii osób, 
których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka banku, obejmującą wynagrodzenia i uznaniowe świa d-
czenia emerytalne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 73 rozporządzenia nr 575/2013, zwaną dalej „polityką wynagrodzeń”. 
2. Zarząd banku opracowuje i wdraża politykę wynagrodzeń zatwierdzoną przez radę nadzorczą. 
3. Stosowana przez bank polityka wynagrodzeń obejmuje także jego podmioty zależne oraz uwzględnia politykę w y-
nagrodzeń stosowaną przez podmiot dominujący w stosunku do tego banku. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi i analizuje informacje publikowane przez banki zgodnie z art. 450 ust. 1 
lit. g–i rozporządzenia nr 575/2013 w celu monitorowania tendencji i praktyk w zakresie polityki wynagrodzeń stosow a-
nej przez banki. 
5. Bank, raz do roku, w terminie do dnia 31 stycznia, przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego dane o liczbie osób 
określonych w ust. 1, których łączne wynagrodzenie w poprzednim roku wyniosło co najmniej równowartość 1 000 000 euro, 
wraz z informacjami dotyczącymi stanowisk zajmowanych przez te osoby oraz wartości głównych składników wynagr o-
dzenia, przyznanych premii, nagród długookresowych oraz odprowadzonych składek emerytalnych. 
6. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje informacje i dane, o których mowa w ust. 4 i 5, Europejskiemu Urz ę-
dowi Nadzoru Bankowego. 
7. Równowartość w euro wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 5, oblicza się według średniego kursu euro ogłasz a-
nego przez Narodowy Bank Polski, obowiązującego w ostatnim dniu roboczym roku, za który przekazywane są dane. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 1896 
 
 Art. 9cb.  1. W banku istotnym działają: 
1) komitet do spraw wynagrodzeń, 
2) komitet do spraw ryzyka 
– w skład których wchodzą osoby powoływane spośród członków rady nadzorczej banku. 
2. Do zadań komitetu do spraw wynagrodzeń należy opiniowanie i monitorowanie przyjętej w banku polityki wy-
nagrodzeń oraz wspieranie organów banku w zakresie kształtowania i realizacji tej polityki. 
3. Do zadań komitetu do spraw ryzyka należy w szczególności: 
1) opiniowanie całościowej bieżącej i przyszłej gotowości banku do podejmowania ryzyka; 
2) opiniowanie opracowanej przez zarząd banku strategii zarządzania ryzykiem w działalności banku oraz przedkład a-
nych przez zarząd informacji dotyczących realizacji tej strategii; 
3) wspieranie rady nadzorczej banku w nadzorowaniu wdrażania strategii zarządzania ryzykiem w działalności banku 
przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla; 
4) weryfikacja, czy ceny pasywów i aktywów oferowanych klientom w pełni uwzględniają model biznesowy banku 
i jego strategię w zakresie ryzyka, a w przypadku gdy ceny te nie odzwierciedlają w odpowiedni sposób rodzajów 
ryzyka zgodnie z tym modelem i tą strategią, przedstawianie zarządowi banku propozycji mających na celu zape w-
nienie adekwatności cen pasywów i aktywów do tych rodzajów ryzyka. 
4. Bank zapewnia komitetowi do spraw wynagrodzeń dostęp do informacji, zasoby oraz wsparcie, niezbędne do re a-
lizacji jego zadań, w tym możliwość korzystania przez komitet z usług ekspertów zewnętrznych. 
5. Na wniosek banku niebędącego bankiem istotnym Komisja Nadzoru Finansowego może wyrazić zgodę na połą-
czenie komitetu do spraw ryzyka z komitetem audytu, o którym mowa w art. 128 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. 
o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 20 20 r. poz. 1415), o ile większość 
z członków rady nadzorczej banku mających wchodzić w skład połączonego komitetu, w tym przewodniczący połączon e-
go komitetu, spełnia kryteria, o których mowa w art. 129 ust. 3 tej ustawy. Przepisy art. 129 ust. 1, 5 i 6 tej ustawy stosuje 
się odpowiednio. 
Art. 9cc. Bank dokumentuje systemy i procesy, o których mowa w przepisach ustawy lub rozporządzenia nr 575/2013 , 
oraz rejestruje transakcje, w sposób umożliwiający Komisji Nadzoru Finansowego sprawowanie nadzoru nad zgodnością 
działalności banku z tymi przepisami. 
Art. 9cd. 1. W banku istotnym działa komitet do spraw nominacji, którego członkowie są powołani przez radę nadzo r-
czą spośród swoich członków. 
2. Komitet do spraw nominacji, przy realizacji powierzonych mu zadań, uwzględnia, w miarę możliwości, potrzebę 
zapewnienia, aby proces decyzyjny w zarządzie banku nie został zdominowany przez jedną osobę, co mogłoby wpłynąć 
w sposób niekorzystny na interes banku. 
3. W celu realizacji zadań komitet do spraw nominacji może korzystać z wszelkich niezbędnych zasobów, w tym 
z usług doradztwa zewnętrznego. 
4. Bank zapewnia odpowiednie finansowanie realizacji zadań przez komitet do spraw nominacji. 
5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres zadań 
komitetu do spraw nominacji, uwzględniając potrzebę zapewnienia skutecznego, prawidłowego i ostrożnego zarządzania 
bankiem. 
Art. 9ce. Komitet do spraw nominacji albo rada nadzorcza, jeżeli nie powołano tego komitetu, przyjmuje politykę 
różnorodności w składzie zarządu banku, uwzględniającą szeroki zestaw cech i kompetencji wymaganych w przypadku 
osób pełniących funkcję członków zarządu. 
Art. 9d. (uchylony) 
Art. 9e. (uchylony)  
  
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 1896 
 
 Art. 9f. 1. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) szczegółowy sposób funkcjonowania w bankach systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej, 
w tym tryb anonimowego zgłaszania wskazanemu członkowi zarządu lub rady nadzorczej naruszeń prawa oraz ob o-
wiązujących w banku procedur i standardów etycznych, mając na względzie potrzebę zapewnienia skutecznego 
funkcjonowania organów statutowych banku i należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prow a-
dzonej działalności, a także zapewnienie skutecznego działania mechanizmów wykrywania naruszeń; 
2) szczegółowy zakres polityki wynagrodzeń i sposób jej ustalania, mając na względzie potrzebę zapewnienia właści-
wego funkcjonowania w banku polityki wynagrodzeń, w tym wyeliminowania negatywnego wpływu systemów w y-
nagrodzeń na zarządzanie ryzykiem. 
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia, sposób ograniczenia 
rodzajów i form instrumentów niepieniężnych, w jakich – zgodnie z przyjętą polityką wynagrodzeń – jest wypłacany zmienny 
składnik wynagrodzenia, kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i stabilności banku w długim okresie. 
Art. 9g. (uchylony) 
Art. 10. 1. Kontrola wewnętrzna w bankach spółdzielczych zrzeszonych w bankach zrzeszających może być wyk o-
nywana przez bank zrzeszający na zasadach określonych w umowie zrzeszenia. 
2. W przypadku gdy bank zrzeszający lub banki spółdzielcze są uczestnikami systemu ochrony, o którym mowa 
w art. 22b ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach 
zrzeszających (Dz. U. z 2020 r. poz. 449 i 695), zwanej dalej „ustawą o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrz e-
szaniu się i bankach zrzeszających”, kontrola wewnętrzna, o której mowa w art. 9c ust. 2 pkt 3 i art. 9d ust. 2, wykonyw a-
na jest w tych bankach na zasadach określonych w umowie systemu ochrony.  
Art. 10a. 1. Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, jego zastępcy, członkowie Komisji Nadzoru Finans o-
wego, pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego i osoby zatrudnione w Urzędzie Komisji Nadzoru Finansowego 
na podstawie umowy o dzieło, umowy zlecenia albo innych umów o podobnym charakterze, są obowiązani do zachow a-
nia tajemnicy zawodowej. 
2. Tajemnicę zawodową, o której mowa w ust. 1, stanowią wszystkie uzyskane lub wytworzone w związku ze spr a-
wowaniem nadzoru bankowego informacje, których udzielenie, ujawnienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroni o-
ny prawem interes podmiotów, których te informacje bezpośrednio lub pośrednio dotyczą lub utrudnić sprawowanie na d-
zoru bankowego. 
3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, istnieje również po ustaniu stosunków prawnych, o których mowa w ust. 1. 
4. Z zastrzeżeniem ust. 5–8, nie narusza obowiązku, o którym mowa w ust. 1: 
1) udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym dla celów sprawowanego przez te władze nadzoru bankowego; 
1a) udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym dla celów sprawowanego przez te władze nadzoru nad 
rynkiem kapitałowym oraz w sprawach związanych z wykonywaniem tego nadzoru, jeżeli wskutek tego nie zostanie 
naruszony interes gospodarczy Rzeczypospolitej Polskiej, zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji 
tylko na potrzeby sprawowanego nadzoru nad rynkiem kapitałowym lub w sprawach związanych z wykonywaniem 
tego nadzoru, oraz zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza organ nadzoru możliwe jest 
wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego; 
2) złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa; 
3) udzielenie informacji bankowi centralnemu, będącemu w Europejskim Systemie Banków Centralnych, niezbędnych 
do realizacji przez niego zadań ustawowych, w tym zadań dotyczących polityki monetarnej i zapewnienia związanej 
z tym płynności, zadań związanych z nadzorem nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zadań real i-
zowanych w przypadku zagrożenia dla stabilności systemu finansowego; 
4) udzielenie informacji właściwym władzom nadzorczym zainteresowanych państw członkowskich w przypadku 
zagrożenia dla stabilności krajowego systemu finansowego oraz w wykonaniu zobowiązań międzynarodowych Rzeczy-
po
spolitej Polskiej; 
5) udzielenie Komitetowi Stabilności Finansowej, o którym mowa w ustawie o nadzorze makroostrożnościowym, 
informacji niezbędnych do realizacji przez niego zadań ustawowych; 
6) udzielenie instytucjonalnym systemom ochrony, o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013, 
informacji niezbędnych do realizacji ich zadań; 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 1896 
 
 7) udzielenie Europejskiej Radzie do spraw Ryzyka Systemowego, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego lub 
Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych informacji niezbędnych do realizacji ich zadań, 
jeżeli obowiązek taki wynika z przepisów dotyczących utworzenia i działalności tych podmiotów; 
8) udzielenie informacji klientowi banku, na jego wniosek, na potrzeby wszczętego lub planowanego postępowania cywi l-
nego przeciwko bankowi, którego upadłość ogłoszono lub którego likwidacja jest prowadzona zgodnie z art. 147; 
9) udzielenie Radzie Funduszu Wsparcia Kredytobiorców informacji, o której mowa w art. 16a ust. 5 ustawy z dnia 
9 października 2015 r. o wsparciu kredytobiorców, którzy zaciągnęli kredyt mieszkaniowy i znajdują się w trudnej 
sytuacji finansowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2138). 
5. Udostępnianie informacji stanowiących tajemnicę zawodową, obejmujących swym zakresem tajemnicę bankową, jest 
możliwe wyłącznie w trybie i na zasadach określonych dla udostępniania informacji stanowiących tajemnicę bankową. 
6. Udzielenie właściwym władzom nadzorczym państwa niebędącego państwem członkowskim informacji stanowi ą-
cych tajemnicę zawodową właściwych władz nadzorczych państwa członkowskiego może nastąpić jedynie wówczas, gdy 
zapewniona będzie ochrona tych informacji co najmniej równoważna określonej w niniejszym artykule. 
7. Uzyskane od właściwych władz nadzorczych informacje stanowiące tajemnicę zawodową tych władz mogą być 
udzielane jedynie po uzyskaniu zgody tych władz i dla celów określonych tą zgodą. 
8. Zgoda, o której mowa w ust. 7, nie jest wymagana jeżeli informacje uzyskane od właściwych władz nadzorczych 
państwa członkowskiego są przekazywane właściwym władzom nadzorczym innych państw członkowskich lub udzielenie 
informacji jest niezbędne dla celów wykonywania nadzoru bankowego. 
9. Osoby inne niż wymienione w ust. 1, które zapoznały się z informacjami stanowiącymi tajemnicę zawodową, 
w szczególności w przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i ust. 7 i 8, obowiązane są do zachowania tajemnicy z a-
wodowej, o ile z przepisów odrębnych nie wynika obowiązek dalszego udzielania tych informacji. 
10. Przepisy ust. 1–9 stosuje się również do informacji zawartych w dokumentacji przejętej przez Urząd Komisji 
Nadzoru Finansowego w wyniku realizacji porozumienia zawartego na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. 
o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 180, 284, 568 i 695 ). 
Art. 10b.  1. Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości, bez zbędnej zwłoki, informację 
o nałożeniu prawomocnej sankcji administracyjnej, w tym o rodzaju i charakterze naruszenia przepisów prawa, wraz ze 
wskazaniem imienia i nazwiska osoby lub nazwy (firmy) podmiotu, na które nałożono sankcję. 
1a. Komisja Nadzoru Finansowego może podać do publicznej wiadomości informację o nałożeniu sankcji admin i-
stracyjnej przed uprawomocnieniem się decyzji nakładającej tę sankcję, w tym o rodzaju i charakterze naruszenia przep i-
sów prawa, wraz ze wskazaniem:  
1) imienia i nazwiska osoby lub nazwy (firmy) podmiotu,  
2) że decyzja nakładająca sankcję nie jest prawomocna,  
3) czy strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy albo skargę do sądu administracyjnego  
– mając na uwadze cele, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym. 
2. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 1a, są zamieszczane na stronie internetowej Komisji Nadzoru Finansowego 
na okres 5 lat, licząc od dnia jej zamieszczenia, z tym że wskazanie imienia i nazwiska osoby, na którą nałożono sankcję, 
jest zamieszczane na okres nie dłuższy niż rok. 
3. W informacjach, o których mowa w ust. 1 i 1a, Komisja Nadzoru Finansowego nie podaje imienia i nazwiska os o-
by fizycznej, w przypadku gdy opublikowanie tych danych: 
1) byłoby środkiem niewspółmiernym do wagi dokonanego naruszenia; 
2) stanowiłoby zagrożenie dla stabilności rynków finansowych; 
3) zagroziłoby prowadzonemu postępowaniu karnemu lub postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe; 
4) wyrządziłoby niewspółmierną szkodę tej osobie. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informacje o zastos o-
wanych sankcjach administracyjnych. 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 1896 
 
 Art. 11. 1. Do określonych w ustawie decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie udzielenia zg o-
dy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile niniejsza ustawa nie stanowi inaczej. 
2. Decyzje Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie: 
1) wyrażenia oceny, 
2) zezwolenia, 
3) zgody, 
4) nakazania bankowi zmiany lub rozwiązania umowy, 
4a) zakazania wykonywania prawa głosu z akcji banku krajowego lub wykonywania uprawnień podmiotu dominującego, 
5) nakazania sprzedaży akcji w oznaczonym terminie, 
6) odmowy przesłania właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego zawiadomienia, 
7) odmowy powiadomienia właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego, 
8) zakazania instytucji finansowej prowadzenia działalności na terenie państwa goszczącego, 
9) nakazania bankowi wstrzymania wypłat z zysku, 
10) nakazania wstrzymania tworzenia nowych jednostek organizacyjnych banku, oddziału banku zagranicznego lub 
oddziału instytucji kredytowej, 
11) zawieszenia w czynnościach członków zarządu banku lub instytucji finansowej, 
12) ograniczenia zakresu działalności banku, oddziału banku zagranicznego lub oddziału instytucji kredytowej, 
13) nałożenia kary finansowej na bank, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej lub instytucję finansową, 
14) likwidacji banku lub oddziału banku zagranicznego, 
15) określenia zakresu uprawnień likwidatora lub innej osoby wyznaczonej przez właściwe władze nadzorcze państwa 
członkowskiego do przeprowadzenia likwidacji instytucji kredytowej, 
16) odwołania członka zarządu lub rady nadzorczej banku, 
17) nałożenia na członków zarządu banku lub instytucji finansowej oraz na władze oddziału instytucji kredytowej kary 
pieniężnej, 
18) zakazania udzielania lub ograniczenia udzielania kredytów i pożyczek pieniężnych akcjonariuszom (członkom) oraz 
członkom zarządu, rady nadzorczej i pracownikom banku, 
19) żądania zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia, 
20) (uchylony) 
20a) zalecenia bankowi przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie płynności zgodnie z art. 138 ust. 1 pkt 1a, 
21) zalecenia bankowi utrzymywania dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych zgodnie z art. 138 ust. 1 pkt 2a, 
22) ustanowienia i odwołania kuratora, 
23) ustanowienia zarządu komisarycznego, 
24) przejęcia banku przez inny bank za zgodą banku przejmującego, 
25) wystąpienia do Rady Ministrów o likwidację banku państwowego, 
26) odwołania likwidatora banku wyznaczonego przez bank, 
27) zawieszenia działalności banku, 
28) uznania oddziału instytucji kredytowej za istotny 
– mają moc ostatecznych decyzji administracyjnych i podlegają natychmiastowemu wykonaniu. 
3. O ile ustawa nie stanowi inaczej, termin wydania określonych w niej opinii wynosi 30 dni. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 1896 
 
 Art. 11a. Do postępowań przed Komisją Nadzoru Finansowego, prowadzonych na podstawie przepisów rozdziału 12 
części AA nie stosuje się przepisów art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego. 
Art. 11b. 1. Doręczanie pism w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów rozdziału 12 części AA może 
następować za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. 
o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2020 r. poz. 344) na adres poczty elektronicznej podany uprzednio 
Komisji Nadzoru Finansowego przez bank. Do tych postępowań przepisu art. 391 Kodeksu postępowania administracy j-
nego nie stosuje się. 
2. Bank, podejmując działalność, przekazuje w terminie 14 dni Komisji Nadzoru Finansowego adres poczty elektr o-
nicznej do doręczeń w postępowaniach, o których mowa w ust. 1 zdanie pierwsze, a także zapewnia sobie możliwość 
identyfikacji pod adresem elektronicznej skrzynki podawczej w systemie teleinformatycznym Komisji Nadzoru Finans o-
wego oraz podpisywania urzędowych poświadczeń odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346, 568, 695 i 1517). 
3. Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o zmianie adresu poczty elektronicznej, o którym mowa w ust. 1. 
W razie niezawiadomienia Komisji Nadzoru Finansowego o zmianie adresu poczty elektronicznej doręczenie pisma pod 
wcześniej podany adres poczty elektronicznej ma skutek prawny. Do postępowań, o których mowa w ust. 1 zdanie pier w-
sze, przepisu art. 41 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. 
4. W przypadku ustanowienia pełnomocnika pełnomocnictwo powinno określać adres poczty elektronicznej do dor ę-
czeń. W przypadku braku wyznaczenia adresu poczty elektronicznej do doręczeń w pełnomocnictwie doręczenie pisma 
pod adres poczty elektronicznej banku, który ustanowił pełnomocnika, ma skutek prawny. W przypadku zmiany adresu 
poczty elektronicznej określonego w pełnomocnictwie przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
5. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym mowa w art. 46 § 4 
pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, doręczenie uważa się za dokonane po upływie 2 dni roboczych, licząc od 
dnia wysłania zawiadomienia, o którym mowa w art. 46 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. 
Rozdział 2 
Tworzenie i organizacja banków oraz oddziałów i przedstawicielstw banków 
Art. 12. Banki mogą być tworzone jako banki państwowe, banki spółdzielcze lub banki w formie spółek akcyjnych. 
Art. 13. 1. Założycielami banku w formie spółki akcyjnej mogą być osoby prawne i osoby fizyczne, z tym że zał o-
życieli nie może być mniej niż 3. 
2. Założycielami banku spółdzielczego mogą być tylko osoby fizyczne w liczbie wymaganej dla założenia spółdzie l-
ni, określonej ustawą – Prawo spółdzielcze. 
3. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do banku, którego założycielem jest Skarb Państwa, bank krajowy, instytucja 
kredytowa, bank zagraniczny, krajowy lub zagraniczny zakład ubezpieczeń, krajowy lub zagraniczny zakład reasekuracji 
lub międzynarodowa instytucja finansowa. 
Art. 13a. Zarząd banku działa i wykonuje swoje funkcje w siedzibie określonej w statucie banku. 
Art. 13b.  Komisja Nadzoru Finansowego gromadzi informacje publikowane przez banki zgodnie z art. 435 ust. 2 
lit. c rozporządzenia nr 575/2013 i wykorzystuje je do analizy porównawczej praktyk zapewniających różnorodność 
w składzie organów banku. Zgromadzone informacje oraz wyniki dokonanych analiz Komisja Nadzoru Finansowego 
przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego. 
A. Banki państwowe 
Art. 14. 1. Bank państwowy może być utworzony przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia. W tym samym 
trybie następuje likwidacja banku państwowego. 
1a. Utworzenie albo likwidacja banku państwowego wymaga zasięgnięcia opinii Komisji Nadzoru Finansowego, 
z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 147 ust. 1 pkt 2. 
2. Rozporządzenie Rady Ministrów o utworzeniu banku państwowego określa nazwę, siedzibę, przedmiot i zakres 
działania banku, jego fundusze statutowe, w tym środki wydzielone z majątku Skarbu Państwa, które stają się majątkiem 
banku. 
3. Bank państwowy nie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. 
Art. 14a. Bank państwowy nie jest przedsiębiorstwem państwowym, państwową jednostką organizacyjną ani je d-
nostką sektora finansów publicznych w rozumieniu odrębnych przepisów. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 1896 
 
 Art. 15. 1. Organami banku państwowego są rada nadzorcza i zarząd. 
2. Członkowie zarządów lub rad nadzorczych nie mogą zajmować się działalnością konkurencyjną. W szczególności 
nie mogą być członkami zarządu lub rady nadzorczej innego banku, chyba że bank państwowy jest akcjonariuszem tego 
banku. 
Art. 16. 1. Radę nadzorczą powołuje się na okres 3 lat spośród osób posiadających odpowiednie kwalifikacje z z a-
kresu finansów. Przewodniczącego rady nadzorczej powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów. 
2. Członkowie rady nadzorczej są powoływani przez Prezesa Rady Ministrów spośród osób niebędących członkami 
zarządu tego banku. Odwołanie członków rady nadzorczej następuje w takim samym trybie, w jakim zostali powołani. 
Art. 17. 1. Prezesa zarządu banku państwowego powołuje i odwołuje rada nadzorcza. 
2. Pozostałych członków zarządu banku powołuje i odwołuje rada nadzorcza, na wniosek prezesa zarządu banku. 
3. Powołanie prezesa zarządu oraz jednego członka zarządu następuje za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. 
Przepisy art. 22b stosuje się odpowiednio. 
Art. 18. 1. Rada nadzorcza sprawuje nadzór nad działalnością banku państwowego, zatwierdza przedstawione przez 
Zarząd sprawozdanie finansowe oraz podział zysku i sposób pokrycia strat, a także przyjmuje sprawozdania z działalności 
banku, udziela zarządowi banku zaleceń oraz może zawieszać w czynnościach członków zarządu banku. 
2. Z zastrzeżeniem ust. 1, zarząd banku rozpatruje sprawy dotyczące działalności banku oraz podejmuje w tych 
sprawach uchwały, których wykonanie zapewnia prezes zarządu banku. 
3. Rada nadzorcza uchyla uchwałę zarządu banku w razie stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub st a-
tutem banku. 
4. Prezes zarządu banku państwowego reprezentuje bank, przewodniczy zarządowi banku oraz organizuje działa l-
ność banku. 
5. Szczegółowy zakres działania rady nadzorczej i zarządu oraz osoby uprawnione do reprezentowania banku określa 
statut banku państwowego. 
Art. 19.5) Statut bankowi państwowemu nadaje, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw aktywów 
państwowych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji 
Nadzoru Finansowego, mając na uwadze potrzebę sprawnej realizacji zadań przez bank państwowy. 
B. Banki spółdzielcze 
Art. 20. 1. Bankiem spółdzielczym jest bank w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzie l-
czych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających. 
2. Statut banku spółdzielczego pod rygorem nieważności powinien być sporządzony w formie aktu notarialnego. 
Art. 20a. 1. Do banku spółdzielczego stosuje się odpowiednio przepisy art. 22–22b i art. 22d, z tym że w przypadku 
banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym: 
1) członkiem zarządu, o którym mowa w art. 22a ust. 4, jest prezes zarządu; 
2) przepisu art. 22a ust. 6 pkt 1 nie stosuje się; 
3) przepis art. 22b stosuje się wyłącznie do powołania prezesa zarządu. 
2. Na wniosek banku spółdzielczego zrzeszonego w banku zrzeszającym Komisja Nadzoru Finansowego może w y-
razić zgodę na wyodrębnienie stanowiska członka zarządu, o którym mowa w art. 22a ust. 4. Przepis art. 22b stosuje się 
odpowiednio. 
C. Banki w formie spółek akcyjnych 
Art. 21. Do utworzenia i działalności banku w formie spółki akcyjnej stosuje się przepisy Kodeksu spółek handl o-
wych, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. 
Art. 22. 1. Funkcję organu nadzoru pełni w banku rada nadzorcza składająca się co najmniej z pięciu osób fizycznych. 
2. Członków rady nadzorczej banku powołuje i odwołuje walne zgromadzenie, uwzględniając ocenę spełniania w y-
mogów, o których mowa w art. 22aa. 
                                                           
5) W brzmieniu ustalonym przez art. 17 pkt 1  ustawy z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 284), która weszła w życie z dniem 29 lutego 20 20 r. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 1896 
 
 3. Bank niezwłocznie po powołaniu rady nadzorczej i dokonaniu zmiany jej składu przekazuje Komisji Nadzoru 
Finansowego informację o składzie rady nadzorczej i zmianie jej składu oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 2, 
informację o spełnieniu przez członków rady nadzorczej, których dotyczy informacja, wymogów określonych w art. 22aa. 
Art. 22a. 1. Zarząd banku składa się co najmniej z trzech osób fizycznych powoływanych i odwoływanych przez radę 
nadzorczą, z zastrzeżeniem art. 22b. Rada nadzorcza, powołując lub odwołując członków zarządu banku, uwzględnia 
ocenę spełniania wymogów, o których mowa w art. 22aa. 
2. Rada nadzorcza niezwłocznie po powołaniu zarządu i po dokonaniu zmiany jego składu przekazuje Komisji Na d-
zoru Finansowego informację o składzie zarządu i zmianie jego składu oraz wynikającą z oceny, o której mowa w ust. 1, 
informację o spełnieniu przez członków zarządu wymogów, o których mowa w art. 22aa. Rada nadzorcza informuje K o-
misję Nadzoru Finansowego także o zatwierdzeniu i zmianie wewnętrznego podziału kompetencji w zarządzie banku. 
3. Prezes zarządu kieruje pracami zarządu. Prezesowi zarządu podlega komórka audytu wewnętrznego. 
4. W zarządzie banku wyodrębnia się stanowisko członka zarządu nadzorującego lub stanowiska członków zarządu 
nadzorujących zarządzanie ryzykiem istotnym w działalności banku. 
5. Zarząd banku ustala, a rada nadzorcza zatwierdza wewnętrzny podział kompetencji w zarządzie banku. 
6. W ramach wewnętrznego podziału kompetencji w zarządzie banku: 
1) nie mogą być łączone funkcje prezesa zarządu oraz członka zarządu, o którym mowa w ust. 4; 
2) prezesowi zarządu banku nie może być powierzony nadzór nad obszarem działalności banku stwarzającym ryzyko 
istotne w działalności banku; 
3) członkowi zarządu banku, o którym mowa w ust. 4, nie może być powierzony nadzór nad obszarem działalności 
banku stwarzającym ryzyko, którym zarządzanie nadzoruje; 
4) poza kompetencjami, o których mowa w ust. 3 i 4, należy przyporządkować kompetencje w zakresie nadzoru nad: 
a) ryzykiem braku zgodności działalności banku z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi i standardami 
rynkowymi, 
b) obszarem rachunkowości i sprawozdawczości finansowej, w tym kontroli finansowej. 
Art. 22aa. 1. Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku powinni mieć wiedzę, umiejętności i doświadczenie, o d-
powiednie do pełnionych przez nich funkcji i powierzonych im obowiązków, oraz dawać rękojmię należytego wykon y-
wania tych obowiązków. Rękojmia, o której mowa w zdaniu poprzedzającym, odnosi się w szczególności do reputacji, 
uczciwości i rzetelności danej osoby oraz zdolności do prowadzenia spraw banku w sposób ostrożny i stabilny. 
2. Liczba funkcji członka zarządu lub rady nadzorczej pełnionych jednocześnie przez członka zarządu lub rady 
nadzorczej banku powinna być uzależniona od indywidualnych okoliczności oraz charakteru, skali i stopnia złożoności 
działalności banku. 
3. Członek zarządu lub rady nadzorczej banku istotnego może pełnić jednocześnie nie więcej niż: 
1) jedną funkcję członka zarządu i dwie funkcje członka rady nadzorczej albo 
2) cztery funkcje członka rady nadzorczej. 
4. Za jedną funkcję, o której mowa w ust. 3, uznaje się: 
1) funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w podmiotach należących do tej samej grupy kapitałowej 
w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 44 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 
1571, 1655 i 1680 oraz z 2020 r. poz. 568); 
2) funkcje członka zarządu lub rady nadzorczej pełnione w: 
a) podmiotach objętych tym samym instytucjonalnym systemem ochrony spełniającym warunki, o których mowa 
w art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013, lub 
b) podmiotach, w których bank posiada znaczny pakiet akcji, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia 
nr 575/2013. 
5. Przepisu ust. 3 nie stosuje się do funkcji pełnionych przez członka zarządu lub rady nadzorczej banku w podmi o-
tach nieprowadzących działalności gospodarczej, jak również do reprezentantów Skarbu Państwa. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 1896 
 
 6. Na wniosek rady nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego, biorąc pod uwagę w szczególności zakres, skalę 
i złożoność działalności prowadzonej przez bank, może wyrazić zgodę na pełnienie przez członka zarządu lub rady na d-
zorczej banku istotnego jednej dodatkowej funkcji członka rady nadzorczej ponad ograniczenia przewidziane w ust. 3 i 4, 
jeżeli nie zagrozi to należytemu wykonywaniu przez członka zarządu lub rady nadzorczej powierzonych mu obowiązków 
w banku. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o wydanych zgodach. 
7. Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku są obowiązani pełnić swoje funkcje w sposób uczciwy i rzetelny oraz 
kierować się niezależnością osądu, aby zapewnić skuteczną ocenę i weryfikację podejmowania i wykonania decyzji zwi ą-
zanych z bieżącym zarządzaniem bankiem. 
8. Bank jest obowiązany zapewnić środki niezbędne do przygotowania członków zarządu i rady nadzorczej banku do 
pełnienia przez nich funkcji i środki niezbędne do ich szkolenia. 
9. Przy wyborze kandydatów na członków zarządu lub rady nadzorczej banku właściwy organ banku uwzględnia 
cechy i kompetencje istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia prawidłowości realizacji zadań przez zarząd lub radę 
nadzorczą. 
10. W celu zapewnienia ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem, bank identyfikuje inne niż wymienione w ust. 1 
kluczowe funkcje w banku, z którymi związany jest zakres obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności umożliwiający 
wywieranie znaczącego wpływu na kierowanie bankiem. Bank zapewnia, że osoby pełniące te funkcje spełniają odp o-
wiednio wymagania określone w ust. 1. 
11. Bank żąda od kandydata na członka zarządu lub rady nadzorczej oraz od osoby ubiegającej się o pełnienie innej 
kluczowej funkcji w banku przedłożenia: 
1) dokumentów lub oświadczeń dotyczących: 
a) zmiany imienia, nazwiska lub obywatelstwa, 
b) sytuacji materialnej i stanu majątku; 
2) informacji niezbędnych do oceny spełniania warunków określonych w ust. 1, dotyczących: 
a) adresu zamieszkania lub pobytu, 
b) wykształcenia, zawodu, umiejętności i doświadczenia zawodowego, w tym dotychczasowego przebiegu pracy 
zawodowej, ukończonych szkoleń zawodowych, miejsca i stanowiska pracy oraz funkcji pełnionych w organach 
podmiotów sektora finansowego, 
c) postępowań karnych i postępowań w sprawach o przestępstwa skarbowe prowadzonych przeciwko kandydatowi 
na członka zarządu lub rady nadzorczej lub osobie ubiegającej się o pełnienie innej kluczowej funkcji w banku, 
d) nałożonych sankcji administracyjnych, 
e) sankcji administracyjnych nałożonych na inne podmioty w związku z zakresem odpowiedzialności kandydata na 
członka zarządu lub rady nadzorczej lub osoby ubiegającej się o pełnienie innej kluczowej funkcji w banku, 
f) postępowań sądowych, które mogą mieć negatywny wpływ na reputację kandydata na członka zarządu lub rady 
nadzorczej lub osoby ubiegającej się o pełnienie innej kluczowej funkcji w banku, oraz postępowań administr a-
cyjnych, dyscyplinarnych lub egzekucyjnych, w których występował lub występuje jako strona, 
g) znajomości języka polskiego oraz języków obcych, 
h) sposobu działania w życiu, środowisku i kontaktach zawodowych oraz sposobu zachowania się wobec osób p o-
krzywdzonych przez jego działania. 
12. Dane osobowe, o których mowa w ust. 11, przechowuje się nie dłużej niż przez okres 25 lat. 
Art. 22b.  1. Powołanie prezesa zarządu banku i członka zarządu banku, o którym mowa w art. 22a ust. 4, a także 
powierzenie funkcji członka zarządu banku, o którym mowa w tym przepisie, powołanemu członkowi zarządu następuje 
za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego. Z wnioskiem o wyrażenie zgody występuje rada nadzorcza. 
2. Rada nadzorcza banku, wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przekazuje informacje i oświadczenia osób 
wskazanych w tym przepisie, odnoszące się do okresu ostatnich 5 lat, dotyczące: 
1) identyfikacji tych osób; 
2) wiedzy, umiejętności i doświadczenia tych osób, a w szczególności wykształcenia, przebiegu pracy zawodowej 
i ukończonych szkoleń zawodowych; 
3) funkcji pełnionych w organach innych podmiotów; 
4) karalności tych osób, prowadzonych przeciwko nim postępowań karnych i postępowań w sprawach o przestępstwa 
skarbowe; 
5) sankcji administracyjnych nałożonych na te osoby lub inne podmioty w związku z zakresem odpowiedzialności tych 
osób; 
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 1896 
 
 6) postępowań sądowych, które mogą mieć negatywny wpływ na sytuację finansową tych osób, oraz postępowań adm i-
nistracyjnych, dyscyplinarnych lub egzekucyjnych, w których te osoby występowały lub występują jako strona; 
7) znajomości języka polskiego; 
8) innych okoliczności mogących mieć wpływ na ocenę spełniania przez te osoby wymogów określonych w art. 22aa. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli osoba, której dotyczy 
wniosek o wyrażenie zgody: 
1) nie spełnia wymogów określonych w art. 22aa; 
2) była karana za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, z wyłączeniem przestępstw ściganych z oskarżenia 
prywatnego; 
3) nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 138 ust. 4a – w przypadku osoby pełniącej funkcję członka zarządu 
banku; 
4) nie posiada udowodnionej znajomości języka polskiego. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego odstąpi, w drodze decyzji wydanej na wniosek rady nadzorczej banku, od wym o-
gu udowodnionej znajomości języka polskiego, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, jeżeli nie jest to niezbędne ze względów 
nadzoru ostrożnościowego, biorąc w szczególności pod uwagę poziom dopuszczalnego ryzyka lub zakres działalności 
banku. 
5. (uchylony) 
6. Jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w ust. 3, przepisu ust. 1 nie stosuje się do powołania na kolejną kadencję 
osób wymienionych w ust. 1 oraz do powołania w skład pierwszego zarządu banku osób zatwierdzonych w zezwoleniu na 
utworzenie tego banku. 
7. Decyzja, o której mowa w ust. 1, może określać termin, do którego powinno nastąpić powołanie lub powierzenie 
funkcji, o którym mowa w ust. 1. W przypadku niedotrzymania tego terminu decyzja wygasa. Przepisu art. 162 § 3 Kodeksu 
postępowania administracyjnego nie stosuje się. 
Art. 22c. 1. Protokół z walnego zgromadzenia sporządzany jest zgodnie z art. 421 Kodeksu spółek handlowych oraz 
powinien zawierać: 
1) treść wniosków zgłaszanych w trakcie walnego zgromadzenia; 
2) imię i nazwisko osoby zgłaszającej wniosek; 
3) imię i nazwisko lub firmę osoby, w imieniu której został zgłoszony wniosek; 
4) rozstrzygnięcie w sprawie wniosku. 
2. Protokół, o którym mowa w ust. 1, powinien być przekazany Komisji Nadzoru Finansowego w terminie 14 dni od 
dnia zakończenia walnego zgromadzenia. 
Art. 22d. 1. W przypadku gdy członek rady nadzorczej lub zarządu banku nie spełnia wymogów określonych w art. 22aa , 
Komisja Nadzoru Finansowego może wystąpić do właściwego organu banku z wnioskiem o jego odwołanie. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego może zawiesić w czynnościach członka rady nadzorczej lub zarządu banku, o któ-
rych mowa w ust. 1, do czasu podjęcia przez właściwy organ banku uchwały w sprawie wniosku o jego odwołanie. 
3. Rada nadzorcza może delegować członka rady nadzorczej, na okres nie dłuższy niż trzy miesiące, do czasowego 
wykonywania czynności członka zarządu, który został zawieszony. 
Art. 23. (uchylony) 
Art. 24. (uchylony) 
Art. 25. 1. Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio, nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku 
krajowego w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie odpowiednio 10%, 20%, jednej trzeciej, 50% ogólnej 
liczby głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale zakładowym, jest obowiązany każdorazowo zawiadomić  
Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze ich nabycia albo objęcia. Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośre d-
nio, stać się podmiotem dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie albo objęcie akcji lub praw 
z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej większość ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, obowiązany 
jest każdorazowo zawiadomić o tym zamiarze Komisję Nadzoru Finansowego. 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 1896 
 
 1a. Bank, którego akcje zostały dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym, przekazuje Komisji Nadzoru Fina n-
sowego informację o akcjonariuszach posiadających akcje lub prawa z akcji w wysokości, o której mowa w ust. 1, zawi e-
rającą imiona i nazwiska albo nazwy tych akcjonariuszy oraz liczbę akcji lub praw z akcji, co najmniej raz na 12 miesięcy. 
2. Za pośrednio stającego się podmiotem dominującym banku krajowego albo pośrednio nabywającego lub obejm u-
jącego akcje lub prawa z akcji banku krajowego uważa się podmiot dominujący w stosunku do podmiotu, który bezp o-
średnio staje się podmiotem dominującym banku krajowego albo nabywa lub obejmuje akcje lub prawa z akcji banku 
krajowego bezpośrednio, jak również podmiot, który podejmuje działania powodujące, że stanie się on podmiotem dom i-
nującym w stosunku do podmiotu, który jest podmiotem dominującym banku krajowego albo posiada akcje lub prawa 
z akcji banku krajowego. 
3. W przypadku gdy podmiot, który zamierza: 
1) bezpośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub stać się podmiotem dominującym banku 
krajowego, jest podmiotem zależnym, zawiadomienie składa tylko ten podmiot łącznie z jego pierwotnym podmi o-
tem dominującym; 
2) pośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji banku krajowego lub stać się podmiotem dominującym banku 
krajowego, jest podmiotem zależnym, zawiadomienie składa tylko jego pierwotny podmiot dominujący. 
4. Obowiązek zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także: 
1) zastawnika i użytkownika akcji, jeżeli zgodnie z art. 340 § 1 Kodeksu spółek handlowych są oni uprawnieni do w y-
konywania prawa głosu z akcji; 
2) podmiotu, który uzyskał prawo głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach określonych w ust. 1 w wyniku zd a-
rzeń innych niż objęcie lub nabycie akcji lub praw z akcji banku krajowego, w szczególności w wyniku zmiany st a-
tutu lub w następstwie wygaśnięcia uprzywilejowania lub ograniczenia akcji co do prawa głosu, a także nabycia akcji 
lub praw z akcji banku krajowego w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie poziomów określonych 
w ust. 1 w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale zakładowym w wyniku dziedz i-
czenia. 
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, obowiązek złożenia zawiadomienia powstaje przed przystąpieniem do 
wykonywania prawa głosu z akcji albo wykonywania uprawnień podmiotu dominującego wobec banku krajowego. Prz e-
pisy art. 25a–25n stosuje się odpowiednio. 
6. Do podmiotów, o których mowa w ust. 4, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. 
7. Przepisy ust. 1–6 i 9 stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym dwa lub więcej podmiotów działa w poro-
zumieniu, którego przedmiotem jest wykonywanie prawa głosu z akcji na poziomach określonych w ust. 1 lub wykon y-
wanie uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego. 
8. W przypadku działania w porozumieniu, o którym mowa w ust. 7, zawiadomienie składają wszystkie strony por o-
zumienia łącznie. 
9. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy nabycie albo objęcie akcji banku krajowego dokonywane jest 
przez bank krajowy, instytucję kredytową, dom maklerski lub firmę inwestycyjną mającą siedzibę na terytorium innego 
państwa członkowskiego, w wykonaniu umowy o gwarancję emisji, o której mowa w art. 14a ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 
2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu 
oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 623, 1655, 1798 i 2217), jeżeli: 
1) prawa z akcji nie są wykonywane w celu ingerencji w zarządzanie bankiem krajowym oraz 
2) akcje banku krajowego zostaną zbyte w ciągu roku od dnia ich nabycia albo objęcia. 
Art. 25a. 1. Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, przekazuje wraz z zawiadomieniem 
informację o posiadanych bezpośrednio lub pośrednio akcjach lub prawach z akcji banku krajowego, o którym mowa 
w art. 25 ust. 1, jak również o podmiotach dominujących tego podmiotu i zawartych przez ten podmiot porozumieniach 
oraz o pozostawaniu przez ten podmiot w stanach faktycznych lub prawnych pozwalających innym podmiotom na wyk o-
nywanie praw z akcji banku krajowego lub wykonywanie uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego. 
2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wskazuje w zawiadomieniu sposób realizacji zamiaru, którego dotyczy zawi a-
domienie oraz przedkłada dowody wskazujące na istnienie zamiaru objętego zawiadomieniem, w szczególności stosowną 
umowę lub porozumienie, a w przypadku gdy zamiar ma zostać zrealizowany na rynku regulowanym – stosowne oświa d-
czenie w tym zakresie. 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 1896 
 
 3. W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie jest: 
1) zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną, spółką zarządzającą lub 
zarządzającym z UE, którzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa członko w-
skiego, lub 
2) podmiotem dominującym lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku do zakładu ubezpieczeń, zakładu 
reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej lub zarządzającego z UE, którzy 
uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego 
– zawiadomienie zawiera odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą w szczególności nazwę i siedzibę zakładu 
ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej lub zarządzającego 
z UE, o których mowa w pkt 2; jeżeli nie zachodzą okoliczności wymienione w pkt 1 i 2, zawiadomienie zawiera stoso w-
ne oświadczenie w tym zakresie. 
Art. 25b.  1. Podmiot, składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, przedstawia wraz z zawiadomi e-
niem informacje dotyczące: 
1) identyfikacji podmiotu składającego zawiadomienie, osób zarządzających jego działalnością oraz osób przewidzi a-
nych do objęcia funkcji członków zarządu banku krajowego – o ile podmiot składający zawiadomienie planuje 
zmiany w tym zakresie; 
2) identyfikacji banku krajowego, o którym mowa w art. 25 ust. 1; 
3) działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego zawiadomienie i osób, o których mowa 
w pkt 1, a w szczególności przedmiotu tej działalności, zakresu i miejsca jej prowadzenia oraz dotychczasowego jej 
przebiegu, a także wykształcenia posiadanego przez podmiot składający zawiadomienie, będący osobą fizyczną, 
i osób, o których mowa w pkt 1; 
4) grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, a w szczególności jej struktury, należących do niej po d-
miotów, prawnych i faktycznych powiązań kapitałowych, finansowych i osobowych z innymi podmiotami; 
5) sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie; 
6) skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, postępowań warunkowo umorzonych oraz zakończonych uk a-
raniem postępowań dyscyplinarnych, jak również innych zakończonych postępowań administracyjnych i cywilnych, 
dotyczących podmiotu składającego zawiadomienie lub osób, o których mowa w pkt 1, mogących mieć wpływ na 
ocenę podmiotu składającego zawiadomienie w świetle kryteriów określonych w art. 25h ust. 2; 
7) toczących się postępowań karnych o przestępstwo umyślne – z wyłączeniem przestępstw ściganych z oskarżenia 
prywatnego – lub postępowań w sprawie o przestępstwo skarbowe, jak również innych toczących się postępowań 
administracyjnych, dyscyplinarnych i cywilnych, mogących mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego zawiad o-
mienie w świetle kryteriów określonych w art. 25h ust. 2, a prowadzonych przeciwko podmiotowi składającemu z a-
wiadomienie lub osobom, o których mowa w pkt 1, lub postępowań związanych z działalnością tego podmiotu lub 
tych osób; 
8) działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji w liczbie zapewniającej osiągnięcie lub prz e-
kroczenie poziomów określonych w art. 25 ust. 1 albo stania się podmiotem dominującym banku krajowego, 
a w szczególności docelowego udziału w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu banku krajowego, zwi ą-
zanych z tym udziałem uprawnień, sposobu i źródeł finansowania nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji, zawa r-
tych w związku z tymi działaniami umów oraz działania w porozumieniu z innymi podmiotami; 
9) zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej działalności banku krajowego, w szcze-
gólności w zakresie planów marketingowych, operacyjnych, finansowych oraz dotyczących organizacji i zarządz a-
nia, z uwzględnieniem zobowiązań, o których mowa w art. 25h ust. 3. 
2. Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także informacje w zakresie określonym 
w ust. 1 pkt 6 i 7, nie są wymagane w odniesieniu do podmiotu składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego 
działalnością, jeżeli podmiot składający zawiadomienie jest bankiem krajowym, instytucją kredytową, zakładem ubezpi e-
czeń, zakładem reasekuracji, domem maklerskim, firmą inwestycyjną, spółką zarządzającą lub zarządzającym z UE, kt ó-
rzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności w państwie członkowskim, o ile okoliczność ta zostanie wykazana 
w zawiadomieniu. 
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty, które należy z a-
łączyć do zawiadomienia w celu przedstawienia informacji określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie propo r-
cjonalności wymaganych informacji w zależności od zamierzonego wpływu podmiotu składającego zawiadomienie na 
zarządzanie bankiem krajowym. 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 1896 
 
 Art. 25c. 1. Zawiadomienie i załączane dokumenty powinny być sporządzone w języku polskim lub przetłumaczone 
na język polski. Tłumaczenie powinno być sporządzone przez tłumacza przysięgłego lub właściwego konsula Rzeczy-
pospolitej Polskiej. 
2. Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem powinny być zalegalizowane przez konsula Rzeczypospolitej Polskiej. 
Obowiązku legalizacji nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi 
inaczej. 
Art. 25d.  W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo kraju właściwego nie przewiduje sporządzania 
wymaganych dokumentów podmiot składający zawiadomienie lub osoba, której sprawa dotyczy, może, w miejsce tych 
dokumentów, złożyć stosowne oświadczenie, zawierające wymagane informacje. 
Art. 25e. 1. Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, mający miejsce zamieszkania lub 
siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązany jest ustanowić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
pełnomocnika do doręczeń w toku postępowania w przedmiocie zawiadomienia. 
2. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, pisma w toku postępowania pozostawia się w aktach 
sprawy ze skutkiem doręczenia, z wyłączeniem decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie zawiadomienia. O skutku, 
o którym mowa w zdaniu poprzedzającym, Komisja Nadzoru Finansowego informuje pisemnie podmiot składający z a-
wiadomienie. 
Art. 25f. W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1, jest podmiotem, 
o którym mowa w art. 25a ust. 3 pkt 1 lub 2, Komisja Nadzoru Finansowego występuje na piśmie do właściwych władz 
nadzorczych o przekazanie informacji w zakresie określonym w art. 25h ust. 2, w celu ustalenia, czy zachodzi przesłanka, 
o której mowa w art. 25h ust. 1 pkt 3. 
Art. 25g. 1. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia, nie później jednak niż 
w terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie pisemnej jego otrzymanie. 
2. W przypadku stwierdzenia braków w zawiadomieniu lub gdy nie zostały załączone do niego wymagane inform a-
cje lub dokumenty, Komisja Nadzoru Finansowego wzywa podmiot składający zawiadomienie do uzupełnienia tych br a-
ków w wyznaczonym terminie. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie po otrzymaniu informacji lub dokumentów stanowiących uzupełni e-
nie zawiadomienia, nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie pisemnej ich otrzymanie. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego, wraz z potwierdzeniem otrzymania zawiadomienia i wszystkich wymaganych 
informacji i dokumentów, informuje podmiot składający zawiadomienie o dacie upływu terminu na doręczenie decyzji 
w przedmiocie sprzeciwu , o której mowa w art. 25h ust. 1. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego może, przed upływem 50. dnia roboczego terminu na doręczenie decyzji w przedmi o-
cie sprzeciwu, pisemnie wezwać podmiot składający zawiadomienie do przekazania dodatkowych niezbędnych informacji 
lub dokumentów w terminie 20 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, a w przypadku gdy: 
1) miejsce zamieszkania lub siedziba podmiotu składającego zawiadomienie znajduje się w państwie niebędącym pa ń-
stwem członkowskim lub nadzór nad nim sprawują władze nadzorcze państwa niebędącego państwem członkowskim 
lub 
2) podmiot składający zawiadomienie nie jest podmiotem podlegającym nadzorowi ubezpieczeniowemu, nadzorowi 
nad rynkiem kapitałowym lub nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez władze nadzorcze państwa członko w-
skiego 
– w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 20 i nie dłuższym niż 30 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, 
wskazując zakres żądanych informacji lub dokumentów. 
6. W przypadku wezwania, o którym mowa w ust. 5, następuje zawieszenie biegu terminu na doręczenie decyzji 
w przedmiocie sprzeciwu, od dnia wysłania wezwania do dnia otrzymania informacji lub dokumentów, nie dłużej jednak 
niż do upływu terminu na przekazanie informacji lub dokumentów. 
7. Komisja Nadzoru Finansowego w formie pisemnej potwierdza otrzymanie informacji lub dokumentów, o których 
mowa w ust. 5, w terminie nie dłuższym niż 2 dni robocze od dnia ich otrzymania. 
8. W przypadku kolejnych wezwań Komisji Nadzoru Finansowego do przekazania dodatkowych informacji lub 
dokumentów nie stosuje się terminów przekazania informacji lub dokumentów, o których mowa w ust. 5. Wezwania te nie 
powodują zawieszenia biegu terminu na doręczenie decyzji w  przedmiocie sprzeciwu. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 1896 
 
 Art. 25h.  1. Komisja Nadzoru Finansowego zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia albo objęcia akcji lub 
praw z akcji lub co do stania się podmiotem dominującym banku krajowego, jeżeli: 
1) podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków w zawiadomieniu lub załącz a-
nych do zawiadomienia dokumentów i informacji; 
2) podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych informacji lub dokumentów żądanych 
przez Komisję Nadzoru Finansowego; 
3) uzasadnione jest to potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem krajowym, z uwagi na możliwy wpływ 
podmiotu składającego zawiadomienie na bank krajowy lub z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu skład a-
jącego zawiadomienie. 
2. W ramach oceny istnienia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru Finansowego bada, czy 
podmiot składający zawiadomienie wykazał, że: 
1) daje rękojmię wykonywania swoich praw i obowiązków w sposób należycie zabezpieczający interesy klientów ba n-
ku krajowego oraz zapewniający bezpieczeństwo środków gromadzonych w banku krajowym; 
2) osoby przewidziane do objęcia w banku stanowisk członków rady nadzorczej i zarządu spełniają wymogi określone 
w art. 22aa; 
3) jest w dobrej kondycji finansowej, w szczególności w odniesieniu do aktualnego zakresu prowadzonej działalności, 
jak również wpływu realizacji planów inwestycyjnych na przyszłą sytuację finansową podmiotu składającego zawi a-
domienie i przyszłą sytuację finansową banku krajowego; 
4) zapewni przestrzeganie przez bank krajowy wymogów ostrożnościowych wynikających z przepisów prawa, w tym 
wymogów w zakresie funduszy własnych, norm płynności, kontroli wewnętrznej, zarządzania ryzykiem, a w szcze-
gólności to, że struktura grupy, której bank stanie się częścią, będzie umożliwiać sprawowanie efektywnego nadzoru 
oraz skuteczną wymianę informacji pomiędzy właściwymi władzami nadzorczymi i ustalenie zakresów właściwości 
tych władz; 
5) środki finansowe związane z nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem innych działań zmierzaj ą-
cych do stania się podmiotem dominującym, powodujących, że bank krajowy stanie się podmiotem zależnym, nie 
pochodzą z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz nie mają związku z finansowaniem terroryzmu ani 
w związku z zamierzonym nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem innych działań zmierzaj ą-
cych do stania się podmiotem dominującym nie zachodzi zwiększone ryzyko popełnienia przestępstwa, a także w y-
stąpienia innych działań, związanych z wprowadzaniem do obrotu środków finansowych pochodzących z nielega l-
nych lub nieujawnionych źródeł lub finansowaniem terroryzmu. 
3. Dokonując oceny, o  której mowa w ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia w szczególności zł o-
żone w związku z postępowaniem zobowiązania podmiotu dotyczące banku krajowego lub ostrożnego i stabilnego nim 
zarządzania. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego może, w terminie określonym w art. 25i ust. 1, wydać decyzję o stwierdzeniu br a-
ku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, jeżeli stwierdzi, że nie zachodzą okoliczności wskazane w ust. 1. 
5. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 4, Komisja Nadzoru Finansowego może ustalić termin nabycia albo obj ę-
cia akcji lub praw z akcji albo uzyskania uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego. 
6. Termin, o którym mowa w ust. 5, może być wydłużony z urzędu lub na wniosek podmiotu składającego zawiad o-
mienie. 
Art. 25i. 1. Komisja Nadzoru Finansowego doręcza decyzję w przedmiocie sprzeciwu, o którym mowa w art. 25h 
ust. 1, w terminie 60 dni roboczych od dnia otrzymania zawiadomienia i wszystkich wymaganych informacji i dokume n-
tów, nie później niż w terminie 2 dni roboczych od dnia jej wydania. 
2. Terminy przewidziane dla doręczenia decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie sprzeciwu uważa się za z a-
chowane, jeżeli przed ich upływem decyzja została nadana w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu 
ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 ). 
Art. 25j. Podmiot składający zawiadomienie może zrealizować zamiar objęty zawiadomieniem, jeżeli Komisja Na d-
zoru Finansowego nie doręczy decyzji w przedmiocie sprzeciwu w terminie 60 dni roboczych, o którym mowa w art. 25i 
ust. 1, albo jeżeli przed upływem tego terminu Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję o stwierdzeniu braku po d-
staw do zgłoszenia sprzeciwu. 
  
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 1896 
 
 Art. 25k.  W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji w przedmiocie sprzeciwu termin, o którym 
mowa w art. 25i ust. 1, biegnie od dnia, w którym Komisji Nadzoru Finansowego doręczono prawomocny wyrok sądu 
administracyjnego. 
Art. 25l. 1. W przypadku nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji: 
1) z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo 
2) pomimo zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu, o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo 
3) przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa 
w art. 25h ust. 1, albo 
4) po wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego terminie na nabycie albo objęcie akcji lub praw z akcji, 
o którym mowa w art. 25h ust. 5 
– z akcji tych nie może być wykonywane prawo głosu, z zastrzeżeniem art. 25m. 
2. W przypadku wykonywania uprawnień podmiotu dominującego banku krajowego: 
1) z naruszeniem przepisu art. 25 ust. 1 albo 
2) w przypadku zgłoszenia przez Komisję Nadzoru Finansowego sprzeciwu, o którym mowa w art. 25h ust. 1, albo 
3) przed upływem terminu uprawniającego Komisję Nadzoru Finansowego do zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa 
w art. 25h ust. 1, albo 
4) uzyskanych po upływie terminu, o którym mowa w art. 25h ust. 5 
– członkowie zarządu banku krajowego powołani przez podmiot dominujący lub będący członkami zarządu, prokurentami 
lub osobami pełniącymi kierownicze funkcje w podmiocie dominującym nie mogą uczestniczyć w czynnościach z zakresu 
reprezentacji banku krajowego; w przypadku gdy nie można ustalić, którzy członkowie zarządu zostali powołani prz ez 
podmiot dominujący, powołanie zarządu jest bezskuteczne od dnia uzyskania przez ten podmiot uprawnień podmiotu 
dominującego banku krajowego, z zastrzeżeniem art. 25m. 
3. Uchwały walnego zgromadzenia banku krajowego podjęte z naruszeniem przepisu ust. 1 są nieważne, chyba że 
spełniają wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. W przypadkach, 
o których mowa w ust. 1, prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia prz y-
sługuje również Komisji Nadzoru Finansowego. Przepis art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio. 
4. Czynności z zakresu reprezentacji banku krajowego podejmowane z udziałem członków zarządu z naruszeniem 
przepisu ust. 2 są nieważne. Przepis art. 58 § 3 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. 
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać 
zbycie akcji banku krajowego w wyznaczonym terminie. 
6. Jeżeli akcje zostaną nabyte lub objęte z naruszeniem przepisu ust. 1 albo nie zostaną zbyte w terminie, o którym 
mowa w ust. 5, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć na akcjonariusza banku krajowego będącego osobą fizyczną 
karę pieniężną do wysokości 20 000 000 zł, a na akcjonariusza będącego osobą prawną karę pieniężną do wysokości 10% 
przychodu wykazanego w ostatnim zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku takiego sprawozd a-
nia – karę finansową w wysokości do 10% prognozowanego przychodu określonego na podstawie sytuacji ekonomiczno-
-finansowej akcjonariusza. W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej przez akcjonariusza albo 
straty, której akcjonariusz uniknął w wyniku naruszenia, karę pieniężną można ustalić w wysokości do dwukrotności 
korzyści albo straty. Komisja Nadzoru Finansowego może także ustanowić w banku krajowym zarząd komisaryczny albo 
uchylić zezwolenie na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku. Przepisy art. 145, art. 147 ust. 3 i art. 153–156 
stosuje się odpowiednio. 
7. Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 6, uwzględnia w szczegó l-
ności zakres i wagę naruszenia, uprzednie naruszenia przepisów ustawy przez akcjonariusza oraz jego sytuację finansową. 
8. W przypadku gdy akcjonariusz jest podmiotem zależnym, za przychód, o którym mowa w ust. 6, przyjmuje się 
przychód za poprzedni rok obrotowy wynikający ze skonsolidowanego sprawozdania finansowego podmiotu dominując e-
go na najwyższym poziomie konsolidacji. 
Art. 25m.  W przypadku gdy wymagają tego interesy klientów banku krajowego, a wnioskodawca wykaże, że nie z a-
chodzi przesłanka, o której mowa w art. 25h ust. 1 pkt 3, Komisja Nadzoru Finansowego może, w szczególnie uzasadni o-
nych przypadkach, w drodze decyzji, wydanej na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego banku krajowego, 
uchylić zakazy, o których mowa w art. 25l ust. 1 lub 2. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje, o których mowa 
w art. 25b ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 1896 
 
 Art. 25n.  1. Jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem krajowym, z uwagi na 
ocenę sytuacji finansowej podmiotu, w tym założyciela banku krajowego, który uzyskał bezpośrednio lub pośrednio pr a-
wo wykonywania głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach określonych w art. 25 ust. 1 albo stał się bezpośrednio 
lub pośrednio podmiotem dominującym banku krajowego, lub z uwagi na możliwy wpływ tego podmiotu na bank, 
a w szczególności w przypadku stwierdzenia, że podmiot ten nie dochowuje zobowiązań, o których mowa w art. 25h 
ust. 3, lub zobowiązań, o których mowa w art. 30 ust. 1b, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, zak a-
zać wykonywania prawa głosu z akcji banku krajowego posiadanych przez ten podmiot lub wykonywania uprawnień 
podmiotu dominującego przysługujących temu podmiotowi. Dokonując oceny, czy zachodzi przesłanka do wydania tego 
zakazu, przepisy art. 25h ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 1b stosuje się odpowiednio. 
2. Uchwała walnego zgromadzenia banku krajowego jest nieważna, jeżeli przy jej podejmowaniu wykonano prawo 
głosu z akcji, w stosunku do których Komisja Nadzoru Finansowego wydała decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba że 
uchwała spełnia wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. Prawo wyt o-
czenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały przysługuje również Komisji Nadzoru Finansowego. Przepis 
art. 425 Kodeksu spółek handlowych stosuje się odpowiednio. 
3. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego wydała na podstawie ust. 1 decyzję w przedmiocie zakazu wykonywania 
uprawnień podmiotu dominującego, przepisy art. 25l ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio. 
4. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, 
nakazać zbycie akcji w wyznaczonym terminie. 
5. Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 4, przepisy art. 25l ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio. 
5a. Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 1, lub założyciel banku krajowego nabył lub objął akcje lub prawa 
z akcji, o których mowa w art. 25 ust. 1, i nie dochowuje zobowiązania, o którym mowa w art. 25h ust. 3 lub art. 30 
ust. 1b, Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nałożyć na ten podmiot lub założyciela banku krajowego 
karę pieniężną do wysokości odpowiadającej wartości tych akcji lub praw z akcji. Wartość akcji lub praw z akcji ustalana 
jest na dzień ich nabycia albo objęcia według wartości godziwej, o której mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o r a-
chunkowości. 
5b. Decyzja, o której mowa w ust. 5a, jest natychmiast wykonalna. 
5c. Komisja Nadzoru Finansowego może określić w decyzji, o której mowa w ust. 5a, że kara pieniężna jest płatna 
w miesięcznych ratach. 
5d. Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 25 ust. 1, lub założyciel banku krajowego wypełni zobowiązanie, o którym 
mowa w art. 25h ust. 3 lub art. 30 ust. 1b, przed upływem terminu wskazanego w decyzji, o której mowa w ust. 5a, Kom i-
sja Nadzoru Finansowego wydaje decyzję o umorzeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 5a: 
1) w całości albo 
2) w części odpowiadającej niezapłaconym przyszłym ratom – w przypadku określonym w ust. 5c. 
6. Na wniosek akcjonariusza lub podmiotu dominującego Komisja Nadzoru Finansowego uchyla decyzję wydaną na 
podstawie ust. 1, jeżeli ustały okoliczności uzasadniające wydanie tej decyzji. 
7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio w przypadku, o którym mowa w art. 25 ust. 7, do podmiotów będących 
stronami porozumienia, o którym mowa w tym przepisie. 
Art. 25na.  W przypadku zaległej kary pieni ężnej, o której mowa w art. 25n ust. 5 lub 5a, Komisja Nadzoru Fina n-
soweg
o może nakazać bankowi, którego akcjonariuszem jest podmiot, na który została nałożona kara, przekazanie na 
poczet zaległej kary wraz z odsetkami wszelkich płatności dokonywanych przez bank na rzecz tego akcjonariusza, 
w kwocie odpowiadającej tej karze wraz z odsetkami. 
Art. 25o. Podmiot, który bezpośrednio lub pośrednio nabył albo objął akcje lub prawa z akcji banku krajowego, jeżeli 
stanowią one wraz z akcjami nabytymi albo objętymi wcześniej pakiet zapewniający osiągnięcie lub przekroczenie progu 
5%, 10%, 20%, 25%, jednej trzeciej, 50%, 66% i 75% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, albo stał się po d-
miotem dominującym banku krajowego, jest każdorazowo obowiązany niezwłocznie powiadomić o tym ten bank. Bank 
zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, niezwłocznie po uzysk a-
niu takiej informacji. W przypadku gdy statut banku krajowego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do 
prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym w wysokości odpowiadającej 
wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń. Przep i-
sy art. 25 ust. 2–7 stosuje się odpowiednio. 
  
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 1896 
 
 Art. 25p.  1. Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć pakiet akcji banku krajowego: 
1) uprawniający do wykonywania ponad 10% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, 
2) w wyniku zbycia którego pozostały w jego posiadaniu pakiet akcji będzie uprawniał do wykonywania mniej niż 
10%, 20%, jednej trzeciej i 50% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu 
– jest obowiązany powiadomić o swoim zamiarze Komisję Nadzoru Finansoweg o. W przypadku gdy statut banku kraj o-
wego przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji co do prawa głosu, powiadomienie powinno również dotyczyć 
udziału w kapitale zakładowym w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiada-
jącej mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń. Podmiot, który stał się bezpośrednio lub pośrednio podmiotem 
dominującym banku krajowego w sposób inny niż przez nabycie albo objęcie akcji lub praw z akcji banku krajowego 
w liczbie zapewniającej większość ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu, jest obowiązany każdorazowo z a-
wiadomić Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze podjęcia działań zmierzających do utraty statusu podmiotu domin u-
jącego. Przepisy art. 25 ust. 2–7 stosuje się odpowiednio. 
2. Bank zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o każdym przypadku zbycia akcji lub utraty statusu podmiotu 
dominującego, o których mowa w ust. 1, niezwłocznie po uzyskaniu takich informacji. 
3. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 25l ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio. 
Art. 25r. Obowiązki, o których mowa w art. 25o i art. 25p ust. 1, stosuje się odpowiednio w przypadku nabycia 
i zbycia obligacji zamiennych na akcje banku krajowego, kwitów depozytowych, jak również innych papierów wartoś-
ciowych, z których wynika prawo lub obowiązek nabycia akcji banku krajowego. 
Art. 25s. Przepisy art. 25–25r stosuje się odpowiednio do banków spółdzielczych będących spółdzielniami osób 
prawnych, których statut przewiduje, inną niż określona w art. 36 § 3 zdanie pierwsze ustawy – Prawo spółdzielcze, zas a-
dę ustalania liczby głosów przysługujących członkom. 
Art. 26. (uchylony) 
Art. 26a. (uchylony) 
Art. 26b.  (uchylony) 
Art. 26c. (uchylony) 
Art. 27. 1. Nabycie lub posiadanie akcji przez podmiot zależny uważa się za nabycie lub posiadanie akcji przez 
podmiot dominujący. 
2. Przepisy niniejszej ustawy nie naruszają przepisów rozdziału 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej 
i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorgan izowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych.  
Art. 28. 1. Akcje banków, z wyłączeniem akcji zdematerializowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 
2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, są akcjami imiennymi. W okresie roku, licząc od daty wpisania banku do rejestru 
przedsiębiorców, zbycie akcji imiennych przez akcjonariuszy wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego. 
2. W razie wykluczenia lub wycofania akcji banku z obrotu na rynku regulowanym zgodnie z przepisami ustawy 
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi lub ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej 
i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, 
akcje na okaziciela podlegają zamianie na akcje imienne.  
3. Do akcji banku krajowego objętych przez założyciela w przypadku, o którym mowa w art. 42a, nie stosuje się 
przepisów art. 336 § 1 i 2 Kodeksu spółek handlowych. 
Art. 29. (uchylony) 
D. Postępowanie przy tworzeniu banków 
Art. 30. 1. Utworzenie banku może nastąpić, jeżeli: 
1) zostało zapewnione wyposażenie banku w: 
a) fundusze własne, których wielkość powinna być dostosowana do rodzaju czynności bankowych przewidzianych 
do wykonywania i rozmiaru zamierzonej działalności, 
b) pomieszczenia posiadające odpowiednie urządzenia techniczne, należycie zabezpieczające przechowywane 
w banku wartości, z uwzględnieniem zakresu i rodzaju prowadzonej działalności bankowej; 
  
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 1896 
 
 2) założyciele dają rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem, osoby przewidziane do objęcia w banku 
stanowisk członków rady nadzorczej oraz zarządu spełniają wymogi określone w art. 22aa, a członkowie zarządu, 
o których mowa w art. 22a ust. 3 i 4, posiadają udowodnioną znajomość języka polskiego; 
3) (uchylony) 
4) przedstawiony przez założycieli plan działalności banku na okres co najmniej trzyletni wskazuje, że działalność ta 
będzie bezpieczna dla środków pieniężnych gromadzonych w banku. 
1a. Komisja Nadzoru Finansowego odstąpi, w drodze decyzji wydanej na wniosek założycieli, od wymogu udowo d-
nionej znajomości języka polskiego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli nie jest to niezbędne ze względów nadzoru 
ostrożnościowego, biorąc w szczególności pod uwagę poziom dopuszczalnego ryzyka lub zakres działalności banku. 
1b. Dokonując w postępowaniu w sprawie zezwolenia na utworzenie banku oceny spełniania przez założycieli w y-
mogu w zakresie rękojmi, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja Nadzoru Finansowego w szczególności uwzględnia 
kryteria określone w art. 25h ust. 2 oraz złożone w związku z postępowaniem zobowiązania założycieli dotyczące tworz o-
nego banku lub ostrożnego i stabilnego nim zarządzania. 
2. Część kapitału założycielskiego może być wniesiona w formie wkładów niepieniężnych w postaci wyposażenia 
i nieruchomości, jeśli będą one bezpośrednio przydatne w prowadzeniu działalności bankowej, z tym że kapitał założ y-
cielski wnoszony w formie pieniężnej nie może być niższy od kwoty określonej w art. 32 ust. 1, a wartość wnoszonych 
wkładów niepieniężnych nie może przekraczać 15% kapitału założycielskiego. 
3. (uchylony) 
4. Komisja Nadzoru Finansowego może w szczególnie uzasadnionych przypadkach wyrazić zgodę na przekroczenie 
limitu, o którym mowa w ust. 2. 
5. Kapitał założycielski banku nie może pochodzić z pożyczki lub kredytu, lub źródeł nieudokumentowanych. 
Art. 30a. Bank w formie spółki akcyjnej i bank spółdzielczy mogą być utworzone po uzyskaniu zezwolenia Komisji 
Nadzoru Finansowego. 
Art. 31. 1. Wniosek do Komisji Nadzoru Finansowego o wydanie zezwolenia na utworzenie banku powinien zawierać: 
1) określenie nazwy i siedziby banku; 
2) określenie czynności bankowych, do których wykonywania bank ma być upoważniony, oraz dane o przedmiocie 
i zakresie zamierzonej działalności, w tym określenie czynności, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1–7 ustawy 
z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 
ust. 2 tej ustawy; 
3) dane dotyczące: 
a) założycieli i osób przewidzianych do objęcia w banku stanowisk członków zarządu oraz rady nadzorczej, 
b) kapitału założycielskiego. 
2. Do wniosku załącza się: 
1) projekt statutu banku; 
2) program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni; 
3) dokumenty dotyczące założycieli i ich sytuacji finansowej, w tym oświadczenia składane przez nich w tym zakresie; 
3a) (uchylony) 
4) opinię właściwych władz nadzorczych kraju siedziby wnioskodawcy, jeżeli założycielem jest bank zagraniczny. 
3. Projekt statutu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, powinien określać w szczególności: 
1) firmę, która powinna zawierać wyodrębniony wyraz „bank” i odróżniać się od nazw innych banków oraz wskaz y-
wać, czy jest to bank państwowy, bank w formie spółki akcyjnej czy bank spółdzielczy; 
2) siedzibę, przedmiot działania i zakres działalności banku z uwzględnieniem czynności, o których mowa w art. 69 
ust. 2 pkt 1–7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać 
zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy; 
  
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 1896 
 
 3) organy i ich kompetencje, ze szczególnym uwzględnieniem kompetencji członków zarządu, o których mowa w art. 22b 
ust. 1, oraz zasady podejmowania decyzji, podstawową strukturę organizacyjną banku, zasady składania oświadczeń 
w zakresie praw i obowiązków majątkowych, tryb wydawania regulacji wewnętrznych oraz tryb podejmowania 
decyzji o zaciągnięciu zobowiązań lub rozporządzeniu aktywami, których łączna wartość w stosunku do jednego 
podmiotu przekracza 5% funduszy własnych; 
4) zasady funkcjonowania systemu zarządzania, w tym systemu kontroli wewnętrznej; 
5) fundusze własne oraz zasady gospodarki finansowej. 
4. Jeżeli z wnioskiem o wydanie zezwolenia na utworzenie banku występuje więcej niż 10 założycieli, są oni 
obowiązani ustanowić 1–3 pełnomocników, którzy będą ich reprezentować wobec Komisji Nadzoru Finansowego 
w okresie poprzedzającym wydanie zezwolenia na utworzenie banku. Pełnomocnictwo powinno być sporządzone w formie 
aktu notarialnego. 
Art. 31a. Oświadczenia, o których mowa w art. 22b ust. 2 i art. 31 ust. 2 pkt 3, są składane pod rygorem odpowi e-
dzialności karnej. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem 
świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu 
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. 
Art. 31b.  Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 22a ust. 2, 
2) dokumenty, które należy załączyć do wniosku, o którym mowa w art. 22b ust. 1, w celu przedstawienia informacji 
określonych w art. 22b ust. 2, 
3) wykaz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2 pkt 3 
– kierując się potrzebą zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych do prawidłowego 
sprawowania nadzoru, w tym oceny spełniania wymogów ustawowych przez założycieli i członków organów banku, 
a także badania sytuacji finansowej założycieli. 
Art. 32. 1. Wnoszony przez założycieli banku kapitał założycielski, z zastrzeżeniem ust. 2, nie może być niższy od 
równowartości w złotych 5 000 000 euro przeliczonej według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski, 
obowiązującego w dniu wydania zezwolenia na utworzenie banku. 
2. W przypadku banków spółdzielczych, których założyciele wyrazili zamiar zawarcia umowy zrzeszenia, na po d-
stawie ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, kapitał założycielski 
nie może być niższy od równowartości w złotych 1 000 000 euro przeliczonej według kursu średniego ogłaszanego przez  
Narodowy Bank Polski, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia na utworzenie banku. 
3. Kapitał założycielski banku wnoszony w formie pieniężnej musi być wpłacony przez założycieli w walucie po l-
skiej na rachunek bankowy w banku krajowym, otwarty w celu dokonania wpłat na kapitał założycielski banku. 
4. Pokrycie pełnej kwoty kapitału założycielskiego banku w formie spółki akcyjnej oraz banku spółdzielczego p o-
winno być dokonane przed wpisaniem banku do właściwego rejestru. 
5. Wpłata kapitału założycielskiego banku państwowego, jak również wydzielenie z majątku Skarbu Państwa innych 
środków na pokrycie kapitału założycielskiego powinno nastąpić przed złożeniem przez bank państwowy do Komisji 
Nadzoru Finansowego wniosku o zezwolenie na rozpoczęcie działalności. 
Art. 33. 1. Komisja Nadzoru Finansowego: 
1) wzywa założycieli do uzupełnienia wniosku, jeżeli nie odpowiada on wymaganiom określonym w art. 31, oraz może 
zażądać uzupełniających danych lub dokumentów dotyczących w szczególności założycieli i osób przewidzianych 
do objęcia w banku stanowisk członków zarządu, w tym informacji o ich sytuacji majątkowej i rodzinnej, jeżeli 
informacje te są niezbędne do podjęcia decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku; 
2) w terminie nieprzekraczającym 3 miesięcy od daty otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia – wydaje decyzję 
w przedmiocie zezwolenia na utworzenie banku. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego w uzasadnionych przypadkach może przedłużyć do 6 miesięcy termin wydania 
decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, informując o tym założycieli przed upływem terminu 3 miesięcy od daty otrzymania 
wniosku lub jego uzupełnienia. 
  
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 1896 
 
 Art. 34. 1. W zezwoleniu na utworzenie banku Komisja Nadzoru Finansowego określa: firmę banku, jego siedzibę, 
nazwy (nazwiska) założycieli i obejmowane przez nich akcje, wysokość kapitału założycielskiego, działalność, do wyk o-
nywania której bank jest upoważniony, oraz warunki, po spełnieniu których Komisja Nadzoru Finansowego zezwoli na 
rozpoczęcie przez bank działalności, a także zatwierdza projekt statutu banku oraz skład pierwszego zarządu banku. 
2. Zmiana statutu banku wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego. 
2a. Zezwolenie na zmianę statutu może określać termin, do którego powinna być podjęta uchwała. W przypadku ni e-
podjęcia uchwały we wskazanym terminie decyzja wygasa. Przepisu art. 162 § 3 Kodeksu postępowania administracyjn e-
go nie stosuje się. 
3. Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę statutu banku przepisy art. 33 oraz art. 36 ust. 2a stosuje się odp o-
wiednio. 
Art. 35. Komisja Nadzoru Finansowego może być uczestnikiem w postępowaniu rejestrowym dotyczącym banku. 
Art. 36. 1. Bank może rozpocząć działalność po uzyskaniu zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego. 
2. Z wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozpoczęcie przez bank działalności występuje zarząd banku. 
2a. Do wniosku załącza się: 
1) dokumenty, o których mowa w art. 6 lit. c, f, h oraz i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1943 z dnia 
14 lipca 2016 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu do regul a-
cyjnych standardów technicznych dotyczących informacji i wymogów w zakresie udzielania zezwoleń firmom in-
westycyjnym (Dz. Urz. UE L 276 z 26.10.2017, str. 4), odpowiadające zakresowi czynności, o których mowa w art. 69 
ust. 2 pkt 1–7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, które bank zamierza wykonywać 
zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy; 
2) procedury oraz opis rozwiązań i systemów, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia 596/2014, w zakresie 
czynn
ości, o których mowa w art. 69 ust. 2 pkt 1–7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finan-
sowymi, które bank zamierza wykonywać zgodnie z art. 70 ust. 2 tej ustawy. 
3. Zezwolenie na rozpoczęcie przez bank działalności wydaje się po stwierdzeniu, że bank: 
1) jest należycie przygotowany organizacyjnie do rozpoczęcia działalności; 
2) zgromadził w całości kapitał założycielski; 
3) dysponuje odpowiednimi warunkami do przechowywania środków pieniężnych i innych wartości, z uwzględnieniem 
zakresu i rodzaju prowadzonej działalności bankowej; 
4) spełnia inne warunki określone w decyzji o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku. 
3a. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o udzieleniu zezwolenia, 
o którym mowa w ust. 1, dołączając informację o jego treści. 
4. Bank powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny o uzyskaniu wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. 
Art. 37. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na utworzenie banku lub na zmianę jego st a-
tutu, jeżeli nie zostały spełnione wymagania obowiązujące przy tworzeniu banków lub zamierzona działalność banku 
naruszałaby przepisy prawa, interesy klientów albo nie gwarantowałaby bezpieczeństwa gromadzonych w banku środków 
lub gdy przepisy prawa obowiązujące w miejscu siedziby lub zamieszkania założyciela lub jego powiązania z innymi 
podmiotami mogłyby uniemożliwić skuteczne sprawowanie nadzoru nad bankiem. 
Art. 38. Zezwolenia, o których mowa w art. 34 ust. 1 i w art. 36 ust. 1, tracą moc, jeżeli w terminie roku od wydania 
zezwolenia na utworzenie banku nie rozpoczął on działalności. 
Art. 39. 1. Utworzenie za granicą banku przez bank krajowy, jak również utworzenie oddziału banku krajowego za 
granicą, z zastrzeżeniem art. 48a–48g, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego. 
2. Wniosek o utworzenie za granicą banku powinien zawierać: 
1) określenie nazwy, siedziby i formy organizacyjnej banku; 
2) dane dotyczące założycieli i kapitału założycielskiego. 
  
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 1896 
 
 3. Do wniosku załącza się: 
1) projekt statutu oraz uzasadnienie utworzenia banku za granicą; 
2) program działalności i plan finansowy banku na okres co najmniej trzyletni; 
3) informacje o przepisach prawnych obowiązujących w państwie przyjmującym w zakresie: 
a) zezwoleń na podjęcie działalności przez bank, 
b) przepisów podatkowych dotyczących działalności banków, 
c) przepisów dotyczących transferu dewiz i nadzoru bankowego. 
4. Wniosek o utworzenie oddziału banku za granicą powinien zawierać uzasadnienie utworzenia oddziału banku za 
granicą i informacje określone w ust. 3 pkt 3 dotyczące odpowiednio oddziałów banków. 
Art. 40. 1. Utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju następuje na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru 
Finansowego wydanego na wniosek zainteresowanego banku. 
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać: 
1) firmę i siedzibę banku występującego z wnioskiem oraz charakterystykę jego działalności; 
2) rodzaje czynności bankowych, do których wykonywania ma być upoważniony oddział banku, oraz siedzibę oddziału; 
3) wielkość funduszy przydzielonych do dyspozycji oddziału; 
4) dane dotyczące co najmniej 2 osób przewidzianych do objęcia w oddziale stanowisk dyrektora lub jego zastępcy; 
5) w przypadku podmiotów objętych obowiązkowym systemem gwarantowania Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, 
warunki dostępu do systemu wyliczania, o którym mowa w art. 2 pkt 64 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bank o-
wym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 842), przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny, w szczególności na 
wypadek spełnienia warunku gwarancji. 
3. Do wniosku załącza się projekt regulaminu oddziału oraz zobowiązanie występującego z wnioskiem banku zagr a-
nicznego o zaspokajaniu wszelkich roszczeń, jakie mogą powstać w stosunkach między oddziałem i innymi podmiotami. 
Przepis art. 31 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
4. W zezwoleniu na utworzenie oddziału banku zagranicznego w kraju Komisja Nadzoru Finansowego ustala w szcz e-
gólności siedzibę oddziału, rodzaj czynności bankowych, do wykonywania których oddział jest upoważniony, minimalną 
wysokość funduszy niezbędnych do działalności oddziału, warunki dostępu do systemu wyliczania przez Komisję Nadzoru 
Finansowego oraz Bankowy Fundusz Gwarancyjny, w szczególności na wypadek spełnienia warunku gwarancji, a także 
zatwierdza projekt regulaminu oddziału. O wydaniu zezwolenia Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia Bankowy 
Fundusz Gwarancyjny. 
5. Oddziały banków zagranicznych podlegają wpisowi do rejestru przedsiębiorców. 
6. Do postępowania przy tworzeniu oddziału banku zagranicznego w kraju stosuje się odpowiednio przepisy art. 32–38, 
z tym że informację, o której mowa w art. 36 ust. 3a, Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje również Komisji Eur o-
pejskiej oraz powołanemu przez nią Europejskiemu Komitetowi Bankowemu. 
7. Oddział banku zagranicznego działa na podstawie regulaminu nadanego przez bank zagraniczny. 
8. Zmiany regulaminu, o którym mowa w ust. 7, wymagają zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego. 
9. Do wniosku o wydanie zezwolenia na zmianę regulaminu przepisy art. 34 ust. 2, 2a i 3 stosuje się odpowiednio. 
10. Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 9, występuje bank zagraniczny. 
Art. 40a. 1. Oddział banku zagranicznego jest obowiązany: 
1) używać firmy banku zagranicznego w języku państwa jego siedziby wraz z przetłumaczonym na język polski okreś-
leniem formy prawnej banku oraz dodaniem wyrazów „oddział w Polsce”; 
2) prowadzić oddzielną rachunkowość w języku polskim, zgodnie z przepisami obowiązującymi banki krajowe; 
3) działać zgodnie z zatwierdzonym regulaminem; 
4) przechowywać wszelkie dokumenty dotyczące jego działalności w siedzibie oddziału. 
  
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 1896 
 
 1a. Oddział banku zagranicznego, niebędący podmiotem objętym systemem gwarantowania w rozumieniu art. 2 pkt 41 
ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz 
przymusowej restrukturyzacji, informuje – w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach – osoby 
korzystające oraz zainteresowane korzystaniem z jego usług o: 
1) swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej; 
2) uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w tym o zakresie podmiotowym i prze d-
miotowym ochrony przysługującej ze strony tego systemu, wskazując w szczególności: 
a) kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji, 
b) rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do otrzymania świadczenia pieniężnego. 
1b. Oddział banku zagranicznego, o którym mowa w ust. 1a, obowiązany jest poinformować osoby korzystające oraz 
zainteresowane korzystaniem z jego usług o braku ochrony gwarancyjnej w przypadku, gdy: 
1) wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności bankowych, nie będzie chroniona przez system 
gwarantowania; 
2) w związku z wykonywaniem innej czynności niż czynność bankowa, oddział banku zagranicznego wystawia dok u-
ment imienny potwierdzający jego zobowiązanie pieniężne; 
3) w związku z usługami świadczonymi przez oddział banku zagranicznego, w szczególności polegającymi na pośre d-
niczeniu w zawieraniu umów, powstają lub mogą powstać jakiekolwiek wierzytelności osoby korzystającej oraz z a-
interesowanej korzystaniem z jego usług wobec innego podmiotu, który nie jest objęty systemem gwarantowania. 
1c. Informacje, o których mowa w ust. 1a pkt 2 i ust. 1b pkt 1 i 2, powinny być zawarte również w umowach między 
osobami korzystającymi oraz zainteresowanymi korzystaniem z usług a oddziałem banku zagranicznego. 
1d. Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia pieniężnego powinny zostać udostępnione na 
wniosek osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z usług oddziału banku zagranicznego. 
1e. Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz zainteresowanym korzystaniem z usług oddziału 
banku zagranicznego, stosownie do przepisów ust. 1a–1c, powinny być podawane w sposób: 
1) w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach; 
2) jednoznaczny i zrozumiały. 
1f. Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w celach reklamowyc h 
i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji określonych w ust. 1a i 1b. 
1g. Zakaz określony w ust. 1f stosuje się również do podmiotów niebędących uczestnikami systemu gwarantowania. 
2. Powołanie dyrektora i jednego z zastępców dyrektora oddziału banku zagranicznego następuje za zgodą Komisji 
Nadzoru Finansowego. Z wnioskiem o wyrażenie zgody występuje bank zagraniczny. Przepisy art. 22b stosuje się odp o-
wiednio. 
Art. 41. Do oddziałów banków zagranicznych, działających na terenie Rzeczypospolitej, stosuje się przepisy prawa 
polskiego. 
Art. 42. 1. Banki zagraniczne i instytucje kredytowe mogą otwierać w Rzeczypospolitej Polskiej swoje przedsta-
wicielstwa na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego wydanego na wniosek zainteresowanego banku lu b 
instytucji kredytowej. 
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać: 
1) określenie firmy i siedziby banku lub instytucji kredytowej oraz charakterystykę działalności prowadzonej przez 
bank lub instytucję kredytową występującą z wnioskiem; 
2) określenie siedziby przedstawicielstwa i zakresu jego działania; 
3) informacje o kandydacie przewidzianym na stanowisko przedstawiciela banku lub instytucji kredytowej. 
3. Do postępowania przy otwarciu przedstawicielstwa banku i instytucji kredytowej stosuje się odpowiednio przepisy 
art. 33, art. 37 oraz art. 38. 
4. Zakres działania przedstawicielstwa banku zagranicznego i instytucji kredytowej może obejmować wyłącznie 
prowadzenie działalności w zakresie reklamy i promocji banku zagranicznego lub instytucji kredytowej w zakresie ustal o-
nym w zezwoleniu. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz wydanych, uchylonych 
i wygasłych zezwoleń, o których mowa w ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 1896 
 
 6. Bank zagraniczny i instytucja kredytowa są obowiązane zgłaszać Komisji Nadzoru Finansowego: 
1) wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych, o których mowa w ust. 2; 
2) informacje o zaprzestaniu wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności w formie przedstaw i-
cielstwa. 
7. Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy: 
1) bank zagraniczny lub instytucja kredytowa rażąco narusza prawo polskie lub nie wykonuje obowiązku, o którym mowa 
w ust. 6; 
2) nastąpiło otwarcie likwidacji banku zagranicznego lub instytucji kredytowej lub bank zagraniczny utracił prawo 
wykonywania działalności gospodarczej; 
3) działalność przedstawicielstwa banku zagranicznego lub instytucji kredytowej rażąco wykracza poza zakres ustalony 
w zezwoleniu; 
4) właściwe władze nadzorcze państwa, w którym bank zagraniczny lub instytucja kredytowa ma swoją siedzibę lub 
miejsce sprawowania zarządu, uchyliły zezwolenie na prowadzenie działalności bankowej przez ten bank lub inst y-
tucję kredytową. 
8. W przypadku zaprzestania przez bank zagraniczny lub instytucję kredytową wykonywania na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej działalności w formie przedstawicielstwa, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa. Komisja  
Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, stwierdza wygaśnięcie zezwolenia. 
Da. Szczególny sposób tworzenia banków krajowych przez instytucje kredytowe prowadzące działalność  
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział 
Art. 42a. 1. Instytucja kredytowa, prowadząca działalność bankową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez 
oddział, może utworzyć bank krajowy w formie spółki akcyjnej przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszys t-
kich składników majątkowych tego oddziału, przeznaczonych do prowadzenia działalności przez ten oddział, o ile stan o-
wią one przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część. Akcje banku krajowego mogą być objęte wyłącznie przez tę 
instytucję kredytową. 
2. Do utworzenia banku krajowego przez instytucję kredytową, o którym mowa w ust. 1, stosuje się, z zastrzeżeniem 
art. 42b–42e, przepisy dotyczące utworzenia banku w formie spółki akcyjnej, z wyjątkiem art. 30 ust. 2 i 4 oraz art. 36. 
3. Zgoda, o której mowa w art. 313 § 1–3 Kodeksu spółek handlowych, powinna dotyczyć również przejścia wszys t-
kich składników majątkowych oddziału na bank krajowy. 
Art. 42b.  Oprócz dokumentów, o których mowa w art. 31 ust. 2, do wniosku o wydanie zezwolenia na utworzenie 
banku krajowego przez instytucję kredytową, o którym mowa w art. 42a ust. 1, załącza się: 
1) zweryfikowane przez firmę audytorską: 
a) ustalenie wartości majątku oddziału na określony dzień w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o utw o-
rzenie banku krajowego, według dotychczasowych zasad rachunkowości przyjętych przez oddział, bez ujmow a-
nia w aktywach dodatkowych składników oraz dokonywania zmian w zasadach ustalania szacunków wpływaj ą-
cych na wycenę aktywów i pasywów, 
b) oświadczenie zawierające informację o stanie księgowym oddziału sporządzoną dla celów utworzenia banku 
krajowego na dzień, o którym mowa w lit. a, stwierdzające, że wartość wkładu niepieniężnego odpowiada wa r-
tości bilansowej przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa oddziału, wycenionych według 
dotychczasowych zasad rachunkowości przyjętych przez oddział instytucji kredytowej; 
2) uwierzytelnioną kopię przekazywanego za pośrednictwem właściwych władz nadzorczych państwa macierzystego 
zawiadomienia dotyczącego zamiaru zaprzestania działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez o d-
dział; 
3) informację o zezwoleniach, koncesjach oraz ulgach, które zostały przyznane instytucji kredytowej w związku 
z utworzeniem lub działalnością oddziału, wraz z uwierzytelnioną kopią zawiadomienia innego niż Komisja Nadzoru 
Finansowego organu, który wydał zezwolenie lub udzielił koncesji, o zamiar ze utworzenia banku krajowego i moż-
liwo
ści zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w art. 42e ust. 2 pkt 3. 
  
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 1896 
 
 Art. 42c. 1. Przed wydaniem decyzji w przedmiocie zezwolenia na utworzenie banku krajowego, o którym mowa 
w art. 42a ust. 1, w oddziale instytucji kredytowej przeprowadza się czynności kontrolne. Do czynności tych przepisy 
art. 133 ust. 2–4, art. 135 i 136 stosuje się odpowiednio. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia na utworzenie banku krajowego, o którym mowa 
w art. 42a ust. 1, jeżeli utworzenie może spowodować poważne szkody dla gospodarki narodowej lub dla ważnych inter e-
sów państwa. 
Art. 42d.  Zezwolenie na utworzenie banku, o którym mowa w art. 42a ust. 1, traci moc, jeżeli wpis banku do rejestru 
przedsiębiorców nie zostanie dokonany w terminie roku od dnia doręczenia zezwolenia. Komisja Nadzoru Finansowego 
może określić w zezwoleniu krótszy termin utraty jego mocy, nie krótszy niż 6 miesięcy, jeżeli jest to uzasadnione potrz e-
bą ostrożnego i stabilnego prowadzenia działalności przez tworzony bank. 
Art. 42e. 1. Bank krajowy utworzony przez instytucję kredytową na podstawie art. 42a ust. 1 rozpoczyna działalność 
z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców. Wykreślenie oddziału instytucji kredytowej z rejestru przedsiębiorców jest 
dokonywane z urzędu w dniu wpisania banku krajowego do rejestru przedsiębiorców. 
2. Z chwilą wpisania do rejestru przedsiębiorców bank krajowy, o którym mowa w ust. 1, wstępuje we wszystkie 
prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością oddziału. Na bank krajowy przechodzą zezwolenia, 
koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane instytucji kredytowej na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej w związku z utworzeniem lub działalnością oddziału, o ile: 
1) zostały ujawnione w informacji, o której mowa w art. 42b pkt 3; 
2) odrębne przepisy lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi nie stanowią inaczej; 
3) przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego sprzeciwu nie złożył inny organ, który wydał zezwol e-
nie lub udzielił koncesji. 
3. Ujawnienie w księgach wieczystych lub innych rejestrach przejścia na bank krajowy praw ujawnionych w tych 
księgach lub innych rejestrach następuje na wniosek banku. 
4. Środki pieniężne przekazane przez instytucję kredytową do prowadzenia działalności oddziału nie stanowią zob o-
wiązań banku krajowego. 
5. W przypadku utworzenia banku krajowego, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 września 
1994 r. o rachunkowości dotyczące zmiany formy prawnej jednostki. 
6. Spółka w organizacji, mająca stać się bankiem, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić do Komisji Nadzoru Finan-
sowego o wydanie zezwoleń, o których mowa w art. 6a ust. 1 pkt 1 lit. k i art. 6d ust. 1, jeżeli zezwolenia te staną się w y-
magane z chwilą wpisu banku do rejestru przedsiębiorców. 
Art. 42f. (uchylony) 
E. Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną 
Art. 43. Bank państwowy może być przekształcony w bank w formie spółki akcyjnej. 
Art. 44. Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw aktywów państwowych, po zasięgnięciu opinii 
Komisji Nadzoru Finansowego, mając na uwadze konieczność ochrony interesów Skarbu Państwa, w drodze rozporz ą-
dzenia:6) 
1) przekształca bank państwowy w spółkę akcyjną z udziałem Skarbu Państwa; 
2) określa, w jakim zakresie majątek banku państwowego zostanie wniesiony do spółki akcyjnej na pokrycie kapitału 
akcyjnego, w jakim zaś nastąpi zbycie tego majątku tworzonej spółce akcyjnej z udziałem Skarbu Państwa. 
Art. 45. Przekształcenie banku państwowego w spółkę akcyjną nie powoduje zmian w zakresie zawartych przez 
bank umów i uprawnień z tytułu decyzji administracyjnych. Przekształcenie banku następuje na podstawie bilansu sp o-
rządzonego na dzień przekształcenia. Z tym dniem bank w formie spółki akcyjnej wchodzi we wszystkie prawa i obo-
wiązki przekształcanego banku państwowego. 
Art. 46. W dniu uzyskania osobowości prawnej przez bank w formie spółki akcyjnej bank państwowy ulega likwidacji , 
a jego organy ulegają rozwiązaniu. 
                                                           
6) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 1896 
 
 Art. 47. W zakresie nieuregulowanym w ustawie, przy przekształceniu banku państwowego w bank w formie spółki 
akcyjnej stosuje się określony w przepisach Kodeksu spółek handlowych tryb postępowania przy zawiązywaniu spółki 
akcyjnej, z wyłączeniem art. 312 i art. 336. 
Art. 48. (uchylony) 
Rozdział 2a 
Podejmowanie i prowadzenie działalności przez banki krajowe na terytorium państwa goszczącego  
oraz przez instytucje kredytowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
Art. 48a. Bank krajowy może prowadzić działalność na terytorium państwa goszczącego poprzez oddział lub w ramach 
działalności transgranicznej. 
Art. 48b.  Bank krajowy może wykonywać na terytorium państwa goszczącego czynności wynikające z zezwolenia, 
o którym mowa w art. 34 ust. 1. 
Art. 48c. 1. Bank krajowy, który zamierza utworzyć oddział na terytorium państwa goszczącego, zawiadamia o tym 
w formie pisemnej Komisję Nadzoru Finansowego. 
2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: 
1) nazwę państwa goszczącego, na terytorium którego bank zamierza utworzyć oddział; 
2) nazwę oddziału; 
3) adres oddziału, pod którym możliwe będzie uzyskanie dokumentów dotyczących jego działalności; 
4) program działalności oddziału określający w szczególności czynności, jakie bank zamierza wykonywać poprzez 
oddział, oraz opis struktury organizacyjnej oddziału; 
5) nazwiska osób przewidzianych do objęcia w oddziale stanowisk dyrektora oddziału i jego zastępcy. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego może żądać uzupełnienia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w zakresie 
określonym w ust. 2 pkt 2–5. 
4. W terminie trzech miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, lub jego uzupełnienia 
Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zawiadomienie właściwym władzom nadzorczym państwa goszczącego wraz 
z informacjami o kwocie funduszy własnych i wysokości współczynnika wypłacalności banku, który zamierza utworzyć 
oddział. O przesłaniu zawiadomienia właściwym władzom nadzorczym Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia za-
interesowany bank. 
Art. 48d.  1. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia przesłania zawiadomienia, o którym mowa w art. 48c ust. 1, 
w przypadku gdy: 
1) nie zostały spełnione wymagania określone w art. 48c ust. 2; 
2) struktura organizacyjna banku lub jego sytuacja finansowa są nieadekwatne do zamierzonej działalności; 
3) zamierzona działalność naruszałaby przepisy prawa; 
4) zamierzona działalność mogłaby okazać się niekorzystna dla ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zainteresowanemu bankowi decyzję odmowną w terminie trzech miesi ę-
cy od dnia otrzymania zawiadomienia lub jego uzupełnienia. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o każdym przypadku wydania 
decyzji odmownej, podając przesłanki jej wydania. 
Art. 48e. O zamiarze dokonania zmiany w zakresie wskazanym w art. 48c ust. 2 pkt 2–5 bank krajowy powiadamia, 
w formie pisemnej, Komisję Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego, najpóźniej na 
miesiąc przed dokonaniem tej zmiany. Przepisy art. 48c ust. 3 i 4 oraz art. 48d stosuje się odpowiednio. 
Art. 48f. 1. Bank krajowy, który zamierza prowadzić działalność transgraniczną, zawiadamia o tym Komisję Nadzoru 
Finansowego. Zawiadomienie powinno wskazywać każdorazowo czynności wynikające z udzielonego bankowi zezwol e-
nia, jakie bank zamierza wykonywać. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego przesyła zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, właściwym władzom nadzo r-
czym państwa goszczącego w terminie miesiąca od dnia jego otrzymania i powiadamia o tym zainteresowany bank. 
  
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 1896 
 
 Art. 48g. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa goszcząc e-
go o utracie przez bank krajowy, prowadzący działalność na jego terytorium, zezwolenia na jego utworzenie. 
Art. 48h.  1. Instytucja finansowa mająca siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może wykonywać na ter y-
torium państwa goszczącego czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 pkt 1–4, 6, 7 i 8, w zakresie określ o-
nym w akcie prawnym o jej utworzeniu, poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, pod warunkiem że: 
1) jest podmiotem zależnym od co najmniej jednego banku krajowego podlegającego nadzorowi skonsolidowanemu; 
2) podlega nadzorowi skonsolidowanemu; 
3) faktycznie prowadzi działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
4) bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, dysponują prawem do wykonywania co najmniej 90% głosów 
w organie stanowiącym danej instytucji finansowej; 
5) bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, spełniają określone w przepisach ustawy i rozporządzenia nr 575/2013 
wymogi dotyczące funduszy własnych, kontroli dużych ekspozycji, limitów wielkości pakietów akcji, płynności oraz 
ryzyka rynkowego; 
6) bank lub banki krajowe, o których mowa w pkt 1, po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego, 
złożą poręczenie, w którym przyjmą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania zaciągnięte przez daną instytucję 
finansową. 
2. Spełnienie warunków określonych w ust. 1 podlega weryfikacji przez Komisję Nadzoru Finansowego. 
2a. W przypadku spełnienia przez instytucję finansową warunków, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru 
Finansowego wydaje tej instytucji finansowej zaświadczenie, że spełnia te wymogi. 
3. Instytucja finansowa zawiadamia w formie pisemnej Komisję Nadzoru Finansowego o zamiarze utworzenia o d-
działu lub prowadzenia działalności transgranicznej na terytorium państwa goszczącego. Przepisy art. 48c ust. 2–4 
i art. 48d–48f stosuje się odpowiednio, z tym że Komisja Nadzoru Finansowego: 
1) powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego o kwocie funduszy własnych zależnej instytucji 
finansowej i o wysokości skonsolidowanego współczynnika wypłacalności dominującego wobec niej banku lub 
banków, o których mowa w ust. 1 pkt 1; 
1a) dołącza do zawiadomienia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 2a; 
2) odmawia przesłania zawiadomienia właściwym władzom nadzorczym także w przypadku, gdy instytucja finansowa 
nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 1. 
4. W przypadku gdy instytucja finansowa przestanie spełniać warunki, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru 
Finansowego powiadamia o tym właściwe władze nadzorcze. Z chwilą powiadomienia działalność wykonywana przez tę 
instytucję na terytorium państwa goszczącego podlega ustawodawstwu państwa goszczącego. 
4a. Działalność instytucji finansowej mającej siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa 
członkowskiego, prowadzona na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności trans-
granicznej, podlega prawu polskiemu od chwili otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego od właściwego organu 
nadzoru tego państwa członkowskiego powiadomienia o niespełnianiu przez tę instytucję finansową warunków określ o-
nych w przepisach tego państwa, równoważnych do przewidzianych w ust. 1. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego może, wobec instytucji finansowej, o której mowa w ust. 1, na wniosek właśc i-
wych władz nadzorczych państwa goszczącego, zastosować środki określone w art. 138 ust. 3 pkt 1, 2 i 3a oraz w art. 141 
lub zakazać działalności na obszarze państwa goszczącego. 
Art. 48i. Instytucja kredytowa może prowadzić działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział 
lub w ramach działalności transgranicznej. 
Art. 48j. Instytucja kredytowa może wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czynności określone 
w art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1–4 i 6–8 w zakresie wynikającym z zezwolenia udzielonego przez właściwe władze 
nadzorcze państwa macierzystego. 
Art. 48k.  1. Do działalności instytucji kredytowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się przepisy 
prawa polskiego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 
2. Do oddziałów instytucji kredytowych przepisy art. 1–7, art. 9–11, art. 40a ust. 1, art. 49–70, art. 73–78a, art. 80–95, 
art. 101–112, art. 112c, art. 112d, art. 124, art. 124a, art. 133 ust. 3, art. 137, art. 138, art. 139 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 141 
i art. 171 ust. 4–7 stosuje się odpowiednio. 
3. W zakresie polityki pieniężnej prowadzonej przez Narodowy Bank Polski, do dnia przystąpienia Rzeczypospolitej 
Polskiej do Unii Gospodarczej i Walutowej, oddziały instytucji kredytowych mają takie same prawa i obowiązki jak banki 
krajowe i oddziały banków zagranicznych. 
  
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 1896 
 
 Art. 48l. 1. Oddział instytucji kredytowej może, z zastrzeżeniem ust. 2, rozpocząć działalność na terytorium Rzecz y-
pospolitej Polskiej najwcześniej po upływie dwóch miesięcy od dnia otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego od 
właściwych władz nadzorczych państwa macierzystego następujących informacji: 
1) nazwy i adresu oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod którym możliwe będzie uzyskanie dokume n-
tów dotyczących jego działalności; 
2) programu działalności określającego w szczególności czynności, jakie instytucja kredytowa zamierza wykonywać, 
oraz opisu struktury organizacyjnej oddziału; 
3) nazwisk osób przewidzianych do objęcia stanowisk dyrektora oddziału i jego zastępcy; 
4) wysokości kwoty funduszy własnych instytucji kredytowej i wysokości współczynnika wypłacalności. 
2. W ciągu dwóch miesięcy od dnia otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego 
może wskazać warunki, które w interesie dobra ogólnego, w szczególności w celu ochrony dóbr konsumenta, zapewnienia 
bezpieczeństwa obrotu gospodarczego lub zapobieżenia naruszeniom prawa, oddział instytucji kredytowej musi spełniać 
przy prowadzeniu działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
3. O zamiarze dokonania zmiany w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1–3, instytucja kredytowa zawiadamia 
Komisję Nadzoru Finansowego najpóźniej w terminie miesiąca przed dokonaniem takiej zmiany. Zmiany mają charakter 
wiążący od dnia otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego stosownego zawiadomienia od właściwych władz 
nadzorczych państwa macierzystego. Przepisy ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 48ł. Instytucja kredytowa może rozpocząć działalność transgraniczną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
po otrzymaniu przez Komisję Nadzoru Finansowego zawiadomienia od właściwych władz nadzorczych państwa maci e-
rzystego, które określa rodzaje czynności, jakie instytucja zamierza wykonywać. 
Art. 48m.  Oddział instytucji kredytowej prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest ob o-
wiązany do przekazywania Narodowemu Bankowi Polskiemu okresowych sprawozdań ze swej działalności w zakresie 
i trybie ustalonym na podstawie art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1810 oraz z 2020 r. poz. 568). 
Art. 48n.  Do instytucji finansowych mających siedzibę w państwach członkowskich, które spełniają wymogi okreś-
lone w art. 48h ust. 1, przepisy art. 48l i 48ł stosuje się odpowiednio. 
Art. 48o. 1. Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej informuje – 
w sposób, w jaki są podawane informacje o świadczonych usługach – osoby korzystające oraz zainteresowane korzyst a-
niem z jej usług o: 
1) swojej sytuacji ekonomiczno-finansowej; 
2) uczestnictwie w systemie gwarantowania i zasadach jego funkcjonowania, w tym o zakresie podmiotowym i prze d-
miotowym ochrony przysługującej ze strony tego systemu, wskazując w szczególności: 
a) kwotę określającą maksymalną wysokość gwarancji, 
b) rodzaje podmiotów, które mogą być uznane za uprawnione do otrzymania świadczenia pieniężnego. 
1a. W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działa 
pod różnymi znakami towarowymi, informuje ona osoby zainteresowane korzystaniem z jej usług oraz korzystające z nich 
o przysługującym im jednym limicie gwarancyjnym na środki zgromadzone w tej instytucji. 
1b. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 1a, instytucja kredytowa prowadząca działalność na teryt o-
rium Rzeczypospolitej Polskiej, przed zawarciem umowy rachunku przekazuje osobom zainteresowanym korzystaniem 
z jej usług, a następnie, nie rzadziej niż raz w roku, osobom korzystającym z jej usług, informacje, w formie arkusza infor-
macyjnego, o którym mowa w art. 318 ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, 
systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. W przypadku przekazywania informacji przed 
zawarciem umowy rachunku osoby te potwierdzają jej otrzymanie. 
2. Instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obowiązana jest poinformować 
osobę korzystającą oraz zainteresowaną korzystaniem z jej usług o braku ochrony gwarancyjnej w przypadku, gdy: 
1) wierzytelność, powstająca w związku z wykonywaniem czynności bankowych, nie będzie chroniona przez system 
gwarantowania; 
2) w związku z wykonywaniem innej czynności, niż czynność bankowa, instytucja kredytowa wystawia dokument 
imienny potwierdzający jej zobowiązanie pieniężne; 
3) w związku z usługami świadczonymi przez instytucję kredytową, w szczególności polegającymi na pośredniczeniu 
w zawieraniu umów, powstają lub mogą powstać jakiekolwiek wierzytelności osób korzystających oraz zainteres o-
wanych korzystaniem z jej usług wobec innego podmiotu, który nie jest objęty systemem gwarantowania. 
  
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 1896 
 
 3. (uchylony) 
4. Informacje dotyczące trybu i warunków otrzymania świadczenia pieniężnego powinny zostać udostępnione na 
wniosek osoby korzystającej oraz zainteresowanej korzystaniem z usług instytucji kredytowej. 
4a. Wyciąg z rachunku bankowego zawiera informację, czy środki na nim zgromadzone są chronione przez ob o-
wiązkowy system gwarantowania depozytów. 
5. Wszelkie informacje udostępniane osobom korzystającym oraz zainteresowanym korzystaniem z usług instytucji 
kredytowej, stosownie do przepisów ust. 1–2, powinny być podawane w sposób: 
1) w jaki podawane są informacje o świadczonych usługach; 
2) jednoznaczny i zrozumiał y. 
6. Informacje o uczestnictwie w systemie gwarantowania nie mogą być wykorzystywane w celach reklamowych 
i powinny być ograniczone wyłącznie do informacji określonych w ust. 1 i 2. 
7. Zakaz określony w ust. 6 stosuje się również do podmiotów niebędących uczestnikami systemu gwarantowania. 
Art. 48p.  W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
zamierza dokonać zmian prawnych lub organizacyjnych, których skutkiem będzie zmiana systemu gwarantowania, pod 
ochroną którego znajdują się środki gwarantowane w nim zgromadzone lub ich część, na obowiązkowy system gwara n-
towania, o którym mowa w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwara n-
towania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zawiadamia ona Bankowy Fundusz Gwarancyjny co najmniej 
6 miesięcy przed planowaną zmianą. 
Rozdział 3 
Rachunki bankowe 
Art. 49. 1. Banki mogą prowadzić w szczególności następujące rodzaje rachunków bankowych: 
1) rachunki rozliczeniowe, w tym bieżące i pomocnicze, oraz prowadzone dla nich na zasadach określonych w rozdziale 3a 
rachunki VAT; 
2) rachunki lokat terminowych; 
3) rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe, w tym rachunki rodzinne, oraz rachunki te r-
minowych lokat oszczędnościowych; 
4) rachunki powiernicze. 
2. Rachunki rozliczeniowe oraz rachunki lokat terminowych mogą być prowadzone wyłącznie dla: 
1) osób prawnych; 
2) jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, o ile posiadają zdolność prawną; 
3) osób fizycznych prowadzących działalność zarobkową na własny rachunek, w tym dla osób będących przedsiębiorcami. 
3. Rachunki oszczędnościowe, rachunki oszczędnościowo-rozliczeniowe oraz rachunki terminowych lokat oszczę d-
nościowych mogą być prowadzone wyłącznie dla: 
1) osób fizycznych; 
2) szkolnych kas oszczędnościowych; 
3) pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych; 
4) rad rodziców. 
4. Rachunki rodzinne mogą być prowadzone wyłącznie dla osób fizycznych, którym przyznano niepodlegające egz e-
kucji świadczenia, dodatki, zasiłki oraz inne kwoty, o których mowa w art. 833 § 6 i 7 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – 
Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575 i 1578), z wyjątkiem świadczeń alimentacyjnych, zwane 
dalej „świadczeniami niepodlegającymi egzekucji”. 
Art. 50. 1. Posiadacz rachunku bankowego dysponuje swobodnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku. 
W umowie z bankiem mogą być zawarte postanowienia ograniczające swobodę dysponowania tymi środkami. 
1a. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku VAT, o którym mowa w rozdziale 3a. 
2. Bank dokłada szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych środków pienięż-
nych. 
  
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 1896 
 
 Art. 51. Rachunek bankowy, z wyjątkiem rachunku rodzinnego, może być prowadzony dla kilku osób fizycznych, 
kilku jednostek samorządu terytorialnego, stron umowy o współpracy w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – 
Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 20 20 r. poz. 1064 i 1339) albo kilku dobrowolnych funduszy emerytalnych będ ą-
cych funduszami zdefiniowanej daty w rozumieniu ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapit a-
łowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1342) zarządzanymi przez jedno powszechne towarzystwo emerytalne – rachunek wspólny. 
Art. 51a. W przypadku rachunku wspólnego prowadzonego dla osób fizycznych, o ile umowa rachunku bankowego 
nie stanowi inaczej: 
1) każdy ze współposiadaczy rachunku może dysponować samodzielnie środkami pieniężnymi zgromadzonymi na 
rachunku; 
2) każdy ze współposiadaczy rachunku może w każdym czasie wypowiedzieć umowę ze skutkiem dla pozostałych 
współposiadaczy. 
Art. 51b.  1. Rachunek wspólny dla jednostek samorządu terytorialnego może być prowadzony wyłącznie w związku 
ze wspólnym wykonywaniem zadań publicznych, w tym dla realizacji przedsięwzięć współfinansowanych ze środków 
Unii Europejskiej. 
2. Umowa rachunku wspólnego prowadzonego dla jednostek samorządu terytorialnego powinna określać cel, dla 
którego rachunek jest prowadzony. 
3. Zasady dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku wspólnym prowadzonym dla jednostek 
samorządu terytorialnego oraz zasady wypowiadania umowy tego rachunku określa umowa rachunku bankowego. 
Art. 51c. 1. Rachunek wspólny dla stron umowy o współpracy może być prowadzony wyłącznie w związku z wyk o-
nywaniem umowy o współpracy oraz udzielonej koncesji, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo 
geologiczne i górnicze. 
2. W przypadku rachunku wspólnego dla stron umowy o współpracy: 
1) uprawnionym do dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku jest wyłącznie współposiadacz 
będący operatorem w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze; 
2) współposiadacz rachunku może żądać bieżących informacji o saldzie, okresowych wyciągów bankowych oraz historii 
rachunku i subkont. 
Art. 52. 1. Umowa rachunku bankowego jest zawierana na piśmie. 
2. Umowa rachunku bankowego powinna określać w szczególności: 
1) strony umowy; 
2) rodzaj otwieranego rachunku; 
3) walutę rachunku; 
4) czas trwania umowy; 
5) o ile strony zastrzegają oprocentowanie środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku – wysokość tego opr o-
centowania i przesłanki dopuszczalności jego zmiany przez bank, a także terminy wypłaty, postawienia do dyspoz y-
cji lub kapitalizacji należnych odsetek; 
6) wysokość prowizji i opłat za czynności związane z wykonywaniem umowy oraz przesłanki i tryb ich zmiany przez 
bank; 
7) formy i zakres rozliczeń pieniężnych dokonywanych na polecenie posiadacza rachunku oraz terminy ich realizacji; 
8) przesłanki i tryb dokonywania zmian umowy; 
9) przesłanki i tryb rozwiązania umowy rachunku bankowego; 
10) zakres odpowiedzialności banku za terminowe i prawidłowe przeprowadzenie rozliczeń pieniężnych oraz wysokość 
odszkodowania za przekroczenie terminu realizacji dyspozycji posiadacza rachunku. 
2a. Umowa rachunku rodzinnego, oprócz elementów określonych w ust. 2, określa również numery rachunków ba n-
kowych jednostek wypłacających świadczenia niepodlegające egzekucji, z których dokonywane są wpłaty na rachunek 
rodzinny. Zaświadczenia o numerach tych rachunków, wydane przez jednostki wypłacające świadczenia niepodlegające 
egzekucji, stanowią załączniki do umowy rachunku rodzinnego. 
3. Do obliczania należnych odsetek od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku przyjmuje się, że rok liczy 
365 dni, chyba że umowa stanowi inaczej. 
4. W przypadku umowy rachunku bankowego pełniącego funkcję rachunku płatniczego, o którym mowa w art. 2 
pkt 25 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się. 
  
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 1896 
 
 Art. 52a. 1. Otwarcie i prowadzenie rachunku rodzinnego oraz wypłaty z tego rachunku w banku, w którym rach u-
nek jest prowadzony, są wolne od jakichkolwiek opłat i prowizji. Bank nie pobiera opłat i prowizji za wydanie instrume n-
tu płatniczego do rachunku rodzinnego, jego miesięczne utrzymanie oraz wypłaty z wykorzystaniem tego instrumentu 
przy użyciu bankomatów tego banku. 
2. Na rachunek rodzinny mogą być wpłacane wyłącznie środki pieniężne pochodzące ze świadczeń niepodlegających 
egzekucji. Wpłaty na rachunek rodzinny mogą być dokonywane wyłącznie z rachunków bankowych jednostek wypłacaj ą-
cych świadczenia niepodlegające egzekucji. 
Art. 53. 1. Bank może wydać posiadaczowi rachunku oszczędnościowego oraz posiadaczowi rachunku terminowej 
lokaty oszczędnościowej imienną książeczkę oszczędnościową lub inny imienny dokument potwierdzający zawarcie 
umowy. W nazwie dokumentu należy użyć w odpowiednim przypadku wyrazu „oszczędnościowy”. 
2. Wydanie dokumentu, o którym mowa w ust. 1, zwalnia bank od obowiązku przesyłania posiadaczowi rachunku 
bankowego wyciągów z tego rachunku. 
3. W przypadku utraty dokumentu, o którym mowa w ust. 1, podlega on umorzeniu. 
4. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, określa, w drodze rozporządz e-
nia, szczegółowe warunki i tryb umarzania dokumentów, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze charakter tych d o-
kumentów oraz słuszne interesy posiadaczy rachunków. 
Art. 54. 1. Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-
-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych jednej osoby, niezależnie od liczby zawa r-
tych umów, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego, w każdym miesiącu  
kalendarzowym, w którym obowiązuje zajęcie, do wysokości 75% minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na 
podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r. poz. 2177 oraz 
z 2019 r. poz. 1564), przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. 
2. Środki pieniężne zgromadzone na rachunku oszczędnościowym, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym oraz 
na rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej prowadzonym dla kilku osób fizycznych są wolne od zajęcia do wys o-
kości określonej w ust. 1, niezależnie od liczby współposiadaczy takiego rachunku. 
Art. 54a.7) Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo-
-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych pochodzące ze świadczeń, dodatków 
i zasiłków, o których mowa w art. 833 § 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, oraz 
świadczeń, dodatków i innych kwot, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 80 ust. 1 i la, art. 81, art. 83 ust. 1 i 4, art. 84 
pkt 2 i 3 i art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 821), oraz środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym lub domu 
jednorodzinnego, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 84 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny 
i systemie pieczy zastępczej, w części przysługującej na umieszczone w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka 
dzieci i osoby, które osiągnęły pełnoletność, przebywając w pieczy zastępczej, oraz świadczenia uzupełniającego, 
o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do 
samodzielnej egzystencji (Dz. U. poz. 1622 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 252), oraz dodatkowego rocznego świadczenia 
pieniężnego, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym 
dla emerytów i rencistów (Dz. U. poz. 321), są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu 
wykonawczego.  
Art. 54a.8) Środki pieniężne znajdujące się na rachunkach oszczędnościowych, rachunkach oszczędnościowo- 
-rozliczeniowych oraz na rachunkach terminowych lokat oszczędnościowych pochodzące ze świadczeń, dodatków 
i zasiłków, o których mowa w art. 833 § 6 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego 
i w art. 10 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. 
poz. 1427 i 1492), oraz świadczeń, dodatków i innych kwot, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 1a, art. 81, 
art. 83 ust. 1 i 4, art. 84 pkt 2 i 3 i art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie 
pieczy zastępczej (Dz. U. z 20 20 r. poz. 821), oraz środków finansowych na utrzymanie lokalu mieszkalnego 
w budynku wielorodzinnym lub domu jednorodzinnego, o których mowa w art. 83 ust. 2 i art. 84 pkt 1 ustawy 
z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w części przysługującej na umieszczone 
                                                           
7) W brzmieniu ustalonym przez art. 16  ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emer y-
tów i rencistów (Dz. U. poz. 321) , która weszła w życie z dniem 28  lutego 20 20 r.; w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie 
zmiany, o której mowa w odnośniku 8. 
8) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w admin i-
stracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070), która weszła w życie z dniem 30 lipca 20 20 r.; wejdzie w życie z dniem 
30 października 2020 r.  
  
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 1896 
 
 w rodzinie zastępczej lub rodzinnym domu dziecka dzieci i osoby, które osiągnęły pełnoletność, przebywając 
w pieczy zastępczej, oraz świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. 
o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. poz. 1622 i 2473 oraz 
z 2020 r. poz. 252 ), oraz dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 
9 stycznia 2020 r. o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów (Dz. U. poz. 321), są 
wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego.  
Art. 54b.  Środki pieniężne znajdujące się na rachunku będącym przedmiotem blokady rachunku podmiotu kwali-
fikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. 
poz. 1325 i 1423) nie podlegają zajęciu na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego poza wyją t-
kami określonymi w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym. 
Art. 55. 1. W przypadku śmierci posiadacza rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego 
lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej bank jest obowiązany wypłacić z tych rachunków: 
1) kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu posiadacza rachunku osobie, która przedstawiła rachunki stwierdzające 
wysokość poniesionych przez nią kosztów – w wysokości nieprzekraczającej kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie 
ze zwyczajami przyjętymi w danym środowisku; 
2) kwotę równą wpłatom na rachunki dokonanym przez organ wypłacający świadczenie z ubezpieczenia lub zabezpi e-
czenia społecznego albo uposażenie w stanie spoczynku, które nie przysługiwały za okres po śmierci posiadacza  
rachunku, wskazaną we wniosku organu wypłacającego to świadczenie lub uposażenie, skierowanym do banku wraz 
z podaniem numerów rachunków, na które dokonano wpłat. 
2. Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 pkt 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku. 
3. Bank jest zwolniony od wypłaty pełnej lub częściowej kwoty, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli przed otrzym a-
niem wniosku organu wypłacającego świadczenie lub uposażenie dokonał z tych rachunków wypłat innym uprawnionym 
osobom, które to wypłaty nie pozwalają zrealizować wniosku w całości lub części, oraz w terminie 30 dni od otrzymania 
wniosku poinformuje o tym ten organ, wraz ze wskazaniem osób, które pobrały wypłaty. 
4. Bank nie odpowiada za szkody wynikające z wykonania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3. Odp o-
wiedzialność w tym zakresie ponosi organ wypłacający świadczenie lub uposażenie, który wystąpił z wnioskiem. 
Art. 56. 1. Posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku te r-
minowej lokaty oszczędnościowej może polecić pisemnie bankowi dokonanie – po swojej śmierci – wypłaty z rachunku 
wskazanym przez siebie osobom: małżonkowi, wstępnym, zstępnym lub rodzeństwu określonej kwoty pieniężnej (dy spo-
zycja wkładem na wypadek śmierci). 
2. Kwota wypłaty, o której mowa w ust. 1, bez względu na liczbę wydanych dyspozycji, nie może być wyższa niż 
dwudziestokrotne przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku, ogłaszane 
przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za ostatni miesiąc przed śmiercią posiadacza rachunku. 
3. Dyspozycja wkładem na wypadek śmierci może być w każdym czasie przez posiadacza rachunku zmieniona lub 
odwołana na piśmie. 
4. Jeżeli posiadacz rachunku wydał więcej niż jedną dyspozycję wkładem na wypadek śmierci, a łączna suma dysp o-
zycji przekracza limit, o którym mowa w ust. 2, dyspozycja wydana później ma pierwszeństwo przed dyspozycją wydaną 
wcześniej. 
5. Kwota wypłacona zgodnie z ust. 1 nie wchodzi do spadku po posiadaczu rachunku. 
6. Osoby, którym na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci wypłacono kwoty z naruszeniem ust. 4, są 
zobowiązane do ich zwrotu spadkobiercom posiadacza. 
Art. 56a. 1. Bank jest obowiązany przy zawieraniu umowy rachunku, o którym mowa w art. 56 ust. 1, poinform o-
wać w sposób zrozumiały dla posiadacza rachunku o możliwości wydania przez niego dyspozycji wkładem na wypadek 
śmierci oraz o treści art. 56. 
2. W przypadku powzięcia przez bank informacji o śmierci posiadacza rachunku, który wydał dyspozycję wkładem 
na wypadek śmierci, bank jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić wskazane przez posiadacza rachunku osoby o możliw o-
ści wypłaty określonej kwoty. 
  
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 1896 
 
 Art. 57. Przepisy art. 55 ust. 1, art. 56 ust. 1, art. 56a i art. 59a nie dotyczą rachunku, o którym mowa w art. 51. 
Art. 58. Małoletni posiadacz rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub r a-
chunku terminowej lokaty oszczędnościowej może po ukończeniu trzynastu lat swobodnie dysponować środkami pienię ż-
nymi zgromadzonymi na tych rachunkach, o ile nie sprzeciwi się temu na piśmie jego przedstawiciel ustawowy. 
Art. 59. 1. Na rachunku powierniczym mogą być gromadzone wyłącznie środki pieniężne powierzone posiadaczowi 
rachunku – na podstawie odrębnej umowy – przez osobę trzecią. 
2. Stronami umowy rachunku powierniczego są bank i posiadacz rachunku (powiernik). 
3. Umowa, o której mowa w ust. 2, określa warunki, jakie powinny być spełnione, aby środki pieniężne osób trzecich 
wpłacone na rachunek mogły być wypłacone posiadaczowi rachunku lub aby jego dyspozycje w zakresie wykorzystania 
tych środków mogły być zrealizowane. 
3a. Rachunek powierniczy jest prowadzony w sposób umożliwiający w każdym czasie identyfikację osób trzecich, 
które wpłaciły środki pieniężne na ten rachunek, oraz obliczenie ich udziału w kwocie zgromadzonej na rachunku powie r-
niczym. 
4. W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko posiadaczowi rachunku powierniczego – środki zna j-
dujące się na rachunku nie podlegają zajęciu. 
5. W razie ogłoszenia upadłości posiadacza rachunku powierniczego – środki pieniężne znajdujące się na tym 
rachunku podlegają wyłączeniu z masy upadłości. 
6. W przypadku śmierci posiadacza rachunku powierniczego zgromadzone na tym rachunku kwoty nie wchodzą do 
spadku po posiadaczu rachunku. 
7. Przepisy ust. 3–6 stosuje się w przypadku, gdy powierzenie środków pieniężnych nastąpiło w wykonaniu umowy, 
o której mowa w ust. 1, z datą pewną. 
Art. 59a. 1. Umowa rachunku bankowego, którego posiadaczem jest osoba fizyczna, niezawarta w związku z pro-
wadzeniem działalności gospodarczej, ulega rozwiązaniu z: 
1) dniem śmierci posiadacza rachunku albo 
2) upływem 10 lat od dnia wydania przez posiadacza rachunku ostatniej dyspozycji dotyczącej tego rachunku, 
a w przypadku gdy umowa przewiduje prowadzenie więcej niż jednego rachunku – tych rachunków, chyba że um o-
wa rachunku oszczędnościowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej była zawarta na czas oznaczony 
dłuższy niż 10 lat. 
2. Dyspozycją, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest postanowienie umowne przewidujące, w razie braku wypowi e-
dzenia, odnowienie umowy rachunku bankowego zawartej na czas oznaczony nie dłuższy niż 10 lat. Jeżeli na skutek o d-
nowienia umowa wiązałaby dłużej niż 10 lat od jej zawarcia, warunkiem odnowienia jest wydanie przez posiadacza rachunku 
takiej dyspozycji. Brak dyspozycji skutkuje wygaśnięciem umowy. 
3. Umowa rachunku oszczędnościowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej zawarta na czas ozn a-
czony dłuższy niż 10 lat może zostać odnowiona, jeżeli posiadacz rachunku wyda taką dyspozycję. Dyspozycją nie jest 
postanowienie umowne przewidujące, w razie braku jej wypowiedzenia, odnowienie umowy. Brak dyspozycji skutkuje  
wygaśnięciem umowy. 
4. Jeżeli umowa uległa rozwiązaniu na podstawie ust. 1, uważa się ją za wiążącą do chwili wypłaty przez bank śro d-
ków pieniężnych osobie posiadającej do nich tytuł prawny, chyba że stan środków pieniężnych na tym rachunku nie prz e-
kracza kwoty minimalnej określonej w umowie. 
5. Od dnia wygaśnięcia umowy rachunku bankowego na podstawie ust. 2 albo 3, do dnia wypłaty środków pienię ż-
nych osobie posiadającej do nich tytuł prawny, środki te podlegają waloryzacji o prognozowany w ustawie budżetowej na 
dany rok średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem. Waloryzacji dokonuje się na ostatni 
dzień roku kalendarzowego. 
6. Z upływem 5 lat od dnia wydania ostatniej dyspozycji dotyczącej rachunku prowadzonego na podstawie umowy, 
o której mowa w ust. 1, bank jest obowiązany wystąpić do ministra właściwego do spraw informatyzacji o udostępnienie 
danych z rejestru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) umożliwiających ustalenie, czy 
posiadacz rachunku żyje. W przypadku gdy umowa przewiduje prowadzenie więcej niż jednego rachunku, termin, o którym 
mowa w zdaniu pierwszym, liczy się od dnia wydania ostatniej dyspozycji dotyczącej tych rachunków. 
7. Na co najmniej 6 miesięcy przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, bank jest obowiązany poinfo r-
mować posiadacza rachunku bankowego o skutkach upływu tego okresu. 
  
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 1896 
 
 Art. 59b.  Z upływem 3 miesięcy od dnia wygaśnięcia umowy rachunku bankowego, o której mowa w art. 59a, z a-
wartej na czas oznaczony, w razie braku wcześniejszej dyspozycji wypłaty środków pieniężnych, bank jest obowiązany 
wystąpić do ministra właściwego do spraw informatyzacji o udostępnienie danych z rejestru PESEL umożliwiających 
ustalenie, czy posiadacz rachunku żyje. 
Art. 59c. 1. Po śmierci przedsiębiorcy bank nadal prowadzi rachunek bankowy związany z prowadzoną przez prze d-
siębiorcę działalnością gospodarczą, jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 
2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją prze d-
siębiorstw (Dz. U. poz. 1629 oraz z 2019 r. poz. 1495 ). 
2. W okresie od ustanowienia do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego dostęp do środków pieniężnych zgrom a-
dzonych na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 1, oraz prawo do wydawania dyspozycji przysługują zarządcy 
sukcesyjnemu. 
3. Zarządca sukcesyjny niezwłocznie informuje bank o osobach, które go powołały, a także o osobach, które uzysk a-
ły tytuł prawny do spadku po posiadaczu rachunku, o którym mowa w ust. 1.  
Art. 60. Jeżeli umowa rachunku bankowego nie stanowi inaczej, ulega ona rozwiązaniu, gdy w ciągu dwóch lat nie 
dokonano na rachunku żadnych obrotów, poza dopisywaniem odsetek, a stan środków pieniężnych na tym rachunku nie 
przekracza kwoty minimalnej określonej w tej umowie. 
Art. 61. 1. W razie zgłoszenia bankowi utraty dowodu zawarcia umowy rachunku oszczędnościowego, czeku lub 
blankietu czeku, posiadacza rachunku nie obciążają wypłaty gotówkowe, a także przelewy dokonane na podstawie tych 
dokumentów w banku prowadzącym rachunek oszczędnościowy, od chwili otrzymania przez ten bank zgłoszenia. 
2. W przypadkach innych niż określone w ust. 1 zasady obciążania posiadacza rachunku za dokonane przez bank 
wypłaty gotówkowe po utracie przez posiadacza rachunku dokumentów, o których mowa w ust. 1, określa umowa rachunku 
bankowego. 
Art. 62. Umarzanie utraconych dokumentów zawarcia umowy rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnoś-
ciowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej w toku prowadzonej egzekucji sądowej lub 
administracyjnej z rachunku oszczędnościowego, rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego lub rachunku terminowej 
lokaty oszczędnościowej określają przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego i prze-
pisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
Rozdział 3a 
Rachunek VAT 
Art. 62a. 1. Dla rachunku rozliczeniowego bank prowadzi rachunek VAT. 
2. Rachunek VAT jest prowadzony w walucie polskiej. 
3. Dla rachunków rozliczeniowych prowadzonych dla tego samego posiadacza bank prowadzi jeden rachunek VAT, 
niezależnie od liczby prowadzonych dla tego posiadacza rachunków rozliczeniowych. W przypadku prowadzenia więcej 
niż jednego rachunku rozliczeniowego dla tego samego posiadacza bank prowadzi, na wniosek tego posiadacza, więcej 
niż jeden rachunek VAT. 
4. W przypadku rachunków rozliczeniowych prowadzonych przez Narodowy Bank Polski dla tego samego posiad a-
cza Bank ten prowadzi rachunek VAT dla każdego rachunku rozliczeniowego. Narodowy Bank Polski prowadzi rachunek 
VAT dla więcej niż jednego rachunku rozliczeniowego tego samego posiadacza na jego wniosek lub na podstawie przep i-
sów o finansach publicznych. 
5. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunku rozliczeniowego prowadzonego w innej walucie niż waluta polska. 
6. Otwarcie i prowadzenie rachunku VAT nie wymaga zawarcia odrębnej umowy. 
7. Otwarcie i prowadzenie rachunku VAT jest wolne od dodatkowych prowizji i opłat dla banku. 
8. Środki pieniężne zgromadzone na rachunku VAT mogą być, zgodnie z ustaleniami stron, oprocentowane. 
9. Bank informuje posiadacza rachunku rozliczeniowego o numerze rachunku VAT oraz ustalonych zasadach 
i terminach informowania posiadacza rachunku rozliczeniowego o saldzie na rachunku VAT. Do rachunku VAT nie st o-
suje się przepisu art. 728 Kodeksu cywilnego. 
10. Bank nie wydaje do rachunku VAT instrumentu płatniczego. 
11. Przepis ust. 1 stosuje się również do rachunku niebędącego rachunkiem rozliczeniowym , jeżeli bank prowadzi go 
w ramach gospodarki własnej. 
  
Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 1896 
 
 Art. 62b.  1. Rachunek VAT może być uznany wyłącznie środkami pieniężnymi pochodzącymi z tytułu: 
1) zapłaty kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług, przy użyciu komunikatu przelewu, o którym 
mowa w art. 108a ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106, 
568, 1065 i 1106), zwanego dalej „komunikatem przelewu”; 
2) wpłaty kwoty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 
2004 r. o podatku od towarów i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu komunikatu 
przelewu; 
3) przekazania środków z innego rachunku VAT posiadacza rachunku VAT prowadzonego w tym samym banku; 
4) zwrotu: 
a) kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług w przypadkach, o których mowa w art. 29a ust. 10 
pkt 1–3 i ust. 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wynikającego z wystawionej 
przez podatnika faktury korygującej, 
b) różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 6a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, 
przez urząd skarbowy 
– przy użyciu komunikatu przelewu. 
2. Rachunek VAT może być obciążony wyłącznie w celu: 
1) dokonania: 
a) płatności kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług z tytułu nabycia towarów lub usług na 
rachunek VAT, 
b) zwrotu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług, w przypadkach, o których mowa w art. 29a 
ust. 10 pkt 1–3 i ust. 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wynikającego z wyst a-
wionej przez podatnika faktury korygującej, na rachunek VAT nabywcy towarów lub usług 
– przy użyciu komunikatu przelewu; 
2) wpłaty:  
a) na rachunek urzędu skarbowego:  
– podatku od towarów i usług, w tym podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, dodatkowego 
zobowiązania podatkowego w tym podatku, a także odsetek za zwłokę w podatku od towarów i usług lub 
odsetek za zwłokę od dodatkowego zobowiązania podatkowego,  
–  podatku dochodowego od osób prawnych oraz zaliczek na ten podatek, a także odsetek za zwłokę w podatku 
dochodowym od osób prawnych oraz odsetek od zaliczek na ten podatek,  
– podatku dochodowego od osób fizycznych oraz zaliczek na ten podatek, a także odsetek za zwłokę w poda t-
ku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek od zaliczek na ten podatek,  
– podatku akcyzowego, przedpłat podatku akcyzowego, wpłat dziennych, a także odsetek za zwłokę w podatku 
akcyzowym oraz odsetek od przedpłat podatku akcyzowego,  
– należności celnych oraz odsetek za zwłokę od tych należności,  
b) należności z tytułu składek, o których mowa w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie 
ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695, 875 i 1291), oraz należności z tytułu skł a-
dek, o których mowa w art. 32 tej ustawy, do poboru których obowiązany jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych; 
3) wpłaty podatku od towarów i usług przez podatnika, o którym mowa w art. 103 ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 
2004 r. o podatku od towarów i usług, na rzecz płatnika, o którym mowa w art. 17a tej ustawy, przy użyciu komun i-
katu przelewu; 
4) przekazania przy użyciu komunikatu przelewu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług na rach u-
nek VAT dostawcy towarów lub usługodawcy przez posiadacza rachunku, który: 
a) otrzymał płatność przy użyciu komunikatu przelewu oraz 
b) nie jest dostawcą towarów lub usługodawcą wskazanym na fakturze, za którą jest dokonywana płatność; 
5) zwrotu przy użyciu komunikatu przelewu nienależnie otrzymanej płatności na rachunek VAT posiadacza rachunku, 
od którego otrzymano tę płatność przy użyciu komunikatu przelewu; 
  
Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 1896 
 
 6) przekazania środków na inny rachunek VAT posiadacza rachunku VAT prowadzony w tym samym banku przy użyciu 
komunikatu przelewu, w którym posiadacz w miejsce informacji, o których mowa w: 
a) art. 108a ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – wskazuje kwotę przek a-
zywanych środków, 
b) art. 108a ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – wpisuje wyrazy „przekazan ie 
własne”, 
c) art. 108a ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – wskazuje numer, za pom o-
cą którego posiadacz jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług; 
7) przekazania środków na rachunek wskazany przez naczelnika urzędu skarbowego w informacji o postanowieniu, 
o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 
8) przekazania środków na rachunek rozliczeniowy państwowej jednostki budżetowej, w przypadku gdy rachunek VAT 
prowadzony jest dla rachunku rozliczeniowego, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 2 albo 5 ustawy z dnia 
27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm.9)); 
9) realizacji zajęcia na podstawie administracyjnego tytułu wykonawczego, dotyczącego egzekucji należności, o kt ó-
rych mowa w pkt 2; 
10) przekazania przez bank środków pieniężnych na prowadzony w tym samym banku wyodrębniony rachunek niebęd ą-
cy rachunkiem rozliczeniowym, służący identyfikacji posiadacza rachunku VAT (rachunek techniczny) – w prz y-
padku, o którym mowa w art. 62e ust. 3 pkt 2. 
3. Uznanie i obciążenie rachunku VAT jest dokonywane odpowiednio przez obciążenie albo uznanie rachunku roz-
liczeniowego posiadacza rachunku VAT prowadzonego w tym samym banku. 
4. W przypadku naliczenia odsetek od środków zgromadzonych na rachunku VAT bank bez odrębnej dyspozycji p o-
siadacza rachunku VAT uznaje kwotą tych odsetek rachunek rozliczeniowy, dla którego jest prowadzony rachunek VAT. 
W przypadku gdy rachunek VAT jest prowadzony dla kilku rachunków rozliczeniowych, bank uznaje rachunek rozlicz e-
niowy wskazany przez posiadacza tych rachunków. 
5. Przepisów ust. 2 pkt 1 i 3–6 nie stosuje się, jeżeli rachunek odbiorcy jest prowadzony przez instytucję kredytową 
lub bank zagraniczny, które nie działają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w formie oddziału. 
Art. 62c. 1. W celu realizacji przelewu bank w pierwszej kolejności obciąża kwotą podatku od towarów i usług 
rachunek VAT nabywcy towarów i usług i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy zgodnie z komunikatem przelewu. 
2. W przypadku braku środków na rachunku VAT, w celu realizacji przelewu, bank obciąża wyłącznie rachunek roz-
liczeniowy nabywcy towarów i usług kwotą odpowiadającą wartości sprzedaży brutto wskazanej w komunikacie przelewu. 
3. W przypadku posiadania środków na rachunku VAT w wysokości niewystarczającej na zapłatę kwoty odpowiad a-
jącej kwocie podatku od towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu, w celu realizacji przelewu, bank obciąża 
rachunek VAT do wysokości salda na tym rachunku i uznaje tą kwotą rachunek rozliczeniowy nabywcy towarów i usług, 
na podstawie komunikatu przelewu. 
4. W przypadku posiadania środków na rachunku rozliczeniowym w wysokości niewystarczającej na zapłatę kwoty 
odpowiadającej wartości sprzedaży brutto wskazanej w komunikacie przelewu bank nie realizuje przelewu. 
5. Po otrzymaniu środków pieniężnych z tytułu kwoty odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług wskazanej 
w komunikacie przelewu, bank, który prowadzi rachunek rozliczeniowy, obciąża ten rachunek rozliczeniowy kwotą odp o-
wiadającą kwocie podatku od towarów i usług i uznaje tą kwotą rachunek VAT, który jest prowadzony dla tego rachunku. 
6. W przypadku gdy ten sam bank prowadzi rachunek rozliczeniowy dla dostawcy towarów lub usługodawcy oraz 
nabywcy towarów i usług, bank wykonuje jednocześnie obowiązki określone w ust. 1– 5. 
7. W przypadku realizacji przelewu w celu, o którym mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank, który prowadzi rachunek 
rozliczeniowy podatnika, obciąża kwotą wskazaną w poleceniu przelewu rachunek VAT podatnika i uznaje tą kwotą jego 
rachunek rozliczeniowy. 
8. W przypadku posiadania środków na rachunku VAT w wysokości niewystarczającej na realizację przelewu 
w celu, o którym mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank obciąża rachunek VAT do wysokości salda na tym rachunku i uznaje 
tą kwotą rachunek rozliczeniowy podatnika na podstawie polecenia przelewu. 
                                                           
9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1622, 1649, 2020 i 2473 oraz z 2020 r. 
poz. 284, 374, 568, 695  i 1175. 
  
Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 1896 
 
 9. W przypadku posiadania środków na rachunku rozliczeniowym w wysokości niewystarczającej na realizację prz e-
lewu w celu, o którym mowa w art. 62b ust. 2 pkt 2, bank nie realizuje przelewu. 
10. Bank nie jest obowiązany do sprawdzenia prawidłowości obliczenia kwoty odpowiadającej kwocie podatku od 
towarów i usług wskazanej w komunikacie przelewu. 
11. W przypadku gdy płatność za fakturę zostanie dokonana na podstawie komunikatu przelewu na rachunek odbio r-
cy, dla którego bank nie prowadzi rachunku VAT, bank dokonuje zwrotu środków przy użyciu komunikatu przelewu. 
12. W przypadku otrzymania przez bank informacji o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, bank niezwłocznie obciąża rachunek VAT posiadacza rachunku kwotą 
wskazaną w tej informacji i uznaje tą kwotą jego rachunek rozliczeniowy. 
13. W przypadku gdy kwota wskazana w informacji o postanowieniu, o której mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przewyższa wysokość środków zgromadzonych na rachunku VAT, bank 
obciąża rachunek VAT do wysokości salda na tym rachunku i uznaje tą kwotą rachunek rozliczeniowy. W tym przypadku 
uznaje się, że obowiązek, o którym mowa w ust. 12, został wykonany w całości. 
Art. 62d.  1. Środki pieniężne zgromadzone: 
1) na rachunku VAT, 
2) na rachunku rozliczeniowym w wysokości odpowiadającej kwocie podatku od towarów i usług wskazanej w komu-
nikacie przelewu 
– są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego dotyczącego egzekucji lub 
zabezpieczenia należ ności innych niż wymienione w art. 62b ust. 2 pkt 2. 
2. Wierzytelności z rachunku VAT nie mogą być przedmiotem zabezpieczenia rzeczowego. 
Art. 62e. 1. Przed zamknięci em rachunku rozliczeniowego bank zamyka rachunek VAT, który jest prowadzony dla 
tego rachunku rozliczeniowego, jeżeli ten rachunek VAT nie jest prowadzony dla innego rachunku rozliczeniowego. 
2. Przed zamknięciem rachunku VAT bank uznaje kwotą środków zgromadzonych na rachunku VAT, na dzień 
zamknięcia rachunku VAT, wskazany przez posiadacza rachunku VAT jego inny rachunek VAT, prowadzony w tym 
samym banku. 
3. W przypadku niewskazania przez posiadacza rachunku VAT innego rachunku VAT prowadzonego w tym samym 
banku, bank przed zamknięciem rachunku VAT:  
1) uznaje rachunek rozliczeniowy, dla którego otwarty jest ten rachunek VAT tego posiadacza, kwotą środków zgr o-
madzonych na rachunku VAT, na dzień zamknięcia rachunku VAT – zgodnie z informacją o postanowieniu, o której 
mowa w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, albo  
2) dokonuje przekazania środków pieniężnych, zgromadzonych na rachunku VAT na dzień zamknięcia tego rachunku, 
na prowadzony w tym samym banku wyodrębniony rachunek niebędący rachunkiem rozliczeniowym, służący ide n-
tyfikacji posiadacza rachunku VAT (rachunek techniczny) – jeżeli na dzień rozwiązania umowy rachunku rozlicz e-
niowego, dla którego prowadzony jest ten rachunek VAT, nie posiada informacji o postanowieniu, o której mowa 
w art. 108b ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. 
Art. 62f. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do: 
1) rachunków w systemach płatności prowadzonych przez Narodowy Bank Polski; 
2) rachunków, o których mowa w art. 192 ust. 1, art. 196 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2a, art. 200 ust. 1, art. 202 oraz art. 208 
ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych; 
3) rachunków: 
a) prowadzonych przez Narodowy Bank Polski innych niż określone w pkt 1 i 2, 
b) banków prowadzonych przez inne banki, 
c) banków spółdzielczych prowadzonych przez bank zrzeszający, 
d) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych prowadzonych przez Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędn o-
ściowo-Kredytową 
– które służą wyłącznie rozliczeniom z tytułu wykonania czynności, do których nie mają zastosowania przepisy 
ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. 
  
Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 1896 
 
 Rozdział 4 
Rozliczenia pieniężne przeprowadzane za pośrednictwem banków 
Art. 63. 1. Rozliczenia pieniężne mogą być przeprowadzane za pośrednictwem banków, jeżeli przynajmniej jedna ze 
stron rozliczenia (dłużnik lub wierzyciel) posiada rachunek bankowy. Rozliczenia pieniężne przeprowadza się gotówkowo 
lub bezgotówkowo za pomocą papierowych lub informatycznych nośników danych. 
2. Rozliczenia gotówkowe przeprowadza się czekiem gotówkowym lub przez wpłatę gotówki na rachunek wierzyciela. 
3. Rozliczenia bezgotówkowe przeprowadza się w szczególności: 
1) poleceniem przelewu; 
2) poleceniem zapłaty; 
3) czekiem rozrachunkowym; 
4) kartą płatniczą. 
Art. 63a. (uchylony) 
Art. 63b.  1. Czek gotówkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku udzieloną trasatowi obciążenia jego rachunku 
kwotą, na którą czek został wystawiony, oraz wypłaty tej kwoty okazicielowi czeku lub osobie wskazanej na czeku. 
2. Czek gotówkowy może być przedstawiony do zapłaty bezpośrednio u trasata albo w innym banku. Zapłata czeku 
gotówkowego przedstawionego do zapłaty w innym banku następuje, z zastrzeżeniem ust. 3, po uzyskaniu przez ten bank 
od trasata środków wystarczających do zapłaty czeku. Szczegółowe warunki przedstawienia czeku gotówkowego do z a-
płaty w innym banku określa umowa między tym bankiem i posiadaczem czeku. 
3. Banki mogą zawierać porozumienia, w których – na zasadach wzajemności – określą inny niż w ust. 2 tryb prze d-
stawienia czeków gotówkowych do zapłaty z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych. 
Art. 63c. Polecenie przelewu stanowi udzieloną bankowi dyspozycję dłużnika obciążenia jego rachunku określoną 
kwotą i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Bank wykonuje dyspozycję dłużnika w sposób przewidziany w umowie 
rachunku bankowego. 
Art. 63d.  1. Polecenie zapłaty stanowi udzieloną bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej dy s-
pozycję wierzyciela obciążenia określoną kwotą odpowiednio rachunku bankowego dłużnika lub rachunku dłużnika 
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej i uznania tą kwotą rachunku wierzyciela. Dyspozycja wierzyciela 
oznacza równocześnie jego zgodę na cofnięcie przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową dłużnika 
obciążenia rachunku dłużnika i cofnięcie uznania rachunku wierzyciela w przypadku dokonanego przez dłużnika odwoł a-
nia polecenia zapłaty, o którym mowa w ust. 6. 
2. Przeprowadzenie rozliczeń poleceniem zapłaty jest dopuszczalne pod warunkiem: 
1) posiadania przez wierzyciela i dłużnika rachunków w bankach lub spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych , 
które zawarły porozumienie w sprawie stosowania polecenia zapłaty, określające w szczególności: zakres odpowi e-
dzialności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych wykonujących polecenie zapłaty, przyczyny 
odmowy wykonania polecenia zapłaty przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową dłużnika, pr o-
cedury dochodzenia wzajemnych roszczeń banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, wynikaj ą-
cych ze skutków odwołania polecenia zapłaty przez dłużnika, wzory jednolitych formularzy oraz zasady wykonyw a-
nia przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe poleceń zapłaty za pomocą informatycznych nośn i-
ków danych; 
2) udzielenia przez dłużnika wierzycielowi zgody do obciążania rachunku dłużnika w drodze polecenia zapłaty w umow-
nych terminach zapłaty z tytułu określonych zobowiązań; 
3) zawarcia pomiędzy wierzycielem a prowadzącymi jego rachunek bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnościowo- 
-kredytową umowy w sprawie stosowania polecenia zapłaty przez wierzyciela, zawierającej w szczególności: zgodę 
banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej na stosowanie polecenia zapłaty przez wierzyciela, zas a-
dy składania i realizowania poleceń zapłaty, zgodę wierzyciela na obciążenie jego rachunku kwotami odwoływanych 
poleceń zapłaty wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, zwróconymi dłużnikowi w związku z odwołaniem pole-
cenia zapłaty oraz zakres odpowiedzialności wierzyciela i banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej; 
4) że maksymalna kwota pojedynczego polecenia zapłaty nie przekracza równowartości, przeliczonej na złote według 
kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu kwartału poprzedzającego kwartał, 
w którym dokonywane jest rozliczenie pieniężne: 
a) 1000 euro – w przypadku gdy dłużnikiem jest osoba fizyczna niewykonująca działalności gospodarczej, 
b) 50 000 euro – w przypadku pozostałych dłużników. 
  
Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 1896 
 
 3. Bank, który udzielił wierzycielowi zgody na stosowanie poleceń zapłaty, jest wobec banków i spółdzielczych kas 
oszczędnościowo-kredytowych – stron porozumienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, odpowiedzialny za działania wierz y-
ciela związane ze stosowaniem poleceń zapłaty, w szczególności jest obowiązany do natychmiastowego uznania kwotą 
odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej dłużnika wraz z o d-
setkami, o których mowa w ust. 7, również w przypadku braku środków na rachunku wierzyciela lub wystąpienia innej 
przyczyny uniemożliwiającej obciążenie rachunku bankowego wierzyciela. 
3a. Spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, która udzieliła wierzycielowi zgody na stosowanie poleceń z a-
płaty, jest wobec banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych – stron porozumienia, o którym mowa w ust. 2 
pkt 1, odpowiedzialna za działania wierzyciela związane ze stosowaniem poleceń zapłaty, w szczególności jest obowiąz a-
na do natychmiastowego uznania kwotą odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnoś-
ciowo-kredytowej dłużnika wraz z odsetkami, o których mowa w ust. 7, również w przypadku braku środków na rachunku 
wierzyciela lub wystąpienia innej przyczyny uniemożliwiającej obciążenie rachunku wierzyciela. 
4. Uznanie rachunku bankowego wierzyciela następuje po uzyskaniu przez jego bank lub spółdzielczą kasę oszczęd-
nościowo-kredytową od banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej dłużnika środków wystarczających na 
pokrycie polecenia zapłaty. 
5. Dłużnikowi przysługuje prawo do cofnięcia w każdym czasie zgody, o której mowa w ust. 2 pkt 2. 
6. Dłużnik może odwołać pojedyncze polecenie zapłaty, w prowadzących jego rachunek banku lub spółdzielczej 
kasie oszczędnościowo-kredytowej, w terminie: 
1) 30 dni kalendarzowych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie  
oszczędnościowo-kredytowej – w przypadku gdy dłużnikiem jest osoba fizyczna niewykonująca działalności gosp o-
darczej; 
2) 5 dni roboczych od dnia dokonania obciążenia rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnoś-
ciowo-kredytowej – w przypadku pozostałych dłużników. 
7. Odwołanie polecenia zapłaty przez dłużnika zobowiązuje bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową 
dłużnika do natychmiastowego uznania rachunku bankowego dłużnika lub rachunku dłużnika w spółdzielczej kasie  
oszczędnościowo-kredytowej kwotą odwołanego polecenia zapłaty. Uznanie rachunku dłużnika następuje z datą złożenia 
odwołania polecenia zapłaty, z obowiązkiem naliczenia – od dnia obciążenia rachunku dłużnika kwotą odwołanego pol e-
cenia zapłaty – odsetek należnych dłużnikowi z tytułu oprocentowania rachunku bankowego lub rachunku w spółdzielczej 
kasie oszczędnościowo-kredytowej. 
8. Będący wierzycielami bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa mogą przeprowadzić rozliczenia 
poleceniem zapłaty na warunkach określonych w ustawie, z tym że: 
1) do rozliczeń tych nie stosuje się przepisów ust. 2 pkt 3 i ust. 3; 
2) ten bank lub ta spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa są obowiązani do natychmiastowego uznania kwotą 
odwołanego polecenia zapłaty rachunku banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej dłużnika. 
9. Przepisów ust. 1–8 nie stosuje się do transakcji polecenia zapłaty, do których stosuje się ustawę z dnia 19 sierpnia 
2011 r. o usługach płatniczych. 
10. Do transakcji polecenia zapłaty z tytułu zapłaty faktury między wierzycielem i dłużnikiem będącymi przedsi ę-
biorcami stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3a. 
11. Zgoda dłużnika, o której mowa w ust. 2 pkt 2, oznacza także zgodę udzieloną przez dłużnika wierzycielowi na 
obciążanie, w drodze polecenia zapłaty, rachunku rozliczeniowego dłużnika. 
Art. 63e. 1. Czek rozrachunkowy stanowi dyspozycję wystawcy czeku udzieloną trasatowi do obciążenia jego 
rachunku kwotą, na którą czek został wystawiony, oraz uznania tą kwotą rachunku posiadacza czeku. 
2. Na wniosek wystawcy czeku bank może potwierdzić czek rozrachunkowy, rezerwując jednocześnie na rachunku 
wystawcy odpowiedni fundusz na pokrycie czeku. Bank może potwierdzić również czek niezupełny. 
3. Czek rozrachunkowy może być przedstawiony do rozrachunku ze skutkami zapłaty bezpośrednio u trasata lub 
w banku, w którym posiadacz czeku ma rachunek. Uznanie rachunku posiadacza czeku sumą czekową, z zastrzeżeniem 
ust. 4, następuje po uzyskaniu przez bank posiadacza czeku od trasata środków wystarczających do zapłaty czeku. Szcz e-
gółowe warunki przedstawienia czeku do rozrachunku ze skutkami zapłaty w banku innym niż trasata określa umowa 
między tym bankiem i posiadaczem czeku. 
4. Banki mogą zawierać porozumienia, w których – na zasadach wzajemności – określą inny niż w ust. 3 tryb prze d-
stawienia czeków rozrachunkowych do zapłaty z rachunków oszczędnościowo-rozliczeniowych. 
  
Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 1896 
 
 Art. 63f. 1. Na warunkach określonych w umowach strony mogą stosować w rozliczeniach bezgotówkowych także 
karty płatnicze. 
2. Prawa i obowiązki wydawcy i posiadacza karty płatniczej określa odrębna ustawa. 
Art. 63g. (uchylony) 
Art. 63h.  Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia, po zasięgni ę-
ciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, wzór formularza polecenia przelewu/wpłaty gotówkowej stosowanego 
w rozliczeniach pieniężnych przeprowadzanych za pośrednictwem banku. 
Art. 64. 1. Jeżeli polecenie przeprowadzenia rozliczenia pieniężnego złożone przez posiadacza rachunku bankowego 
jest wykonywane przez kilka banków, każdy z tych banków ponosi wraz z pozostałymi solidarną odpowiedzialność 
wobec posiadacza rachunku za szkody spowodowane niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem poleceni a. 
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do usług płatniczych uregulowanych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach 
płatniczych. 
Art. 65. Bank dokonujący wypłat z rachunku bankowego jest obowiązany sprawdzić autentyczność i prawidłowość 
formalną dokumentu stanowiącego podstawę do wypłaty oraz tożsamość osoby dającej zlecenie. 
Art. 66. Banki są obowiązane przyjmować wpłaty gotówkowe na rachunki bankowe oraz przeliczać i sortować 
banknoty i monety pochodzące z tych wpłat. 
Art. 67. Skarb Państwa lub banki wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi mogą tworzyć izby rozliczeniowe 
w formie spółek handlowych w celu wymiany zleceń płatniczych oraz ustalania wzajemnych wierzytelności wynikających 
z tych zleceń. Udziałowcem lub akcjonariuszem izby rozliczeniowej może być Skarb Państwa. Dla zabezpieczenia prz e-
prowadzania rozrachunku izba rozliczeniowa może tworzyć ze środków banków fundusz gwarancyjny; środki tego fund u-
szu nie podlegają egzekucji z majątku banku. 
Art. 67a. Środki pieniężne zgromadzone na rachunku rozliczeniowym banku w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 
2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zas a-
dach nadzoru nad tymi systemami (Dz. U. z 2019 r. poz. 212) są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administr a-
cyjnego tytułu wykonawczego do wysokości niezbędnej do wykonania obowiązków, wynikających z uczestnictwa banku 
w systemie płatności lub systemie rozrachunku papierów wartościowych, powstałych przed momentem dokonania zajęci a. 
Art. 68. Prezes Narodowego Banku Polskiego określa, w drodze zarządzenia: 
1) sposób przeprowadzania rozliczeń międzybankowych i rozrachunków międzybankowych, mając na względzie z a-
pewnienie sprawnego i bezpiecznego dokonywania rozliczeń pieniężnych oraz funkcjonowania systemów płatności; 
2) sposób i tryb przeliczania, sortowania, pakowania i oznaczania opakowań banknotów i monet oraz wykonywania 
czynności związanych z zaopatrywaniem banków w te znaki; 
3) sposób numeracji banków i ich jednostek organizacyjnych; 
4) sposób numeracji rachunków bankowych prowadzonych w bankach; 
5) szczegółowy zakres oraz sposób przekazywania informacji związanych z numeracją banków i ich jednostek organ i-
zacyjnych. 
Rozdział 5 
Kredyty i pożyczki pieniężne oraz zasady koncentracji zaangażowań 
Art. 69. 1. Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony 
w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania 
z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych 
terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. 
2. Umowa kredytu powinna być zawarta na piśmie i określać w szczególności: 
1) strony umowy; 
2) kwotę i walutę kredytu; 
3) cel, na który kredyt został udzielony; 
4) zasady i termin spłaty kredytu; 
  
Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 1896 
 
 4a) w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta polska, szczegółowe 
zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut, na podstawie którego w szczególności wylicz a-
na jest kwota kredytu, jego transz i rat kapitałowo-odsetkowych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spł a-
ty kredytu; 
5) wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany; 
6) sposób zabezpieczenia spłaty kredytu; 
7) zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu; 
8) terminy i sposób postawienia do dyspozycji kredytobiorcy środków pieniężnych; 
9) wysokość prowizji, jeżeli umowa ją przewiduje; 
10) warunki dokonywania zmian i rozwiązania umowy. 
3. W przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż waluta polska, kredytobiorca 
może dokonywać spłaty rat kapitałowo-odsetkowych oraz dokonać przedterminowej spłaty pełnej lub częściowej kwoty 
kredytu bezpośrednio w tej walucie. W tym przypadku w umowie o kredyt określa się także zasady otwarcia i prowadz e-
nia rachunku służącego do gromadzenia środków przeznaczonych na spłatę kredytu oraz zasady dokonywania spłaty za 
pośrednictwem tego rachunku. 
Art. 70. 1. Bank uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej kredytobiorcy. Przez zdolność kredytową  
rozumie się zdolność do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w terminach określonych w umowie. Kredytobiorca 
jest obowiązany przedłożyć na żądanie banku dokumenty i informacje niezbędne do dokonania oceny tej zdolności. 
2. Osobie fizycznej, prawnej lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o ile posiada zdolność 
prawną, które nie mają zdolności kredytowej, bank może udzielić kredytu pod warunkiem: 
1) ustanowienia szczególnego sposobu zabezpieczenia spłaty kredytu; 
2) przedstawienia niezależnie od zabezpieczenia spłaty kredytu programu naprawy gospodarki podmiotu, którego re ali-
zacja zapewni – według oceny banku – uzyskanie zdolności kredytowej w określonym czasie, przy czym programem 
naprawy gospodarki podmiotu, o którym mowa powyżej, może być w szczególności układ przyjęty w ramach post ę-
powania restrukturyzacyjnego prowadzonego zgodnie z ustawą z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne 
(Dz. U. z 2020 r. poz. 814 i 1298). 
3. Kredytobiorca jest obowiązany umożliwić podejmowanie przez bank czynności związanych z oceną sytuacji 
finansowej i gospodarczej oraz kontrolę wykorzystania i spłaty kredytu. 
4. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio przy udzielaniu kredytu nowo utworzonemu przedsiębiorcy, osobie prawnej 
lub jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o ile posiada zdolność prawną. 
5. (uchylony) 
6. (uchylony) 
Art. 70a. 1. Banki i inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów na wniosek osoby fizycznej, 
prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o ile posiada zdolność prawną, ubiegającej się 
o kredyt przekazują, w formie pisemnej, wyjaśnienie dotyczące dokonanej przez siebie oceny zdolności kredytowej wnios-
kującego. 
2. Wyjaśnienie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje informacje na temat czynników, w tym danych osobowych wnios-
kującego, które miały wpływ na dokonaną ocenę zdolności kredytowej. 
3. W przypadku przedsiębiorców bank i inna instytucja ustawowo upoważniona do udzielania kredytów może pobie-
rać opłatę za sporządzenie wyjaśnienia, o którym mowa w ust. 1. Wysokość opłaty powinna być odpowiednia do wysokości 
kredytu. 
4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy ubiegającego się o pożyczkę pieniężną. 
Art. 71. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, 
może określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje ekspozycji wymienionych w art. 400 ust. 2 i art. 493 ust. 3 rozporządz e-
nia nr 575/2013, wobec których nie stosuje się przepisu art. 395 ust. 1 tego rozporządzenia, kierując się potrzebą odzwie r-
ciedlenia faktycznego obciążenia funduszy własnych banku ryzykiem prowadzonej działalności, wynikającym z konce n-
tracji ekspozycji. 
Art. 72. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 1896 
 
 Art. 73. 1. Banki w celu wspólnego udzielenia kredytu mogą zawrzeć umowę o utworzeniu konsorcjum bankowego. 
2. W umowie, o której mowa w ust. 1, banki ustalają warunki udzielenia kredytu i jego zabezpieczenia oraz wyzn a-
czają bank umocowany do zawarcia umowy kredytu. 
3. Banki, o których mowa w ust. 1, ponoszą ryzyko związane z udzielonym kredytem proporcjonalnie do wysokości 
wniesionych środków finansowych do wspólnie udzielonego kredytu. 
Art. 74. W czasie obowiązywania umowy kredytu kredytobiorca jest obowiązany przedstawić – na żądanie banku – 
informacje i dokumenty niezbędne do oceny jego sytuacji finansowej i gospodarczej oraz umożliwiające kontrolę wyk o-
rzystania i spłaty kredytu. 
Art. 75. 1. W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty 
przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę 
kredytu, o ile ustawa z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej. 
2. Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 
30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy – 7 dni. 
3. Wypowiedzenie umowy kredytu z powodu utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej lub zagrożenia jego 
upadłością nie może nastąpić, jeżeli bank zgodził się na realizację przez kredytobiorcę programu naprawczego. 
4. Przepis ust. 3 stosuje się przez cały okres realizacji programu naprawczego, chyba że bank stwierdzi, iż program 
naprawczy nie jest w sposób należyty realizowany. 
Art. 75a. 1. O ile umowa kredytu nie stanowi inaczej, termin spłaty kredytu jest terminem zastrzeżonym na rzecz 
obu stron. 
2. W przypadku gdy strony ustaliły termin spłaty kredytu dłuższy niż rok, kredytobiorca może wypowiedzieć umowę 
z zachowaniem terminu trzymiesięcznego. 
Art. 75b. 1. Wykonanie uprawnienia, o którym mowa w art. 69 ust. 3, nie może wiązać się z poniesieniem przez kredyt o-
biorcę dodatkowych kosztów. 
2. Bank nie może uzależnić wykonania przez kredytobiorcę uprawnienia, o którym mowa w art. 69 ust. 3, od wpr o-
wadzenia dodatkowych ograniczeń, w szczególności nie może zobowiązać kredytobiorcy do nabywania waluty przezn a-
czonej na spłatę rat kredytu, jego całości lub części, od określonego podmiotu. 
3. Otwarcie i prowadzenie rachunku, o którym mowa w art. 69 ust. 3, jest wolne od opłat w przypadku, gdy kredyt o-
biorcą jest konsument w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny. 
4. Przepisy ust. 1– 3, art. 69 ust. 2 pkt 4a oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych. 
Art. 75c. 1. Jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do 
dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. 
2. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni 
roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. 
3. Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych 
w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej 
i gospodarczej kredytobiorcy. 
4. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę. 
5. Bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, 
bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukt u-
ryzację. 
6. Przepisy ust. 1–5 stosuje się odpowiednio do umów pożyczek pieniężnych. 
Art. 76. Zasady oprocentowania kredytu określa umowa kredytu, z tym że w razie stosowania stopy zmiennej należy: 
1) określić w umowie kredytowej warunki zmiany stopy procentowej kredytu; 
2) powiadomić w sposób określony w umowie kredytobiorcę, poręczyciela oraz, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, inne 
osoby będące dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia kredytu o każdej zmianie stopy jego oprocentowania. 
  
Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 1896 
 
 Art. 76a. Bank jest obowiązany niezwłocznie powiadomić, w sposób określony w umowie, osoby będące dłużnik a-
mi banku z tytułu zabezpieczenia kredytu, jeżeli kredytobiorca opóźnia się z jego spłatą. 
Art. 77. Umowa kredytu może określać, że od kredytu postawionego do dyspozycji kredytobiorcy i przez niego ni e-
wykorzystanego przysługuje bankowi odrębna prowizja. 
Art. 77a. Bank może przyjąć zlecenie udzielenia kredytu osobie trzeciej. Zlecenie powinno być złożone w formie 
pisemnej pod rygorem nieważności. W takim przypadku, jeśli umowa nie stanowi inaczej, dający zlecenie staje się 
poręczycielem za dług przyszły. 
Art. 78. Do umów pożyczek pieniężnych zawieranych przez bank stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące z a-
bezpieczenia spłaty i oprocentowania kredytu. 
Art. 78a. Przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie 
z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. 
Art. 79. 1. Bank nie może stosować korzystniejszych warunków, a w szczególności korzystniejszych stóp oproce n-
towania niż stosowane przez bank dla danego rodzaju umowy przy prowadzeniu rachunków bankowych oraz przy udzi e-
laniu kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych, poręczeń: 
1) podmiotom dominującym lub zależnym od banku; 
2) podmiotom działającym w tym samym co bank holdingu; 
3) jednostkom zależnym i stowarzyszonym z bankiem w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunko-
wości; 
4) swoim akcjonariuszom albo członkom; 
5) osobom zatrudnionym w banku, członkom zarządu i członkom rady nadzorczej; 
6) osobom zatrudnionym w podmiocie dominującym, członkom zarządu i członkom rady nadzorczej podmiotu domin u-
jącego; 
7) podmiotom powiązanym kapitałowo lub organizacyjnie z: 
a) akcjonariuszem i członkiem, 
b) członkiem zarządu, rady nadzorczej lub osobą zajmującą stanowisko kierownicze w banku. 
2. Bank ustala w formie regulaminu warunki udzielenia kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i p o-
ręczeń, o których mowa w ust. 1, oraz prowadzi ich osobną ewidencję. 
Art. 79a. 1. Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi zarządu albo 
rady nadzorczej banku lub osobie zajmującej stanowisko kierownicze w banku następuje zgodnie z regulaminem uchwalonym 
przez radę nadzorczą. 
2. Udzielenie kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi zarządu albo członkowi 
rady nadzorczej banku w kwocie łącznego zobowiązania przekraczającej 10 000 euro, obliczonej w złotych według kursu 
średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na dzień udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bank o-
wej lub poręczenia, wymaga zgody wyrażonej w uchwale zarządu oraz uchwale rady nadzorczej banku. Uchwały te zap a-
dają bez udziału zainteresowanej osoby, w głosowaniu tajnym, większością co najmniej 2/3 głosów w obecności co na j-
mniej połowy składu organu. 
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, gwarancji bankowej lub 
poręczenia podmiotowi powiązanemu kapitałowo lub organizacyjnie z członkiem zarządu albo rady nadzorczej lub osobą 
zajmującą stanowisko kierownicze w banku. 
4. Suma kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń, o których mowa w ust. 1 i 3, nie może 
przekroczyć: 
1) w banku w formie spółki akcyjnej i w banku państwowym – 10% kapitału podstawowego Tier I, o którym mowa 
w art. 50 rozporządzenia nr 575/2013, 
2) w banku spółdzielczym – 25% kapitału podstawowego Tier I, o którym mowa w art. 50 rozporządzenia nr 575/2013 
– przy czym wartość kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń jest ustalana w sposób, w jaki 
bank oblicza wartość ekspozycji, o której mowa w art. 395 rozporządzenia nr 575/2013. 
5. Przez osobę zajmującą stanowisko kierownicze w banku rozumie się osobę zatrudnioną podległą bezpośrednio 
członkowi zarządu, dyrektora oddziału i jego zastępcę oraz głównego księgowego. 
  
Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 1896 
 
 Art. 79b.  1. Bank powiadamia Komisję Nadzoru Finansowego o fakcie udzielenia kredytu, pożyczki pieniężnej, 
gwarancji bankowej lub poręczenia członkowi zarządu albo rady nadzorczej, osobie zajmującej stanowisko kierownicze 
w banku, akcjonariuszowi banku i członkowi banku spółdzielczego oraz podmiotowi powiązanemu z nimi kapitałowo lub 
organizacyjnie, jeżeli w pojedynczym przypadku wartość zobowiązania przekracza równowartość 30 000 euro, obliczoną 
w złotych według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na dzień udzielenia kredytu, pożyczki pi e-
niężnej, gwarancji bankowej lub poręczenia. 
2. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do akcjonariusza posiadającego wyłącznie akcje dopuszczone do obrotu na 
rynku regulowanym w ilości uprawniającej do wykonywania nie więcej niż 5% głosów na walnym zgromadzeniu. 
Art. 79c. Przepisy art. 79a i 79b stosuje się także do innych niż gwarancje bankowe i poręczenia zobowiązań poza-
bilansowych udzielanych osobom, o których mowa w art. 79 ust. 1, lub na ich zlecenie. 
Rozdział 6 
Gwarancje bankowe, poręczenia i akredytywy 
Art. 80. Banki mogą na zlecenie udzielać i potwierdzać gwarancje bankowe, poręczenia, a także otwierać i potwier-
dzać akredytywy. 
Art. 81. 1. Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po spełnieniu przez podmiot 
uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym 
zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten 
wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji – bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku. 
2. Udzielenie i potwierdzenie gwarancji bankowej następuje na piśmie pod rygorem nieważności. 
Art. 82. Przelewu wierzytelności z gwarancji bankowej można dokonać wraz z przeniesieniem wierzytelności z a-
bezpieczonej gwarancją. 
Art. 83. 1. Bank może potwierdzić zobowiązanie innego banku wynikające z gwarancji bankowej; w przypadku tym 
roszczenia z gwarancji można kierować do banku, który jej udzielił, lub do banku, który ją potwierdził, albo do obu tych 
banków łącznie, aż do zupełnego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. 
2. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio przy potwierdzaniu przez bank zobowiązań wynikających z poręczenia 
udzielonego przez inny bank. 
Art. 84. Do gwarancji bankowych i poręczeń udzielanych przez bank stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, z tym 
że zobowiązanie banku jest zawsze zobowiązaniem pieniężnym. 
Art. 85. 1. Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank otwierający akredytywę), może zob o-
wiązać się pisemnie wobec osoby trzeciej (beneficjenta), że dokona zapłaty beneficjentowi akredytywy ustalonej kwoty pi e-
niężnej, po spełnieniu przez beneficjenta wszystkich warunków określonych w akredytywie (akredytywa dokumentowa). 
2. Akredytywa dokumentowa musi w szczególności zawierać: nazwę i adres zleceniodawcy i beneficjenta, kwotę 
i walutę akredytywy, termin ważności akredytywy oraz opis dokumentów, po których przedstawieniu beneficjent jest 
uprawniony do żądania wypłaty w ramach akredytywy. 
3. Zobowiązanie banku otwierającego staje się wymagalne z chwilą przedstawienia przez beneficjenta dokumentów 
zgodnie z warunkami akredytywy. 
4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do akredytyw zabezpieczających. 
Art. 86. 1. Bank, działając na zlecenie klienta, ale we własnym imieniu (bank otwierający), może zobowiązać się pise m-
nie wobec innego banku, że dokona zwrotu kwot wypłaconych beneficjentowi lub skupi weksle trasowane ciągnione 
przez beneficjenta na wskazany bank (akredytywa pieniężna). 
2. Akredytywa pieniężna musi w szczególności zawierać: nazwę i adres osoby upoważnionej do dokonywania w y-
płat, kwotę i walutę akredytywy oraz termin jej ważności. 
3. Zobowiązania banku otwierającego stają się wymagalne z chwilą wypłaty dokonanej beneficjentowi na zasadach 
określonych w akredytywie, pod warunkiem przedstawienia przez beneficjenta dokumentu tożsamości. 
4. Jeżeli w akredytywie pieniężnej uzależniono wypłatę od spełnienia przez beneficjenta innych warunków niż okreś-
lone w ust. 3, wypłata może nastąpić wyłącznie po łącznym spełnieniu tych warunków. 
  
Dziennik Ustaw – 56 – Poz. 1896 
 
 Art. 86a. Przepisy art. 82–86 mają zastosowanie, jeżeli strony umowy nie postanowią inaczej. 
Art. 87. 1. Roszczenia z tytułu gwarancji bankowych, poręczeń udzielanych przez banki oraz akredytyw, które stały 
się wymagalne, przedawniają się z upływem 6 lat. 
2. Bieg przedawnienia roszczeń z tytułu gwarancji i akredytyw rozpoczyna się od daty przedłożenia skutecznego 
żądania zapłaty i w tym okresie roszczenie jest wymagalne, choćby zobowiązanie, z którym gwarancja bądź akredytywa 
była związana, już wygasło. 
Art. 88. (uchylony) 
Rozdział 6a 
Lokaty strukturyzowane 
Art. 88a. W zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, których przedmiotem są lokaty 
strukturyzowane, oraz czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 p kt 11 i 12 (usługi w odniesieniu do lokat strukturyz o-
wanych), bank, oprócz przepisów niniejszego rozdziału, stosuje bezpośrednio stosowane przepisy prawa Unii Europe j-
skiej, w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do zawierania umów lokaty strukturyzowanej, pośrednictwa w zawier a-
niu umów lokaty strukturyzowanej oraz doradztwa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych. 
Art. 88b.  1. Bank, na pisemne żądanie podmiotu innego niż określony w art. 3 pkt 39b lit. a–m ustawy z dnia 
29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi i w zakresie określonym w takim żądaniu, może traktować go jak 
klienta profesjonalnego, pod warunkiem że posiada on wiedzę i doświadczenie pozwalające na podejmowanie właściwych 
decyzji w zakresie lokat strukturyzowanych, jak również na właściwą ocenę ryzyka związanego z tymi decyzjami. Bank 
przed uwzględnieniem żądania jest obowiązany ustalić wiedzę klienta o zasadach traktowania klientów profesjonalnych 
przy świadczeniu usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, których żądanie dotyczy. 
2. Bank może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. b rozporządzenia 2017/565, w zakresie usług w odniesieniu do lokat stru k-
turyzowanych traktować klienta profesjonalnego jak klienta detalicznego. 
3. Bank może, zgodnie z art. 45 ust. 3 lit. a rozporządzenia 2017/565 i na zasadach określonych w art. 71 ust. 2–4 tego 
rozporządzenia, w zakresie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych traktować uprawnionego kontrahenta jak 
klienta detalicznego albo klienta profesjonalnego. 
4. Bank, w zakresie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, dokonuje podziału klientów na kategorie, za-
liczając ich odpowiednio do kategorii klientów detalicznych, klientów profesjonalnych lub uprawnionych kontrahentów. 
Art. 88c. 1. Bank, świadcząc usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, jest obowiązany działać w sposób 
rzetelny i profesjonalny, zgodnie z zasadami uczciwego obrotu oraz zgodnie z najlepiej pojętymi interesami jego klientów. 
Bank jest obowiązany stosować rozwiązania i procedury zapewniające niezwłoczne, uczciwe i należyte wykonywanie 
usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych. 
2. Informacje kierowane przez bank do klientów lub potencjalnych klientów, w tym informacje upowszechniane 
przez bank w celu reklamy lub promocji usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, powinny być rzetelne, nie mogą 
budzić wątpliwości i wprowadzać w błąd. Informacje upowszechniane w celu reklamy lub promocji usług w odniesieniu 
do lokat strukturyzowanych świadczonych przez bank są oznaczane, w sposób niebudzący wątpliwości, jako informacje 
upowszechniane w tych celach. Uznaje się, że upowszechnianie informacji w sposób rzetelny, niebudzący wątpliwości 
i niewprowadzający w błąd jest zachowane w przypadku spełnienia przez bank warunków, o których mowa w art. 44 roz-
porządzenia 2017/565. 
3. Treść i forma informacji, o których mowa w ust. 2, są prezentowane w taki sposób, aby klient lub potencjalny 
klient, do którego jest kierowana informacja lub który może się z taką informacją zapoznać, mógł zrozumieć charakter 
danej usługi oraz ryzyko z nią związane, a także podjąć świadomą decyzję. 
4. Bank przekazuje, z uwzględnieniem art. 45–51 i art. 61 rozporządzenia 2017/565, w odpowiednim czasie ad e-
kwatne i odpowiednie informacje dotyczące: 
1) banku oraz usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych świadczonych przez ten bank; 
2) kosztów i opłat związanych ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych świadczonych przez 
ten bank. 
  
Dziennik Ustaw – 57 – Poz. 1896 
 
 5. W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, bank, zgodnie z art. 52 rozporządz e-
nia 2017/565, przekazuje również informację o: 
1) zależnym lub niezależnym charakterze wykonywanej czynności; 
2) zakresie lokat strukturyzowanych będących przedmiotem analizy na potrzeby udzielenia rekomendacji, w szczególności 
informację, w jakim stopniu zakres analizy dotyczy lokat strukturyzowanych oferowanych przez podmioty pozost a-
jące w bliskich powiązaniach z bankiem lub przez podmioty, które pozostają z nim w takich stosunkach prawnych,  
osobistych lub majątkowych, które mogłyby stwarzać ryzyko naruszenia niezależnego charakteru wykonywanej 
czynności; 
3) częstotliwości dokonywania okresowej oceny odpowiedniości lokat strukturyzowanych, jeżeli bank zobowiązał się 
do dokonywania takiej oceny. 
6. W przypadku gdy czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, jest wykonywana w sposób niezależny, bank, 
z uwzględnieniem art. 53 rozporządzenia 2017/565: 
1) jest obowiązany objąć zakresem analizy wystarczający rodzaj dostępnych lokat strukturyzowanych i ich liczbę 
w sposób odpowiednio zróżnicowany w celu zapewnienia, że rekomendacja jest adekwatna i we właściwy sposób 
realizuje cele inwestycyjne; 
2) nie może objąć zakresem analizy wyłącznie lokat strukturyzowanych oferowanych przez podmioty pozostające 
w bliskich powiązaniach z bankiem lub przez podmioty, które pozostają z nim w takich stosunkach prawnych, osobis-
tych lub majątkowych, które mogłyby stwarzać ryzyko naruszenia niezależnego charakteru wykonywanej czynności. 
7. Przepisów ust. 2–5 nie stosuje się, w przypadku gdy usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych są elementem 
innych usług uregulowanych w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, ustawie z dnia 23 marca 2017 r. 
o kredycie hipotecznym oraz o nadzorze nad pośrednikami kredytu hipotecznego i agentami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1027 ) 
lub w odrębnych przepisach określających obowiązki informacyjne wobec klientów lub potencjalnych klientów. 
Art. 88d.  1. Bank, w związku ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, nie może przy j-
mować ani przekazywać jakichkolwiek świadczeń pieniężnych, w tym opłat i prowizji, ani jakichkolwiek świadczeń ni e-
pieniężnych, z wyłączeniem: 
1) świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przyjmowanych od klienta lub od osoby działającej w jego imieniu oraz 
świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przekazywanych klientowi lub osobie działającej w jego imieniu; 
2) świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przyjmowanych lub przekazywanych osobie trzeciej, które są niezbędne 
do wykonywania danej usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych na rzecz klienta, w szczególności: 
a) kosztów z tytułu przechowywania środków pieniężnych powierzonych przez klienta, 
b) opłat na rzecz organu nadzoru, 
c) podatków, należności publicznoprawnych oraz innych opłat, których obowiązek zapłaty wynika z przepisów 
prawa, 
d) opłat związanych z wymianą walutową; 
3) świadczeń pieniężnych i świadczeń niepieniężnych innych niż określone w pkt 1 i 2, jeżeli: 
a) są one przyjmowane albo przekazywane w celu poprawienia jakości danej usługi w odniesieniu do lokat strukt u-
ryzowanych świadczonej przez bank na rzecz klienta, 
b) ich przyjęcie lub przekazanie nie ma negatywnego wpływu na działanie przez bank w sposób rzetelny i profesjona l-
ny, zgodnie z zasadami uczciwego obrotu oraz zgodnie z najlepiej pojętymi interesami jego klienta, 
c) informacja o świadczeniach, w tym o ich istocie i wysokości, a w przypadku gdy wysokość takich świadczeń nie 
może zostać oszacowana – o sposobie ustalania ich wysokości, została przekazana klientowi lub potencjalnemu 
klientowi w sposób rzetelny, dokładny i zrozumiały przed rozpoczęciem świadczenia danej usługi w odniesieniu 
do lokat strukturyzowanych, przy czym warunek ten uznaje się za spełniony również w przypadku przekazania 
klientowi lub potencjalnemu klientowi informacji sporządzonej w formie ujednoliconej. 
2. W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, w sposób niezależny, bank nie może 
przyjmować świadczeń pieniężnych ani świadczeń niepieniężnych od podmiotu trzeciego w związku z wykonywaniem tej 
czynności. 
  
Dziennik Ustaw – 58 – Poz. 1896 
 
 3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się do drobnych świadczeń niepieniężnych przyjmowanych przez bank, jeżeli: 
1) świadczenia te mogą poprawić jakość wykonywanej na rzecz klienta czynności , o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12; 
2) łączna wielkość i charakter tych świadczeń nie wpływałyby negatywnie na przestrzeganie przez bank obowiązku 
działania zgodnie z najlepiej pojętymi interesami klienta; 
3) informacja o świadczeniach, w tym o ich istocie i wysokości, a w przypadku gdy wysokość takich świadczeń nie 
może zostać oszacowana – o sposobie ustalania ich wysokości, została przekazana klientowi lub potencjalnemu 
klientowi w sposób rzetelny, dokładny i zrozumiały przed rozpoczęciem wykonywania czynności, o której mowa 
w art. 5 ust. 2 pkt 12, przy czym świadczenia te mogą być opisane w sposób ogólny. 
4. Bank informuje klienta o zmianach w zakresie informacji przekazanych zgodnie z ust. 1 pkt 3 lit. c i ust. 3 pkt 3, 
jeżeli zmiany te mają związek z usługami w odniesieniu do lokat strukturyzowanych świadczonymi na rzecz klienta. 
Art. 88e. 1. Bank świadczący usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych zapewnia, aby sposób wynagradzania 
osób zaangażowanych oraz oceny pracy świadczonej przez te osoby na rzecz banku nie powodował ich działania w sposób 
nierzetelny i nieprofesjonalny, niezgodnie z najlepiej pojętymi interesami jego klientów. W tym celu bank opracowuje, wdraża 
oraz stosuje politykę wynagrodzeń i praktyki, stosując odpowiednio przepis art. 27 rozporządzenia 2017/565. 
2. W przypadku wykonywania czynności, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, sposób wynagradzania oraz oceny 
pracy nie mogą zachęcać do udzielania rekomendacji mających za przedmiot daną lokatę strukturyzowaną, w przypadku 
gdy inna lokata strukturyzowana byłaby bardziej adekwatna i lepiej realizowała cele klienta. 
3. Sposób wynagradzania, o którym mowa w ust. 1 i 2, dotyczy przyznawania wynagrodzenia w postaci jakichko l-
wiek korzyści pieniężnych lub niepieniężnych przekazywanych przez bank bezpośrednio lub pośrednio osobom zaang a-
żowanym przy świadczeniu usług na rzecz klientów. 
Art. 88f. 1. W przypadku gdy: 
1) usługa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych ma być świadczona w ramach jednej umowy łącznie z inną usługą, 
bank informuje klienta przed zawarciem umowy, czy jest możliwe oddzielne zawarcie umowy o świadczenie usługi 
w odniesieniu do lokat strukturyzowanych oraz umowy o świadczenie innych usług, a jeżeli jest to możliwe, przek a-
zuje klientowi odrębne zestawienie kosztów i opłat związanych z poszczególnymi umowami; 
2) zawarcie umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych jest warunkiem zawarcia umowy 
o świadczenie innej usługi albo zawarcie umowy o świadczenie innej usługi jest warunkiem zawarcia umowy 
o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, bank informuje klienta przed zawarciem umowy, 
czy jest możliwe zawarcie wyłącznie jednej z tych umów, a jeżeli jest to możliwe, przekazuje klientowi odrębne z e-
stawienie kosztów i opłat związanych z poszczególnymi umowami. 
2. W przypadku gdy ryzyko wynikające z: 
1) zawarcia z klientem detalicznym umowy, w ramach której usługa w odniesieniu do lokat strukturyzowanych ma być 
świadczona łącznie z inną usługą, może różnić się od ryzyka wynikającego z zawarcia oddzielnej umowy o świa d-
czenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, bank informuje o tym klienta i przedstawia opis ryzyka w y-
nikającego z poszczególnych usług świadczonych w ramach umowy oraz sposób, w jaki jednoczesne występowanie 
tych usług zmienia poziom ryzyka; 
2) zawarcia z klientem detalicznym umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, jako warunku 
zawarcia umowy o świadczenie innej usługi, albo zawarcia z klientem detalicznym umowy o świadczenie innej usł u-
gi, jako warunku zawarcia umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, może różnić się 
od ryzyka wynikającego z zawarcia umowy o świadczenie usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych bez takich 
warunków, bank informuje o tym klienta i przedstawia opis ryzyka wynikającego z poszczególnych usług oraz sp o-
sób, w jaki jednoczesne występowanie tych usług zmienia poziom ryzyka. 
Art. 88g. 1. Bank wykonujący czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, uzyskuje od klienta lub potencjalnego 
klienta adekwatne informacje dotyczące jego: 
1) wiedzy i doświadczenia w zakresie inwestowania na rynku finansowym; 
2) sytuacji finansowej, w tym zdolności do ponoszenia strat; 
3) celów inwestycyjnych, w tym poziomu akceptowanego ryzyka. 
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są uzyskiwane od klienta lub potencjalnego klienta w celu umożliwienia 
udzielania przez bank rekomendacji, które są dla niego odpowiednie ze względu na jego osobistą sytuację lub potrzeby 
inwestycyjne, w szczególności zdolność do ponoszenia strat oraz poziom akceptowanego ryzyka. 
  
Dziennik Ustaw – 59 – Poz. 1896 
 
 3. Bank wykonujący czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, przekazuje klientowi detalicznemu, na trwałym 
nośniku, raport zawierający potwierdzenie odpowiedniości rekomendacji z wyjaśnieniem przyczyn, dla których rekome n-
dacja jest dla niego odpowiednia. 
4. Bank, stosując odpowiednio przepisy art. 54 i art. 55 rozporządzenia 2017/565, na podstawie informacji, o których 
mowa w ust. 1, dokonuje oceny odpowiedniości lokaty strukturyzowanej oraz sporządza raport, o którym mowa w ust. 3. 
Art. 88h.  1. Bank świadczący usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, których konstrukcja utrudnia klie n-
towi lub potencjalnemu klientowi zrozumienie ryzyka związanego ze stopą zwrotu lub zrozumienie kosztów rozwiązania 
umowy lokaty strukturyzowanej przed terminem, uzyskuje od klienta lub potencjalnego klienta adekwatne informacje 
dotyczące jego wiedzy i doświadczenia w zakresie inwestowania na rynku finansowym, w celu oceny, czy usługa ta jest 
dla niego odpowiednia. W przypadkach, o których mowa w art. 88f ust. 1, ocenie podlega, czy umowa zawierana w okolic z-
nościach określonych w art. 88f ust. 1 jest dla klienta lub potencjalnego klienta odpowiednia. 
2. W przypadku gdy na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, bank stwierdzi, że usługa w odniesieniu do 
lokat strukturyzowanych nie jest odpowiednia dla klienta lub potencjalnego klienta, niezwłocznie informuje o tym klienta 
lub potencjalnego klienta. 
3. W przypadku gdy klient lub potencjalny klient nie przedstawi informacji, o których mowa w ust. 1, albo przedst a-
wi informacje niewystarczające, bank informuje go, że brak tych informacji uniemożliwia mu dokonanie oceny, czy usł u-
ga w odniesieniu do lokat strukturyzowanych jest odpowiednia dla tego klienta lub potencjalnego klienta. 
4. Bank uzyskuje informacje, o których mowa w ust. 1, dokonuje oceny odpowiedniości usługi w odniesieniu do lokat 
strukturyzowanych oraz przechowuje informacje dotyczące przeprowadzonej oceny, stosując odpowiednio przepisy 
art. 55 i art. 56 rozporządzenia 2017/565. 
5. Przepisów ust. 1–4 nie stosuje się do banku świadczącego usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, 
w przypadku gdy: 
1) umowa jest zawierana z inicjatywy klienta lub potencjalnego klienta oraz 
2) klient lub potencjalny klient został poinformowany przez bank, że zawarcie umowy nie jest związane z obowiązkiem , 
o którym mowa w ust. 1, oraz że nie będzie on korzystał z ochrony, jaką zapewniałoby mu wykonanie przez bank 
takiego obowiązku, oraz 
3) bank spełnia wymogi związane z zarządzaniem konfliktami interesów. 
6. Jeżeli do zawarcia umowy dochodzi w wyniku skierowania do klienta lub potencjalnego klienta zindywidualiz o-
wanych informacji o banku, lokacie strukturyzowanej lub usłudze w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, przyjmuje 
się, że nie została ona zawarta w sposób określony w ust. 5 pkt 1. 
Art. 88i. 1. Bank, który, świadcząc na rzecz klienta usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, korzysta 
z pośrednictwa innego banku, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej lub zagranicznej firmy inwestycyjnej, może 
dokonywać oceny, o której mowa w art. 88g i art. 88h, na podstawie informacji dotyczących klienta lub potencjalnego 
klienta, otrzymywanych od tych podmiotów, oraz uznać za prawidłową ocenę dokonaną przez te podmioty. 
2. Bank, który pośredniczy w świadczeniu usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych przez inny bank, inst y-
tucję kredytową, firmę inwestycyjną lub zagraniczną firmę inwestycyjną i przekazuje im informacje dotyczące klienta lub 
potencjalnego klienta, zapewnia kompletność i rzetelność tych informacji oraz prawidłowość oceny dokonanej zgodnie 
z art. 88g i art. 88h. 
Art. 88j. 1. Przy świadczeniu usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych bank jest obowiązany przekazywać 
klientowi detalicznemu lub klientowi profesjonalnemu, na trwałym nośniku, regularne sprawozdania związane z wyk o-
nywaniem umowy o świadczenie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, uwzględniające rodzaj i złożoność 
lokat strukturyzowanych będących przedmiotem świadczonej usługi, charakter świadczonej usługi w odniesieniu do lokat 
strukturyzowanych oraz koszty związane z tymi usługami świadczonymi na rzecz klienta. 
2. W przypadku gdy bank, wykonując czynność, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12, na rzecz klienta detalicznego, 
udzielił mu rekomendacji i zobowiązał się w ramach umowy do przeprowadzania okresowej oceny jej odpowiedniości, 
jest obowiązany przekazywać klientowi regularnie ocenę tej rekomendacji, wskazując, czy jest ona nadal odpowiednia dla 
tego klienta. 
Art. 88k.  1. Bank jest obowiązany utrzymywać organizację przedsiębiorstwa w sposób zapewniający: 
1) odpowiednią liczbę osób świadczących pracę na jego rzecz, wymaganą do prawidłowego świadczenia usług w o d-
niesieniu do lokat strukturyzowanych, oraz 
2) posiadanie przez osoby, o których mowa w pkt 1, odpowiedniej wiedzy, kompetencji i doświadczenia w zakresie 
powierzonych obowiązków oraz utrzymywanie i doskonalenie przez te osoby takiej wiedzy i takich kompetencji. 
  
Dziennik Ustaw – 60 – Poz. 1896 
 
 2. Bank opracowuje, wdraża i stosuje procedury oraz inne regulacje wewnętrzne w zakresie niezbędnym do prawid-
łowego świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych. W przypadku świadczenia usług w odniesieniu do 
lokat strukturyzowanych dla klientów detalicznych bank opracowuje, wdraża i stosuje regulaminy świadczenia usług 
w odniesieniu do lokat strukturyzowanych. 
3. W przypadku gdy konstrukcja lokaty strukturyzowanej uniemożliwia uregulowanie praw i obowiązków związ a-
nych ze świadczeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych w sposób jednolity dla wszystkich klientów, na 
rzecz których świadczone są takie usługi, wymogu opracowania regulaminu, o którym mowa w ust. 2, nie stosuje się. 
4. Przy wykonywaniu obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, bank uwzględnia zakres, skalę i złożoność prow a-
dzonej działalności w zakresie lokat strukturyzowanych. 
5. Bank opracowuje, wdraża i stosuje politykę w zakresie świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzow a-
nych, uwzględniającą charakterystykę oraz potrzeby klientów lub potencjalnych klientów oraz akceptowany przez klie n-
tów lub potencjalnych klientów poziom ryzyka. 
6. Bank:  
1) nagrywa rozmowy telefoniczne prowadzone z klientami w związku ze świadczonymi usługami w odniesieniu do 
lokat strukturyzowanych;  
2) sporządza protokoły, notatki lub nagrania rozmów przeprowadzonych w bezpośredniej obecności klienta lub pote n-
cjalnego klienta w związku ze świadczonymi usługami w odniesieniu do lokat strukturyzowanych. 
6a. Bank rejestruje, przechowuje i archiwizuje dokumenty, nagrania rozmów telefonicznych, korespondencję ele k-
troniczną oraz inne informacje sporządzane, przekazane lub otrzymywane w związku ze świadczonymi usługami w odni e-
sieniu do lokat strukturyzowanych.  
6b. Obowiązki określone w ust. 6 i 6a bank wykonuje, stosując odpowiednio przepisy art. 72–76 rozporządzenia 
2017/565.  
6c. Bank oznacza datę i dokładny czas sporządzenia, przekazania lub otrzymania informacji, o których mowa w ust. 6 i 6a , 
w przypadku gdy dane te nie są zawarte w ich treści. 
7. Z zastrzeżeniem art. 73 i art. 76 ust. 11 rozporządzenia 2017/565, obowiązek p rzechowywania i archiwizowania, 
o którym mowa w ust. 6a, wygasa z upływem 5 lat, licząc od pierwszego dnia roku następującego po roku, w którym 
dokumenty lub nośniki informacji zostały sporządzone lub otrzymane, a w przypadku regulaminów, procedur oraz innych 
regulacji wewnętrznych – z upływem 5 lat, licząc od pierwszego dnia roku następującego po roku, w którym przestały one 
obowiązywać. Komisja Nadzoru Finansowego może zażądać od banku przechowywania i archiwizowania takich danych 
lub dokumentów po upływie tego terminu, nie dłużej jednak niż przez 7 lat, licząc od pierwszego dnia roku następującego 
po roku, w którym zostały one sporządzone lub otrzymane, lub przestały obowiązywać. 
8. Obowiązek, o którym mowa w ust. 6 i 6a, obejmuje również nagrywanie rozmów telefonicznych i zapisywanie kores-
pondencji elektronicznej związanych z czynnościami, które mogłyby skutkować świadczeniem jednej z usług w odniesi e-
niu do lokat strukturyzowanych, nawet jeżeli w wyniku prowadzenia tych rozmów lub korespondencji nie dochodziłoby 
do świadczenia usługi. Obowiązek nagrywania rozmów telefonicznych i zapisywania korespondencji elektronicznej 
obejmuje urządzenia banku oraz, pod warunkiem zatwierdzenia do używania przez bank prywatnych urządzeń osób z a-
trudnionych w banku – także takie prywatne urządzenia. 
9. Bank informuje klientów lub potencjalnych klientów o nagrywaniu rozmów telefonicznych lub zapisywaniu pr o-
wadzonej korespondencji elektronicznej, w wyniku których dochodziłoby lub mogłoby dojść do świadczenia usługi 
w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, przed rozpoczęciem takiego nagrania lub zapisu. Bank może poinformować 
jednokrotnie klienta lub potencjalnego klienta wskazując, że będzie nagrywał lub zapisywał przyszłe rozmowy lub kores-
pondencję. Bank nie może prowadzić rozmów telefonicznych lub korespondencji elektronicznej, jeżeli nie poinformował 
klienta lub potencjalnego klienta o nagrywaniu rozmów lub zapisywaniu korespondencji. 
10. Bank podejmuje działania zapobiegające prowadzeniu przez osoby zatrudnione w banku rozmów telefonicznych 
lub korespondencji elektronicznej z wykorzystaniem zatwierdzonych do używania przez bank prywatnych urządzeń tych 
osób, jeżeli nie jest w stanie nagrywać tych rozmów lub zapisywać prowadzonej korespondencji. 
Art. 88l. 1. Bank jest obowiązany zatrudniać osoby posiadające odpowiednią wiedzę i kompetencje w zakresie: 
1) przekazywania klientom lub potencjalnym klientom informacji o usługach w odniesieniu do lokat strukturyzow a-
nych; 
2) wykonywania czynności, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 12. 
  
Dziennik Ustaw – 61 – Poz. 1896 
 
 2. Bank zapewnia utrzymywanie i doskonalenie przez osoby, o których mowa w ust. 1, wiedzy i kompetencji ni e-
zbędnych do należytego wykonywania powierzonych obowiązków. 
3. Ustanowiony w banku system wynagradzania osób świadczących pracę na jego rzecz, uczestniczących w świa d-
czeniu usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, w szczególności obsługujących klienta lub potencjalnego klienta, 
powinien wspierać wykonanie obowiązków, o których mowa w art. 88c ust. 1, oraz być środkiem ograniczającym ryzyko 
wystąpienia konfliktu interesów. 
Art. 88m.  1. Przy opracowywaniu, wdrażaniu i stosowaniu rozwiązań technicznych i organizacyjnych w zakresie 
świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych bank uwzględnia zasady określone w art. 21 rozporządzeni a 
2017/565. 
2. Bank opracowuje, wdraża i stosuje politykę w celu zapewnienia zgodności działalności banku z przepisami prawa 
regulującymi świadczenie usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych oraz adekwatne i skuteczne rozwiązania tec h-
niczne i organizacyjne w tym zakresie, w tym zasady regulujące zawieranie transakcji przez osoby zaangażowane. 
3. Bank wykonuje obowiązek, o którym mowa w ust. 2, stosując odpowiednio przepisy art. 22, art. 25, art. 26, art. 28 
i art. 29 rozporządzenia 2017/565. 
4. Bank opracowuje, wdraża i stosuje odpowiednie środki oraz procedury zarządzania konfliktami interesów w rozu-
mieniu art. 33 rozporządzenia 2017/565, z uwzględnieniem art. 34 i art. 35 tego rozporządzenia. 
5. Bank, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, opracowuje, wdraża, stosuje oraz poddaje przeglądowi rozwiąz a-
nia związane z procesem opracowywania lokaty strukturyzowanej zapewniające, że lokata strukturyzowana oraz strategia 
dystrybucji tej lokaty będą odpowiednie dla grupy docelowej. 
6. Przez grupę docelową, o której mowa w ust. 5, rozumie się określoną grupę osób, do których kierowana jest be z-
pośrednio lub za pośrednictwem innych podmiotów propozycja zawarcia umowy lokaty strukturyzowanej, z których p o-
trzebami, cechami lub celami lokata strukturyzowana jest zgodna. 
7. Przez strategię dystrybucji, o której mowa w ust. 5, rozumie się zamierzony sposób, w jaki może zostać zawarta 
umowa lokaty strukturyzowanej z osobą należącą do grupy docelowej. 
8. Rozwiązania, o których mowa w ust. 5, obejmują w szczególności: 
1) określenie grupy docelowej lokaty strukturyzowanej z uwzględnieniem podziału klientów na kategorie zgodnie 
z art. 88b ust. 4; 
2) identyfikację istotnych ryzyk związanych z potencjalnym zawarciem umowy lokaty strukturyzowanej przez grupę 
docelową w celu dokonania oceny, czy lokata strukturyzowana byłaby odpowiednia dla tej grupy docelowej; 
3) określenie strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej, w przypadku gdy rekomendowanie, oferowanie, zawieranie 
lub umożliwianie zawarcia umowy lokaty strukturyzowanej będzie wykonywane zarówno przez bank samodzielnie, 
jak i przez uprawnione do takich czynności podmioty, przy czym strategia dystrybucji powinna być odpowiednia dla 
określonej grupy docelowej; 
4) sprawdzenie przed opracowaniem lokaty strukturyzowanej, czy lokata strukturyzowana pozostaje zgodna z potrz e-
bami określonej grupy docelowej oraz czy zamierzona strategia dystrybucji tej lokaty jest odpowiednia dla tej grupy 
docelowej; 
5) regularny przegląd, dokonywany z uwzględnieniem zdarzeń, które mogłyby wpłynąć na powstanie ryzyk dla grupy 
docelowej, czy lokata strukturyzowana pozostaje zgodna z potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy zami e-
rzona strategia dystrybucji tej lokaty jest odpowiednia dla tej grupy docelowej. 
9. Bank, który rekomenduje, oferuje albo w inny sposób umożliwia otwarcie lokaty strukturyzowanej przez osoby 
należące do grupy docelowej, opracowuje, wdraża, stosuje oraz poddaje przeglądowi rozwiązania związane z procesem 
wykonywania tych czynności zapewniające, że lokata strukturyzowana oraz strategia dystrybucji będą odpowiednie dla 
grupy docelowej. 
10. Rozwiązania, o których mowa w ust. 9, obejmują w szczególności: 
1) określenie grupy docelowej lokaty strukturyzowanej, także w przypadku gdy podmiot opracowujący lokatę str uktu-
ryzowaną nie określił grupy docelowej lokaty strukturyzowanej; 
2) określenie strategii dystrybucji lokaty strukturyzowanej odpowiedniej dla określonej grupy docelowej; 
3) regularny przegląd, dokonywany z uwzględnieniem zdarzeń, które mogłyby wpłynąć na powstanie ryzyk dla grupy 
docelowej, czy lokata strukturyzowana pozostaje zgodna z potrzebami określonej grupy docelowej oraz czy zami e-
rzona strategia dystrybucji tej lokaty jest odpowiednia dla tej grupy docelowej. 
  
Dziennik Ustaw – 62 – Poz. 1896 
 
 11. W przypadku zamiaru dokonania istotnych zmian cech lokaty strukturyzowanej, grupy docelowej lub strategii 
dystrybucji lokaty strukturyzowanej, bank jest obowiązany dokonać oceny planowanych zmian. Przepisy ust. 5 i 8 stosuje 
się odpowiednio. 
12. W przypadku gdy strategia dystrybucji lokaty strukturyzowanej przewiduje wykorzystanie uprawnionych po d-
miotów trzecich, bank, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, udostępnia tym podmiotom informacje dotyczące tej 
lokaty strukturyzowanej, sposobu określenia grupy docelowej oraz strategii dystrybucji tej lokaty strukturyzowanej. 
13. Bank, który rekomenduje, oferuje, zawiera lub umożliwia zawarcie umowy lokaty strukturyzowanej, uzyskuje od 
banku, który opracowuje lokatę strukturyzowaną, informacje o rozwiązaniach określonych w ust. 8 oraz inne informacje 
pozwalające na zrozumienie cech lokaty strukturyzowanej oraz określonej grupy docelowej. 
14. Bank, który rekomenduje, oferuje, zawiera lub umożliwia zawarcie umowy lokaty strukturyzowanej, nie jest obo-
wiązany do ponownego określenia grupy docelowej oraz strategii dystrybucji, jeżeli określił grupę docelową lub strategię 
dystrybucji w związku z opracowaniem lokaty strukturyzowanej. 
Art. 88n.  Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) tryb i warunki postępowania banków świadczących usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych w zakresie: 
a) traktowania klientów jak klientów profesjonalnych lub klientów detalicznych zgodnie z art. 88b ust. 1 i 2, 
b) świadczenia usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, w tym w zakresie świadczenia usług na rzecz 
kategorii klientów, o których mowa w art. 88b ust. 4, 
c) przyjmowania lub przekazywania jakichkolwiek świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych w związku z prowa-
dzeniem usług w odniesieniu do lokat strukturyzowanych, 
d) przekazywania sprawozdań, o których mowa w art. 88j ust. 1, w tym treści tych sprawozdań oraz terminów ich 
przekazywania klientowi, 
e) opracowywania, rekomendowania, oferowania, zawierania lub umożliwiania zawarcia umowy lokaty struktur y-
zowanej, 
2) szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez osoby, o których mowa w art. 88k ust. 1, wymogów posiadania 
odpowiedniej wiedzy, kompetencji i doświadczenia, 
3) szczegółowe kryteria w zakresie spełniania przez osoby, o których mowa w art. 88l ust. 1, wymogów posiadania 
odpowiedniej wiedzy i kompetencji, 
4) tryb i warunki postępowania banków świadczących usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych przy dokon y-
waniu oceny oraz weryfikacji spełniania przez osoby, o których mowa w pkt 2 i 3, stosowanych wobec nich odp o-
wiednich wymogów w zakresie posiadania odpowiedniej wiedzy, kompetencji i doświadczenia, oraz tryb i warunki 
postępowania w zakresie utrzymywania i doskonalenia wiedzy i kompetencji tych osób 
– w odniesieniu do wykonywania przez banki świadczące usługi w odniesieniu do lokat strukturyzowanych czynności, 
o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 11 i 12, przy zapewnieniu należytej staranności oraz ochrony klienta, 
z uwzględnieniem konieczności zapewnienia profesjonalnego, rzetelnego, bezpiecznego i sprawnego świadczenia tych 
usług przez banki oraz z uwzględnieniem wytycznych w zakresie zasad uznawania posiadania odpowiedniej wiedzy 
i kompetencji przez osoby wykonujące usługi maklerskie, wydanych przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów 
Wartościowych. 
Rozdział 7 
Emisja bankowych papierów wartościowych 
Art. 89. 1. Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe na warunkach podawanych do publicznej wiadomości. 
2. Bank informuje Komisję Nadzoru Finansowego o zamierzonym programie emisji papierów wartościowych na 
30 dni przed terminem emisji, wskazując warunki i wartość programu emisji. 
3. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 63 – Poz. 1896 
 
 Art. 90. 1. Bankowy papier wartościowy służy gromadzeniu przez banki środków pieniężnych w złotych lub w innej 
walucie wymienialnej i zawiera w nazwie wyrazy „bankowy papier wartościowy” , a jego treść obejmuje: 
1) wartość nominalną; 
2) zobowiązanie banku do: 
a) naliczenia określonego oprocentowania według ustalonej stopy procentowej, 
b) dokonania wypłaty oznaczonej kwoty osobie uprawnionej, w określonych terminach; osoba uprawniona nie może 
żądać od banku wykupu papieru przed upływem terminu, o ile treść papieru nie stanowi inaczej; 
3) oznaczenie posiadacza papieru wartościowego, jeżeli jest to papier imienny, lub adnotację, że jest to papier wartoś-
ciowy na okaziciela; 
4) zasady przenoszenia praw wynikających z papieru wartościowego; 
5) numer papieru wartościowego i datę emisji; 
6) podpisy osób upoważnionych do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banku. 
2. Podpisy, o których mowa w ust. 1 pkt 6, mogą być odtwarzane mechanicznie. 
3. W treści bankowego papieru wartościowego, jak również w podanej przez emitenta do publicznej wiadomości 
informacji o warunkach emisji, nie mogą być zamieszczane porównania z warunkami emisji papierów wartościowych 
innych emitentów. 
4. Banki mogą emitować bankowe papiery wartościowe, niemające formy dokumentu, które są rejestrowane w dep o-
zycie prowadzonym przez bank emitujący te papiery, Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A., spółkę, której 
Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa 
w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, lub firmę inwestycyjną. 
5. Jeżeli bankowy papier wartościowy nie ma formy dokumentu, wszystkie dane określone w ust. 1 powinny być 
zamieszczone w treści świadectwa depozytowego albo innego dokumentu wydanego przez bank osobie uprawnionej. 
6. Prawa z bankowych papierów wartościowych niemających formy dokumentu powstają z chwilą zapisania ich po 
raz pierwszy na rachunku bankowych papierów wartościowych i przysługują posiadaczowi tego rachunku. 
7. Przeniesienie praw z bankowego papieru wartościowego emitowanego niemającego formy dokumentu następuje 
z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu na rachunku bankowych papierów wartościowych w wyniku zawarcia umowy. 
Pożytki z bankowych papierów wartościowych uzyskane przed dokonaniem zapisu przypadają nabywcy, chyba że umowa 
stanowi inaczej. 
8. Bankowe papiery wartościowe w formie zdematerializowanej mogą być również rejestrowane, na podstawie 
umowy zawartej przez bank z Krajowym Depozytem Papierów Wartościowych S.A. albo spółką, której Krajowy Depozyt 
Papierów Wartościowych S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, w depozycie papierów wartościowych prowadz o-
nym zgodnie z przepisami tej ustawy. W takim przypadku do powstawania oraz przenoszenia praw z bankowych papi e-
rów wartościowych stosuje się przepisy tej ustawy dotyczące praw ze zdematerializowanych papierów wartościowych. 
Art. 91. Bank nie może udzielać kredytu lub pożyczki pieniężnej na kupno bankowych papierów wartościowych 
emitowanych przez siebie. 
Art. 92. (uchylony) 
Rozdział 8 
Szczególne obowiązki i uprawnienia banków 
Art. 92a. 1. Bank może zawrzeć z towarzystwem funduszy inwestycyjnych tworzącym fundusz sekurytyzacyjny albo 
z funduszem sekurytyzacyjnym: 
1) umowę przelewu wierzytelności; 
2) umowę o subpartycypację. 
2. Umowa, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie może zwiększać ryzyka niewypłacalności lub pogarszać płynności banku. 
3. Bank może także przenieść w drodze umowy wierzytelności na, niebędącą towarzystwem funduszy inwestycyjnych 
tworzącym fundusz sekurytyzacyjny albo funduszem sekurytyzacyjnym, spółkę kapitałową (podmiot emisyjny) w celu emisji 
przez ten podmiot papierów wartościowych, których zabezpieczenie stanowią sekurytyzowane wierzytelności. 
4. Podmiot emisyjny, na rzecz którego nastąpiło przeniesienie wierzytelności, nie może być powiązany kapitałowo 
lub organizacyjnie z bankiem przenoszącym wierzytelności, a przedmiotem jego działalności może być wyłącznie nab y-
wanie wierzytelności i emisja papierów wartościowych, o której mowa w ust. 3, a także wykonywanie czynności z tym 
związanych. 
5. (uchylony) 
6. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 64 – Poz. 1896 
 
 Art. 92b.  1. Bank prowadzi rejestr wierzytelności, wymienionych w umowie, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2. 
2. Wierzytelności, o których mowa w ust. 1, podlegają wpisowi do rejestru z chwilą, w której zobowiązanie wynik a-
jące z umowy, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2, stało się skuteczne. 
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia oraz 
wzór rejestru wierzytelności wymienionych w umowie, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 2, uwzględniając zakres 
danych wynikających z tej umowy oraz konieczność zapewnienia Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych 
niezbędnych do prawidłowego sprawowania nadzoru. 
Art. 92ba.  1. Bank jest obowiązany udzielić posiadaczowi rachunku bankowego, będącemu osobą fizyczną, osobie, 
która uzyskała tytuł prawny do spadku po posiadaczu rachunku, oraz zarządcy sukcesyjnemu, zbiorczej informacji o: 
1) rachunkach bankowych posiadacza, w tym rachunkach wspólnych – bez wskazania danych współposiadacza; 
2) umowach rachunku bankowego posiadacza rozwiązanych albo wygasłych z przyczyn, o których mowa w art. 59a 
ust. 1–3; 
3) rachunkach posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, 
w tym rachunkach wspólnych – bez wskazania danych współposiadacza; 
4) umowach rachunków posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
-kredytowej rozwiązanych albo wygasłych z przyczyn, o których mowa w art. 13a ust. 1–3 ustawy z dnia 5 listopada 
2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1643 i 1639 ). 
2. W zbiorczej informacji wskazuje się podmiot, który prowadzi albo prowadził rachunek, numery rachunków wyn i-
kające z umowy rachunku oraz informację, czy rachunki są nadal prowadzone. 
3. Bank jest obowiązany udzielić dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. 
o usługach płatniczych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, informacji o: 
1) rachunkach bankowych posiadacza, w tym rachunkach wspólnych – bez wskazania danych współposiadacza; 
2) rachunkach posiadacza rachunku bankowego prowadzonych w spółdzielczej kasie oszczędności owo-kredytowej, 
w tym rachunkach wspólnych – bez wskazania danych współposiadacza. 
4. W informacji, o której mowa w ust. 3, wskazuje się podmiot, który prowadzi rachunki. 
Art. 92bb.  1. Banki są obowiązane prowadzić centralną informację o rachunkach, zwaną dalej „Centralną informacją”. 
Banki mogą utworzyć w tym celu spółkę handlową. 
2. Centralną informację może prowadzić izba rozliczeniowa, o której mowa w art. 67. 
Art. 92bc. 1. Zbiorczą informację oraz informację, o której mowa w art. 92ba ust. 3, bank jest obowiązany pozyskać 
z Centralnej informacji niezwłocznie po otrzymaniu pisemnego żądania od osoby, o której mowa w art. 92ba ust. 1, 
i zweryfikowaniu jej tytułu prawnego lub od dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9 ustawy z dnia 19 sier p-
nia 2011 r. o usługach płatniczych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. Zbiorczą 
informację oraz informację, o której mowa w art. 92ba ust. 3, bank jest obowiązany dostarczyć osobie, która wystąpiła 
z żądaniem, lub dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatn i-
czych, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, niezwłocznie po jej pozyskaniu 
z Centralnej informacji. 
2. Zbiorcza informacja oraz informacja, o której mowa w art. 92ba ust. 3, może być dostarczona odpłatnie, przy 
czym opłata nie może być wyższa niż koszt wygenerowania takiej informacji. 
Art. 92bd.  1. Bank prowadzący rachunek bankowy jest obowiązany nieodpłatnie udzielić informacji, o których mowa 
w art. 92ba ust. 1 i 3, Centralnej informacji. Bank spółdzielczy może udzielić informacji za pośrednictwem banku zrzesz a-
jącego. 
2. Informacji, o których mowa w art. 92ba ust. 1 i 3, bank udziela niezwłocznie, ale nie później niż w terminie 3 dni 
roboczych od dnia otrzymania zapytania od Centralnej informacji. 
Art. 92c. (uchylony) 
Art. 92d.  Bank może zawrzeć umowę o kredytowy instrument pochodny lub inną umowę niż wymieniona w art. 92a 
ust. 1 i 3, na podstawie których następuje przeniesienie całości lub części ryzyka związanego z wierzytelnościami tego 
banku. 
  
Dziennik Ustaw – 65 – Poz. 1896 
 
 Art. 93. 1. W celu zabezpieczenia wierzytelności, które wynikają z czynności bankowych, bank może żądać zabe z-
pieczenia przewidzianego w Kodeksie cywilnym i prawie wekslowym oraz zwyczajami przyjętymi w obrocie krajowym 
i zagranicznym. 
2. Bank może potrącić ze swego długu wierzytelność, której termin wymagalności jeszcze nie nadszedł, jeżeli po d-
miot będący dłużnikiem został postawiony w stan likwidacji, oraz we wszystkich tych przypadkach, gdy służy bankowi 
prawo ściągnięcia swych wierzytelności przed nadejściem terminu płatności. Potrącenie nie może być dokonane w zakr e-
sie, w jakim wierzytelność z rachunku bankowego została zajęta jako przedmiot egzekucji należności z tytułu zobowiązań 
podatkowych. 
Art. 93a. 1. W umowie zawartej ze spółkami tworzącymi podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów 
o podatku dochodowym od osób prawnych, reprezentowanymi przez spółkę dominującą w tej grupie, bank może określić 
wysokość skonsolidowanego oprocentowania dla środków zgromadzonych na rachunkach bankowych tych spółek oraz 
udzielonych im kredytów i pożyczek pieniężnych. 
2. Skonsolidowane oprocentowanie, o którym mowa w ust. 1, obliczane jest od kwoty, którą stanowi różnica pomiędzy 
sumą stanów na rachunkach bankowych spółek tworzących podatkową grupę kapitałową a sumą wierzytelności z tytułu 
udzielonych tym spółkom kredytów i pożyczek pieniężnych. 
3. O ile umowa, o której mowa w ust. 1, nie stanowi inaczej, środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bank o-
wych oraz kredyty i pożyczki pieniężne, dla których określone zostało skonsolidowane oprocentowanie, nie są oproce n-
towane. 
Art. 94. (uchylony) 
Art. 95. 1. Księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia podpisane 
przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banków i opatrzone 
pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób pokwitowania odbioru należności mają moc prawną dokumentów 
urzędowych w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz 
banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych. 
1a. Moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów 
wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym. 
2. Czynność bankowa lub czynność zabezpieczająca wierzytelność banku stwierdzona dokumentem, o którym mowa 
w ust. 1, ma datę pewną od daty tego dokumentu. 
3. Dokumenty, o których mowa w ust. 1, są podstawą wpisu hipoteki do księgi wieczystej nieruchomości stanowi ą-
cej własność dłużnika banku lub innej osoby ustanawiającej hipotekę na rzecz banku w celu zabezpieczenia wierzytel-
ności dłużnika banku. Jeżeli nieruchomość nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie może być dokonane przez złoż e-
nie tych dokumentów do zbioru dokumentów. 
4. Do ustanowienia hipoteki, o której mowa w ust. 3, jest wymagane złożenie przez właściciela nieruchomości 
oświadczenia o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku z zachowaniem formy pisemnej pod rygorem nieważności. 
5. Przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio do ujawnienia w księdze wieczystej zmiany treści hipoteki oraz do d o-
konania wpisu hipoteki obciążającej użytkowanie wieczyste, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu oraz wierzyte l-
ność hipoteczną. 
6. Przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do przeniesienia hipoteki w związku ze zbyciem wierzytelności bankowej. 
Art. 96. (uchylony) 
Art. 97. (uchylony)  
Art. 98. (uchylony)  
Art. 99. (uchylony) 
Art. 99a. (uchylony) 
Art. 100. (uchylony) 
Art. 101. 1. Zabezpieczenie wierzytelności banku może być dokonane w drodze przeniesienia na bank przez dłużn i-
ka lub osobę trzecią, do czasu spłaty zadłużenia wraz z należnymi odsetkami i prowizją, prawa własności rzeczy ruchomej 
lub papierów wartościowych. 
2. W przypadku gdy przeniesiona została własność rzeczy określonej co do gatunku lub zbioru rzeczy, dłużnik lub 
osoba trzecia obowiązani są wyodrębnić i oznaczyć rzecz lub zbiór rzeczy oraz – jeżeli umowa nie stanowi inaczej – pro-
wadzić ewidencję zmian w zakresie przedmiotu przewłaszczenia. 
  
Dziennik Ustaw – 66 – Poz. 1896 
 
 Art. 102. 1. W celu zabezpieczenia wierzytelności banku dłużnik lub osoba trzecia może przenieść określoną kwotę 
w złotych lub w innej walucie wymienialnej na własność banku. Bank jest zobowiązany do zwrotu tej kwoty po uzyskaniu 
spłaty zadłużenia wraz z należnymi odsetkami i prowizją. 
2. Bank nie ma obowiązku zwrotu części kwoty przyjętej na własność, równej niespłaconej sumie zadłużenia wobec 
banku, odsetek i prowizji oraz innych kosztów poniesionych przez bank w związku z odzyskaniem wierzytelności. 
3. Bank może wypłacić dłużnikowi lub osobie trzeciej, o których mowa w ust. 1, wynagrodzenie za okres korzyst a-
nia z przejętej kwoty. 
Art. 103. (uchylony) 
Art. 104. 1. Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności ba n-
kowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, 
uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje. 
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przypadków, w których: 
1) bez ujawnienia informacji objętej tajemnicą bankową – ze względu na istotę i charakter czynności bankowej lub 
obowiązujące przepisy – nie jest możliwe należyte wykonanie umowy, na podstawie której jest wykonywana ta 
czynność bankowa lub należyte wykonanie czynności pozostających w związku z zawarciem i wykonaniem tej 
umowy; 
2) następuje ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową przedsiębiorcom lub przedsiębiorcom zagranicznym: 
a) którym bank, zgodnie z art. 6a ust. 1 i art. 6b–6d, powierzył wykonywanie, stale lub okresowo, czynności zwi ą-
zanych z działalnością bankową, 
b) którym powierzono wykonywanie czynności zgodnie z art. 6a ust. 7, 
c) którym powierzono wykonywanie czynności zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym 
Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji 
– w zakresie niezbędnym do należytego wykonywania tych czynności; 
3) następuje udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową adwokatom lub radcom prawnym w związku ze świa d-
czeniem przez nich pomocy prawnej na rzecz banku; 
4) udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonywania umów sprzedaży wi e-
rzytelności zaklasyfikowanych zgodnie z odrębnymi przepisami do kategorii straconych; 
5) udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania umów, o których mowa 
w art. 92a ust. 1, oraz związanych z nimi umów: 
a) o nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym wierzytelnościom, 
b) ubezpieczenia od ryzyka niewypłacalności dłużników sekurytyzowanych wierzytelności; 
6) udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do zawarcia i wykonania umów, o których mowa 
w art. 92a ust. 3 i art. 92d, oraz związanych z nimi umów o: 
a) nadanie oceny inwestycyjnej (rating) sekurytyzowanym wierzytelnościom, 
b) obsługę sekurytyzowanych wierzytelności, 
c) organizację i przeprowadzenie emisji papierów wartościowych, 
d) ubezpieczenie od ryzyka niewypłacalności dłużników sekurytyzowanych wierzytelności; 
7) udzielenie informacji innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym należącym do tego samego 
holdingu finansowego jest niezbędne do należytego wykonywania, określonych w przepisach prawa, obowiązków 
w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu; 
7a) udzielenie informacji podmiotowi wiodącemu w konglomeracie finansowym lub podmiotom regulowanym w rozu-
mieniu art. 3 pkt 4 ustawy o nadzorze uzupełniającym, wchodzącym w skład konglomeratu finansowego, jest nie-
zbędne do należytego wykonywania określonych w przepisach prawa obowiązków w zakresie przeciwdziałania praniu 
pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu; 
8) ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do wykonywania umów odwróconego kredytu 
hipotecznego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 października 2014 r. o odwróconym kredycie hipotecznym 
(Dz. U. z 2016 r. poz. 786); 
  
Dziennik Ustaw – 67 – Poz. 1896 
 
 9) udzielenie informacji objętej tajemnicą bankową przez zrzeszony bank spółdzielczy bankowi zrzeszającemu jest 
niezbędne do wykonywania czynności kontroli wewnętrznej oraz czynności określonych w art. 19 ust. 1 ustawy 
o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających; 
10) udzielenie informacji objętej tajemnicą bankową przez bank będący uczestnikiem systemu ochrony, o którym mowa 
w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, właś-
ciwemu organowi systemu ochrony lub innemu uczestnikowi tego systemu jest niezbędne do: 
a) kontroli ryzyka utraty płynności oraz ryzyka niewypłacalności uczestnika systemu ochrony i jest dokonywane na 
podstawie i w granicach określonych w ustawie o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się 
i bankach zrzeszających oraz w umowie systemu ochrony, 
b) wykonywania czynności kontroli wewnętrznej, 
c) podjęcia przez właściwy organ systemu ochrony lub wskazanego przez niego uczestnika systemu ochrony dzi a-
łań niezbędnych do zapewnienia uczestnikowi objętemu obowiązkiem tajemnicy bankowej ochrony przed ni e-
wypłacalnością lub utratą płynności na zasadach określonych w ustawie o funkcjonowaniu banków spółdzie l-
czych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających oraz w umowie systemu ochrony; 
11) udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne do przeprowadzenia przymusowej restrukturyzacji, 
zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwaranto-
wania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji; 
12) ujawnienie informacji objętych tajemnicą bankową następuje na rzecz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, min i-
stra właściwego do spraw finansów publicznych, jednostki zarządzającej systemem ochrony, o której mowa 
w art. 22d ust. 1 pkt 2 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, 
lub banku zrzeszającego i jest niezbędne do zawarcia lub wykonywania umów o ustanowienie zabezpieczenia fina n-
sowego na wierzytelnościach kredytowych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o niektórych z a-
bezpieczeniach finansowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 103 ). 
3. Banku nie obowiązuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4a, zachowanie tajemnicy bankowej wobec osoby, której dotyczą 
informacje objęte tajemnicą. Osobom trzecim informacje te mogą być ujawnione, z zastrzeżeniem art. 105, art. 106a 
i art. 106b, wyłącznie gdy osoba, której informacje te dotyczą, na piśmie upoważni bank do przekazania określonych  
informacji wskazanej przez siebie osobie lub jednostce organizacyjnej. Upoważnienie może być także wyrażone w postaci 
elektronicznej. W takim przypadku bank obowiązany jest do utrwalenia wyrażonego w ten sposób upoważnienia na i n-
formatycznym nośniku danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności 
podmiotów realizujących zadania publiczne. 
4. Bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności bankowe, są obo-
wiązane zachować w tajemnicy informacje dotyczące udzielania Policji informacji na zasadach określonych w art. 20 
ust. 4–10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, 956 i 1610) oraz dotyczące zawiadomi e-
nia, o którym mowa w art. 20 ust. 13 tej ustawy. Zachowanie tajemnicy obowiązuje wobec stron umowy, innych osób, 
których dotyczą informacje, oraz osób trzecich. 
4a. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do informacji udzielonych organom Krajowej Administracji Skarbowej na 
zasadach określonych w art. 127a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej 
(Dz. U. z 2020 r. poz. 505, 568, 695, 1087 i 1106) oraz do zawiadomienia, o którym mowa w art. 127a ust. 12 tej ustawy. 
5. Podmioty, oraz osoby w nich zatrudnione, którym, zgodnie z przepisem ust. 2 pkt 1, 2 oraz pkt 4–6, udzielono lub 
ujawniono informacje objęte tajemnicą bankową, mogą wykorzystać te informacje wyłącznie w celu zawarcia i wykon a-
nia umów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 oraz 4– 6. 
6. Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do adwokatów i radców prawnych, którym udzielono informacji objętych 
tajemnicą bankową w związku ze świadczeniem przez nich pomocy prawnej na rzecz banku. 
Art. 105. 1. Bank ma obowiązek udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową wyłącznie: 
1) innym bankom i instytucjom kredytowym w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z wykonyw a-
niem czynności bankowych oraz nabywaniem i zbywaniem wierzytelności; 
1a) na zasadzie wzajemności – innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów – o wierzytelnoś-
ciach oraz o obrotach i stanach rachunków bankowych w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku 
z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń; 
1b) innym bankom, instytucjom kredytowym lub instytucjom finansowym, w zakresie niezbędnym dla: 
a) wykonywania obowiązujących je przepisów dotyczących nadzoru skonsolidowanego, w tym w szczególności 
dla sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych, obejmujących także bank, 
  
Dziennik Ustaw – 68 – Poz. 1896 
 
 b) zarządzania ryzykiem dużych zaangażowań, 
c) stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w przepisach części trzeciej ro z-
porządzenia nr 575/2013; 
1c) instytucjom, o których mowa w ust. 4, w zakresie niezbędnym do stosowania metod wewnętrznych oraz innych m e-
tod i modeli, o których mowa w przepisach części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013; 
1d) innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym, Krajowej Spółdzielczej Kasie Oszczędnoś-
ciowo-Kredytowej oraz izbie rozliczeniowej, o której mowa w art. 67, albo spółce handlowej, o której mowa w art. 92bb 
ust. 1, w zakresie niezbędnym do udzielania zbiorczej informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 1, lub zbiorczej info r-
macji, o której mowa w art. 105c; 
1e) innym bankom, spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym oraz izbie rozliczeniowej, o której mowa 
w art. 67, albo spółce handlowej, o której mowa w art. 92bb ust. 1, w zakresie niezbędnym do udzielania informacji, 
o której mowa w art. 92ba ust. 3; 
1f) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz izbie rozliczeniowej, o której mowa w art. 67, w zakresie niezbę d-
nym do wykonywania odpowiednio zadań i obowiązków, o których mowa w dziale IIIB ustawy z dnia 29 sierpnia 
1997 r. – Ordynacja podatkowa; 
1g) dostawcom świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej, o których mowa w art. 2 pkt 4d ustawy z dnia 
19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi inicjowania transakcji 
płatniczej; 
1h) dostawcom świadczącym usługę dostępu do informacji o rachunku, o których mowa w art. 2 pkt 4e ustawy z dnia 
19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi dostępu do informacji 
o rachunku; 
1i) dostawcom usług płatniczych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie 
niezbędnym do wykonania obowiązków określonych w art. 143a ust. 1 pkt 2, art. 143b ust. 2 i art. 143c ust. 2 i 5 tej 
ustawy; 
1j) zakładom ubezpieczeń, zakładom reasekuracji, dominującym podmiotom ubezpieczeniowym, dominującym podmi o-
tom nieregulowanym lub mieszanym dominującym podmiotom ubezpieczeniowym w zakresie niezbędnym do w y-
konywania obowiązujących te podmioty przepisów dotyczących nadzoru nad grupą, o których mowa w ustawie 
z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 895 i 1180), oraz 
w zakresie niezbędnym do wykonywania obowiązujących te podmioty przepisów dotyczących nadzoru uzupełniaj ą-
cego sprawowanego na podstawie ustawy o nadzorze uzupełniającym; 
2) na żądanie: 
a) Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie nadzoru sprawowanego na podstawie niniejszej ustawy i ustawy 
z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finans o-
wego w zakresie, o którym mowa w art. 139 ust. 1 pkt 2, oraz osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru 
Finansowego w zakresie określonym w tym upoważnieniu, 
b) sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe: 
– przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem, w zakresie informacji dotyczących tej 
osoby fizycznej, 
– popełnione w związku z działaniem osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości 
prawnej, w zakresie informacji dotyczących tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, 
– określone w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 
i 1517), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, 
– w zakresie zawarcia z osobą fizyczną, prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości praw-
nej umowy o wykonywanie czynności bankowych, w celu weryfikacji zawarcia takich umów i czasu ich obo-
wiązywania, 
c) sądu lub prokuratora w związku z wykonaniem wniosku o udzielenie pomocy prawnej, pochodzącego z państwa 
obcego, które na mocy ratyfikowanej umowy międzynarodowej wiążącej Rzeczpospolitą Polską ma prawo w y-
stępować o udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową, 
d) sądu w związku z prowadzonym postępowaniem spadkowym lub o podział majątku między małżonkami albo 
prowadzoną przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy sprawą o alimenty lub o rentę o charakterze ali-
mentacyjnym, 
  
Dziennik Ustaw – 69 – Poz. 1896 
 
 da)10)  sądu w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawach własności intelektualnej, jeżeli jest to niezbędne 
do określenia źródła lub zakresu naruszenia praw własności intelektualnej, w zakresie, o którym mowa w art. 479115 
§ 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, 
e) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego albo naczelnika urzędu skarb o-
wego na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej: 
– w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe 
przeciwko osobie fizycznej będącej stroną umowy zawartej z bankiem, 
– w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe 
popełnione w zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości 
prawnej, która jest posiadaczem rachunku, 
– jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub przestępstwom skarbowym, ich w y-
krycia albo ustalenia ich sprawców i uzyskania dowodów ich popełnienia, a także wykrycia i identyfikacji 
przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo 
ich równowartości – w zakresie, o którym mowa w art. 127a ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej 
Administracji Skarbowej, 
– w związku z wszczętą kontrolą celno-skarbową, kontrolą podatkową albo toczącym się postępowaniem p o-
datkowym albo czynnościami audytowymi, o których mowa w art. 99a pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 
2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, 
– w związku z prowadzonymi czynnościami analitycznymi, o których mowa w art. 49a ustawy z dnia 16 listo-
pada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, 
f) Prezesa Najwyższej Izby Kontroli w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania kontrolnego okreś-
lonego w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2020 r. poz. 1200), 
g) (uchylona) 
h) Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym ustawą z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym 
Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz upowa ż-
nionych pracowników Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w zakresie określonym upoważnieniem, 
i) biegłego rewidenta upoważnionego do badania sprawozdań finansowych banku na podstawie zawartej z bankiem 
umowy, 
j) (uchylona) 
k) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby W y-
wiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, 
Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa i ich posiadających pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub 
żołnierzy w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów 
o ochronie informacji niejawnych, 
l) Policji, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom, ich wykrycia albo ustalenia spra w-
ców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści majątkowych poch o-
dzących z przestępstwa albo ich równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 20 ustawy z dnia 
6 kwietnia 1990 r. o Policji, 
la) Żandarmerii Wojskowej, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom, ich wykrycia  
albo ustalenia sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści 
majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 40b 
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 431 i 956), 
ł) komornika sądowego w zakresie rachunków bankowych lub pełnomocnictw do dysponowania rachunkami ba n-
kowymi, liczby tych rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem wpływów, 
obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców i odbiorców, w zakresie niezbędnym do  
prawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, postępowania zabezpieczającego oraz wykonywania 
innych czynności wynikających z jego ustawowych zadań, 
                                                           
10) Dodana przez art. 3  ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy –  Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 288 i 875), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2020 r. 
  
Dziennik Ustaw – 70 – Poz. 1896 
 
 ła) Ministra Sprawiedliwości w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań organu do spraw informacji zgodnie 
z art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiaj ą-
cego procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym w celu ułatwienia transgraniczneg o 
dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych (Dz. Urz. UE L 189 z 27.06.2014, str. 59), 
m) wydawców instrumentów płatniczych niebędących bankami, w zakresie określonym ustawą z dnia 19 sierpnia 
2011 r. o usługach płatniczych, 
ma) płatnika w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, w zakresie określonym w art. 143b 
oraz art. 143c ust. 6 tej ustawy, 
n) Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań, 
o) koordynatora w związku z wykonywaniem przez niego nadzoru uzupełniającego nad konglomeratem finans o-
wym w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym, 
p) Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w trybie i na zasadach określonych w art. 23 ustawy z dnia 9 czerwca 
2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1921 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 1610 ), 
q) właściwej władzy nadzorczej, jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania przez tę władzę nadzoru skonsolidow a-
nego nad bankiem, przy czym w przypadku właściwej władzy nadzorczej z państwa niebędącego państwem 
członkowskim – jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego zawarła z tą władzą porozumienie, o którym mowa 
w art. 141f ust. 3, 
r) Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: 
– w zakresie określonym ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy 
publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 708 ), 
– w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 
prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2 007 r. o ochronie konkurencji i konsume n-
tów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1076 i 1 086), 
– w związku z toczącym się przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postępowaniem 
prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu 
wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi (Dz. U. z 20 20 r. 
poz. 1213), 
– w związku z toczącym się postępowaniem przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 
prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opó ź-
nieniom w transakcjach handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 935 i 1086 ), 
s) prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego w spr a-
wach o przestępstwa lub czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia – w zakresie określonym 
w art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, 284, 
568, 695, 1087 i 1517), 
t) (uchylona) 
u) podmiotu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwara n-
cyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w zakresie niezbędnym do z a-
pewnienia prawidłowej realizacji wypłat środków gwarantowanyc h, 
v) administracyjnego organu egzekucyjnego oraz centralnego biura łącznikowego, o którym mowa w art. 9 ustawy 
z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych 
należności pieniężnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 765), w zakresie: 
– posiadanych przez dany podmiot: 
– – rachunków bankowych lub pełnomocnictw do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby tych 
rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem wpływów, obciążeń 
rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców i odbiorców, 
– – rachunków pieniężnych, rachunków papierów wartościowych lub posiadanych pełnomocnictw do dy s-
ponowania takimi rachunkami, liczby tych rachunków, a także obrotów i stanów tych rachunków, 
– zawartych przez dany podmiot umów: 
– – kredytowych lub umów pożyczki, z podaniem wysokości zobowiązań wynikających z tych kredytów lub 
pożyczek, celów, na jakie zostały udzielone, i sposobu zabezpieczenia ich spłaty, 
– – depozytowych, 
– – udostępniania skrytek sejfowych, 
  
Dziennik Ustaw – 71 – Poz. 1896 
 
 – nabytych przez dany podmiot, za pośrednictwem banków, akcji Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Pań-
stwa, a także obrotu tymi papierami wartościowymi, 
– obrotu przez dany podmiot wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami 
wartościowymi 
– w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, postępowaniem zabezpieczającym oraz wyk o-
nywaniem innych czynności wynikających z ustawowych zadań tych organów. 
w) (uchylona) 
wa) Rzecznika Finansowego, o którym mowa w art. 11 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji 
przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Finansowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2279) w zakresie niezbę d-
nym do realizacji przez niego ustawowych zadań; 
x) Komisji Nadzoru Finansowego w przypadku otrzymania wniosku o przekazanie informacji niezbędnych do 
prawidłowego wykonywania zadań w zakresie sprawowanego nadzoru nad rynkiem kapitałowym oraz w sprawach 
związanych z wykonywaniem tego nadzoru, pochodzącego od organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym 
z siedzibą w państwie członkowskim, albo od organu nadzoru nad rynkiem kapitałowym z siedzibą w innym 
państwie, jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego zawarła z tym organem porozumienie, o którym mowa w art. 20 
ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1400), 
y) lustratorów związków rewizyjnych zrzeszających banki spółdzielcze na podstawie umowy zawartej z bankiem 
spółdzielczym, 
z) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w trybie i na zasadach określonych w art. 34a ustawy z dnia 
24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r. poz. 27), 
za) Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub 
wykrycia ich sprawców i uzyskania dowodów, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów i innych korzyści 
majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości, na zasadach i w trybie określonych w art. 11p 
ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do 
spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 13 ), 
zb) marszałka województwa w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań, o których mowa w art. 30 
ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 548 oraz z 2020 r. poz. 568) w związku z turystycznym rachunkiem powierniczym posiad a-
nym przez organizatorów turystyki lub przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystyc z-
nych; 
zc)11) Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w zakresie niezbędnym do wykonywania przez ten Fundusz 
zadań związanych z dokonywaniem wypłat z Turystycznego Funduszu Zwrotów lub Turystycznego Funduszu 
Pomocowego, o których mowa odpowiednio w art. 15ka i art. 15kc ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczegó l-
nych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób 
zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.12)); 
3) Narodowemu Bankowi Polskiemu, w związku z wykonywaniem kontroli oraz zbieraniem danych niezbędnych do 
sporządzania bilansu płatniczego oraz międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, a także innym bankom uprawnionym 
do pośredniczenia w dokonywaniu przez rezydentów przekazów pieniężnych za granicę oraz rozliczeń w kraju z nie-
rezydentami, w zakresie określonym w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 160 
oraz z 2020 r. poz. 284). 
2. Zakres oraz zasady udzielania informacji przez banki organom podatkowym, organom Krajowej Administracji 
Skarbowej oraz powiernikowi i jego zastępcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o listach zasta w-
nych i bankach hipotecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 415), regulują odrębne ustawy. 
2a. Banki, na pisemne żądanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, są obowiązane do sporządzania i przekazywania 
informacji dotyczących numerów rachunków bankowych płatników składek oraz przekazywania danych umożliwiających 
identyfikację posiadaczy tych rachunków. 
                                                           
11) Dodana przez art. 2 ustawy z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieg a-
niem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1639), która weszła w życie z dniem 1 października 2020 r. 
12) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 567, 568, 695, 875, 1086, 1106, 1422, 1423, 1478, 1493 i 1639. 
  
Dziennik Ustaw – 72 – Poz. 1896 
 
 2b. Banki, na pisemne żądanie organu wypłacającego świadczenie z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia 
emerytalnego albo uposażenie w stanie spoczynku, są obowiązane do sporządzania i przekazywania danych umożliwiaj ą-
cych identyfikację współposiadacza (współposiadaczy) rachunku wspólnego, na który zostały przekazane świadczenia lub 
uposażenia za okres po śmierci świadczeniobiorcy. 
3. Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, organy państwowe i osoby, którym 
ujawniono wiadomości stanowiące tajemnicę bankową, są obowiązane wykorzystać te wiadomości wyłącznie w granicach 
upoważnienia określonego w ust. 1. 
4. Banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, 
przetwarzania i udostępniania: 
1) bankom – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku 
z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod wewnętrznych oraz innych metod 
i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013; 
2) innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów – informacji stanowiących tajemnicę bankową 
w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwara n-
cji bankowych i poręczeń; 
3) instytucjom kredytowym – informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym do oceny zdolności 
kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim; 
4) instytucjom pożyczkowym i podmiotom, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie ko n-
sumenckim – na zasadzie wzajemności, informacji stanowiących odpowiednio tajemnicę bankową oraz informacje 
udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. 
o kredycie konsumenckim, w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa 
w art. 9 tej ustawy, i analizy ryzyka kredytowego; 
5) jednostce zarządzającej systemem ochrony lub bankowi zrzeszającemu – informacji stanowiących tajemnicę bank o-
wą w zakresie, w jakim są one niezbędne dla realizacji jej zadań określonych w art. 19 ust. 2, art. 22i ust. 1 i 3–5 oraz 
art. 22v ust. 2 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających. 
4a. Instytucje utworzone na podstawie ust. 4 mogą udostępniać, z zastrzeżeniem ust. 4a1 i 4a2, biurom informacji gos-
podarczej działającym na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych 
i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2020 r. poz. 389) dane w drodze teletransmisji. 
4a1. Udostępnianie danych na podstawie ust. 4a może nastąpić, jeżeli wierzyciel występujący o udostępnienie tych 
danych uzyskał pisemne upoważnienie osoby, której dotyczą te dane. Upoważnienie określa zakres danych przeznacz o-
nych do udostępnienia. 
4a2. Sposób udostępniania danych określa umowa o współpracy między instytucją utworzoną na podstawie ust. 4 
a biurem informacji gospodarczej. Umowa zawiera wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 4a1. 
4b. Banki mogą udostępniać biurom, o których mowa w ust. 4a, dane o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów 
związanych z dokonywaniem czynności bankowych, jeżeli umowy te zawierają klauzule informujące o możliwości prz e-
kazania danych do tych biur. 
4c. Klauzule, o których mowa w ust. 4b, zawierają informacje o warunkach, na jakich banki przekazują dane, o których 
mowa w art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy, o  której mowa w ust. 4a. 
4d. Instytucje, utworzone zgodnie z ust. 4, mogą udostępniać instytucjom finansowym, będącym podmiotami zale ż-
nymi od banków, informacje o zobowiązaniach powstałych z tytułu umów związanych z wykonywaniem czynności ba n-
kowych, jeżeli umowy te zawierają klauzule informujące o możliwości przekazania danych do tych instytucji finans o-
wych. 
4e. Instytucje utworzone na podstawie ust. 4 mogą udostępniać instytucjom pożyczkowym i podmiotom, o których 
mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, informacje stanowiące tajemnicę bankową pod 
warunkiem wyrażenia pisemnej zgody na przekazanie tych informacji przez osobę, której one dotyczą. 
4f. Zgoda konsumenta może być także wyrażona w postaci elektronicznej. W takim przypadku instytucja pożyczk o-
wa lub podmiot, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, obowiązane są do 
utrwalania wyrażonej w ten sposób zgody na informatycznym nośniku danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 
17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
4g. Przed udostępnieniem informacji na podstawie ust. 4e instytucje utworzone na podstawie ust. 4 sprawdzają, czy 
konsument wyraził zgodę na udostępnienie tych informacji, w formie, o której mowa w ust. 4e lub 4f. 
  
Dziennik Ustaw – 73 – Poz. 1896 
 
 4h. Wymianie pomiędzy instytucjami utworzonymi na podstawie ust. 4 a instytucjami pożyczkowymi i podmiotami, 
o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, podlegają dane umożliwiające ide n-
tyfikację konsumenta, w tym jego dane teleadresowe, oraz dane dotyczące zobowiązania konsumenta. 
4i. Banki i instytucje, o których mowa w ust. 4 pkt 2 i 3, obowiązane są do informowania instytucji utworzonych na 
podstawie ust. 4 o całkowitej spłacie zobowiązań, ich wygaśnięciu, stwierdzeniu nieistnienia zobowiązania, korekcie jego 
wysokości oraz o nowo powstałych zobowiązaniach i ich aktualizacji, w terminie 7 dni od wystąpienia okoliczności uz a-
sadniających przekazanie informacji. Instytucja utworzona na podstawie ust. 4 obowiązana jest wprowadzić informacje, 
o których mowa w zdaniu poprzedzającym, do zbioru, w którym są one przetwarzane, w terminie nie dłuższym niż 7 dni 
od dnia ich otrzymania. 
5. Bank ponosi odpowiedzialność za szkody wynikające z ujawnienia tajemnicy bankowej i wykorzystania jej ni e-
zgodnie z przeznaczeniem. 
6. Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę wynikającą z ujawnienia tajemnicy bankowej przez osoby i instytu-
cje upoważnione przez ustawę do żądania od banków udzielania informacji stanowiących tajemnicę bankową. 
7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, okreś li, 
w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych podlegających wymianie, o których mowa w ust. 4h, uwzględniając 
właściwą ochronę praw osób, których informacje dotyczą, oraz zapewnienie możliwości dokonania oceny zdolności kr e-
dytowej konsumenta i analizy ryzyka kredytowego.  
Art. 105a. 1. Przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, instytucje 
pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a także 
instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę bankową i informacji udostępni o-
nych przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie 
konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, art. 105 
i art. 106–106d, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. 
1a. Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, instytucje pożyczkowe oraz podmioty, 
o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, a także instytucje utworzone na 
podstawie art. 105 ust. 4, mogą w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego podejmować decyzje, 
opierając się wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu, w tym profilowaniu, danych osobowych – również stan o-
wiących tajemnicę bankową – pod warunkiem zapewnienia osobie, której dotyczy decyzja podejmowana w sposób zauto-
matyzowany, prawa do otrzymania stosownych wyjaśnień co do podstaw podjętej decyzji, do uzyskania interwencji lud z-
kiej w celu podjęcia ponownej decyzji oraz do wyrażenia własnego stanowiska. 
1b. Decyzje, o których mowa w ust. 1a, mogą być podejmowane wyłącznie w oparciu o dane niezbędne z uwagi na 
cel i rodzaj kredytu, w szczególności w oparciu o następujące kategorie danych: 
1) dane dotyczące osoby fizycznej: 
a) imię (imiona) i nazwisko, 
b) nazwisko rodowe, 
c) imiona rodziców, 
d) datę i miejsce urodzenia, 
e) wiek, 
f) płeć, 
g) obywatelstwo, 
h) stan cywilny, 
i) serię i numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, 
j) numer PESEL, o ile został nadany, 
k) numer identyfikacji podatkowej, o ile został nadany, 
l) adres zamieszkania, adres zameldowania na pobyt stały lub czasowy, aktualny adres pobytu czasowego inny niż 
adres zamieszkania lub zameldowania, adres do korespondencji, 
m) tytuł prawny do zajmowanego lokalu, 
n) miejsce pracy, 
  
Dziennik Ustaw – 74 – Poz. 1896 
 
 o) zawód, 
p) wykształcenie, 
q) formę zatrudnienia, 
r) sytuację finansową, w tym dochody i wydatki, 
s) osoby pozostające na utrzymaniu, 
t) ustrój majątkowy małżonków; 
2) dane dotyczące zobowiązania: 
a) źródło zobowiązania, 
b) kwotę i walutę, 
c) numer i stan rachunku prowadzonego w banku lub innej instytucji ustawowo upoważnionej do udzielania kredytów, 
nazwę i adres siedziby lub oddziału banku lub innej instytucji ustawowo upoważnionej do udzielania kredytów, 
d) datę powstania zobowiązania, 
e) warunki spłaty zobowiązania, 
f) ustanowione zabezpieczenia prawne, 
g) przebieg realizacji zobowiązania, 
h) stan zadłużenia z tytułu zobowiązania, 
i) datę wygaśnięcia zobowiązania, 
j) przyczyny niewykonania zobowiązania lub dopuszczenia się zwłoki, o której mowa w ust. 3, 
k) przyczyny wygaśnięcia zobowiązania. 
1c. Decyzje, o których mowa w ust. 1a, nie mogą być podejmowane w oparciu o dane, o których mowa w art. 9 roz-
porządzenia 2016/679. 
2. Z zastrzeżeniem ust. 3, instytucje, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę 
bankową oraz informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy 
z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie dotyczącym osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania 
wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją 
pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, pod 
warunkiem uzyskania pisemnej zgody osoby, której informacje te dotyczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgoda ta może być 
w każdym czasie odwołana. 
2a. Zgoda osoby może być także wyrażona w postaci elektronicznej. W takim przypadku banki, instytucje oraz po d-
mioty, o których mowa w ust. 1, obowiązane są do utrwalania wyrażonej w ten sposób zgody na informatycznym nośniku 
danych w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących 
zadania publiczne. 
3. Banki, instytucje oraz podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę 
bankową i informacje udostępnione przez instytucje pożyczkowe oraz podmioty, o których mowa w art. 59d ustawy 
z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, dotyczące osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego 
z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucją pożyczkową lub 
podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, bez zgody osoby, której 
informacje dotyczą, gdy osoba ta nie wykonała zobowiązania lub dopuściła się zwłoki powyżej 60 dni w spełnieniu 
świadczenia wynikającego z umowy zawartej z bankiem, inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, 
instytucją pożyczkową lub podmiotem, o którym mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumen c-
kim, a po zaistnieniu tych okoliczności upłynęło co najmniej 30 dni od poinformowania tej osoby przez bank, inną inst y-
tucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, instytucję pożyczkową albo podmiot, o którym mowa w art. 59d 
ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, o zamiarze przetwarzania dotyczących jej tych informacji, bez 
jej zgody. 
4. Banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać stanowiące tajemnicę bankową informacje 
dotyczące osoby fizycznej po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją 
ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów bez zgody osoby, której informacje dotyczą, do celów stosowania metod 
wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o których mowa w części trzeciej rozporządzenia nr 575/2013. 
  
Dziennik Ustaw – 75 – Poz. 1896 
 
 5. Przetwarzanie informacji stanowiących tajemnicę bankową w przypadkach, o których mowa w ust. 3, może być 
wykonywane przez okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania, a w przypadku, o którym mowa w ust. 4, 
przez okres 12 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania. 
6. Zakres przetwarzanych informacji, o których mowa w ust. 3 i 4, może obejmować dane dotyczące osoby fizycznej 
lub dane dotyczące zobowiązania. 
7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii właściwych nadzorów, określi, 
w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres przetwarzanych informacji, o których mowa w ust. 6, oraz tryb ich usuw a-
nia, uwzględniając właściwą ochronę praw osób, których informacje dotyczą, oraz konieczność zapewnienia bezpiecze ń-
stwa środków zgromadzonych w bankach i innych instytucjach ustawowo upoważnionych do udzielania kredytów. 
Art. 105b.  Podmioty, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. a–h, k–ł, p, s oraz v, w granicach uprawnień wyn i-
kających z tych przepisów, a także gmina, po uzyskaniu informacji, o której mowa w art. 111c, z której wynika, że posi a-
dacz rachunku zmarł, są uprawnione do uzyskania zbiorczej informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 1, w dowolnym 
banku. 
Art. 105c. Podmiot, o którym mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. ła, w granicach uprawnień wynikających z tego prze-
pisu, jest uprawniony do uzyskania z Centralnej informacji zbiorczej informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 1, z tym 
że zbiorcza informacja może dotyczy ć także rachunków posiadacza niebędącego osob ą fizyczną. 
Art. 106. 1. Bank jest obowiązany przeciwdziałać wykorzystywaniu swojej działalności dla celów mających związek 
z przestępstwem, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego. 
2. Tryb postępowania banku w razie zaistnienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, określa odrębna ustawa. 
3. (uchylony) 
4. (uchylony) 
5. (uchylony) 
Art. 106a. 1. W razie zaistnienia uzasadnionego podejrzenia, że działalność banku jest wykorzystywana w celu 
ukrycia działań przestępczych lub dla celów mających związek z przestępstwem skarbowym lub innym przestępstwem niż 
przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego – bank zawiadamia o tym prokuratora, Policję 
albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia postępowania przygotowawczego. 
2. Prokurator, Policja albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia postępowania przygotowawczego, kt ó-
ry otrzymał zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może żądać uzupełnienia informacji, także w toku czynności podej-
mowanych na podstawie art. 307 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30, 
413, 568, 1086 i 1458). 
3. W przypadku powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że zgromadzone na rachunku bankowym środki, w całości 
lub w części pochodzą lub mają związek z przestępstwem skarbowym lub przestępstwem innym niż przestępstwo, o kt ó-
rym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, bank jest uprawniony do dokonania blokady środków na tym rachunku . 
Blokada może nastąpić wyłącznie do wysokości zgromadzonych na rachunku środków, co do których zachodzi takie 
podejrzenie. 
3a. W przypadku uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 
Kodeksu karnego, lub wykorzystywania działalności banku w celu ukrycia działań przestępczych lub dla celów mających 
związek z przestępstwem lub przestępstwem skarbowym prokurator może, w drodze postanowienia, wstrzymać określoną 
transakcję lub dokonać blokady środków na rachunku bankowym na czas oznaczony, nie dłuższy niż 6 miesięcy, również 
pomimo braku zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1. W postanowieniu określa się zakres, sposób i termin wstrzym a-
nia transakcji lub blokady środków na rachunku. 
4. Blokada środków na rachunku, dokonana w okolicznościach, o których mowa w ust. 3, nie może trwać dłużej niż 
72 godziny. 
5. Niezwłocznie po dokonaniu blokady, o której mowa w ust. 3, bank zawiadamia prokuratora. 
6. W terminie określonym w ust. 4, prokurator wydaje postanowienie o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postęp o-
wania, o którym niezwłocznie zawiadamia właściwy bank. Terminu określonego w art. 307 § 1 Kodeksu postępowania 
karnego nie stosuje się. W razie wszczęcia postępowania prokurator może, w drodze postanowienia, wstrzymać określoną 
transakcję lub dokonać blokady środków na rachunku na czas oznaczony, nie dłuższy niż 3 miesiące od otrzymania z a-
wiadomienia, o którym mowa w ust. 5. W postanowieniu określa się zakres, sposób i termin wstrzymania transakcji lub 
blokady środków na rachunku. 
7. Na postanowienie prokuratora w przedmiocie stosowania blokady środków na rachunku przysługuje zażalenie do 
sądu właściwego do rozpoznania sprawy. 
  
Dziennik Ustaw – 76 – Poz. 1896 
 
 8. Wstrzymanie transakcji lub blokada środków na rachunku upada, jeżeli przed upływem 3 miesięcy od wydania 
postanowienia, o którym mowa w ust. 3a, lub otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5, nie zostanie wydane 
postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym lub postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych. 
9. W kwestiach dotyczących blokady środków na rachunku, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu 
postępowania karneg o. 
10. Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może wyniknąć z wykonania w dobrej wierze obowiązków 
określonych w ust. 3–5. W takim przypadku, jeżeli okoliczności, o których mowa w ust. 3–5, nie miały związku z prze-
stępstwem lub ukrywaniem działań przestępczych, o których mowa w ust. 1, odpowiedzialność za szkodę wynikłą 
z dokonania blokady środków na rachunku ponosi Skarb Państwa. 
11. (uchylony) 
Art. 106b.  1. Poza przypadkami określonymi w art. 105 i art. 106a, prokurator prowadzący postępowanie o prze-
stępstwo lub przestępstwo skarbowe może żądać od banku, osób zatrudnionych w banku oraz osób, za pośrednictwem 
których bank wykonuje czynności bankowe, udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową jedynie na podstawie 
postanowienia wydanego na jego wniosek przez właściwy miejscowo sąd okręgowy. 
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać: 
1) numer lub sygnaturę sprawy; 
2) opis przestępstwa wraz z kwalifikacją prawną, którego dotyczy postępowanie przygotowawcze; 
3) okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji; 
4) wskazanie osoby lub jednostki organizacyjnej, której dotyczą informacje; 
5) podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji i danych; 
6) rodzaj i zakres informacji. 
3. Po rozpatrzeniu wniosku sąd, w drodze postanowienia, wyraża zgodę na udostępnienie informacji, określając ich 
rodzaj i zakres, osobę lub jednostkę organizacyjną, których dotyczą, oraz podmiot zobowiązany do ich udostępnienia, albo 
odmawia udzielenia zgody na udostępnienie informacji. 
4. Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie prokuratorowi wnioskującemu o wydanie 
postanowienia. 
5. Uprawniony przez sąd prokurator pisemnie informuje podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji o treści 
postanowienia sądu, osobie lub jednostce, której mają dotyczyć informacje, rodzaju i zakresie tych informacji. 
Art. 106c.  Prokurator prowadzący postępowanie, w przypadkach określonych w art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. b i c, może – 
na podstawie postanowienia wydanego na jego wniosek przez właściwy miejscowo sąd okręgowy – żądać udzielenia 
informacji stanowiących tajemnicę bankową od podmiotów, którym bank ujawnił informacje stanowiące tajemnicę 
bankową. Przepisy art. 106b ust. 2–5 stosuje się odpowiednio. 
Art. 106d.  1. Banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów, izby rozliczeniowe utworzone 
na podstawie art. 67, instytucje utworzone na mocy art. 105 ust. 4, instytucje pożyczkowe, podmioty, których podstawowa 
działalność polega na udostępnianiu składników majątkowych na podstawie umowy leasingu, oraz podmioty, o których 
mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, mogą przetwarzać i wzajemnie udostępniać 
informacje, w tym informacje objęte tajemnicą bankową, w przypadkach: 
1) uzasadnionych podejrzeń, o których mowa w art. 106a ust. 3; 
2) uzasadnionych podejrzeń popełnienia przestępstw dokonywanych na szkodę banków, innych instytucji ustawowo 
upoważnionych do udzielania kredytów, instytucji kredytowych, instytucji finansowych, instytucji pożyczkowych 
oraz podmiotów, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, i ich klien-
tów, w celu i zakresie niezbędnym do zapobiegania tym przestępstwom; 
3) wykonywania obowiązków w zakresie określonym w przepisach o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finans o-
waniu terroryzmu. 
2. Podmioty określone w ust. 1 mogą przetwarzać i wzajemnie udostępniać informacje, w tym informacje objęte t a-
jemnicą bankową oraz informacje dotyczące wyroków skazujących, w przypadkach przestępstw dokonywanych na szkodę 
banków, innych instytucji ustawowo upoważnionych do udzielania kredytów, instytucji kredytowych, instytucji finans o-
wych, instytucji pożyczkowych oraz podmiotów, o których mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie 
konsumenckim, i ich klientów, w celu i zakresie niezbędnym do zapobiegania tym przestępstwom.  
  
Dziennik Ustaw – 77 – Poz. 1896 
 
 Art. 106e.  Do przetwarzania danych osobowych przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania 
kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 1 05 ust. 4, instytucje pożyczkowe, podmioty, których podstawowa 
działalność polega na udostępnianiu składników majątkowych na podstawie umowy leasingu, oraz podmioty, o których 
mowa w art. 59d ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, przepisu art. 15 rozporządzenia 2016/679 nie 
stosuje się w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla prawidłowej realizacji zadań dotyczących przeciwdziałania praniu 
pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, zgodnie z art. 106, oraz zapobiegania przestępstwom, zgodnie z art. 106a i art. 106d. 
Art. 107. Pracownik banku, który wbrew swoim obowiązkom nie zawiadamia o okolicznościach wymienionych 
w art. 106 ust. 1, ponosi odpowiedzialność porządkową, co nie wyłącza odpowiedzialności karnej, jeżeli czyn wypełnia 
znamiona przestępstwa. 
Art. 108. Bank nie ponosi odpowiedzialności za szkodę, która może wyniknąć z wykonania w dobrej wierze ob o-
wiązków określonych w art. 106 ust. 1. W takim przypadku, jeżeli okoliczności, o których mowa w art. 106 ust. 1, nie 
miały związku z przestępstwem lub ukrywaniem działań przestępczych, odpowiedzialność za szkodę wynikłą ze wstrz y-
mania czynności bankowych ponosi Skarb Państwa. 
Art. 109. 1. Bank w zakresie swojej działalności może wydawać ogólne warunki umów lub regulaminy określające: 
1) warunki otwierania i prowadzenia rachunków bankowych; 
2) rodzaje udzielanych kredytów oraz warunki umów kredytu i umów pożyczki; 
3) warunki udostępniania skrytek sejfowych; 
4) warunki wykonywania innych czynności usługowych banku. 
2. Postanowienia ogólnych warunków umów oraz regulaminów, o których mowa w ust. 1, są dla stron wiążące, o ile 
strony w umowie nie ustalą odmiennie swych praw i obowiązków. 
3. Osoba ze szczególnymi potrzebami, o której mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności 
osobom ze szczególnymi potrzebami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1062), ma prawo otrzymania ogólnych warunków umów oraz 
regulaminów w formach, takich jak nagranie audio, nagranie wizualne treści w polskim języku migowym, wydruk w alfab e-
cie Braille’a lub wydruk z wielkością czcionki wygodną do czytania, w terminie 7 dni od zgłoszenia takiej potrzeby.  
4. Treść ogólnych warunków umów oraz regulaminów udostępnia się odpowiednio w formach dostępnych dla osób 
ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze 
szczególnymi potrzebami, w tym przez system bankowości elektronicznej. 
Art. 110. Bank może pobierać przewidziane w umowie prowizje i opłaty z tytułu wykonywanych czynności bank o-
wych oraz opłaty za wykonywanie innych czynności, w tym także opłaty za przygotowanie, sporządzenie i przekazanie 
informacji stanowiących tajemnicę bankową uprawnionym przez ustawę osobom, organom i instytucjom, z wyłączeniem 
przypadków, gdy udzielenie informacji następuje na żądanie: 
1) sądu lub prokuratora w toku postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe; 
2) prokuratora w sprawach dotyczących wykorzystywania działalności banków do celów mających związek z przestę p-
stwem, o którym mowa w art. 299 Kodeksu karnego; 
3) osób upoważnionych uchwałą Komisji Nadzoru Finansowego oraz inspektora nadzoru bankowego; 
4) organu Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie uregulowanym w odrębnych ustawach; 
5) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawach dotyczących numerów rachunków bankowych płatników składek 
oraz danych umożliwiających identyfikację posiadaczy tych rachunków; 
6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu 
Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, Służby 
Więziennej, Służby Ochrony Państwa w związku z postępowaniami sprawdzającymi prowadzonymi na podstawie 
przepisów o ochronie informacji niejawnych; 
7) prokuratora, Policji i innych organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawach 
o przestępstwa lub czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia – w zakresie informacji przekazywanych na 
potrzeby tych postępowań. 
8) (uchylony) 
Art. 111. 1. Bank obowiązany jest ogłaszać w miejscu wykonywania czynności, w sposób ogólnie dostępny: 
1) stosowane stawki oprocentowania środków na rachunkach bankowych, kredytów i pożyczek; 
2) stosowane stawki prowizji i wysokość pobieranych opłat; 
  
Dziennik Ustaw – 78 – Poz. 1896 
 
 3) terminy kapitalizacji odsetek; 
4) stosowane kursy walutowe; 
5) bilans ze sprawozdaniem z badania za ostatni okres podlegający badaniu; 
6) skład zarządu i rady nadzorczej banku; 
7) (uchylony) 
8) nazwiska osób upoważnionych do zaciągania zobowiązań w imieniu banku albo jednostki organizacyjnej banku. 
9) (uchylony) 
2. Banki spółdzielcze są obowiązane oprócz informacji, o których mowa w ust. 1, podać także obszar swojego dzi a-
łania oraz bank zrzeszający. 
3. Osoba ze szczególnymi potrzebami, o której mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności 
osobom ze szczególnymi potrzebami, ma prawo otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, w formach takich jak 
nagranie audio, nagranie wizualne treści w polskim języku migowym, wydruk w alfabecie Braille’a lub wydruk z wielkoś-
cią czcionki wygodną do czytania, w terminie 7 dni od zgłoszenia takiej potrzeby. 
Art. 111a. 1. Bank podaje w sprawozdaniu z działalności jednostki, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 
1994 r. o rachunkowości, dodatkowo: 
1) informacje o jego działalności w podziale na poszczególne państwa członkowskie i państwa trzecie, w których posiada 
podmioty zależne, na zasadzie skonsolidowanej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 48 rozporządzenia nr 575/2013 za dany 
rok obrotowy;  
2) 
informację o stopie zwrotu z aktywów obliczonej jako iloraz zysku netto i sumy bilansowej; 
3) informację o zawarciu umowy, o której mowa w art. 141t ust. 1, stronach umowy, jej przedmiocie oraz kosztach, 
o ile działa w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1, albo o braku takiej umowy. 
2. Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zawierają: 
1) nazwę, charakter i lokalizację geograficzną działalności; 
2) obrót w danym roku wykazywany w sprawozdaniu finansowym; 
3) liczbę pracowników w przeliczeniu na pełne etaty; 
4) zysk lub stratę przed opodatkowaniem; 
5) podatek dochodowy; 
6) otrzymane finansowe wsparcie pochodzące ze środków publicznych, w szczególności na podstawie ustawy z dnia 
12 lutego 2009 r. o udzielaniu przez Skarb Państwa wsparcia instytucjom finansowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1436). 
3. Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają badaniu przez biegłego rewidenta. 
4. Bank jest obowiązany ogłaszać, w sposób ogólnie dostępny, opis systemu zarządzania, w tym systemu zarządzania 
ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń, informację o powołaniu komitetu do spraw wyn a-
grodzeń, a także informację o spełnianiu przez członków rady nadzorczej i zarządu wymogów określonych w art. 22aa. 
5. Bank prowadzący stronę internetową jest obowiązany ogłaszać na niej informacje, o których mowa w ust. 1 i 4. 
6. Komisja Nadzoru Finansowego może, w uzasadnionych przypadkach, nakazać bankowi zwiększenie częstotliwości 
ogłaszania oraz stosowanie określonych środków przekazu i miejsc ogłaszania informacji, o których mowa w art. 431–455 
rozporządzenia nr 575/2013, a także wyznaczyć bankowi terminy, w jakich będzie obowiązany ogłaszać te informacje. 
7. Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać podmiotowi dominującemu banku krajowego coroczne ogłaszanie, 
w sposób ogólnie dostępny, wskazany przez Komisję, w pełnej formie lub przez zamieszczenie odniesień do równowa ż-
nych informacji, opisu struktury prawnej oraz struktury zarządzania i struktury organizacyjnej grupy, w szczególności: 
1) informacji o istnieniu bliskich powiązań między podmiotami wchodzącymi w skład grupy; 
2) opisu systemu zarządzania podmiotów wchodzących w skład grupy, w tym systemu zarządzania ryzykiem i systemu 
kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń. 
Art. 111b.  1. Bank obowiązany jest ogłaszać w sposób ogólnie dostępny informacje o przedsiębiorcach lub prze d-
siębiorcach zagranicznych, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7, o ile przy wykonywaniu na rzecz jednostki organizacyjnej 
banku albo innego przedsiębiorcy lub przedsiębiorcy zagranicznego czynności, o których mowa w tych przepisach, uzyskują 
dostęp do informacji chronionych tajemnicą bankową. 
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, bank obowiązany jest również udostępnić nieodpłatnie, na żądanie zainter e-
sowanej osoby, w miejscu wykonywania czynności, o którym mowa w art. 111 ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 79 – Poz. 1896 
 
 Art. 111c.  W przypadku rozwiązania albo wygaśnięcia umowy rachunku bankowego z przyczyn, o których mowa 
w art. 59a ust. 1–3, bank jest obowiązany pisemnie poinformować gminę ostatniego miejsca zamieszkania posiadacza 
rachunku bankowego o: 
1) dacie powzięcia przez bank informacji o śmierci posiadacza rachunku bankowego, 
2) dacie wydania przez posiadacza rachunku bankowego ostatniej dyspozycji dotyczącej tego rachunku, a w przypadku 
gdy umowa przewidywała prowadzenie więcej niż jednego rachunku – tych rachunków, 
3) wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku, a w przypadku gdy umowa przewidywała prowadz e-
nie więcej niż jednego rachunku – na rachunkach, 
4) kwotach i tytułach wypłat dokonanych z rachunku, a w przypadku gdy umowa przewidywała prowadzenie więcej niż 
jednego rachunku – z rachunków, 
5) możliwości nabycia przez nią prawa do środków pieniężnych, o których mowa w pkt 3, zgodnie z art. 935 ustawy 
z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny 
– wskazując źródło i podstawę ustaleń.  
Art. 112. Sprawy sporne wynikające ze stosunków między Narodowym Bankiem Polskim a innymi bankami na tle: 
1) rezerwy obowiązkowej, 
2) rozrachunków międzybankowych, 
3) obrotu papierami wartościowymi 
– rozpoznaje Sąd Wojewódzki13) w Warszawie – Sąd Gospodarcz y. 
Art. 112a. (uchylony) 
Art. 112b.  Banki mogą przetwarzać dla celów prowadzonej działalności bankowej informacje zawarte w dokume n-
tach tożsamości osób fizycznych. 
Art. 112c.  1. Banki prowadzą system teleinformatyczny obsługujący zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. 
2. System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 1, może być prowadzony przez izbę rozliczeniową, o której 
mowa w art. 67, lub instytucję, o której mowa w art. 105 ust. 4. 
Art. 112d.  1. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dłużnika, bank wykonuje za pośrednictwem systemu tele-
informatycznego , o którym mowa w art. 112c. 
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki 
oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące 
identyfikacji banku w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 112c, sposób posługiwania się podpisem elektr o-
nicznym na potrzeby autoryzacji treści przesyłanych w tym systemie oraz wymagania w zakresie doręczania koresponde n-
cji za jego pośrednictwem, mając na względzie bezpieczeństwo posługiwania się dokumentami w postaci elektronicznej 
oraz sprawne zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. 
Rozdział 9 
Zrzeszanie, łączenie się i podział banków 
Art. 113. (uchylony) 
Art. 114. (uchylony) 
Art. 115. (uchylony) 
Art. 116. (uchylony) 
Art. 117. (uchylony) 
Art. 118. (uchylony) 
                                                           
13) Obecnie Sąd Okręgowy na podstawie art. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o zmianie ustawy –  Prawo o ustroju sądów powszech-
nych (Dz. U. poz. 1064), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1999 r. 
  
Dziennik Ustaw – 80 – Poz. 1896 
 
 Art. 119. (uchylony) 
Art. 120. (uchylony) 
Art. 121. 1. Banki mogą zrzeszać się w bankowe izby gospodarcze. 
2. Do bankowych izb gospodarczych mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o izbach gospoda r-
czych (Dz. U. z 2019 r. poz. 579 ). 
Art. 122. 1. Banki mogą na podstawie umowy zrzeszać się z innymi bankami. 
2. Prawa i obowiązki uczestników zrzeszenia określa umowa. 
3. Utworzenie zrzeszenia podlega zgłoszeniu Komisji Nadzoru Finansowego, której przekazywana jest także umowa 
zrzeszenia. 
Art. 123. 1. Prezesi zarządów banków tworzą radę zrzeszenia. 
2. Zakres i tryb działania rady zrzeszonych banków oraz wykonywania jej uchwał określa umowa. 
Art. 124. 1. Bank może połączyć się tylko z innym bankiem albo instytucją kredytową, po uzyskaniu zezwolenia 
Komisji Nadzoru Finansowego. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli połączenie prow a-
dziłoby do naruszenia przepisów prawa, interesów klientów banku biorącego udział w połączeniu lub zagrażałoby bezpi e-
czeństwu środków gromadzonych w tym banku. 
3. W przypadku gdy przejmującym jest bank krajowy połączenie może być dokonane wyłącznie przez przeniesienie 
całego majątku banku przejmowanego albo przejmowanej instytucji kredytowej na bank przejmujący, za udziały albo 
akcje, które bank przejmujący wydaje członkom albo akcjonariuszom banku przejmowanego albo przejmowanej instytucji 
kredytowej. Udziałów albo akcji nie wydaje się w przypadku, o którym mowa w art. 514 Kodeksu spółek handlowych. 
Art. 124a. Nabycie przedsiębiorstwa bankowego lub jego zorganizowanej części przez bank wymaga zezwolenia 
Komisji Nadzoru Finansowego. 
Art. 124b.  Banki spółdzielcze nie podlegają podziałowi, o którym mowa w przepisach części I tytułu I działu XI 
ustawy – Prawo spółdzielcze. 
Art. 124c.  1. Banki w formie spółki akcyjnej podlegają podziałowi jedynie w sposób określony w art. 529 § 1 pkt 4 
Kodeksu spółek handlowych z zastrzeżeniem, że przeniesienie części majątku banku dzielonego nastąpi na spółkę akcyjną 
będącą bankiem krajowym lub instytucją kredytową. 
2. Podział banku, o którym mowa w ust. 1, wymaga zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego. Komisja Nadzoru Fina n-
sowego odmawia zezwolenia, jeżeli podział może okazać się niekorzystny dla ostrożnego i stabilnego zarządzania ba n-
kiem dzielonym lub bankami, na które zostaje przeniesiony majątek banku dzielonego lub jeżeli podział może spowod o-
wać poważne szkody dla gospodarki narodowej lub dla ważnych interesów Państwa. 
Art. 124d.  1. W przypadku łączenia się banków, przejęcia banku lub nabycia przedsiębiorstwa banku, bank inform u-
je podmiot, o którym mowa w art. 20 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie 
gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, o połączeniu, przejęciu lub nabyciu co najmniej na miesiąc 
przed planowanym połączeniem, przejęciem lub nabyciem. Komisja Nadzoru Finansowego może wyznaczyć krótszy 
termin powiadomienia w celu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub stabilności finansowej. 
2. W przypadku gdy środki, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Fund u-
szu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, zgromadzone w banku p o-
wstałym w wyniku zdarzenia, o którym mowa w ust. 1, przekraczają wartość określoną w art. 24 ust. 1 tej ustawy, mogą 
być wypłacone w terminie 3 miesięcy od dnia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w kwocie przekraczającej wartość 
środków gwarantowanych, bez utraty naliczonych odsetek oraz ponoszenia opłat z tego tytułu. 
Art. 125. (uchylony) 
Rozdział 10 
Fundusze własne, kapitał wewnętrzny i gospodarka finansowa banków 
Art. 126. Banki są obowiązane posiadać fundusze własne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 118 rozporządzenia nr 575/2013 , 
dostosowane do rozmiaru prowadzonej działalności. 
Art. 127. 1. Instrumenty kapitałowe i pożyczki podporządkowane kwalifikuje się jako instrumenty dodatkowe w Tier I, 
o których mowa w art. 52 rozporządzenia nr 575/2013, oraz instrumenty w Tier II, o których mowa w art. 63 rozporzą-
dzenia nr 575/2013, po uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego. 
  
Dziennik Ustaw – 81 – Poz. 1896 
 
 2. Komisja Nadzoru Finansowego udziela zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli są spełnione warunki, o których mowa w: 
1) art. 52 rozporządzenia nr 575/2013 – w odniesieniu do instrumentów dodatkowych w Tier I; 
2) art. 63 rozporządzenia nr 575/2013 – w odniesieniu do instrumentów w Tier II. 
Art. 128. 1. Bank jest obowiązany utrzymywać sumę funduszy własnych na poziomie nie niższym niż wyższa z nast ę-
pujących wartości: 
1) wartość wynikająca ze spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych, o których mowa w art. 92 rozporządz e-
nia nr 575/2013; 
2) oszacowana przez bank kwota, niezbędna do pokrycia wszystkich zidentyfikowanych, istotnych rodzajów ryzyka 
występujących w działalności banku oraz zmian otoczenia gospodarczego, uwzględniająca przewidywany poziom 
ryzyka (kapitał wewnętrzny). 
1a. Bank opracowuje i wdraża strategie i procedury szacowania i stałego utrzymywania kapitału wewnętrznego. 
1b. Strategie i procedury, o których mowa w ust. 1a, powinny być skuteczne, kompleksowe i adekwatne do charakteru, 
skali i złożoności działalności banku. 
2. Bank dokonuje regularnych przeglądów strategii i procedur, o których mowa w ust. 1a. 
2a. Bank przeciwdziała ryzyku nadmiernej dźwigni w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 94 rozporządzenia nr 575/2013, 
uwzględniając potencjalny wzrost tego ryzyka spowodowany obniżeniem funduszy własnych w związku z oczekiwanymi 
lub zrealizowanymi stratami. 
3. (uchylony) 
3a. Komisja Nadzoru Finansowego, uwzględniając charakter, skalę i złożoność działalności banku, monitoruje spe ł-
nianie przez bank wymogów w zakresie wykorzystania ratingów kredytowych przy przeprowadzaniu oceny wiarygodności 
kredytowej podmiotu lub instrumentu finansowego, o których mowa w art. 5a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego 
i Rady (WE) nr 1060/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie agencji ratingowych (Dz. Urz. UE L 302 z 17.11.2009, 
str. 1, z późn. zm.). 
3b. Bank, który uzyskał zezwolenie na stosowanie metody wewnętrznej, przekazuje Komisji Nadzoru Finansowego 
i Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego, co najmniej raz w roku, wyniki obliczeń wymogów w zakresie funduszy 
własnych na podstawie stosowanej metody wewnętrznej, wraz z objaśnieniem tej metody. 
3c. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze konsultacji z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego, opr a-
cować portfele odniesienia, dla których bank będzie obowiązany obliczać hipotetyczne wymogi w zakresie funduszy włas-
nych, stosując metodę wewnętrzną, na którą uzyskał zezwolenie. W odniesieniu do wyników obliczeń przepis ust. 3b 
stosuje się odpowiednio. 
3d. Bank przekazuje informacje, o których mowa w ust. 3b i 3c, zgodnie z wzorem opracowanym przez Europejski 
Urząd Nadzoru Bankowego, przyjętym przez Komisję Europejską w drodze wykonawczego standardu technicznego na 
podstawie art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie 
ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE 
oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.), zwanego dalej „ roz-
porządzeniem nr 1093/2010”. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego opracuje portfele, o których mowa w ust. 3c, bank 
przekazuje jednocześnie wyniki obliczeń, o których mowa w ust. 3b i 3c. 
3e. Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 3b i 3c, Komisja Nadzoru Finansowego monitoruje wartości 
wymogów w zakresie funduszy własnych, obliczonych przez banki z zastosowaniem metod wewnętrznych. Co najmniej 
raz w roku Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje oceny jakości tych metod z  uwzględnieniem metod: 
1) których zastosowanie skutkuje znaczącymi różnicami w wymogach w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do 
takiej samej ekspozycji; 
2) w przypadku których rozbieżność jest wyjątkowo duża lub mała, a także w przypadku których obserwuje się znacz ą-
ce i systematyczne niedoszacowanie wymogów w zakresie funduszy własnych. 
3f. Jeżeli z oceny, o której mowa w ust. 3e, wynikają znaczące różnice pomiędzy wynikami obliczeń wymogów w z a-
kresie funduszy własnych, przekazanymi przez dany bank zgodnie z ust. 3b i 3c, a wynikami grupy banków charakteryz u-
jących się podobnym profilem ryzyka portfela w zakresie ryzyka kredytowego lub grupy banków charakteryzujących się 
podobnym poziomem ryzyka bazowego portfela w zakresie ryzyka rynkowego lub gdy metody wewnętrzne stosowane 
przez ten bank wykazują niewiele cech wspólnych z metodami wewnętrznymi stosowanymi przez grupę banków chara k-
teryzujących się podobnym profilem ryzyka portfela w zakresie ryzyka kredytowego lub grupę banków charakteryzuj ą-
cych się podobnym poziomem ryzyka bazowego portfela w zakresie ryzyka rynkowego, co prowadzi do znacznej ro z-
bieżności wyników, Komisja Nadzoru Finansowego bada przyczyny takiej sytuacji, a jeżeli jest możliwe jednoznaczne 
  
Dziennik Ustaw – 82 – Poz. 1896 
 
 stwierdzenie, że metoda stosowana przez bank prowadzi do niedoszacowania wymogów w zakresie funduszy własnych, 
niewynikającego z różnic w ryzyku związanym z ekspozycjami lub transakcjami w portfelu odniesienia, Komisja może 
zastosować środek, o którym mowa w art. 138d ust. 1, oraz zalecić bankowi weryfikację stosowanej metody wewnętrznej 
i wprowadzenie w niej zmian. 
3g. Przepisów ust. 3b–3f nie stosuje się do metody zaawansowanego pomiaru, o której mowa w art. 312 ust. 2 rozpo-
rządzenia nr 575/2013. 
4. (uchylony) 
5. (uchylony) 
6. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób szac o-
wania kapitału wewnętrznego i dokonywania przez bank przeglądów strategii i procedur, o których mowa w ust. 1a, 
uwzględniając potrzebę zapewnienia należytego podejścia do podejmowanego ryzyka w zakresie prowadzonej działalności, 
adekwatności strategii i procedur szacowania kapitału wewnętrznego do charakteru, skali i złożoności działalności banku, 
w tym dostosowania do nowych rodzajów ryzyka, znaczących zmian w strategii i planach działania oraz środowisku  
zewnętrznym, w którym działa bank. 
6a. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego, może 
określić, w drodze rozporządzenia: 
1) sposób traktowania przez banki znacznych pakietów akcji podmiotów spoza sektora finansowego, o których mowa 
w art. 89 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, 
1a) kryteria surowsze niż wymienione w art. 125 ust. 2 i art. 126 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, ustanowione na potrz e-
by określania wag ryzyka ekspozycji zabezpieczonych hipotekami, zgodnie z art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, 
2) wyższą wagę ryzyka dla ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach, o której mowa w art. 124 
ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, 
2a) wyższą wartość minimalną wskazanej w art. 164 ust. 4 rozporządzenia nr 575/2013 średniej wartości straty z tytułu 
niewykonania zobowiązania ważonej ekspozycją, 
2b) poziom istotności przeterminowanego zobowiązania kredytowego, o którym mowa w art. 178 ust. 2 lit. d rozporz ą-
dzenia nr 575/2013, 
2c) dłuższy okres wskazany na potrzeby określania zwłoki w wykonaniu zobowiązań kredytowych przez dłużnika, 
zgodnie z art. 178 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 575/2013, 
2d) wyższy poziom współczynnika alfa określonego na potrzeby stosowania modelu wewnętrznego w zakresie obliczania 
ekwiwalentu bilansowego transakcji pozabilansowych, o którym mowa w art. 284 ust. 4 rozporządzenia nr 575/2013, 
3) podejścia lub wymogi w zakresie funduszy własnych, o których mowa w art. 327 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, 
4) limit wartości ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów niższy niż 150 000 000 euro, o którym 
mowa w art. 395 ust. 1 rozporządzenia nr 575/2013, 
5) wyższy wymóg dotyczący pokrycia płynności, o którym mowa w art. 412 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia 
nr 575/2013 
– w zakresie odnoszącym się do działalności banków, uwzględniając konieczność utrzymywania przez banki odpowie d-
niego poziomu funduszy własnych i płynności oraz potrzebę zapewnienia stabilności, bezpieczeństwa i prawidłowego 
funkcjonowania rynku finansowego. 
7. W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 1, bank jest obowiązany niezwłocznie powiadomić 
Komisję Nadzoru Finansowego. 
8. (uchylony) 
9. (uchylony) 
10. (uchylony) 
Art. 128a. Bank jest obowiązany udzielić na żądanie Komisji Nadzoru Finansowego informacji dotyczących strukt u-
ry funduszy własnych, o których mowa w art. 126, oraz spełnienia wymogów i norm określonych w art. 128 i przepisach 
rozporządzenia nr 575/2013. 
  
Dziennik Ustaw – 83 – Poz. 1896 
 
 Art. 128b.14) 1. W przypadku gdy koszty obsługi i ryzyko wypłat gwarancji lub poręczeń nie będą obciążały wyniku 
finansowego banku państwowego, może on powierzyć innej instytucji finansowej, w drodze umowy, dokonywanie oceny 
zdolności do spłaty zobowiązania i analizy ryzyka wypłaty zobowiązania w przypadku udzielania poręczeń lub gwarancji 
na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz 
niektóre osoby prawne (Dz. U. z 2020 r. poz. 122, 568 i 1086) lub innych ustaw określających zasady udzielania poręczeń 
i gwarancji przez bank państwowy. 
2. W przypadku gdy koszty obsługi i ryzyko wypłat gwarancji lub poręczeń będą obciążały wynik finansowy banku 
państwowego, Komisja Nadzoru Finansowego może, na jego wniosek, wydać zezwolenie na powierzenie innemu bank o-
wi dokonywania oceny zdolności do spłaty zobowiązania i analizy ryzyka wypłaty zobowiązania w razie: 
1) udzielenia bankowi przez bank państwowy gwarancji lub poręczeń portfela kredytów rozumianego jako zbiór poj e-
dynczych kredytów, udzielonych przez ten bank, dla którego łączną kwotę limitu gwarancji lub poręczeń na określ o-
ny czas ustala umowa między tym bankiem a bankiem państwowym; 
2) udzielenia poręczenia lub gwarancji portfela innych zobowiązań rozumianego jako zbiór pojedynczych umów cywiln o-
prawnych, dla którego łączną kwotę limitu poręczeń lub gwarancji określa umowa między tym bankiem a bankiem 
państwowym.  
Art. 128c.  Bank jest obowiązany zgłosić do Komisji Nadzoru Finansowego z 30-dniowym wyprzedzeniem zamiar 
nabycia pakietu akcji lub udziałów, którego wartość będzie przekraczała 5% funduszy własnych banku. 
Art. 128d.  (uchylony) 
Art. 129. 1. Banki prowadzą samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie planu finansowego w sposób zape w-
niający pokrycie z uzyskanych przychodów kosztów działalności oraz zobowiązań. 
2. Tworzenie z odpisów z zysku netto funduszy oraz ich przeznaczenie, a także zasady pokrywania strat określa st a-
tut banku. 
3. Przeznaczenie do podziału między akcjonariuszy kwoty przekraczającej zysk za ostatni rok obrotowy, pomn iej-
szony o niepokryte straty, akcje własne oraz o kwoty, które nie mogą być przeznaczone na wypłatę dywidendy, wymaga 
zgody Komisji Nadzoru Finansowego. 
Art. 130. 1. Banki mogą tworzyć w ciężar kosztów rezerwę na ryzyko ogólne, służącą pokryciu niezidentyfikowan e-
go ryzyka związanego z prowadzeniem działalności bankowej. Banki tworzą i rozwiązują tę rezerwę na podstawie oceny 
tego ryzyka, uwzględniającej w szczególności wielkość należności oraz udzielonych zobowiązań pozabilansowych. 
2. Wielkość rocznego odpisu na rezerwę na ryzyko ogólne, o której mowa w ust. 1, wynosi: 
1) co najwyżej 1,5% niespłaconej kwoty kredytów i pożyczek pieniężnych pomniejszonej o kwotę kredytów i pożyczek 
pieniężnych, zaklasyfikowanych zgodnie z odrębnymi przepisami do kategorii straconych według stanu na koniec 
poprzedniego roku obrotowego; 
2) nie więcej niż kwota odpisu dokonanego w bieżącym roku obrotowym z zysku za rok poprzedni na fundusz ogóln e-
go ryzyka, o którym mowa w art. 26 ust. 1 lit. f rozporządzenia nr 575/2013. 
3. Odpis, o którym mowa w ust. 2, może być dokonywany nie częściej niż raz w miesiącu w równych kwotach. 
Do czasu dokonania odpisu na fundusz ogólnego ryzyka w bieżącym roku obrotowym podstawą wyznaczania kwot mogą 
być przewidywania lub propozycje tego odpisu zawarte w planie finansowym. 
4. Bank rozwiązuje rezerwę na ryzyko ogólne, jeżeli w ocenie banku ustały okoliczności uzasadniające dalsze jej 
utrzymywanie. 
Art. 130a. 1. Uchwała o warunkowym podwyższeniu kapitału zakładowego banku może zostać podjęta w celu d o-
konania konwersji zobowiązań banku z instrumentów finansowych, które przewidują konwersję zobowiązania na akcje 
w przypadku zdarzenia powiązanego z sytuacją finansową, wypłacalnością, pozycją kapitałową lub poziomem funduszy 
własnych banku (instrumenty przymusowo zamienne), na kapitał zakładowy. 
2. Konwersja zobowiązań z instrumentów przymusowo zamiennych na akcje banku następuje w chwili wystąpienia 
zdarzeń wskazanych w warunkach emisji jako podstawa konwersji. 
3. Niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia zdarzeń wskazanych w warunkach emisji jako podstawa konwersji 
zarząd banku zgłasza do sądu rejestrowego objęcie akcji w wyniku konwersji zobowiązań z instrumentów przymusowo 
zamiennych. 
                                                           
14) W brzmieniu ustalonym przez art. 41  ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzi e-
lanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku 
z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. poz. 1086) , która weszła w życie z dniem 24  czerwca 2020  r. 
  
Dziennik Ustaw – 84 – Poz. 1896 
 
 Rozdział 11 
Nadzór bankowy 
Art. 131. 1. Działalność banków, oddziałów i przedstawicielstw banków zagranicznych, oddziałów i przedstaw i-
cielstw instytucji kredytowych podlega nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez Komisję Nadzoru Finansowego 
w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie i w ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem 
finansowym. 
2. Nadzór nad działalnością oddziału lub przedstawicielstwa banku zagranicznego w kraju oraz oddziału lub prze d-
stawicielstwa banku krajowego za granicą, w tym zakres i tryb dokonywania czynności kontrolnych, może być wykon y-
wany w zakresie uzgodnionym w porozumieniu Komisji Nadzoru Finansowego z właściwymi władzami nadzorczymi. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego może, stosownie do postanowień porozumienia, o którym mowa w ust. 2, udzielić 
informacji dotyczących banku organowi nadzoru bankowego innego kraju, jeżeli: 
1) wskutek tego nie zostanie naruszony interes gospodarczy Rzeczypospolitej Polskiej; 
2) zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji tylko na potrzeby nadzoru bankowego; 
3) zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza organ nadzoru bankowego możliwe jest w y-
łącznie po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Nadzoru Finansowego. 
3a. Jeżeli właściwa władza nadzorcza odmawia zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 2, albo pomimo je go 
zawarcia nie stosuje się do jego postanowień, w tym nie udziela w wyznaczonym terminie informacji, o których udziel e-
nie wnioskowała Komisja Nadzoru Finansowego, lub odmawia udzielenia takich informacji, Komisja Nadzoru Finans o-
wego może powiadomić o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego. 
4. (uchylony) 
5. (uchylony) 
6. (uchylony) 
7. (uchylony) 
Art. 131a. 1. Banki są obowiązane do wnoszenia wpłat z tytułu nadzoru bankowego, stanowiących iloczyn sumy 
aktywów bilansowych banków i stawki nieprzekraczającej 0,024%. 
1a. Wpłaty wnoszone przez bank będący uczestnikiem systemu ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy 
o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, wynoszą 80% kwot, do których 
uiszczenia byłby on obowiązany w przypadku nieuczestniczenia w takim systemie. 
1b. Z wpłat, o których mowa w ust. 1, pokrywa się także 16,5% wartości kosztów, o których mowa w art. 17 ust. 1 
ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym. 
2. Należności z tytułu wpłat na finansowanie kosztów nadzoru, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie 
przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, 
o których mowa w ust. 1, oraz sposób pokrywania z wpłat, o których mowa w ust. 1, kosztów nadzoru bankowego i udziału 
w kosztach, o których mowa w ust. 1b, mając na względzie zapewnienie skuteczności sprawowanego nadzoru. 
4. (uchylony) 
Art. 132.  Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może wystąpić do Komisji Nadzoru Finansowego 
o podjęcie czynności lub środków w ramach nadzoru, o których mowa w art. 133 i art. 138. 
Art. 133. 1. Celem nadzoru jest zapewnienie: 
1) bezpieczeństwa środków pieniężnych gromadzonych na rachunkach bankowych; 
2) zgodności działalności banków z przepisami ustawy, rozporządzenia nr 575/2013, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. 
o Narodowym Banku Polskim, statutem oraz decyzją o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku; 
3) zgodności działalności prowadzonej przez banki zgodnie z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie 
instrumentami finansowymi z przepisami tej ustawy, niniejszej ustawy, rozporządzenia 596/2014, aktami delegow a-
nymi wydanymi na podstawie tego rozporządzenia oraz ze statutem. 
1a. Przy wykonywaniu swoich zadań Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia wytyczne i zalecenia Europejski e-
go Urzędu Nadzoru Bankowego. W przypadku nieuwzględnienia wytycznych lub zaleceń Europejskiego Urzędu Nadzoru 
Bankowego Komisja Nadzoru Finansowego podaje powody ich nieuwzględnienia. 
  
Dziennik Ustaw – 85 – Poz. 1896 
 
 2. Czynności podejmowane w ramach nadzoru bankowego polegają w szczególności na: 
1) dokonywaniu oceny sytuacji finansowej banków, w tym badaniu wypłacalności, jakości aktywów, płynności płatn i-
czej, wyniku finansowego banków; 
2) badaniu jakości systemu zarządzania bankiem, w szczególności systemu zarządzania ryzykiem oraz systemu kontroli 
wewnętrznej; 
3) badaniu zgodności udzielanych kredytów, pożyczek pieniężnych, akredytyw, gwarancji bankowych i poręczeń oraz 
emitowanych bankowych papierów wartościowych z obowiązującymi w tym zakresie przepisami; 
4) badaniu zabezpieczenia i terminowości spłaty kredytów i pożyczek pieniężnych; 
5) badaniu przestrzegania limitów, o których mowa w art. 79a, oraz limitów, o których mowa w art. 395 rozporządzenia 
nr 575/2013, oraz ocenie procesu identyfikacji, monitorowania i kontroli koncentracji ekspozycji, w tym dużych 
ekspozycji; 
6) badaniu przestrzegania przez bank, określonych przez Komisję Nadzoru Finansowego norm dopuszczalnego ryzyka 
w działalności banków, zarządzania ryzykiem prowadzonej działalności, w tym dostosowania do rodzaju i skali dzi a-
łalności banku procesu identyfikacji i monitorowania ryzyka oraz sprawozdawania o ryzyku; 
7) dokonywaniu oceny szacowania, utrzymywania i przeglądu kapitału wewnętrznego; 
8) badaniu wykonywania przez banki obowiązków, o których mowa w art. 56a, art. 59a, art. 59b, art. 92ba–92bd i art. 111c. 
2a. Czynności, o których mowa w ust. 2, mogą być wykonywane także w sposób określony w art. 138c ust. 2 pkt 3. 
3. Czynności kontrolne podejmowane przez pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego są wykonywane 
po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia wydanego przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru 
Finansowego. 
3a. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – 
Prawo przedsiębiorców, z zastrzeżeniem art. 26 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego oraz osoby wykonujące czynności nadzoru bankowego nie ponoszą odpowi e-
dzialności za szkodę wynikłą ze zgodnego z przepisami ustaw działania lub zaniechania, które pozostaje w związku ze 
sprawowanym przez Komisję Nadzoru Finansowego nadzorem nad działalnością banków, oddziałów i przedstawicielstw 
banków zagranicznych oraz oddziałów instytucji kredytowych. 
Art. 133a. 1. Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz w roku przeprowadza badanie i ocenę nadzorczą banku 
albo przegląd i weryfikację wyników poprzedniego badania i oceny nadzorczej. 
2. Badanie i ocena nadzorcza obejmuje identyfikację wielkości i charakteru ryzyka, na jakie narażony jest bank, oc e-
nę jakości procesu zarządzania ryzykiem, ocenę poziomu kapitału pokrywającego ryzyko wynikające z działalności banku 
oraz zarządzania bankiem, w tym zgodności działalności banku z przepisami ustawy, rozporządzenia nr 575/2013, ustawy 
o Narodowym Banku Polskim, ze statutem i decyzjami o wydaniu zezwolenia na utworzenie banku i rozpoczęcie przez 
niego działalności oraz ocenę działań podjętych przez bank w następstwie zastosowania środków, o których mowa w art. 138, 
art. 138c oraz art. 141. 
3. W badaniu i ocenie nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod uwagę ryzyko systemowe, jakie może 
stwarzać bank oraz wyniki identyfikacji, oceny i monitorowania ryzyka systemowego powstającego w systemie finan-
sowym lub jego otoczeniu, a także działania na rzecz wyeliminowania lub ograniczenia tego ryzyka z wykorzystaniem 
instrumentów makroostrożnościowych, wprowadzone przez Komitet Stabilności Finansowej zgodnie z ustawą o nadzorze 
makroostrożnościowym. 
4. W badaniu i ocenie nadzorczej Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod uwagę wyniki testów warunków skra j-
nych, w tym testów, o których mowa w art. 133b, oraz testów warunków skrajnych przeprowadzonych zgodnie z art. 177 
rozporządzenia nr 575/2013 przez bank stosujący metodę wewnętrznych ratingów lub metodę modeli wewnętrznych, 
o których mowa odpowiednio w art. 143 ust. 1 i art. 363 rozporządzenia nr 575/2013. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego informuje bank o wyniku badania i oceny nadzorczej i w razie potrzeby podejm u-
je niezbędne środki zgodnie z art. 138, art. 138c, art. 138d i art. 141. 
6. W przypadku gdy badanie i ocena nadzorcza wykaże, że bank może stwarzać ryzyko systemowe zgodnie z art. 2 3 
rozporządzenia nr 1093/2010, Komisja Nadzoru Finansowego informuje o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego 
oraz Komitet Stabilności Finansowej. 
  
Dziennik Ustaw – 86 – Poz. 1896 
 
 7. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego informacje dotyczące 
funkcjonowania procedur badania i oceny nadzorczej. 
8. W przypadku gdy banki o podobnym profilu ryzyka, w szczególności o podobnej specyfice działalności lub p o-
dobnej lokalizacji geograficznej ekspozycji, są lub mogą być narażone na podobne ryzyko lub stwarzają podobne ryzyko 
dla systemu finansowego, Komisja Nadzoru Finansowego może, w odniesieniu do takich banków, przeprowadzić badanie 
i ocenę nadzorczą w podobny lub taki sam sposób. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru 
Bankowego o takich przypadkach. 
9. Komisja Nadzoru Finansowego przyjmuje zgłoszenia naruszeń lub potencjalnych naruszeń przepisów ustawy oraz 
rozporządzenia nr 575/2013. 
10. Informacje uzyskane w trybie, o którym mowa w ust. 9, w tym informacje, które mogłyby umożliwić identyfik a-
cję osoby dokonującej zgłoszenia oraz osoby, której zarzuca się naruszenie, a także informacja o dokonaniu zgłoszenia 
mogą być ujawnione tylko: 
1) w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa oraz w dokumentach przekazywanych w uzupełnieniu 
takiego zawiadomienia; 
2) na żądanie sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub postępowaniem w sprawach 
o przestępstwa skarbowe. 
Art. 133b.  Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz w roku przeprowadza w nadzorowanych bankach testy 
warunków skrajnych. 
Art. 133c.  1. Komisja Nadzoru Finansowego raz w roku opracowuje program oceny nadzorczej. W uzasadnionych 
przypadkach Komisja Nadzoru Finansowego może dokonać aktualizacji tego programu. 
2. Program oceny nadzorczej, o którym mowa w ust. 1, obejmuje banki: 
1) w odniesieniu do których wyniki badania i oceny nadzorczej, o którym mowa w art. 133a, w tym wyniki testów 
warunków skrajnych, wskazują na istnienie znaczącego ryzyka pogorszenia ich sytuacji finansowej lub na naruszenie 
przepisów regulujących ich funkcjonowanie; 
2) które stwarzają ryzyko systemowe; 
3) inne – w uzasadnionych przypadkach. 
Art. 133d.  Komisja Nadzoru Finansowego co najmniej raz na trzy lata, w toku badania i oceny nadzorczej banku, 
dokonuje przeglądu spełniania przez bank wymogów dotyczących metod wewnętrznych. 
Art. 133e.  Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansow e-
go, określi, w drodze rozporządzenia, kryteria i sposób przeprowadzania badania i oceny nadzorczej, o którym mowa 
w art. 133a, uwzględniając konieczność zapewnienia realizacji celów programu oceny nadzorczej oraz badania i oceny 
nadzorczej, a także sprawnego jego przebiegu. 
Art. 134.  1. Badanie sprawozdań finansowych banku, a także oddziału banku zagranicznego, może być zlecone tylko 
biegłym rewidentom, którzy spełniają wymogi określone w ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, fir-
mach audytorskich oraz nadzorze publicznym. 
2. Banki obowiązane są przekazywać do Komisji Nadzoru Finansowego zbadane jednostkowe i skonsolidowane 
sprawozdania finansowe wraz ze sprawozdaniem z badania w ciągu 15 dni od dnia ich zatwierdzenia oraz z odpisem 
uchwały bądź postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu sprawozdania finansowe go. 
Art. 135. 1. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w przeprowadzonym badaniu na zlecenie banku, Komisja 
Nadzoru Finansowego może zobowiązać bank do zlecenia wskazanemu biegłemu rewidentowi zbadania prawidłowości 
i rzetelności wszystkich sprawozdań finansowych sporządzanych przez bank, kontroli ksiąg rachunkowych, analizy por t-
fela kredytowego oraz dokonania innych czynności określonych w art. 133 ust. 2. Jeżeli w wyniku przeprowadzonych 
badań stwierdzono nieprawidłowości, koszty badania ponosi bank. 
2. Zlecenie badania określonego w ust. 1 może zostać udzielone także bezpośrednio przez Komisję Nadzoru Fina n-
sowego. Koszty badania ponosi wówczas Komisja, z zastrzeżeniem ust. 3. 
3. Jeżeli w wyniku badania zleconego przez Komisję Nadzoru Finansowego stwierdzono nieprawidłowości, koszty 
badania ponosi bank. 
  
Dziennik Ustaw – 87 – Poz. 1896 
 
 4.15) Uwzględniając potrzebę zachowania szczególnych środków bezpieczeństwa, przy wyborze biegłego rewidenta 
do badania sprawozdania finansowego banku określonego w ust. 2, przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo 
zamówień publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1843 oraz z 2020 r. poz. 1086) nie stosuje się. 
4.16) Uwzględniając potrzebę zachowania szczególnych środków bezpieczeństwa, przy wyborze biegłego rew i-
denta do badania sprawozdania finansowego banku określonego w ust. 2, przepisów ustawy z dnia 11 września 
2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. poz. 2019 oraz z 2020 r. poz. 288, 1492 i 1517) nie stosuje się.  
Art. 136. 1. Biegły rewident przeprowadzający badanie sprawozdań finansowych banku oraz badanie, o którym 
mowa w art. 134 i art. 135, jest obowiązany niezwłocznie powiadomić Komisję Nadzoru Finansowego oraz radę nadzorczą 
i zarząd banku o ujawnionych faktach wskazujących na: 
1) popełnienie przestępstwa; 
2) naruszenie przepisów regulujących działalność banku; 
3) naruszenie zasad dobrej praktyki bankowej lub inne zagrożenie interesów klientów banku; 
4) istnienie przesłanek do wyrażenia opinii z zastrzeżeniami do sprawozdania finansowego banku, wyrażenia opinii 
negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii. 
1a. Biegły rewident może odstąpić od powiadomienia rady nadzorczej i zarządu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli 
przemawiają za tym ważne powody. 
2. Przy wykonywaniu przez biegłych rewidentów czynności, o których mowa w art. 135 ust. 2, stosuje się do nich 
odpowiednio przepisy dotyczące pracowników nadzoru bankowego wykonujących te czynności. 
3. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do biegłych rewidentów badających sprawozdania finansowe podmiotów 
posiadających bliskie powiązania z bankiem. 
Art. 137. 1. Komisja Nadzoru Finansowego: 
1) (uchylony) 
1a) (uchylony)  
2) (uchylony)  
3) (uchylony)  
4) (uchylony)  
5) może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania bankami. 
2. W przypadku gdy rekomendacje, o których mowa w ust. 1 pkt 5, odnoszą się do spraw mogących dotyczyć nadz o-
ru makroostrożnościowego, o którym mowa w ustawie o nadzorze makroostrożnościowym, Komisja Nadzoru Finansow e-
go wydaje takie rekomendacje po zasięgnięciu opinii Komitetu Stabilności Finansowej. 
Art. 137a. Dla potrzeb sprawdzenia przestrzegania przez banki norm i limitów określonych ustawą, wielkości wyr a-
żone w walutach obcych w rozumieniu przepisów prawa dewizowego przelicza się na złote, a wielkości indeksowane do 
walut wymienialnych wyznacza się – według kursów średnich ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski na dzień dok o-
nywania sprawdzenia. 
Art. 138. 1. Komisja Nadzoru Finansowego może w ramach nadzoru zalecić bankowi w szczególności: 
1) podjęcie środków koniecznych do przywrócenia płynności płatniczej lub osiągnięcia i przestrzegania innych norm 
dopuszczalnego ryzyka w działalności banku; 
1a) przestrzeganie dodatkowych wymogów w zakresie płynności, biorąc pod uwagę model biznesowy banku, stosowane 
przez bank zasady, procedury i mechanizmy w zakresie zarządzania ryzykiem płynności, wynik badania i oceny na d-
zorczej albo przeglądu i weryfikacji, o których mowa w art. 133a, oraz systemowe ryzyko płynności stwarzane przez 
bank; 
                                                           
15) W tym brzmieniu obowiązuje do dnia, o którym mowa w odnośniku 16. 
16) Wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. na podstawie art. 109 ustawy z dnia 11 września 2019 r. ‒ Przepisy wprowadzające 
ustawę ‒ Prawo zamówień publicznych (Dz. U. poz. 2020). 
  
Dziennik Ustaw – 88 – Poz. 1896 
 
 2) zwiększenie funduszy własnych; 
2a) przestrzeganie dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych ponad wartość wynikającą z wymogów obl i-
czonych zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu nr 575/2013, w szczególności w przy-
padku: 
a) negatywnych ustaleń dokonanych w wyniku czynności podejmowanych w ramach nadzoru bankowego, w tym 
odnoszących się do funkcjonowania systemu zarządzania ryzykiem i systemu kontroli wewnętrznej lub identy-
fikacji, monitorowania i kontroli koncentracji ekspozycji, w tym dużych ekspozycji, 
b) stwierdzenia niedostosowania kapitału wewnętrznego do skali ryzyka występującego w działalności banku oraz 
istotnych nieprawidłowości w zarządzaniu ryzykiem, 
c) stwierdzenia, że bank stwarza ryzyko systemowe; 
3) zaniechanie określonych form reklamy; 
4) opracowanie i stosowanie procedur, które zapewnią utrzymywanie, bieżące szacowanie i przegląd kapitału w e-
wnętrznego oraz funkcjonowanie systemu zarządzania bankiem; 
5) zastosowanie szczególnych zasad tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością banków lub odpisów z tytułu 
utraty wartości aktywów, lub szczególnego traktowania aktywów przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy włas-
nych; 
6) ograniczenie ryzyka występującego w działalności banku; 
7) ograniczenie wysokości zmiennego składnika wynagrodzenia osób objętych polityką wynagrodzeń, jako odsetka 
przychodów netto, w przypadku gdy jego wysokość utrudnia spełnianie wymogów w zakresie funduszy własnych; 
8) wypełnianie dodatkowych obowiązków sprawozdawczych lub zwiększenie ich częstotliwości, w tym sprawozdawczości 
w zakresie funduszy własnych i płynności; 
9) ujawnianie dodatkowych informacji; 
10) przestrzeganie art. 92ba–92bd oraz art. 111c. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego może nakazać bankowi wstrzymanie wypłat z zysku lub wstrzymanie tworzenia 
nowych jednostek organizacyjnych do czasu przywrócenia płynności płatniczej lub osiągnięcia innych norm dopuszcza l-
nego ryzyka w działalności banku. 
3. W razie stwierdzenia, że bank nie realizuje zaleceń określonych w ust. 1 lub nakazów określonych w ust. 2, 
a także gdy działalność banku jest wykonywana z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy, przepisów innych ustaw 
regulujących działalność banku lub zasady jego organizacji oraz przepisów wydanych na ich podstawie, a także przepisów 
rozporządzenia nr 575/2013 i innych bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej regulujących działa l-
ność banku lub zasady jego organizacji, lub z naruszeniem statutu albo stwarza zagrożenie dla interesów posiadaczy rachu n-
ków bankowych lub uczestników obrotu instrumentami finansowymi, Komisja Nadzoru Finansowego, po uprzednim 
upomnieniu na piśmie, może: 
1) wystąpić do właściwego organu banku z wnioskiem o odwołanie prezesa, wiceprezesa lub innego członka zarządu 
banku bezpośrednio odpowiedzialnego za stwierdzone nieprawidłowości; przepis art. 22d stosuje się odpowiednio; 
2) zawiesić w czynnościach członków zarządu, o których mowa w pkt 1, do czasu podjęcia uchwały w sprawie wniosku 
o ich odwołanie przez radę nadzorczą na najbliższym posiedzeniu; zawieszenie w czynnościach polega na wyłącz e-
niu z podejmowania decyzji za bank w zakresie jego praw i obowiązków majątkowych; 
3) ograniczyć zakres działalności banku lub jego jednostek organizacyjnych; 
3a) nałożyć na bank karę pieniężną w wysokości do 10% przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu 
finansowym, a w przypadku braku takiego sprawozdania – karę pieniężną w wysokości do 10% prognozowanego 
przychodu określonego na podstawie sytuacji ekonomiczno-finansowej banku; przepisy art. 141 ust. 4 i 5 stosuje się 
odpowiednio; 
4) uchylić zezwolenie na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku; art. 147 ust. 3 i art. 153–156 stosuje się 
odpowiednio. 
3a. Decyzja Komisji Nadzoru Finansowego o ograniczeniu zakresu działalności banku może zawierać warunki i terminy. 
3b. W przypadku gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej przez bank albo straty, której bank uniknął 
w wyniku naruszenia, karę pieniężną, o której mowa w ust. 3 pkt 3a, można ustalić w wysokości do dwukrotności kwoty 
korzyści albo straty. 
  
Dziennik Ustaw – 89 – Poz. 1896 
 
 3c. Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 3 pkt 3a i ust. 3b, 
uwzględnia w szczególności wagę naruszenia oraz czas jego trwania, przyczyny naruszenia, sytuację finansową banku, na 
który nakładana jest kara, oraz uprzednie naruszenia przez bank przepisów, o których mowa w ust. 3. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego może także zawiesić w czynnościach członka zarządu w przypadku: 
1) przedstawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe; 
2) spowodowania znacznych strat majątkowych banku. 
Postanowienia ust. 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio. 
4a. Członek zarządu jest obowiązany poinformować Komisję Nadzoru Finansowego o postawieniu mu zarzutów 
w postępowaniu karnym, z wyłączeniem zarzutów dotyczących przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego, lub 
w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe, w terminie 30 dni od dnia postawienia zarzutów. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego odwołuje członka zarządu banku w przypadku prawomocnego skazania go za 
przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe, z wyłączeniem przestępstw ściganych z oskarżenia prywatnego, a także 
w przypadku niedopełnienia przez niego obowiązku, o którym mowa w ust. 4a. 
6. Ograniczenie zakresu działalności banku lub uchylenie zezwolenia na utworzenie banku może również nastąpić 
w razie stwierdzenia, że bank: 
1) przestał spełniać warunki ustalone w zezwoleniu; 
2) uzyskał zezwolenie na podstawie fałszywych dokumentów, nieprawdziwych oświadczeń lub wskutek innych działań 
sprzecznych z prawem; 
3) przez okres dłuższy niż 6 miesięcy nie prowadzi działalności bankowej; 
4) stał się podmiotem zależnym od osób, wobec których nie jest możliwe skuteczne wykonywanie przez Komisję Nad-
zoru Finansowego nadzoru nad bankiem ze względu na przepisy prawa obowiązujące w miejscu ich zamieszkania 
lub siedziby, lub ze względu na powiązania tych osób z innymi podmiotami; 
5) nie wypełnia obowiązków określonych w rozdziale 11b. 
6a. Komisja Nadzoru Finansowego uchyla zezwolenie na utworzenie oddziału banku zagranicznego, jeśli właściwe 
władze nadzorcze kraju, w którym bank zagraniczny ma swoją siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu, uchyliły z e-
zwolenie na prowadzenie działalności bankowej przez ten bank. 
6b. Przed uchyleniem zezwolenia na utworzenie oddziału banku zagranicznego Komisja Nadzoru Finansowego zasięg-
nie opinii właściwych władz nadzorczych kraju, w którym bank zagraniczny ma swoją siedzibę lub miejsce sprawowania 
zarządu, jeżeli porozumienie, o którym mowa w art. 131 ust. 2, przewiduje zasięgnięcie opinii. W razie konieczności 
natychmiastowego uchylenia zezwolenia Komisja Nadzoru Finansowego może odstąpić od zasięgnięcia opinii. 
6c. O uchyleniu zezwolenia, o którym mowa w ust. 6a, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia właściwe władze 
nadzorcze banku zagranicznego. 
6d. O uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku krajowego Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powi a-
damia właściwe władze nadzorcze państwa, w którym działa oddział tego banku. 
7. Środki podejmowane w ramach nadzoru nie mogą naruszać umów zawartych przez bank, z wyłączeniem umów: 
1) o których mowa w art. 92a ust. 1 i 3 oraz w art. 92d; 
2) zawartych przez bank krajowy z podmiotami działającymi w tym samym holdingu oraz umów zawartych przez bank 
krajowy z podmiotami, z którymi posiada bliskie powiązania, oraz umów, o których mowa w art. 6a ust. 1 i 7. 
7a. W przypadku stwierdzenia, że bank, z naruszeniem art. 88a–88m oraz przepisów wydanych na podstawie 
art. 88n, wykonuje czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, których przedmiotem są lokaty strukturyzowane, lub 
że bank, z naruszeniem art. 88a–88m oraz przepisów wydanych na podstawie art. 88n, wykonuje czynności, o których 
mowa w art. 5 ust. 2 pkt 11 lub 12, Komisja Nadzoru Finansowego, zamiast zastosowania środków, o których mowa w ust. 3, 
może: 
1) nakazać bankowi zaprzestanie działań skutkujących powstaniem naruszeń i niepodejmowanie tych działań w przy-
szłości lub nałożyć na bank karę pieniężną do wysokości 20 750 000 zł albo do wysokości kwoty stanowiącej równ o-
wartość 10% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym, jeżeli 
przekracza ona 20 750 000 zł, albo – gdy jest możliwe ustalenie kwoty korzyści osiągniętej w wyniku naruszenia – 
nałożyć na bank karę pieniężną do wysokości dwukrotności kwoty osiągniętej korzyści; 
  
Dziennik Ustaw – 90 – Poz. 1896 
 
 2) nakazać osobom odpowiedzialnym za zaistniałe naruszenie zaprzestanie działań skutkujących powstaniem naruszeń 
lub nałożyć na te osoby karę pieniężną do wysokości 20 750 000 zł; 
3) zawiesić w czynnościach członka zarządu banku odpowiedzialnego za stwierdzone naruszenie na okres nie dłuższy 
niż 12 miesięcy; 
4) wystąpić do właściwego organu banku z wnioskiem o odwołanie członka zarządu banku – w przypadku rażących 
i uporczywych naruszeń przepisów, o których mowa w ust. 1, przy czym przepis art. 22d stosuje się odpowiednio; 
5) ograniczyć zakres działalności banku lub jego jednostek organizacyjnych; 
6) uchylić zezwolenie na utworzenie banku i podjąć decyzję o likwidacji banku, przy czym przepisy art. 147 ust. 3 
i art. 153–156 stosuje się odpowiednio. 
7b. W przypadku naruszenia przez bank art. 88m ust. 4–14 oraz przepisów wydanych na podstawie art. 88n pkt 1 
lit. e Komisja Nadzoru Finansowego może także zakazać wykonywania przez bank czynności, o których mowa w art. 5 
ust. 1 pkt 1, których przedmiotem są lokaty strukturyzowane, lub zakazać wykonywania przez bank czynności, o których 
mowa w art. 5 ust. 2 pkt 11 i 12. 
7c. Decyzje, o których mowa w ust. 7a i 7b, Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości. 
Przepis art. 176h ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi stosuje się odpowiednio. 
7d. W przypadku gdy bank jest podmiotem dominującym, który sporządza skonsolidowane sprawozdanie finansowe, 
lub podmiotem zależnym od podmiotu dominującego, który sporządza skonsolidowane sprawozdanie finansowe, całkow i-
ty roczny przychód, o którym mowa w ust. 7a pkt 1, stanowi kwota całkowitego skonsolidowanego rocznego przychodu 
podmiotu dominującego ujawniona w ostatnim zbadanym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym. 
7e. Równowartość w złotych kwoty w walucie obcej oblicza się według średniego kursu tej waluty ogłoszonego 
przez Narodowy Bank Polski w dniu bilansowym, na który zostało sporządzone ostatnie zbadane sprawozdanie finans o-
we, o którym mowa w ust. 7a pkt 1 lub ust. 7d. 
8. Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując decyzje, o których mowa w ust. 3, 3a i 7a, uwzględnia: 
1) wagę i okres naruszenia; 
2) stopień przyczynienia się i odpowiedzialność podmiotów lub osób; 
3) stosunek wysokości kary finansowej do skali działalności podmiotów mierzonej wielkością przychodów, zysku lub 
majątku; 
4) korzyści osiągnięte przez podmiot lub osobę w wyniku naruszenia; 
5) szkody wyrządzone osobom trzecim w wyniku naruszenia; 
6) poprzednie naruszenia, ich zakres i częstotliwość; 
7) skutki naruszenia dla stabilności finansowej i rynku finansowego; 
8) współpracę podmiotu lub osoby z Komisją Nadzoru Finansowego. 
Art. 138a. (uchylony) 
Art. 138b.  1. Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego dec y-
zję o zastosowaniu środka, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub 2a, współpracuje z właściwymi władzami nadzo r-
czymi sprawującymi nadzór nad podmiotami działającymi w tym samym co bank holdingu, dążąc do osiągnięcia wspó l-
nego stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, w terminie 4 miesięcy od dnia dostarcz e-
nia właściwym władzom nadzorczym sprawującym nadzór nad podmiotami działającymi w tym samym co bank holdingu 
propozycji stanowiska zawierającego ocenę ryzyka holdingu. 
3. W przypadku braku wspólnego stanowiska Komisja Nadzoru Finansowego może zasięgnąć opinii Europejskiego 
Urzędu Nadzoru Bankowego. Komisja Nadzoru Finansowego zasięga opinii Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego 
także na wniosek właściwych władz nadzorczych, o których mowa w ust. 2. 
4. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego oraz właściwe władze nadzorcze nie 
osiągną porozumienia, Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując decyzję, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę 
opinie wyrażone przez te władze oraz uzasadnia istotne odstępstwa od opinii właściwych władz nadzorczych, otrzym a-
nych w terminie, o którym mowa w ust. 2. 
  
Dziennik Ustaw – 91 – Poz. 1896 
 
 5. W przypadku zasięgnięcia opinii, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, 
o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę tę opinię oraz uzasadnia istotne odstępstwa od tej opinii. W decyzji Komisja 
Nadzoru Finansowego może określić warunki i terminy zastosowania środka, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub 2a. 
5a. Jeżeli przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, właściwa władza nadzorcza skieruje sprawę do Europe j-
skiego Urzędu Nadzoru Bankowego zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010, Komisja Nadzoru Finansowego z a-
wiesza postępowanie do czasu wydania przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego decyzji zgodnie z art. 19 ust. 3 tego 
rozporządzenia. 
6. W przypadku gdy właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór skonsolidowany nad bankiem krajowym dział a-
jącym w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2–5, zwraca się do Komisji Nadzoru Finansowego 
o opinię w sprawie zastosowania środka, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a lub 2a, przepisy ust. 1–4 stosuje się o d-
powiednio. 
7. Komisja Nadzoru Finansowego dokonuje raz w roku oceny przesłanek oraz skutków wydania decyzji, o której 
mowa w ust. 1. Przesłanki oraz skutki decyzji wydanej w przypadku braku wspólnego stanowiska mogą być poddane 
ocenie także, jeżeli wystąpi o to właściwa władza nadzorcza. 
Art. 138c.  1. W przypadku negatywnych ustaleń dokonanych w wyniku czynności, o których mowa w art. 133a ust. 1 , 
Komisja Nadzoru Finansowego może objąć banki zwiększonym nadzorem. 
2. Nadzór, o którym mowa w ust. 1, obejmuje: 
1) zwiększenie częstotliwości lub zakresu czynności podejmowanych w ramach nadzoru bankowego, o których mowa 
w art. 133 ust. 2, w tym przeprowadzanie dodatkowych przeglądów planów operacyjnych, strategicznych lub bizn e-
sowych banku; 
2) nałożenie na bank dodatkowych obowiązków informacyjnych dotyczących przestrzegania przepisów ustawy lub 
rozporządzenia nr 575/2013; 
3) delegowanie pracowników Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego do bieżącego wykonywania w banku czynności, 
o których mowa w art. 133 ust. 2. 
3. Czynności, o których mowa w ust. 2 pkt 3, są wykonywane na podstawie upoważnienia Przewodniczącego Kom i-
sji Nadzoru Finansowego, określającego w szczególności ich zakres, tryb wykonywania oraz okres, na jaki delegacja jest 
ustanawiana. 
4. Pracownikom Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego, o których mowa w ust. 2 pkt 3, przysługuje prawo uczes t-
niczenia w posiedzeniach organów banku oraz prawo do uzyskiwania informacji niezbędnych do wykonywania ich zada ń. 
Art. 138d.  1. Jeżeli w ramach przeglądu, o którym mowa w art. 133d, zostaną stwierdzone istotne nieprawidłowości 
w identyfikacji przez bank ryzyka z zastosowaniem metody wewnętrznej, Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze d e-
cyzji, nakazuje bankowi przyjęcie wyższych mnożników niż przyjęte w stosowanej metodzie wewnętrznej, nakłada d o-
datkowy wymóg w zakresie funduszy własnych lub podejmuje inne działania zmierzające do przywrócenia zgodności 
stosowanej metody z przepisami rozporządzenia nr 575/2013. 
2. Jeżeli w odniesieniu do metody wewnętrznej dotyczącej ryzyka rynkowego liczne przekroczenia, o których mowa 
w art. 366 rozporządzenia nr 575/2013, wskazują, że metoda ta nie jest wystarczająco dokładna, Komisja Nadzoru Fina n-
sowego uchyla zezwolenie na stosowanie metody wewnętrznej lub nakazuje bankowi jej niezwłoczną zmianę. 
3. W przypadku gdy bank przestał spełniać wymogi dotyczące metody wewnętrznej, na stosowanie której uzyskał 
zezwolenie, informuje o tym Komisję Nadzoru Finansowego. Jeżeli naruszenie wymogów rozporządzenia nr 575/2013 jest 
istotne, bank przedstawia Komisji Nadzoru Finansowego plan przywrócenia w odpowiednim czasie zgodności z tymi 
wymogami wraz ze wskazaniem terminu realizacji tego planu. Jeżeli w ocenie Komisji Nadzoru Finansowego realizacja 
planu przedstawionego przez bank nie przywróci pełnej zgodności z wymogami rozporządzenia nr 575/2013 lub jeżeli 
wskazany termin realizacji planu jest nieodpowiedni, Komisja może wyznaczyć bankowi termin jego uzupełnienia albo 
opracowania nowego planu. 
4. W przypadku gdy bank nie przywróci w terminie określonym w planie, o którym mowa w ust. 3, zgodności z w y-
mogami rozporządzenia nr 575/2013, a brak zgodności z tymi wymogami stanowi ich istotne naruszenie, Komisja Nadz o-
ru Finansowego uchyla zezwolenie na stosowanie danej metody wewnętrznej lub ogranicza zakres udzielonego zezwol e-
nia do obszarów, w których spełniane są te wymogi, lub w których zgodność może zostać osiągnięta w odpowiednim 
terminie. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje z właściwą władzą nadzorczą, która udzieliła bankowi zezwolenia 
na stosowanie metody wewnętrznej w zakresie podejmowania przez tę władzę działań, o których mowa w ust. 1– 4. 
  
Dziennik Ustaw – 92 – Poz. 1896 
 
 Art. 139. 1. Banki oraz oddziały i przedstawicielstwa banków zagranicznych w kraju są obowiązane: 
1) zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego o podjęciu i zaprzestaniu działalności; dotyczy to również podjęcia 
i zaprzestania działalności przez oddział banku krajowego w kraju; 
2) umożliwić upoważnionym osobom wykonywanie czynności określonych w art. 133 ust. 2, a w szczególności ud o-
stępnić do wglądu księgi, bilanse, rejestry, plany, sprawozdania i inne dokumenty oraz umożliwić, na pisemne żąd a-
nie, sporządzenie kopii tych dokumentów i innych nośników informacji, jak również udzielać wyjaśnień żądanych 
przez te osoby; 
3) niezwłocznie zawiadomić Komisję Nadzoru Finansowego o środkach, jakie zostaną podjęte w celu usunięcia nie-
prawidłowości stwierdzonych w ramach nadzoru, oraz stosować się do wydanych decyzji i zaleceń. 
2. Przy wykonywaniu nadzoru nad działalnością oddziału banku zagranicznego przepisy art. 138 stosuje się odp o-
wiednio. 
Art. 140. Bank krajowy, którego oddział lub przedstawicielstwo zostało otwarte za granicą, jest obowiązany zawi a-
domić Komisję Nadzoru Finansowego o podjęciu i zaprzestaniu działalności przez oddział lub przedstawicielstwo. 
Art. 140a. 1. Przed wydaniem zezwolenia na utworzenie banku krajowego Komisja Nadzoru Finansowego zasięga 
opinii władz nadzorczych państwa członkowskiego, gdy bank ten będzie: 
1) podmiotem zależnym od: 
a) instytucji kredytowej, 
b) podmiotu dominującego wobec instytucji kredytowej, 
c) zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia na 
wykonywanie działalności w państwie członkowskim, 
d) podmiotu dominującego wobec zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały 
odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w państwie członkowskim; 
2) kontrolowany przez te same osoby fizyczne lub prawne, które kontrolują instytucję kredytową, zakład ubezpieczeń, 
zakład reasekuracji lub firmę inwestycyjną, które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności 
w państwie członkowskim. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego zasięga opinii właściwych władz nadzorczych, dokonując oceny osób zaangaż o-
wanych w zarządzanie innym podmiotem tej samej grupy w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy o nadzorze uzupełniającym.  
Komisja Nadzoru Finansowego i inne polskie właściwe władze nadzorcze przekazują sobie nawzajem oraz innym właś-
ciwym władzom nadzorczym wszelkie informacje niezbędne dla udzielenia zezwolenia i celów bieżącego wykonywania 
nadzoru. 
Art. 140b.  (uchylony) 
Art. 140c.  1. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o każdym przypadku 
utraty mocy lub uchylenia zezwolenia na utworzenie banku krajowego lub oddziału banku zagranicznego. 
2. W informacji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego podaje powody utraty mocy lub uchylenia 
zezwolenia na utworzenie banku krajowego lub oddziału banku zagranicznego. 
Art. 140d. 1. W przypadku gdy bank nie udostępnia usługi podstawowego rachunku płatniczego, o której mowa 
w art. 59ia ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć 
na ten bank karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu go do spełnienia tego 
obowiązku w terminie wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego. 
2. W przypadku gdy bank nie umożliwia przenoszenia rachunków płatniczych, o którym mowa w art. 59ii ustawy 
z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja Nadzoru Finansowego może nałożyć na ten bank karę pienię ż-
ną w wysokości do 1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu go do spełnienia tego obowiązku w terminie 
wyznaczonym przez Komisję Nadzoru Finansowego. 
3. Ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia 
wagę, czas trwania i przyczyny naruszenia obowiązku określonego w art. 59ia ust. 1 lub art. 59ii ustawy z dnia 19 sierpnia 
2011 r. o usługach płatniczych, rozmiar prowadzonej przez bank działalności oraz jego sytuację finansową. 
4. (uchylony) 
5. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 93 – Poz. 1896 
 
 Art. 141. 1. W przypadku niewykonywania zaleceń dotyczących prowadzenia działalności z naruszeniem przepisów, 
o których mowa w art. 138 ust. 3, statutu, odmowy udzielenia wyjaśnień, informacji, o których mowa w art. 139, lub 
w przypadku niewykonania obowiązków określonych w rozdziale 11b, Komisja Nadzoru Finansowego może nakładać na 
członków zarządu banku kary pieniężne do wysokości 20 000 000 zł. 
1a. Komisja Nadzoru Finansowego, ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, uwzględnia w stoso w-
nych przypadkach w szczególności: 
1) wagę naruszenia i czas jego trwania; 
2) stopień przyczynienia się członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie do powstania naruszenia; 
3) sytuację finansową członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie; 
4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie, 
o ile można te korzyści lub straty ustalić; 
5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można je ustalić; 
6) gotowość członka zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie do współpracy z Komisją Nadzoru Fina nso-
wego; 
7) uprzednie naruszenia przepisów prawa regulujących funkcjonowanie rynku finansowego popełnione przez członka 
zarządu banku odpowiedzialnego za dane naruszenie; 
8) potencjalne skutki systemowe naruszenia. 
2. Kara nie może być nałożona, jeżeli od uzyskania przez nadzór bankowy wiadomości o czynie określonym 
w ust. 1 upłynęło więcej niż 6 miesięcy albo od popełnienia tego czynu upłynęło więcej niż 2 lata. 
3. Wymierzenie kary pieniężnej nie stanowi przeszkody do zastosowania innych środków przewidzianych w niniej-
szym rozdziale. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego odprowadza kwoty wyegzekwowane z tytułu kar pieniężnych na rzecz Bankow e-
go Funduszu Gwarancyjnego. 
5. Kara, o której mowa w ust. 1, podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
Rozdział 11a 
Nadzór nad oddziałami instytucji kredytowych 
Art. 141a. 1. W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Po l-
skiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej narusza przepisy ustawy lub rozporządzenia nr 575/2013 
albo w przypadku gdy istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo ich naruszenia, Komisja Nadzoru Finansowego zawi a-
damia właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego. 
2. W przypadku uznania, że właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego w sytuacji określonej w ust. 1 nie 
podjęły odpowiednich środków, Komisja Nadzoru Finansowego może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Na d-
zoru Bankowego oraz zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010. 
2a. W przypadku gdy instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez 
oddział nie przestrzega przepisów działów II lub III ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, Komisja 
Nadzoru Finansowego: 
1) wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania tych przepisów i wyznacza jej odpowiedni termin do 
usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości; 
2) po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w pkt 1, może odpowiednio zastosować środki, o których mowa 
w art. 138 ust. 3 pkt 1, 3 i 3a, zawiadamiając właściwe dla tej instytucji władze nadzorcze macierzystego państwa 
członkowskiego o stwierdzonych nieprawidłowościach i podjętych środkach. 
3. W uzasadnionych przypadkach, przed podjęciem działań, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja Nadzoru Fina n-
sowego, mając na względzie potrzebę ochrony stabilności systemu finansowego, interesów deponentów, inwestorów 
i innych podmiotów, którym świadczone są usługi, może, bez konieczności uprzedniego pisemnego upomnienia, zastos o-
wać środki zgodnie z art. 138, do czasu podjęcia odpowiednich środków, w tym środków reorganizacyjnych równowa ż-
nych do środków określonych w rozdziale 12, przez właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego. Komisja Nadz o-
ru Finansowego niezwłocznie informuje Komisję Europejską, Europejski Urząd Nadzoru Bankowego oraz właściwe organy 
pozostałych zainteresowanych państw członkowskich o zastosowaniu tych środków. 
3a. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia właściwe władze na d-
zorcze państwa macierzystego o zastosowanych wobec oddziału instytucji kredytowej środkach nadzorczych. 
  
Dziennik Ustaw – 94 – Poz. 1896 
 
 4. Do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych w trybie ust. 2, 2a i 3 przepisu art. 127 § 3 Kodeksu post ę-
powania administracyjnego nie stosuje się. 
5. Od decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, o których mowa w ust. 2, 2a i 3, instytucja kredytowa może wnieść 
skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia. 
6. W przypadku gdy oddział instytucji kredytowej nie wypełnia obowiązków wynikających z art. 48l ust. 2 oraz 
art. 48m, Komisja Nadzoru Finansowego może zastosować środki zgodnie z art. 138 ust. 3 pkt 1–3a i ust. 3b. 
7. W interesie dobra ogólnego, o którym mowa w art. 48l ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego może wobec o d-
działu instytucji kredytowej zastosować odpowiednio środki zgodnie z art. 138 i art. 141. 
8. W celu zapewnienia równych warunków działania banków krajowych i oddziałów instytucji kredytowych, w interesie 
dobra ogólnego, o którym mowa w art. 48l ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego, wydając rekomendacje, o których mowa 
w art. 137, może określić, w jakim zakresie rekomendacje te dotyczą również oddziałów instytucji kredytowych. 
9. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zastosowanie środków zgodnie z art. 138 nie może prowadzić do pref e-
rencyjnego traktowania wierzycieli instytucji kredytowej, o której mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
w stosunku do wierzycieli tej instytucji z innych państw członkowskich. 
10. Środki podjęte zgodnie z ust. 3 mają zastosowanie do czasu podjęcia przez organy administracyjne lub sądowe 
państwa macierzystego środków reorganizacyjnych równoważnych do środków określonych w rozdziale 12. 
11. Komisja Nadzoru Finansowego zaprzestaje stosowania środków zgodnie z ust. 3, w przypadku gdy uzna, że ust a-
ły przesłanki ich zastosowania określone w ust. 1 i 2. 
12. W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego lub innego zainteresowanego państwa 
członkowskiego zgłoszą sprzeciw wobec środków podjętych przez Komisję Nadzoru Finansowego zgodnie z ust. 3, 
Komisja Nadzoru Finansowego może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do 
niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010. 
13. Komisja Nadzoru Finansowego może zgłosić sprzeciw wobec środków równoważnych do środków, o których 
mowa w art. 138, podjętych przez właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego w stosunku do oddziału banku kr a-
jowego. W przypadku zgłoszenia sprzeciwu Komisja Nadzoru Finansowego może również skierować sprawę do Europe j-
skiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010. 
14. Komisja Nadzoru Finansowego może zgłosić sprzeciw wobec środków równoważnych do środków, o których 
mowa w art. 138, podjętych przez właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego w stosunku do oddziału instytucji 
kredytowej prowadzącej działalność w tym państwie, które mają wpływ na prowadzoną przez tę instytucję działalność na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej. W przypadku zgłoszenia 
sprzeciwu Komisja Nadzoru Finansowego może również skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankow e-
go i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010. 
Art. 141b.  1. Komisja Nadzoru Finansowego po otrzymaniu od właściwych władz nadzorczych państwa goszcząc e-
go informacji, iż bank krajowy wykonujący czynności na jego terytorium poprzez oddział lub w ramach działalnośc i 
transgranicznej narusza obowiązujące w państwie goszczącym przepisy prawa, może zastosować w stosunku do banku 
środki przewidziane w art. 138 ust. 3. 
2. Do decyzji Komisji Nadzoru Finansowego wydanych na podstawie ust. 1 przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postęp o-
wania administracyjnego nie stosuje się. 
3. Decyzję Komisji Nadzoru Finansowego, wydaną na podstawie ust. 1, bank krajowy może zaskarżyć do sądu a d-
ministracyjnego, w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia. 
4. W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego poinformują Komisję Nadzoru Finansowego, 
że bank krajowy wykonujący czynności na jego terytorium poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej nie 
przestrzega przepisów prawa państwa goszczącego lub rozporządzenia nr 575/2013 lub istnieje prawdopodobieństwo, że 
nie będzie przestrzegać tych przepisów, Komisja Nadzoru Finansowego podejmuje wobec banku krajowego odpowiednie 
środki w ramach nadzoru prowadzące do usunięcia nieprawidłowości przez ten bank. Komisja Nadzoru Finansowego 
informuje właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego o podjętych środkach. 
Art. 141c.  1. Nadzór nad działalnością instytucji kredytowej prowadzącej działalność na terytorium Rzeczypospol i-
tej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej sprawują, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 1, właściwe 
władze nadzorcze państwa macierzystego. 
2. (uchylony) 
3. Nadzór nad działalnością banku krajowego, prowadzącego działalność na terytorium państwa goszczącego poprzez 
oddział lub w ramach działalności transgranicznej, sprawuje Komisja Nadzoru Finansowego. 
Art. 141d.  1. Pracownicy Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego wykonują czynności kontrolne w oddziałach inst y-
tucji kredytowych w zakresie określonym w art. 42c ust. 1, a w pozostałym zakresie – na podstawie upoważnienia, o któ-
rym mowa w ust. 2. 
  
Dziennik Ustaw – 95 – Poz. 1896 
 
 2. Właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego mogą przeprowadzać czynności kontrolne w oddziale, 
o którym mowa w ust. 1, we własnym zakresie lub poprzez osoby przez nie upoważnione, po uprzednim zawiadomieniu 
Komisji Nadzoru Finansowego o terminie i zakresie przeprowadzanej kontroli. 
Art. 141e.  1. Komisja Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego instytucji kred y-
towej prowadzącej działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności tran s-
granicznej przekazują sobie wzajemnie informacje niezbędne do monitorowania płynności i wypłacalności tych instytucji, 
a także informacje dotyczące w szczególności: 
1) zarządzania i struktury własności instytucji kredytowych; 
2) zasad gwarantowania depozytów; 
3) koncentracji zaangażowań; 
4) zasad rachunkowości; 
5) stosowanych procedur administracyjnych; 
6) systemu kontroli wewnętrznej; 
7) trybu i zasad przeprowadzania czynności kontrolnych; 
8) środków podjętych w ramach nadzoru. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego i właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego, na którego terytorium bank 
krajowy prowadzi działalność, przekazują sobie wzajemnie informacje, o których mowa w ust. 1. 
3. Wzajemne przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, może odbywać się także na podstawie por o-
zumienia zawartego przez Komisję Nadzoru Finansowego z właściwymi władzami nadzorczymi. 
4. Na żądanie właściwych władz nadzorczych państwa goszczącego, na którego terytorium bank krajowy prowadzi 
działalność poprzez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje info r-
macje o sposobie uwzględnienia przekazanych przez te władze informacji dotyczących tego banku. 
5. W przypadku gdy właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego poinformują Komisję Nadzoru Finansowego, 
że nie zastosowała odpowiednich środków wobec banku krajowego, oraz podejmą odpowiednie środki w ramach nadzoru, 
Komisja może skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie 
z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010, jeżeli nie zgadza się z podjętymi przez te władze środkami. 
6. Komisja Nadzoru Finansowego może wystąpić do właściwych władz nadzorczych państwa macierzystego instyt u-
cji kredytowej, prowadzącej działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez oddział lub w ramach działalności 
transgranicznej, o udzielenie informacji o sposobie uwzględnienia przekazanych przez Komisję Nadzoru Finansowego 
informacji dotyczących tej instytucji kredytowej. 
7. W przypadku gdy po otrzymaniu informacji, o których mowa w ust. 6, Komisja Nadzoru Finansowego uzna, że 
właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego nie zastosowały odpowiednich środków, podejmuje środki w ramach 
nadzoru w celu ochrony stabilności systemu finansowego, interesów deponentów, inwestorów i innych klientów, po po-
informowaniu właściwych władz nadzorczych państwa macierzystego oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. 
Rozdział 11b 
Nadzór skonsolidowany 
Art. 141f. 1. Nadzorowi skonsolidowanemu podlega bank krajowy, który działa w holdingu: 
1) bankowym krajowym; 
2) bankowym zagranicznym; 
3) finansowym; 
4) mieszanym; 
5) hybrydowym. 
2. Sprawowanie nad bankiem nadzoru skonsolidowanego nie wyłącza stosowania odpowiednich przepisów ustawy 
regulujących działalność banku jako podmiotu podlegającego nadzorowi indywidualnemu. 
2a. W przypadku udziałów kapitałowych lub powiązań kapitałowych innych niż określone w art. 18 ust. 1 i 4 rozpo-
rządzenia nr 575/2013, banki przeprowadzają konsolidację metodą praw własności. 
  
Dziennik Ustaw – 96 – Poz. 1896 
 
 3. Komisja Nadzoru Finansowego może zawierać z właściwymi władzami nadzorczymi innych państw porozumienia 
określające zakres i tryb współpracy przy wykonywaniu nadzoru skonsolidowanego nad bankami działającymi w holdi n-
gach, o których mowa w ust. 1, nadzoru nad istotnymi oddziałami banków krajowych i istotnymi oddziałami instytucji 
kredytowych oraz określające zakres i tryb działania kolegiów, o których mowa w ust. 18. Komisja Nadzoru Finansoweg o 
informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o zawarciu oraz o treści takich porozumień. Przepisy art. 131 ust. 3 
pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio. 
3a. W celu zapewnienia skuteczności nadzoru skonsolidowanego, Komisja Nadzoru Finansowego może na mocy p o-
rozumień, o których mowa w ust. 3, oraz z uwzględnieniem art. 28 rozporządzenia nr 1093/2010, delegować swoje zad a-
nia właściwej władzy nadzorczej innego państwa albo przyjmować zadania właściwej władzy nadzorczej innego państwa, 
tak aby władza nadzorcza sprawująca nadzór nad podmiotem dominującym mogła skutecznie wykonywać zadania 
z zakresu nadzoru skonsolidowanego nad podmiotem zależnym. Porozumienia takie powinny określać w szczególności: 
1) zakres delegowanych zadań; 
2) zakres stosowania do delegowanych zadań przepisów prawa polskiego oraz prawa państwa członkowskiego; 
3) obowiązek właściwej władzy nadzorczej innego państwa do informowania Komisji Nadzoru Finansowego o podej-
mowanych działaniach nadzorczych oraz o ich skutkach; 
4) warunki i tryb zmiany zakresu oraz odwołania delegowania zadań. 
3b. Odwołanie delegowania zadań następuje w szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego, wskutek kt ó-
rej podmiot wskazany w porozumieniu, o którym mowa w ust. 3a, przestaje być podmiotem zależnym podmiotu dom inu-
jącego, nad którym nadzór sprawuje właściwa władza nadzorcza. 
3c. Porozumienia, o których mowa w ust. 3a, mogą także określać zasady wspólnego wykonywania zadań przez 
Komisję Nadzoru Finansowego i właściwą władzę nadzorczą. 
3d. Na podstawie porozumień, o których mowa w ust. 3a, Komisja Nadzoru Finansowego może przyjmować jedynie 
takie zadania właściwej władzy nadzorczej, jakie odpowiadają celom i zadaniom nadzoru określonym w ustawie. 
3e. Przed zawarciem porozumienia, o którym mowa w ust. 3a, Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje podmi o-
towi zależnemu, o którym mowa w tym porozumieniu, informacje o: 
1) zamiarze zawarcia porozumienia, 
2) projektowanej treści porozumienia, 
3) kompetencjach właściwej władzy nadzorczej w zakresie zadań, które zostaną tej władzy delegowane, 
4) procedurach odwoławczych od rozstrzygnięć właściwej władzy nadzorczej 
– umożliwiając temu podmiotowi zależnemu wyrażenie stanowiska. 
3f. Komisja Nadzoru Finansowego zamieszcza porozumienie, o którym mowa w ust. 3a, na swojej stronie internet o-
wej niezwłocznie po jego zawarciu, ze wskazaniem podmiotu, o którym mowa w tym porozumieniu. 
3g. Jeżeli właściwa władza nadzorcza odmawia zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 3, albo pomimo jego 
zawarcia nie stosuje się do jego postanowień, w tym nie udziela w wyznaczonym terminie informacji, o których udziel e-
nie wnioskowała Komisja Nadzoru Finansowego, lub odmawia udzielenia takich informacji, Komisja Nadzoru Finans o-
wego może powiadomić o tym Europejski Urząd Nadzoru Bankowego. Komisja Nadzoru Finansowego może także p o-
wiadomić Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o nieudzieleniu przez właściwą władzę nadzorczą informacji o proced u-
rach odwoławczych, o których mowa w ust. 3e pkt 4. 
3h. Jeżeli wykonanie decyzji lub innego rozstrzygnięcia właściwej władzy nadzorczej mogłoby zagrażać ostrożnemu 
i stabilnemu zarządzaniu bankiem, Komisja Nadzoru Finansowego może wypowiedzieć porozumienie, o którym mowa 
w ust. 3a, i zawiesza wykonanie decyzji lub innego rozstrzygnięcia. 
4. W przypadku braku porozumienia, o którym mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego i właściwe władze 
nadzorcze nad instytucjami kredytowymi w ramach współpracy przekazują sobie w szczególności informacje niezbędne 
do wykonywania nadzoru skonsolidowanego, nadzoru nad istotnymi oddziałami banków krajowych i istotnymi oddział a-
mi instytucji kredytowych oraz podejmują działania określone w art. 138 ust. 1 pkt 2a i art. 138b, z zachowaniem waru n-
ków określonych w art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3. 
5. W przypadku gdy bank krajowy wchodzi w skład konglomeratu finansowego, którego podmiotem dominującym 
jest dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu ustawy o nadzorze uzupełniającym, stosuje się przepisy ustawy 
o nadzorze uzupełniającym. 
  
Dziennik Ustaw – 97 – Poz. 1896 
 
 6. Komisja Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór skonsolidowany nad bankiem krajowym działającym w holdingu, 
w przypadku gdy: 
1) bank krajowy jest podmiotem zależnym innego banku krajowego; 
2) bank krajowy jest podmiotem zależnym instytucji finansowej albo dominującego podmiotu nieregulowanego 
w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym; 
3) podmiotem dominującym wobec banku krajowego i instytucji kredytowej jest ta sama instytucja finansowa albo 
dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym, o ile ta instytucja 
finansowa albo ten dominujący podmiot nieregulowany ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
4) podmiotami dominującymi wobec banku krajowego i instytucji kredytowej są dominujące podmioty nieregulowane 
w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym lub instytucje finansowe z siedzibą na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej oraz w innych państwach członkowskich, w których wydano zezwolenie na działanie tych instyt u-
cji kredytowych, o ile bank krajowy ma większą sumę bilansową od każdej z tych instytucji kredytowych; 
5) podmiotem dominującym wobec banku oraz instytucji kredytowej jest dominujący podmiot nieregulowany w rozu-
mieniu art. 3 pkt 5 ustawy o nadzorze uzupełniającym lub instytucja finansowa z siedzibą na terytorium państwa 
członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska oraz państwa członkowskiego, w którym uzyskała zezwolenie na 
prowadzenie działalności którakolwiek z instytucji kredytowych będących podmiotem zależnym tej samej instytucji 
finansowej, o ile bank krajowy ma większą sumę bilansową od każdej z tych instytucji kredytowych. 
7. W szczególnych przypadkach Komisja Nadzoru Finansowego może w drodze porozumienia uzgodnić z właści-
wymi władzami nadzorczymi, że kryteriów, o których mowa w ust. 6 pkt 3–5, nie stosuje się, jeżeli są one niewłaściwe 
z uwagi na specyfikę banku, instytucji kredytowej lub względną istotność ich działalności w Rzeczypospolitej Polskiej 
albo innych państwach członkowskich. 
8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7, właściwe władze nadzorcze uzgadniają, która z władz sprawuje nadzór 
skonsolidowany. 
9. W celu dokonania uzgodnienia, o którym mowa w ust. 8, właściwe władze nadzorcze mogą zasięgnąć opinii uni j-
nej instytucji dominującej, unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej, unijnej dominującej finansowej spółki 
holdingowej o działalności mieszanej w rozumieniu odpowiednio art. 4 ust. 1 pkt 29, 31 i 33 rozporządzenia nr 575/2013 
albo instytucji kredytowej lub banku o najwyższej sumie bilansowej. 
10. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Komisję Europejską oraz Europejski Urząd Nadzoru Bankowego 
o sprawowaniu przez siebie nadzoru skonsolidowanego w wyniku ustaleń, o których mowa w ust. 8. 
11. Komisja Nadzoru Finansowego informuje unijną instytucję dominującą, unijną dominującą finansową spółkę 
holdingową, unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej w rozumieniu odpowiednio art. 4 
ust. 1 pkt 29, 31 i 33 rozporządzenia nr 575/2013 albo bank o najwyższej sumie bilansowej o sprawowaniu przez siebie 
nadzoru skonsolidowanego. 
11a. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje zainteresowanym właściwym władzom nadzorczym oraz Europe j-
skiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego dane dotyczące struktury prawnej oraz struktury zarządzania i struktury organiz a-
cyjnej holdingu, nad którym sprawuje nadzór skonsolidowany, w tym: 
1) informacje o istnieniu bliskich powiązań między podmiotami wchodzącymi w skład holdingu; 
2) opis systemu zarządzania podmiotów wchodzących w skład holdingu, w tym systemu zarządzania ryzykiem i systemu 
kontroli wewnętrznej oraz polityki wynagrodzeń. 
11b. W przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej, w tym określonej w art. 18 rozporządzenia nr 1093/2010, lub 
wystąpienia niekorzystnych zmian na rynkach, potencjalnie zagrażających płynności na rynku i stabilności systemu fina n-
sowego państwa członkowskiego, w którym podmioty należące do tego samego holdingu co bank uzyskały zezwolenie na 
prowadzenie działalności, lub państwa członkowskiego, w którym prowadzą działalność istotne oddziały banku, Komisja 
Nadzoru Finansowego, sprawując nadzór skonsolidowany, zawiadamia o tym niezwłocznie Europejski Urząd Nadzoru 
Bankowego, Europejską Radę do spraw Ryzyka Systemowego, Komitet Stabilności Finansowej i Narodowy Bank Polski 
oraz przekazuje im informacje niezbędne do realizacji ich zadań. 
11c. W przypadku gdy Narodowy Bank Polski uzyska informacje o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej, o której 
mowa w ust. 11b, zawiadamia o tym niezwłocznie Komisję Nadzoru Finansowego, inne właściwe władze nadzorcze, 
które sprawują nadzór skonsolidowany nad podmiotami należącymi do holdingu, oraz Europejski Urząd Nadzoru Bank o-
wego. 
  
Dziennik Ustaw – 98 – Poz. 1896 
 
 11d. Jeżeli do prawidłowego wykonywania nadzoru skonsolidowanego przez Komisję Nadzoru Finansowego ni e-
zbędne są informacje o wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej, o której mowa w ust. 11b, będące w posiadaniu innej właśc i-
wej władzy nadzorczej, Komisja zwraca się bezpośrednio do tej władzy o ich udostępnienie. 
12. Komisja Nadzoru Finansowego informuje właściwe władze nadzorcze państwa macierzystego lub właściwe władze 
nadzorcze sprawujące nadzór skonsolidowany nad instytucją kredytową o woli podjęcia współpracy w zakresie nadzoru 
nad istotnym oddziałem tej instytucji kredytowej. 
13. Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania przez właściwe władze nadzorcze informacji, o której mowa 
w ust. 12, Komisja Nadzoru Finansowego oraz właściwe władze nadzorcze nie osiągną porozumienia, Komisja Nadzoru 
Finansowego, biorąc pod uwagę opinię wyrażoną przez właściwe władze nadzorcze, wydaje w ciągu kolejnych 2 miesięcy 
decyzję w przedmiocie uznania oddziału instytucji kredytowej za istotny, jeżeli jego działalność na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej jest znacząca, w szczególności gdy spełnia on co najmniej jedną z następujących przesłanek: 
1) udział w ogólnej wartości wkładów pieniężnych jest wyższy niż 2%; 
2) liczba klientów oddziału jest znacząca w skali czynności bankowych wykonywanych przez ten oddział; 
3) zawieszenie albo zakończenie działalności macierzystej instytucji kredytowej może stanowić zagrożenie dla stabil-
ności systemu finansowego lub dla bezpieczeństwa funkcjonowania systemów płatności, rozliczeń i rozrachunku na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
14. Wydając decyzję, o której mowa w ust. 13, Komisja Nadzoru Finansowego bierze pod uwagę opinię właściwej 
władzy nadzorczej oraz uzasadnia istotne odstępstwa od tej opinii otrzymanej w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania 
informacji, o której mowa w ust. 12. 
15. Decyzję, o której mowa w ust. 13, otrzymuje instytucja kredytowa prowadząca działalność na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej poprzez istotny oddział, istotny oddział instytucji kredytowej oraz właściwe władze nadzorcze zainter e-
sowanych państw członkowskich. 
16. Decyzja, o której mowa w ust. 13, nie wpływa na prawa i obowiązki właściwych władz nadzorczych w stosunku 
do tego oddziału. 
16a. Jeżeli przed upływem terminu 2 miesięcy od dnia otrzymania przez właściwe władze nadzorcze informacji, 
o której mowa w ust. 12, właściwa władza nadzorcza skieruje sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego 
zgodnie z art. 19 rozporządzenia nr 1093/2010, Komisja Nadzoru Finansowego zawiesza postępowanie do czasu wydania 
przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego decyzji zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia. 
17. W przypadku otrzymania informacji o działaniu istotnego oddziału banku krajowego na terytorium państwa 
goszczącego, w szczególności oddziału, którego: 
1) udział w ogólnej wartości wkładów pieniężnych w państwie goszczącym tego oddziału jest wyższy niż 2% lub 
2) liczba klientów oddziału jest znacząca w skali czynności bankowych wykonywanych przez ten oddział, lub 
3) zawieszenie albo zakończenie działalności banku krajowego może stanowić zagrożenie dla stabilności systemu finans o-
wego lub dla bezpieczeństwa funkcjonowania systemów płatności, rozliczeń i rozrachunku w państwie goszczącym 
– Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie, nie później niż w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania informacji 
o działaniu tego oddziału, podejmuje współpracę z właściwymi władzami nadzorczymi z tego państwa zgodnie z ust. 18, 
przekazując w szczególności informacje niezbędne do wykonywania nadzoru przez właściwe władze nadzorcze, z zacho-
waniem warunków określonych w art. 131 ust. 3 pkt 2 i 3. 
18. W celu wykonywania nadzoru skonsolidowanego nad bankami działającymi w holdingach, o których mowa 
w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego ustanawia kolegia właściwych władz nadzorczych, zwane dalej „kolegiami” , i im 
przewodniczy, zapewniając współpracę z właściwymi władzami nadzorczymi z państw trzecich, właściwymi władzami 
nadzorczymi z państw goszczących istotny oddział banku krajowego oraz z bankami centralnymi, w przypadku gdy jest to 
niezbędne do realizacji przez nie zadań przewidzianych prawem, w celu należytej współpracy i wymiany informacji, 
o których mowa w ust. 17. 
19. W przedmiocie uczestnictwa oraz działania właściwej władzy nadzorczej w kolegium, a także w przedmiocie 
zakresu i trybu funkcjonowania kolegiów rozstrzyga Komisja Nadzoru Finansowego po przeprowadzeniu konsultacji 
z zainteresowanymi właściwymi władzami nadzoru. Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia członków kolegium 
o terminach posiedzeń, głównych zagadnieniach będących przedmiotem spotkań, działaniach, które należy prze-
analizować lub podjąć, oraz o zastosowanych środkach nadzorczych. 
  
Dziennik Ustaw – 99 – Poz. 1896 
 
 20. Komisja Nadzoru Finansowego, planując i koordynując działania w celu podjęcia decyzji w ramach sprawowania 
nadzoru skonsolidowanego, uwzględnia zasadność działania właściwych władz nadzorczych, w tym środki nadzoru oraz 
praktykę ich stosowania, a także jego ewentualny wpływ na stabilność systemów finansowych w zainteresowanych pa ń-
stwach członkowskich. 
21. Z zastrzeżeniem obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej, Komisja Nadzoru Finansowego informuje Eur o-
pejski Urząd Nadzoru Bankowego o działaniach kolegium, w szczególności o sytuacjach nadzwyczajnych, oraz przekaz u-
je mu informacje, które są szczególnie istotne dla konwergencji praktyk nadzorczych. 
Art. 141g. 1. Banki krajowe działające w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1, są obowiązane przekazać 
Komisji Nadzoru Finansowego niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia zatwierdzenia: 
1) przez walne zgromadzenie, własne skonsolidowane sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem z badania; 
2) sprawozdania finansowe podmiotów zależnych od banku oraz sprawozdania finansowe podmiotów, z którymi bank 
posiada bliskie powiązania, które nie zostały ujęte w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym sporządzonym 
przez bank; sprawozdania finansowe powinny być przekazane wraz ze sprawozdaniem z badania. 
2. Banki krajowe działające w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2–5, są obowiązane ponadto prz e-
kazać Komisji Nadzoru Finansowego niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 90 dni od dnia zatwierdzenia, skons o-
lidowane sprawozdanie finansowe pierwotnego podmiotu dominującego w holdingu lub sprawozdanie finansowe sporz ą-
dzone na najwyższym szczeblu konsolidacji. 
3. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, sporządzone w języku obcym, bank przekazuje wraz z ich tłumaczeniem 
na język polski dokonanym przez tłumacza przysięgłego. 
4. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów, które zgodnie z przepisami o rachunkowości nie 
są zobowiązane do sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego, na uzasadniony wniosek banku, może zwolnić bank z obowiązków określonych 
w ust. 1–3 lub ograniczyć ich zakres. 
6. Sprawozdania dla potrzeb związanych z wykonywaniem nadzoru skonsolidowanego sporządza się, stosując o d-
powiednio przepisy o rachunkowości. 
7. Jeżeli w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1, działają przedsiębiorstwa pomocniczych usług bank o-
wych, dane zawarte w sprawozdaniach tych przedsiębiorstw włącza się do skonsolidowanego sprawozdania finansowego 
sporządzanego przez podmiot dominujący. 
Art. 141h.  1. W celu sprawdzenia uzyskanych informacji inspektorzy nadzoru bankowego oraz osoby upoważnione 
przez Komisję Nadzoru Finansowego mogą, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, dokonywać czynności kontrolnych w podmiotach 
działających w holdingach, o których mowa w art. 141f ust. 1, oraz przedsiębiorstwach pomocniczych usług bankowych 
świadczących usługi na rzecz przedsiębiorstw działających w tych holdingach. Przepis art. 139 ust. 1 pkt 2 stosuje się 
odpowiednio. 
2. (uchylony) 
3. Komisja Nadzoru Finansowego może żądać od: 
1) banku dominującego w holdingu bankowym krajowym lub 
2) mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiotu dominującego w jednym z holdingów, o których 
mowa w art. 141f ust. 1 pkt 3–5 
– zlecenia wskazanemu przez Komisję biegłemu rewidentowi zbadania sytuacji finansowej podmiotów zależnych lub 
podmiotów posiadających bliskie powiązania z bankiem krajowym działającym w holdingu, w przypadku gdy w ocenie 
Komisji istnieją wątpliwości co do rzetelności zatwierdzonych sprawozdań lub gdy konieczne jest zbadanie związku gos-
podarczego z innym podmiotem. Koszt zleconego badania ponosi odpowiednio bank lub podmiot dominujący w holdingu, 
z zastrzeżeniem ust. 4. 
4. Jeżeli w wyniku badania zleconego przez Komisję Nadzoru Finansowego nie stwierdzono wątpliwości, o których 
mowa w ust. 3, koszt badania ponosi Komisja. 
Art. 141i.  1. Bank krajowy będący podmiotem dominującym w holdingu bankowym krajowym oraz mający siedzibę 
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podmiot dominujący w holdingu finansowym, holdingu o działalności mieszanej 
lub holdingu hybrydowym są obowiązane zapewniać właściwe funkcjonowanie wewnętrznej kontroli danych i informacji 
wymaganych w związku ze sprawowaniem nadzoru skonsolidowanego, a także udzielać, na żądanie Komisji Nadzoru 
Finansowego lub osób upoważnionych przez Komisję Nadzoru Finansowego, wszelkich informacji i wyjaśnień doty-
czących swojej działalności oraz działalności podmiotów wchodzących w skład tego holdingu. 
  
Dziennik Ustaw – 100 – Poz. 1896 
 
 2. Osoby wchodzące w skład zarządu podmiotu dominującego w holdingu finansowym powinny dawać rękojmię 
stabilnego i ostrożnego zarządzania tym podmiotem. 
3. Bank krajowy działający w holdingu mieszanym obowiązany jest posiadać odpowiednie mechanizmy kontroli 
wewnętrznej i procesy zarządzania ryzykiem, obejmujące procedury sprawozdawcze i księgowe w celu identyfikacji, 
mierzenia, monitorowania i kontrolowania transakcji banku z podmiotem dominującym w holdingu oraz podmiotami 
zależnymi w holdingu. 
4. Bank krajowy, o którym mowa w ust. 3, ustala politykę identyfikacji znaczących transakcji w rozumieniu ustawy 
o nadzorze uzupełniającym z podmiotami, o których mowa w ust. 3. Bank jest obowiązany informować Komisję Nadzoru 
Finansowego o każdej takiej transakcji, z wyłączeniem transakcji dotyczących ekspozycji w rozumieniu art. 389 rozpo-
rządzenia nr 575/2013. 
Art. 141j. (uchylony) 
Art. 141k.  1. Podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działający w jednym z holdingów, 
o którym mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2 i 3, a w którym podmiot dominujący ma siedzibę na terytorium państwa czło n-
kowskiego, przekazuje na żądanie podmiotu dominującego informacje niezbędne do sporządzania skonsolidowanych 
sprawozdań finansowych. 
2. Podmiot mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działający w jednym z holdingów, o którym 
mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2–5, który nie jest nadzorowany przez polskie władze nadzorcze, ma obowiązek udzielić 
wszelkich informacji na żądanie właściwych władz nadzorczych odpowiedzialnych za sprawowanie nadzoru nad działaj ą-
cą w holdingu instytucją kredytową lub finansową oraz obowiązany jest umożliwić tym władzom weryfikację udzielonych 
informacji. 
3. W przypadku gdy bank krajowy działa w holdingu bankowym zagranicznym lub w holdingu finansowym, którego 
podmiot dominujący ma siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie, a brak jest porozumienia, o którym mowa 
w art. 141f ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego sprawdza, czy bank krajowy podlega nadzorowi skonsolidowanemu 
odpowiedniemu do zasad określonych w niniejszym rozdziale. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego przeprowadza czynności, o których mowa w ust. 5, z urzędu lub na wniosek po d-
miotu dominującego w holdingu lub na wniosek podmiotu regulowanego, w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy o nadzorze 
uzupełniającym, który posiada zezwolenie na prowadzenie działalności w państwie członkowskim. 
5. W przypadku gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego okaże się, że bank krajowy, o któ-
rym mowa w art. 141f ust. 3, nie podlega nadzorowi skonsolidowanemu odpowiedniemu do zasad określonych w niniej-
szym rozdziale, stosuje się przepisy niniejszego rozdziału. 
Art. 141l.  1. Komisja Nadzoru Finansowego prowadzi wykazy holdingów: 
1) bankowych krajowych; 
2) bankowych zagranicznych, w których działa bank krajowy; 
3) finansowych, w których działa bank krajowy; 
4) hybrydowych. 
2. Zgłoszenie holdingu do właściwego wykazu i aktualizację zgłoszenia składa do Komisji Nadzoru Finansowego: 
1) bank krajowy, jeżeli jest podmiotem dominującym w holdingu lub jeżeli pierwotny podmiot dominujący w holdingu, 
w którym działa bank krajowy, ma siedzibę za granicą; 
2) podmiot dominujący w stosunku do banku krajowego, jeżeli jest pierwotnym podmiotem dominującym w holdingu, 
w którym działa bank krajowy, i ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia wyk a-
zu holdingów, tryb i terminy składania oraz aktualizacji zgłoszeń holdingów, a także wzór zgłoszenia holdingu, mając na 
względzie zapewnienie Komisji Nadzoru Finansowego dostępu do danych niezbędnych do prawidłowego sprawowania 
nadzoru oraz zapewnienie przejrzystości działania i stabilności rynku finansowego. 
4. O zmianach w wykazach, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego informuje właściwe władze 
nadzorcze państw członkowskich. 
Rozdział 12 
Plany naprawy oraz wczesna interwencja, likwidacja i upadłość banku 
A. Plany naprawy 
Art. 141m.  1. Bank krajowy, który nie działa w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1, oraz po d-
mioty, o których mowa w art. 77 ust. 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, syst e-
mie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, opracowują plany naprawy określające działania na 
wypadek znaczącego pogorszenia sytuacji finansowej banku w razie zagrożenia stabilności finansowej, trudnej sytuacji 
makroekonomicznej lub innych zdarzeń mających negatywny wpływ na rynek finansowy lub bank. 
  
Dziennik Ustaw – 101 – Poz. 1896 
 
 2. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać opracowanie planu naprawy bankowi, który działa 
w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1, lub istotnemu oddziałowi instytucji kredytowej. 
3. Plan naprawy obejmuje: 
1) czynności służące utrzymaniu lub przywróceniu wypłacalności banku lub możliwości osiągania zysku przez bank; 
2) poziomy wskaźników ilościowych lub jakościowych określających sytuację finansową banku, które można skutec z-
nie monitorować i po osiągnięciu których mogą być podjęte działania określone w planie naprawy; 
3) działania mające na celu ograniczenie ryzyka i dźwigni finansowej, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporzą-
dzenia nr 575/2013, bez uwzględnienia możliwości uzyskania nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego; 
4) zasady polityki informacyjnej banku w okresie wykonywania planu naprawy. 
4. Bank aktualizuje plan naprawy co najmniej raz w roku oraz po istotnej zmianie struktury organizacyjnej lub praw-
nej, sytuacji finansowej lub po wystąpieniu innego zdarzenia wpływającego na przyjęte w planie naprawy założenia i wyk o-
nanie tego planu. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza aktualizację planu naprawy. Do wniosku 
o zatwierdzenie aktualizacji planu naprawy przepisy art. 141p ust. 1–4 stosuje się odpowiednio. 
5. Bank sporządza plan naprawy w terminie określonym w decyzji, o której mowa w art. 36 ust. 1, nie później jednak 
niż w terminie roku od dnia otrzymania zezwolenia na rozpoczęcie działalności. 
Art. 141n.  1. Bank będący pierwotnym podmiotem dominującym w holdingu bankowym krajowym, bank działający 
w holdingu mieszanym, którego pierwotny podmiot dominujący ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 
bank działający w holdingu, którego podmiot dominujący ma siedzibę poza państwem członkowskim, sporządza grupowy 
plan naprawy na poziomie holdingu. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać bankowi sporz ą-
dzenie planu naprawy albo grupowego planu naprawy, z uwzględnieniem podmiotów z siedzibą na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej, działających w tym samym holdingu co bank. 
2. Bank, o którym mowa w ust. 1, występuje do Komisji Nadzoru Finansowego z wnioskiem o zatwierdzenie gr u-
powego planu naprawy. Do wniosku bank dołącza opinie o przeszkodach do podjęcia działań naprawczych na poziomie 
holdingu oraz poszczególnych podmiotów objętych planem naprawy, a także o istotnych przeszkodach niezwłocznego 
przekazania środków między podmiotami nadzorowanymi w holdingu, w celu dokapitalizowania tych podmiotów lub 
spłaty ich zobowiązań. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza plan, o którym mowa w ust. 1, biorąc pod uwagę 
plany naprawy podmiotów działających w tym samym co bank holdingu, o ile obowiązujące je przepisy nakazują sporz ą-
dzanie takich planów naprawy, a także ocenę właściwych władz nadzorczych oraz umowę, o której mowa w art. 141t. 
4. Grupowy plan naprawy obejmuje elementy określone w art. 141m ust. 3 dotyczące holdingu. 
5. Do grupowego planu naprawy przepisy art. 141m ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio. 
6. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje grupowy plan naprawy: 
1) właściwym władzom nadzorczym podmiotów działających w holdingu; 
2) właściwym władzom nadzorczym istotnych oddziałów banku w zakresie dotyczącym tych oddziałów; 
3) Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu; 
4) organom do spraw przymusowej restrukturyzacji właściwym dla podmiotów działających w holdingu; 
5) ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych. 
Art. 141o. 1. Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na sporządzenie grupowego planu naprawy ba n-
ków należących do systemu ochrony, o którym mowa w art. 22b ust. 1 ustawy o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, 
ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, lub zrzeszenia zintegrowanego, o którym mowa w art. 22o ust. 1 tej ustawy, 
przez jednostkę zarządzającą, o której mowa w art. 22d ust. 1 pkt 2 tej ustawy, albo bank zrzeszający, o którym mowa 
w art. 22d ust. 1 pkt 1 albo w art. 22o ust. 1 tej ustawy, w przypadku banków spełniających wymogi określone w art. 113 
ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013 lub trwale powiązanych z organem centralnym, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tego 
rozporządzenia, na ich wniosek. W imieniu banków trwale powiązanych z organem centralnym wniosek składa sporz ą-
dzający plan organ centralny. 
2. Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony informacji, banki, o których mowa w ust. 1, na żądanie podmiotu 
sporządzającego i aktualizującego grupowy plan naprawy, przekazują informacje niezbędne do sporządzenia i aktualizacji 
tego planu. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, nakazać bankowi, który odmówił przekazania info r-
macji, sporządzenie albo aktualizację własnego planu naprawy. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego o udzieleniu zgody na sporz ą-
dzenie grupowego planu naprawy, o którym mowa w ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 102 – Poz. 1896 
 
 Art. 141p.  1. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji, ograniczyć zakres podmiotowy lub przedmi o-
towy planu naprawy, o którym mowa w art. 141m ust. 1 i 2, art. 141n ust. 1 oraz art. 141o ust. 1. 
2. Podejmując decyzję, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego uwzględnia: 
1) wpływ upadłości banku na podmioty określone w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem 
finansowym lub na gospodarkę narodową; 
2) charakter działalności banku oraz zakres i stopień jej złożoności, strukturę własnościową, formę prawną, profil ryz y-
ka, wielkość lub powiązania z podmiotami innymi niż określone w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nad-
zorze nad rynkiem finansowym; 
3) przynależność do systemu ochrony lub do systemów, o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia nr 575/2013, 
lub trwałe powiązanie z organem centralnym, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia; 
4) świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 
2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. 
3. W celu ustalenia okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz w art. 141t ust. 2 pkt 5, Komisja Nadzoru Fina n-
sowego może zasięgnąć opinii Komitetu Stabilności Finansowej oraz Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. 
4. W przypadku zmiany okoliczności, o których mowa w ust. 2, Komisja Nadzoru Finansowego może zmienić albo 
uchylić decyzję, o której mowa w ust. 1. 
5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres planu 
naprawy oraz grupowego planu naprawy, o których mowa w art. 141m ust. 1 i 2, art. 141n ust. 1 oraz w art. 141o ust. 1, 
mając na uwadze charakter działalności banku oraz zakres i stopień jej złożoności, strukturę własnościową, formę prawną, 
profil ryzyka, wielkość lub powiązania z podmiotami innymi niż określone w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. 
o nadzorze nad rynkiem finansowym. 
Art. 141q.  1. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, zatwierdza plan naprawy oraz grupowy plan napr a-
wy, o którym mowa w art. 141m ust. 1 i 4 oraz art. 141n ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia przez bank wniosku 
o jego zatwierdzenie, biorąc pod uwagę dostosowanie struktury kapitałowej i struktury finansowania banku do struktury 
organizacyjnej i profilu ryzyka banku, jak również wyniki ostatniego badania i oceny nadzorczej, o których mowa 
w art. 133a, oraz: 
1) wymogi, o których mowa w art. 141m ust. 1 i 3; 
2) skuteczność planu naprawy w zakresie poprawy sytuacji finansowej banku, w tym jego wypłacalności oraz możliwoś ci 
osiągania zysku; 
3) w przypadku zagrożenia sytuacji finansowej banku możliwość podjęcia niezwłocznie działań przewidzianych 
w planie naprawy, w sposób ograniczający negatywne skutki dla systemu finansowego. 
2. Do wniosku bank dołącza uchwałę organu nadzoru banku w sprawie zatwierdzenia planu naprawy. 
3. W przypadku gdy plan naprawy obejmuje istotne oddziały banku krajowego, Komisja Nadzoru Finansowego z a-
twierdza ten plan po zasięgnięciu opinii właściwych władz nadzorczych państw goszczących dla tych oddziałów o ich 
sytuacji finansowej. 
4. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego występuje do Bankowego Fu n-
duszu Gwarancyjnego o opinię w sprawie przewidywanego wpływu wykonania planu naprawy na przymusową restrukt u-
ryzację, o której mowa w dziale III w rozdziale 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancy j-
nym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, w terminie 14 dni. Termin ten nie jest wl i-
czany do terminu, o którym mowa w ust. 1. 
5. W przypadku stwierdzenia, że plan naprawy uniemożliwia skuteczne przeprowadzenie postępowania przymus o-
wej restrukturyzacji, Bankowy Fundusz Gwarancyjny niezwłocznie informuje o tym Komisję Nadzoru Finansowego. 
6. Jeżeli plan naprawy nie spełnia przesłanek wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finans o-
wego wzywa bank do uzupełnienia lub zmiany planu naprawy, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Termin 
ten nie jest wliczany do terminu, o którym mowa w ust. 1. Na wniosek banku Komisja Nadzoru Finansowego może prz e-
dłużyć ten termin o miesiąc. 
7. W przypadku gdy bank nie dokona zmiany planu naprawy lub jego uzupełnienia albo pomimo ich dokonania plan 
naprawy nie spełnia przesłanek wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze dec y-
zji, odmawia zatwierdzenia planu naprawy i wzywa bank do przedstawienia nowego planu naprawy. 
8. Jeżeli bank nie podejmie działań, o których mowa w ust. 7, lub Komisja Nadzoru Finansowego uzna je za nie-
wystarczające, Komisja Nadzoru Finansowego może zalecić bankowi podjęcie środków, o których mowa w art. 138 ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 103 – Poz. 1896 
 
 9. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje zatwierdzony plan naprawy Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu. 
10. W przypadku odmowy zatwierdzenia grupowego planu naprawy Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze 
decyzji, cofnąć zgodę, o której mowa w art. 141o ust. 1. 
Art. 141r.  1. Komisja Nadzoru Finansowego, podejmując w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego dec y-
zję, o której mowa w art. 141q ust. 1, współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi nadzór nad po d-
miotami działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc do osiągnięcia wspólnego stanowiska zarówno co do ro z-
strzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek. Przepisy art. 138b ust. 1–4, ust. 5 zdanie pierwsze oraz ust. 5a–7 stosuje się 
odpowiednio. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi nadzór skons o-
lidowany nad podmiotami działającymi w tym samym holdingu co bank, dążąc do osiągnięcia wspólnego stanowiska 
zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny jego przesłanek w sprawie zatwierdzenia przez te władze grupowego planu 
naprawy. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego może skierować wniosek do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego o udzie-
lenie wsparcia w osiągnięciu porozumienia z właściwą władzą nadzorczą zgodnie z art. 31 rozporządzenia nr 1093/2010 
oraz o podjęcie wiążącej mediacji w przypadku braku porozumienia z właściwymi władzami nadzorczymi w sprawie 
wydania decyzji, o których mowa w ust. 2 oraz art. 141n ust. 1 i 3. 
Art. 141s.  1. Bank może podjąć działania określone w planie naprawy pomimo nieosiągnięcia poziomów wskaźn i-
ków, o których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2. W takim przypadku zarząd banku podejmuje uchwałę o podjęciu takich 
działań i niezwłocznie przekazuje ją wraz z uzasadnieniem Komisji Nadzoru Finansowego. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na odstąpienie od podjęcia działania określonego w planie 
naprawy pomimo osiągnięcia przez bank poziomów wskaźników, o których mowa w art. 141m ust. 3 pkt 2, o ile nie 
wpłynie to negatywnie na ostrożne i stabilne zarządzanie bankiem. Zgodę wydaje się na wniosek banku. Do wniosku bank 
dołącza uchwałę zarządu o odstąpieniu od podjęcia takiego działania, wraz z uzasadnieniem. 
Art. 141t. 1. Bank działający w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1, może, za zgodą Komisji 
Nadzoru Finansowego, zawrzeć umowę wsparcia finansowego z innymi podmiotami podlegającymi nadzorowi skonsol i-
dowanemu działającymi w tym samym holdingu oraz podmiotami blisko powiązanymi. Wsparcie jest udzielane na zas a-
dzie wzajemności określonej w umowie, w szczególności przez udzielenie pożyczki, gwarancji lub zabezpieczenia spłaty 
kredytów i pożyczek albo wykonania zobowiązań. 
2. Wsparcie finansowe może być udzielone, jeżeli: 
1) bank otrzymujący wsparcie spełnił przesłanki wydania decyzji, o których mowa w art. 142, art. 144 lub art. 145; 
2) w znaczący sposób wpłynie na poprawę sytuacji finansowej banku otrzymującego wsparcie; 
3) pozwoli utrzymać lub przywrócić stabilność finansową na poziomie holdingu i leży w interesie podmiotu udzielaj ą-
cego wsparcia; 
4) bank otrzymujący wsparcie jest zdolny do jego spłaty wraz z odsetkami w umownych terminach spłaty; 
5) nie zagraża płynności ani wypłacalności podmiotu udzielającego wsparcia; 
6) nie stwarza zagrożenia dla stabilności krajowego systemu finansowego; 
7) bank udzielający wsparcia spełnia wymagania określone w art. 92, art. 412 i art. 460 rozporządzenia nr 575/2013, 
a także zalecenia i nakazy, o których mowa w art. 138 ust. 1 pkt 2 i 4–6, a udzielenie wsparcia finansowego nie sp o-
woduje ich naruszenia; 
8) udzielenie wsparcia nie zagraża wykonywaniu zaleceń, o których mowa w art. 95 ust. 4 ustawy z dnia 10 czerwca 
2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restruktur y-
zacji, w stosunku do banku udzielającego wsparcia. 
3. Umowa, o której mowa w ust. 1, określa zasady obliczania opłat i prowizji z tytułu czynności wykonywanych 
w ramach udzielanego wsparcia, w tym zasady określania tych opłat i prowizji w chwili udzielania wsparcia finansowego, 
uwzględniające wszelkie bezpośrednie lub pośrednie korzyści, jakie strony mogą odnieść w wyniku udzielenia wsparcia 
finansowego. 
4. Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony informacji, bank ubiegający się o wsparcie przekazuje na żądanie 
podmiotu udzielającego wsparcia informacje niezbędne do zawarcia i wykonania umowy oraz ustalenia opłat i prowizji. 
5. Powierzenie wykonania umowy, o której mowa w ust. 1, osobie trzeciej jest nieważne. 
  
Dziennik Ustaw – 104 – Poz. 1896 
 
 Art. 141u.  1. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, może udzielić zgody na zawarcie umowy, o której 
mowa w art. 141t ust. 1, na wniosek banku. 
2. Do wniosku bank dołącza projekt umowy oraz uchwały walnych zgromadzeń banków właściwych w sprawie zg o-
dy na zawarcie umowy, podjęte w każdym z banków większością 3/4 głosów. Uchwały mogą zawierać warunki i terminy 
udzielenia wsparcia. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego może udzielić zgody na zawarcie umowy, jeżeli zapewnione jest spełnienie prz e-
słanek, o których mowa w art. 141t, i żadna ze stron umowy nie spełnia przesłanek podjęcia działań, o których mowa 
w art. 142 ust. 1. Zmiany w umowie wymagają uprzedniej zgody Komisji Nadzoru Finansowego. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie przekazuje wniosek władzom nadzorczym właściwym dla podmi o-
tów będących stronami umowy. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego, udzielając w ramach sprawowania nadzoru skonsolidowanego zgody, o której 
mowa w ust. 1, współpracuje z właściwymi władzami nadzorczymi sprawującymi nadzór nad podmiotami działającymi 
w tym samym holdingu co bank, dążąc do osiągnięcia wspólnego stanowiska zarówno co do rozstrzygnięcia, jak i oceny 
jego przesłanek. Przepisy art. 138b ust. 1–4, ust. 5 zdanie pierwsze oraz ust. 5a–7 stosuje się odpowiednio. 
6. Komisja Nadzoru Finansowego może, w terminie 2 dni od powzięcia wiadomości o decyzji właściwej władzy 
nadzorczej o odmowie albo ograniczeniu udzielenia wsparcia finansowego bankowi, skierować wniosek do Europejskiego 
Urzędu Nadzoru Bankowego o udzielenie wsparcia w osiągnięciu porozumienia z właściwą władzą nadzorczą zgodnie 
z art. 31 rozporządzenia nr 1093/2010 oraz o podjęcie wiążącej mediacji. 
7. Po zawarciu umowy, o której mowa w ust. 1, bank przesyła jej kopię Komisji Nadzoru Finansowego. Komisja 
Nadzoru Finansowego przekazuje ją Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu. 
8. Zarząd banku, który zawarł umowę, o której mowa w ust. 1, co najmniej raz w roku składa walnemu zgromadz e-
niu sprawozdanie z wykonania umowy, wraz ze sprawozdaniem z działalności. 
Art. 141v. 1. Komisja Nadzoru Finansowego, w drodze decyzji, może udzielić zgody na udzielenie przez bank 
wsparcia w wykonaniu umowy, o której mowa w art. 141t ust. 1, na wniosek banku udzielającego wsparcia. 
2. Do wniosku bank dołącza uchwałę zarządu o udzieleniu wsparcia finansowego wraz z uzasadnieniem wskazuj ą-
cym cel udzielanego wsparcia, sposób spełnienia przesłanek określonych w art. 141t, wpływ udzielenia wsparcia na bank 
udzielający oraz skutki nieudzielenia wsparcia dla sytuacji finansowej na poziomie holdingu, a także uchwałę zarządu 
banku otrzymującego wsparcie w sprawie zgody na przyjęcie wsparcia finansowego. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego udziela zgody, o której mowa w ust. 1, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrz y-
mania wniosku, informacji oraz analiz, o których mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem ust. 4. 
4. W przypadku stwierdzenia braków we wniosku lub dołączonych do niego dokumentach Komisja Nadzoru Fina n-
sowego wzywa bank do uzupełnienia tych braków w wyznaczonym terminie. 
5. Komisja Nadzoru Finansowego może ograniczyć zakres wsparcia finansowego. Zgoda może być udzielona pod 
warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu. 
6. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego nie udzieli zgody w terminie, o którym mowa w ust. 3, wsparcie finansowe 
może zostać udzielone na warunkach określonych we wniosku i dołączonych do niego dokumentach. 
7. O zamiarze udzielenia wsparcia finansowego bank powiadamia: 
1) właściwą władzę nadzorczą sprawującą nadzór skonsolidowany nad holdingiem, w którym działa bank; 
2) właściwą władzę nadzorczą banku otrzymującego wsparcie; 
3) Europejski Urząd Nadzoru Bankowego. 
8. Do powiadomienia, o którym mowa w ust. 7, bank dołącza kopie uchwał, o których mowa w ust. 2, oraz projekt 
umowy, o którym mowa w art. 141u ust. 2. 
9. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje kopię zgody, o której mowa w ust. 1: 
1) właściwej władzy nadzorczej sprawującej nadzór nad bankiem otrzymującym wsparcie; 
2) Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego; 
3) kolegium i kolegium przymusowej restrukturyzacji właściwym dla banku udzielającego wsparcia; 
4) Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu. 
  
Dziennik Ustaw – 105 – Poz. 1896 
 
 Art. 141w.  Podmioty należące do jednego z holdingów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 10–11c, objęte nadzorem 
skonsolidowanym, podają do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej, informację o zawa r-
ciu umowy dotyczącej wsparcia finansowego w ramach holdingu zgodnie z art. 141t, stronach umowy, jej przedmiocie 
oraz ponoszonych kosztach, a także aktualizują te informacje w okresach rocznych. Podaniu do publicznej wiadomości 
i aktualizacji podlega także informacja o niezawarciu takiej umowy. 
Art. 141x. Bank ogłasza w sposób ogólnie dostępny, zgodnie z art. 431–434 rozporządzenia nr 575/2013, informa-
cję, czy jest stroną umowy dotyczącej wsparcia finansowego w ramach grupy. W przypadku gdy bank jest stroną takiej 
umowy, ogłasza w sposób ogólnie dostępny również opis ogólnych warunków umowy oraz wskazuje podmioty powiąz a-
ne będące stronami umowy. Informacje te podlegają aktualizacji nie rzadziej niż raz do ro ku. 
AA. Wczesna interwencja 
Art. 142. 1. W razie naruszenia przez bank lub wystąpienia niebezpieczeństwa naruszenia: 
1) art. 92 rozporządzenia nr 575/2013 z uwzględnieniem dodatkowego wymogu w zakresie funduszy własnych ponad 
wartość wynikającą z wymogów obliczonych zgodnie ze szczegółowymi zasadami określonymi w rozporządzeniu 
nr 575/2013, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 2a, 
2) art. 4 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2015/61 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniającego 
rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (Dz. Urz. UE L 11 z 17.01.2015, str. 1) w odnie-
sieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych z uwzględnieniem wyższego wymogu dot y-
czącego pokrycia płynności, o którym mowa w art. 128 ust. 6a pkt 5, oraz obowiązku przestrzegania dodatkowych 
wymogów w zakresie płynności, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a, 
3) nadzorczych miar płynności, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 128 ust. 6a pkt 5, obowiązku 
przestrzegania dodatkowych wymogów w zakresie płynności, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 1a, a także prz e-
pisów art. 412, art. 429 i art. 460 rozporządzenia nr 575/2013 lub przepisów działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 
29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, 
4) art. 3– 7, art. 14–17 i art. 24–26 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 
2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 
(Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 84) 
– zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o tym Komisję Nadzoru Finansowego i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz 
zapewnia wdrożenie planu naprawy. 
2. Zarząd banku niezwłocznie zawiadamia o naruszeniach, o których mowa w ust. 1, Komisję Nadzoru Finansowego 
i Bankowy Fundusz Gwarancyjny oraz zapewnia wdrożenie planu naprawy w przypadku istotnie pogarszającej się sytuacji 
finansowej banku, w tym powstania straty bilansowej bądź groźby jej wystąpienia albo powstania niebezpieczeństwa 
niewypłacalności lub utraty płynności, pogarszającej się płynności i wypłacalności, rosnącego poziomu dźwigni, o której 
mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, rosnącej liczby zagrożonych pożyczek lub kredytów albo ko n-
centracji ekspozycji. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego może, w drodze decyzji: 
1) wystąpić do zarządu banku z żądaniem wdrożenia planu naprawy, w tym podjęcia działań określonych w planie 
naprawy lub aktualizacji tego planu, jeżeli przesłanki jego wdrożenia są odmienne od przesłanek przyjętych przy 
opracowywaniu planu naprawy, albo z żądaniem podjęcia w określonym czasie działań przewidzianych w zaktuali-
zowanym planie, w celu spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 1, lub poprawy sytuacji finansowej; 
2) zakazać udzielania lub ograniczyć udzielanie kredytów i pożyczek pieniężnych akcjonariuszom (członkom) oraz 
członkom zarządu, rady nadzorczej i pracownikom banku; 
3) nakazać obniżenie lub wstrzymanie wypłaty niektórych zmiennych składników wynagrodzeń osób zajmujących 
stanowiska kierownicze w banku; 
4) wystąpić do zarządu banku z żądaniem zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia w celu rozpatrzenia sytu a-
cji banku, podjęcia decyzji o pokryciu straty bilansowej lub podjęcia innych uchwał, w tym o zwiększeniu funduszy 
własnych; 
5) wystąpić do banku z żądaniem odwołania jednego lub kilku członków zarządu banku lub osób zajmujących stanowiska 
kierownicze, jeżeli osoby te nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania bankiem; 
6) nakazać, z uwzględnieniem planu naprawy, sporządzenie oraz realizację planu restrukturyzacji zobowiązań wobec 
niektórych lub wszystkich wierzycieli; 
7) nakazać wprowadzenie zmian w strategii biznesowej banku; 
8) nakazać wprowadzenie zmian w statucie banku lub jego strukturze organizacyjnej. 
  
Dziennik Ustaw – 106 – Poz. 1896 
 
 4. Przy ocenie sytuacji finansowej banku Komisja Nadzoru Finansowego może brać pod uwagę zachowywanie przez 
bank wymogu w zakresie funduszy własnych, określonego w ust. 1 pkt 1 powiększonego o 1,5 punktu procentowego oraz 
rosnący poziom dźwigni, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 93 rozporządzenia nr 575/2013, rosnącą liczbę zagrożonych 
pożyczek lub kredytów albo koncentrację ekspozycji. 
5. Decyzja, o której mowa w ust. 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 
6. Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, może określić w jej treści warunki lub 
terminy. 
7. W okresie realizacji planu naprawy zysk osiągany przez bank jest przeznaczany w pierwszej kolejności na pokr y-
cie strat, a następnie na zwiększenie funduszy własnych banku. 
8. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia 
Bankowy Fundusz Gwarancyjny. 
Art. 142a. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 142 ust. 3 pkt 4, zarząd banku powinien zwołać nadzwyczajne 
walne zgromadzenie w ciągu 14 dni od dnia otrzymania decyzji, a po bezskutecznym upływie tego terminu nadzwyczajne 
walne zgromadzenie może być zwołane przez Komisję Nadzoru Finansowego. W takim przypadku Komisja Nadzoru 
Finansowego określa porządek zgromadzenia. 
2. Koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia obciążają bank. 
3. Przerwy w walnym zgromadzeniu nie mogą trwać łącznie dłużej niż 14 dni. 
Art. 143. (uchylony) 
Art. 144. 1. W przypadku, o którym mowa w art. 138 ust. 3, w związku z wystąpieniem okoliczności wskazanych 
w art. 142 ust. 1, w celu poprawy sytuacji banku lub zapewnienia efektywności wdrażanego planu naprawy, Komisja 
Nadzoru Finansowego może, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gw a-
rancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, wydać decyzję o ustanowieniu kur a-
tora w banku. 
1a. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego określa w decyzji szczegółowy zakres 
zadań kuratora. 
2. Kuratorowi przysługuje prawo uczestniczenia w posiedzeniach organów banku oraz prawo do uzyskiwania wsze l-
kich informacji niezbędnych do wykonywania jego funkcji. 
3. Kuratorowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu wobec uchwał i decyzji zarządu i rady nadzorczej banku. 
Oświadczenie o zamiarze wniesienia sprzeciwu zgłoszone na posiedzeniu rady nadzorczej lub zarządu wstrzymuje wyk o-
nanie uchwały lub decyzji. 
3a. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 3, kurator wnosi do właściwego sądu gospodarczego w terminie 14 dni od daty 
powzięcia uchwały lub decyzji zarządu lub rady nadzorczej. 
3b. W przypadku braku wniesienia sprzeciwu do sądu w terminie, o którym mowa w ust. 3a, lub w przypadku 
oświadczenia kuratora, że nie będzie zgłaszał sprzeciwu, uchwała lub decyzja, o której mowa w ust. 3, może zostać w y-
konana. 
4. Kurator może zaskarżyć uchwałę walnego zgromadzenia akcjonariuszy lub uchwałę walnego zgromadzenia banku 
spółdzielczego, które naruszają interes banku, odpowiednio zgodnie z art. 422 § 1 Kodeksu spółek handlowych albo 
art. 42 § 3 ustawy – Prawo spółdzielcze. 
4a. Za zgodą Komisji Nadzoru Finansowego kurator może zwołać nadzwyczajne walne zgromadzenie. 
4b. Koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia obciążają bank. 
4c. Przerwy w walnym zgromadzeniu nie mogą trwać łącznie dłużej niż 14 dni. 
5. Od decyzji o ustanowieniu kuratora bank może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia 
doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania 
administracyjnego nie stosuje się. 
6. Funkcję kuratora może pełnić osoba posiadająca kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w zakresie organizacji 
i zasad działalności banku, a także dająca rękojmię ochrony interesów banku, w którym kurator ma być ustanowiony. 
Kuratorem może być również osoba prawna. 
7. Kurator składa Komisji Nadzoru Finansowego kwartalne sprawozdania ze swojej działalności zawierające ocenę 
sytuacji finansowej banku lub realizacji przez zarząd banku planu naprawy. 
  
Dziennik Ustaw – 107 – Poz. 1896 
 
 8. Wynagrodzenie kuratora ustala Komisja Nadzoru Finansowego, z tym że nie może ono być wyższe niż wynagr o-
dzenie prezesa banku, w którym ustanowiono kuratora. Koszty związane z wykonywaniem funkcji kuratora obciążają 
koszty działalności banku. 
8a. Komisja Nadzoru Finansowego podaje do publicznej wiadomości informację o ustanowieniu kuratora poprzez jej 
zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie internetowej. 
8b. Jeżeli powołano kuratora z przyczyn innych niż określone w art. 144 ust. 1, kurator jest powoływany na okres nie 
dłuższy niż rok. Okres ten może zostać przedłużony, jeżeli nie ustały przesłanki jego powołania. Komisja Nadzoru Fina n-
sowego przekazuje decyzję akcjonariuszom banku. 
9. Komisja Nadzoru Finansowego może odwołać kuratora w przypadku jego rezygnacji lub niewłaściwego wykon y-
wania funkcji. 
10. Osobie fizycznej pełniącej funkcję kuratora przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego w wysokości 26 dni 
na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320), w terminach 
uzgodnionych z Komisją Nadzoru Finansoweg o. 
11. Okres pełnienia funkcji kuratora przez osobę fizyczną jest wliczany do okresu pracy, od którego zależą upra w-
nienia pracownicze. Do osób tych mają zastosowanie przepisy o ubezpieczeniach społecznych i ubezpieczeniu zdrowo t-
nym, o ile osoby te nie są objęte tymi ubezpieczeniami z innych tytułów. 
Art. 145. 1. Jeżeli na skutek wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 142 ust. 2 zastosowanie środków, o których 
mowa w art. 138 ust. 3, nie przyczyniło się do poprawy sytuacji banku albo w celu zapewnienia efektywności wdrażanego 
planu naprawy, albo w przypadku gdy realizacja tego planu okaże się nieskuteczna, Komisja Nadzoru Finansowego może 
wydać decyzję o ustanowieniu zarządu komisarycznego. Ustanowienie zarządu komisarycznego nie wpływa na organiz a-
cję i sposób działania banku jako osoby prawnej, z wyjątkiem zmian przewidzianych ustawą. 
1a. Komisja Nadzoru Finansowego może uzależnić dokonywanie określonych czynności przez zarząd komisaryczny 
od uzyskania jej zgody. 
2. Na zarząd komisaryczny przechodzi prawo podejmowania uchwał i decyzji we wszystkich sprawach zastrzeż o-
nych w ustawie i statucie do właściwości władz i organów banku, z zastrzeżeniem ust. 1a. Z dniem ustanowienia zarządu 
komisarycznego rada nadzorcza, z zastrzeżeniem ust. 4, zostaje zawieszona, członkowie zarządu banku zostają odwołani 
z mocy prawa, a ustanowione wcześniej prokury i pełnomocnictwa wygasają. Na czas trwania zarządu komisarycznego 
kompetencje innych organów banku zostają zawieszone. 
2a. Zarząd komisaryczny może dokonać zamknięcia ksiąg rachunkowych banku i sporządzić sprawozdanie finans o-
we banku na dzień wyznaczony przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz podjąć uchwałę o pokryciu straty za okres 
kończący się w tym dniu oraz straty za lata ubiegłe. 
3. (uchylony) 
4. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, rada nadzorcza może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 
7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu 
postępowania administracyjnego nie stosuje się. 
5. Zarząd komisaryczny opracowuje plan naprawy określony w art. 141m, kieruje jego wykonaniem oraz, nie rz a-
dziej niż co 3 miesiące, informuje Komisję Nadzoru Finansowego i radę nadzorczą o stanie realizacji tego planu. 
6. Ustanowienie zarządu komisarycznego podlega zgłoszeniu do rejestru właściwego dla banku. 
7. Przepisy art. 144 ust. 8a i 9 stosuje się odpowiednio. 
Art. 146. 1. Członkowi zarządu komisarycznego, w przypadku złożenia wniosku zgodnie z art. 174 § 1 ustawy 
z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, udziela się urlopu bezpłatnego na okres pełnienia tej funkcji. 
2. Okres urlopu bezpłatnego, o którym mowa w ust. 1, jest wliczany do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia 
pracownicze. 
3. Wynagrodzenie członków zarządu komisarycznego ustala Komisja Nadzoru Finansowego, z tym że nie może ono 
być wyższe niż wynagrodzenie członków dotychczasowego zarządu. Koszty działalności zarządu komisarycznego obci ą-
żają bank. 
  
Dziennik Ustaw – 108 – Poz. 1896 
 
 Art. 146a. 1. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, wobec ba n-
ku będącego podmiotem dominującym w holdingu Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru 
Bankowego o planowanym rozstrzygnięciu oraz wnioskuje do właściwych władz nadzorczych sprawujących nadzór nad 
podmiotami działającymi w tym samym holdingu o opinie w zakresie planowanego rozstrzygnięcia. W postępowaniach 
prowadzonych w sprawach, o których mowa w art. 141v ust. 1 i 5, art. 142 ust. 3, art. 142a ust. 1, art. 144 ust. 1, art. 145 
ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może odstąpić od stosowania art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, 
także w przypadkach gdy zastosowanie tego przepisu mogłoby uniemożliwić lub znacznie utrudnić osiągnięcie celów 
wczesnej interwencji. Uzasadnienie decyzji może zostać doręczone w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. 
W przypadku gdy uzasadnienie doręczane jest po doręczeniu decyzji, termin na złożenie wniosku o ponowne rozpoznanie 
sprawy biegnie od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji. 
2. Komisja Nadzoru Finansowego może wydać decyzję, o której mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 
ust. 1, w terminie 3 dni od dnia doręczenia właściwym władzom nadzorczym wniosku, o którym mowa w ust. 1. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego, wydając decyzję, o której mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 
ust. 1, uwzględnia opinie właściwych władz nadzorczych otrzymane w terminie określonym w ust. 2. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje decyzję, o której mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 
ust. 1, właściwym władzom nadzorczym oraz Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego. 
5. Przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, wobec banku będącego 
podmiotem zależnym w holdingu Komisja Nadzoru Finansowego informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego 
o planowanym rozstrzygnięciu oraz wnioskuje do właściwej władzy nadzorczej sprawującej nadzór skonsolidowany nad 
podmiotem dominującym w tym holdingu o opinię w zakresie planowanego rozstrzygnięcia. Przepisy ust. 2–4 stosuje się 
odpowiednio. 
6. W przypadku gdy właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór nad podmiotem zależnym działającym w jednym 
z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2–5, albo właściwa władza nadzorcza sprawująca nadzór skonsolid o-
wany nad podmiotem dominującym działającym w jednym z holdingów, o których mowa w art. 141f ust. 1 pkt 2–5 (pod-
miot wnioskujący), przed wydaniem decyzji dotyczącej zastosowania środka podobnego do określonego w art. 142 ust. 3, 
art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1 zwraca się do Komisji Nadzoru Finansowego o opinię w zakresie planowanego rozstrzyg-
nięcia, Komisja Nadzoru Finansowego przekazuje opinię o potencjalnym wpływie planowanego rozstrzygnięcia na po d-
mioty rynku finansowego w Polsce, w terminie 3 dni od dnia otrzymania wniosku o taką opinię. 
7. W przypadku otrzymania przez Komisję Nadzoru Finansowego wniosku, o którym mowa w ust. 6, Komisja Na d-
zoru Finansowego bada zasadność podjęcia środków, o których mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, 
wobec podmiotów, nad którymi sprawuje nadzór w ramach holdingu, którego wniosek dotyczy. W przypadku uznania za 
niezbędne podjęcia takich środków Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni 
od dnia otrzymania wniosku, zawiadamia o tym podmiot wnioskujący oraz przystępuje do konsultacji z podmiotem wnios-
kującym mających na celu osiągnięcie porozumienia w zakresie koordynacji środków wczesnej interwencji. 
8. Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, jeżeli w odpowiedzi na zawiadomienia, o których mowa w ust. 1 lub 5, 
podmiot wnioskujący wskaże na konieczność podjęcia środków wczesnej interwencji w ramach tego samego holdingu, 
którego dotyczyło zgłoszenie. 
9. W przypadku nieosiągnięcia porozumienia w ramach konsultacji, o których mowa w ust. 7 i 8, po upływie 5 dni 
od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, 5 i 6, Komisja Nadzoru Finansowego może wydać decyzje, o których 
mowa w art. 142 ust. 3, art. 144 ust. 1 lub art. 145 ust. 1, wobec podmiotu, nad którym sprawuje nadzór, z holdingu, kt ó-
rego dotyczyły konsultacje. 
10. W przypadkach, o których mowa w ust. 7 i 8, Komisja Nadzoru Finansowego może złożyć do Europejskiego 
Urzędu Nadzoru Bankowego wniosek o podjęcie czynności, o których mowa w art. 31 lit. c rozporządzenia nr 1093/2010. 
11. Jeżeli Komisja Nadzoru Finansowego uzna za niezasadną decyzję podmiotu wnioskującego, o której mowa 
w ust. 6, lub nie jest możliwe osiągnięcie porozumienia w zakresie koordynacji środków wczesnej interwencji, może 
przed upływem terminu określonego w ust. 9 skierować sprawę do Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego celem 
uzyskania pomocy w osiągnięciu porozumienia. W takim przypadku Komisja Nadzoru Finansowego wstrzymuje się od 
podjęcia decyzji , o których mowa w ust. 9. 
12. Wytyczne Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego wydane w związku ze skierowaniem sprawy na podstawie 
ust. 11 są wiążące dla Komisji Nadzoru Finansowego. 
  
Dziennik Ustaw – 109 – Poz. 1896 
 
 AB. Przejęcie banku 
Art. 146b.  1. W razie obniżenia sumy funduszy własnych banku poniżej poziomu określonego w art. 128 ust. 1 albo 
powstania niebezpieczeństwa obniżenia tej sumy poniżej poziomu określonego w art. 128 ust. 1, Komisja Nadzoru Fina n-
sowego może podjąć decyzję o przejęciu banku przez inny bank za zgodą banku przejmującego, jeżeli nie zagrozi to be z-
pieczeństwu środków gromadzonych na rachunkach w banku przejmującym, obniżeniem funduszy własnych banku przejm u-
jącego poniżej poziomu określonego zgodnie z art. 128 ust. 1, ani nie stworzy takiego niebezpieczeństwa, oraz nie zagrozi 
to spełnianiu wymogu, o którym mowa w art. 55 ust. 4 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym, przez bank przejmuj ą-
cy. Decyzja może zawierać warunki i terminy przejęcia banku przez inny bank. 
2. W przypadku gdy jest to konieczne ze względu na sytuację banku przejmowanego, Komisja Nadzoru Finansow e-
go może udzielić zezwolenia na przejęcie mimo czasowego niespełniania przez bank przejmujący wymogu, o którym 
mowa w art. 55 ust. 4 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym. 
3. Wobec banku spółdzielczego Komisja Nadzoru Finansowego może także wydać decyzję, o której mowa w ust. 1, 
jeżeli bank spółdzielczy nie spełnia obowiązku zrzeszania się, zgodnie z art. 16 ustawy o funkcjonowaniu banków spó ł-
dzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia Bankowy Fundusz Gwarancyjny o wszczęciu postępowania w prze d-
miocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1. 
5. Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 3. 
Art. 146c.  1. Z dniem określonym w decyzji, o której mowa w art. 146b ust. 1: 
1) zarząd banku albo zarząd komisaryczny przejmowanego banku ulegają rozwiązaniu, a kompetencje innych organów 
banku, z zastrzeżeniem art. 147 ust. 3, zostają zawieszone; 
2) bank przejmujący obejmuje zarząd majątkiem banku przejętego; 
3) wygasają prokury i pełnomocnictwa udzielone przez przejęty bank. 
2. Bank przejmujący dwukrotnie ogłasza w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim, w Monitorze Sądowym i Gos-
podarczym oraz na swojej stronie internetowej decyzję o przejęciu banku oraz wzywa wierzycieli tego banku do zgłosz e-
nia roszczeń w terminie miesiąca od dnia ostatniego ogłoszenia. Obowiązek ten nie dotyczy wierzycieli z tytułu rachu n-
ków bankowych. W przypadku banków spółdzielczych wystarczające jest ogłoszenie w piśmie lokalnym, Monitorze 
Spółdzielczym oraz na stronie internetowej banku przejmującego. 
Art. 146d.  1. Z dniem przejęcia bank przejmujący wchodzi we wszystkie prawa i obowiązki banku przejmowanego. 
2. Bank przejmujący sporządza sprawozdanie finansowe banku przejmowanego na dzień poprzedzający dzień przejęcia. 
3. Sprawozdanie finansowe, o którym mowa w ust. 2, powinno być zbadane przez biegłego rewidenta. 
4. Bank przejmujący zgłasza do właściwego rejestru sądowego przejęcie banku wraz z wnioskiem o wykreślenie 
z rejestru banku przejmowanego oraz sprawozdaniem finansowym banku przejmowanego zbadanym przez biegłego rew i-
denta. 
Art. 146e.  Fundusze własne banku przejętego przeznacza się na pokrycie strat bilansowych tego banku. 
Art. 146f. 1. Po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli banku przejętego bank przejmujący dokonuje wypłat 
akcjonariuszom banku przejętego z jego pozostałego majątku proporcjonalnie do wysokości posiadanego uprzednio kap i-
tału, a w przypadku banku spółdzielczego – wypowiada członkostwo członkom banku przejętego, skutkujące przyzn a-
niem prawa do wypłaty członkom banku przejętego wartości ich udziałów proporcjonalnie do wysokości funduszu udzi a-
łowego przejmowanego banku, ustalonego na dzień przejęcia albo wydaje akcjonariuszom tego banku akcje własne. Bank 
przejmujący dokonuje wypłaty w okresie 6 miesięcy od dnia rejestracji przejęcia we właściwym rejestrze sądowym. 
2. Wydanie akcji własnych następuje po ustalonej cenie emisyjnej, nie wyższej jednak niż wartość księgowa akcji. 
Wartość prawa do funduszu udziałowego jest ustalana przy uwzględnieniu ostatniego zatwierdzonego bilansu banku 
przejmującego. 
3. W przypadku gdy przejęcie banku jest przyczyną szkody, której naprawienie dochodzone jest na zasadach ogó l-
nych, poszkodowany nie może żądać naprawienia poniesionej szkody poprzez zapłatę kwoty wyższej niż różnica między 
kwotą, która zostałaby uzyskana w przypadku wydania przez sąd postanowienia o ogłoszeniu upadłości banku, a kwotą 
uzyskaną w wyniku zaspokojenia wierzytelności albo wartością akcji albo udziałów ustaloną zgodnie z ust. 1. Ustalenia 
różnicy kwot, o której mowa w zdaniu poprzednim, dokonuje się przy założeniu, że w dniu przejęcia, określonym w decyzji , 
o której mowa w art. 146b ust. 1, sąd wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości banku. 
  
Dziennik Ustaw – 110 – Poz. 1896 
 
 Art. 146g. Bank przejmujący może żądać zmiany treści zobowiązania zaciągniętego przez czynność prawną banku 
przejętego w okresie roku przed przejęciem, jeżeli w wyniku tej czynności druga strona uzyskała korzyść na warunkach 
korzystniejszych od stosowanych wówczas przez bank przejęty. Powództwo rozpoznaje właściwy miejscowo sąd okr ę-
gowy sąd gospodarczy. 
B. Likwidacja banku 
Art. 147. 1. Jeżeli po upływie 6 miesięcy od dnia nadzwyczajnego walnego zgromadzenia zwołanego w trybie 
określonym w art. 142a ust. 1 strata przekraczać będzie połowę funduszy własnych, Komisja Nadzoru Finansowego może 
wydać decyzję o: 
1) uchyleniu zezwolenia na utworzenie banku i jego likwidacji; 
2) wystąpieniu do Rady Ministrów o likwidację banku – w przypadku banku państwowego. 
2. Decyzję o likwidacji banku Komisja Nadzoru Finansowego może wydać również w terminie innym niż określony 
w ust. 1, jeżeli wystąpiły okoliczności grożące niewypłacalnością banku lub obniżeniem sumy funduszy własnych banku 
w takim stopniu, że nie byłyby spełnione wymagania obowiązujące przy tworzeniu banku. 
3. Od decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, rada nadzorcza może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 
7 dni od daty doręczenia decyzji. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji, jednakże przed rozpatrzeniem 
skargi nie może być rozpoczęte upłynnianie majątku banku w likwidacji ani przejęcie majątku banku przez bank przejm u-
jący. Przepisu art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. 
Art. 148. (uchylony) 
Art. 149. (uchylony)  
Art. 150. (uchylony)  
Art. 151. (uchylony)  
Art. 152.  (uchylony) 
Art. 153. 1. Zarząd nad majątkiem likwidowanego banku obejmuje powołany przez Komisję Nadzoru Finansowego 
likwidator, na którego przechodzą uprawnienia zastrzeżone w ustawie i statucie dla organów banku. Likwidator repreze n-
tuje bank w likwidacji w sądzie i poza sądem. 
2. Z dniem przejęcia zarządu majątkiem likwidowanego banku przez likwidatora: 
1) zarząd banku ulega rozwiązaniu, a mandaty jego członków ulegają wygaśnięciu z mocy prawa; 
2) kompetencje rady nadzorczej, z zastrzeżeniem art. 147 ust. 3, zostają zawieszone. 
Art. 154. Likwidacja banku jest prowadzona zgodnie z zasadami obowiązującymi przy likwidacji spółek handl o-
wych, spółdzielni lub stosownie do przepisów, o których mowa w art. 14, z tym że: 
1) w okresie likwidacji nie wypłaca się dywidendy ani oprocentowania udziałów; 
2) bilans otwarcia likwidacji, program likwidacji oraz rachunek z przeprowadzonej likwidacji podlegają zatwierdzeniu 
przez Komisję Nadzoru Finansowego; 
3) likwidator, nie rzadziej niż raz na miesiąc, składa Komisji Nadzoru Finansowego i wierzycielom sprawozdania 
z przebiegu likwidacji; 
4) podział pomiędzy akcjonariuszy (członków) majątku pozostałego po zaspokojeniu i zabezpieczeniu wierzycieli nie 
może nastąpić przed upływem roku od daty ostatniego ogłoszenia o otwarciu likwidacji. 
Art. 155. 1. Likwidatorowi przysługuje prawo żądania zmiany treści zobowiązania, o którym mowa w art. 146g . 
Może on potrącić z wierzytelności likwidowanego banku dług wynikający z rachunku bankowego także wtedy, gdy te r-
miny jego spłaty jeszcze nie nastąpiły. 
2. Po zakończeniu likwidacji likwidator sporządza sprawozdanie likwidacyjne i składa je Komisji Nadzoru Finans o-
wego oraz sądowi rejestrowemu z wnioskiem o wykreślenie banku z rejestru. 
Art. 156. Szczegółowe warunki i tryb przejęcia lub likwidacji banku oraz powołanie likwidatora określa decyzja, 
o której mowa w art. 147 ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 111 – Poz. 1896 
 
 Art. 156a. 1. Walne zgromadzenie może podjąć decyzję o dobrowolnej likwidacj i banku z przyczyn innych niż 
określone w art. 147. Przed rozpoczęciem dobrowolnej likwidacji bank jest obowiązany poinformować o podjętej decyzji 
Komisję Nadzoru Finansowego oraz przedstawić jej do zatwierdzenia program likwidacji. Przepis art. 154 pkt 3 stosuje 
się odpowiednio. 
2. Dobrowolna likwidacja banku nie wyłącza możliwości podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego działań, 
o których mowa w art. 142–145, art. 147 i art. 157. 
Art. 157. Komisja Nadzoru Finansowego może podjąć decyzję o odwołaniu likwidatora wyznaczonego przez bank, 
jeżeli prowadzi on likwidację banku w sposób zagrażający bezpieczeństwu środków pieniężnych zgromadzonych na 
rachunkach bankowych. Komisja Nadzoru Finansowego powołuje wówczas nowego likwidatora. 
Art. 157a. W razie podjęcia wobec oddziału banku krajowego, posiadającego oddział na terytorium innego państwa 
członkowskiego, działań, o których mowa w art. 142–145, art. 147 i art. 157, Komisja Nadzoru Finansowego powiadamia 
niezwłocznie właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego. 
Art. 157b.  W razie podjęcia wobec oddziału banku zagranicznego działań, o których mowa w art. 142–145, art. 147 
i art. 157, Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie powiadamia właściwe władze nadzorcze państwa goszczącego, na 
którego terytorium znajduje się inny oddział tego banku. 
Art. 157c.  1. W przypadku podjęcia przez właściwe władze nadzorcze państwa członkowskiego działań mających na 
celu likwidację instytucji kredytowej prowadzącej działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Komisja Nadzoru 
Finansowego uzna środki podejmowane przez te władze, na zasadzie wzajemności. 
2. Przepis ust. 1 nie wyłącza uprawnień Komisji Nadzoru Finansowego w stosunku do oddziału instytucji kredytowej 
w przypadkach, o których mowa w art. 141a. Przepis art. 141a ust. 3a stosuje się odpowiednio. 
Art. 157d.  1. Likwidator lub inna osoba wyznaczona przez właściwe władze nadzorcze państwa członkowskiego do 
przeprowadzenia likwidacji instytucji kredytowej, zamierzająca wykonywać czynności na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej w stosunku do oddziału tej instytucji, jest obowiązana przedstawić Komisji Nadzoru Finansowego uwierzytelni o-
ny odpis orzeczenia lub decyzji o jego ustanowieniu wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski. 
2. Osoby, o których mowa w ust. 1, są uprawnione do podejmowania czynności wyłącznie w zakresie określonym 
w akcie o ich powołaniu. W przypadku gdy akt taki nie zawiera postanowień szczególnych w tym zakresie, Komisja Na d-
zoru Finansowego każdorazowo określa, w drodze decyzji, zakres czynności, jakie będzie podejmować ona na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej. W każdym przypadku osoba ta jest obowiązana ujawnić we właściwych rejestrach prowadz o-
nych dla oddziału instytucji kredytowych fakt wszczęcia likwidacji i jej skutki. 
Art. 157e.  Skutki wszczęcia środków reorganizacyjnych w stosunku do oddziału instytucji kredytowej lub jej likw i-
dacji są oceniane zgodnie z przepisami obowiązującymi w państwie macierzystym, pod warunkiem obowiązywania zas a-
dy wzajemności, z następującymi zastrzeżeniami: 
1) umowy o pracę i stosunki pracy podlegają prawu państwa członkowskiego, któremu poddana została umowa; 
2) umowy przyznające prawo do nabycia lub korzystania z nieruchomości podlegają ocenie według prawa państwa 
członkowskiego, w którym nieruchomość jest położona, z tym że również to prawo przesądza o uznaniu danej rzeczy 
za nieruchomość; 
3) prawa dotyczące nieruchomości, statków morskich lub powietrznych podlegają prawu państwa członkowskiego, 
w którym prowadzony jest właściwy rejestr. 
Art. 157f. 1. Jeżeli bank jest zagrożony upadłością, Komisja Nadzoru Finansowego informuje o tym niezwłocznie 
Bankowy Fundusz Gwarancyjny, wskazując przesłanki takiej oceny. 
2. Bank jest zagrożony upadłością, jeżeli spełniona jest przynajmniej jedna przesłanka, o której mowa w art. 101 
ust. 3 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz 
przymusowej restrukturyzacji. 
3. Zarząd banku, zarząd komisaryczny albo likwidator niezwłocznie zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego 
o spełnieniu przesłanek, o których mowa w ust. 1. 
4. Komisja Nadzoru Finansowego niezwłocznie przekazuje Bankowemu Funduszowi Gwarancyjnemu otrzymane od 
organów nadzoru innych państw informacje o zagrożeniu upadłością podmiotów grupy, do której należy bank. 
  
Dziennik Ustaw – 112 – Poz. 1896 
 
 C. Upadłość banku 
Art. 158. 1. Jeżeli według bilansu sporządzonego na koniec okresu sprawozdawczego aktywa banku nie wystarczają 
na zaspokojenie jego zobowiązań, zarząd banku, zarząd komisaryczny lub likwidator powiadamiają o tym niezwłocznie 
Komisję Nadzoru Finansowego, która wydaje decyzję o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu komis a-
rycznego, o ile nie został on ustanowiony wcześniej, oraz jednocześnie podejmuje decyzję o jego przejęciu przez inny 
bank, za zgodą banku przejmującego, albo występuje do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. 
2. Jeżeli z powodów związanych bezpośrednio z sytuacją finansową banku nie reguluje on swoich zobowiązań 
w zakresie wypłaty środków, o których mowa w art. 2 pkt 68 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu 
Gwaran
cyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, wobec deponentów w rozumie-
niu art. 2 pkt 3 tej ustawy, Komisja Nadzoru Finansowego, w terminie 5 dni roboczych od dnia stwierdzenia tej okolic z-
ności, wydaje decyzję o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu komisarycznego, o ile nie został on ust a-
nowiony wcześniej, oraz jednocześnie podejmuje decyzję o jego przejęciu przez inny bank, za zgodą banku przejmującego , 
albo występuje do właściwego sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. 
3. Komisja Nadzoru Finansowego nie podejmuje decyzji, o których mowa w ust. 1 albo 2, jeżeli Bankowy Fundusz 
Gwarancyjny wydał decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji. 
3a. W przypadku banku spółdzielczego powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może być złożone także przez bank 
zrzeszający, który zawarł umowę zrzeszeniową z bankiem zrzeszonym, lub jednostkę zarządzającą systemem ochrony, 
którego uczestnikiem jest ten bank spółdzielczy. 
3b. Podejmując decyzje o przejęciu banku przez inny bank, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja Nadzoru Finans o-
wego, w przypadku gdy wartość przejmowanych praw majątkowych jest niższa niż wartość przejmowanych zobowiązań 
banku, uwzględnia deklarację udzielenia wsparcia w formach, o których mowa w art. 268a ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 
10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej r e-
strukturyzacji. 
4. Decyzje, o których mowa w ust. 1, Komisja Nadzoru Finansowego może wydać także z urzędu, jeżeli nie nastąpi 
powiadomienie, o którym mowa w ust. 1. 
5. Decyzje o zawieszeniu działalności banku i ustanowieniu zarządu komisarycznego oraz o przejęciu banku przez 
inny bank, o których mowa w ust. 1 i 2, są podawane do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w dzienniku o zasięgu 
ogólnopolskim i w Monitorze Sądowym i Gospodarczym. O podjętych decyzjach Komisja Nadzoru Finansowego zawi a-
damia Bankowy Fundusz Gwarancyjny. 
6. Decyzje, o których mowa w ust. 1 i 2, nie podlegają zaskarżeniu. 
7. Komisja Nadzoru Finansowego zgodnie z art. 146 ust. 3 ustala wysokość wynagrodzenia, które przysługuje zarz ą-
dowi komisarycznemu. Do kosztów działalności zarządu komisarycznego przepis art. 146 ust. 3 stosuje się odpowiednio. 
8. Przepisy ust. 1–3, 4 i 5 stosuje się odpowiednio do oddziału banku zagranicznego, który przystąpił do polskiego 
systemu gwarantowania, z tym że: 
1) powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest dokonać dyrektor oddziału; 
2) w stosunku do oddziału nie podejmuje się decyzji o przejęciu przez inny bank za zgodą banku przejmującego. 
9. Przepisy art. 146c–146f stosuje się odpowiednio. 
Art. 158a. 1. W przypadku udzielenia przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny wsparcia, o którym mowa w art. 268a 
ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz 
przymusowej restrukturyzacji, instrumenty kapitałowe oraz pożyczki podporządkowane przejmowanego banku, o których  
mowa w art. 127 ust. 1, podlegają umorzeniu do wysokości strat przejmowanego banku, zidentyfikowanych na dzień 
sporządzenia sprawozdania finansowego, o którym mowa w art. 146d ust. 2, i niepokrytych dotychczas przez fundusze 
własne. 
2. Umorzenie, o którym mowa w ust. 1, następuje w zakresie, w jakim jest ono niezbędne w celu zapewnienia zgo d-
ności warunków udzielenia wsparcia z zasadami pomocy państwa obowiązującymi w Unii Europejskiej. 
3. Umorzenie, o którym mowa w ust. 1, następuje z dniem przejęcia. 
4. Umorzenie, o którym mowa w ust. 1, następuje w kolejności odwrotnej do kolejności zaspokajania należności, 
o której mowa w art. 440 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1228). 
5. Umorzeniu, o którym mowa w ust. 1, podlegają zobowiązania z tytułu kapitału i należnych odsetek. 
  
Dziennik Ustaw – 113 – Poz. 1896 
 
 6. Jeżeli nie jest konieczne całkowite umorzenie instrumentów kapitałowych lub zobowiązań podporządkowanych, 
podlegają one umorzeniu proporcjonalnie w zakresie, w jakim jest ono niezbędne w celu zapewnienia zgodności waru n-
ków udzielenia wsparcia z zasadami pomocy państwa obowiązującymi w Unii Europejskiej. 
7. Jeżel
i instrumenty kapitałowe lub zobowiązania podporządkowane podlegają częściowemu umorzeniu, warunki 
umowne w pozostałym zakresie nie ulegają zmianie, z wyłączeniem podstawy naliczania odsetek z tytułu instrumentu 
kapitałowego lub pożyczki podporządkowanej. 
8. W przypadku przejęcia banku na podstawie art. 158 ust. 1 i 2 oraz udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 268a 
ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz 
przymusowej restrukturyzacji, wartość i zakres umorzenia, o którym mowa w ust. 1, wskazywana jest w sprawozdaniu 
finansowym sporządzonym na dzień poprzedzający dzień przejęcia. 
9. Bank przejmujący ogłasza na swojej stronie internetowej oraz stronie internetowej banku przejmowanego info r-
mację o umorzeniu, o którym mowa w ust. 1. 
Art. 159. 1. W okresie zawieszenia działalności bank: 
1) nie reguluje swoich zobowiązań, z wyjątkiem związanych z ponoszeniem uzasadnionych kosztów bieżącej działal-
ności, i nie prowadzi działalności bankowej poza windykacją należności oraz wykonaniem poleceń przelewu na  
rachunki organów podatkowych z tytułu należności, o których mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 
2011 r. o usługach płatniczych; 
2) nie wypłaca środków pochodzących z nadwyżki bilansowej ani oprocentowania wkładów. 
2. W okresie zawieszenia w stosunku do banku nie może zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne, a wszczęte 
wcześniej ulega zawieszeniu. Zawieszeniu ulega również egzekucja z rachunków bankowych prowadzonych przez ten 
bank. 
3. Warunki i zakres działalności banku w okresie zawieszenia działalności określają decyzje, o których mowa w art. 158 
ust. 1 i 2. 
Art. 160. (uchylony) 
Art. 161. (uchylony) 
Art. 162. (uchylony) 
Art. 163. (uchylony) 
Art. 164. (uchylony) 
Art. 165. (uchylony) 
Art. 166. (uchylony) 
Art. 167. (uchylony) 
Art. 168. (uchylony) 
Art. 169. W związku z likwidacją w trybie art. 138 i art. 147, upadłością banku albo ustanowieniem zarządu komis a-
rycznego wygasają prawa członków zarządu i rady nadzorczej banku dotyczące wypłaty odpraw pieniężnych i wynagr o-
dzeń za okres po rozwiązaniu stosunku pracy. 
Rozdział 13 
Odpowiedzialność cywilna i karna 
Art. 170. 1. Wykonywanie czynności bankowych bez zezwolenia nie stanowi podstawy do pobierania oprocentow a-
nia, prowizji, opłat ani innego wynagrodzenia. 
2. Kto otrzymał oprocentowanie, prowizję, opłatę lub inne wynagrodzenie za czynności, o których mowa w ust. 1, 
jest zobowiązany do ich zwrotu. 
Art. 171. 1. Kto bez zezwolenia prowadzi działalność polegającą na gromadzeniu środków pieniężnych innych osób 
fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, w celu udzielania kredytów, 
pożyczek pieniężnych lub obciążania ryzykiem tych środków w inny sposób, podlega grzywnie do 10 000 000 złotych 
i karze pozbawienia wolności do lat 5. 
2. Tej samej karze podlega, kto, prowadząc działalność zarobkową wbrew warunkom określonym w ustawie, używa 
w nazwie jednostki organizacyjnej niebędącej bankiem lub do określenia jej działalności lub reklamy wyrazów „bank” lub 
„kasa”. 
  
Dziennik Ustaw – 114 – Poz. 1896 
 
 3. Tej samej karze podlega także ten, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub 2 działając w imieniu lub 
w interesie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. 
4. Kto, będąc obowiązany do podania uprawnionym organom informacji dotyczących banku i klientów banku 
w zakresie ustalonym w ustawie, podaje nieprawdziwe lub zataja prawdziwe dane, podlega grzywnie i karze pozbawienia 
wolności do lat 3. 
5. Kto, będąc obowiązany do zachowania tajemnicy bankowej, ujawnia lub wykorzystuje informacje stanowiące 
tajemnicę bankową, niezgodnie z upoważnieniem określonym w ustawie, podlega grzywnie do 1 000 000 złotych i karze 
pozbawienia wolności do lat 3. 
6. Kto, będąc odpowiedzialnym za zapewnienie właściwego funkcjonowania wewnętrznej kontroli danych i info r-
macji wymaganych w związku ze sprawowaniem nadzoru skonsolidowanego lub za udzielanie informacji i wyjaśnień na  
żądanie Komisji Nadzoru Finansowego, nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku albo wykonuje go nierzetelnie lub 
nieterminowo, podlega grzywnie do 1 000 000 zł lub karze pozbawienia wolności do lat 3. 
7. Kto, będąc odpowiedzialnym za sporządzenie lub przedstawienie Komisji Nadzoru Finansowego skonsolidow a-
nego sprawozdania finansowego lub innych sprawozdań związanych z nadzorem skonsolidowanym, nie wykonuje ciąż ą-
cego na nim obowiązku albo wykonuje go nierzetelnie lub nieterminowo, podlega grzywnie do 500 000 zł lub karze p o-
zbawienia wolności do lat 2. 
8. Kto, będąc do tego obowiązanym, nie przekazuje do instytucji utworzonej na podstawie art. 105 ust. 4 informacji 
o całkowitym wykonaniu zobowiązania albo jego wygaśnięciu, stwierdzeniu nieistnienia zobowiązania albo korekcie jego 
wysokości oraz o nowo powstałych zobowiązaniach w terminie 7 dni od wystąpienia zdarzenia uzasadniającego przek a-
zanie informacji, podlega grzywnie do 30 000 złotych. 
Rozdział 13a 
Wskaźniki w zakresie funduszy własnych banków 
Art. 171a. 1. Wartości procentowe, o których mowa w art. 467 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, dla banków w y-
noszą 100%. 
2. Wartości procentowe, o których mowa w art. 468 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, dla banków wynoszą: 
1) 60% – do dnia 31 grudnia 2015 r.; 
2) 40% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31  grudnia 2016 r.; 
3) 20% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31  grudnia 2017 r. 
3. Z zastrzeżeniem ust. 4, na potrzeby stosowania art. 468 ust. 4, art. 469 ust. 1 lit. a i c, art. 474 lit. a oraz art. 476 
lit. a rozporządzenia nr 575/2013 wartości procentowe, o których mowa w art. 478 ust. 1 tego rozporządzenia, dla banków 
wynoszą: 
1) 40% – do dnia 31 grudnia 2015 r.; 
2) 60% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31  grudnia 2016 r.; 
3) 80% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31  grudnia 2017 r. 
4. Na potrzeby stosowania art. 469 ust. 1 lit. a oraz art. 474 lit. a rozporządzenia nr 575/2013 wartości procentowe, 
o których mowa w art. 478 ust. 1 tego rozporządzenia, dla banków wynoszą 100% dla pozycji, o których mowa w art. 36 
ust. 1 lit. g oraz art. 56 lit. b i e tego rozporządzenia. 
5. Na potrzeby stosowania art. 469 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 575/2013 wartości procentowe, o których mowa 
w art. 478 ust. 2 tego rozporządzenia, dla banków wynoszą: 
1) 10% – do dnia 31 grudnia 2015 r.; 
2) 20% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31  grudnia 2016 r.; 
3) 30% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31  grudnia 2017 r.; 
4) 40% – od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31  grudnia 2018 r.; 
5) 50% – od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31  grudnia 2019 r.; 
6) 60% – od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31  grudnia 2020 r.; 
7) 70% – od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31  grudnia 2021 r.; 
  
Dziennik Ustaw – 115 – Poz. 1896 
 
 8) 80% – od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31  grudnia 2022 r.; 
9) 90% – od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 31  grudnia 2023 r. 
6. Wartości procentowe, o których mowa w art. 479 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, dla banków wynoszą: 
1) 60% – do dnia 31 grudnia 2015 r.; 
2) 40% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31  grudnia 2016 r.; 
3) 20% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31  grudnia 2017 r. 
7. Współczynnik, o którym mowa w art. 480 ust. 2 rozporządzenia nr 575/2013, dla banków wynosi 1. 
8. Wartości procentowe, o których mowa w art. 481 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, dla banków wynoszą: 
1) 60% – do dnia 31 grudnia 2015 r.; 
2) 40% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31  grudnia 2016 r.; 
3) 20% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31  grudnia 2017 r. 
9. Wartości procentowe, o których mowa w art. 486 ust. 5 rozporządzenia nr 575/2013, dla banków wynoszą: 
1) 70% – do dnia 31 grudnia 2015 r.; 
2) 60% – od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31  grudnia 2016 r.; 
3) 50% – od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31  grudnia 2017 r.; 
4) 40% – od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31  grudnia 2018 r.; 
5) 30% – od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 31  grudnia 2019 r.; 
6) 20% – od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia 31  grudnia 2020 r.; 
7) 10% – od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31  grudnia 2021 r. 
Rozdział 14 
Przepisy przejściowe, zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe 
Art. 172. 1. (pominięty) 
2. (pominięty) 
3. (pominięty) 
Art. 173. (pominięty) 
Art. 174. (pominięty) 
Art. 175. (pominięty) 
Art. 176. Postępowanie naprawcze, likwidacyjne i upadłościowe wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy 
toczy się od tego dnia według przepisów ustawy. 
Art. 177. 1. Banki działające w dniu wejścia w życie ustawy są bankami w rozumieniu tej ustawy oraz zachowują 
uprawnienia i obowiązki w zakresie, w jakim nie są z nią sprzeczne. 
2. Banki z udziałem kapitału zagranicznego, działające w dniu wejścia w życie ustawy, stają się bankami z udziałem 
osób zagranicznych. 
3. Wpłacony w walutach obcych kapitał akcyjny banków utworzonych przez osoby zagraniczne lub z udziałem osób 
zagranicznych zostaje przeliczony na złote, według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w dniu 
wejścia w życie ustawy. 
Art. 178. 1. Bank, który rozpoczął działalność przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 193, i nie 
posiada zezwolenia Prezesa Narodowego Banku Polskiego na utworzenie banku, jest upoważniony do wykonywania 
czynności bankowych ustalonych w statucie w zakresie, w jakim nie sprzeciwiają się temu przepisy ustawy. 
1a. Bank, o którym mowa w ust. 1, może wykonywać na terytorium państwa goszczącego czynności bankowe ust a-
lone w statucie w zakresie, w jakim nie sprzeciwiają się temu przepisy ustawy. 
2. W stosunku do banku, o którym mowa w ust. 1, zamiast przewidzianego w art. 138 ust. 3 pkt 4 i w ust. 6 uchyle-
nia zezwolenia na utworzenie banku stosuje się decyzję o zakazie wykonywania niektórych lub wszystkich czynności 
bankowych. 
  
Dziennik Ustaw – 116 – Poz. 1896 
 
 Art. 179. Przewidziane w ustawie ograniczenia dotyczące nabywania oraz wnoszenia udziałów i wkładów do innej 
osoby prawnej, w tym nabywania przez banki akcji i zamiany wierzytelności na składniki w majątku dłużnika, nie ob o-
wiązują w toku postępowania określonego w ustawie z dnia 3 lutego 1993 r. o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw 
i banków oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1439). 
Art. 180. (pominięty) 
Art. 181. Do umów zawartych przez banki, w tym do gwarancji bankowych i poręczeń udzielonych przed wejściem 
w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem art. 146g. 
Art. 182. (pominięty) 
Art. 183. 1. Dowody na okaziciela wystawione w związku z umowami na wkłady oszczędnościowe zawartymi przed 
wejściem w życie ustawy zachowują moc do czasu wygaśnięcia tych umów, chyba że strony postanowią wcześniej prz e-
kształcić je w umowy rachunku oszczędnościowego, o których mowa w art. 50 ust. 2. 
2. Umowy, w związku z którymi przed dniem 1 stycznia 1998 r. wydano dowody na okaziciela, które nie zostały 
przekształcone w myśl ust. 1, wygasają z dniem 1 stycznia 2006 r., z tym że środki pieniężne należne z tytułu tych umów 
zwracane są posiadaczom tych dowodów z oprocentowaniem, od dnia 1 stycznia 2006 r. w wysokości oprocentowania 
środków pieniężnych gromadzonych na rachunkach oszczędnościowych prowadzonych w banku na podstawie umów 
zawartych na czas nieoznaczony. 
Art. 184. (uchylony) 
Art. 185. (uchylony) 
Art. 186. (pominięty) 
Art. 187. (pominięty) 
Art. 188. (pominięty) 
Art. 189. (pominięty) 
Art. 190. (pominięty) 
Art. 191. (pominięty) 
Art. 192. (pominięty) 
Art. 193. Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 1992 r. poz. 359, z późn. zm.17)), 
z wyjątkiem przepisów art. 121 ust. 2 i 3. 
Art. 194. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r. 
                                                           
17) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1993  r. poz. 29, 127  i 646, z 1994  r. poz. 369  i 591, 
z 1995 r. poz. 18 i 654, z 1996  r. poz. 61, 357, 406, 496  i 703 oraz z 1997 r. poz. 117, 119, 449, 554, 769 , 770 i 926.