©Kancelaria Sejmu     s. 1/68 
   
2022 -06-23 
  
 
U S T AWA  
z dnia 16  marca 1995  r. 
o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki stosuje się:  
1) postanowienia następujących umów międzynarodowych, wraz ze zmianami 
obowiązującymi od daty ich wejścia w  życie w  stosunku do Rzeczypospoli tej 
Polskiej, podanymi do publicznej wiadomości we właściwy sposób:  
a) Międzynarodowej konwencji o  zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez 
statki, 1973  r., sporządzonej w  Londynie dnia 2  listopada 1973  r., 
zmienionej Protokołem uzupełniającym sporządzonym w  Londynie dnia 
17 lutego 1978  r. ( Dz. U. z  1987  r. poz.  101) oraz Pr otokołem 
                                                 
1) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywy:  
1) dyrektywę Rady 1999/32/WE z  dnia 26  kwietnia 1999  r. odnoszącą się do redukcji zawartości 
siarki w  niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającą dyrektywę 93/12/EWG (Dz. Urz. WE 
L 121 z 11.05.1999, str. 13, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13,  t. 24, 
str. 17);  
 [2) dyrektywę  Parlamentu Europejskiego i  Rady 2000/59/WE z  dnia 27  listopada 2000  r. 
w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez  statki i  pozostałości 
ładunku (Dz. Urz. WE L  332 z 28.12.2000, str. 81, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie 
specjalne, rozdz. 7, t.  5, str. 358); ] 
 <2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2019/883 z  dnia 17  kwietnia 2019  r. 
w sprawie porto wych urządzeń do odbioru odpadów ze statków, zmieniającą dyrektywę 
2010/65/UE i  uchylającą dyrektywę 2000/59/WE (Dz.  Urz. UE  L 151 z  07.06.2019, 
str. 116); >   
3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/15/WE z  dnia 23  kwietnia 2009  r. w sprawie 
wspó lnych reguł i  norm dotyczących organizacji dokonujących inspekcji i  przeglądów na 
statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich (Dz. Urz. UE L 131  z 28.05.2009, 
str. 47);  
4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/16/WE z  dnia 23  kwietni a 2009  r. w sprawie 
kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (Dz. Urz. UE L 131  z 28.05.2009, str. 57, z  późn. 
zm.);  
5) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2012/33/UE z  dnia 21  listopada 2012  r. 
zmieniającą dyrektywę Rady 1999/32/WE w  zakresie za wartości siarki w  paliwach 
żeglugowych (Dz. Urz. UE L  327 z 27.11.2012, str. 1).  Opracowano na 
podstawie: t.j. 
Dz. U. z 2020 r. 
poz. 1955 , z 2022 
r. poz. 1250 . 
Nowe brzmienie 
pkt 2 w 
odnośniku do 
ustawy wejdzie w 
życie z dn. 
14.09.2022 r. (Dz. 
U. z 2022 r. poz. 
1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 2/68 
   
2022 -06-23 
 uzupełniającym sporządzonym w  Londynie dnia 26  września 1997  r. 
(Dz. U. z 2005  r. poz.  1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL”,  
b) Konwencji o  ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, 
sporządzonej w  Helsinkach dnia 9  kwietnia 1992  r. (Dz. U. z  2000  r. 
poz. 346), zwanej dalej „Konwencją Helsińską 1992”,  
c) Konwencji o  zapobieganiu zanieczyszczaniu mórz przez zatapianie 
odpadów i  innych substancji, sporządzonej w Moskwie, Waszyngtonie, 
Londynie i  Meksyku dnia 29  grudnia 1972  r. (Dz.  U. z 1984  r. poz.  46 oraz 
z 1997 r. poz. 300), zwanej dalej „Konwencją o  zatapianiu”,  
d) Międzynarodowej konwencji w  sprawie kontroli szkodliwych systemów 
przeciwporostowych na statkach, podpisanej w  Londynie dnia 
5 października 2001  r. (Dz.  U. z  2008  r. poz. 851), zwanej dalej 
„Konwencją AFS”,  
e) Międzynarodowej konwencji o  kontroli i  postępowaniu ze statkowymi 
wodami balastowymi i  osadami, 2004, sporządzonej w  dniu 13  lutego 
2004  r. w Londynie, zwanej dalej „Konwencją BWM”;  
1a) odpowiednio przepisy art. 20 i art. 39 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o 
substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych 
gazach cieplarnianych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2158 oraz z 2020 r. poz. 284), w 
zakresie eksploatacji na statkach urządzeń chłodniczych, kli matyzacyjnych, 
rozdzielnic elektrycznych oraz systemów ochrony przeciwpożarowej i gaśnic 
zawierających substancje kontrolowane, fluorowane gazy cieplarniane lub 
pozostałe fluorowane gazy cieplarniane, w przypadku gdy niniejsza ustawa nie 
stanowi inaczej;  
2) przepisy niniejszej ustawy.  
Art. 2. 1. Z zastrzeżeniem ust.  2 i 3, przepisy ustawy stosuje się do:  
1) statków znajdujących się w  polskich obszarach morskich;  
2) statków o  polskiej przynależności znajdujących się poza granicami polskich 
obszarów morskich.  
2. Postanowienia umów międzynarodowych, o  których mowa  w art. 1, stosuje 
się na polskich obszarach morskich również do statków o  przynależności do państwa 
niebędącego stroną którejkolwiek z  nich; jednakże postanowienia tych konwencji 
©Kancelaria Sejmu     s. 3/68 
   
2022 -06-23 
 będą stosowane do tak ich statków tylko w  zakresie, w  jakim jest to niezbędne do 
zapewnienia, że statki te nie spowodują zanieczyszczenia.  
3. Rada Ministrów może, w  drodze rozporządzenia, poddać wszystkim lub 
niektórym przepisom ustawy jednostki pływające Marynarki Wojennej, St raży 
Granicznej i  Policji oraz statki pełniące specjalną służbę państwową i  inne statki 
nieobjęte umowami międzynarodowymi wymienionymi w  art. 1. 
Art. 3. Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której 
Rzeczpospolita Polska jest stron ą, stanowi inaczej.  
Art. 4. W rozumieniu niniejszej ustawy:  
1) statek – oznacza urządzenie pływające używane w  środowisku morskim, w  tym 
również wodoloty, poduszk owce, statki podwodne,  <statki rybackie, 
rekreacyjne jednostki pływające, >  oraz umocowane i  pływające platformy 
wiertnicze, chyba że powołane w  ustawie umowy międzynarodowe stanowią 
inaczej;  
1a) statek rybacki – oznacza statek wyposażony lub wykorzystywan y handlowo do 
łowienia ryb lub innych żyjących w  morzu organizmów;  
1b) statek sportowy – oznacza statek bez względu na napęd, wykorzystywany 
w celach sportowych lub rekreacyjnych;  
2) armator – oznacza osobę, która przy użyciu własnego lub cudzego statku 
prowadzi działalność w  środowisku morskim we własnym imieniu;  
3) kapitan – oznacza osobę kierującą pracą na statku;  
4) substancja kontrolowana – oznacza substancję kontrolowaną w rozumieniu art. 3 
pkt 4 rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z 
dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających  warstwę ozonową 
(Dz. Urz. UE L 286 z 31.10.2009, str. 1, z późn. zm.);  
5) paliwo żeglugowe – oznacza każde ropopochodne paliwo płynne przeznaczone 
do użycia lub używane na statku, w  tym paliwo określone normą przenoszącą 
normę ISO 8217;  
6) zanieczyszczenie – oznacza jakąkolwiek emisję lub zrzut ze statku substancji, 
energii, lub wprowadzenie szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów do 
morza lub atmosfery, podlegających kontroli na po dstawie niniejszej ustawy, 
które mogą spowodować pogorszenie stanu środowiska lub powstanie Zmiana w pkt 1 w 
art. 4 wejdzie w 
życie z dn. 
14.09.2022 r. (Dz. 
U. z 2022 r. poz. 
1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 4/68 
   
2022 -06-23 
 niebezpieczeństwa dla zdrowia ludzkiego albo zagrożenie dla żywych zasobów 
i życia w  morzu, pogarszać walory rekreacyjne lub też utrudniać inne zgodne 
z prawem użyt kowanie morza;  
7) fluorowane gazy cieplarniane – oznaczają fluorowane gazy cieplarniane w 
rozumie niu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 
nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych  gazów ciep -
larnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (Dz. Urz. UE L 150 z 
20.05.2014, str. 195,  z późn. zm.2)); 
8) system obiegu paliwa na statku – oznacza system dystrybucji, filtracji i 
oczyszczania paliwa, a także dostarczania  paliwa ze zbiorników paliwowych do 
urządzeń spalania paliwa;  
9) THETIS -EU – oznacza unijny system informacji, opracowany i obsługiwany 
przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa  Morskiego, zwaną dalej „EMSA ”, 
będący platformą do raportowania i wymiany informacji  o wynikach kontroli 
przeprowadzanych zgodnie z przepisami: niniejszej ustawy,  [ustawy z dnia 12 
września 2002 r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz 
pozostałości ładunkowych ze stat ków (Dz. U. z 2020 r. poz. 1344) ] <ustawy 
z dnia 12  maja 2022  r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze 
statków (Dz.  U. poz.  1250) >, decyzji wykonawczej Komisji  (UE) 2015/253 z 
dnia 16 lutego 2015 r. ustanawiającej zasady dotyczące pobierania próbe k i 
sprawozdawczości na  podstawie dyrektywy Rady 1999/32/WE w zakresie 
zawartości siarki w paliwach żeglugowych (Dz. Urz.  UE L 41 z 17.02.2015, str. 
55), zwanej dalej „decyzją 2015/253 ”, oraz rozporządzenia Parlamentu 
Europejskiego  i Rady (UE) 2015/757 z d nia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie 
monitorowania, raportowania i weryfikacji  emisji dwutlenku węgla z transportu 
morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE (Dz. Urz. UE L 123 z 
19.05.2015 , str. 55, z późn. zm.3)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/757”, 
wykorzystującą informacje z systemów SafeSeaNet;  
                                                 
2) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 297 z 15.10.2014, str. 
42. 
3) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 320 z 26.11.2016, str. 
1. Zmiana w pkt 9 w 
art. 4 wejdzie w 
życie z dn. 
14.09.2022 r. (Dz. 
U. z 2022 r. poz. 
1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 5/68 
   
2022 -06-23 
 10) wody balastowe – oznaczają wody wraz z  zawiesiną pobrane przez statek w  celu 
kontrolowania prze głębienia, przechyłu, zanurzenia, stateczności lub naprężeń 
statku;  
11) osady – oznaczają materię wytrąconą w wodach balastowych statku;  
12) postępowanie z  wodami balastowymi – oznacza procesy mechaniczne, fizyczne, 
chemiczne i  biologiczne stosowane pojedynczo bądź w  kombinacjach w  celu 
usunięcia, unieszkodliwienia lub uniknięcia poboru bądź zrzutu szkodliwych 
organizmów wodnych i  patogenów w  wodach balastowych i  osadach;  
13) szkodliwe organizmy wodne i  patogeny – oznaczają organizmy wodne 
i patogeny, które po wprowadzeniu do morza, wliczając w  to ujścia rzek lub do 
cieków wody słodkiej, mogą stwarzać zagrożenie dla środowiska , zdrowia 
ludzkiego, mienia lub zasobów, niekorzystnie wpływać na różnorodność 
biologiczną lub utrudniać inne zgodne z  prawe m sposoby wykorzystywania 
morza;  
<14) port lub przystań morska – oznacza port lub przystań morską w  rozumieniu 
art. 2 pkt 2 ustawy z  dnia 20  grudnia 1996  r. o  portach i  przystaniach 
morskich (Dz.  U. z  2021  r. poz.  491 i  1873) oraz przystań plażową 
w rozumieniu art.  2 pkt 2a tej u stawy, z  uwzględnieniem kotwicowisk 
wchodzących w  skład ich infrastruktury;  
15) odpady ze statków – oznacza odpady ze statków w  rozumieniu art.  5 pkt 5 
ustawy z  dnia 12  maja 2022  r. o portowych urządzeniach do odbioru 
odpadów ze statków;  
16) portowe urządz enia do odbioru odpadów ze statków – oznacza portowe 
urządzenia do odbioru odpadów ze statków w  rozumieniu art.  5 pkt 9 
ustawy z  dnia 12  maja 2022  r. o portowych urządzeniach do odbioru 
odpadów ze statków;  
17) rekreacyjna jednostka pływająca – oznacza stat ek o  długości kadłuba 
wynoszącej 2,5  m lub większej, bez względu na jego napęd, wykorzystywany 
w celach sportowych lub rekreacyjnych;  
18) dostateczna pojemność magazynowania – oznacza wystarczającą ilość 
miejsca do przechowywania odpadów ze statków na stat ku od wypłynięcia 
z portu lub przystani morskiej do zawinięcia do następnego portu lub Dodane pkt 14 -24 
w art. 4 wejdą w 
życie z dn. 
14.09.2022 r. (Dz. 
U. z 2022 r. poz.  
1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 6/68 
   
2022 -06-23 
 przystani morskiej, z  uwzględnieniem odpadów ze statków, które 
prawdopodobnie zostaną wytworzone podczas rejsu;  
19) ustalony harmonogram podróży – oznacza ruch oparty o  opublikowany lub 
planowany rozkład wypłynięć i  wpłynięć statku do określonych portów lub 
przystani morskich albo odcinki podróży o  charakterze cyklicznym;  
20) regularne zawinięcia do portów lub przystani morskich – oznacza 
powtarzające się podróże tego sam ego statku o  stałym charakterze między 
określonymi portami lub przystaniami morskimi albo serię rejsów z  i do 
tego samego portu lub przystani morskiej bez pośrednich zawinięć;  
21) częste zawinięcia do portów lub przystani morskich – oznacza zawinięcia 
statku w  tym samym porcie lub przystani morskiej co najmniej raz na dwa 
tygodnie;  
22) Krajowy Pojedynczy Punkt Kontaktowy – oznacza Krajowy Pojedynczy 
Punkt Kontaktowy, o  którym mowa w  art. 91 ust. 1a ustawy z  dnia 
18 sierpnia 2011  r. o bezpieczeństwie morskim (Dz.  U. z 2022  r. poz.  515);  
23) Narodowy System SafeSeaNet – Narodowy System Monitorowania Ruchu 
Statków i  Przekazywa nia Informacji, o  którym mowa w  art. 91 ust. 1 
ustawy z  dnia 18  sierpnia 2011  r. o bezpieczeństwie morskim;  
24) GISIS – oznacza Światowy Zintegrowany System Informacji Żeglugowej 
ustanowiony przez Międzynarodową Organizację Morską. >  
Rozdział 2  
Zanieczyszc zenia ze statków oraz inspekcja statku  
Art. 5. Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza związanemu z  uprawianiem 
żeglugi lub prowadzeniem innej działalności morskiej przez statki stosuje się 
postanowienia Konwencji MARPOL, Konwencji o  zatapianiu, Konwencji A FS, 
Konwencji BWM, a  na Morzu Bałtyckim – również postanowienia Konwencji 
Helsińskiej 1992.  
Art. 6. Statek nie może być używany do żeglugi morskiej lub innej działalności 
na morzu, jeżeli nie odpowiada  
wymaganiom w  zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu m orza, określonym:  
1) dla statków objętych Konwencją MARPOL – w postanowieniach tej Konwencji;  
©Kancelaria Sejmu     s. 7/68 
   
2022 -06-23 
 2) dla innych jednostek – w przepisach ustawy lub przepisach wydanych na jej 
podstawie;  
3) dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (W E) 
nr 1005/2009 z dnia 16 września 2009 r.  w sprawie substancji zubożających 
warstwę ozonową − w przepisach tego rozporządzenia;  
4) dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  
nr 782/2003  z dnia 14  kwietnia 2003  r. w sprawie z akazu stosowania związków 
cynoorganicznych na statkach (Dz. Urz. WE L 115  z 09.05.2003, str.  1, z późn. 
zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7,  t. 7, str. 266) oraz 
rozporządzeniem Komisji (WE)  nr 536/2008  z dnia 13  czerwca 2008  r. 
nadającym moc art. 6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE)  nr 782/2003 
Parlamentu Europejskiego i  Rady w  sprawie zakazu stosowania związków 
cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającym to rozporządzenie (Dz. Urz. 
UE L 156  z 14.06.2008, str. 10, z  późn. zm.) – w przepisach tych rozporządzeń;  
5) dla statków objętych Konwencją AFS – w postanowieniach tej konwencji ; 
6) dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 
1257/2013 z dnia 20 listopada 2013 r.  w sprawie recyklingu statków oraz  
zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 i dyrektywę  2009/16/WE 
(Dz. Urz. UE L 330 z 10.12.2013, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem 
1257/2013 ” – w przepisach  tego rozporządzenia;  
7) dla statków objętych rozporządzeniem 2015/757 – w przepisach teg o 
rozporządzenia ; 
8) dla statków objętych Konwencją BWM – w postanowieniach tej Konwencji.  
Art. 7. 1. W  celu zapewnienia przestrzegania przez statek wymagań, o  których 
mowa w  art. 6, statek podlega przeglądom i  inspekcjom w  zakresie i  terminach 
określonych  w umowach międzynarodowych lub przepisach ustawy.  
1a. Inspekcje, o których mowa w ust. 1, powinny być poprzedzone przeglądami 
statku dokonywanymi  przez uznaną organizację w rozumieniu art. 5 pkt 17 ustawy z 
dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morsk im (Dz. U. z 2020 r. poz.  680) 
sprawującą nadzór techniczny nad statkiem.  
2. Niezależnie od przeglądów i  inspekcji, o  których mowa w  ust. 1, statek może 
być poddawany inspekcjom doraźnym.  
©Kancelaria Sejmu     s. 8/68 
   
2022 -06-23 
 3. Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a  za grani cą 
również konsulowie.  
4. (uchylony)  
5. Organ inspekcyjny może zlecić każdorazowo dokonanie określonych w 
przepisach wydanych na podstawie  art. 14 ust. 4 przeglądów lub inspekcji uznanej 
organizacji upoważnionej do wykonywania zadań administracji  morskiej.  
5a. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może powierzyć zadania 
organu inspekcyjnego uznanej  organizacji upoważnionej zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy 
z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.  
6. Minister Obrony Narodowej oraz minister  właściwy do spraw wewnętrznych, 
każdy w  zakresie swojego działania, określą, w  drodze rozporządzenia, organy 
inspekcyjne dla jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej 
i Policji oraz tryb przeprowadzania przeglądów i  inspekcji, a  także ic h rodzaje.  
Art. 8. 1. W  przypadku pozytywnego wyniku przeglądów i  inspekcji, organ 
inspekcyjny wydaje statkowi między narodowe świadectwa przewidziane w:  
1) Konwencji MARPOL, ważne na najdłuższy dopuszczalny okres wynikający z  tej 
Konwencji, oraz potwierdz a ich ważność na podstawie inspekcji rocznych 
i pośrednich stosownie do wymogów Konwencji;  
2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  782/2003  z dnia 
14 kwietnia 2003  r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych 
na statkach;  
3) Konwencji BWM, ważne na okres 5  lat, oraz potwierdza ich ważność na 
podstawie inspekcji rocznych i  pośrednich;  
4) rozporządzeniu 1257/2013, ważne na najdłuższy dopuszczalny okres wynikający 
z tego rozporządzenia, oraz potwierdza ich ważność na podstawie pr zeglądów, 
o których mowa w  art. 8 tego rozporządzenia.  
2. Polski organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwa 
potwierdzające spełnienie wymagań przewidzianych w:  
1) Konwencji MARPOL, statkowi o  obcej przynależności – na wniosek właściwego 
organu państwa przynależności statku, będącego stroną tej Konwencji;  
2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 782/2003  z dnia 
14 kwietnia 2003  r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych 
na statkach oraz rozporządzeniu Komisji (WE) nr 536/2008  z dnia 13  czerwca  
©Kancelaria Sejmu     s. 9/68 
   
2022 -06-23 
 2008  r. nadającemu moc  art. 6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE)  
nr 782/2003  Parlamentu Europejskiego i  Rady w  sprawie zakazu stosowania 
związków cynoorganicznych na statkach oraz zmieniającemu to rozporządzenie 
– na wniosek organu państwa przynależności statku ; 
3) Konwencji BWM, statkowi o  obcej przynależności – na wniosek właściwego 
organu państwa przynależ ności statku, będącego stroną tej Konwencji.  
2a. W przypadku pozytywnego wyniku przeglądu statku nieuprawiającego 
żeglu gi międzynarodowej lub  statku niepodlegającego konwencjom, o których mowa 
w art. 1 pkt 1, uznana organizacja upoważniona do wykonywania  zadań administracji 
morskiej, sprawująca nadzór techniczny nad statkiem wydaje statkowi zaświadczenie  
o zgodności na for mularzu określonym przez tę organizację.  
3. Świadectwa, o  których mowa w  ust. 1 i 2, tracą ważność przed upływem 
okresu, na który zostały wystawione, jeżeli:  
1) bez zgody organu inspekcyjnego wprowadzono istotne zmiany w  konstrukcji, 
wyposażeniu, systemach , osprzęcie, urządzeniach lub materiałach;  
2) nie została potwierdzona ich ważność;  
3) nastąpiła zmiana przynależności statku.  
4. Za przeprowadzenie inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie świadectw, 
o których mowa w  ust. 1 i 2, pobiera się opłaty okr eślone w załączniku nr  1 do ustawy , 
z tym że nie pobiera się opłat za inspekcję doraźną.  
4a. Za zatwierdzanie dokumentacji technicznej i  planów oraz zatwierdzanie 
systemów obróbki wód balastowych pobiera si ę opłaty okre ślone w  załączniku nr  2 do 
ustawy.  
5. Opłaty, o  których mowa w  ust. 4 i 4a, stanowi ą dochód bud żetu pa ństwa.  
6. W przypadku gdy czynno ści, o których mowa w  ust. 4 i 4a, wykonuje uznana 
organizacja upowa żniona do wykonywania zada ń administracji morskiej, dochód 
budżetu pa ństwa stanowi 10% op łaty okre ślonej w  załącznikach nr  1 i 2 do ustawy.  
Art. 8a. 1. W celu zapewnienia prawidłowego użytkowania THETIS -EU przez 
administrację morską minister właś ciwy do spraw gospodarki morskiej powołuje i 
odwołuje Krajowego Administratora THETIS -EU, zwanego dalej „Administratorem 
THETIS -EU”.  
2. Na stanowisko Administratora THETIS -EU może być powołana osoba, która 
spełnia następujące wymagania:  
©Kancelaria Sejmu     s. 10/68 
   
2022 -06-23 
 1) posiada minimum 3 -letnie doświadczenie w zakresie inspekcji państwa portu lub 
inspekcji państwa bandery;  
2) posiad a wykształcenie wyższe;  
3) wykazuje się dobrą znajomością języka angielskiego w mowie i piśmie;  
4) posiada wiedzę w zakresie uregulowanym w przepisach, o których mowa w art. 
4 pkt 9;  
5) posiada znajomość obsługi THETIS -EU. 
3. Do zadań Administratora THETIS -EU należy:  
1) udzielanie praw dostępu do THETIS -EU; 
2) przygotowanie i aktualizacja wzorów formularzy służących do elektronicznego 
raportowania o wynikach inspekcji przeprowadzonych przez organ inspekcyjny;  
3) szkolenie inspektorów inspekcji państwa bande ry i inspekcji państwa portu w 
zakresie obsługi THETIS -EU oraz przeprowadzanie niezbędnych konsultacji 
dotyczących użytkowania systemu;  
4) informowanie do dnia 31  stycznia każdego roku ministra właściwego do spraw 
gospodarki morskiej oraz dyrektorów urzędó w morskich o  liczbie inspekcji 
koniecznych do przeprowadzenia przez organy inspekcyjne w  danym roku 
kalendarzowym w  ramach THETIS -EU; 
5) weryfikacja poprawności i kompletności wprowadzonych do THETIS -EU 
informacji o wynikach inspekcji przeprowadzonych przez organy inspekcyjne 
oraz informowanie właściwego dyrektora urzędu morskiego o wykrytych 
niezgodnościach;  
6) monitorowanie działań podjętych przez organ inspekcyjny wobec statków, które 
w THETIS -EU zostały wskazane do inspekcji;  
7) pełnienie funkcji pu nktu kontaktowego w zakresie THETIS -EU i udział w 
pracach EMSA dotyczących funkcjonowania oraz modyfikacji THETIS -EU; 
8) sporządzanie i przekazywanie w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku 
ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej sprawozdani a z inspekcji 
przeprowadzonych przez organy inspekcyjne w roku poprzednim w  zakresie 
objętym THETIS -EU; 
9) wykonywanie innych zadań związanych z funkcjonowaniem THETIS -EU. 
©Kancelaria Sejmu     s. 11/68 
   
2022 -06-23 
 Art. 8b. 1. Organ inspekcyjny niezwłocznie zamieszcza w THETIS -EU 
informacje o wynik ach inspekcji przeprowadzonej zgodnie z przepisami, o których 
mowa w art. 4 pkt 9.  
2. W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 3 pkt 5, właściwy dyrektor urzędu 
morskiego niezwłocznie podejmuje czynności w celu usunięcia stwierdzonych 
niezgodności.  
Art. 9. Kapitan statku jest obowiązany sprawdzić i  zapewnić, aby:  
1) statek przed rozpoczęciem żeglugi, w  czasie żeglugi lub innej działalności 
morskiej oraz po zakończeniu żeglugi odpowiadał w ymaganiom w  zakresie 
zapobiegania zanieczyszczaniu morza, potwierdzon ym odpowiednimi 
świadectwami, oraz posiadał plan zabezpieczenia przed zanieczyszczeniem 
morza;  
2) prowadzono na bieżąco wymagane zapisy olejowe, zapisy ładunkowe, zapisy 
o postępowaniu z  odpadami, zapisy o  postępowaniu z  wodami balastowymi oraz 
zapisy doty czące każdorazowego przejścia na zasilanie paliwem innym niż 
aktualnie używane;  
3) statek był obsadzony załogą mającą należyte przeszkolenie w  zakresie czynności 
służących zapobieganiu zanieczyszczaniu morza.  
Art. 9a. Zabrania się:  
1) spalania odpadów inny ch niż odpady powstające w  wyniku normalnej 
eksploatacji statku:  
a) na każdym statku znajdującym się w  polskich obszarach morskich,  
b) na statkach o  polskiej przynależności, znajdujących się w  obszarze Morza 
Bałtyckiego;  
2) spalania odpadów powstałych w  wyniku normalnej eksploatacji statku na 
statkach znajdujących się w  obszarze polskiego morza terytorialnego i  morskich 
wód wewnętrznych.  
 [Art. 10. 1. Kapitan statku, z  wyjątkiem statku rybackiego oraz statku 
sportowego uprawnionego do przewozu nie więcej niż 12  osób, przed zawinięciem do 
portu znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do 
informowania portu o  odpadach znajdujących się na statku.  
©Kancelaria Sejmu     s. 12/68 
   
2022 -06-23 
 2. Kapitan statku o  polskiej przynależności, z  wyjątkiem statku rybackiego oraz 
statku sportowego uprawnionego do przewozu nie więcej niż 12  osób, przed 
zawinięciem do portów państw stron Konwencji Helsińskiej 1992 i  portów państw 
członkowskich Unii Europejskiej jest obowiązany do informowania portu o  odpadach 
znajdujących się na statku . 
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z  ministrem 
właściwym do spraw klimatu określi, w  drodze rozporządzenia, tryb przekazywania 
informacji portom oraz zainteresowanym podmiotom o  odpadach znajdujących się na 
statku, zakres wy maganych informacji, wzory obowiązujących formularzy, biorąc pod 
uwagę przepisy art.  5, 7 i  12 ustawy z  dnia 12  września 2002  r. o portowych 
urządzeniach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków.  
4. Statek podczas postoju w  porcie, przys tani morskiej lub stoczni na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany, z  zastrzeżeniem ust.  5 i 8, zdać do 
portowych urządzeń odbiorczych wszystkie odpady i  pozostałości ładunkowe, których 
zrzut do morza nie jest dozwolony na Morzu Bałtyckim.  
5. Z zastrzeżeniem ust.  5a, z  obowiązku zdawania odpadów i  pozostałości 
ładunkowych do portowych urządzeń  
odbiorczych przed opuszczeniem portu są zwolnione statki, o  ile spełnione 
zostaną łącznie następujące warunki:  
1) kapitan statku przed zawinięciem do portu poinformował port o  odpadach 
znajdujących się na statku, zgodnie z prze pisami określonymi w  ust. 3; 
2) z informacji, o  której mowa w  pkt 1, wynika, że statek ma pojemność zbiorników 
wystarczającą do składowania odpadów znajdujących się na statku i  odpadów, 
które zostaną wytworzone do czasu zawinięcia statku do następnego portu.  
5a. W przypadku gdy nie ma odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów ze 
statków w  następnym porcie zawinięcia statku lub gdy port ten nie jest znany, co 
stwarza ryzyko zrzutu o dpadów do morza, statek jest obowiązany zdać odpady do 
portowych urządzeń odbiorczych przed opuszczeniem portu.  
6. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej mogą uzależnić przyjęcie odpadów 
ze statków od wyniku przeprowadzonej przez nie kontroli.  
7. Organizację i  system opłat za odbiór odpadów ze statków oraz pozostałości 
ładunkowych określają przepisy ustawy z  dnia 12  września 2002  r. o portowych 
urządzeniach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków.  
©Kancelaria Sejmu     s. 13/68 
   
2022 -06-23 
 8. Dyrektor właściwego urzęd u morskiego może udzielić, w  drodze decyzji, 
zwolnienia od obowiązku każdorazowego zdawania odpadów i  pozostałości 
ładunkowych przed opuszczeniem portu statkowi uprawiającemu żeglugę na linii 
regularnej:  
1) między portem polskim a  portem innego państwa po łożonym w  obszarze Morza 
Bałtyckiego lub Morza Pó łnocnego;  
2) między portami polskimi;  
3) opuszczającemu port i  powracającemu do niego bez zawijania do innego portu.  
8a. Na pisemny wniosek armatora, statkom zwolnionym, na podstawie ust.  8, od 
każdorazowego zdawania odpadów i  pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem 
portu, dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić zwolnienia od obowiązku 
informowania portu o  odpadach znajdujących się na statku, o  którym mowa w  ust. 1. 
8b. Zwolnienie, o  którym mowa  w ust. 8a, jest ważne w  okresie trwania 
zwolnienia od obowiązku każdorazowego zdawania odpadów i  pozostałości 
ładunkowych przed opuszczeniem portu, nie dłużej jednak niż przez okres dwóch lat.  
8c. Dyrektor właściwego urzędu morskiego, który na wniosek arm atora wydał 
decyzję, o  której mowa w  ust. 8, wydaje zaświadczenie według wzoru określonego 
rozporządzeniem, o  którym mowa w  ust. 9. 
9. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze względy 
ochrony środowiska morskiego, okreś li, w  drodze rozporządzenia, tryb udzielania 
zwolnień z  obowiązku każdorazowego zdawania odpadów i  pozostałości ładunkowych 
w porcie, wzór wniosku w  tej sprawie oraz wzór zaświadczenia o  zwolnieniu statku 
z tego obowiązku.  
10. Minister właściwy do spraw gospodarki mors kiej przekazuje Komisji 
Europejskiej, do dnia 31  marca każdego roku, zbiorcze zestawienie udzielonych 
zwolnień, o  których mowa w  ust. 8, na podstawie danych przekazanych przez 
dyrektorów urzędów morskich do dnia 31  grudnia poprzedniego roku.  
11. Jeżeli sta tek opuści port, nie dopełniając obowiązku zdania odpadów 
i pozostałości ładunkowych do portowych urządzeń odbiorczych, dyrektor urzędu 
morskiego właściwy dla portu, który opuścił statek, niezwłocznie informuje 
o niedopełnieniu tego obowiązku właściwe wład ze w następnym porcie, do którego ma 
zawinąć statek. ] 
©Kancelaria Sejmu     s. 14/68 
   
2022 -06-23 
 <Art. 10. 1. Niniejszego artykułu nie stosuje się do statków uczestniczących 
w usługach portowych w  rozumieni u art.  1 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu 
Europejskiego i  Rady (UE) 2017/352 z  dnia 15  lutego 2017  r. ustanawiającego 
ramy w  zakresie świadczenia usług portowych oraz wspólne zasady dotyczące 
przejrzystości finansowej portów (Dz.  Urz. UE  L 57 z 03.03.2017,  str. 1). 
2. Kapitan statku lub jego przedstawiciel przed zawinięciem do portu lub 
przystani morskiej znajdującej się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
powiadamia podmiot zarządzający portem lub przystanią morską o  zamiarze 
zdania odpadów ze statków,  informując o  odpadach ze statków znajdujących się 
na statku za pomocą Krajowego Pojedynczego Punktu Kontaktowego. 
Informacja jest przekazywana na formularzu zawierającym w  szczególności:  
1) dane dotyczące statku;  
2) dane dotyczące portu lub rejsu;  
3) rodz aj i ilość odpadów oraz pojemność magazynowania.  
3. Kapitan statku lub jego przedstawiciel przekazują informację 
podmiotowi zarządzającemu portem lub przystanią morską:  
1) co najmniej 24  godziny przed przybyciem do portu, jeżeli port zawinięcia na 
terytori um Rzeczypospolitej Polskiej jest znany;  
2) gdy tylko będzie znany port zawinięcia, jeżeli ta informacja jest dostępna 
w okresie krótszym niż 24  godziny przed przybyciem do portu, lub  
3) najpóźniej w  chwili wyjścia z  poprzedniego portu, jeżeli ta informacj a jest 
dostępna w  okresie krótszym niż 24  godziny.  
4. Przepis ust.  2 stosuje się do statków o  pojemności brutto (GT) 
300 jednostek i  większej, z  wyjątkiem statków rybackich, statków zabytkowych 
i rekreacyjnych jednostek pływających o  długości mniejszej niż  45 metrów.  
5. Informacje o  odpadach ze statków znajdujących się na statku, o  których 
mowa w  ust. 2, kapitan statku przechowuje na statku w  postaci elektronicznej do 
czasu zawinięcia do następnego portu lub przystani morskiej oraz udostępnia na 
żądanie:  
1) właściwych organów inspekcyjnych państw członkowskich Unii 
Europejskiej będących odpowiednikiem organów, o  których mowa 
w art. 18 ust. 2 ustawy z  dnia 18  sierpnia 2011  r. o  bezpieczeństwie 
morskim;  Nowe brzmienie 
art. 10 wejdzie w 
życie z dn. 
14.09.2022 r. (Dz. 
U. z 2022 r. poz. 
1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 15/68 
   
2022 -06-23 
 2) organów inspekcyjnych;  
3) organów Państwowej Inspekcji  Sanitarnej;  
4) organów administracji publicznej, które sprawują kontrolę nad 
przestrzeganiem i  stosowaniem przepisów ustawy z  dnia 12  maja 2022  r. 
o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków, zwanej dalej 
„ustawą o  portowych urządzeniach do odb ioru odpadów ze statków”;  
5) odbiorcy odpadów ze statków, z  którym zawarto umowę na odbiór odpadów 
ze statków.  
6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze 
rozporządzenia, wzór formularza, o  którym mowa w  ust. 2, mając na względzie 
konieczność zapewnienia organizacji procesu odbioru odpadów ze statków 
w sposób niepowodujący nieuzasadnionych opóźnień w  ruchu statków.  
7. Statek podczas postoju w  porcie lub przystani morskiej albo w  stoczni 
znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej  Polskiej jest obowiązany zdać 
do portowych urządzeń do odbioru odpadów ze statków wszystkie odpady ze 
statków, których zrzut do Morza Bałtyckiego jest niedozwolony.  
8. Z obowiązku zdawania odpadów ze statków do portowych urządzeń do 
odbioru odpadów ze sta tków przed wypłynięciem z  portu lub przystani morskiej 
są zwolnione statki, jeżeli:  
1) kapitan statku lub jego przedstawiciel przed zawinięciem do portu lub 
przystani morskiej poinformował podmiot zarządzający portem lub 
przystanią morską o  odpadach ze sta tków znajdujących się na statku 
zgodnie z  wymaganiami określonymi w  ust. 2 i 3 oraz z  tych informacji 
wynika, że statek ma dostateczną pojemność magazynowania odpadów ze 
statków, lub  
2) informacje dostępne na pokładzie statku wskazują, że statek ma dostate czną 
pojemność magazynowania odpadów ze statków, lub  
3) statek zawija na kotwicowisko na czas krótszy niż 24  godziny lub 
w niesprzyjających warunkach pogodowych, chyba że obszar ten został 
wyłączony z  granic infrastruktury portu lub przystani morskiej.  
9. Dostateczną pojemność magazynowania, o  której mowa w  ust. 8 pkt 1 i 2, 
ustala właściwy dyrektor urzędu morskiego w  trybie kontroli, o  której mowa 
w art. 26 ustawy o  portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków, 
©Kancelaria Sejmu     s. 16/68 
   
2022 -06-23 
 stosując metody, wskaźniki i  kryteria  określone w  rozporządzeniu 
wykonawczym Komisji (UE) 2022/89 z  dnia 21  stycznia 2022  r. ustanawiającym 
zasady stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2019/883 
w odniesieniu do metody, którą należy stosować do obliczania dostatecznej 
pojem ności magazynowania (Dz.  Urz. UE  L 15 z 24.01.2022, str.  1). 
10. Z obowiązków, o  których mowa w  ust. 2 i 7, są zwolnione statki 
przebywające na kotwicowisku wchodzącym w  skład infrastruktury portu lub 
przystani morskiej bez zamiaru zawinięcia do portu lub przystani morskiej.  
11. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej mogą uzależnić przyjęcie 
odpadów ze statków od wyniku przeprowadzonej przez nie kontroli.  
12. Opłaty za odbiór i  przetwarzanie odpadów ze statków określają przepisy 
rozdziału 4 ustawy o  portowy ch urządzeniach do odbioru odpadów ze statków.  
13. W przypadku gdy na podstawie danych dostępnych w  Narodowym 
Systemie SafeSeaNet lub GISIS wynika, że nie ma odpowiednich portowych 
urządzeń do odbioru odpadów ze statków w  następnym porcie lub przystani 
morskiej zawinięcia statku, lub jeżeli port lub przystań morska nie jest znana, 
statek zdaje odpady ze statków do portowych urządzeń do odbioru odpadów ze 
statków przed wypłynięciem z  portu lub przystani morskiej.  
14. W przypadku zdania odpadów ze statków w  porcie lub przystani 
morskiej przez statek, o  którym mowa w  ust. 4, kapitan statku lub jego 
przedstawiciel przed wypłynięciem z  portu lub przystani morskiej lub 
niezwłocznie po otrzymaniu pokwitowania odbioru odpadów ze statków, 
o którym mowa w  art. 7 ust. 2 ustawy o  portowych urządzeniach do odbioru 
odpadów ze statków, wprowadza zawarte w  tym pokwitowaniu informacje do 
Krajowego Pojedynczego Punktu Kontaktowego.  
15. Informacje zawarte w  pokwitowaniu, o  którym mowa w  art. 7 ust. 2 
ustawy o  portowych urządzen iach do odbioru odpadów ze statków, są dostępne 
na statku przez co najmniej dwa lata od dnia wydania tego pokwitowania i  są 
udostępniane na żądanie właściwych organów inspekcyjnych państw 
członkowskich Unii Europejskiej, o  których mowa w  ust. 5 pkt 1, wraz  z książką 
zapisów olejowych, książką zapisów ładunkowych, książką zapisów 
o postępowaniu z  odpadami ze statków lub planem postępowania z  odpadami ze 
statków.  
©Kancelaria Sejmu     s. 17/68 
   
2022 -06-23 
 16. Właściwy dyrektor urzędu morskiego udziela armatorowi na jego 
wniosek, w  drodze decyzji, zwol nienia z  obowiązku wcześniejszego informowania 
o odpadach ze statków na statku zgodnie z  ust. 2, każdorazowego zdawania 
odpadów ze statków przed wypłynięciem z  portu lub przystani morskiej zgodnie 
z ust. 8 oraz każdorazowego wnoszenia opłaty pośredniej zgo dnie z  art. 20 
ustawy o  portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków, jeżeli 
w odniesieniu do statku są spełnione następujące warunki:  
1) statek jest włączony w  ustalony harmonogram podróży z  częstymi 
zawinięciami do portów lub przystani morskich o raz regularnymi 
zawinięciami do portów lub przystani morskich;  
2) zawarto uzgodnienie zapewniające odprowadzanie odpadów ze statków 
i uiszczanie opłat, o  których mowa w  ust. 12, w  porcie lub przystani 
morskiej wzdłuż trasy statku:  
a) które jest potwierdzon e zawartą umową z  podmiotem zarządzającym 
portem lub przystanią morską albo odbiorcą odpadów ze statków oraz 
pokwitowaniami odbioru odpadów ze statków,  
b) o tym uzgodnieniu poinformowano wszystkie porty lub przystanie 
morskie położone na trasie statku oraz  
c) jeżeli z  informacji dostępnych w  GISIS lub Narodowym Systemie 
SafeSeaNet wynika, że zostało zaakceptowane przez port lub przystań 
morską Unii Europejskiej lub inny port lub przystań morską, w  którym 
są dostępne odpowiednie portowe urządzenia do odbioru  odpadów ze 
statków, w  których następuje zdanie odpadów ze statków i  uiszczenie 
opłat;  
3) zwolnienie nie będzie powodować negatywnego wpływu na bezpieczeństwo 
morskie, środowisko morskie, zdrowie, warunki życia lub warunki pracy na 
statku.  
17. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 16, zawiera:  
1) dane dotyczące statku i  armatora;  
2) informację zawierającą nazwy portów znajdujących się na trasie statku oraz 
dane o  częstotliwości rejsów;  
3) informację o  umowach zawartych z  podmiotem zarządzającym portem lub 
przystanią morską lub odbiorcą odpadów ze statków zapewniającym odbiór 
©Kancelaria Sejmu     s. 18/68 
   
2022 -06-23 
 odpadów ze statków oraz o  uiszczaniu opłat za odprowadzenie odpadów ze 
statków;  
4) oznaczenie miejsca, datę i  podpis osoby upoważnionej do złożenia wniosku.  
18. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 16, dołącza się:  
1) kopię umowy lub umów o  świadczeniu usług odbioru odpadów ze statków 
zawartych z  odbiorcą odpadów ze statków zapewniających odbiór tych 
odpadów lub podmiotem za rządzającym portem lub przystanią morską, do 
którego zawija statek podczas rejsów na stałej linii żeglugowej, oraz kopie 
pokwitowań odbioru odpadów ze statków;  
2) kopię zezwolenia na prowadzenie działalności polegającej na odbiorze 
i gospodarowaniu odpadam i ze statków odbieranymi ze statków wydanego 
przez właściwe organy podmiotom, z  którymi kapitan statku lub jego 
przedstawiciel, lub armator zawarł umowę, o  której mowa w  pkt 1; 
3) potwierdzenie przez podmiot odbierający odpady ze statków lub podmiot 
zarząd zający portem lub przystanią morską, w  którym są zdawane odpady 
ze statków, że umowa, o  której mowa w  pkt 1, zawiera postanowienia 
zgodne z  informacjami dotyczącymi dostępu do odpowiednich portowych 
urządzeń do odbioru odpadów ze statków, przekazanymi drog ą 
elektroniczną za pomocą Krajowego Pojedynczego Punktu Kontaktowego.  
19. Do dokumentów, o  których mowa w  ust. 18, sporządzonych w  języku 
obcym, dołącza się tłumaczenia tych dokumentów na język polski sporządzone 
przez tłumacza przysięgłego.  
20. Zwolnienia , o którym mowa w  ust. 16, udziela się na okres 
obowiązywania umowy, o  której mowa w  ust. 16 pkt  2 lit. a, lecz nie dłuższy niż 
2 lata. 
21. Decyzję, o  której mowa w  ust. 16, dyrektor właściwego urzędu 
morskiego przekazuje podmiotowi zarządzającemu portem l ub przystanią 
morską, którego dotyczy zwolnienie z  obowiązku każdorazowego zdawania 
odpadów ze statków.  
22. Właściwy dyrektor urzędu morskiego, który wydał decyzję, o  której 
mowa w  ust. 16, wydaje zaświadczenie o  udzieleniu zwolnienia oraz wprowadza 
inform acje zawarte w  zaświadczeniu do Narodowego Systemu SafeSeaNet.  
23. Zaświadczenie, o  którym mowa w  ust. 22, zawiera:  
©Kancelaria Sejmu     s. 19/68 
   
2022 -06-23 
 1) dane dotyczące statku i  armatora;  
2) informację o  włączeniu statku w  ustalony harmonogram podróży 
obejmujący częste i  regularne zawinięci a do wskazanego portu lub przystani 
morskiej bądź portów lub przystani morskich zgodnie z  wcześniej ustaloną 
trasą;  
3) informację o  zawijaniu statku co najmniej raz na dwa tygodnie do 
wskazanych portów lub przystani morskich;  
4) informację o  zawartej umowi e, o której mowa w  ust. 16 pkt 2 lit. a; 
5) wskazanie podstawy prawnej zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 16; 
6) termin ważności;  
7) oznaczenie miejsca, datę i  podpis osoby upoważnionej do wydania 
zaświadczenia.  
24. Minister właściwy do spraw gospodarki mors kiej, w  drodze 
rozporządzenia, określi wzór:  
1) wniosku o  udzielenie zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 16, 
2) zaświadczenia, o  którym mowa w  ust. 22 
– kierując się koniecznością ujednolicenia zakresu przekazywanych informacji 
oraz – w przypadku wzoru zaświa dczenia – zapewniając jego zgodność 
z załącznikiem V do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2019/883 
z dnia 17  kwietnia 2019  r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów 
ze statków, zmieniającej dyrektywę 2010/65/UE i  uchylającej dyrektywę  
2000/59/WE.  
25. Jeżeli statek nie posiada dostępnej dostatecznej pojemności 
magazynowania odpadów ze statków mimo posiadania zwolnienia, o  którym 
mowa w  ust. 16, przed wypłynięciem z  portu lub przystani morskiej, statek ten 
zdaje odpady ze statków do port owych urządzeń do odbioru odpadów ze statków 
i uiszcza opłaty, o  których mowa w  prze pisach rozdziału 4 ustawy o  portowych 
urządzeniach do odbioru odpadów ze statków.  
26. Jeżeli statek, który wypłynął z  portu lub przystani morskiej, nie dopełnił 
obowiązku zdania odpadów ze statków do portowych urządzeń do odbioru 
odpadów ze statków, właściwy dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie 
informuje o  niedopełnieniu tego obowiązku właściwe władze w  następnym porcie 
lub przystani morskiej, do którego ma zawinąć statek .>   
©Kancelaria Sejmu     s. 20/68 
   
2022 -06-23 
 Art. 10a. 1. Armator statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub 
zanieczyszczające, zdążającego do portu morskiego lub na kotwicowiska położone 
w polskich obszarach morskich, a  także statek wychodzący z  portu morskiego, jest 
obowiązany odpowiednio p rzed przybyciem lub wyjściem statku poinformować 
dyrektora właściwego urzędu morskiego o  rodzaju przewożonego ładunku, 
zamierzonej trasie i  czasie podróży oraz stanie bezpieczeństwa statku.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze potrzebę 
stworzenia jednolitych procedur  
informowania dyrektorów urzędów morskich, określi, w  drodze rozporządzenia, 
zasady i  tryb przekazywania oraz zakres informacji, o  których mowa w  ust. 1. 
3. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku może 
zwolnić statek odbywający, przez okres co najmniej jednego miesiąca, żeglugę na linii 
regularnej pomiędzy portami polskimi lub pomiędzy portem polskim  a portem innego 
państwa czło nkowskiego Unii Europejskiej, z  obowiązku, o  którym mowa w  ust. 1, 
jeżeli:  
1) armator statku wykonującego żeglugę na linii regularnej:  
a) przekazuje na bieżąco dyrektorowi urzędu morskiego aktualną listę takich 
statków oraz  
b) ustanowił system umożliwiając y natychmiastowy elektroniczny dostęp do 
informacji, o  których mowa w  ust. 1, dotyczących każdej podróży statku 
wykonującego żeglugę na linii regularnej, organom administracji morskiej 
i Morskiej Służbie Poszukiwania i  Ratownictwa, na ich żądanie, przez ca łą 
dobę;  
2) przewidywany czas trwania rejsu w  ramach żeglugi na linii regularnej nie 
przekracza 12  godzin.  
3a. Kapitan statku, o  którym mowa w  ust. 3, powiadamia dyrektora urzędu 
morskiego lub port przeznaczenia, o  zmianach w  stosunku do planowanej godziny  
przybycia do portu przeznaczenia lub do stacji pilotowej, wynoszących co najmniej 
trzy godziny.  
4. Dyrektor urzędu morskiego wydaje zwolnienie, o  którym mowa w  ust. 3, na 
wniosek armatora lub właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej. 
W przypadku gdy żegluga na linii regularnej odbywa się pomiędzy portami kilku 
©Kancelaria Sejmu     s. 21/68 
   
2022 -06-23 
 państw członkowskich Unii Europejskiej, z  których jednym jest Rzeczpospolita 
Polska, zwolnienie wydaje się w  uzgodnieniu z  tymi państwami.  
5. Dyrektor urzędu morskiego, który wydał zezwolenie, cofa je w  przypadku gdy 
przestaje być spełniony którykolwiek z  warunków, o  których mowa w  ust. 3. 
Art. 10b. 1. Zabrania się załadowcy podstawiania towarów niebezpiecznych lub 
zanieczyszczających do ładowania na statek celem przewozu bez dostarc zenia 
kapitanowi deklaracji o  tych towarach.  
2. Załadowca obowiązany jest dostarczyć kapitanowi statku deklarację, o  której 
mowa w  ust. 1, wraz z oświadczeniem, że podstawiony do przewozu towar odpowiada 
informacjom zawartym w  deklaracji. Kapitan, przed wy ruszeniem w  podróż, 
przekazuje deklarację armatorowi.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze 
rozporządzenia, zakres informacji, którą powinna zawierać deklaracja, o  której mowa 
w ust. 1, kierując się koniecznością ujednolicenia  zakresu przekazywanych 
informacji, z  uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w  zakresie systemu 
monitorowania i  informacji o  ruchu statków.  
Art. 11. 1. Kapitan statku o  polskiej przynależności znajdującego się poza 
polskimi obszarami morskimi, który za uważy  na morzu zanieczyszczenie lub 
wypadek powodujący albo mogący spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenie 
innego rodzaju, przekazuje niezwłocznie informację do stacji brzegowej najbliższego 
państwa nadbrzeżnego oraz do armatora statku.  
2. Kapitan sta tku o polskiej przynależności:  
1) uczestniczącego w  wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem 
środowiska morskiego lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,  
2) na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem 
środowiska morskie go lub zanieczyszczenie środowiska morskiego  
– jest obowiązany do niezwłocznego przekazania informacji o  tym do stacji brzegowej 
najbliższego państwa nadbrzeżnego i  armatora statku oraz dyrektora urzędu 
morskiego właściwego dla portu macierzystego statku.  
3. Kapitan statku znajdującego się w  polskich obszarach morskich, który 
zauważy na morzu zanieczyszczenie lub wypadek powodujący albo mogący 
spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenia innego rodzaju, przekazuje 
©Kancelaria Sejmu     s. 22/68 
   
2022 -06-23 
 niezwłocznie informację do najbliższej stac ji brzegowej lub Służby Kontroli Ruchu 
Statków, zwanej dalej „Służbą VTS ”, oraz do armatora statku.  
4. Kapitan statku znajdującego się  w polskich obszarach morskich:  
1) uczestniczącego w  wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem 
środowiska morskiego  lub zanieczyszczenie środowiska morskiego,  
2) na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem 
środowiska morskiego lub zanieczyszczenie środowiska morskiego  
– jest obowiązany do niezwłocznego przekazania informacji o  tym do najbliższ ej 
stacji brzegowej lub Służby VTS i  do armatora statku.  
5. Informacja,  o której mowa w  ust. 1–4, zawiera:  
1) identyfikację, pozycję, port wyjścia i  port przeznaczenia statku;  
2) adres, pod którym dostępna jest informacja o  towarach niebezpiecznych lub 
zanieczyszczających, jeżeli są przewożone na statku;  
3) ilość osób na statku;  
4) szczegóły zdarzenia oraz inne informacje niezbędne do prowadzenia akcji 
ratowniczych, zgodnie z  wymaganiami ustanowionymi przez Międzynarodową 
Organizację Morską (Protokół I  do Konwencji MARPOL oraz Rezolucja IMO  
Nr A.851  (20)).  
6. Jeżeli kapitan statku, z  uzasadnionego powodu, nie mógł przekazać 
informacji, o  której mowa w  ust. 1–5, obowiązek ten spoczywa na armatorze statku.  
Art. 12. 1. Kapitan statku znajdującego się w  polskic h obszarach morskich 
uczestniczącego w  wypadku powodującym albo mogącym spowodować rozlew oleju 
lub zanieczyszczenie innego rodzaju podejmuje niezwłocznie wszelkie działania 
konieczne dla zapobieżenia, ograniczenia i  usunięcia zanieczyszczenia środowiska 
morskiego.  
2. Działania, o  których mowa w  ust. 1, dotyczą również kapitanów statków 
o polskiej przynależności znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi.  
3. Jeżeli kapitan statku lub stacja brzegowa nie może skontaktować się 
z armatorem statku, dyrek tor urzędu morskiego jest obowiązany poinformować 
o zaistniałej sytuacji organ państwa, który wydał dla statku certyfikat zgodności lub 
certyfikat zarządzania bezpieczeństwem.  
©Kancelaria Sejmu     s. 23/68 
   
2022 -06-23 
 Art. 13. 1. Kapitan lub armator statku o  polskiej przynależności, w  razie 
wypadk u na statku lub wykrycia uszkodzeń, wpływających poważnie na stan 
techniczny statku, jego urządzeń i  wyposażenia, powodujących zagrożenie 
zanieczyszczeniem środowiska morskiego, powinien niezwłocznie powiadomić o  tym 
polski organ inspekcyjny.  
2. Jeżeli sta tek o  polskiej przynależności znajduje się w  porcie państwa strony 
Konwencji MARPOL, a  zaszło zdarzenie, o  którym mowa w  ust. 1, kapitan lub 
armator powinien o  tym również niezwłocznie zawiadomić właściwe organy tego 
państwa.  
Art. 13a. Czynności polegające  na odzysku substancji kontrolowanych lub 
fluorowanych gazów cieplarnianych  ze znajdujących się na statkach urządzeń 
chłodniczych, klimatyzacyjnych, systemów ochrony przeciwpożarowej, rozdzielnic  
elektrycznych oraz gaśnic w celu zapewnienia regeneracji, re cyklingu lub 
unieszkodliwienia tych substancji  lub gazów wykonywane są przez członka załogi 
statku posiadającego co najmniej dyplom oficera mechanika wachtowego  lub osobę 
posiadającą certyfikat dla personelu, o którym mowa w art. 20 ustawy z dnia 15 maja 
2015 r.  o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych 
fluorowanych gazach cieplarnianych, albo przez  przedsiębiorcę zatrudniającego taką 
osobę.  
Art. 13b. Do dnia 31  stycznia każdego roku dyrektorzy urzędów morskich 
przedstawiają ministrowi w łaściwemu do spraw środowiska raport w  sprawie oceny 
stanu przestrzegania w  roku poprzednim przepisów dotyczących stosowania oraz 
eksploatacji urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, rozdzielnic elektrycznych oraz 
systemów ochrony przeciw pożarowej i  gaśnic zawierających substancje 
kontrolowane, nowe substancje, fluorowane gazy cieplarniane i  pozostałe fluoro wane  
gazy cieplarniane, o  których mowa w  ustawie z  dnia 15  maja 2015  r. o substancjach 
zubożających warstwę ozonową oraz o  niektórych fluorowanych ga zach 
cieplarn ianych , na statkach.  
Art. 13c. 1. Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w  Konwencji MARPOL, 
zabrania się na statkach o  polskiej przynależności oraz na statkach o  obcej 
przynależności przebywających w  polskich obszarach morskich używania paliwa 
©Kancelaria Sejmu     s. 24/68 
   
2022 -06-23 
 żeglugowego niespełniającego wymagań lub dodatkowych kryteriów jakościowych 
określonych w  przepisach wydanych na podstawie  art. 13f ust. 3 i 4. 
2. Na statkach o  polskiej przynależności oraz na statkach o  obcej przynależności 
przebywających w  polskich  obszarach  morskich dopuszcza się stosowanie metod 
redukcji emisji, jako alternatywę dla stosowania paliwa żeglugowego spełniającego 
wymagania i  dodatkowe kryteria jakościowe określone w  przepisach wydanych na 
podstawie art.  13f  
ust. 3 i 4. 
3. Przez metodę red ukcji emisji rozumie się stosowanie elementu instalacji, 
materiału, urządzenia instalowanego na statku, procedury, alternatywnego paliwa lub 
inną metodę, zapewniające osiągnięcie redukcji emisji dwutlenku siarki, którą można 
zweryfikować, oznaczyć ilościow o i zastosować. Minimalne kryteria, które powinny 
spełniać metody redukcji emisji, określa załącznik II do dyrektywy Rady 1999/32/WE 
z dnia 26  kwietnia 1999  r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w  niektórych 
paliwach ciekłych oraz zmieniającej dy rektywę 93/12/EWG (Dz. Urz. WE L 121  
z 11.05.1999, str. 13, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13,  
t. 24, str. 17).  
4. Na statkach, na których stosuje się metodę redukcji emisji, należy uzyskiwać 
w sposób ciągły redukcję emisji dwut lenku siarki co najmniej do poziomu 
stanowiącego równoważną wartość emisji dwutlenku siarki, którą uzyskiwano by, 
stosując paliwo żeglugowe spełniające wymagania i  dodatkowe kryteria jakościowe 
określone w  przepisach wydanych na podstawie  art. 13f ust. 3 i 4. Równoważne 
wartości emisji dwutlenku siarki określa załącznik I  do dyrektywy, o  której mowa 
w ust. 3. 
5. Na statkach cumujących w  portach dopuszcza się, jako alternatywę dla 
stosowania metod redukcji emisji, stosowanie rozwiązania polegającego na 
korzy staniu z  lądowych systemów zasilania, o  ile są one dostępne w  danym porcie.  
Art. 13d. (uchylony)  
Art. 13da.  1. Przeprowadzenie testów metod redukcji emisji jest dopuszczalne 
w przypadku spełniania następujących warunków:  
1) testy przeprowadza się na statkach z  zainstalowanymi urządzeniami 
zapewniającymi nieprzerwane monitorowanie emisji gazów wylotowych, 
©Kancelaria Sejmu     s. 25/68 
   
2022 -06-23 
 wyposażonymi w  zabezpieczenia uniemożliwiające ich otwarcie, zakłócenie ich 
pracy i  zmianę zapisanych na nich danych;  
2) przez cały okres przeprowadzania testów stosuje się urządzenia, o  których mowa 
w pkt 1; 
3) podczas przeprowadzania testów zagospodarowuje się odpady pow stałe zgodnie 
z przepisami  [ustawy z  dnia 12 września 2002  r. o portowych urządzeniach do 
odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków ] <ustawy 
o portowych urządzeniach do odbioru odpadów ze statków >; 
4) podczas przeprowadzania testów dokonuje się oceny ich wpływu na środowisko 
morskie, w  tym na ekosystemy w  portach, przystaniach i  ujściach rzek.  
2. Przeprowadzenie na statkach o polskiej przynależności oraz na statkach o 
obcej przynależności przebywających w  polskich obszarach morskich testów me tod 
redukcji emisji, które nie posiadają zatwierdzenia, o którym mowa w  art. 13dg ust. 1 
albo 2, wymaga uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji 
emisji.  
2a. Nie wymaga uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod 
redukcji emisji, o których mowa w ust. 2, na statkach o obcej przynależności 
przebywających w polskich obszarach morskich, które posiadają wydany przez 
administrację państwa bandery lub uznaną organizację działającą w jej imieniu 
dokument świadczący o przeprowadzan iu tych testów zgodnie z prawidłem 3.2 
załącznika VI do Konwencji MARPOL.  
2b. W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, armator przekazuje wyniki testów 
metod redukcji emisji dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla obszaru, na 
którym przeprowadzono testy, nie później niż po upływie 5 miesięcy od dnia ich 
zakończenia.  
3. Wniosek o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji 
emisji składa się do dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru, w  którym 
planuje się przeprowadzenie testów meto d redukcji emisji.  
3a. Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji 
emisji na statkach o polskiej przynależności wyłącznie poza polskimi obszarami 
morskimi składa się do dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na port 
maci erzysty statku.  Zmiana w pkt 3 w 
ust. 1 w art. 13da 
wejdzie w życie z 
dn. 14.09.2022 r. 
(Dz. U. z 2022 r. 
poz. 1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 26/68 
   
2022 -06-23 
 4. Wniosek o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji 
emisji zawiera:  
1) dane armatora – w przypadku:  
a) osoby fizycznej – imię i  nazwisko, adres zamieszkania, numer  telefonu, 
adres poczty elektronicznej,  
b) osoby prawnej  lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości 
prawnej – nazwę i  adres siedziby głównej, numer telefonu, adres poczty 
elektronicznej;  
2) dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w  tym: 
a) nazwę,  
b) numer identyfikac yjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację 
Morską,  
c) port macierzysty,  
d) przynależność,  
e) opis metody redukcji emisji, która będzie poddana testom,  
f) termin i  oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.  
5. Do wniosku o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji 
emisji dołącza się:  
1) dokumentację potwierdzającą możliwość osiągnięcia równoważnej wartości 
emisji dwutlenku siarki, o  której mowa  w art. 13c ust.  4; 
2) oświadczenie armatora o  zgodności z  prawdą d anych zawartych we wniosku 
i spełnieniu warunków, o  których mowa  w ust. 1, o następującej treści:  
„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego 
oświadczenia wynikającej z  art. 233 §  6 ustawy z  dnia 6  czerwca 1997  r. – 
Kodeks karny (Dz.  U. z 2020 r. poz. 1444 i 1517) oświadczam, że:  
1) dane zawarte we wniosku o  wydanie  pozwolenia na przeprowadzenie 
testów metod redukcji emisji są kompletne i  zgodne z  prawdą;  
2) znane mi są warunki uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów 
metod redukcji e misji i  spełniam warunki określone w  art. 13da 
ust. 1 ustawy z  dnia 16  marca 1995  r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu 
morza przez statki (Dz.  U. z 2020  r. poz.  1955 ).”. 
6. Klauzula, o  której mowa w  ust. 5, zastępuje pouczenie organu 
o odpowiedzialności karn ej za składanie fałszywych zeznań.  
©Kancelaria Sejmu     s. 27/68 
   
2022 -06-23 
 Art. 13db.  1. Pozwolenie na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji 
wydaje, w drodze decyzji, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla obszaru, na 
którym planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, a w pr zypadku, o 
którym mowa w art. 13da ust. 3a – dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu 
na port macierzysty statku, na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy, z tym że okres 
ważności pozwolenia nie obejmuje okresu, o którym mowa w ust. 4.  
2. Wydanie pozwolen ia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji 
dotyczącego:  
1) obszaru wykraczającego poza obszar właściwości dyrektora urzędu morskiego, 
do którego został złożony wniosek o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie 
testów metod redukcji emisji – wymaga uz godnienia z  dyrektorem urzędu 
morskiego właściwym dla obszaru, w  którym również planuje się 
przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;  
2) obszarów znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi – wymaga 
poinformowania przez dyrektora urzędu morskiego , do którego został złożony 
wniosek:  
a) armatora – o konieczności uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie 
testów metod redukcji emisji także od właś ciwych organów państw, na 
których obszarach morskich armator również planuje przeprowadzenie 
testów metod redukcji emisji,  
b) właściwych organów państw, na których obszarach morskich armator 
również planuje przeprowadzenie testów – o otrzymaniu wniosku 
o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji.  
3. W pozwoleniu na przeprowadzenie test ów metod redukcji emisji określa się:  
1) nazwę i  adres siedziby armatora albo jego imię i  nazwisko oraz adres 
zamieszkania, a  także numer telefonu i  adres poczty elektronicznej;  
2) dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w  tym: 
a) nazwę,  
b) numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację 
Morską,  
c) port macierzysty,  
d) przynależność;  
3) opis metody redukcji emisji, której będą przeprowadzane testy;  
©Kancelaria Sejmu     s. 28/68 
   
2022 -06-23 
 4) termin i  oznaczenie miejsca przeprowadzania testów met od redukcji emisji.  
4. Przy określaniu terminu przeprowadzania testów metod redukcji emisji, 
uwzględnia się termin wskazany we wnios ku o  wydanie pozwolenia na 
przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, z  tym że termin rozpoczęcia testów nie 
może przypad ać wcześniej niż po upływie 7  miesięcy od dnia wydania pozwolenia.  
Art. 13dc.  Dyrektor urzędu morskiego odmawia, w  drodze decyzji, wydania 
pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, w  przypadku gdy 
wniosek o  wydanie pozwolenia na przeprowa dzenie testów metod redukcji emisji nie 
spełnia warunków, o  których mowa w  art. 13da  ust. 4 i 5. 
Art. 13dd. Dyrektor urzędu morskiego cofa, w  drodze decyzji, pozwolenie na 
przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, w  przypadku gdy armator nie spełnia 
warunków, o  których mowa w  art. 13da  ust. 1. 
Art. 13de.  Podczas przeprowadzania testów metod redukcji emisji dopuszcza się 
stosowanie paliwa żeglugowego niespełniającego wymagań określonych 
w przepisach wydanych na podstawie  art. 13f ust. 3 i 4. 
Art. 13df.  1. Armator przekazuje wyniki testów metod redukcji emisji 
dyrektorowi urzędu morskiego, który wydał pozwolenie na ich przeprowadzenie, 
w terminie nie później niż po upływie 5  miesięcy od dnia ich zakończenia.  
2. Dyrektor urzędu morskiego udostępnia wyniki t estów metod redukcji emisji 
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu.  
Art. 13dg.  1. Zatwierdzenia metod redukcji emisji objętych przepisami ustawy z 
dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu  morskim (Dz. U. z 201 9 r. poz. 955) dokonują 
jednostki notyfikowane, o których mowa w przepisach ustawy z dnia  13 kwietnia 2016 
r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2019 r. poz. 544 oraz z 2020 
r. poz.  1086 ). 
2. Stosowanie metod redukcji emisji nieobjętych p rzepisami ustawy z dnia 2 
grudnia 2016 r. o wyposażeniu  morskim jest dopuszczalne pod warunkiem ich 
zatwierdzenia zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi  metod redukcji 
emisji oraz z uwzględnieniem:  
1) wytycznych opracowanych przez Międzynarodow ą Organizację Morską 
dotyczących metod redukcji emisji;  
2) wyników przeprowadzonych testów metod redukcji emisji;  
©Kancelaria Sejmu     s. 29/68 
   
2022 -06-23 
 3) ich wpływu na środowisko, w tym możliwych do uzyskania poziomów redukcji 
emisji dwutlenku siarki, a także  wpływu na ekosystemy w portach, p rzystaniach 
i ujściach rzek;  
4) możliwości monitorowania i weryfikacji metod redukcji emisji.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ogłasza, w  drodze 
obwieszczenia, informacje o  wytycznych opracowanych przez Międzynarodową 
Organizację Morską do tyczących metod redukcji emisji, mając na uwadze potrzebę 
upowszechniania wiedzy o  zasadach dotyczących ochrony środowiska przed 
zanieczyszczeniami ze statków.  
Art. 13e. 1. Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą ewidencję działających 
w polskich obszarach mo rskich dostawców paliwa przeznaczonego do użycia przez 
statki, zwanych dalej „dostawcami”.  
2. Przed dokonaniem pierwszej dostawy dostawca jest obowiązany do zgłoszenia 
właściwemu dla miejsca dostawy dyrektorowi urzędu morskiego informacji 
dotyczących dział alności w  zakresie dostaw paliwa w  polskich obszarach morskich.  
3. Zgłoszenie, o  którym mowa w  ust. 2, zawiera nazwę, siedzibę, adres 
korespondencyjny oraz numer telefonu dostawcy, a  także określa rodzaje 
dostarczanych paliw z  użyciem nomenklatury scalonej  (kodów CN) oraz nazwy 
portów i  przystani morskich, w  których planowane jest dostarczanie poszczególnych 
paliw. Do zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 2, załącza się kopię koncesji na obrót 
paliwami oraz kopię pisemnego potwierdzenia zgłoszenia rejestracyjneg o, o którym 
mowa w  art. 16 ust. 3 ustawy z  dnia 6  grudnia 2008  r. o podatku akcyzo wym (Dz.  U. 
z 2020  r. poz.  722). 
4. Dostawca informuje właściwego dla miejsca dostaw dyrektora urzędu 
morskiego o  zmianie danych, o  których mowa w  ust. 3, w  terminie 7  dni od  dnia 
dokonania zmiany.  
5. Do ostatniego dnia miesiąca następującego po każdym kwartale dostawca jest 
obowiązany do złożenia właś ciwemu dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu 
morskiego sprawozdania z  działalności za dany kwartał, zawierającego co najmniej 
informację o  ilości i  rodzaju paliwa sprzedanego w  poszczególnych portach 
i przystaniach morskich, z uwzględnieniem zawartości siarki i  kodów CN.  
6. W przypadku zakończenia działalności w  zakresie dostaw paliwa w  polskich 
obszarach morskich dostawca jest o bowiązany do pisemnego poinformowania o  tym 
©Kancelaria Sejmu     s. 30/68 
   
2022 -06-23 
 właściwego dla miejsca dostaw dyrektora urzędu morskiego w  terminie 7  dni od dnia 
zakończenia tej działalności.  
7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej na podstawie informacji 
przekazanych przez dyrekto ra urzędu morskiego udostępnia w  Biuletynie Informacji 
Publicznej na stronie urzędu obsługującego tego ministra aktualną  listę dostawców 
działających na obszarze właściwości dyrektora urzędu morskiego.  
8. Lista, o  której mowa w  ust. 7, zawiera:  
1) nazwy do stawców;  
2) siedziby dostawców;  
3) adresy korespondencyjne dostawców;  
4) numery  telefonów dostawców;  
5) określenie rodzajów dostarczanych przez dostawców paliw z  użyciem kodów 
CN; 
6) nazwy portów i  przystani morskich, w  których poszczególne paliwa mogą być  
dostarczane.  
9. Dyrektor urzędu morskiego przekazuje informacje, o  których mowa w  ust. 2, 
4 i 6, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej nie później niż w  terminie 
7 dni od dnia, w  którym uzyskał informacje od dostawcy.  
10. Minister właściwy do  spraw gospodarki morskiej zapewnia na bieżąco 
aktualizację listy, o  której mowa w  ust. 7. 
11. Do dnia 30  czerwca każdego roku minister właściwy do spraw gospodarki 
morskiej udostępnia w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronach podmiotowych 
urzędu obsługującego tego ministra roczne podsumowanie informacji o  ilości 
i rodzajach paliw żeglugowych dostarczonych w  poszczególnych portach 
i przystaniach morskich w  roku poprzednim.  
Art. 13f. 1. Dostawca jest obowiązany do dostarczenia na statek paliwa 
spełn iającego wymagania określone w  przepisach wydanych na podstawie ust.  3 i 4. 
2. Szczegółowe obowiązki dostawcy oraz kapitana statku, w  zakresie dostaw 
paliwa na statek, określa Konwencja MARPOL.  
2a. W przypadku gdy kapitan statku o  polskiej przynależności z najduj ącego się 
poza polskimi obszarami morskimi nie może nabyć paliwa żeglugowego o  zawartości 
siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim, powiadamia o  tym dyrektora 
©Kancelaria Sejmu     s. 31/68 
   
2022 -06-23 
 urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku oraz właściwe władze 
portu  przeznaczenia.  
2b. W przypadku gdy kapitan statku znajdującego się w  polskich obszarach 
morskich nie może nabyć paliwa żeglugowego o  zawartości siarki dopuszczalnej na 
tych obszarach morskich, powiadamia o  tym dyrektora urzędu morskiego właściwego 
dla obs zaru, w  którym znajduje się statek, administrację państwa przynależności 
statku, oraz właściwe władze portu przeznaczenia.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w  porozumieniu z ministrem 
właściwym do spraw klimatu oraz  ministrem właściwym do s praw energii określi, 
w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące zawartości siarki w  paliwie 
żeglugowym, w  tym sposób jej oznaczania, mając na względzie przepisy Unii 
Europejskiej w  zakresie ograniczenia zawartości siarki w  paliwach.  
4. Minister właściwy  do spraw gospodarki morskiej w  porozumieniu z  ministrem 
właściwym do spraw klimatu oraz ministrem właściwym do spraw energii może 
określić, w  drodze rozporządzenia, dodatkowe kryteria jakościowe dla paliw 
żeglugowych dostarczanych na statek, mając na wzgl ędzie ochronę środowiska przed 
zanieczyszczeniami ze statków.  
5. Jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i  Policji 
obowiązane są stosować paliwa żeglugowe spełniające wymagania, o  których mowa 
w przepisach wydanych na podstawie ust.  3, lub zatwierdzone metody redukcji emisji 
dwutlenku siarki, o  ile nie zagraża to obronności lub bezpieczeństwu państwa.  
6. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, 
każdy w  zakresie swojego działania, w  porozumieniu z ministrem wł aściwym do 
spraw klimatu oraz  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, mogą 
określić, w  drodze rozporządzenia, warunki, w  jakich jednostki pływające, o  których 
mowa w  ust. 5, mogą nie stosować paliw żeglugowych spełniających wymagania, 
o których m owa w  przepisach wydanych na podstawie ust.  3, lub zatwierdzonych 
metod redukcji emisji dwutlenku siarki, mając na względzie charakter zadań 
wykonywanych przez te jednostki oraz konieczność zapewnienia należytej ochrony 
środowiska morskiego.  
Art. 13g. 1. D yrektor urzędu morskiego przeprowadza inspekcje w zakresie 
zawartości siarki w paliwie żeglugowym.  
©Kancelaria Sejmu     s. 32/68 
   
2022 -06-23 
 2. Inspekcja w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym jest 
przeprowadzana zgodnie z art. 3 –6 decyzji 2015/253 i obejmuje:  
1) sprawdzanie każdorazowo  dokumentów dostawy paliwa zawierających 
informacje dostawcy paliwa o zawartości siarki w paliwie żeglugowym, w tym 
sprawdzanie, czy towarzyszą tym dokumentom zaplombowane próbki paliwa 
żeglugowego podpisane przez przedstawiciela statku przyjmującego paliw o, oraz 
sprawdzanie dziennika maszynowego i książki zapisów olejowych w zakresie 
wpisów dokumentujących operacje zmiany paliwa;  
2) w odniesieniu do co najmniej 40% inspekcjonowanych statków pobieranie 
próbek paliwa żeglugowego:  
a) z systemu obiegu paliwa n a statku,  
b) ze zbiornika paliwowego statku, jeżeli jest to technicznie możliwe,  
c) wykorzystując zaplombowane próbki paliwa żeglugowego towarzyszące 
dokumentom dostawy paliwa, przekazane na statek przez dostawcę paliwa 
zgodnie z prawidłem 18 załącznika VI  do Konwencji MARPOL lub  
d) w trakcie jego dostawy na statek  
– i badanie w nim zawartości siarki.  
3. W przypadku pobrania próbek paliwa żeglugowego na statku zgodnie z 
przepisami decyzji 2015/253, przedstawiciel statku przechowuje jedną próbkę przez 
okres nie krótszy niż 12 miesięcy, licząc od daty jej pobrania.  
4. W przypadku ustalenia w wyniku inspekcji, że na danym statku nie przestrzega 
się wymagań dotyczących zawar tości siarki w paliwie żeglugowym, dyrektor urzędu 
morskiego żąda od kapitana tego statk u: 
1) o ile jest to możliwe, podjęcia działań mających na celu dostosowanie paliwa 
żeglugowego do przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13f ust. 
3; 
2) przedstawienia:  
a) wykazu działań podjętych w celu osiągnięcia zgodności z wymaganiami 
dotycz ącymi zawartości siarki w paliwie żeglugowym na danym obszarze 
morskim,  
b) dowodu, że podjęto próbę nabycia paliwa żeglugowego o zawartości siarki 
dopuszczalnej na danym obszarze morskim zgodnie z planem podróży oraz, 
jeżeli paliwo to nie było dostępne w m iejscu, w którym zaplanowano jego 
©Kancelaria Sejmu     s. 33/68 
   
2022 -06-23 
 nabycie, że podjęto próbę zlokalizowania alternatywnych źródeł takiego 
paliwa, a także że pomimo podjęcia tych prób nabycie takiego paliwa nie 
było możliwe.  
5. Za dowód podjęcia próby nabycia paliwa żeglugowego o zawartośc i siarki 
dopuszczalnej na danym obszarze morskim uznaje się pisemne oświadczenie 
dostawcy paliwa o braku dostępności takiego paliwa w danym porcie.  
6. Przy żądaniu podjęcia działań, o których mowa w ust. 4, dyrektor urzędu 
morskiego uwzględnia ustalony pla n podróży danego statku, w tym planowany termin 
opuszczenia portu.  
6a. W przypadku uzasadnionego podejrzenia użycia przez statek paliwa 
żeglugowego o  zawartości siarki większej niż dopuszczalna na danym obszarze 
morskim lub spowodowania zanieczyszczenia dy rektor urzędu morskiego właściwy 
dla obszaru położenia portu wydaje kapitanowi statku, w  drodze decyzji, zakaz 
wyjścia statku z  portu oraz określa wysokość kaucji lub innego odpowiedniego 
zabezpieczenia finansowego na poczet ewentualnej kary. Decyzja zawie ra pouczenie 
o treści ust.  6b. 
6b. Statkowi, w  stosunku do którego wydano zakaz, o  którym mowa w  ust. 6a, 
dyrektor urzędu morskiego właś ciwy dla obszaru położenia portu może udzielić, 
w drodze decyzji, zgody na opuszczenie portu, w  przypadku gdy nie są je szcze znane 
wyniki badań pobranej ze statku próbki paliwa lub próbki substancji ropopochodnych 
pobranych z powierzchni wody wokół statku lub ze statku, pod warunkiem wpłacenia 
kaucji lub złożenia innego odpowiedniego zabezpieczenia finansowego na poczet 
ewentualnej kary dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla obszaru położenia 
portu.  
6c. Decyzja, o  której mowa w  ust. 6a, traci moc w  zakresie zakazu wyjścia statku 
z portu z  chwilą wydania decyzji, o  której mowa w  ust. 6b. 
6d. W przypadku uzyskania wynikó w badań próbek niepotwierdzających 
podejrzenia użycia przez statek paliwa żeglugowego o  zawartości siarki większej niż 
dopuszczalna na danym obszarze morskim lub spowodowania zanieczyszczenia, 
o których mowa w  ust. 6b, dyrektor urzędu morskiego właściwy dl a obszaru położenia 
portu, w  drodze decyzji, cofa zakaz wyjścia statku z  portu oraz niezwłocznie zwraca 
kaucję lub inne zabezpieczenie finansowe armatorowi statku, o  którym mowa 
w ust. 6a. 
©Kancelaria Sejmu     s. 34/68 
   
2022 -06-23 
 6e. Kaucja lub inne odpowiednie zabezpieczenie finansowe, o  których  mowa 
w ust. 6b, są zwracane nie później niż w  terminie 10  dni od końca miesiąca, w  którym 
uzyskano wyniki badań próbek, o  których mowa w  ust. 6d. Zwrot kaucji następuje na 
rachunek podmiotu, o  którym mowa w  ust. 6d. 
7. Informacje o wynikach przeprowadzone j inspekcji statku w zakresie 
zawartości siarki w paliwie żeglugowym obejmują:  
1) datę przeprowadzonej inspekcji;  
2) dane identyfikacyjne statku: numer identyfikacyjny nadany przez 
Międzynarodową Organizację Morską, nazwę,  przynależność, sygnał 
rozpoznawcz y, pojemność brutto (GT), rodzaj napędu, metody redukcji emisji, 
jeżeli są  inne niż polegające na stosowaniu paliw niskosiarkowych;  
3) nazwy posiadanych przez statek zbiorników paliwowych i określenie ich 
pojemności;  
4) podanie typu urządzenia spalinowego oraz jego mocy określonej w kW;  
5) dane dotyczące paliwa żeglugowego dostarczonego na statek uzyskane z 
dokumentów dostawy paliwa lub na  podstawie zapisów w dzienniku 
maszynowym: datę dostarczenia paliwa, typ paliwa, ilość w m3, zawartość siarki  
w %, nazwę  dostawcy paliwa i nazwę portu dostawy paliwa;  
6) dane z Międzynarodowego certyfikatu o zapobieganiu zanieczyszczeniu 
powietrza przez statki: nazwę organu,  który wydał certyfikat, datę wydania, datę 
ważności, nazwę organu, który przeprowadził inspekcję okr esową  
potwierdzającą ważność certyfikatu, oraz datę i miejsce przeprowadzenia 
ostatniej inspekcji okresowej;  
7) dane dotyczące pobranej próbki paliwa żeglugowego: typ paliwa, ilość w ml, 
zawartość siarki w %, źródło poboru próbki, metodę poboru próbki, num er 
identyfikacyjny próbki, nazwę portu, w którym pobrano próbkę, oraz datę 
wykonania analizy próbki i nazwę laboratorium przeprowadzającego analizę 
próbki;  
8) stwierdzone niezgodności z wymaganiami w zakresie zawartości siarki w paliwie 
żeglugowym, w tym r odzaj uchybienia, oraz działania podjęte w celu osiągnięcia 
zgodności;  
9) inne dane uzyskane w ramach inspekcji.  
©Kancelaria Sejmu     s. 35/68 
   
2022 -06-23 
 8. Z przeprowadzonych inspekcji w zakresie zawartości siarki w paliwie 
żeglugowym dyrektor urzędu morskiego sporządza corocznie sprawozdanie, które 
przekazuje do dnia 30 kwietnia następnego roku Prezesowi Urzędu Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów.  
9. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 8, zawiera w szczególności informacje 
o: 
1) całkowitej liczbie przebadanych próbek paliwa żeglugowego z podziałem  na 
rodzaje paliwa żeglugowego;  
2) każdorazowo użytej do badania ilości paliwa żeglugowego i wyliczonej średniej 
zawartości siarki;  
3) liczbie inspekcji przeprowadzonych na statkach;  
4) średniej zawartości siarki w paliwach żeglugowych stosowanych na obsza rze 
właściwości dyrektora urzędu morskiego, obliczonej na podstawie 
przeprowadzonych badań oraz przekazanych przez dostawców paliwa 
informacji.  
10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zapewnia przekazanie 
Komisji Europejskiej informacji, o który ch mowa w art. 7 decyzji 2015/253, do dnia 
30 czerwca każdego roku.  
Art. 13h. Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę, aby węglowodory 
wydobywane przez platformę lub urządzenie wiertnicze były używane jako paliwo, 
jeżeli będą one używane wyłącznie prz ez tę platformę lub to urządzenie wiertnicze.  
Art. 13i. Podmiot, który nakłada lub usuwa szkodliwe pokrycia 
przeciwporostowe, ma obowiązek zapewnić, aby odpady powstałe podczas prac 
zostały zebrane i  poddane procesom przetwarzania zgodnie z  ustawą z  dnia 1 4 grudnia 
2012  r. o odpadach (Dz.  U. z 2020 r. poz.  797 i 875). 
Art. 13j. 1. Dyrektor urzędu morskiego przekazuje niezwłocznie ministrowi 
właściwemu do spraw gospodarki morskiej:  
1) informację o  udzieleniu pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcj i 
emisji;  
2) wyniki testów metod redukcji emisji;  
3) informację o  niemożności nabycia przez kapitana statku paliwa żeglugowego 
o zawartości siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim.  
©Kancelaria Sejmu     s. 36/68 
   
2022 -06-23 
 2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji  
Europejskiej:  
1) informację, o  której mowa  w ust. 1 pkt  1 – w terminie 6  miesięcy przed dniem 
rozpoczęcia testów metod redukcji emisji;  
2) wyniki, o  których mowa  w ust. 1 pkt  2 – w terminie 6  miesięcy od dnia 
zakończenia testów metod redukcji emisji;  
3) informację, o  której mowa  w ust. 1 pkt  3 – niezwłocznie po jej otrzymaniu.  
Art. 13k. Dyrektor urzędu morskiego wykonuje zadanie, o którym mowa w art. 
19 ust. 3 rozporządzenia 2015/757.  
Art. 13l. Raport, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2015/757 , 
przedkłada się dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla portu macierzystego 
statku.  
Art. 13m.  1. Dyrektor urzędu morskiego wykonuje zadania kontrolne państwa 
portu, o których mowa w art. 11 rozporządzenia 1257/2013.  
2. Dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzysty statku 
wykonuje zadania organu administracji, o których mowa w przepisach rozporządzenia 
1257/2013.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji 
Europejskiej sprawozdanie, o którym mowa w art.  21 ust. 1 rozporządzenia 
1257/2013.  
Art. 14. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w  porozumieniu 
z zainteresowanymi ministrami, może określać, w  drodze rozporządzenia, 
szczegółowe przepisy w  zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez  statki.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w  drodze 
rozporządzenia, wprowadzić do stosowania zalecenia uchwalone przez 
Międzynarodową Organizację Morską lub Komisję Ochrony Środowiska Morskiego 
Morza Bałtyckiego, zwaną dalej „Komisją Helsińską”, mając na względzie właściwą 
implementację międzynarodowych przepisów w  zakresie zapobiegania 
zanieczyszczaniu morza przez statki.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może,  w drodze 
rozporządzenia, uznać za obowiązujące przepisy te chniczne w  zakresie zapobiegania 
©Kancelaria Sejmu     s. 37/68 
   
2022 -06-23 
 zanieczyszczaniu morza, dotyczące projektowania, konstrukcji i  wyposażenia 
statków, wydane dla:  
1) statków klasyfikowanych przez polską instytucję klasyfikacyjną – przez tę 
instytucję;  
2) statków o  przynależności polskiej, będących w  klasyfikacji zagranicznych 
instytucji klasyfikacyjnych – przez te instytucje.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze 
rozporządzenia, rodzaje przeglądów i  inspekcji oraz sposób, zakres i  terminy ich 
przeprowadzania, s posób wydawania i  potwierdzania oraz wzory międzynarodowych 
świadectw, o  których mowa  w art. 8, w  zakresie ochrony morza przed 
zanieczyszczaniem przez statki, z  uwzględnieniem przepisów międzynarodowych 
oraz przepisów prawa Unii Europejskiej w  zakresie prz eprowadzania inspekcji i 
przeglądów na statkach.  
Rozdział 3  
Zatapianie ze statków odpadów i  innych substancji  
Art. 15. Do zatapiania odpadów i  innych substancji ze statków stosuje się 
postanowienia Konwencji o  zatapianiu, a  na Morzu Bałtyckim również postanowienia 
Konwencji Helsińskiej 1992.  
Art. 16. 1. Zabrania się zatapiania odpadów lub innych substancji, z  wyjątkiem 
przypadków określonych w Konwencji Helsińskiej 1992:  
1) statkom o  polskiej przynależno ści – na obszarze Morza Bałtyckiego;  
2) statkom o  obcej przynależności – na polskich obszarach morskich.  
2. Zabrania się na terytorium Polski ładowania na statki, bez względu na ich 
przynależność, odpadów lub innych substancji przeznaczonych do zatapiania na 
obszarze Morza Bałtyckiego.  
3. Nie zabrania si ę usuwania do morza urobku z  pogłębiania dna, jeżeli zostanie 
ono dokonane zgodnie z postanowieniami Konwencji Helsińskiej 1992  – pod 
warunkiem uzyskania odpowiedniego zezwolenia.  
Art. 17. 1. Zabrania się zatapiania w  morzu, ze statków o  polskiej 
przynależ ności, odpadów lub innych substancji, wymienionych w  załączniku I  do 
Konwencji o  zatapianiu, z  wyjątkiem przypadków określonych w  art. V ust. 1 
Konwencji i  stosownie do jego postanowień.  
©Kancelaria Sejmu     s. 38/68 
   
2022 -06-23 
 2. Zabrania się ładowania na terytorium Polski na statki, bez względu  na ich 
przynależność, odpadów lub substancji, o których mowa w  ust. 1, z przeznaczeniem 
do zatopienia ich w  morzu, z  wyjątkiem przypadków określonych w  art. V ust.  2 
Konwencji o  zatapianiu oraz stosownie do jego postanowień i  na podstawie 
przewidzianego t am zezwolenia.  
3. Nie zabrania się zatapiania w  morzu ze statków o  polskiej przynależności lub 
ładowania na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność, 
z przeznaczeniem do zatopienia w  morzu, odpadów lub innych substancji, 
wymienionych w  załączniku II do Konwencji o  zatapianiu, jeżeli uzyskano na to 
zezwolenie specjalne, a  wszelkich odpadów lub substancji innych niż wymienione 
w załącznikach I  i II do tej Konwencji – jeżeli uzyskano na to zezwolenie ogólne.  
Art. 18. 1. Zezwolenia, o  który ch mowa w  art. 16 ust.  3 i art. 17 ust.  2 i 3, 
wydaje dyrektor urzędu morskiego statkom:  
1) ładowanym na terytorium Polski;  
2) o polskiej przynależności.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w  porozumieniu z  ministrem 
właściwym  do spraw klimat u oraz  ministrem właściwym do spraw środowiska określi, 
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, niezbędne dane oraz tryb wydawania 
zezwoleń, o  których mowa w  ust. 1, z  uwzględnieniem przepisów Konwencji 
Helsińskiej 1992  oraz Konwencji o  zatapianiu.  
3. Dyrektor urzędu morskiego może uzależnić wydanie zezwoleń, o  których 
mowa w  ust. 1, od przedłożenia przez wnioskodawcę zezwoleń wymaganych na 
podstawie odrębnych przepisów lub innych dodatkowych dokumentów albo wyników 
ekspertyz.  
4. Zezwolenia,  o których  mowa w  ust. 1, powinny określać w  szczególności:  
1) rodzaj zezwolenia;  
2) numer zezwolenia według kolejności jego wydania w  danym roku;  
3) okres ważności zezwolenia;  
4) rodzaj usuwanej do morza lub zatapianej w  nim substancji oraz jej ilość;  
5) współrzędn e geograficzne miejsca usunięcia do morza urobku bądź zatopienia 
w nim odpadów lub innych substancji;  
6) rodzaj wymaganego opakowania zatapianych w  morzu odpadów lub innych 
substancji;  
©Kancelaria Sejmu     s. 39/68 
   
2022 -06-23 
 7) sposób zatapiania w  morzu odpadów lub innych substancji;  
8) sposób p owiadamiania o  zamierzonych terminach usunięcia do morza urobku 
z pogłębiania dna oraz zatapiania w  morzu  odpadów lub innych substancji oraz 
o fakcie zakończenia tych operacji.  
Art. 19. Dyrektor urzędu morskiego, na podstawie zawiadomienia dokonanego 
przez  kapitana statku, zgłasza dokonanie zatopienia:  
1) w przypadkach określonych w  Konwencji Helsińskiej 1992  – Komisji 
Helsińskiej;  
2) w przypadkach określonych w  art. V Konwencji o  zatapianiu – 
Międzynarodowej Organizacji Morskiej.  
Art. 20. Minister właściwy  do spraw gospodarki morskiej składa właściwym 
organizacjom międzynarodowym okresowe  informacje o  wydanych zezwoleniach 
oraz dokonanych, na ich podstawie, zatopieniach.  
Rozdział 3a  
Postępowanie z  wodami balastowymi i  osadami  
Art. 20a. Przepisów dotyczących  postępowania z  wodami balastowymi 
i osadami nie stosuje się do statków wymienionych w  art. 3 ust. 2 Konwencji BWM.  
Art. 20b. 1. Zabroniony jest zrzut do morza wód balastowych niespełniających 
wymogów Konwencji BWM oraz osadów, z  uwzględnieniem art.  20c. 
2. W przypadku statku wskazanego w  prawidle A -5 załącznika do Konwencji 
BWM, jeżeli:  
1) cechy konstrukcyjne tego statku nie pozwalają na zastosowanie wymagań 
określonych w  Konwencji BWM,  
2) jest to uzasadnione ze względu na rejon lub warunki żeglugi  
– możli we jest, na wniosek armatora złożony do dyrektora urzędu morskiego 
właściwego ze względu na port macierzysty statku, zwolnienie tego statku 
z obowiązku spełniania wymagań określonych w  Konwencji BWM i  wyrażenie zgody 
na zastosowanie rozwiązań równoważnych z wymaganiami Konwencji BWM, 
określonych w  przepisach wydanych na podstawie ust.  7. 
3. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 2, zawiera:  
1) podstawowe dane o  statku i  armatorze:  
©Kancelaria Sejmu     s. 40/68 
   
2022 -06-23 
 a) nazwę i  numer indentyfikacyjny statku,  
b) nazwę portu macierzystego statku,  
c) pojemność brutto GT, długość kadłuba [m],  
d) pojemność balastową statku [m3] (w odniesieniu do wszelkich zbiorników, 
przestrzeni lub przedziałów na statku używanych dla przewozu, załadunku 
lub zrzutu wód balastowych),  
e) nazwę armatora;  
2) informację o  przyczy nie wnioskowania o  zwolnienie;  
3) informację na temat przewidywanych obszarów żeglugi;  
4) informację o  rozwiązaniach równoważnych z  wymaganiami Konwencji BWM, 
które zostaną wdrożone na statku.  
4. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 2, dołącza się:  
1) kopię pl anu postępowania z  wodami balastowymi;  
2) kopię książki zapisów balastowych.  
5. Zwolnienie statku z  obowiązku spełniania wymagań określonych 
w Konwencji BWM i  wyrażenie zgody na zastosowanie rozwiązań równoważnych 
z wymaganiami Konwencji BWM, określonych w  przepisach wydanych na podstawie 
ust. 7, lub odmowa wydania zwolnienia i  wyrażenia zgody następuje w  drodze decyzji 
właściwego dyrektora urzędu morskiego.  
6. Statek, który został zwolniony z  wymagań określonych w  Konwencji BWM 
i który otrzymał zgodę na zastosowanie rozwiązań równoważnych z  wymaganiami 
Konwencji BWM, otrzymuje odpowiedni wpis w  książce zapisów balastowych.  
7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze 
rozporządzenia, rozwiązania równoważne z  wymaganiami Konwencji BWM  dla 
statków wskazanych w  prawidle A -5 załącznika do Konwencji BWM, mając na 
uwadze potrzebę zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony środowiska 
morskiego.  
8. Za udzielenie zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 2, pobiera się opłatę  
określoną w  załączniku nr  2 do ustawy.  
9. Opłata, o  której mowa w  ust. 8, stanowi dochód bud żetu pa ństwa.  
Art. 20c. Do statków uprawiających żeglugę wyłącznie pomiędzy portami 
Morza Bałtyckiego nie ma zastosowania prawidło D -1 załącznika do Konwencji 
BWM.  
©Kancelaria Sejmu     s. 41/68 
   
2022 -06-23 
 Art. 20d. 1. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku na 
wniosek armatora złożony w  formie pisemnej może, w  drodze decyzji, udzielić 
statkowi podróżującemu pomiędzy określonymi portami lub miejscami lub statkowi 
eksploatowanemu wyłącznie pomiędzy określony mi portami lub miejscami 
zwolnienia, o  którym mowa w prawidle A -4 załącznika do Konwencji BWM.  
2. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, zawiera:  
1) podstawowe dane o  statku i  armatorze:  
a) nazwę i  numer identyfikacyjny statku,  
b) nazwę portu macierzystego statk u, 
c) pojemność brutto GT,  
d) nazwę armatora,  
e) znak wywoławczy statku;  
2) informacje o  stosowanej metodzie postępowania z  wodami balastowymi, w  tym 
informacje o  systemie obróbki wód balastowych, jeżeli został zainstalowany;  
3) informację o  terminie, na j aki wymagane jest zwolnienie (od MM -RRRR do 
MM-RRRR);  
4) informację o  przyczynie wnioskowania o  zwolnienie;  
5) informację o  trasie objętej zwolnieniem (podanie nazwy portu/portów, w  których 
pobierane będą wody balastowe , oraz nazwy portu, gdzie zrzucane bę dą wody 
balastowe);  
6) datę oraz godzinę rozpoczęcia i  zakończenia podróży – w przypadku 
jednorazowej podróży;  
7) informację o  częstotliwości rejsów, regularności oraz przewidywanych ilościach 
wód balastowych, które będą zrzucane w  okresie zwolnienia – w przypadku 
wielokrotnych podróży;  
8) przewidywany czas oraz daty rozpoczęcia i  zakończenia rejsów;  
9) informację o  wszystkich portach, które statek planuje odwiedzić w  okresie 
zwolnienia, poza portami objętymi zwolnieniem;  
10) informację na temat przewidywan ej łącznej liczby podróży oraz ilości wód 
balastowych, które zostaną zrzucone w  ciągu okresu trwania zwolnienia – 
w przypadku wielokrotnych podróży.  
3. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, dołącza się:  
1) kopię planu postępowania z  wodami balastowymi;  
©Kancelaria Sejmu     s. 42/68 
   
2022 -06-23 
 2) kopię książki zapisów balastowych;  
3) informację z  internetowego narzędzia wspomagania decyzji, o  którym mowa 
w ust. 9, o poziomie ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub 
patogenów w  związku z  usunięciem w  polskich obszarach morskich wód 
balast owych ze statku, którego dotyczy zwolnienie, lub dane niezbędne do oceny 
poziomu ryzyka za pomocą internetowego narzędzia wspomagania decyzji 
w przypadku ich braku w  internetowym narzędziu.  
4. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, składa się pod rygorem odpowie dzialności 
karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający wniosek zamieszcza w  nim 
klauzulę następującej treści:   
„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego 
oświadczenia.”.   
Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za złożenie 
fałszywego oświadczenia.  
5. Decyzja, o  której mowa w  ust. 1, jest wydawana po zasięgnięciu opinii 
o wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, właś ciwych dla portu zawinięcia statku organów 
Państwowej Inspekcji Sanitarnej i  regionalnego dyrektora ochrony środowiska  oraz na 
podstawie oceny poziomu ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub 
patogenów w  związku z  usunięciem w  polskich obszarach morskich wód balastowych 
ze statku, którego dotyczy zwolnienie.  
6. Organy Pa ństwowej Inspekcji Sanitarnej wydają w  terminie 14  dni opinię 
w zakresie zagrożeń sanitarno -epidemio logicznych  wynikających z  usunięcia wód 
balastowych statku, którego dotyczy zwolnienie.  
7. Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje w  terminie 14  dni opinię 
w zakresie zagrożenia dla środowiska wynikającego z  usunięcia wód balastowych 
statku, którego dotyczy zwolnienie, o  którym mowa w  ust. 1. 
8. Organy, o  których mowa w  ust. 5, wydają negatywną opinię w  przypadku 
stwierdzenia, że usunięcie wód balasto wych ze statku, którego dotyczy zwolnienie, 
może spowodować zagrożenie sanitarno -epidemiologiczne lub zagrożenie inwazją 
gatunków obcych w  polskich obszarach morskich.  
9. Poziom ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów, 
o którym mow a w ust. 5, ustala się za pomocą internetowego narzędzia wspomagania 
decyzji opracowanego przez Komisję Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego 
©Kancelaria Sejmu     s. 43/68 
   
2022 -06-23 
 (HELCOM) i  Komisję Ochrony Środowiska Morskiego Obszaru 
Północno -Wschodniego Atlantyku (OSPAR ) w ramach „Wspólnej Z harmonizowanej 
Procedury dla państw -Stron HELCOM i  OSPAR w  zakresie udzielania zwolnień 
w ramach Międzynarodowej konwencji o  kontroli i  postępowaniu ze statkowymi 
wodami balastowymi i  osadami, Prawidło  A-4”. 
10. Dyrektor urzędu morskiego wydaje decyzję o  udzieleniu zwolnienia, o  której 
mowa w  ust. 1, w przypadku poziomu ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów 
wodnych lub patogenów, o  którym mowa w  ust. 5, ustalonego jako „niski”.  
11. Dyrektor urzędu morskiego odmawia udzielenia zwolnienia, o  którym mowa 
w ust. 1, jeżeli poziom ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub 
patogenów, o  którym mowa w  ust. 5, jest ustalony jako „wysoki” albo „ średni”, lub na 
podstawie negatywnej opinii przynajmniej jednego z  organów, o  których mowa 
w ust. 5. 
12. Za ud zielenie zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 1, pobiera się opłatę  
określoną w  załączniku nr  2 do ustawy.  
13. Opłata, o  której mowa w  ust. 12, stanowi dochód bud żetu pa ństwa.  
14. Dyrektor urzędu morskiego dokonuje wpisu o  udzielonym zwolnieniu, 
o którym mowa w ust. 1, do książki zapisów balastowych statku.  
15. Kopię decyzji, o  której mowa w  ust. 1, dyrektor właściwego urzędu 
morskiego niezwłocznie doręcza ministrowi właściwemu do spraw gospodarki 
morskiej.  
16. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej nie zwłocznie przekazuje 
informację o  udzielonym zwolnieniu, o  którym mowa w  ust. 1: 
1) władzom państwa bandery statku;  
2) państwom -stronom Konwencji Helsińskiej 1992 i  OSPAR;  
3) Międzynarodowej Organizacji Morskiej.  
17. Dyrektor urzędu morskiego, który udzielił zwolnienia, o  którym mowa 
w ust. 1, cofa je, w  drodze decyzji:  
1) w przypadku gdy statek przestał spełniać warunki, o  których mowa w  prawidle 
A-4 załącznika do Konwencji BWM, lub  
2) na wniosek organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej lub Regionalne go 
Dyrektora Ochrony Środowiska, w przypadku stwierdzenia przez te organy, że 
stan wód morskich może spowodować zagrożenie sanitarno -epidemio logiczne 
©Kancelaria Sejmu     s. 44/68 
   
2022 -06-23 
 lub zagrożenie dla środowiska, w  przypadku ich pobrania i  zrzutu jako wody 
balastowe przez statek.  
18. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze 
rozporządzenia, wzór wniosku o  udzielenie zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 1, 
kierując się potrzebą zapewnienia kompletności i  przejrzystości informacji.  
Art. 20e. 1. Podmiot, który dokonuje c zyszczenia lub naprawy zbiorników wód 
balastowych, ma obowiązek zapew nić urządzenia do odbioru osadów powstających 
podczas czyszczenia lub naprawy zbiorników, spełniające potrzeby korzys tających  
z nich statków w  zakresie wydajności oraz zapewnienia, że dz iałanie tych urządzeń 
nie powoduje bezpodstawnych opóźnień statków, a  także, że osady usuwane są 
w sposób bezpieczny dla środowiska, zdrowia ludzkiego, mienia oraz zasobów.  
2. Odpady powstałe podczas czyszczenia lub naprawy zbiorników wód 
balastowych są zb ierane i  poddawane procesom przetwarzania zgodnie z  ustawą 
z dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
Art. 20f. 1. Kapitan statku przed zawinięciem do portu znajdującego się na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany do przekazania kapitanowi tego 
portu informacji na temat aktualnej ilości wód balastowych na statku oraz 
przeprowadzonych operacji balastowych na statku.  
 [2. Informacje, o  których mowa w  ust. 1, przekazywane są nie później niż na 
24 godziny przed zawinięciem statku do portu za pomocą s ystemu kontrolno -
-informacyjnego dla portów polskich (PHICS) na formularzu, którego wzór określają 
przepisy wydane na podstawie ust.  3.] 
<2. Informacje, o których mowa w  ust. 1, są przekazywane nie później niż 
na 24  godziny przed zawinięciem statku do portu lub przystani morskiej za 
pomocą Krajowego Pojedynczego Punktu Kontaktowego na formularzu, którego 
wzór jest określony w  przepisach wydanych na podstaw ie ust.  3.>   
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze 
rozporządzenia, wzór formularza dotyczącego przekazywania informacji, o  których 
mowa w  ust. 1, kierując się koniecznością ujednolicenia zakresu przekazywanych 
informacji oraz  potrzebą zapewnienia kontroli w  odniesieniu do operacji balastowych 
na statkach przebywających w  polskich obszarach morskich.  Nowe brzmienie 
ust. 2 w art. 20f 
wejdzie w życie z 
dn. 14.09.2022 r. 
(Dz. U. z 2022 r. 
poz. 1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 45/68 
   
2022 -06-23 
 4. W przypadku gdy podróż statku trwa krócej niż 24  godziny, informacje, 
o których mowa w  ust. 1, są przekazywane nie później niż  w chwili opuszczenia przez 
statek portu poprzedniego.  
5. Jeżeli port przeznaczenia nie jest znany lub zmienia się podczas podróży, 
informacje są przekazywane niezwłocznie po uzyskaniu informacji o  porcie 
przeznaczenia.  
Rozdział 4  
Zwalczanie zanieczyszczeń  morza i  współpraca międzynarodowa w  tym 
zakresie  
Art. 21. 1. Dyrektor urzędu morskiego, do którego wpłynie meldunek lub 
sprawozdanie, o  których mowa w  art. 11, albo który otrzyma z  innego źródła 
wiadomość o  zanieczyszczeniu lub zagrożeniu zanieczyszczenie m polskich obszarów 
morskich, jest obowiązany:  
1) dokonać oceny faktycznej sytuacji w  celu ustalenia rodzaju i  stopnia 
zanieczyszczenia morza lub zagrożenia zanieczyszczeniem;  
2) w razie potrzeby zarządzić i  podjąć odpowiednie działania;  
3) niezwłocznie po informować właściwe organy innych państw stron Konwencji 
Helsińskiej 1992  o istniejącej sytuacji i  podjętej lub zamierzonej akcji, jeżeli 
rozlew przemieszcza się lub może przemieścić się do obszaru morskiego tych 
państw.  
2. W przypadku zanieczyszczenia lub  zagrożenia zanieczyszczeniem polskiego 
obszaru morskiego, dyrektor urzędu morskiego może nakazać kapitanowi:  
1) opuszczenie polskich obszarów morskich przez statek;  
2) przeholowanie, ratowanie statku lub przeprowadzenie niezbędnych napraw;  
3) wyładowanie we właściwym miejscu szkodliwych substancji;  
4) skierowanie statku do miejsca schronienia.  
Art. 22. 1. Dyrektor urzędu morskiego, w  celu zwalczania zanieczyszczenia na 
polskich obszarach morskich, może bezpośrednio zwrócić się o  pomoc do właściwych 
organów  innych państw stron Konwencji Helsińskiej 1992, przede wszystkim tych, 
które mogą zostać również dotknięte skutkami zanieczyszczenia.  
©Kancelaria Sejmu     s. 46/68 
   
2022 -06-23 
 2. Dyrektor urzędu morskiego, wezwany do udzielenia pomocy przez organ 
innego państwa strony Konwencji Helsińskiej 1992, ma obowiązek podjąć starania 
w celu udzielenia takiej pomocy.  
3. W przypadkach przewidzianych  w ust. 1 i 2 dyrektor urzędu morskiego 
powiadamia Komisję Helsińską o podjętych działaniach.  
Art. 23. 1. Dyrektor urzędu morskiego, który otrzyma wiadomość 
o zanieczyszczeniu na obszarze Morza Bałtyckiego, mogącym stanowić poważną 
groźbę dla środowiska tego obszaru lub związanych z  tym interesów jakiegokolwiek 
państwa strony Konwencji Helsińskiej 1992, po sprawdzeniu, przekazuje 
niezwłocznie wszystkie odpowiednie i nformacje właściwym organom państwa, które 
może być zagrożone skutkiem zanieczyszczenia, łącznie z  informacją o  zamierzonych 
lub podjętych działaniach, a  w odniesieniu do wypadku dotyczącego statku, 
przekazuje te informacje również właściwemu organowi pańs twa przynależności 
statku.  
2. Przesyłanie, do właściwych organów zainteresowanych państw stron 
Konwencji Helsińskiej 1992, informacji, o  których mowa  w ust. 1, ponawia się do 
czasu uzyskania zawiadomienia o  podjętych przez te państwa działaniach.  
3. Jeżeli  rozmiar zanieczyszczenia to uzasadnia, dyrektor urzędu morskiego 
przekazuje informacje, o  których mowa  w ust. 1, Międzynarodowej Organizacji 
Morskiej.  
Art. 23a. Zadania w  zakresie zwalczania zagrożeń i  zanieczyszczeń na morzu 
wykonuje Morska Służba Poszuk iwania i  Ratownictwa, określona przepisami ustawy 
z dnia 18  sierpnia 2011  r. o bezpieczeństwie morskim.  
Art. 23b. 1. Podmiot zarz ądzający portem lub przystani ą morsk ą oraz podmiot 
prowadz ący dzia łalność i użytkuj ący nabrze że w granicach portu morskiego lub  
przystani morskiej, którego dzia łalność może powodowa ć zagro żenie 
zanieczyszczenia wód portowych, jest obowi ązany do opracowania i  aktualizacji 
planów zwalczania zagro żeń i zanieczyszcze ń wód portowych.  
2. Plany, o  których mowa w  ust. 1, podlegają uzgodnieniu z  dyrektorem 
Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa oraz właściwym komendantem 
wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.  
©Kancelaria Sejmu     s. 47/68 
   
2022 -06-23 
 3. Uzgodnione plany, o  których mowa  w ust. 1, zatwierdza, w  drodze decyzji, 
dyrektor urzędu morskiego właś ciwy dla obsza ru położenia portu. Dyrektor urzędu 
morskiego prowadzi ewidencję tych planów.  
4. W portach wojennych plany, o  których mowa w  ust. 1, są opracowywane, 
aktualizowane i  uzgadniane przez komendanta portu wojennego.  
5. Kompetencje dyrektora urzędu morskiego, o  którym mowa w  ust. 3, 
w stosunku do planów, o  których mowa w  ust. 4, wykonuje Dowódca Generalny 
Rodzajów Sił Zbrojnych.  
6. Na pisemny wniosek podmiotu prowadzącego działalność i  użytkującego 
nabrzeże w  granicach portu morskiego lub przystani morskiej, dyre ktor urzędu 
morskiego właściwy dla obszaru położenia portu lub przystani morskiej może udzielić, 
w drodze decyzji, zwolnienia z  obowiązku opracowania planu zwalczania zagrożeń i 
zanieczyszczeń wód portowych.  
7. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 6, zawiera:  
1) nazwę albo imię i  nazwisko wnioskodawcy;  
2) siedzibę i  adres albo miejsce zamieszkania i  adres wnioskodawcy;  
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy oraz numer 
identyfikacyjny w  krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki 
narodowej (REGO N) lub numer w  Centralnej Ewidencji i  Informacji o 
Działalności Gospodarczej (CEIDG), jeżeli zostały nadane.  
8. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 6, dołącza się:  
1) dokument nabycia lub użytkowania nieruchomości;  
2) kopię mapy zasadniczej z  zaznaczonym obrysem działki lub działek oraz 
nabrzeża, na których użytkownik portu lub przystani morskiej prowadzi 
działalność;  
3) informację o  stosowanych rozwiązaniach chroniących środowisko.  
9. W przypadku każdej zmiany w  zakresie działalności podmiotu prowadzącego  
działalność i  użytkującego nabrzeże w  granicach portu morskiego lub przystani 
morskiej, podmiot ten obowiązany jest poinformować o  tych zmianach w  terminie 
7 dni od ich wystąpienia dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru 
położenia portu lub przy stani morskiej.  
10. Jeżeli zmiana zakresu działalności podmiotu prowadzącego działalność 
i użytkującego nabrzeże w granicach portu morskiego lub przystani morskiej 
©Kancelaria Sejmu     s. 48/68 
   
2022 -06-23 
 powoduje zagrożenie zanieczyszczenia wód portowych, dyrektor urzędu morskiego 
właściwy dla o bszaru położenia portu lub przystani morskiej, w  terminie 7  dni od 
otrzymania informacji o  zmianie, o  której mowa w  ust. 9, w  drodze decyzji, cofa 
zwolnienie, o  którym mowa w  ust. 6, określając termin na sporządzenie planu 
zwalczania zagrożeń i  zanieczyszc zeń wód portowych przez ten podmiot.  
11. Termin na opracowanie przez podmiot, o  którym mowa w  ust. 9, planu 
zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód portowych nie może być krótszy niż 
14 dni. 
12. Kopię decyzji, o  której mowa w  ust. 6 oraz w  ust. 10, dyrekt or urzędu 
morskiego właściwy dla obszaru położenia portu lub przystani morskiej przekazuje 
podmiotowi zarządzającemu portem lub przystanią morską, w  granicach których 
podmiot prowadzi działalność i  użytkuje nabrzeże.  
13. Przepisu ust.  1 nie stosuje się do podmiotu prowadz ącego dzia łalność 
i użytkuj ącego nabrze że w granicach portu morskiego lub przystani morskiej, 
w przypadku gdy zagro żenia i  działania zwi ązane z  likwidacj ą zanieczyszcze ń 
wynikających z  działalności tego podmiotu zostały uj ęte w  planie zwalc zania 
zagro żeń i zanieczyszcze ń wód portowych opracowanym przez podmiot zarz ądzający 
portem lub przystani ą morsk ą, na terenie których prowadzona jest działalność 
i użytkowane jest nabrzeże.  
Art. 24. 1. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzenia, określi:  
1) sposób organizacji zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu, w tym 
sposób łagodzenia negatywnych skutków dla flory i fauny w granicach obszarów 
morskich, z uwzględnieniem opieki nad zaolejonymi zwierzętami,  
2) jednostki organizacyjne współdziałające w  zakresie zwalczania zagrożeń na 
morzu z  Morską Służbą Poszukiwania i  Ratownictwa,  
3) podmiot właściwy do opracowania krajowego planu zwalczania zagrożeń i 
zanieczyszczeń środowiska morskiego, elementy składowe oraz sposób 
opracowania, konsultowania i ogłas zania tego planu,  
4) zadania organów administracji morskiej w  zakresie funkcjonowania systemu 
zwalczania zanieczyszczeń na morzu,  
5) zadania i  uprawnienia Morskiej Służby Poszukiwania i  Ratownictwa 
w organizowaniu i  koordynowaniu akcji zwalczania zagrożeń lub 
zanieczyszczeń na morzu,  
©Kancelaria Sejmu     s. 49/68 
   
2022 -06-23 
 6) zasady  i sposób udostępniania w  ramach współpracy międzynarodowej 
informacji o  gotowości do zwalczania zagrożeń i  zanieczyszczeń środowiska 
morskiego,  
mając na względzie celowość i  sprawność działań na rzecz ochrony środowis ka 
morskiego, a  także zgodność z postanowieniami konwencji i  umów 
międzynarodowych oraz zaleceń organizacji międzynarodowych w  tym zakresie.  
2. Dyrektor urzędu morskiego może zlecić wykonanie czynności, określonych  
w art. 21 ust.  1 pkt  3 oraz w  art. 22 i 23, kierownikowi jednostki organizacyjnej, 
biorącej udział w  zwalczaniu zanieczyszczeń.  
Art. 25. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać 
decyzję o  zastosowaniu na polskich obszarach morskich, w  stosunku do statków 
o polskiej przynależności, niezbędnych środków, łącznie z  zatopieniem lub 
zniszczeniem statku, w  celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego 
i bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego polskim wybrzeżom lub związanym 
z nimi interesom, powstałego na skute k zanieczyszczenia lub zagrożenia 
zanieczyszczeniem morza.  
2. W sytuacji, o  której mowa w  ust. 1, do obcych statków znajdujących się na 
polskich obszarach morskich stosuje się odpowiednio postanowienia 
Międzynarodowej konwencji dotyczącej interwencji na mo rzu pełnym w  razie 
zanieczyszczenia olejami, sporządzonej w  Brukseli dnia 29  listopada 1969  r. (Dz.  U. 
z 1976  r. poz.  207), oraz uzupełniającego ją Protokołu dotyczącego interwencji na 
morzu pełnym w  razie zanieczyszczenia morza substancjami innymi niż ole j, 
sporządzonego w  Londynie dnia 2  listopada 1973  r. (Dz.  U. z 1984  r. poz.  116).  
Rozdział 5  
Nadzór nad statkami  
Art. 26. Dyrektor urzędu morskiego może:  
1) w stosunku do statku o  przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL, 
Konwencji Helsińskiej 1992 lub Konwencji BWM:  
a) przeprowadzić, na statku w  porcie lub bazie przeładunkowej na morzu, 
inspekcje w  zakresie i  trybie przewidzianym w  art. 28 oraz kontrole książek 
zapisów olejowych, ładunkowych, odpadów powstających na statku, 
zapisów balastowych oraz zapisów o  każdorazowym przejściu na zasilanie 
©Kancelaria Sejmu     s. 50/68 
   
2022 -06-23 
 paliwem innym niż aktualnie używane, w  celu ustalenia, czy ze statku nie 
dokonano zanieczyszcz enia, z naruszeniem postanowień tych konwencji; 
wyniki inspekcji ujmuje się w  sprawozdaniu, które przekazuje si ę 
kapitanowi statku,  
b)  odmówić statkowi o  obcej przynależności zezwolenia na wejście do portu 
lub do  bazy przeładunkowej na morzu  albo podjąć działania zapewniające, 
że uprawianie żeglugi tym statkiem nie będzie stanowiło istotnego 
zagrożenia dla środowi ska morskiego, jeżeli statek nie odpowiada 
wymaganiom określonym w  tych konwencjach; o  odmowie dyrektor urzędu 
morskiego powiadamia konsula lub przedstawiciela dyplomatycznego 
państwa przy należności statku, a  gdy jest to  niemożliwe – inny właściwy 
organ t ego państwa,  
c) odmówić statkowi zezwolenia na opuszczenie portu do czasu 
doprowadzenia tego statku do należytego stanu technicznego, jeżeli istnieją 
podstawy do podejrzenia, że stan tego statku lub jego wyposażenia w  istotny 
sposób odbiega od stanu stwier dzonego w  posiadanych świadectwach lub 
gdy statek nie posiada ważnych świadectw; dyrektor tego urzędu może 
jednak zezwolić takiemu statkowi na opuszczenie portu w  celu przejścia do 
najbliższej stoczni remontowej;  
2) w stosunku do statków o  polskiej przynal eżności, niezależnie od zastosowania 
środków przewidzianych w  pkt 1 lit.  a i c, także odmówić dopuszczenia statku 
do żeglugi lub cofnąć świadectwa, jeżeli statek nie spełnia wymagań 
przewidzianych w  przepisach ustawy;  
3) w stosunku do statków o  przynależno ści do obcego państwa niebędącego stroną 
Konwencji MARPOL lub Konwencji BWM:  
a) przeprowadzić inspekcję statku w  celu sprawdzenia, czy stan statku 
odpowiada wymaganiom określonym w  tych konwencjach; w  razie 
stwierdzenia, że stan statku nie odpowiada tym wy maganiom, a  uprawianie 
żeglugi tym statkiem stanowi istotne zagrożenie dla środowiska morskiego, 
może odmówić statkowi zezwolenia na wejście do portu lub do bazy 
przeładunkowej,  
©Kancelaria Sejmu     s. 51/68 
   
2022 -06-23 
 b) jeżeli inspekcja jest przeprowadzona w  porcie lub bazie przeładunkowej, 
dyrektor urzędu morskiego może zarządzić dokonanie na statku 
odpowiednich napraw albo opuszczeni e portu lub bazy przeładunkowej;  
<4) przeprowadzić inspekcję przestrze gania obowiązków określonych w  art. 10 
w odniesieniu do wszystkich statków zawijających do portów lub przystani 
morskich znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez 
względu na przynależność.>  
Art. 27. Dyrektor urzędu morskiego może:  
1) zażądać od statku przepływającego przez polskie obszary morskie informacji 
dotyczących identyfikacji, portu rejestracji, ostatniego i  następnego portu 
zawinięcia oraz innych niezbędnych informacji, w  razie uzasadnionego 
podejrzenia, że statek płynąc przez te  obszary naruszył przepisy ustawy, 
powodując zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem;  
2) przeprowadzić inspekcję statku przepływającego przez polskie obszary morskie,  
w razie:  
a) uzasadnionego podejrzenia, że naruszył przepisy ustawy wskutek zrzu tu 
powodującego lub grożącego znacznym zanieczyszczeniem  morza,  
b) odmowy udzielenia informacji, o  których mowa w  pkt 1, lub jeżeli 
informacja podana przez statek jest w  sposób oczywisty różna od stanu 
faktycznego, a  okoliczności sprawy uzasadniają taką in spekcję.  
Art. 28. 1. Inspekcja statku o  przynależności do państwa strony Konwencji 
MARPOL lub Konwencji BWM ogranicza się do sprawdzenia świadectw i  innych 
dokumentów przewidzianych w  tych konwencjach.  
2. Inspekcja może być rozszerzona po sprawdzeniu dokumentów,  o których 
mowa w  ust. 1, wyłącznie gdy:  
1) istnieje uzasadnione podejrzenie, że stan statku lub jego wyposażenie odbiega 
w istotny sposób od stanu stwierdzonego w  jego dokumentach;  
2) treść dokumentów nie jest wystarczająca do potwierdzenia lub  sprawdzenia 
podejrzanego naruszenia;  
3) statek nie posiada ważnych świadectw z  załącznikami ; 
4) na statku nie wdrożono procedur postępowania z  wodami balastowymi i  osadami 
wymaganych Konwencją BWM.  Dodany pkt 4 w 
art. 26 wejdzie w 
życie z dn. 
14.09.2022 r. (Dz. 
U. z 2022 r. poz. 
1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 52/68 
   
2022 -06-23 
 3. Inspekcja nie może wpłynąć na nieuzasadnione przetrzym ywanie statku 
w porcie.  
Art. 28a. 1. Jeżeli przeprowadzona inspekcja potwierdzi, że statek nie 
przestrzega przepisów ustawy w  zakresie zdawania odpadów  [i pozostałości 
ładunkowych ] do portowych urządzeń odbiorczych, dyrektor właściwego urzędu 
morskiego odmawia zgody na opuszczenie portu przez statek, aż do momentu zdania 
tych odpadów [i pozostałości ładunkowych ]. 
1a. Jeżeli przeprowadzona inspekcja wykaże,  że wody balastowe statku stanowią 
zagrożenie dla środowiska, zdrowia ludzkiego, zasobów lub mienia, właściwy 
dyrektor urzędu morskiego zakazuje zrzutu wód balastowych do czasu usunięcia 
zagrożenia.  
2. Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że statek opu ścił port nie dopełniając 
ciążących na nim obowiązków w zakresie informowania oraz zdawania odpadów  
[i pozostałości ładunkowych ], dyrektor właściwego urzędu morskiego niezwłocznie 
informuje o  tym fakcie właściwe władze administracji morskiej w  następnym po rcie, 
do którego zawija statek.  
3. Jeżeli dyrektor urzędu morskiego otrzyma informację, że do portu morskiego 
znajdującego się w terytorialnym zakresie jego działania zmierza statek, który opuścił 
inny port z  naruszeniem przepisów w zakresie informowania o raz zdawania odpadów  
[i pozostałości ładunkowych ] lub był eksploatowany z naruszeniem postanowień 
Konwencji BWM, zapewnia przeprowadzenie inspekcji tego statku przed udzieleniem 
pozwolenia na jego wyjście w  morze.  
Rozdział 6  
Zasady postępowania dyrektora urzędu morskiego  
Art. 29. Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić 
postępowanie, o  którym mowa w  niniejszym rozdziale:  
1) w odniesieniu do statku  o polskiej przynależności:  
a) który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagroż enie 
zanieczyszczeniem, z  naruszeniem przepisów ustawy,  
b) na wniosek organu każdego państwa, w  razie podejrzenia naruszenia 
przepisów ustawy, jeżeli zostały zabezpieczone dowody;  Zmiany w ust. 1, 
2 i 3 w art. 28a 
wejdą w życie z 
dn. 14.09.2022 r. 
(Dz. U. z 2022 r. 
poz. 1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 53/68 
   
2022 -06-23 
 2) w odniesieniu do statku o  obcej przynależności, przebywającego w  porcie 
polskim lub bazie przeładunkowej, który spowodował zanieczyszczenie 
środowiska morskiego lub zagrożenie zanieczyszczeniem na polskich obszarach 
morskich, naruszając przepisy ustawy.  
Art. 30. Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić także 
postępowanie w  odniesieniu do statku o  obcej przynależności, przebywającego 
w polskim porcie lub bazie przeładunkowej, na wniosek:  
1) organu każdego państwa, w  razie podejrzenia zrzutu przez ten statek poza 
polskim obszarem morskim, jeżeli zrzut ten spowodował  lub zagroził 
zanieczyszczeniem na jego wodach wewnętrz nych, morzu terytorialnym lub w 
wyłącznej strefie ekonomicznej;  
2) organu państwa strony Konwencji MARPOL lub Konwencji BWM w  sprawie 
zrzutu, o  którym mowa w  pkt 1, niezależnie od miejsca jego dokonani a. 
Art. 31. Dyrektor urzędu morskiego wszczyna postępowanie, w  celu 
zabezpieczenia dowodów, w  odniesieniu do statku o  obcej przynależności, który:  
1) przebywa w  porcie polskim lub w  bazie przeładunkowej, jeżeli spowodował 
zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem poza polskimi obszarami 
morskimi, z  naruszeniem uznanych norm międzynarodowych;  
2) znajdując się w  polskim morzu terytorialnym lub w  polskich morskich wodach 
wewnętrznych spowodował zanieczyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem 
tego o bszaru morza;  
3) przebywając w  polskich obszarach morskich, wskutek zanieczyszczenia 
w wyłącznej strefie ekonomicznej, spowodował poważną szkodę lub zagrożenie 
poważną szkodą dla wybrzeży albo innych istotnych interesów państwa.  
Art. 32. W razie otrzymania  wiadomości o:  
1) zanieczyszczeniu morza przez statki,  
2) zatopieniu odpadów lub innych szkodliwych substancji ze statków  
– dyrektor urzędu morskiego powinien niezwłocznie podjąć czynności w  celu 
wykrycia sprawców i  zabezpieczenia dowodów.  
Art. 33. Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie zawiadamia właściwy organ 
państwa:  
©Kancelaria Sejmu     s. 54/68 
   
2022 -06-23 
 1) przynależności statku i  każdego innego zainteresowanego państwa o  działaniach 
i środkach podjętych zgodnie z  ustawą i  przekazuje im odpowiednie dokumenty 
dotyczące tych działań i  środków;  
2) następnego portu zawinięcia statku przepływającego przez polskie obszary 
morskie o  podejrzeniu zanieczyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem 
środowiska morskiego.  
Art. 34. 1. Dyrektor urzędu morskiego w  toku postępowania:  
1) dopuszcza dowo dy zgłoszone przez organy innego państwa;  
2) ułatwia udział w  postępowaniu przedstawicielom właściwej organizacji 
międzynarodowej, państwa przynależności statku oraz każdego państwa 
dotkniętego zanieczyszczeniem morza;  
3) w przypadku określonym  w art. 29 p kt 1, może zwrócić się do właściwych 
organów innego państwa o  pomoc w  wyjaśnieniu sprawy, jak również 
rozpatrywać wnioski innych państw w  tym zakresie;  
4) w przypadkach określonych  w art. 29–32, może zatrzymać statek, jednak nie 
dłużej niż to jest konieczn e do celów postępowania.  
2. Jeżeli postępowanie wykaże naruszenie postanowień ustawy, z  zastrzeżeniem  
art. 26 pkt  1 lit.  c, statek zostanie niezwłocznie zwolniony po wpłaceniu kaucji lub 
złożeniu innego odpowiedniego zabezpieczenia finansowego.  
Art. 34a. Dyrektor urzędu morskiego powiadamia ministra właściwego do 
spraw gospodarki morskiej, Komisję Europejską, EMSA, pozostałe państwa 
członkowskie Unii Europejskiej oraz zainteresowane państwo bandery o 
zastosowanych sankcjach, o których mowa w art. 20 ust. 2 rozporządzenia 2015/757.  
Art. 34b. 1. W przypadku określonym w art. 20 ust. 3 rozporządzenia 2015/757, 
dyrektor urzędu morskiego, w  drodze decyzji, wydaje statkowi o obcej przynależności 
nakaz opuszczenia portu, o czym powiadamia ministra właściwego do spr aw 
gospodarki morskiej, Komisję Europejską, EMSA, pozostałe państwa członkowskie 
Unii Europejskiej oraz zainteresowane państwo bandery. Decyzji nadaje się rygor 
natychmiastowej wykonalności.  
2. Dyrektor urzędu morskiego, w drodze decyzji, wydaje zakaz wejś cia do portu 
statkowi o obcej przynależności, wobec którego w innym niż Rzeczpospolita Polska 
państwie członkowskim Unii Europejskiej wydano nakaz opuszczenia portu z powodu 
©Kancelaria Sejmu     s. 55/68 
   
2022 -06-23 
 nieprzechowywania na statku ważnego dokumentu zgodności w rozumieniu art. 3 lit. 
h rozporządzenia 2015/757, do czasu przedstawienia tego dokumentu.  
Art. 34c. Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie przekazuje Prezesowi 
Wyższego Urzędu Górniczego kopię  decyzji kończącej postępowanie, o którym mowa 
w art. 29, jeżeli dotyczy ona zdarzenia z wiązanego z działalnością  polegającą na 
poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub wydobywaniu węglowodorów ze złóż w granicach 
obszarów morskich  Rzeczypospolitej Polskiej.  
Art. 35. 1. Do postępowania określonego w  przepisach niniejszego rozdziału 
stosuje się odpowie dnio przepisy ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks 
postępowania administracyjnego (Dz.  U. z 2020 r. poz. 256, 695 i 1298 ). 
2. W przypadku konieczności natychmiastowego opuszczenia portu przez statek, 
w stosunku do którego powzięto podejrzenie używania  paliwa żeglugowego 
o zawartości siarki większej niż dopuszczalna na danym obszarze morskim, a  znane 
są już wyniki badania laboratoryjnego próbki paliwa potwierdzające używanie przez 
ten statek takiego paliwa żeglugowego, nie stosuje się przepisów art.  10 § 1, art.  391, 
art. 392, art. 45, art.  49b, art.  79 i art. 79a ustawy z  dnia 14 czerwca  1960  r. – Kodeks 
postępowania administracyjnego.  
3. Decyzję dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru położenia portu 
zawierającą sankcję karną za używanie pali wa żeglugowego o  zawartości siarki 
większej niż dopuszczalna na danym obszarze morskim doręcza się bezpośrednio 
kapitanowi statku lub jego przedstawicielowi na podstawie art.  39 i art. 40 § 1 lub 2 
ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks postępowania adm inistracyjnego.  
Rozdział 6a  
Przepisy karne  
Art. 35a. 1. Kto usuwa ze statku substancje objęte załącznikami I  (olej) i  II 
(szkodliwe substancje ciekłe) do Konwencji MARPOL w  takiej ilości lub takiej 
postaci, że może to  doprowadzić do pogorszenia jakości wody, zagrażać życiu lub 
zdrowiu wielu osób lub spowodować zniszczenie fauny i  flory morskiej w  znacznych 
rozmiarach, podlega karze pozbawienia wolności od 3  miesięcy do lat 5.  
2. Jeżeli sprawca czynu określonego w  ust. 1 działa nieumyślnie,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 
lat 2.  
©Kancelaria Sejmu     s. 56/68 
   
2022 -06-23 
 Rozdział 7  
Kary pieniężne  
Art. 36. 1. Armatorowi statku, z  którego podczas przebywania w  polskich  
obszarach morskich dokonano, z naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia, 
w związku z  eksploatacją statku lub zatopieniem w  morzu odpadów i  innych  
substancji – wymierza się karę pieniężną o  równowartości do 1  000 000 jednostek 
obliczeniowych, zwanych Specjalnym Prawem Ciągnienia (SDR), określanych przez 
Międzynarodowy Fundusz Walutow y. 
2. Tej samej karze podlega również armator statku o  polskiej przynależności, 
z którego dokonano, z  naruszeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia poza 
polskimi obszarami morskimi, w  związku z  eksploatacją statku lub zatopieniem 
w morzu odpadów lub innyc h substancji, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew 
jego warunkom.  
Art. 36a. Jeżeli armator statku, nie wykonując ciążących na nim z  mocy prawa 
obowiązków lub łamiąc ustanowione prawem zakazy:  
1) przewozi ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, nie prze kazując 
informacji, o  których mowa w  art. 10a, 
2) dopuszcza do wykonywania przez osoby nieposiadające odpowiednich 
uprawnień, o których mowa w art. 13a, odzys ku substancji kontrolowanych lub 
fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń chłodniczych, 
klima tyzacyjnych,  rozdzielnic elektrycznych oraz systemów ochrony 
przeciwpożarowej i gaśnic w celu zapewnienia ich  regeneracji, recyklingu lub 
zniszczenia,  
3) nie wypełnia obowiązku przekazywania w terminie rocznych sprawozdań, o 
których mowa w art. 39 ust. 1 u stawy z  dnia 15 maja 2015 r. o substancjach 
zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych  gazach ciep -
larnianych, do wyspecjalizowanej jednostki,  
4) nie podejmuje wszelkich wykonalnych środków ostrożności w celu zapobiegania 
wszelkim wyciekom  i emisjom substancji kontrolowanych i fluorowanych 
gazów cieplarnianych oraz ich minimalizowania,  
5) (uchylony)  
©Kancelaria Sejmu     s. 57/68 
   
2022 -06-23 
 6) użytkuje instalację lub urządzenie zawierające substancje kontrolowane 
w sposób niezapobiegający emisji substancji kontrolowanych do środowi ska 
oraz nie przeprowadza sprawdzenia szczelności tych urządzeń,  
7) stosuje lub stosuje ponownie na statku związki cynoorganiczne, które działają 
jak biocydy,  
8) eksploatuje statek, na którego kadłubie występują związki cynoorganiczne,  
9) eksploatuje sta tek, z którego emitowane są do powietrza:  
a) substanc je zubożające warstwę ozonową,  
b) tlenki azo tu, 
c) fluorowane gazy cieplarniane , 
10) (uchylony)   
<11)  nie informuje portu lub przystani morskiej o  odpadach ze statków 
znajdujących się na statku zgodnie z  art. 10 ust.  7>  
– podlega karze pieniężnej do wysokości 50  000 SDR.  
Art. 36aa.  1. Jeżeli armator statku używa na statku paliwa żeglugowego 
zawierającego nied opuszczalną zawartość siarki, podlega karze pieniężnej do 
wysokości 600 000 SDR.  
2. Jeżeli armator statku stosuje na statku metody redukcji emisji, które nie 
posiadają zatwierdzenia, o którym mowa w  art. 13dg ust. 1 albo 2, podlega karze 
pieniężnej do wyso kości 600 000 SDR.  
3. Jeżeli armator statku nie przekazuje wyników testów metod redukcji emisji 
zgodnie z art. 13da ust. 2b, podlega karze pieniężnej do wysokości 100 000 SDR.  
3a. Jeżeli armator statku niezgodnie z  prawidłem 14  załącznika VI do Konwencji 
MARPOL przewozi do celów spalania paliwo olejowe przeznaczone do nap ędu lub 
obsługi statku niespełniające wymogów dotyczących zawartości siarki, podlega karze 
pieniężnej do wysokości 600  000 SDR.  
4. Jeżeli armator statku objętego rozporządzeniem 1257/2013 e ksploatuje statek 
bez ważnego świadectwa inwentaryzacji, o którym mowa w art. 9 rozporządzenia 
1257/2013, lub kieruje statek do zakładu recyklingu, który nie znajduje się 
w europejskim wykazie zakładów recyklingu statków, o którym mowa w art. 16 
rozporządz enia 1257/2013, podlega karze pieniężnej do wysokości 600 000 SDR.  
5. Jeżeli armator statku objętego rozporządzeniem 2015/757:  
1) nie monitoruje emisji CO 2 w sposób określony w art. 8 rozporządzenia 2015/757,  Dodany pkt 11 w 
art. 36a wejdzie 
w życie z dn. 
14.09.2022 r. (Dz. 
U. z 2022 r. poz. 
1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 58/68 
   
2022 -06-23 
 2) nie monitoruje parametrów, o których mowa w art. 9 ust. 1 zdanie pierwsze 
rozporządzenia 2015/757, w sposób okreś lony w tym przepisie,  
3) nie monitoruje parametrów, o których mowa w art. 10 zdanie pierwsze 
rozporządzenia 2015/757, w sposób określony w tym przepisie,  
4) nie przedkłada w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku Komisji 
Europejskiej lub dyrektorowi urzędu morskiego właściwego dla portu 
macierzystego statku raportu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 
2015/757,  
5) wbrew art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2015/757 nie zapewnia, aby  w przypadku 
określonym w tym przepisie każdy statek, za który odpowiada, spełniał wymogi 
rozporządzenia 2015/757 w odniesieniu do całego okresu sprawozdawczego, w 
którym armator odpowiada za dany statek,  
6) wbrew art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2015/757 nie  składa raportu, o którym mowa 
w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2015/757, z wykorzystaniem automatycznych 
systemów i formatów wymiany danych, w tym szablonów elektronicznych  
– podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.  
6. Jeżeli armator statku nie wy konuje obowi ązków w  zakresie gromadzenia 
i przekazywania danych o  zużyciu paliwa, w  sposób zgodny z  wymogami prawidła 
22A załącznika VI do Konwencji MARPOL, podlega karze pieniężnej do wysokości 
50 000 SDR.  
Art. 36b. Załadowca, który nie dopełnia obowiązku  określonego w  art. 10b, 
podlega karze pieniężnej do wysokości 50  000 SDR.  
Art. 36c. Dostawca, który dostarczając paliwo nie wykonuje ciążących na nim 
obowiązków, określonych w  art. 13e ust.  2–6 i 13f, podlega karze pieniężnej do 
wysokości 50  000 SDR.  
Art. 37. Jeżeli kapitan lub inny członek załogi statku nie wykonując, ciążących 
na nim z  mocy prawa, obowiązków:  
1) nie dba o  zdatność statku do żeglugi lub innej działalności na morzu w  zakresie 
zapobiegania zanieczyszczaniu morza,  
2) nie prowadzi w  sposób zg odny z  wymogami Konwencji MARPOL książki 
zapisów olejowych, ładunkowych, odpadów powstających na statku oraz 
©Kancelaria Sejmu     s. 59/68 
   
2022 -06-23 
 zapisów o  każdorazowym przejściu na zasilanie paliwem innym niż aktualnie 
używane,  
2a) nie prowadzi zapisów balastowych w  sposób zgodny z  wymogami prawidła 
B-2 załącznika do Konwencji BWM,  
3) nie zgłasza statku do przeglądu lub inspekcji, utrudnia bądź uniemożliwia 
przegląd lub inspekcję w  zakresie przewidzianym w  Konwencji MARPOL lub 
Konwencji BWM,  
4) powoduje zanieczyszczenie środowiska morskiego,  
5) nie przekazuje informacji o  zauważonym zanieczyszczeniu albo informacji 
o wypadku zagrożenia zanieczyszczeniem lub zanieczyszczenia środowiska 
morskiego,  
6) nie podejmuje koniecznych środków w  celu zapobiegania zanieczyszczaniu, 
ograniczenia lub usunięc ia zanieczyszczenia środowiska morskiego, będącego 
skutkiem wypadku,  
7) nie przekazuje, na żądanie właściwych organów, informacji w  przypadkach 
przewidzianych  w art. 27, 
8) narusza przepisy dotyczące zdawania odpadów do portowych urządzeń 
odbiorczych i  nie informuje portu o  odpadach ze statków znajdujących się na 
statku lub pozostałościach ładunkowych,  
9) nie zgłasza organom inspekcyjnym zdarzeń wpływających poważnie na stan 
techniczny statku, jego urządzeń lub wyposażenia, powodujących zagrożenie dla 
środo wiska morskiego,  
10) narusza przepisy dotyczące spalania odpadów na statku,  
11) nie wykonuje obowiązków w  zakresie oznakowania, zakładania i  prowadzenia 
karty urządzenia, sprawdzania szczelności, obsługi i  naprawy urządzeń lub 
instalacji zawierających czyn nik chłodniczy będący substancją kontrolowaną,  
12) nie posiada na statku dokumentów dostawy paliwa żeglugowego znajdującego 
się w zbiornikach paliwowych statku lub posiadane dokumenty nie zawierają 
wszystkich wymaganych informacji zgodnie z Konwencją MARPO L, 
13) niezgodnie z Konwencją MARPOL nie posiada na statku próbek paliwa 
żeglugowego znajdującego się w zbiornikach paliwowych statku lub próbki 
paliwa żeglugowego są niezaplombowane lub niepodpisane,  
14) nie posiada dokumentów, o których mowa w art. 13g u st. 4 pkt 2,  
©Kancelaria Sejmu     s. 60/68 
   
2022 -06-23 
 15) nie posiada ważnego pozwolenia na przeprowadzanie testów metod redukcji 
emisji lub nie spełnia warunków, o  których mowa w art. 13da ust. 1 i 2a,  
16) stosuje na statku metody redukcji emisji w sposób, który nie zapewnia redukcji 
emisji, o k tórej mowa w art. 13c ust. 4,  
17) nie dokonuje, zgodnie z Konwencją MARPOL, przejścia na paliwo wymagane 
na danym obszarze morskim w czasie, który zapewnia spełnienie wymogów 
dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym,  
18) odmawia organom inspekcyj nym pobrania próbek paliwa żeglugowego, o 
których mowa w art. 13g ust. 2 pkt 2,  
19) nie posiada na statku dokumentów, wymaganych zgodnie z  Konwencją BWM,  
20) nie stosuje procedur dotyczących postępowania z  wodami balastowymi 
i osadami określonych w  planie postępowania z  wodami balastowymi,  
21) użytkuje niesprawny system obróbki wód balastowych lub system, w  którym 
dokonano zmian niezatwierdzonych przez administrację,  
22) nie przekazuje kapitanowi portu informacji na temat aktualnej ilości wód 
balastowych na  statku oraz przeprowadzonych operacji balastowych na statku , 
<23) nie zdaje odpadów ze statków do portowych urządzeń do odbioru odpadów 
ze statków zgodnie z  art. 10 ust. 6 >  
podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego 
przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w  gospodarce narodowej za rok 
poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.  
Art. 37a. Kto nie wykon uje obowiązków określonych w  przepisach 
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  782/2003  z dnia 
14 kwietnia 2003  r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na 
statkach oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr  536/2008  z dnia 13  czerwca 2008  r. 
nadającego moc art.  6 ust.  3 i art. 7 rozporządzenia (WE) nr  782/2003  Parlamentu 
Europejskiego i  Rady w  sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na 
statkach oraz zmieniającego to rozporządzenie, podlega karze pieniężnej do 
wysokości 50 000 SDR.  
Art. 37b. Armator albo kapitan statku, który nie przestrzega warunków 
określonych w  decyzji w  sprawie zwolnienia, o  którym mowa w  art. 20d ust.  1, 
podlega karze pieniężnej do wysokości 200  000 SDR.  Dodany pkt 23 w 
art. 37 wejdzie w 
życie z dn. 
14.09.2022 r. (Dz. 
U. z 2022 r. poz. 
1250).  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 61/68 
   
2022 -06-23 
 Art. 37c. Podmiot zarz ądzający portem lub przy stani ą morsk ą albo podmiot 
prowadz ący dzia łalność i użytkuj ący nabrze że w granicach portu morskiego lub 
przystani morskiej, który nie wykonuje obowiązków sporządzania nowych  lub 
aktualizacji istniejących planów, zgodnie z  art. 23b, podlega karze pieniężnej  do 
wysokości 50  000 SDR.  
Art. 38. 1. Właściwość organów oraz tryb wymierzania i  ściągania kar 
pieniężnych z  tytułu naruszenia przepisów, o  których mowa w  art. 36–37a, oraz 
sposób wykorzystania kwot ściągniętych z  tytułu kar pieniężnych regulują przepisy 
ustawy z  dnia 21  marca 1991  r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej 
i administracji morskiej (Dz.  U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284 i 1378).  
2. Wysokość kar pieniężnych, o  których mowa w  art. 36–37a, ustala się 
z uwzględnieniem zakresu naruszeń, korzyści finansowych uzyskanych z  tytułu 
naruszeń i  powtarzalności naruszeń.  
3. Kary pieniężnej, o której mowa w art. 36aa ust. 1, nie nakłada się, w przypadku 
gdy: 
1) armator statku zastosował zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenk u 
siarki;  
2) przedstawiony dowód, o którym mowa w art. 13g ust. 5, wykazał, że nie było 
możliwe nabycie paliwa żeglugowego o  zawartości siarki dopuszczalnej na 
danym obszarze morskim.  
Art. 38a. Nie podlega odpowiedzialności przewidzianej w  art. 36 ust. 1 lub 
art. 37 pkt 4 osoba fizyczna, której zachowanie realizuje jednocześnie znamiona 
przestępstwa określonego w  art. 35a, a  przestępstwo to zostało stwierdzone 
prawomocnym wyrokiem skazującym.  
Rozdział 8  
Zmiany w  przepisach obowiązujących i  przepisy końcowe  
Art. 39–40. (pominięte)  
Art. 41. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 3  miesięcy od dnia ogłoszenia.4) 
                                                 
4) Ustawa została ogłoszona w dniu 9 maja 1995 r.  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 62/68 
   
2022 -06-23 
 Załącznik nr  1 do ustawy z  dnia 16  marca 1995  r. (Dz.  U. z 2020 r. poz.  1955 ) 
OPŁATY ZA PRZEPROWAD ZANIE INSPEKCJI I  WYSTAWIANIE LUB POTW IERDZANIE 
MIĘDZYNARODOWYCH  ŚWIADECTW  
1. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą 
„Międzynarodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w  wysokości:  
1.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 6500  PLN  
1.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 6700  PLN  
1.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 7700  PLN  
1.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 10 000 PLN  
1.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20 000 jednostek dodatkowo 8400  PLN.  
2. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Między -
narodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w  wysokości:  
2.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 50 0 jednostek – 2900  PLN  
2.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 3000  PLN  
2.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 3400  PLN  
2.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 4300  PLN  
2.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 3800  PLN. 
3. Za inspekcję i  za odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o  
zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w  wysokości:  
3.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 2500  PLN  
3.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 2600  PLN  
3.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 2900  PLN  
3.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 3700  PLN  
3.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 
2800  PLN.  
4. Za inspekcję pośrednią i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certy fikat 
o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w  wysokości:  
4.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 800 PLN  
4.2. Statki o  pojemności br utto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 900 PLN  
4.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 1000  PLN  
4.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 1300  PLN  
4.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 
1000  PLN.  
5. Za inspekcję roczną i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami” w  wysokości:  
5.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 650 PLN  
5.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 700 PLN  
5.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 750 PLN  
5.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 950 PLN  
5.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 700  PLN.  
6. Za inspekcje zbiornikowców do przewozu produkt ów ropopochodnych w  wysokości obliczonej według zasad okreś -
lonych  w punktach 1.1  do 1.5, podwyższone o  40%.  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 63/68 
   
2022 -06-23 
 7. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą 
„Międzynarodowy certyfikat o  zapobieg aniu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe”  
w wysokości:  
7.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 6500  PLN  
7.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 6800  PLN  
7.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 8000  PLN  
7.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 11 000 PLN  
7.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 9000  PLN.  
8. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „ Między -
narodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w wyso -
kości:  
8.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 3100  PLN  
8.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 3200  PLN  
8.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 3750  PLN  
8.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 5000  PLN  
8.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 3900  PLN.  
9. Za inspekcję i  odnowienie międz ynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu 
zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w  wysokości:  
9.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 2500  PLN  
9.2. Statki o  pojemności br utto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 2600  PLN  
9.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 3000  PLN  
9.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 4000  PLN  
9.5. Statki  o pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 3000  PLN.  
10. Za inspekcję pośrednią i  potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez st atki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w  wysokości:  
10.1.   Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 850 PLN  
10.2.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 900 PLN  
10.3.   Statki o  pojemności brutto (GT ) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 1000  PLN  
10.4.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 1400  PLN  
10.5.  Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodat kowo 1000  PLN.  
11. Za inspekcję roczną i  potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe” w  wysokości:  
11.1.   Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 650 PLN  
11.2.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 700 PLN  
11.3.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 750 PLN  
11.4.   Statki o  pojemności brutto (G T) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 1000  PLN  
11.5.  Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 750  PLN.  
12. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i  wydanie międz ynarodowego świadectwa pod nazwą 
„Międzynarodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w  wysokości obliczonej według wzoru:  
(2 × 𝑁 × 90) + 500  PLN 
gdzie  
N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 64/68 
   
2022 -06-23 
 13. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Między -
narodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami” w  wysokości obliczonej według wzoru:  
(1,2 × 𝑁 × 90) + 500  PLN 
gdzie  
N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.  
14. Za inspekcję i  odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu 
zanieczyszczeniu ściekami” w  wysokości obliczonej według wzoru:  
(𝑁 × 90) + 500  PLN 
– maksymalna opłata 5500  PLN 
gdzie  
N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.  
15. Za inspekcję roczną i  potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapobieganiu zani eczyszczeniu ściekami” w  wysokości obliczonej według wzoru:  
(0,25 × 𝑁 × 90) + 500  PLN 
– maksymalna opłata 1650  PLN 
gdzie  
N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.  
16. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do ekspl oatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą 
„Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w  wysokości:  
16.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 6600  PLN  
16.2.   Statki o łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 6850  PLN  
16.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 7700  PLN  
16.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 8900  PLN  
16.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 10 000 PLN  
16.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatkowo  
6600  PLN.  
17. Za inspekcję ws tępną statku eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą 
„Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w  wysokości:  
17.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 2950  PLN  
17.2.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 3000  PLN  
17.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 3400  PLN  
17.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 3850  PLN  
17.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 4300  PLN  
17.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatkowo  
2600  PLN.  
18. Za inspekcję i  za odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o 
zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w  wysokości:  
18.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 2500  PLN  
18.2.   Statki o łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 2600  PLN  
18.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 2900  PLN  
18.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 3300  PLN  
18.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 3700  PLN  
18.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatkowo  
2200  PLN.  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 65/68 
   
2022 -06-23 
 19. Za inspekcję pośrednią i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certy fikat 
o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w  wysokości:  
19.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 850 PLN  
19.2.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 900 PLN  
19.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 1000  PLN  
19.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 1100  PLN  
19.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 1300  PLN  
19.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatkowo  
750 PLN.  
20. Za inspekcję r oczną i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki” w  wysokości:  
20.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 650 PLN  
20.2.   Statki o łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 700 PLN  
20.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 750 PLN  
20.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 850 PLN  
20.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 950 PLN  
20.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatkowo  
550 PLN.  
21. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą  
„Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego” w  wysokości:  
21.1.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 400  jednostek do 1500  jednostek – 950 PLN  
21.2.   Statki  o pojemności brutto (GT) powyżej 1500  jednostek do 3000  jednostek – 1050  PLN  
21.3.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 3000  jednostek do 6000  jednostek – 1150  PLN  
21.4.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 6000  jednostek do 12  000 jednostek – 1300 PLN  
21.5.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 12  000 jednostek do 24  000 jednostek – 1500  PLN  
21.6.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 24  000 jednostek – 1750  PLN.  
22. Za inspekcję wstępną w  przypadku pierwszego zastosowania systemu przeciwpor ostowego na statku i  wydanie 
międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego” w  wysokości:  
22.1.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 400  jednostek do 1500  jednostek – 950 PLN  
22.2.   Statki o  pojemności brutt o (GT) powyżej 1500  jednostek do 3000  jednostek – 1050  PLN  
22.3.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 3000  jednostek do 6000  jednostek – 1150  PLN  
22.4.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 6000  jednostek do 12  000 jednostek – 1300  PLN  
22.5.   Statki  o pojemności brutto (GT) powyżej 12  000 jednostek do 24  000 jednostek – 1500  PLN  
22.6.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 24  000 jednostek – 1750  PLN.  
23. Za inspekcje odnowieniowe w  przypadku zmiany systemu przeciwporostowego lub jego wymiany i  wydanie 
międzynarodowego  świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego” w  wysokości:  
23.1.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 400  jednostek do 1500  jednostek – 950 PLN  
23.2.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 1500  jednostek do 3000  jednostek – 1050  PLN  
23.3.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 3000  jednostek do 6000  jednostek – 1150  PLN  
23.4.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 6000  jednostek do 12  000 jednostek – 1300  PLN  
23.5.   Statki o  pojemności brutto (GT ) powyżej 12  000 jednostek do 24  000 jednostek – 1500  PLN  
23.6.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 24  000 jednostek – 1750  PLN.  
24. Za inspekcję dodatkową, ogólną lub częściową pobiera się opłaty w  wysokości 180  PLN za każdą zużytą godzinę.  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 66/68 
   
2022 -06-23 
 25. Za inspekcję po zmianie przynależności statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa pod 
nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego” lub wydanie tego świadectwa w trybie określonym 
w prawidle 4.2 załącznika nr 4 Konwencji AFS w  wysokości:  
25.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek – 950 PLN  
25.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek – 1050 PLN  
25.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 3000 jednostek do 60 00 jednostek – 1150 PLN  
25.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do 12 000 jednostek – 1300 PLN  
25.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do 24 000 jednostek – 1500 PLN  
25.6. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek – 1750 PLN.  
26. Za inspekcję i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat efektywności 
energetycznej” nowego statku przed oddaniem go do eksploatacji lub po znacznej przebudowie statku istniejącego, lub po 
zmianie przynależności statku, w wysokości:  
26.1.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 2000 jednostek – 6700 PLN  
26.2.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek – 7700 PLN  
26.3.  Statki o pojemności brutt o (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek – 10 000 PLN  
26.4.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 8400  PLN.  
27. Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. a rozporządzenia 1257/2013, nowego statku przed oddaniem go do 
eksploatacji lub istniejącego statku i wydanie świadectwa inwentaryzacji, o którym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 
1257/2013, w wysokości:  
27.1.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 200 0 jednostek – 8700 PLN  
27.2.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek – 9700 PLN  
27.3.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek – 15 000 PLN  
27.4.  Statki o pojemności brutto (GT) powy żej 30 000 jednostek – za każde następne 20 000 jednostek dodatkowo 10  000 PLN.  
28. Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. b oraz c rozporządzenia 1257/2013, statku eksploatowanego 
i wydanie świadectwa inwentaryzacji, o którym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1257/2013, w wysokości:  
28.1.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek – 3000 PLN  
28.2.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek – 3400 PLN  
28.3.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek – 4300 PLN  
28.4.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne 20 000 jednostek dodatkowo 3800  PLN.  
29. Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. d rozporządzen ia 1257/2013, statku eksploatowanego i wydanie 
świadectwa gotowości do recyklingu, o którym mowa w art. 9 ust. 9 rozporządzenia 1257/2013, w wysokości:  
29.1.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek – 6800 PLN  
29.2.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek – 8000 PLN  
29.3.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek – 11 000 PLN  
29.4.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde nastę pne 20 000 jednostek dodatkowo 9000  PLN.  
30. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą 
„Międzynarodowy Certyfikat Postępowania z  Wodami Balastowymi” – 4000  PLN.  
31. Za inspekcję wstępną statk u eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Między -
narodowy Certyfikat Postępowania z  Wodami Balastowymi” – 4800  PLN.  
32. Za inspekcję i  odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy Certyfikat Postępowania 
z Wodam i Balastowymi” – 2000  PLN.  
33. Za inspekcję pośrednią i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy Certy -
fikat Postępowania z  Wodami Balastowymi” – 1200  PLN.  
 
©Kancelaria Sejmu     s. 67/68 
   
2022 -06-23 
 34. Za inspekcję roczną i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa  pod nazwą „Międzynarodowy Certy fikat 
Postępowania z  Wodami Balastowymi” – 800 PLN.  
35. Za inspekcję dodatkową, ogólną lub częściową, po zmianie, wymianie lub znacznej naprawie konstrukcji kadłuba,  
wyposażenia, systemów, armatury, środków i  materiałów nie zbędnych do osiągnięcia pełnej zgodności z postanowieniami 
Konwencji BWM i  wydanie świadectwa – 180 PLN za każdą godzinę przeprowadzonej inspekcji.  
 
 
©Kancelaria Sejmu     s. 68/68 
   
2022 -06-23 
 Załącznik nr  2 do ustawy z  dnia 16  marca 1995  r. (Dz.  U. z 2020 r. poz.  1955 ) 
OPŁATY ZA ZATWIERDZA NIE DOKUMENTACJI TEC HNICZNEJ I  PLANÓW, ZATWIERDZANI E 
SYSTEMÓW OBRÓBKI WÓD  BALASTOWY CH ORAZ WYDAWANIE ZW OLNIEŃ, O  KTÓRYCH MOWA 
W ROZDZIALE 3A  
1. Za zatwierdzenie „Planu postępowania z  wodami balastowymi bez wymiany wód balastowych” zgodnie z 
postanowieniami  Konwencji BWM – 2000  PLN.  
2. Za zatwierdzenie „Planu postępowania z  wodami balastowymi z  wymianą wód balastowych” zgodnie z 
postanowieniami Konwencji BWM – 6000  PLN.  
3. Za zatwierdzenie systemu obróbki wód balastowych zgodnie z  postanowieniami Konwencji BWM oraz wydanie 
świadectwa pod nazwą „Certyfikat Zatwierdzenia Typu Systemu Obróbki Wód Balastowych” – 150 000 PLN.  
4. Za zatwierdzenie systemu obróbki wód balastowych, który wykorzystuje substancje aktywne zgodnie z 
postanowieniami Konwencji BWM – 300 000 PLN.  
5. Za zatwierdzenie zmian do systemu obróbki wód balastowych – 3000  PLN. 
6. Za udzielenie zwolnienia na podstawie prawidła A -4 załącznika do Konwencji BWM – 2000  PLN.  
7. Za udzielenie zwolnienia, o  którym mowa w  art. 20b ust.  2, i wyrażenie zgody na zastosowanie rozwiązań 
równoważnych z  wymaganiami Konwencji BWM – 300 PLN.