DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 18 lutego 2020 r. 
Poz. 256 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 20 grudnia 2019 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy − Kodeks postępowania administracyjnego 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), 
z uwzględnieniem zmian wprowadzonych: 
1) ustawą z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 60 i 934 ), 
2) ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia 
dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), 
3) ustawą z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 1133) 
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 20 grudnia 2019 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 
1) art. 47, art. 49 i art. 54 ustawy z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 60 i 934), które stanowią: 
„Art. 47. Przepisów ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą nie stosuje się przez 
okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 13 paździer-
nika 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778, z późn. zm.a)).” 
„Art. 49. Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na po d-
stawie przepisów dotychczasowych.” 
„Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem 4 marca 2019 r., z wyjątkiem: 
1) art. 45 pkt 6, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia; 
2) (uchylony) 
3) art. 23 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2019 r.; 
4) art. 26 pkt 2 oraz art. 45 pkt 1, 2, 4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.; 
5) art. 9 i art. 40 w zakresie wniosków składanych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Zakładu Ube z-
pieczeń Społecznych, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
                                                           
a) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 106, 138, 357, 398, 650, 697, 730, 
771, 1076, 1544, 1577, 1613, 1629, 1669, 2126, 2192, 2215, 2244 i 2432. 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 256 
 
2) odnośnika nr 1 oraz art. 1 73 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem 
stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich 
danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), które 
stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych 
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2).” 
„Art. 173. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 87 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia; 
2) art. 107 pkt 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2019 r.; 
3) art. 157 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 13 października 2019 r.”; 
3) art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 
poz. 1133), które stano wią: 
„Art. 2. Do pism pozostawionych w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia albo nadanych przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. 
Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 256 
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 20 grudnia 2019 r. (poz. 256) 
USTAWA 
z dnia 14 czerwca 1960 r. 
Kodeks postępowania administracyjnego 
DZIAŁ I 
Przepisy ogó lne 
Rozdział 1 
Zakres obowiązywania 
Art. 1. Kodeks postępowania administracyjnego normuje: 
1) postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidua l-
nych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco; 
2) postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy 
prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1; 
3) postępowanie w sprawach rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego 
i organami administracji rządowej oraz między organami i podmiotami, o których mowa w pkt 2; 
4) postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń; 
5) nakładanie lub wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych lub udzielanie ulg w ich wykonaniu; 
6) tryb europejskiej współpracy administracyjnej. 
Art. 2. Kodeks postępowania administracyjnego normuje ponadto postępowanie w sprawie skarg i wniosków 
(Dział VIII) przed organami państwowymi, organami jednostek samorządu terytorialnego oraz przed organami organizacji 
społecznych. 
Art. 2a.1) § 1. Kodeks postępowania administracyjnego normuje również sposób wykonywania obowiązku, o którym 
mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. 
w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu 
takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (D z. Urz. UE L 119 
z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.2)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”, w postępowaniach wymienionych w art. 1 
i art. 2. 
§ 2. Wykonywanie obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, odbywa się niezależnie 
od obowiązków organów administracji publicznej przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego i nie 
wpływa na tok i wynik postępowania. 
§ 3. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na tok i wynik 
postępowania.  
Art. 3. § 1. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do: 
1) postępowania w sprawach karnych skarbowych; 
2) spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2019 r. poz. 900, 
z późn. zm.3)), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. 
                                                           
1) Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozp o-
rządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 
95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), która weszła w życie z dniem 4 maja 2019 r. 
2) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2. 
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924, 1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 
1655, 1667, 1751, 1818, 1978, 2020 i 2200. 
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 256 
 
§ 2. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się również do postępowania w sprawach: 
1) (uchylony) 
2) (uchylony) 
3) (uchylony) 
4) należących do właściwości polskich przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych, 
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. 
§ 3. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się także do postępowania w sprawach wynik a-
jących z: 
1) nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami państwowymi i innymi państwowymi je d-
nostkami organizacyjnymi, 
2) podległości służbowej pracowników organów i jednostek organizacyjnych wymienionych w pkt 1, 
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. 
§ 4. Do postępowania w sprawach wymienionych w § 1, 2 i 3 pkt 2 stosuje się jednak przepisy działu VIII. 
§ 5. Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może rozciągnąć przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego 
w całości lub w części na postępowania w sprawach wymienionych w § 2. 
Art. 4. Kodeks postępowania administracyjnego nie narusza szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu 
dyplomatycznego i konsularnego oraz umów i zwyczajów międzynarodowych. 
Art. 5. § 1. Jeżeli przepis prawa powołuje się ogólnie na przepisy o postępowaniu administracyjnym, rozumie się 
przez to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. 
§ 2. Ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o: 
1) kodeksie – rozumie się przez to Kodeks postępowania administracyjnego; 
2) (uchylony) 
3) organach administracji publicznej – rozumie się przez to ministrów, centralne organy administracji rządowej, woj e-
wodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i nie-
zespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2; 
4) ministrach – rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego 
określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, 
przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji 
rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego 
ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa 
w art. 1 pkt 1 i 4; 
5) organizacjach społecznych – rozumie się przez to organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organiz a-
cje społeczne; 
6) organach jednostek samorządu terytorialnego – rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków 
gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierown i-
ków służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka w o-
jewództwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. 
Rozdział 2 
Zasady ogólne 
Art. 6. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. 
Art. 7. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wni o-
sek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia 
sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 256 
 
Art. 7a. § 1. Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ogran i-
czenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są 
rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które 
wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się: 
1) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, 
obronności lub porządku publicznego; 
2) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. 
Art. 7b. W toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do d o-
kładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obyw a-
teli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności 
sprawy. 
Art. 8. § 1. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do 
władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. 
§ 2. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania 
spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. 
Art. 9. Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicz-
nościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem 
postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie 
poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. 
Art. 10. § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium p o-
stępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz 
zgłoszonych żądań. 
§ 2. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie 
sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą 
niepowetowaną szkodę materialną. 
§ 3. Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odst ą-
pienia od zasady określonej w § 1. 
Art. 11. Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy 
załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby 
stosowania środków przymusu. 
Art. 12. § 1. Organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie 
najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. 
§ 2. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. 
Art. 13. § 1. Organy administracji publicznej w sprawach, których charakter na to pozwala, dążą do polubownego 
rozstrzygania kwestii spornych oraz ustalania praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania w należących do 
ich właściwości sprawach, w szczególności przez podejmowanie czynności: 
1) skłaniających strony do zawarcia ugody, w sprawach, w których uczestniczą strony o spornych interesach; 
2) niezbędnych do przeprowadzenia mediacji. 
§ 2. Organy administracji publicznej podejmują wszystkie uzasadnione na danym etapie postępowania czynności 
umożliwiające przeprowadzenie mediacji lub zawarcie ugody, a w szczególności udzielają wyjaśnień o możliwościach 
i korzyściach polubownego załatwienia sprawy. 
Art. 14. § 1. Sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu 
przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848, 1590 i 2294), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. 
§ 2. Sprawy mogą być załatwiane ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu 
art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2019 r. poz. 123 i 730) lub za 
pomocą innych środków łączności, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. 
Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez 
stronę adnotacji. 
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 256 
 
Art. 14a.  Organy administracji publicznej umożliwiają stronom ocenę działania urzędów kierowanych przez te organy, 
w tym pracowników tych urzędów. 
Art. 15. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. 
Art. 16. § 1. Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne 
rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie 
postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. 
§ 2. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach 
i w trybie określonych w odrębnych ustawach. 
§ 3. Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne. 
Rozdział 3 
Organy wyższego stopnia i organy naczelne 
Art. 17. Organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są: 
1) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego – samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy 
szczególne stanowią inaczej; 
2) w stosunku do wojewodów – właściwi w sprawie ministrowie; 
3) w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 – odpowiednie organy nadrzędne 
lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością; 
4) w stosunku do organów organizacji społecznych – odpowiednie organy wyższego stopnia tych organizacji, a w razie 
ich braku – organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością. 
Art. 18. Organami naczelnymi w rozumieniu kodeksu są: 
1) w stosunku do organów administracji rządowej, organów jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem samo-
rządowych kolegiów odwoławczych, oraz organów państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych – Prezes 
Rady Ministrów lub właściwi ministrowie; 
2) w stosunku do organów państwowych innych niż określone w pkt 1 – odpowiednie organy o ogólnokrajowym zasięgu 
działania; 
3) w stosunku do organów organizacji społecznych – naczelne organy tych organizacji, a w razie braku takiego organu – 
Prezes Rady Ministrów lub właściwi ministrowie sprawujący zwierzchni nadzór nad ich działalnością. 
Rozdział 4 
Właściwość organów 
Art. 19. Organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. 
Art. 20. Właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. 
Art. 21. § 1. Właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się: 
1) w sprawach dotyczących nieruchomości – według miejsca jej położenia; jeżeli nieruchomość położona jest na 
obszarze właściwości dwóch lub więcej organów, orzekanie należy do organu, na którego obszarze znajduje się 
większa część nieruchomości; 
2) w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy – według miejsca, w którym zakład pracy jest, był lub ma być 
prowadzony; 
3) w innych sprawach – według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju – według 
miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu – 
według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju. 
§ 2. Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wskazany w § 1, sprawa należy do organu właściwego 
dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania, albo w razie braku ustalenia takiego 
miejsca – do organu właściwego dla obszaru dzielnicy Śródmieście w m.st. Warszawie. 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 256 
 
Art. 22. § 1. Spory o właściwość rozstrzygają: 
1) między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2–4 – wspólny dla 
nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu – sąd administracyjny; 
2) między kierownikami służb, inspekcji i straży administracji zespolonej tego samego powiatu, działających w imieniu 
własnym lub w imieniu starosty – starosta; 
3) między organami administracji zespolonej w jednym województwie niewymienionymi w pkt 2 – wojewoda; 
4) między organami jednostek samorządu terytorialnego w różnych województwach w sprawach należących do zadań 
z zakresu administracji rządowej – minister właściwy do spraw administracji publicznej; 
5) (uchylony) 
6) między wojewodami oraz organami administracji zespolonej w różnych województwach – minister właściwy do 
spraw administracji publicznej; 
7) między wojewodą a organami administracji niezespolonej – minister właściwy do spraw administracji publicznej po 
porozumieniu z organem sprawującym nadzór nad organem pozostającym w sporze z wojewodą; 
8) między organami administracji publicznej innymi niż wymienione w pkt 1–4, 6 i 7 – wspólny dla nich organ wyż-
szego stopnia, a w razie braku takiego organu – minister właściwy do spraw administracji publicznej; 
9) między organami administracji publicznej, gdy jednym z nich jest minister – Prezes Rady Ministrów. 
§ 2. Spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej 
rozstrzyga sąd administracyjny. 
§ 3. Z wnioskiem o rozpatrzenie sporu przez sąd administracyjny może wystąpić: 
1) strona; 
2) organ jednostki samorządu terytorialnego lub inny organ administracji publicznej, pozostające w sporze; 
3) minister właściwy do spraw administracji publicznej; 
4) minister właściwy do spraw sprawiedliwości, Prokurator Generalny; 
5) Rzecznik Praw Obywatelskich. 
Art. 23. Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ administracji publicznej, na którego obszarze wynikła 
sprawa, podejmuje tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub słuszny interes obywateli 
i zawiadamia o tym organ właściwy do rozstrzygnięcia sporu. 
Rozdział 5 
Wyłączenie pracownika oraz organu 
Art. 24. § 1. Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 
1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na 
jego prawa lub obowiązki; 
2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia; 
3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 
4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawici e-
lem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3; 
5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 
6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne; 
7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. 
§ 2. Powody wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1 pkt 2), prz y-
sposobienia, opieki lub kurateli (§ 1 pkt 3). 
§ 3. Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wył ą-
czyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie upraw dopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych  w § 1, 
które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. 
§ 4. Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes spo-
łeczny lub ważny interes stron. 
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 256 
 
Art. 25. § 1. Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów mają t-
kowych: 
1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 
2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim 
w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. 
§ 2. Przepis art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio. 
Art. 26. § 1. W przypadku wyłączenia pracownika (art. 24) jego bezpośredni przełożony wyznacza innego pracow-
nika do prowadzenia sprawy. 
§ 2. W przypadku wyłączenia organu sprawę załatwia: 
1) w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 1 – organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę; 
2) w okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 2 – organ wyższego stopnia nad organem, w którym osoba w y-
mieniona w tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze. 
Organ wyższego stopnia może do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ. W razie gdy osobą wymie-
nioną w art. 25 § 1 pkt 2 jest minister albo prezes samorządowego kolegium odwoławczego, organ właściwy do załatwienia 
sprawy wyznacza Prezes Rady Ministrów. 
§ 3. Jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwi e-
nia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2. 
Art. 27. § 1. Członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1. O wyłącz e-
niu tego członka w przypadkach określonych w art. 24 § 3 postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu 
wyższego stopnia na wniosek strony, członka organu kolegialnego albo z urzędu. 
§ 1a. Członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie 
wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. 
§ 2. Jeżeli wskutek wyłączenia członków organu kolegialnego organ ten stał się niezdolny do podjęcia uchwały 
z braku wymaganego quorum, stosuje się odpowiednio przepisy art. 26 § 2. 
§ 3. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy, 
minister właściwy do spraw administracji publicznej, w drodze postanowienia, wyznacza inne samorządowe kolegium 
odwoławcze. 
Art. 27a. (uchylony) 
Rozdział 6 
Strona 
Art. 28. Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności 
organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. 
Art. 29. Stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki 
organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nieposiadające oso bowości prawnej. 
Art. 30. § 1. Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywil-
nego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. 
§ 2. Osoby fizyczne nieposiadające zdolności do czynności prawnych działają przez swych ustawowych przedstawicieli. 
§ 3. Strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. 
§ 4. W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku 
postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. 
§ 4a. W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych, wynikających z prowadzenia przedsiębiorstwa 
strony, w razie jej śmierci w toku postępowania, jeżeli został ustanowiony zarząd sukcesyjny przedsiębiorstwem strony, na 
jej miejsce wstępuje zarządca sukcesyjny. W przypadku wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego do postępowania toczącego się 
z udziałem zarządcy sukcesyjnego na jego miejsce wstępują następcy prawni zmarłego.  
§ 5. W sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy 
spadkowej, a w ich braku – kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 256 
 
Art. 31. § 1. Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem: 
1) wszczęcia postępowania, 
2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, 
jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. 
§ 1a. Organizacja społeczna, o której mowa w § 1, może brać udział w postępowaniu w imieniu i na rzecz pracownika 
delegowanego na terytorium RP lub z terytorium RP albo pracodawcy delegującego pracownika na terytorium RP lub 
z terytorium RP – za zgodą strony w imieniu i na rzecz której występuje w postępowaniu. 
§ 2. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu 
postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszcz ę-
cia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie. 
§ 3. Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony. 
§ 4. Organ administracji publicznej, wszczynając postępowanie w sprawie dotyczącej innej osoby, zawiadamia o tym 
organizację społeczną, jeżeli uzna, że może ona być zainteresowana udziałem w tym postępowaniu ze względu na swoje 
cele statutowe, i gdy przemawia za tym interes społeczny. 
§ 5. Organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, może za zgodą organu admin i-
stracji publicznej przedstawić temu organowi swój pogląd w sprawie, wyrażony w uchwale lub oświadczeniu jej organu 
statutowego. 
§ 6. (uchylony) 
Art. 32. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. 
Art. 33. § 1. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. 
§ 2. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do pro-
tokołu. 
§ 2a.4) Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem 
elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. 
§ 3. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, 
rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz 
odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości 
zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. 
§ 3a. Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie zostały sporządzone 
w formie dokumentu elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa w § 3, dokonuje się, opatrując odpisy kwali-
fikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.4) Odpisy pełnomocnictwa lub odpisy 
innych dokumentów wykazujących umocowanie uwierzytelniane elektronicznie są sporządzane w formatach danych okreś-
lonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności 
podmiotów realizujących zadania publiczne. 
§ 4. W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocn i-
kiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do 
występowania w imieniu strony. 
Art. 34. § 1. Organ administracji publicznej wystąpi do sądu z wnioskiem o wyznaczenie przedstawiciela dla osoby 
nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o ile przedstawiciel nie został już wyznaczony. 
§ 2. W przypadku konieczności podjęcia czynności niecierpiącej zwłoki organ administracji publicznej wyznacza dla 
osoby nieobecnej przedstawiciela uprawnionego do działania w postępowaniu do czasu wyznaczenia dla niej przedstaw i-
ciela przez sąd. 
                                                           
4) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niekt ó-
rych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 60 i 934 ), która weszła w życie z dniem 4 marca 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 256 
 
Rozdział 7 
Załatwianie spraw 
Art. 35. § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. 
§ 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione 
przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane 
z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozp o-
rządza ten organ. 
§ 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca , 
a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś 
w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. 
§ 3a. Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie 
miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. 
§ 4. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a. 
§ 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach 
prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów 
opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. 
Art. 36. § 1. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany 
zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do 
wniesienia ponaglenia. 
§ 2. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy 
z przyczyn niezależnych od organu. 
Art. 37. § 1. Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 
1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym 
zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 
2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). 
§ 2. Ponaglenie zawiera uzasadnienie. 
§ 3. Ponaglenie wnosi się: 
1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 
2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. 
§ 4. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej 
zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi 
odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać sporządzone w formie dokumentu elektronicznego. Przekazując ponaglenie, 
organ jest obowiązany ustosunkować się do niego. 
§ 5. Organ, o którym mowa w § 3, rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. 
§ 6. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 
1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, 
stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 
2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: 
a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli 
postępowanie jest niezakończon e, 
b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także 
podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. 
§ 7. Organ rozpatrujący ponaglenie może z urzędu zmienić postanowienie, o którym mowa w § 6, wyznaczając 
dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe 
dowody, wymagające dłuższego postępowania, nieznane w momencie wyznaczania terminu. 
§ 8. W przypadku, o którym mowa w § 3 pkt 2, przepisów § 4, 6 i 7 nie stosuje się. W przypadku stwierdzenia be z-
czynności lub przewlekłości organ prowadzący postępowanie niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie 
przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobieg a-
jących bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. 
Art. 38. Pracownik organu administracji publicznej podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo 
innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa, jeżeli z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy 
w terminie lub prowadził postępowanie dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 256 
 
Rozdział 8 
Doręczenia 
Art. 39. Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu 
ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005), 
przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. 
Art. 391. § 1. Doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 
ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania 
spełni jeden z następujących warunków: 
1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji 
publicznej; 
2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektr o-
niczny; 
3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi administracji public z-
nej adres elektroniczny. 
§ 1a. Organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego uczestnika postępowania o wyrażenie 
zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego w innych, określonych przez organ kategoriach spraw 
indywidualnych załatwianych przez ten organ. 
§ 1b. Organ administracji publicznej może wystąpić o wyrażenie zgody, o której mowa w § 1 pkt 3 lub w § 1a, prz e-
syłając to wystąpienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny strony lub innego uczestnika 
postępowania. 
§ 1c. Do wystąpienia, o którym mowa w § 1b, nie stosuje się art. 46 § 3–8. 
§ 1d. Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania zrezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej, organ administracji publicznej doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma 
dokumentu elektronicznego. 
§ 2. (uchylony) 
Art. 392. W przypadku gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do ud o-
stępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne doręczenia dokonuje się na elektroniczną 
skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 391 nie stosuje się. 
Art. 40. § 1. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. 
§ 2. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomo c-
ników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. 
§ 3. W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie lub więcej stron pisma doręcza się wszystkim str o-
nom, chyba że w podaniu wskazały jedną jako upoważnioną do odbioru pism. 
§ 4.5) Strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej, 
innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego 
Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli nie ustanowiła 
pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula 
Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że 
doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 
§ 5. W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach 
sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również 
pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto 
może być ustanowiony pełnomocnikiem. 
Art. 41. § 1. W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić 
organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu, w tym adresu elektronicznego. 
§ 2. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek 
prawny. 
                                                           
5) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego 
(Dz. U. poz. 1133), która weszła w życie z dniem 3 lipca 2019 r.  
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 256 
 
Art. 42. § 1. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. 
§ 2. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie st a-
nowią inaczej. 
§ 3. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma 
doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. 
Art. 43. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsi a-
dowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy 
zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, 
w drzwiach mieszkania. 
Art. 44. § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez 
okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez 
pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. 
§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, 
licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej 
lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat 
wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. 
§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie 
o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. 
§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia 
się w aktach sprawy. 
Art. 45. Jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób 
uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. 
Art. 46. § 1. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. 
§ 2. Jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam 
stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu. 
§ 3. W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli 
adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3. 
§ 4. W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej przesyła na adres 
elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 
1) wskazanie, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 
2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdz e-
nia doręczenia pisma; 
3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektr o-
nicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu podpisania 
urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. 
§ 5. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3, 
organ administracji publicznej po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie 
o możliwości odebrania tego pisma. 
§ 6. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia 
przesłania pierwszego zawiadomienia. 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 256 
 
§ 7. Zawiadomienia, o których mowa w § 4 i 5, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane przez system tele-
informatyczny organu administracji publicznej, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się. 
§ 8. W przypadku uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone na podstawie § 6 organ admin i-
stracji publicznej umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres 
co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz do informacji 
o dacie uznania pisma za doręczone i datach wysłania zawiadomień, o których mowa w § 4 i 5, w swoim systemie tele-
informatycznym. 
§ 9. Warunki techniczne i organizacyjne doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego określają przepisy 
ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3. 
§ 10. Doręczenie pisma w formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w rozumieniu przepisów 
ustawy, o której mowa w § 4 pkt 3, następuje przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w sposób określony 
w tej ustawie.  
Art. 47. § 1. Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu 
ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnota-
cją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia 
przez adresata. 
Art. 48. § 1. Pisma skierowane do osób nieznanych z miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył przedstawiciela, 
doręcza się przedstawicielowi ustanowionemu w myśl art. 34. 
§ 2. Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu dyplomatyc z-
nego lub konsularnego doręcza się w sposób przewidziany w przepisach szczególnych, w umowach i zwyczajach międz y-
narodowych. 
Art. 49. § 1. Jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu 
administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zw y-
czajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie 
podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. 
§ 2. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biul e-
tynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. 
Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, 
inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. 
Art. 49a. Poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach i innych 
czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział 
więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku 
skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. 
Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2. 
Art. 49b.  § 1. W przypadku zawiadomienia strony zgodnie z art. 49 § 1 lub art. 49a o decyzji lub postanowieniu, 
które podlega zaskarżeniu, na wniosek strony, organ, który wydał decyzję lub postanowienie, niezwłocznie, nie później niż 
w terminie trzech dni od dnia otrzymania wniosku, udostępnia stronie odpis decyzji lub postanowienia w sposób i formie 
określonych we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia w taki 
sposób lub takiej formie. 
§ 2. Jeżeli decyzja lub postanowienie, o których mowa w § 1, nie mogą być udostępnione stronie w sposób lub formie 
określonych we wniosku, organ powiadamia o tym stronę i wskazuje, w jaki sposób lub jakiej formie odpis decyzji lub 
postanowienia może być niezwłocznie udostępniony. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 256 
 
Rozdział 9 
Wezwania 
Art. 50. § 1. Organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do 
złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli 
jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. 
§ 2. Organ obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było uciążliwe. 
§ 3. W przypadkach, w których osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej niedającej 
się pokonać przeszkody, organ może dokonać określonej czynności lub przyjąć wyjaśnienie albo przesłuchać osobę 
wezwaną w miejscu jej pobytu, jeżeli pozwalają na to okoliczności, w jakich znajduje się ta osoba. 
Art. 51. § 1. Do osobistego stawienia się wezwany jest obowiązany tylko w obrębie gminy lub miasta, w którym 
zamieszkuje albo przebywa. 
§ 2. Obowiązek osobistego stawiennictwa dotyczy również wezwanego, zamieszkałego lub przebywającego w sąsie d-
niej gminie albo mieście. 
Art. 52. W toku postępowania organ administracji publicznej zwraca się do właściwego terenowego organu admin i-
stracji rządowej lub organu samorządu terytorialnego o wezwanie osoby zamieszkałej lub przebywającej w danej gminie 
lub mieście do złożenia wyjaśnień lub zeznań albo do dokonania innych czynności, związanych z toczącym się postępow a-
niem. Organ prowadzący postępowanie oznaczy zarazem okoliczności będące przedmiotem wyjaśnień lub zeznań albo 
czynności, jakie mają być dokonane. 
Art. 53. Przepisów art. 51 i 52 nie stosuje się w przypadkach, w których charakter sprawy lub czynności wymaga 
dokonania czynności przed organem administracji publicznej prowadzącym postępowanie. 
Art. 54. § 1. W wezwaniu należy wskazać: 
1) nazwę i adres organu wzywającego; 
2) imię i nazwisko wzywanego; 
3) w jakiej sprawie oraz w jakim charakterze i w jakim celu zostaje wezwany; 
4) czy wezwany powinien się stawić osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na 
piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego; 
5) termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce stawienia się wezwanego lub jego 
pełnomocnika; 
6) skutki prawne niezastosowania się do wezwania. 
§ 1a.6) W wezwaniu zawiera się również informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, 
chyba że wezwany posiada te informacje, a ich zakres lub treść nie uległy zmianie. 
§ 2. Wezwanie powinno być opatrzone podpisem pracownika organu wzywającego, z podaniem imienia, nazwiska 
i stanowiska służbowego podpisującego lub, jeżeli dokonywane jest z użyciem dokumentu elektronicznego, powinno być 
opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. 
Art. 55. § 1. W sprawach niecierpiących zwłoki wezwania można dokonać również telefonicznie albo przy użyciu innych 
środków łączności, z podaniem danych wymienionych w art. 54 § 1 oraz imienia, nazwiska i stanowiska służbowego 
pracownika organu wzywającego. 
§ 2. Wezwanie dokonane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że 
dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie. 
Art. 56. § 1. Osobie, która stawiła się na wezwanie, przyznaje się koszty podróży i inne należności ustalone zgodnie 
z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 785, z późn. zm.7)). Dotyczy to również kosztów osobistego stawiennictwa stron, gdy postępowanie 
zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona bez swojej winy została błędnie wezwana do stawienia się. 
§ 2. Żądanie przyznania należności należy zgłosić organowi administracji publicznej, przed którym toczy się post ę-
powanie, przed wydaniem decyzji, pod rygorem utraty roszczenia. 
                                                           
6) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
7) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1043, 1469, 1553, 1655, 1802, 1815 i 2020. 
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 256 
 
Rozdział 10 
Terminy 
Art. 57. § 1. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie 
uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. 
§ 2. Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada 
początkowemu dniowi terminu. 
§ 3. Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada począ t-
kowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. 
§ 3a. Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada początkowemu 
dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było – w dniu poprzedzającym bezpośrednio ten dzień. 
§ 4. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na s o-
botę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. 
§ 5. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 
1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a nadawca otrzymał urzędowe 
poświadczenie odbioru; 
2)8) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – 
Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie 
członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Poroz u-
mienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 
3) złożone w polskim urzędzie konsularnym; 
4) złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej; 
5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku; 
6) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego. 
Art. 58. § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdop o-
dobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. 
§ 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. 
Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. 
§ 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. 
Art. 59. § 1. O przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postan o-
wienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. 
§ 2. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do roz-
patrzenia odwołania lub zażalenia. 
Art. 60. Przed rozpatrzeniem prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia organ admin i-
stracji publicznej na żądanie strony może wstrzymać wykonanie decyzji lub postanowienia. 
DZIAŁ II 
Postępowanie 
Rozdział 1 
Wszczęcie postępowania 
Art. 61. § 1. Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. 
§ 2. Organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postęp o-
wanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony 
w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody – postępowanie umorzyć. 
§ 3. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. 
                                                           
8) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 256 
 
§ 3a. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień wprowadzenia żądania 
do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej. 
§ 4. O wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące 
stronami w sprawie. 
§ 5.9) Organ administracji publicznej przekazuje informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 
2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do strony, chyba że strona posiada te informacje, a ich zakres lub treść nie 
uległy zmianie. 
Art. 61a. § 1. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych 
uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie 
o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio.10) 
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. 
Art. 62. W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej 
samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić 
jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. 
Art. 63. § 1. Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za 
pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektr o-
niczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
§ 2. Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić z a-
dość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. 
§ 3. Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół 
ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, 
podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. 
§ 3a. Podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 
1)4) być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, lub uwi e-
rzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych 
w postaci elektronicznej; 
2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te 
przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 
3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. 
§ 3b. Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego, organ administracji publicznej 
przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano podanie wniesione w formie dokumentu elektronic z-
nego, a gdy wniesiono je w innej formie i zawiera ono żądanie, o którym mowa w art. 391 § 1 pkt 2, doręczenie pism n a-
stępuje na adres wskazany zgodnie z § 2, przy czym w pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektr o-
nicznego w żądaniu doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej. 
§ 4. Organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda. 
W przypadku wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie 
podania przez doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny. 
§ 5. Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego zawiera: 
1) informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków komunikacji elektronicznej; 
2) pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o którym mowa 
w art. 391 § 1d. 
Art. 64. § 1. Jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie 
posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. 
§ 2. Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do us u-
nięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spow o-
duje pozostawienie podania bez rozpoznani a. 
                                                           
9) Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
10) Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 256 
 
Art. 65. § 1. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, ni e-
zwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie 
o przekazaniu powinno zawierać uzasadnienie. 
§ 1a.11) Zawiadomienie o przekazaniu sprawy zawiera również informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządze-
nia 2016/679, w zakresie danych przetwarzanych przez organ przekazujący, chyba że wnoszący podanie posiada te info r-
macje, a ich zakres lub treść nie uległy zmianie. 
§ 2. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zacho-
waniem terminu. 
Art. 66. § 1. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji 
publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. 
Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego 
organu, i poinformuje go o treści § 2. Do zawiadomienia stosuje się odpowiednio przepis art. 65 § 1a.12) 
§ 2. Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od daty 
doręczenia zawiadomienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania. 
§ 3. Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych 
podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, 
zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 
§ 4. Organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli 
w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy. 
Rozdział 2 
Metryki, protokoły i adnotacje 
Art. 66a. § 1. W aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej lub elektronicznej. 
§ 2. W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły w podejmowaniu czynności w postę-
powaniu administracyjnym oraz określa się wszystkie podejmowane przez te osoby czynności wraz z odpowiednim odesł a-
niem do dokumentów zachowanych w formie pisemnej lub elektronicznej określających te czynności. 
§ 3. Metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt sprawy i jest na 
bieżąco aktualizowana. 
§ 4. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadz e-
nia metryki sprawy, uwzględniając treść i formę metryki określoną w § 1 i 2 oraz obowiązek bieżącej aktualizacji metryki, 
a także, aby w oparciu o treść metryki było możliwe ustalenie treści czynności w postępowaniu administracyjnym pode j-
mowanych w sprawie przez poszczególne osoby. 
§ 5. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w drodze rozporządzenia, rodzaje spraw, w których 
obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony ze względu na nieproporcjonalność nakładu środków koniecznych 
do prowadzenia metryki w stosunku do prostego i powtarzalnego charakteru tych spraw. 
Art. 67. § 1. Organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej 
istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. 
§ 2. W szczególności sporządza się protokół: 
1) przyjęcia wniesionego ustnie podania; 
2) przesłuchania strony, świadka i biegłego; 
3) oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu administracji publicznej; 
4) rozprawy; 
5) ustnego ogłoszenia decyzji i postanowienia. 
Art. 68. § 1. Protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto 
i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły 
obecne osoby. 
§ 2. Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny 
następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. 
                                                           
11) Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
12) Zdanie trzecie dodane przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 256 
 
Art. 69. § 1. Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedstawiony do podpisu osobie zeznającej ni e-
zwłocznie po złożeniu zeznania. 
§ 2. W protokołach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać w przekładzie na 
język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres tłumacza, który dokonał przekładu; tłumacz ten powinien 
podpisać protokół przesłuchania. 
Art. 70. Organ administracji publicznej może zezwolić na dołączenie do protokołu zeznania na piśmie, podpisanego 
przez zeznającego, oraz innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy. 
Art. 71. Skreśleń i poprawek w protokole należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione były czytelne. 
Skreślenia i poprawki powinny być stwierdzone w protokole przed jego podpisaniem. 
Art. 72. § 1. Czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znacz e-
nie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dok o-
nał tych czynności. 
§ 2. Adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego. 
Rozdział 3 
Udostępnianie akt 
Art. 73. § 1. Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to prz y-
sługuje również po zakończeniu postępowania. 
§ 1a. Czynności określone w § 1 są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika 
tego organu. 
§ 1b.13) Wgląd w akta sprawy w przypadku, o którym mowa w art. 236 § 2, następuje z pominięciem danych osob o-
wych osoby składającej skargę. 
§ 2. Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelni o-
nych odpisów, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony. 
§ 3. Organ administracji publicznej może zapewnić stronie dokonanie czynności, o których mowa w § 1, w swoim 
systemie teleinformatycznym, po uwierzytelnieniu strony w sposób określony w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 
17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
Art. 74. § 1. Przepisu art. 73 nie stosuje się do akt sprawy zawierających informacje niejawne o klauzuli tajności 
„tajne” lub „ściśle tajne”, a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes 
państwowy. 
§ 2. Odmowa umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierz y-
telnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia, na które służy 
zażalenie. 
Art. 74a.14) Przepis art. 73 § 1 nie narusza prawa osoby, której dane dotyczą, do skorzystania z uprawnień wynikaj ą-
cych z art. 15 rozporządzenia 2016/679. 
Rozdział 4 
Dowody 
Art. 75. § 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest 
sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. 
§ 2. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze 
zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświa d-
czenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 76. § 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe 
w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organ i-
zacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymieni o-
nych w tych przepisach. 
                                                           
13) Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
14) Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 256 
 
Art. 76a. § 1. Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub podmiotu, o którym mowa w art. 76 § 1 lub 2, w y-
starczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ admin i-
stracji publicznej zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ uzna za  
konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie. 
§ 2. Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została 
poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą 
prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. 
§ 2a. Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenie jego zgodności 
z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zauf a-
nego albo podpisu osobistego.4) Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w formatach danych 
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działal-
ności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
§ 2b. Upoważniony pracownik organu prowadzącego postępowanie, któremu został okazany oryginał dokumentu 
wraz z odpisem, na żądanie strony, poświadcza zgodność odpisu dokumentu z oryginałem. Poświadczenie obejmuje podpis 
pracownika, datę i oznaczenie miejsca sporządzenia poświadczenia, a na żądanie strony, również godzinę sporządzenia 
poświadczenia. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia), należy stwierdzić to 
w poświadczeniu. 
§ 3. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomo c-
nika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym albo przez upowa ż-
nionego pracownika organu prowadzącego postępowanie ma charakter dokumentu urzędowego. 
§ 4. Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ administracji publicznej zażąda od strony składającej 
odpis dokumentu, o którym mowa w § 2, przedłożenia oryginału tego dokumentu. 
Art. 77. § 1. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały mat e-
riał dowodowy. 
§ 2. Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące 
przeprowadzenia dowodu. 
§ 3. Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może 
z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem 
tego postępowania. 
§ 4. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi 
z urzędu należy zakomunikować stronie. 
Art. 78. § 1. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest 
okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. 
§ 2. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przepr o-
wadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, 
chyba że mają one znaczenie dla sprawy. 
Art. 79. § 1. Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, bieg-
łych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. 
§ 2. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom 
oraz składać wyjaśnienia. 
Art. 79a. § 1. W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do z e-
branych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania 
przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutk o-
wać wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. 
§ 2. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych 
żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1. 
Art. 80. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okolic z-
ność została udowodniona. 
Art. 81. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co 
do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 256 
 
Art. 81a. § 1. Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograni-
czenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego , 
wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się: 
1) jeżeli w sprawie uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy 
osób trzecich; 
2) jeżeli przepisy odrębne wymagają od strony wykazania określonych faktów; 
3) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, 
obronności lub porządku publicznego; 
4) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych. 
Art. 82. Świadkami nie mogą być: 
1) osoby niezdolne do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń; 
2) osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych na okoliczności objęte tajemnicą, jeżeli nie 
zostały w trybie określonym obowiązującymi przepisami zwolnione od obowiązku zachowania tej tajemnicy; 
3) duchowni co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi. 
Art. 83. § 1. Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, 
zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną 
w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobi e-
nia, opieki lub kurateli. 
§ 2. Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich wymi e-
nionych w § 1 na odpowiedzialność karną, hańbę lub bezpośrednią szkodę majątkową albo spowodować naruszenie ob o-
wiązku zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej. 
§ 3. Przed odebraniem zeznania organ administracji publicznej uprzedza świadka o prawie odmowy zeznań i odpo-
wiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. 
§ 4. Mediator nie może być przesłuchany w charakterze świadka co do faktów, o których dowiedział się w związku 
z prowadzeniem mediacji, chyba że uczestnicy mediacji zwolnią go od obowiązku zachowania tajemnicy mediacji. 
Art. 84. § 1. Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do 
biegłego lub biegłych o wydanie opinii. 
§ 2. Biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 24. Poza tym do biegłych stosuje się 
przepisy dotyczące przesłuchania świadków. 
Art. 85. § 1. Organ administracji publicznej może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. 
§ 2. Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane na wezwanie organu do okazania 
przedmiotu oględzin. 
Art. 86. Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne 
dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania 
stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. 
Art. 87. Organ kolegialny, właściwy do wydania decyzji w sprawie, może zlecić przeprowadzenie postępowania dow o-
dowego lub jego części jednemu ze swych członków lub pracowników, jeżeli szczególne przepisy temu się nie sprzeciwiają. 
Art. 88. § 1. Kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania nie stawił 
się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub biegły albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, 
okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzający 
dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania – grzywną do 200 zł. Na postanowienie 
o ukaraniu grzywną służy zażalenie. 
§ 2. Organ, który nałożył karę grzywny, może na wniosek ukaranego, złożony w ciągu siedmiu dni od daty otrzym a-
nia zawiadomienia o ukaraniu, uznać za usprawiedliwioną nieobecność lub odmowę zeznania, wydania opinii albo okaz a-
nia przedmiotu oględzin i zwolnić od kary grzywny. Na odmowę zwolnienia od kary służy zażalenie. 
§ 3. Ukaranie grzywną nie wyklucza możności zastosowania do opornego świadka środków przymusu przewidzi a-
nych w przepisach szczególnych. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 256 
 
Art. 88a. W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej, z wyjątkiem terytorialnej służby wojsk o-
wej pełnionej dyspozycyjnie, obowiązkom, o których mowa w art. 88 § 1, organ przeprowadzający dowód, zamiast wymi e-
rzyć żołnierzowi karę grzywny, występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę, z wnios-
kiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej. 
Rozdział 5 
Rozprawa 
Art. 89. § 1. Organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania ro z-
prawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis 
prawa. 
§ 2. Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to 
potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. 
Art. 90. § 1. Organ administracji publicznej podejmuje przed rozprawą czynności niezbędne do jej przeprowadzenia. 
§ 2. W szczególności organ wzywa: 
1) strony do złożenia przed rozprawą wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów i do stawienia się na rozprawę osobiście 
lub przez przedstawicieli albo pełnomocników; 
2) świadków i biegłych do stawienia się na rozprawę. 
§ 3. Ponadto organ zawiadamia o rozprawie państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, organizacje spo-
łeczne, a także inne osoby, jeżeli ich udział w rozprawie jest uzasadniony ze względu na jej przedmiot. W tym przypadku  
organ wzywa je do wzięcia udziału w rozprawie albo do złożenia przed rozprawą oświadczenia i dowodów dla jego poparcia. 
Art. 91. § 1. W wezwaniu na rozprawę określa się termin, miejsce i przedmiot rozprawy. 
§ 2. Stronom, świadkom, biegłym oraz państwowym i samorządowym jednostkom organizacyjnym, organizacjom 
i innym osobom, wezwanym do udziału w rozprawie, doręcza się wezwanie na piśmie lub w formie dokumentu elektr o-
nicznego. 
§ 3. Jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że oprócz wezwanych stron, uczestniczących w postępowaniu, mogą być 
jeszcze w sprawie inne strony, nieznane organowi administracji publicznej, należy ponadto o terminie, miejscu i przedmi o-
cie rozprawy ogłosić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej 
w danej miejscowości lub przez udostępnienie zawiadomienia w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej 
właściwego organu administracji publicznej. 
Art. 92. Termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwań oraz ogłoszenie o rozprawie nast ą-
piły przynajmniej na siedem dni przed rozprawą. 
Art. 93. Rozprawą kieruje wyznaczony do przeprowadzenia rozprawy pracownik tego organu administracji public z-
nej, przed którym toczy się postępowanie. Gdy postępowanie toczy się przed organem kolegialnym, rozprawą kieruje 
przewodniczący albo wyznaczony członek organu kolegialnego. 
Art. 94. § 1. Nieobecność na rozprawie stron należycie wezwanych na rozprawę nie stanowi przeszkody do jej prz e-
prowadzenia. 
§ 2. Kierujący rozprawą odroczy ją, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowości w wezwaniu stron na rozprawę, jeżeli 
niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną do przezwyciężenia, a także z innej ważnej przyczyny. 
Art. 95. § 1. Na rozprawie strony mogą składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty oraz przedst a-
wiać dowody na ich poparcie. Ponadto strony mogą wypowiadać się co do wyników postępowania dowodowego. 
§ 2. Kierujący rozprawą może uchylić zadawane świadkom, biegłym i stronom pytania, jeżeli nie mają one istotnego 
znaczenia dla sprawy. Jednakże na żądanie strony należy zamieścić w protokole osnowę treści uchylonego pytania. 
Art. 96. Za niewłaściwe zachowanie się w czasie rozprawy strony, świadkowie, biegli i inne osoby uczestniczące 
w rozprawie mogą być, po uprzednim ostrzeżeniu, wydalone z miejsca rozprawy przez kierującego rozprawą oraz ukarane 
grzywną do 100 zł. Na postanowienie o ukaraniu grzywną służy zażalenie. 
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 256 
 
Rozdział 5a 
Mediacja 
Art. 96a. § 1. W toku postępowania może być przeprowadzona mediacja, jeżeli pozwala na to charakter sprawy. 
§ 2. Mediacja jest dobrowolna. 
§ 3. Celem mediacji jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz dokonanie ust a-
leń dotyczących jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa, w tym przez wydanie decyzji lub zawarcie ugody. 
§ 4. Uczestnikami mediacji mogą być: 
1) organ prowadzący postępowanie oraz strona lub strony tego postępowania albo 
2) strony postępowania. 
Art. 96b. § 1. Organ administracji publicznej, z urzędu lub na wniosek strony, zawiadamia strony oraz organ, o któ-
rym mowa w art. 106 § 1, w przypadku gdy ten organ nie zajął stanowiska, o możliwości przeprowadzenia mediacji. 
§ 2. We wniosku strona może wskazać mediatora. 
§ 3. W zawiadomieniu o możliwości przeprowadzenia mediacji organ administracji publicznej zwraca się do stron o: 
1) wyrażenie zgody na przeprowadzenie mediacji, 
2) wybranie mediatora 
– w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zawiadomienia. 
§ 4. Zawiadomienie o możliwości przeprowadzenia mediacji zawiera pouczenie o zasadach prowadzenia mediacji 
oraz ponoszenia jej kosztów. 
Art. 96c. Mediacji nie przeprowadza się w przypadku niewyrażenia zgody na przeprowadzenie mediacji w terminie, 
o którym mowa w art. 96b § 3. 
Art. 96d. § 1. Jeżeli uczestnicy mediacji wyrazili zgodę na przeprowadzenie mediacji, organ administracji publicznej 
wydaje postanowienie o skierowaniu sprawy do mediacji. Postanowienie doręcza się stronom oraz organowi, o którym 
mowa w art. 106 § 1. 
§ 2. W postanowieniu o skierowaniu sprawy do mediacji wskazuje się mediatora wybranego przez uczestników m e-
diacji, a jeżeli uczestnicy mediacji nie wybrali mediatora, wskazuje się mediatora wybranego przez organ administracji 
publicznej, posiadającego odpowiednią wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji w sprawach danego rodzaju. 
Art. 96e. § 1. Organ administracji publicznej, kierując sprawę do mediacji, odracza rozpatrzenie sprawy na okres do 
dwóch miesięcy. 
§ 2. Na zgodny wniosek uczestników mediacji lub z innych ważnych powodów termin określony w § 1 może zostać 
przedłużony, nie dłużej jednak niż o miesiąc. 
§ 3. W przypadku nieosiągnięcia celów mediacji określonych w art. 96a § 3 w terminie, o którym mowa w § 1 albo 2, 
organ administracji publicznej wydaje postanowienie o zakończeniu mediacji i załatwia sprawę. 
Art. 96f. § 1. Mediatorem może być osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych i korzysta 
z pełni praw publicznych, w szczególności mediator wpisany na listę stałych mediatorów lub do wykazu instytucji i osób 
uprawnionych do prowadzenia postępowania mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego, lub na listę 
prowadzoną przez organizację pozarządową lub uczelnię, o której informację przekazano prezesowi sądu okręgowego. 
§ 2. W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie jest uczestnikiem mediacji, mediatorem może być wyłącznie 
osoba wpisana na listę stałych mediatorów lub do wykazu instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania 
mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego, lub mediator wpisany na listę prowadzoną przez organiz a-
cję pozarządową lub uczelnię, o której informację przekazano prezesowi sądu okręgowego. 
§ 3. Mediatorem nie może być pracownik organu administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie 
w sprawie. 
Art. 96g. § 1. Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji i niezwłocznie ujawnić okolic z-
ności, które mogłyby wzbudzić wątpliwość co do jego bezstronności, w tym odpowiednio okoliczności, o których mowa 
w art. 24 § 1 i 2. 
§ 2. Mediator odmawia przeprowadzenia mediacji w przypadku wątpliwości co do jego bezstronności i niezwłocznie 
zawiadamia o tym uczestników mediacji oraz organ administracji publicznej, jeżeli nie jest on uczestnikiem mediacji. 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 256 
 
Art. 96h. Organ administracji publicznej niezwłocznie przekazuje mediatorowi dane kontaktowe uczestników medi a-
cji oraz ich pełnomocników, w szczególności numery telefonów i adresy poczty elektronicznej, jeżeli je posiada. 
Art. 96i. Mediator zapoznaje się z aktami sprawy i ma prawo sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, chyba 
że uczestnik mediacji w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia lub doręczenia postanowienia o skierowaniu sprawy do 
mediacji nie wyrazi zgody na zapoznanie się mediatora z aktami. 
Art. 96j. § 1. Mediacja nie jest jawna. 
§ 2. Mediator, uczestnicy mediacji i inne osoby biorące udział w mediacji są obowiązani zachować w tajemnicy 
wszelkie fakty, o których dowiedzieli się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że uczestnicy mediacji postanowią 
inaczej. 
§ 3. Propozycje ugodowe, ujawnione fakty lub oświadczenia złożone w toku mediacji nie mogą być wykorzystywane 
po jej zakończeniu, z wyjątkiem ustaleń zawartych w protokole z przebiegu mediacji. 
Art. 96k. Mediator prowadzi mediację, dążąc do polubownego rozwiązania sporu, w tym przez wspieranie uczestn i-
ków mediacji w formułowaniu przez nich propozycji ugodowych. 
Art. 96l. § 1. Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji, 
chyba że wyraził zgodę na prowadzenie mediacji bez wynagrodzenia. 
§ 2. Koszty wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji pokrywa organ administr a-
cji publicznej, a w sprawach, w których może być zawarta ugoda – strony w równych częściach, chyba że postanowią one 
inaczej. 
§ 3. Koszty mediacji są pokrywane niezwłocznie po jej zakończeniu. 
Art. 96m. § 1. Mediator sporządza protokół z przebiegu mediacji. 
§ 2. Protokół z przebiegu mediacji zawiera: 
1) czas i miejsce przeprowadzenia mediacji; 
2) imiona i nazwiska (nazwy) oraz adresy (siedziby) uczestników mediacji; 
3) imię i nazwisko oraz adres mediatora; 
4) dokonane ustalenia co do sposobu załatwienia sprawy; 
5) podpis mediatora oraz uczestników mediacji, a jeżeli którykolwiek z uczestników mediacji nie może podpisać prot o-
kołu, wzmiankę o przyczynie braku podpisu. 
§ 3. Mediator niezwłocznie przedkłada protokół z przebiegu mediacji organowi administracji publicznej w celu wł ą-
czenia go do akt sprawy i doręcza odpis tego protokołu uczestnikom mediacji. 
Art. 96n. § 1. Jeżeli w wyniku mediacji zostaną dokonane ustalenia dotyczące załatwienia sprawy w granicach ob o-
wiązującego prawa, organ administracji publicznej załatwia sprawę zgodnie z tymi ustaleniami, zawartymi w protokole 
z przebiegu mediacji. 
§ 2. Do akt postępowania nie włącza się dokumentów i innych materiałów, które nie znajdują się w aktach postęp o-
wania, ujawnionych w toku mediacji przez jej uczestników, jeżeli te dokumenty i materiały nie stanowią podstawy do zał a-
twienia sprawy zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole z przebiegu mediacji. 
Rozdział 6 
Zawieszenie postępowania 
Art. 97. § 1. Organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: 
1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego 
do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postę po-
wanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105);  
2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; 
3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 
3a) w razie wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, gdy postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego, jeżeli 
wezwanie spadkobierców zmarłego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o któ-
rych mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105); 
4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny 
organ lub sąd; 
5) na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, w przypadku gdy stroną postępowania jest podmiot w restruktur y-
zacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, sy s-
temie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 795, z późn. zm.15)). 
                                                           
15) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 730, 1495, 1655, 1798, 2020 i 2217. 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 256 
 
§ 2. Gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, o których mowa w § 1 pkt 1–4, organ admin i-
stracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. 
§ 3. Organ administracji publicznej podejmie postępowanie, o którym mowa w § 1 pkt 5, na wniosek Bankowego 
Funduszu Gwarancyjnego. 
Art. 98. § 1. Organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie 
postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. 
§ 2. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępow a-
nia, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. 
Art. 99. Organ administracji publicznej, który z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 1–3a zawiesił postępowanie 
wszczęte z urzędu, poczyni równocześnie niezbędne kroki w celu usunięcia przeszkody do dalszego prowadzenia postęp o-
wania. Tak samo postąpi organ w razie zawieszenia z tej samej przyczyny postępowania wszczętego na żądanie strony, 
jeżeli interes społeczny przemawia za załatwieniem sprawy.  
Art. 100. § 1. Organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, 
wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do 
wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu 
lub sądu. 
§ 2. Jeżeli zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 mogłoby spowodować niebezpi e-
czeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ administracji publicznej 
załatwi sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się także wówczas, gdy strona mimo wezwania (§ 1) nie wystąpiła o rozstrzygnięcie zaga d-
nienia wstępnego albo gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę dla strony. W tym 
ostatnim przypadku organ może uzależnić załatwienie sprawy od złożenia przez stronę stosownego zabezpieczenia. 
Art. 101. § 1. O postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ administracji publicznej 
zawiadamia strony. 
§ 2. W przypadku zawieszenia postępowania na żądanie strony lub jednej ze stron (art. 98 § 1) organ pouczy je 
o treści przepisu art. 98 § 2. 
§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy 
stronie zażalenie. 
Art. 102. W czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne 
w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. 
Art. 103. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. 
Rozdział 7 
Decyzje 
Art. 104. § 1. Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu st a-
nowią inaczej. 
§ 2. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej 
instancji. 
Art. 105. § 1. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ 
administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. 
§ 2. Organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie post ę-
powanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. 
Art. 106. § 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia 
opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. 
§ 2. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. 
§ 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie 
później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termi n. 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 256 
 
§ 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. 
§ 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. 
§ 6. W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się przepisy art. 36–38, przy czym 
organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia. 
Art. 106a. § 1. Organ załatwiający sprawę może, z urzędu albo na wniosek strony lub organu, do którego zwrócono 
się o zajęcie stanowiska, zwołać posiedzenie, jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia zajęcia stanowiska (posiedzenie 
w trybie współdziałania). 
§ 2. Organ załatwiający sprawę może zwołać posiedzenie w trybie współdziałania przed upływem terminu do zajęcia 
stanowiska, określonego w art. 106 § 3, a jeżeli przepis prawa przewiduje inny termin, przed upływem tego terminu, tylko 
na wniosek organu, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska. 
§ 3. Organ załatwiający sprawę może wezwać strony na posiedzenie w trybie współdziałania. Przepisy art. 90– 96 
stosuje się odpowiednio. 
§ 4. Zwołanie posiedzenia w trybie współdziałania nie zwalnia z obowiązku rozpatrzenia ponaglenia, o którym mowa 
w art. 106 § 6. Postanowienie, o którym mowa w art. 106 § 5, może zostać wpisane do protokołu posiedzenia w trybie 
współdziałania. 
Art. 107. § 1. Decyzja zawiera: 
1) oznaczenie organu administracji publicznej; 
2) datę wydania; 
3) oznaczenie strony lub stron; 
4) powołanie podstawy prawnej; 
5) rozstrzygnięcie; 
6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 
7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrz e-
czenia się odwołania; 
8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania 
decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny; 
9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od 
decyzji lub skarga do sądu administracyjnego – pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od 
decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one 
charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubi e-
gania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. 
§ 2. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. 
§ 3. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za ud o-
wodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności 
i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. 
§ 4. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak 
decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. 
§ 5. Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów 
ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Pa ń-
stwa lub porządek publiczny. 
Art. 108. § 1. Decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to 
niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed 
ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim 
przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. 
§ 2. Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wydaniu. W tym przypadku organ 
wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 256 
 
Art. 109. § 1. Decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 
§ 2. W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 decyzja może być stronom ogłoszona ustnie. 
Art. 110. § 1. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub 
ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. 
§ 2. Organ administracji publicznej, w przypadku milczącego załatwienia sprawy, jest związany wydanym w tym tr y-
bie rozstrzygnięciem od dnia następującego po dniu, w którym upływa termin przewidziany na wydanie decyzji lub post a-
nowienia kończącego postępowanie albo wniesienie sprzeciwu, o ile kodeks nie stanowi inaczej. 
Art. 111. § 1. Strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia 
co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub 
skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. 
§ 1a. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, 
o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji. 
§ 1b. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. 
§ 2. W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, p o-
wództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. 
Art. 112. Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia 
powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się 
do tego pouczenia. 
Art. 113. § 1. Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia 
błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. 
§ 2. Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpli-
wości co do treści decyzji. 
§ 3. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie. 
Rozdział 8 
Ugoda 
Art. 114. W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, strony mogą zawrzeć ugodę, jeżeli charakter 
sprawy na to pozwala i nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne. 
Art. 115. Ugoda może być zawarta przed organem administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie 
w pierwszej instancji lub postępowanie odwoławcze, do czasu wydania przez organ decyzji w sprawie. 
Art. 116. § 1. Organ administracji publicznej odroczy wydanie decyzji i wyznaczy stronom termin do zawarcia 
ugody, jeżeli istnieją przesłanki do jej zawarcia, pouczając strony o trybie i skutkach zawarcia ugody. 
§ 2. W przypadku zawiadomienia przez jedną ze stron o odstąpieniu od zamiaru zawarcia ugody lub niedotrzymania 
przez strony terminu wyznaczonego w myśl § 1, organ administracji publicznej załatwia sprawę w drodze decyzji. 
Art. 117. § 1. Ugodę sporządza upoważniony pracownik organu administracji publicznej w formie pisemnej lub d o-
kumentu elektronicznego, na podstawie zgodnych oświadczeń stron. Jeżeli ugoda jest sporządzana w formie pisemnej, 
oświadczenia składa się przed upoważnionym pracownikiem organu. 
§ 1a. Ugoda zawiera: 
1) oznaczenie organu administracji publicznej, przed którym ugoda została zawarta, i stron postępowania; 
2) datę sporządzenia ugody; 
3) przedmiot i treść ugody; 
4) podpisy stron oraz podpis upoważnionego pracownika organu administracji publicznej z podaniem imienia, nazwiska 
i stanowiska służbowego, a jeżeli ugoda została zawarta w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowane po d-
pisy elektroniczne stron oraz upoważnionego pracownika organu administracji publicznej. 
§ 2. Przed podpisaniem ugody upoważniony pracownik organu administracji publicznej odczytuje stronom jej treść, 
chyba że ugoda została sporządzona w formie dokumentu elektronicznego. Ugodę włącza się do akt sprawy. 
  
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 256 
 
Art. 118. § 1. Ugoda wymaga zatwierdzenia przez organ administracji publicznej, przed którym została zawarta. 
§ 2. Jeżeli ugoda dotyczy kwestii, których rozstrzygnięcie wymaga zajęcia stanowiska przez inny organ, stosuje się 
odpowiednio przepis art. 106. 
§ 3. Organ administracji publicznej odmówi zatwierdzenia ugody zawartej z naruszeniem prawa, nieuwzględniającej 
stanowiska organu, o którym mowa w § 2, albo naruszającej interes społeczny bądź słuszny interes stron. 
Art. 119. § 1. Zatwierdzenie bądź odmowa zatwierdzenia ugody następuje w drodze postanowienia, na które służy 
zażalenie; postanowienie w tej sprawie powinno być wydane w ciągu siedmiu dni od dnia zawarcia ugody. 
§ 2. W przypadku gdy ugoda zawarta została w toku postępowania odwoławczego, z dniem, w którym stało się ost a-
teczne postanowienie zatwierdzające ugodę, traci moc decyzja organu pierwszej instancji, o czym zamieszcza się wzmiankę 
w tym postanowieniu. 
§ 3. Łącznie z postanowieniem zatwierdzającym ugodę doręcza się stronom odpis ugody. 
Art. 120. § 1. Ugoda staje się wykonalna z dniem, w którym postanowienie o jej zatwierdzeniu stało się ostateczne. 
§ 2. Organ administracji publicznej, przed którym została zawarta ugoda, potwierdza jej wykonalność na egzemplarzu 
ugody. 
Art. 121. Zatwierdzona ugoda wywiera takie same skutki, jak decyzja wydana w toku postępowania administracyjnego. 
Art. 121a. Do ugody zawartej przed mediatorem przepisy art. 117–121 stosuje się odpowiednio. 
Art. 122. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do ugody i postanowienia w sprawie jej zatwierdz e-
nia lub odmowy zatwierdzenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji. 
Rozdział 8a 
Milczące załatwienie sprawy 
Art. 122a. § 1. Sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. 
§ 2. Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie 
miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie określ o-
nym w przepisie szczególnym organ ten: 
1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo 
2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda). 
Art. 122b.  Za dzień wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, o której mowa 
w art. 122a § 2 pkt 1, albo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 122a § 2 pkt 2, uznaje się dzień: 
1) nadania sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie za pokwitowaniem przez opera-
tora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo 
2) doręczenia za pokwitowaniem sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przez pr a-
cowników organu administracji publicznej lub inne upoważnione osoby, albo 
3) wprowadzenia sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie do systemu teleinform a-
tycznego w przypadku, o którym mowa w art. 391 albo art. 392. 
Art. 122c. § 1. Milczące załatwienie sprawy następuje w dniu następującym po dniu, w którym upływa termin prz e-
widziany do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu. W prz y-
padku gdy organ przed upływem terminu do załatwienia sprawy zawiadomi stronę o braku sprzeciwu, milczące załatwienie 
sprawy następuje w dniu doręczenia tego zawiadomienia. 
§ 2. Jeżeli podanie nie spełnia wymagań wskazanych w przepisach lub jest konieczne doprecyzowanie treści żądania, 
stosuje się przepis art. 64. Termin, o którym mowa w art. 122a § 2, biegnie od dnia uzupełnienia braków lub doprecyzow a-
nia treści żądania. 
§ 3. Jeżeli w sprawie, która może być załatwiona milcząco, organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie art. 138 § 2, 
termin, o którym mowa w art. 122a § 2, biegnie od dnia doręczenia organowi pierwszej instancji akt sprawy wraz z tą 
decyzją. 
Art. 122d. § 1. Do spraw załatwianych milcząco nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 79a. 
§ 2. Zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa w art. 122a § 2. 
  
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 256 
 
Art. 122e. W aktach sprawy zamieszcza się adnotację o milczącym załatwieniu sprawy, wskazując treść rozstrzyg-
nięcia oraz jego podstawę prawną. 
Art. 122f. § 1. Na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, wydaje zaświadczenie 
o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia. 
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie. 
§ 3. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy zawiera: 
1) oznaczenie organu administracji publicznej i strony lub stron postępowania; 
2) datę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy; 
3) powołanie podstawy prawnej; 
4) treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco; 
5) datę milczącego załatwienia sprawy; 
6) pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia; 
7) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania 
zaświadczenia, a jeżeli zaświadczenie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis 
elektroniczny. 
§ 4. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy doręcza się wszystkim stronom w sprawie załatwionej milcząco. 
§ 5. W zakresie nieuregulowanym w § 1–4 do zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy stosuje się przepisy 
działu VII. 
Art. 122g. Do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdział ów 12 i 13 w dziale II stosuje się odpowiednio. Przy j-
muje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa 
w art. 122c § 1. 
Art. 122h.16) § 1. W sprawach załatwianych milcząco organ administracji publicznej udostępnia informacje, o któ-
rych mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiot o-
wej, na swojej stronie internetowej oraz w widocznym miejscu w swojej siedzibie. 
§ 2. Przekazanie informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w sposób określony w § 1, 
nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku ich przekazania przy pierwszej czynności skierowanej do strony. 
Rozdział 9 
Postanowienia 
Art. 123. § 1. W toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. 
§ 2. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają 
o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. 
Art. 124. § 1. Postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, 
oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzyg-
nięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z pod a-
niem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie  
wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. 
§ 2. Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do 
sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. 
Art. 125. § 1. Postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się 
na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 
§ 2. W przypadkach wymienionych w art. 14 § 2 postanowienia mogą być stronom ogłaszane ustnie. 
§ 3. Postanowienie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego, doręcza się stronie wraz z pouczeniem 
o dopuszczalności wniesienia skargi oraz uzasadnieniem faktycznym i prawnym. 
Art. 126. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2–5 oraz art. 109–113, a do postan o-
wień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 – również art. 145–152 oraz art. 156–159, 
z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. 
                                                           
16) Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 256 
 
Rozdział 10 
Odwołania 
Art. 127. § 1. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. 
§ 2. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa 
przewiduje inny organ odwoławczy. 
§ 3. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy o d-
wołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie 
sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. 
§ 4. (uchylony) 
Art. 127a. § 1. W trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwoł a-
nia wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. 
§ 2. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odw o-
łania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. 
Art. 128. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie 
jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. 
Art. 129. § 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał 
decyzję. 
§ 2. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogło-
szona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. 
§ 3. Przepisy szczególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania. 
Art. 130. § 1. Przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. 
§ 2. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. 
§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy: 
1) decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108); 
2) decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. 
§ 4. Decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jest zgodna z żądaniem 
wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do wniesienia odwołania. 
Art. 131. O wniesieniu odwołania organ administracji publicznej, który wydał decyzję, zawiadomi strony. 
Art. 132. § 1. Jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji publicznej, który wydał decyzję, uzna, 
że to odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną 
decyzję. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się także w przypadku, gdy odwołanie wniosła jedna ze stron, a pozostałe strony wyraziły 
zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z żądaniem odwołania. 
§ 3. Od nowej decyzji służy stronom odwołanie. 
Art. 133. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwołanie wraz z aktami 
sprawy organowi odwoławczemu w terminie siedmiu dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie, jeżeli w tym terminie nie 
wydał nowej decyzji w myśl art. 132. 
Art. 134. Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie te r-
minu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. 
Art. 135. Organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. 
Art. 136. § 1. Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie 
w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który 
wydał decyzję. 
§ 2. Jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy 
ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy 
przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do 
przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaś-
niającego organowi, który wydał decyzję. 
  
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 256 
 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie 
przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe 
strony wyraziły na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, 
zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym 
do rozstrzygnięcia sprawy. 
§ 4. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego 
w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione. 
Art. 137. Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie 
uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub int e-
res społeczny. 
Art. 138. § 1. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę 
decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 
3) umarza postępowanie odwoławcze. 
§ 2. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia 
organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaś-
nienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie 
okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. 
§ 2a. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą 
znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie 
wykładni tych przepisów. 
§ 2b. Przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub 3. Organ odwoławczy po prz e-
prowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której 
mowa w § 1 albo 4. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. Jeżeli przepisy przewidują wydanie decyzji na blankiecie urzędowym, w tym za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej, a istnieją podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uchyla decyzję i zobowiązuje organ 
pierwszej instancji do wydania decyzji o określonej treści. 
Art. 139. Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona 
decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. 
Art. 140. W sprawach nieuregulowanych w art. 136–139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpo-
wiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. 
Rozdział 11 
Zażalenia 
Art. 141. § 1. Na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. 
§ 2. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie 
zostało ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie. 
Art. 142. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. 
Art. 143. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, 
który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uza sadnione. 
Art. 144. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy 
dotyczące odwołań. 
  
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 256 
 
Rozdział 12 
Wznowienie postępowania 
Art. 145. § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do 
art. 24, 25 i 27; 
4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, 
nieznane organowi, który wydał decyzję; 
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu 
decyzji (art. 100 § 2); 
8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. 
§ 2. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfa ł-
szowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub p o-
pełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla 
życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. 
§ 3. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie 
przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych 
w przepisach prawa. 
Art. 145a. § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł 
o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została 
wydana decyzja. 
§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie 
orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. 
Art. 145b.  § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu 
stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych 
przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania ( Dz. U. z 2016 r. poz. 1219), jeżeli naruszenie tej zasady 
miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. 
§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocni e-
nia się orzeczenia sądu. 
Art. 146. § 1. Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia d o-
ręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3–8 oraz w art. 145a 
i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. 
§ 2. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie 
decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. 
Art. 147. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przy-
czyny określonej w art. 1 45 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. 
Art. 148. § 1. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w spra-
wie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stano -
wiącej podstawę do wznowienia postępowania. 
§ 2. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od 
dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. 
Art. 149. § 1. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. 
§ 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn 
wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. 
§ 3. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. 
§ 4. Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie. 
  
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 256 
 
Art. 150. § 1. Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który 
wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. 
§ 2. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postęp o-
wania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych 
w art. 149 § 2. 
§ 3. Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, gdy decyzję w ostatniej instancji wydał minister, a w sprawach należących 
do zadań jednostek samorządu terytorialnego – samorządowe kolegium odwoławcze. 
Art. 151. § 1. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określ o-
nego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, 
art. 145a lub art. 145b, albo 
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a 
lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. 
§ 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, 
o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji 
z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. 
§ 3. W sprawach, o których mowa w § 1, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się. 
Art. 152. § 1. Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub 
na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji 
w wyniku wznowienia postępowania. 
§ 2. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie 
wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze. 
Art. 153. (uchylony) 
Rozdział 13 
Uchylenie, zmiana oraz stwierdzenie nieważności decyzji 
Art. 154. § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uch y-
lona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub 
słuszny interes strony. 
§ 2. W przypadkach określonych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotych-
czasowej decyzji. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 155. Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uch y-
lona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się 
uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 
§ 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 155a. W sprawach, o których mowa w art. 154 i art. 155, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się. 
Art. 156. § 1. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 
1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 
4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 
5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 
6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. 
§ 2.17) Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej dor ę-
czenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. 
                                                           
17) Uznany za niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskie j z dniem 21 maja 2015 r. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopus z-
czalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ 
czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 
2015 r. sygn. akt P 46/13 (Dz. U. poz. 702). 
  
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 256 
 
Art. 157. § 1. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ 
wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. 
§ 2. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 158. § 1. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Przepisów o mi l-
czącym załatwieniu sprawy nie stosuje się. 
§ 2. Jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ 
administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania 
okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. 
Art. 159. § 1. Organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma 
z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad 
wymienionych w art. 156 § 1. 
§ 2. Na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie. 
Art. 160. (uchylony) 
Art. 161. § 1. Minister może uchylić lub zmienić w niezbędnym zakresie każdą decyzję ostateczną, jeżeli w inny sp o-
sób nie można usunąć stanu zagrażającego życiu lub zdrowiu ludzkiemu albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki 
narodowej lub dla ważnych interesów Państwa. 
§ 2. Uprawnienia określone w § 1 w stosunku do decyzji wydanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego 
w sprawach należących do zadań z zakresu administracji rządowej przysługują również wojewodzie. 
§ 3. Stronie, która poniosła szkodę na skutek uchylenia lub zmiany decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie za 
poniesioną rzeczywistą szkodę od organu, który uchylił lub zmienił tę decyzję; organ ten, w drodze decyzji, orzeka również 
o odszkodowaniu. 
§ 4. Roszczenie o odszkodowanie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym stała się ostateczna decyzja 
uchylająca lub zmieniająca decyzję. 
§ 5. (uchylony) 
Art. 162. § 1. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, 
jeżeli decyzja: 
1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w inte-
resie społecznym lub w interesie strony; 
2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. 
§ 2. Organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem 
dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. 
§ 3. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji. 
Art. 163. Organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo,  
także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w niniejszym rozdziale, o ile przewidują to przepisy 
szczególne. 
Art. 163a. W sprawach, o których mowa w art. 161–163, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się. 
Rozdział 14 
Postępowanie uproszczone 
Art. 163b. § 1. Organ administracji publicznej załatwia sprawę w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przepis szcz e-
gólny tak stanowi. 
§ 2. Postępowanie uproszczone może dotyczyć interesu prawnego lub obowiązku tylko jednej strony, jeżeli przepis 
szczególny nie stanowi inaczej. Przepisu art. 62 nie stosuje się. 
§ 3. W sprawie rozpoznawanej w postępowaniu uproszczonym stosuje się przepisy o milczącym załatwieniu sprawy, 
chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. 
  
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 256 
 
Art. 163c. § 1. W postępowaniu uproszczonym strona może wnieść podanie z wykorzystaniem urzędowego formu-
larza, w którym wskazuje okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz przedstawia dowody wraz z żądaniem wszczęcia 
postępowania. 
§ 2. Urzędowy formularz zawiera pouczenie o treści § 4. 
§ 3. W przypadku wniesienia podania z wykorzystaniem formularza elektronicznego stosuje się przepis art. 63 § 3a. 
§ 4. W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego z wykorzystaniem urzędowego formularza nie jest dopus z-
czalne późniejsze zgłaszanie przez stronę nowych żądań. 
Art. 163d. Jeżeli uwzględnienie nowych okoliczności powołanych przez stronę w toku postępowania jest istotne dla 
wyniku tego postępowania, a ich uwzględnienie doprowadzi do jego przedłużenia, organ administracji publicznej w dal-
szym ciągu prowadzi postępowanie z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału, o czym niezwłocznie informuje stronę. 
Art. 163e. § 1. Postępowanie dowodowe jest ograniczone do dowodów zgłoszonych przez stronę, łącznie z żądaniem 
wszczęcia postępowania, oraz dowodów możliwych do ustalenia na podstawie danych, którymi dysponuje organ prow a-
dzący postępowanie. 
§ 2. W sprawach rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym nie stosuje się przepisu art. 81. 
Art. 163f. Uzasadnienie decyzji wydanej w postępowaniu uproszczonym może ograniczać się do wskazania faktów, 
które organ administracji publicznej uznał za udowodnione, oraz przytoczenia przepisów prawa stanowiących podstawę 
prawną decyzji. 
Art. 163g. Postanowienia wydane w postępowaniu uproszczonym można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, 
z wyjątkiem postanowień wydanych po wydaniu decyzji, postanowień o zawieszeniu lub odmowie podjęcia zawieszonego 
postępowania oraz postanowień, w odniesieniu do których możliwość ich zaskarżenia przewidują przepisy szczególne. 
DZIAŁ III 
Przepisy szczególne w sprawach ubezpieczeń społecznych 
Art. 164–179. (uchylon e) 
Art. 180. § 1. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że przepisy dot y-
czące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. 
§ 2. Przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy wynikające z przepisów o ubezpieczeniach 
społecznych, o zaopatrzeniach emerytalnych i rentowych, o funduszu alimentacyjnym, a także sprawy wynikające z przep i-
sów o innych świadczeniach wypłacanych z funduszów przeznaczonych na ubezpieczenia społeczne. 
Art. 181. Organy odwoławcze właściwe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych określają przepisy odrębne; 
do postępowania przed tymi organami stosuje się odpowiednio przepis art. 180 § 1. 
DZIAŁ IV 
Udział prokuratora 
Art. 182. Prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie p o-
stępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. 
Art. 183. § 1. Prokuratorowi służy prawo udziału w każdym stadium postępowania w celu zapewnienia, aby post ę-
powanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem. 
§ 2. Organ administracji publicznej zawiadamia prokuratora o wszczęciu postępowania oraz o toczącym się postęp o-
waniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w postępowaniu za potrzebny. 
Art. 184. § 1. Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy kodeksu lub 
przepisy szczególne przewidują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenie lub zmianę. 
§ 2. Prokurator wnosi sprzeciw do organu właściwego do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności dec y-
zji albo jej uchylenia lub zmiany. 
§ 3. Sprzeciw od decyzji wydanej przez ministra wnosi Prokurator Generalny. 
§ 4. Jeżeli podstawą sprzeciwu jest naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4, wniesienie sprzeciwu wymaga zgody strony. 
  
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 256 
 
Art. 185. § 1. Sprzeciw prokuratora powinien być rozpatrzony i załatwiony w terminie trzydziestu dni od daty jego 
wniesienia. 
§ 2. W razie niezałatwienia sprzeciwu w terminie określonym w § 1 mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 36–38. 
Art. 186. W przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora właściwy organ administracji publ icznej wszczyna 
w sprawie postępowanie z urzędu, zawiadamiając o tym strony. 
Art. 187. W przypadku wniesienia przez prokuratora sprzeciwu organ administracji publicznej, do którego sprzeciw 
wniesiono, obowiązany jest niezwłocznie rozpatrzyć, czy zachodzi potrzeba wstrzymania wykonania decyzji do chwili 
załatwienia sprzeciwu. 
Art. 188. Prokuratorowi, który bierze udział w postępowaniu w przypadkach określonych w art. 182–184, służą prawa 
strony. 
Art. 189. Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, nie 
może z tych samych przyczyn wnieść sprzeciwu. 
DZIAŁ IVA 
Administracyjne kary pieniężne 
Art. 189a. § 1. W sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej 
wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. 
§ 2. W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej 
– przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. 
§ 3. W sprawach nakładania lub wymierzania przez organ administracji publicznej kar na podstawie przepisów o p o-
stępowaniu w sprawach o wykroczenia, odpowiedzialności dyscyplinarnej, porządkowej lub z tytułu naruszenia dyscypliny 
finansów publicznych, przepisów niniejszego działu nie stosuje się. 
Art. 189b. Przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, 
nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na nied o-
pełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej 
nieposiadającej osobowości prawnej. 
Art. 189c.  Jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż 
w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stos o-
wać ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. 
Art. 189d. Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 
1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znac z-
nych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania 
tego naruszenia; 
2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie 
obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 
3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie 
skarbowe; 
  
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 256 
 
4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia 
prawa; 
5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 
6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 
7) w przypadku osoby fizycznej – warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. 
Art. 189e. W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu. 
Art. 189f. § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pie-
niężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 
1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 
2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna 
przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub 
wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spe ł-
nia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. 
§ 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być 
nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie 
termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 
1) usunięcie naruszenia prawa lub 
2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. 
§ 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej 
kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. 
Art. 189g. § 1. Administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia 
prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują termin, po upływie kt ó-
rego nie można wszcząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia 
prawa, w następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna. 
§ 3. Administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia, w którym kara powinna 
być wykonana. 
Art. 189h. § 1. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości 
strony. 
§ 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej biegnie on na nowo od dnia 
następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. 
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia nałożenia admin i-
stracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postan o-
wienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. 
§ 4. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega 
zawieszeniu z dniem: 
1) wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego 
albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia w przedmiocie administracyjnej kary 
pieniężnej; 
2) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 
3) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli 
przepisy odrębne przewidują możliwość zarządzenia zabezpieczenia. 
§ 5. Termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, 
od dnia następującego po dniu: 
1) uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego albo sądu powszechnego właściwego do rozpoznania odw o-
łania od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej, albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozp o-
znania przez Sąd Najwyższy, oddalenia skargi kasacyjnej, albo uchylenia przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku 
i orzeczenia co do istoty sprawy; 
2) uprawomocnienia się orzeczenia lub ogłoszenia prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia 
istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 
3) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
  
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 256 
 
Art. 189i. § 1. Zaległą administracyjną karą pieniężną jest kara niezapłacona w terminie. 
§ 2. Od zaległej administracyjnej kary pieniężnej nalicza się odsetki za zwłokę w wysokości określonej jak dla zaleg-
łości podatkowych, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. 
Art. 189j. § 1. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości 
strony. 
§ 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej biegnie on na nowo od dnia 
następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. 
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia egzekucji administr a-
cyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia 
o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. 
§ 4. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega prz e-
rwaniu z dniem: 
1) zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony; 
2) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
§ 5. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a po przerwaniu biegnie na 
nowo, od dnia następującego po dniu, w którym: 
1) zastosowano środek egzekucyjny, o którym zobowiązany został zawiadomiony; 
2) doręczono zarządzenie zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
Art. 189k. § 1. Organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wniosek strony, w przy-
padkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu admin i-
stracyjnej kary pieniężnej przez: 
1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na rat y; 
2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty; 
3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części; 
4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części. 
§ 2. W przypadku umorzenia zaległej administracyjnej kary pieniężnej umorzeniu podlegają także odsetki za zwłokę 
w całości lub takiej części, w jakiej została umorzona zaległa administracyjna kara pieniężna. 
§ 3. Właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą, może udzielać określonych w § 1 ulg 
w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, które: 
1) nie stanowią pomocy publicznej; 
2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie – w zakresie i na zasadach określ o-
nych w bezpośrednio obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady  
de minimis; 
3) stanowią pomoc publiczną: 
a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi, 
b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, 
c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została określona przez właściwe 
organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenie inne niż wymienione w lit. a i b. 
§ 4. W przypadku pomocy publicznej określonej w § 3 pkt 3 lit. a i b ulgi, o których mowa w § 3 pkt 2, mogą być udzi e-
lane, jeżeli w przepisach odrębnych zostały określone szczegółowe warunki udzielania tej pomocy, zapewniające jej zgodność 
z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej. 
  
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 256 
 
§ 4a. Do pomocy publicznej, o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, przeznaczonej na restrukturyzację, stosuje się: 
1) w zakresie warunków udzielania tej pomocy: 
a) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego jest prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne – przepisy ustawy 
z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2019 r. poz. 243, z późn. zm.18)), 
b) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego nie jest prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne – przepisy 
wykonawcze wydane na podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne; 
2) w zakresie trybu udzielania tej pomocy – przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 
15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne. 
§ 5. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż restrukturyzacja przeznaczenie pomocy, 
o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, udzielanej w formie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej oraz warunki i tryb 
udzielania tych ulg, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy państwa określone przez właściwe 
organy Unii Europejskiej. 
DZIAŁ V 
(uchylony) 
DZIAŁ VI 
(uchylony) 
DZIAŁ VII 
Wydawanie zaświadczeń 
Art. 217. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. 
§ 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych 
faktów lub stanu prawnego. 
§ 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. 
§ 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem ele k-
tronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie. 
Art. 217a.19) Organ administracji publicznej przekazuje informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządz e-
nia 2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do strony, chyba że strona posiada te informacje, a ich zakres lub treść 
nie uległy zmianie.  
Art. 218. § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest 
wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten 
organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. 
§ 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie 
postępowanie wyjaśniając e. 
Art. 219. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie 
następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 
Art. 220. § 1. Organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie 
faktów lub stanu prawnego, jeżeli: 
1) znane są one organowi z urzędu; 
                                                           
18) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 326, 912, 1655, 1802, 2089 i 2217. 
19) Dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 256 
 
2) możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie: 
a) posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych, 
b) rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ ma dostęp w drodze ele k-
tronicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności 
podmiotów realizujących zadania publiczne, 
c) wymiany informacji z innym podmiotem publicznym na zasadach określonych w przepisach o informatyzacji 
działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, 
d) przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych (dowodu osobistego, dowodów 
rejestracyjnych i innych). 
§ 2. Organ administracji publicznej żądający od strony lub innego uczestnika postępowania zaświadczenia albo 
oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego jest obowiązany wskazać przepis prawa wymagający urzęd o-
wego potwierdzenia tych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia albo oświadczenia. 
§ 3.20) Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w formie dokumentu elektronicznego zaświa d-
czenia wymaganego do potwierdzenia faktów lub stanu prawnego lub innego dokumentu wydanego przez podmiot  
publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania 
publiczne, jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, strona lub inny uczestnik postępowania 
może złożyć elektroniczną kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu jej przez wnoszącego, przy użyciu kwalifik owa-
nego podpisu elektronicznego podpisu zaufanego albo podpisu osobistego. 
§ 4. Organ administracji publicznej może żądać przedłożenia oryginału zaświadczenia, innego dokumentu lub p o-
twierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, o ile złożona kopia nie pozwala na weryfik a-
cję autentyczności oraz integralności lub jeżeli jest to uzasadnione innymi okolicznościami sprawy. 
§ 5. Strona lub inny uczestnik postępowania przechowują zaświadczenie, inny dokument lub potwierdzenie uiszczenia 
opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, do dnia, w którym decyzja kończąca postępowanie stała się ostateczna. 
DZIAŁ VIII 
Skargi i wnios ki 
Rozdział 1 
Postanowienia ogólne 
Art. 221. § 1. Zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania skarg i wniosków 
do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacy j-
nych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami niniejszego działu. 
§ 2. Skargi i wnioski mogą być składane do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez 
nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej. 
§ 3. Skargi i wnioski można składać w interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą.  
Art. 222. O tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma, a nie jego forma zewnętrzna. 
Art. 223. § 1. Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe oraz organy organ i-
zacji społecznych – rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski w ramach swojej właściwości. 
§ 2. Pracownik organu państwowego, pracownik samorządowy oraz organu organizacji społecznej, winny niewłaśc i-
wego i nieterminowego załatwiania skarg i wniosków, podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo 
innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa. 
Art. 224. Ilekroć w przepisach niniejszego działu jest mowa o organach państwowych – rozumie się przez to także 
organy przedsiębiorstw państwowych i innych państwowych jednostek organizacyjnych. 
Art. 225. § 1. Nikt nie może być narażony na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut z powodu złożenia skargi lub wnios ku 
albo z powodu dostarczenia materiału do publikacji o znamionach skargi lub wniosku, jeżeli działał w granicach prawem 
dozwolonych. 
§ 2. Organy państwowe, organy jednostek samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe oraz organy organ i-
zacji społecznych są obowiązane przeciwdziałać hamowaniu krytyki i innym działaniom ograniczającym prawo do skład a-
nia skarg i wniosków lub dostarczania informacji – do publikacji – o znamionach skargi lub wniosku. 
                                                           
20) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 256 
 
Art. 226. Rada Ministrów wyda, w drodze rozporządzenia, przepisy o organizacji przyjmowania i rozpatrywania 
skarg i wniosków. 
Art. 226a.21) Organy właściwe w sprawach skarg i wniosków przekazują informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 
i 2 rozporządzenia 2016/679, skarżącemu lub wnioskodawcy przy pierwszej czynności skierowanej do tych osób. 
Rozdział 2 
Skargi 
Art. 227. Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właś-
ciwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub 
biurokratyczne załatwianie spraw. 
Art. 228. Skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. 
Art. 229. Jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem 
właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności: 
1) rady gminy, rady powiatu i sejmiku województwa – wojewoda, a w zakresie spraw finansowych – regionalna izba 
obrachunkowa; 
2) organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży 
i innych jednostek organizacyjnych w sprawach należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej – 
wojewoda lub organ wyższego stopnia; 
3) wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw 
określonych w pkt 2 – rada gminy; 
4) zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organiz a-
cyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 – rada powiatu; 
5) zarządu i marszałka województwa, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2 – sejmik województwa; 
6) wojewody w sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu – właściwy minister, a w innych sprawach – 
Prezes Rady Ministrów; 
7) innego organu administracji rządowej, organu przedsiębiorstwa państwowego lub innej państwowej jednostki organ i-
zacyjnej – organ wyższego stopnia lub sprawujący bezpośredni nadzór; 
8) ministra – Prezes Rady Ministrów; 
8a) konsula – minister właściwy do spraw zagranicznych; 
9) organu centralnego i jego kierownika – organ, któremu podlega. 
Art. 230. Do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań i działalności organizacji społecznej właściwy jest organ bezpośrednio 
wyższego stopnia tej organizacji, a w stosunku do organu naczelnego organizacji – Prezes Rady Ministrów lub właściwi min i-
strowie sprawujący nadzór nad działalnością tej organizacji. 
Art. 231. § 1.22) Jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest ni e-
zwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równo-
cześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. 
§ 2.23) Informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w zakresie danych przetwarzanych 
przez organ przekazujący skargę, dołącza się do zawiadomienia o przekazaniu skargi. 
Art. 232. § 1. Organ właściwy do rozpatrzenia skargi może ją przekazać do załatwienia organowi niższego stopnia, 
o ile skarga nie zawiera zarzutów dotyczących działalności tego organu. 
§ 2. Skargę na pracownika można przekazać do załatwienia również jego przełożonemu służbowemu, z obowiązkiem 
zawiadomienia organu właściwego do rozpatrzenia skargi o sposobie jej załatwienia. 
§ 3. O przekazaniu skargi zawiadamia się równocześnie skarżącego. 
                                                           
21) Dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
22) Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
23) Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 256 
 
Art. 233. Skarga w sprawie indywidualnej, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, 
powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może 
spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępow a-
nia żądania strony. 
Art. 234. W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne: 
1) skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w toku postępowania, zgodnie z przepisami kodeksu; 
2) skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący postępowanie powinien rozpatrzyć 
z urzędu. 
Art. 235. § 1. Skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie 
wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, 
z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie. 
§ 2. (uchylony) 
Art. 236. § 1.24) W przypadkach określonych w art. 233 i 234 organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest organ 
uprawniony do wszczęcia postępowania lub organ, przed którym toczy się postępowanie, a w przypadkach określonych 
w art. 235 – organ właściwy do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo do jej uchylenia lub 
zmiany. 
§ 2.25) W przypadku wszczęcia albo wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji, jej uchylenia albo 
zmiany na skutek skargi, o której mowa w art. 233 zdanie drugie, art. 234 pkt 2 lub art. 235, w stosunku do strony i ucze st-
nika postępowania przepisu art. 15 ust. 1 lit. g rozporządzenia 2016/679 nie stosuje się. 
§ 3.25) Na każdym etapie postępowania, o którym mowa w § 2, skarżący może zezwolić organowi na udostępnienie 
swoich danych stronie postępowania. 
Art. 237. § 1. Organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak 
niż w ciągu miesiąca. 
§ 2. Posłowie na Sejm, senatorowie i radni, którzy wnieśli skargę we własnym imieniu albo przekazali do załatwienia 
skargę innej osoby, powinni być zawiadomieni o sposobie załatwienia skargi, a gdy jej załatwienie wymaga zebrania 
dowodów, informacji lub wyjaśnień – także o stanie rozpatrzenia skargi, najpóźniej w terminie czternastu dni od dnia jej 
wniesienia albo przekazania. 
§ 3. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego. 
§ 4. W razie niezałatwienia skargi w terminie określonym w § 1 stosuje się przepisy art. 36–38. 
Art. 238. § 1. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego p o-
chodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska słu ż-
bowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w formie dokumentu 
elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zawiadomienie o odmownym zała-
twieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239. 
§ 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w § 1, w jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej, Agencji 
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego 
oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego można pominąć imię i nazwisko osoby upoważnionej do załatwienia skargi. 
Art. 239. § 1. W przypadku gdy skarga, w wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i jej bezzasadność 
wykazano w odpowiedzi na skargę, a skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności – organ właściwy do jej 
rozpatrzenia może podtrzymać swoje poprzednie stanowisko z odpowiednią adnotacją w aktach sprawy – bez zawiadami a-
nia skarżącego. 
§ 2. (uchylony) 
Art. 240. Gdy skarga dotyczy sprawy, która nie podlega rozpatrzeniu według przepisów kodeksu (art. 3 § 1 i 2) albo 
nie należy do właściwości organów administracji publicznej, przepisy art. 233–239 stosuje się odpowiednio, z zastrzeż e-
niem, że w miejsce pozostałych przepisów kodeksu stosuje się przepisy postępowania właściwego dla danej sprawy. 
                                                           
24) Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
25) Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 256 
 
Rozdział 3 
Wnioski 
Art. 241. Przedmiotem wniosku mogą być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworzą d-
ności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. 
Art. 242. § 1. Wnioski składa się do organów właściwych ze względu na przedmiot wniosku. 
§ 2. Wnioski w sprawach dotyczących zadań organizacji społecznych składa się do organów tych organizacji. 
Art. 243. Jeżeli organ, który otrzymał wniosek, nie jest właściwy do jego rozpatrzenia, obowiązany jest w ciągu 
siedmiu dni przekazać go właściwemu organowi. O przekazaniu wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę. 
Art. 244. § 1. W sprawie terminu załatwiania wniosków stosuje się przepis art. 237 § 1. 
§ 2. O sposobie załatwienia wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę. 
Art. 245. W razie niemożności załatwienia wniosku w terminie określonym w art. 244 właściwy organ obowiązany 
jest w tym terminie zawiadomić wnioskodawcę o czynnościach podjętych w celu rozpatrzenia wniosku oraz o przewid ywa-
nym terminie załatwienia wniosku. 
Art. 246. § 1. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi 
w trybie określonym w rozdziale 2 niniejszego działu. 
§ 2. Wnioskodawcy służy prawo wniesienia skargi w przypadku niezałatwienia wniosku w terminie określonym 
w art. 244 albo wskazanym w zawiadomieniu (art. 245). 
Art. 247. Do wniosków stosuje się odpowiednio przepisy art. 230, 237 § 2 i art. 238. 
Rozdział 4 
Udział prasy i organizacji społecznych 
Art. 248. § 1. Skargi i wnioski przekazane przez redakcje prasowe, radiowe i telewizyjne do organów właściwych 
w myśl art. 228–230 i 242 podlegają rozpatrzeniu i załatwieniu w trybie określonym w przepisach rozdziałów 2 i 3 niniej-
szego działu. 
§ 2. Właściwy organ zawiadamia w przepisanym terminie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku albo o ich prz e-
kazaniu innemu organowi w celu załatwienia również redakcję, jeżeli zażądała takiego zawiadomienia. 
Art. 249. Przepis art. 248 stosuje się odpowiednio do skarg i wniosków przekazanych przez organizacje społeczne do 
organów właściwych w myśl art. 228–230 oraz art. 242. 
Art. 250. (uchylony) 
Art. 251. Przepisy art. 237 § 4 oraz art. 245 i 246 stosuje się odpowiednio do redakcji prasowej, która opublikowała 
i przesłała do właściwego organu administracji publicznej artykuł, notatkę lub inną wiadomość, w trybie przewidzianym 
w niniejszym rozdziale. 
Art. 252. (uchylony) 
Rozdział 5 
Przyjmowanie skarg i wniosków 
Art. 253. § 1. Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i inne organy samorządowe oraz organy organ i-
zacji społecznych obowiązane są przyjmować obywateli w sprawach skarg i wniosków w ustalonych przez siebie dniach 
i godzinach. 
§ 2. Kierownicy organów wymienionych w § 1 lub wyznaczeni przez nich zastępcy obowiązani są przyjmować ob y-
wateli w sprawach skarg i wniosków co najmniej raz w tygodniu. 
§ 3. Dni i godziny przyjęć powinny być dostosowane do potrzeb ludności, przy czym przynajmniej raz w tygodniu 
przyjęcia powinny się odbywać w ustalonym dniu po godzinach pracy. 
§ 4. Informacja o dniach i godzinach przyjęć powinna być wywieszona na widocznym miejscu w siedzibie danej je d-
nostki organizacyjnej oraz w podporządkowanych jej jednostkach organizacyjnych. 
§ 5. Prezes Rady Ministrów lub właściwy minister oraz naczelny organ organizacji społecznej mogą ustalać sposób, 
dni i godziny przyjmowania obywateli w sprawach skarg i wniosków przez podporządkowane im organy i jednostki org a-
nizacyjne. 
  
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 256 
 
Art. 254. Skargi i wnioski składane i przekazywane do organów państwowych, organów samorządu terytorialnego 
i innych organów samorządowych i organów organizacji społecznych oraz związane z nimi pisma i inne dokumenty rejestruje 
się i przechowuje w sposób ułatwiający kontrolę przebiegu i terminów załatwiania poszczególnych skarg i wniosków. 
Art. 255. (uchylony) 
Art. 256. Pracownik, który otrzymał skargę dotyczącą jego działalności, obowiązany jest przekazać ją niezwłocznie 
swojemu przełożonemu służbowemu. 
Rozdział 6 
Nadzór i kontrola 
Art. 257. Zwierzchni nadzór nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków składanych do sądów sprawuje 
Krajowa Rada Sądownictwa, a do innych organów i jednostek organizacyjnych – Prezes Rady Ministrów. 
Art. 258. § 1. Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków sprawują: 
1) ministrowie – gdy chodzi o skargi załatwiane przez ministerstwa i inne jednostki organizacyjne bezpośrednio podległe 
ministrowi; 
2) właściwi rzeczowo ministrowie we współdziałaniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej – gdy 
chodzi o skargi załatwiane przez organy administracji rządowej; 
3) terenowe organy administracji rządowej – gdy chodzi o skargi załatwiane przez jednostki organizacyjne nadzorowane 
przez te organy; 
4) organy wyższego stopnia oraz właściwe organy naczelne – gdy chodzi o skargi załatwiane przez pozostałe organy 
państwowe i organy państwowych jednostek organizacyjnych; 
5) Prezes Rady Ministrów i wojewodowie – gdy chodzi o skargi załatwiane przez organy jednostek samorządu teryt o-
rialnego oraz samorządowe jednostki organizacyjne. 
§ 2. Nadzór i kontrolę nad przyjmowaniem i załatwianiem skarg i wniosków w organach organizacji społecznych 
sprawują statutowe organy nadzorcze tych organizacji oraz organy wyższego stopnia, zaś w organach naczelnych tych 
organizacji – organ administracji rządowej sprawujący nadzór nad działalnością danej organizacji. 
Art. 259. § 1. Organy, o których mowa w art. 258, dokonują okresowo, nie rzadziej niż raz na dwa lata, ocen przy j-
mowania i załatwiania skarg i wniosków przez organy i jednostki organizacyjne poddane ich nadzorowi. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. W wyniku przeprowadzonych kontroli oraz ocen organy wymienione w § 1 dążą do usunięcia przyczyn skarg 
oraz do pełnego wykorzystania wniosków w celu polepszenia działalności poszczególnych organów i innych państwowych 
jednostek organizacyjnych. 
Art. 260. (uchylony) 
DZIAŁ VIIIA 
Europejska współpraca administracyjna 
Art. 260a. § 1. Organy administracji publicznej udzielają pomocy organom innych państw członkowskich Unii Eur o-
pejskiej oraz organom administracji Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach 
określonych w tych przepisach. 
§ 2. Organ administracji publicznej udziela pomocy z urzędu albo na wniosek. Pomoc ta obejmuje w szczególności 
udostępnianie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz wykonywanie czynności procesowych w ramach 
pomocy prawnej. 
§ 3. Właściwość organów w przedmiocie udzielenia pomocy ustala się na podstawie przepisów kodeksu, jeżeli prz e-
pisy prawa Unii Europejskiej nie stanowią inaczej. 
§ 4. Organ administracji publicznej udzielający pomocy zawiadamia o udzieleniu pomocy podmiot, którego pomoc 
dotyczy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. 
  
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 256 
 
Art. 260b. § 1. Wniosek o udzielenie pomocy podlega rozpatrzeniu, jeżeli zawiera uzasadnienie i został sporządzony 
w języku urzędowym Unii Europejskiej. 
§ 2. Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, organ administracji publicznej wzywa organ wnioskujący do ich uzupe ł-
nienia w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wezwania. 
§ 3. Jeżeli organ wnioskujący nie uzupełni w terminie braków formalnych lub brak jest podstaw prawnych do udzi e-
lenia pomocy, wniosek o udzielenie pomocy nie podlega rozpatrzeniu i jest zwracany organowi wnioskującemu. 
§ 4. Rozpatrzenie wniosku następuje w terminie wynikającym z przepisów prawa Unii Europejskiej, a jeżeli brak jest 
takiego terminu – bez zbędnej zwłoki. 
Art. 260c. § 1. Organy administracji publicznej zwracają się o pomoc do organów innych państw członkowskich Unii 
Europejskiej oraz organów administracji Unii Europejskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej tak stanowią i na zas a-
dach określonych w tych przepisach. 
§ 2. Wniosek o udzielenie pomocy zawiera uzasadnienie. Jeżeli wniosek jest kierowany do organów administracji 
Unii Europejskiej, sporządza się go w języku urzędowym Unii Europejskiej, a jeżeli jest kierowany do organów innego 
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, tłumaczy się go na język uzgodniony przez zainteresowane organy. 
Art. 260d.  Informacje między organami administracji publicznej są przekazywane w szczególności drogą elektr o-
niczną. 
Art. 260e. Zasady ponoszenia kosztów udzielenia pomocy regulują przepisy prawa Unii Europejskiej. W przypadku 
braku takich przepisów organ administracji publicznej ponosi koszty swojego działania. 
Art. 260f. Przepisy niniejszego działu stosuje się także w odniesieniu do organów państw członkowskich Europe j-
skiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfeder a-
cji Szwajcarskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej znajdują zastosowanie do tych państw. 
Art. 260g. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej lub przepisy szcz e-
gólne dotyczące europejskiej współpracy administracyjnej stanowią inaczej. 
DZIAŁ IX 
Opłaty i koszty postępowania 
Art. 261. § 1. Jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z przepisami 
powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesi e-
nia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a dłuższy niż czternaście dni. 
§ 2. Jeżeli w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uz a-
leżniona od opłaty zostanie zaniechana. 
§ 3. Na postanowienie w sprawie zwrotu podania służy zażalenie. 
§ 4. Organ powinien jednak załatwić podanie mimo nieuiszczenia należności: 
1) jeżeli za niezwłocznym załatwieniem przemawiają względy społeczne lub wzgląd na ważny interes strony; 
2) jeżeli wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity; 
3) jeżeli podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą. 
Art. 262. § 1. Stronę obciążają te koszty postępowania, które: 
1) wynikły z winy strony; 
2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących 
postępowanie. 
§ 2. W uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażądać od strony złożenia zaliczki w okreś-
lonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania. 
Art. 263. § 1. Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron 
w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism 
urzędowych, a także koszty mediacji. 
§ 2. Organ administracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane 
z rozstrzygnięciem sprawy. 
  
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 256 
 
Art. 263a. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wyn a-
grodzenia mediatora za prowadzenie postępowania mediacyjnego oraz wydatki mediatora podlegające zwrotowi, biorąc 
pod uwagę rodzaj sprawy oraz sprawny przebieg mediacji, a także niezbędne wydatki związane z prowadzeniem mediacji. 
Art. 264. § 1. Jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wyso-
kość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. 
§ 1a. Jeżeli w sprawie została przeprowadzona mediacja, organ administracji publicznej, niezwłocznie po doręczeniu 
protokołu z przebiegu mediacji, wydaje postanowienie w sprawie ustalenia wysokości kosztów mediacji. 
§ 2. Na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie. 
Art. 265. Wszelkie nieuiszczone w terminie opłaty i koszty postępowania oraz inne należności wynikłe z tego post ę-
powania podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych. 
Art. 266. Pracownik organu administracji publicznej winny błędnego wezwania strony (art. 56 § 1) obowiązany jest do 
zwrotu wynikłych stąd kosztów. Orzekanie i ściąganie należności od tego pracownika następuje w trybie administracyjnym. 
Art. 267. W razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztów i należności związanych z to-
kiem postępowania organ administracji publicznej może ją zwolnić w całości lub w części od ponoszenia tych opłat, kos z-
tów i należności. Zwolnienie od opłat skarbowych następuje z zachowaniem przepisów o tych opłatach. 
DZIAŁ X 
Przepisy końcowe 
Art. 268. (uchylony) 
Art. 268a. Organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten  
organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracy j-
nych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez 
stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem.  
Art. 269. Decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne, chyba że 
z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź 
też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi.