DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia 20 sierpnia 2020  r. 
Poz. 1423 
 
USTAWA  
z dnia 24  lipca 2020  r. 
o zmianie ustawy o  delegowaniu pracowników w  ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw1), 2) 
Art. 1. W ustawie z  dnia 10  czerwca 2016  r. o delegowaniu pracowników w  ramach świadczenia usług (Dz.  U. z 2018  r. 
poz. 2206) wprowadza się następujące zmiany:  
1) w odnośniku nr  1 pkt 1 otrzymuje brzmienie:  
„1) dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 16  grudnia 1996  r. dotyczącą de legowania 
pracowników w  ramach świadczenia usług (Dz.  Urz. WE L 18 z  21.01.1997, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 173 
z 09.07.2018 , str. 16 – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t.  2, str.  431);”;  
2) w art.  3 pkt 3–5 otrzymują brzmienie:  
„3) państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz państwo, które przyjęło, w  drodze umowy  
z Unią Europejską, zobowiązanie do implementacji do krajowego porządku prawnego dyrektywy 96/71/WE 
Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 16  grudnia 1996  r. dotyczącej delegowania pracowników w  ramach 
świadczenia usług (Dz.  Urz. WE L 18 z  21.01.1997, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 173 z  09.07.2018, str.  16 – 
Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t.  2, str.  431) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego 
i Rady 2014/67/UE z  dnia 15  maja 2014  r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej deleg o-
wania pracowników w  ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr  1024/2012 w  sprawie 
współpracy administracyjnej za p ośrednictwem systemu wymi any informacji na rynku wewnętrznym („roz -
porządzenie w  sprawie IMI”) (Dz.  Urz. UE  L 159 z  28.05.2014, str.  11); 
4) pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP – pracodawcę mającego siedzibę oraz prowadzącego 
znaczną działalność gospodarczą w  innym p aństwie członkowskim:  
a) z którego terytorium kieruje tymczasowo pracownika do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:  
– w związku z  realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z  podmiotem prowadzącym działalność 
na terytorium Rzeczypospolitej P olskiej,  
– w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy ten pracoda w-
ca, prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,  
– jako podmiot będący agencją pracy tymczasowej albo agencją wynajmującą perso nel, który skierował 
do pracodawcy użytkownika osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez cały okres skier o-
wania,  
                                                           
1) Niniejsza ustawa wdraża  dyrektywę 2018/957  Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) z  dnia 28  czerwca 2018  r. zmieniającą dyre k-
tywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w  ramach świadczenia usług (Dz.  Urz. UE  L 173 z  09.07.2018, str.  16). 
2) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy : ustawę z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa, ustawę z  dnia 24  sierpnia 2001  r. – 
Kodeks postępowania w  sprawach o  wykroczenia, ustawę z  dnia 2  marca 2020  r. o szczególnych rozwiązaniach związanych 
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i  zwalczan iem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryz y-
sowych, ustawę z  dnia 16  kwietnia 2020  r. o szczególnych instrumentach wsparcia w  związku z  rozprzestrzenianiem się wirusa 
SARS -CoV -2 oraz ustawę z  dnia 19  czerwca 2020  r. o dopłatach  do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsi ę-
biorcom dotkniętym skutkami COVID -19 oraz o  uproszczonym postępowaniu o  zatwierdzenie układu w  związku z  wystąpieniem 
COVID -19. 
  
Dziennik Ustaw  – 2 – Poz. 1423  
 
 b) będącego podmiotem, który jako agencja pracy tymczasowej albo agencja wynajmująca personel 
skierował do pracodawcy użytkownika osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez cały okres 
skierowania, w  przypadku gdy pracodawca użytkownik na terytorium tego samego lub innego państwa 
członkowskiego następnie kieruje tymczasowo tego pracownika do pracy na terytorium Rzeczypospolite j 
Polskiej;  
5) pracodawca delegujący pracownika z  terytorium RP – pracodawcę mającego siedzibę, a  w przypadku osoby 
fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą – stałe miejsce wykonywania takiej działalności, na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej:  
a) kierującego tymczasowo pracownika w  rozumieniu przepisów państwa członkowskiego, do którego jest 
delegowany, do pracy na terytorium tego państwa:  
– w związku z  realizacją umowy zawartej przez tego pracodawcę z  podmiotem prowadzącym działalność 
na terytorium  innego państwa członkowskiego,  
– w oddziale lub przedsiębiorstwie należącym do grupy przedsiębiorstw, do której należy ten pracodawca , 
prowadzącym działalność na terytorium tego państwa członkowskiego,  
– jako agencja pracy tymczasowej,  
b) będącego agencją  pracy tymczasowej, w  przypadku gdy taka agencja kieruje pracownika do pracodawcy 
użytkownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego, który następnie 
kieruje tymczasowo tego pracownika do pracy na terytorium innego państw a członkowskiego;”;  
3) w art.  4: 
a) ust. 1  otrzymuje brzmienie:  
„1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi, do upływu 
okresu 12  miesięcy delegowania, warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż wynikające z  przepis ów ustawy 
z dnia 26  czerwca 1974  r. – Kodeks pracy (Dz.  U. z 2020 r. poz.  1320), zwanej dalej „Kodeksem pracy”, oraz 
innych przep isów regulujących prawa i  obowiązki pracowników.”,  
b) w ust.  2: 
– pkt 3  otrzymuje brzmienie:  
„3) wynagrodzenia za pracę;”,  
– uchyla się pkt  4, 
– w pkt  8 wyrazy „ustawy z  dnia 26  czerwca 1974  r. – Kodeks pracy” zastępuje się wyrazami „Kodeksu pracy”,  
– uchyla się pkt  9, 
– dodaje się pkt  10 w  brzmieniu:  
„10) należności na pokrycie kosztów związanych z  podróżą służbową z  miejsca pracy na terytorium Rzeczy -
pospolitej  Polskiej, do którego pracownik został delegowany, do innego miejsca pracy na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej lub poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.”,  
c) dodaje się ust.  3–6 w brzmieniu:  
„3. Ustalając wynagrodzenie za pracę, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 3, bierze się pod uwagę wszystkie 
obowiązkowe składniki wynagrodzenia wynikające z  przepisów, o  których mowa w  ust. 1, w  tym dodatek 
za pracę w  godzinach nadliczbowych.  
4. Przy porównywaniu wynag rodzenia wypłacanego pracownikowi delegowanemu i  wynagrodzenia za 
pracę, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 3, porównuje się całkowite kwoty wynagrodzenia brutto, a  nie poszczególne 
składniki wynagrodzeń.  
5. Do wynagrodzenia za pracę, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 3, wlicza się dodatek z  tytułu delegowania 
w części, która nie stanowi zwrotu wydatków faktycznie poniesionych w  związku z  delegowaniem, takich jak 
koszty podróży, wyżywienia i  zakwaterowania. W  przypadku gdy prawo właściwe dla stosunku pracy praco w-
nika d elegowanego na terytorium RP nie określa części dodatku z  tytułu delegowania, która stanowi zwrot w y-
datków fa ktycznie poniesionych w  związku z  delegowaniem, cały dodatek uznaje się za zwrot tych wydatków.  
6. Przepisów ust.  1–5 nie stosuje się do pracodawcy, o  którym mowa w  art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i  lit. b.”; 
  
Dziennik Ustaw  – 3 – Poz. 1423  
 
 4) po art.  4 dodaje się art.  4a–4d w  brzmieniu:  
„Art.  4a. 1. Pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi warunki z a-
trudnienia określone w  art. 4 ust. 1 i 2 przez okres dłuższy niż 12  miesięcy, nieprzekraczający jednak 18  miesięcy od 
dnia rozpoczęcia świadczenia usługi, pod warunkiem złożenia Państwowej Inspekcji Pracy umotywowanego powi a-
domienia, nie później niż do upływu okresu 12  miesięcy tego delegowania.  
2. Umotywowane powiadomienie, o  którym mowa w  ust. 1, zawiera co najmniej:  
1) dane identyfikacyjne pracodawcy, o  których mowa w  art. 24 ust. 3 pkt 1; 
2) datę, w  której upływa okres 12  miesięcy delegowania;  
3) dane pracownika delegowanego na terytorium RP, wob ec którego mają być stosowane warunki zatrudnienia 
określone w  art. 4 ust. 1 i 2, obejmujące jego imię i  nazwisko, datę urodzenia oraz obywatelstwo;  
4) adres miejsca pracy pracownika delegowanego na terytorium RP, o  którym mowa w  pkt 3; 
5) umotywowanie pot rzeby świadczenia usługi po upływie okresu 12  miesięcy delegowania.  
3. Umotywowane powiadomienie, o  którym mowa w  ust. 1, składa się w  języku polskim lub w  języku angie l-
skim w  formie pisemnej, w  postaci papierowej albo elektronicznej, w  tym za pośrednictwe m Punktu Informacji dla 
Przedsiębiorcy, o  którym mowa w  dziale III ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. o Centralnej Ewidencji i  Informacji o Dzia-
łalności  Gospodarczej i  Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz.  U. z 2019  r. poz.  1291, 1495 i  1649).  
Art. 4b. 1. W przypadku gdy okres delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przekracza  
12 miesięcy, a  w przypadku złożenia Państwowej Inspekcji Pracy umotywowanego powiadomienia, o  którym mowa 
w art. 4a ust.  1, przekracza 18  miesięcy, pracodawca d elegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu 
pracownikowi, oprócz warunków zatrudnienia określonych w  art. 4 ust. 1 i 2, także inne warunki zatrudnienia nie 
mniej korzystne niż wynikające z  przepisów Kodeksu pracy oraz innych przepisów regulujący ch prawa i  obowiązki 
pracowników.  
2. Warunki zatrudnienia, o  których mowa w  ust. 1, nie obejmują:  
1) zasad i  trybu:  
a) zawierania i  rozwiązywania umów o  pracę,  
b) stosowania klauzul o  zakazie konkurencji;  
2) pracowniczych programów emerytalnych oraz pracowniczych planów kapitałowych.  
Art. 4c. 1. Przy obliczaniu okresów delegowania, o  których mowa w  art. 4 ust. 1, art.  4a ust.  1 i art. 4b ust.  1, 
sumuje się okres delegowania wszystkich pracowników delegowanych na terytorium RP kolejno przez danego prac o-
dawcę  delegującego pracownika na terytorium RP do wykonywania tego samego zadania w  tym samym miejscu.  
2. Dokonując oceny, czy dochodzi do wykonywania tego samego zadania w  tym samym miejscu, bierze się 
pod uwagę w  szczególności tożsamość świadczonej usługi, wykonywaną pracę oraz adres albo adresy miejsca jej 
wykonywania.  
Art. 4d. 1. Pracodawca, o  którym mowa w  art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i  lit. b, zapewnia pracownikowi delegow a-
nemu  na terytorium RP – w okresie wykonywania przez niego pracy na rz ecz pracodawcy użytkownika, do którego 
został skierowany – warunki pracy i  inne warunki zatrudnienia nie mniej korzystne niż przysługujące pracownikom 
tymczasowym zgodnie z  przepisami o  zatrudnianiu pracowników tymczasowych.  
2. Warunki pracy i  inne warunki  zatrudnienia, o  których mowa w  ust. 1, mogą wynikać z  przepisów, o  których 
mowa w  art. 4 ust. 1, a także z  postanowień układów zbiorowych pracy i  innych opartych na ustawie porozumień 
zbiorowych, regulaminów i  statutów określających prawa i  obowiązki stro n stosunku pracy, o  których mowa w  art. 9 
Kodeksu pracy.  
3. Pracodawca, o  którym mowa w  art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie i  lit. b, zapewnia pracownikowi delegowanemu 
na terytorium RP także warunki zakwaterowania, jeżeli są one zapewniane pracownikom znajd ującym się z  dala od 
ich normalnego miejsca pracy na podstawie postanowień układów zbiorowych pracy i  innych opartych na ustawie 
porozumień zbiorowych, regulaminów i  statutów określających prawa i  obowiązki stron stosunku pracy, o  których 
mowa w  art. 9 Kodeksu pracy.”;  
5) w art.  5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:  
„1. Do pracownika delegowanego na terytorium RP nie stosuje się warunków zatrudnienia dotyczących w y-
miaru urlopu wypoczynkowego oraz wynagrodzenia za pracę, jeżeli zgodnie z  posiadanymi kwalifikacjami w ykon u-
je on na danym stanowisku – przez okres nie dłuższy niż 8  dni w  ciągu roku, poczynając od dnia rozpoczęcia pracy 
na danym stanowisku – wstępne prace montażowe lub instalacyjne przewidziane w  umowie zawartej przez prac o-
dawcę delegującego pracownika na terytorium RP z  podmiotem prowadzącym działalność na tym terytorium, kt ó-
rych wykonanie jest niezbędne do korzystania z  dostarczonych wyrobów.”;  
  
Dziennik Ustaw  – 4 – Poz. 1423  
 
 6) w art.  7 ust. 1 otrzymuje brzmienie:  
„1. Wykonawca powierzający wykonanie prac określonych w  art. 5 ust. 2 pracodawcy delegującemu praco w-
nika na terytorium RP ponosi wobec pracownika delegowanego na terytorium RP odpowiedzialność solidarną z  tym 
pracodawcą za jego zobowiązania powstałe w  trakcie wykonywania tych prac z  tytułu zaległego wynagrodzenia za 
każdy mies iąc do wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, o  którym mowa w  przepisach o  minimalnym 
wynagrodzeniu za pracę, oraz wynagrodzenia i  dodatku za pracę w  godzinach nadliczbowych.”;  
7) art. 8  otrzymuje brzmienie:  
„Art.  8. 1. W  przypadku dochowania należy tej staranności przez wykonawcę, o  którym mowa w  art. 7 ust. 1, 
polegającej na przekazaniu pracodawcy delegującemu pracownika na terytorium RP pisemnej informacji o  waru n-
kach zatrudnienia, o  których mowa w  art. 4 ust. 2 lub art.  4b albo art.  4d, oraz odebr aniu od niego potwierdzenia zł o-
żenia oświadczenia, o  którym mowa w  art. 24 ust. 3, wykonawca ten nie ponosi odpowiedzialności solidarnej.  
2. Przekazanie pisemnej informacji, o  której mowa w  ust. 1, może nastąpić przez pisemne wskazanie strony 
internetowej,  o której mowa w  art. 13 ust. 1 − w zakresie informacji o  warunkach zatrudnienia zamieszczonych na tej 
stronie, zgodnie z  art. 13 ust. 1 pkt 1 albo 1a. W  przypadku wskazania strony internetowej w  zakresie informacji, 
o której mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1a, wykonawca przekazuje pracodawcy, o  którym mowa w  art. 3 pkt 4 lit. a tiret 
trzecie, dodatkowo pisemną informację o  warunkach zatrudnienia, o  których mowa w  art. 4d ust.  2 i 3, wynikających 
z postanowień układów zbiorowych pracy i  innych opartych na ustawie  porozumień zbiorowych, regulaminów 
i statutów określających prawa i  obowiązki stron stosunku pracy, o  których mowa w  art. 9 Kodeksu pracy.”;  
8) w art.  9: 
a) w ust.  2: 
− pkt 1  otrzymuje brzmienie:  
„1) udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o  warunkach zatrudnienia, o  których mowa w  art. 4 
ust. 2 lub art.  4b, oraz o  zakresie ich stosowania do pracownika delegowanego na terytorium RP;”,  
− po pkt  1 dodaje się pkt  1a w  brzmieniu:  
„1a) udzielanie, na wniosek zainteresowanego, informacji o  warunkach zatrudnienia, o  których mowa 
w art. 4d, oraz o  zakresie ich stosowania do pracownika delegowanego na terytorium RP, z  wyjątkiem 
warunków zatrudnienia oraz warunków zakwaterowania określonych w  postanowieniach układów 
zbiorowych pracy i  innych opartych na u stawie porozumień zbiorowych, regulaminów i  statutów okreś -
lających  prawa i  obowiązki stron stosunku pracy, o  których mowa w  art. 9 Kodeksu pracy;”,  
− po pkt  2 dodaje się pkt  2a w  brzmieniu:  
„2a) przyjmowanie umotywowanego powiadomienia, o  którym mowa w  art. 4a;”,  
− w pkt  4 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:  
„współpraca z  właściwymi organami innych państw członkowskich dotycząca delegowania pracowników 
oraz zwalczania nadużyć lub reagowania na przypadki nielegalnej działalności związanych z  delegowaniem 
pracowników, polegająca w  szczególności na:”,  
b) po ust.  3 dodaje się ust.  3a w  brzmieniu:  
„3a. Państwowa Inspekcja Pracy informuje Komisję Europejską o  każdym przypadku powtarzających się 
opóźnień w  udzielaniu informacji, o  których mowa w  ust. 2 pkt 4 lit. c, dotyczących delegowania pracowników 
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w  szczególności za pośrednictwe m systemu wymiany informacji 
na rynku wewnętrznym, o  którym mowa w  ust. 3.”; 
9) w art.  12: 
a) po ust.  2 dodaje się ust.  2a w  brzmieni u: 
„2a. Państwowa Inspekcja Pracy ma prawo występować do podmiotów, o  których mowa w  ust. 1 i 2, 
z żądaniem albo z  wnioskiem o  udzielenie niezbędnych informacji dotyczących delegowania pracownika z  tery-
torium Rzeczypospolitej Polskiej, także w  przypadku po dejrzenia naruszenia przepisów państwa członkowski e-
go, do którego skierowany został pracownik delegowany z  terytorium RP.”,  
b) w ust.  3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:  
„Wnioski, o  których mowa w  ust. 2 i 2a, kierowane do Zakładu Ubezpieczeń  Społecznych zawierają:”;  
  
Dziennik Ustaw  – 5 – Poz. 1423  
 
 10) w art.  13: 
a) w ust.  1: 
– pkt 1  otrzymuje brzmienie:  
„1) warunków zatrudnienia, o  których mowa w  art. 4 ust. 2 i art. 4b, ze wskazaniem, w  zakresie wynagr o-
dzenia za pracę, wszystkich obowiązkowych składników takiego wynagrodze nia, oraz zakresu ich st o-
sowania do pracownika delegowanego na terytorium RP;”,  
– po pkt  1 dodaje się pkt  1a w  brzmieniu:  
„1a) warunków zatrudnienia, o  których mowa w  art. 4d, z  wyjątkiem warunków zatrudnienia oraz waru n-
ków zakwaterowania określonych w  postanowieniach układów zbiorowych pracy i  innych opartych na 
ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i  statutów określających prawa i  obowiązki stron st o-
sunku pracy, o  których mowa w  art. 9 Kodeksu pracy;”,  
b) po ust.  3 dodaje się ust.  3a w  brzmieniu:  
„3a. Strona internetowa, o  której mowa w  ust. 1, jest prowadzona w  sposób zapewniający przejrzystość 
i dokładność zawartych na niej informacji oraz aktualizowana bez zbędnej zwłoki.”;  
11) w art.  14 dodaje się ust.  6 w brzmieniu:  
„6. W przypadku gdy w  wyniku c ałościowej oceny przeprowadzonej na podstawie ust.  1–5 zostanie ustalone, 
że w  sposób niedozwolony stworzono pozory delegowania, stosuje się prawo właściwe, jednak nie może to prow a-
dzić do objęcia pracownika warunkami zatrudnienia mniej korzystnymi niż te,  które mają zastosowanie do praco w-
ników delegowanych na terytorium RP.”;  
12) w art.  15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:  
„1. Państwowa Inspekcja Pracy kontroluje warunki zatrudnienia pracowników delegowanych na terytorium RP , 
o których mowa w  art. 4 ust. 2, z zastrzeżeniem art.  5, art.  4b oraz art.  4d, spełnienie przez pracodawcę delegującego 
pracownika na terytorium RP obowiązków, o  których mowa w  art. 24 ust. 3–5 oraz art.  25, a  także spełnienie przez 
pracodawcę użytkownika obowiązków, o  których mowa w  rozdzial e 5a.”;  
13) w art.  24 w  ust. 5 wyrazy „o których mowa w  ust. 3 pkt 1, 6 i  7 oraz ust.  4” zastępuje się wyrazami „o których mowa 
w ust. 3 i 4”; 
14) w art.  25 w  ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:  
„3) dokumentów określających wysokość wynagrodzenia pracownika delegowanego na terytorium RP, na podst a-
wie których składniki wynagrodzenia są łatwo identyfikowalne zgodnie z  właściwym prawem, wraz z  wyso -
kością dokonanych odliczeń zgodnie z  właściwym prawem oraz dowodów wypłaty pracownikowi wynagr o-
dzenia lub ich kopii .”; 
15) po rozdziale 5  dodaje się rozdział 5a w  brzmieniu:  
„Rozdział 5a  
Obowiązki pracodawcy użytkownika, do którego skierowany został do pracy pracownik z  innego państwa 
członkowskiego lub który kieruje pracownika do pracy w  innym państwie członkowskim  
Art. 25a. Pracodawca użytkownik przekazuje pracodawcy, o  którym mowa w  art. 3 pkt 4 lit. a tiret trzecie,  
pisemną informację o  stronie internetowej, o  której mowa w  art. 13 ust. 1, w zakresie informacji zamieszczonych na 
tej stronie, zgodnie z  art. 13 ust. 1 pkt 1a, oraz pisemną informację o  warunkach zatrudn ienia, o  których mowa w  art. 4d 
ust. 2 i 3, wynikających z  postanowień układów zbiorowych pracy i  innych opartych na ustawie poroz umień zbior o-
wych, regulaminów i  statutów określających prawa i  obowiązki s tron stosunku pracy, o  których mowa w  art. 9 Kodeksu  
pracy.  
Art. 25b. 1. Pracodawca użytkownik w  rozumieniu przepisów o  zatrudnianiu pracowników tymczasowych, do 
którego został skierowany pracownik przez pracodawcę, o  którym mowa w  art. 3 pkt 5 lit. b, inf ormuje tego prac o-
dawcę o  zamiarze skierowania tego pracownika do pracy w  innym państwie członkowskim – co najmniej 15  dni rob o-
czych  przed planowanym skierowaniem.  
2. Pracodawca użytkownik informuje podmiot, który jako agencja pracy tymczasowej albo agencja  wynajm u-
jąca personel, skierował do tego pracodawcy osobę pozostającą pracownikiem tego podmiotu przez cały okres ski e-
rowania i  który ma siedzibę oraz prowadzi znaczną działalność gospodarczą w  innym państwie członkowskim, 
o zamiarze skierowania tego praco wnika do pracy w  innym państwie członkowskim – co najmniej 15  dni roboczych 
przed planowanym skierowaniem.”;  
  
Dziennik Ustaw  – 6 – Poz. 1423  
 
 16) po art.  28 dodaje się art.  28a i  art. 28b w  brzmieniu:  
„Art.  28a. Kto, będąc pracodawcą użytkownikiem nie przekazuje pracodawcy, o  którym mowa w art. 3 pkt 4 
lit. a tiret trzecie, informacji, o  których mowa w  art. 25a, podlega karze grzywny od 1000  do 30  000 zł. 
Art. 28b. 1. Kto, będąc pracodawcą użytkownikiem w  rozumieniu przepisów o  zatrudnianiu pracowników 
tymcz asowych, do którego został skier owany pracownik przez pracodawcę, o  którym mowa w  art. 3 pkt 5 lit. b, nie 
informuje w  terminie tego pracodawcy o  zamiarze skierowania tego pracownika do pracy w  innym państwie czło n-
kowskim, zgo dnie z  art. 25b ust.  1, podlega karze grzywny od 1000  do 30  000 zł. 
2. Tej samej karze podlega pracodawca użytkownik, który nie informuje podmiotu, który jako agencja pracy 
tymczasowej albo agencja wynajmująca personel, skierował do tego pracodawcy osobę pozostającą pracownikiem 
tego podmiotu przez cały okres skierow ania i  który ma siedzibę oraz prowadzi znaczną działalność gospodarczą 
w innym państwie członkowskim, o  zamiarze skierowania pracownika do pracy w  innym państwie członkowskim, 
zgodnie z  art. 25b ust.  2.”; 
17) art. 29  otrzymuje brzmienie:  
„Art.  29. Orzekanie w  sprawach o  czyny, o  których mowa w  art. 27–28b, następuje w  trybie przepisów ustawy 
z dnia 24  sierpnia 2001  r. – Kodeks postępowania w  sprawach o  wykroczenia (Dz.  U. z 2020  r. poz.  729 i  956).”.  
Art. 2. W ustawie z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa (Dz.  U. z  2020 r. poz.  1325) w art. 299 w § 3 
po pkt 15 dodaje się pkt  15a w  brzmieniu:  
„15a)  organom Państwowej Inspekcji Pracy – w zakresie niezbędnym do realizacji jej zadań ustawowych, o  których 
mowa w  art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 9a, 14, 14b, 15, 15b –15d ustawy z  dnia 13  kwietnia 2007  r. o Państwowej 
Inspekcji Pracy (Dz.  U. z 2019  r. poz.  1251);”.  
Art. 3. W ustawie z  dnia 24  sierpnia 2001  r. – Kodeks postępowania w  sprawach o  wykroczenia (Dz.  U. z 2020  r. 
poz. 729 i  956) w art. 17 § 2 otrzymuje brzmienie:  
„§ 2. W sprawach o  wykroczenia przeciwko prawom pracownika określonych w  Kodeksie pracy, w  sprawach 
o wykroczenia określonych w  art. 27–27b ustawy z  dnia 9  lipca 2003  r. o zatrudnianiu pracowników tymczasowych 
(Dz. U. z  2019 r. poz.  1563), w  sprawach o  wykroczenia określonych w  art. 119–123 ustawy z  dnia 20  kwietnia 
2004  r. o promocji zatrudnienia i  instytucjach rynku pracy (Dz.  U. z 2020 r. poz.  1409), w sprawach o  wykroczenia 
określonych w  art. 27–28b usta wy z  dnia 10  czerwca 2016  r. o delegowaniu pracowników w  ramach świadczenia 
usług (Dz.  U. z 2018  r. poz.  2206  oraz z 2020 r.  poz. 1423 ), w sprawach o  wykroczenie określone w  art. 8e ustawy 
z dnia 10  października 2002  r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.  U. z 2018  r. poz.  2177 oraz z  2019  r. 
poz. 1564), w sprawach o  wykroczenia określonych w  art. 10 ustawy z  dnia 10  stycznia 2018  r. o ograniczeniu handlu 
w niedziele  i święta oraz w  niektóre inne dni (Dz.  U. z 2019  r. poz.  466), a  także w  sprawach o  inne wykroczenia 
związane z  wykonywaniem pracy zarobkowej, jeżeli ustawa tak stanowi, oskarżycielem publicznym jest inspektor 
pracy.”.  
Art. 4. W ustawie z  dnia 2  marca 2020  r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z  zapobieganiem, przeciwdzi a-
łaniem i  zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.  U. poz.  374, 
z późn. zm.3)) wprowadza się następujące zmiany:  
1) w art.  3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:  
„1. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszoneg o z powodu 
COVID-19, oraz w  okresie 3  miesięcy po ich odwołaniu, w  celu przeciwdziałania COVID -19 pracodawca może p o-
lecić pr acownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w  umowie o  pracę, poza miejscem jej st a-
łego wyk onywania (praca zdalna ).”; 
2) po art.  4e dodaje się art.  4f w brzmieniu:  
„Art.  4f. 1. W  okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii pracodawca prowadzący 
jednostkę organizacyjną pomocy społecznej świadczącą usługi całodobowo, o  której mowa w  ustawie z  dnia 
12 marca 2004  r. o pomocy społecznej, w  celu zapewnienia bezpieczeństwa osobom korzystającym z  usług tych je d-
nostek, ci ągłości opieki i  funkcjonowania, może po uzyskaniu uprzedniej zgody pracowników, na czas określony:  
1) zmienić system lub rozkład cz asu pracy pracowników;  
2) polecić pracownikom świadczenie pracy w  godzinach nadliczbowych w  niezbędnym wymiarze;  
3) polecić pracownikom realizowanie prawa do odpoczynku w  miejscu wyznaczonym przez pracodawcę bez 
możl iwości jego opuszczania;  
4) zawiesić sto sowanie przepisu art.  133 ustawy z  dnia 26  czerwca 1974  r. – Kodeks pracy, przy zachowaniu 
w każdej dobie nieprzerwanego odpoczynku dobowego, o  którym mowa w  art. 132 § 1 tej ustawy.  
                                                           
3) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2020  r. poz. 567, 568, 695, 875, 1086 , 1106  i 1422 . 
  
Dziennik Ustaw  – 7 – Poz. 1423  
 
 2. W przypadkach, o  których mowa w  ust. 1 pkt 3, pracodawca jest obowiąza ny zapewnić pracownikowi z a-
kwat erowanie i  wyżywienie niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb bytowych pracownika poza godz i-
nami świadczenia pracy. Wartość świadczeń polegających na zakwaterowaniu i  wyżywieniu nie podlega wliczeniu 
do po dstawy wymiar u składek na ubezpieczenia społeczne oraz nie stanowi przychodu w  rozumieniu przepisów 
o podatku dochodowym od osób fizycznych.  
3. Przy ustalaniu warunków pracy na zasadach określonych w  ust. 1 nie stosuje się art.  42 ustawy z  dnia 
26 czerwca 1974  r. – Kodeks pracy.”;  
3) w art.  15ga dodaje się ust.  15 w  brzmieniu:  
„15. Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może udzielić dofinansowania, o  którym mowa w  ust. 1, w sto-
sunku do przedsiębiorców, zgodnie z  zasadami udzielania pomocy de minimis, określonymi we właści wych przep i-
sach prawa Unii Europejskiej, dotyczących pomocy de minimis.”;  
4) w art.  15gg dodaje się ust.  28 w  brzmieniu:  
„28. Do zadań dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy należy w  szczególności wydawanie decyzji administr a-
cyjnych o:  
1) odmowie przyznania świadczeń, o  których mowa w  ust. 1 lub środków, o  których mowa w  ust. 2; 
2) obowiązku zwrotu świadczenia w  przypadkach, o  których mowa w  ust. 23.”;  
5) po art.  15zze2 dodaje się art.  15zze3 w brzmieniu:  
„Art.  15zze3. 1. Powiatowy urząd pracy może pozyskiwać  z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przy wykorz y-
staniu systemów teleinformatycznych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw pracy, w  postaci elektr o-
nicznej, dane zgromadzone na koncie płatnika składek lub koncie ubezpieczonego, o  których mowa w  art. 50 ust. 14–16 
ustawy z  dnia 13  października 1998  r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w  celu ustalenia okoliczności, o  których 
mowa w  art. 15zzb ust.  8, ust.  10 pkt 3, 5 i  6 oraz ust.  12, art.  15zzc ust.  6, ust.  8 pkt 3 i ust. 10, art.  15zze ust.  7, 
ust. 9 pkt 2–4 i ust. 11 oraz art.  15zee2 ust. 6, ust.  8 pkt 1–3 i ust. 10. 
2. Wojewódzki urząd pracy może pozyskiwać z  Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przy wykorzystaniu sy s-
temów teleinformatycznych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw pracy, w  postaci elektronicznej, d a-
ne zgromadzone na koncie płatnika składek lub koncie ubezpieczonego, o  których mowa w  art. 50 ust. 14–16 ustawy 
z dnia 13  października 1998  r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w  celu ustalenia lub weryfikacji okoliczności, 
o których mowa w  art. 15g ust.  2–4, 7, 10 i  16–18, art.  15ga ust.  1–3, 5 i  6 i ust. 9 pkt 2 i 3 oraz art.  15gg.  
3. Publiczne służby zatrudnienia w  celu realizacji zadań ustawowych mogą pozyskiwać w  postaci elektronic z-
nej, w  sposób automatyczny, przy wykorzystaniu systemów teleinformatycznych prowadzonych przez ministra właś -
ciwego do spraw pracy, informacje przetwarzane w  Krajowym Rejestrze Sądowym, w  Centralnej Ewidencji i  Infor-
macji o  Działalności Gospodarczej oraz w  Powszechnym Elektronicznym Syste mie Ewidencji Ludności.”;  
6) w art.  31a dodaje się ust.  4 i 5 w brzmieniu:  
„4. Minister właściwy do spraw pracy – dysponent Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych 
może przekazać wojewódzkim urzędom pracy środki na finansowanie kosztów obsługi real izacji rozwiązań przew i-
dzianych dla podmiotów, o  których mowa w  art. 15g ust.  1 i 2, art.  15ga ust.  1 i 5 oraz art.  15gg ust.  1 i 2, w wyso -
kości maksymalnie do 0,5% kwoty przekazanej przez dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracown i-
czych na real izację tych zadań.  
5. Do przekazania środków na koszty obsługi, o  których mowa w  ust. 4, postanowienia art.  27 ust. 3 ustawy 
z dnia 13  lipca 2006  r. o ochronie roszczeń pracowniczych w  razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.  U. z 2020  r. 
poz. 7) w zakresie środków, o  których mowa w  art. 31 ust. 3 tej ustawy, stosuje się odpowiednio.”;  
7) w art.  36 ust. 1 otrzymuje brzmienie:  
„1. Przepisy art.  4–4d, art.  5, art.  6 ust. 1, art.  7b, art.  7d, art.  8, art.  10–11c, art.  12 i art. 12b, art.  13 i art. 14–14b 
i art. 14h tracą moc po upływie 180  dni od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.”.  
Art. 5. W ustawie z  dnia 16  kwietnia 2020  r. o szczególnych instrumentach wsparcia w  związku z  rozprzestrzeni a-
niem się wirusa SARS -CoV -2 (Dz. U. poz.  695, 875, 979 i  1086) w  art. 98 w  ust. 2 w pkt 4 w lit. c kropkę zastępuje się 
przecinkiem i  dodaje się lit.  d w brzmieniu:  
„d) organ administracji publicznej.”.  
Art. 6. W ustawie z  dnia 19  czerwca 2020  r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych prze d-
siębiorcom  dotkniętym skutkami COVID -19 oraz o  uproszczonym postępowaniu o  zatwierdzenie układu w  związku z  wy-
stąpieniem COVID -19 (Dz. U. poz.  1086) uchyla się art.  82. 
  
Dziennik Ustaw  – 8 – Poz. 1423  
 
 Art. 7. 1. Do delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego w  dniu wej ścia w  życie 
niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w  art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
2. W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego w  dniu wejścia w  życie  
niniejszej ustawy wykonawca , o którym mowa w  art. 7 ust. 1 ustawy zmienianej w  art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą 
ustawą, nie ponosi odpowiedzialności solidarnej, o  której mowa w  tym przepisie, również w  przypadku, gdy przed dniem 
wejścia w  życie niniejszej ustawy dochował należyt ej staranności, zgodnie z  art. 8 ustawy zmienianej w  art. 1 w brzmieniu  
dotychczasowym.  
Art. 8. 1. W przypadku delegowania pracownika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej trwającego w  dniu wejścia 
w życie niniejszej ustawy pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu pracownikowi warunki 
zatrudnienia określone w  art. 4 ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w  art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą do upływu 
okresu 18  miesięcy od dnia rozpoczęcia świadczenia usługi; w  takim przypa dku nie stosuje się art.  4a ustawy zmienianej 
w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
2. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1, pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP zapewnia takiemu 
pracownikowi, po upływie okresu 18  miesięcy od dnia rozp oczęcia świadczenia usługi, warunki zatrudnienia określone 
w art. 4b ustawy zmienianej w  art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
Art. 9. 1. Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do przewozów kabotażowych.  
2. Do przewozów kabotażowych stosuje się  przepisy art.  3 pkt 3–5, art.  4, art.  5 ust. 1, art.  7 ust. 1, art.  8, art.  9 ust. 2 
pkt 1 i 4, art.  12 ust. 3, art.  13 ust. 1 pkt 1, art.  15 ust. 1 i art. 29 ustawy zmienianej w  art. 1 w brzmieniu dotychczasowym 
oraz art.  17 § 2 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym.  
Art. 10. 1. W  przypadku złożenia do dnia 30  czerwca 2020  r. wniosku o  zwolnienie z  obowiązku opłacenia należ -
ności z  tytułu składek, o  których mowa w  art. 31zo ustawy zmienianej w  art. 4, w brzmieniu dotychczasowym, zwalnia si ę 
z obowiązku opłacenia należnych składek wykazanych w  deklaracji rozliczeniowej za marzec, kwiecień i  maj 2020  r., 
w wysokości określonej w  art. 31zo, także wówczas, gdy składki te zostały opłacone lub na poczet tych składek Zakład 
Ubezpieczeń Społecznych  zaliczył z  urzędu nienależnie opłacone składki. Opłacone składki lub zaliczone z  urzędu nie -
należnie opłacone składki podlegają zwrotowi na zasadach określonych w  art. 24 ustawy z  dnia 13  października 1998  r. 
o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.  U. z 2020 r. poz.  266, 321, 568, 695 , 875 i 1291 ). 
2. Zwolnieniu z  obowiązku opłacenia, o  którym mowa w  ust. 1, podlegają należne składki wykazane w  deklaracji 
rozliczeniowej za marzec, kwiecień i  maj 2020  r. znane na dzień ponownego rozpatrzenia wniosku o  zwolnienie z opłac e-
nia składek.  
Art. 11. 1. Przesyłki, o  których mowa w  art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy zmienianej w  art. 5, niedoręczone przed dniem  
wejścia w  życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14  dni od dnia wejścia w  życie niniejszej us tawy.  
2. Przepisu ust.  1 nie stosuje się jeżeli przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy operator pocztowy w  rozumi e-
niu ustawy z  dnia 23  listopada 2012  r. – Prawo pocztowe (Dz.  U. z 2020  r. poz.  1041) dokonał zwrotu przesyłki, a  organ 
administracji pu blicznej ponownie wysłał pismo podlegające doręczeniu za potwierdzeniem odbioru.  
Art. 12. 1. Do obliczenia na rok 2021  kwoty wydatków zgodnie z  art. 112aa ust.  1 lub art.  112d ust.  3 i 4 ustawy 
z dnia 27  sierpnia 2009  r. o finansach publicznych (Dz.  U. z 2019 r. poz.  869, z  późn. zm.4)), prognozowaną kwotę w y-
datków w  projekcie ustawy budżetowej na rok 2021  przedłożonym Sejmowi, o  której mowa w  art. 112aa ust.  3 pkt 1 tej 
ustawy, pomniejsza się o  prognozowane na ten rok wydatki jednostek samorządu terytorial nego oraz ich związków, 
o których mowa w  art. 236 ust. 4 tej ustawy.  
2. Do wydatków, dla których ustanowiono nieprzekraczalny limit wydatków, obliczony zgodnie z  art. 112aa ust.  3 
lub art.  112d ust.  5 ustawy z  dnia 27  sierpnia 2009  r. o finansach publiczny ch, na rok 2021  nie wlicza się:  
1) planowanych w  projekcie ustawy budżetowej na rok 2021  przedłożonym Sejmowi wydatków budżetu państwa, 
o których mowa w  art. 124 ust. 4 ustawy z  dnia 27  sierpnia 2009  r. o finansach publicznych, oraz wydatków inwestycy j-
nych  z przeznaczeniem na realizację programów finansowanych z  udziałem środków, o  których mowa w  art. 5 ust. 1 
pkt 2 tej ustawy;  
2) planowanych na rok 2021  wydatków inwestycyjnych ujętych w  projektach planów finansowych funduszy utworz o-
nych, powierzonych lub p rzekazanych Bankowi Gospodarstwa Krajowego na podstawie odrębnych ustaw.  
                                                           
4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2019  r. poz.  1622, 1649, 202 0 i 2473 oraz z  2020  r. 
poz. 284, 374, 568, 695 i  1175.  
  
Dziennik Ustaw  – 9 – Poz. 1423  
 
 Art. 13. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 4  pkt 1 i 7, które wchodzą w  życie z  dniem 5  września 2020  r.; 
2) art. 4  pkt 2, który wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
3) art. 4  pkt 3–5, które wchodzą w  życie z  dniem 1  września 2020  r.; 
4) art. 4  pkt 6, który wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia, z  mocą od dnia 31  marca 2020  r.; 
5) art. 5, art.  6 oraz art.  11, które wchodzą w  życie z  dniem ogłoszenia;  
6) art. 10, który wchodzi w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia.  
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Duda