DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  18 marca 2020  r. 
Poz. 470 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  3 marca 2020  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o  drogach publicznych  
1. Na podstawie  art. 16 ust. 1 zdanie  pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz.  1461 ) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publiczn ych ( Dz. U. z 2018 r. poz.  2068 ), z uwzględnieniem 
zmian wprowadzonych:  
1) ustawą  z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  związku z  zapewnieniem stosowania rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia 
dyrektywy 95/46/WE (ogólne  rozporządzenie o  ochronie danych) (Dz. U. poz. 730) , 
2) ustawą  z dnia 15  marca 2019  r. o zmianie ustawy o  drogach publicznych (Dz.  U. poz. 698),  
3) ustawą  z dnia 19  lipca 2019  r. o zmianie ustawy o  portach i  przystaniach morskich oraz niektórych innych ustaw  
(Dz. U. poz.  1716), 
4) ustawą  z dnia 31  lipca 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych (Dz.  U. 
poz. 1495),  
5) ustawą  z dnia 30  sierpnia 2019  r. o zmianie ustawy o  wspieraniu rozwoju usług i  sieci telekomunikacyjnych oraz 
niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1815 ), 
6) ustawą  z dnia 11  września 2019  r. – Przepisy wprowadzające ustawę ‒ Prawo zamówień publicznych  (Dz. U. 
poz. 2020 ) 
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem  2 marca  2020 r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) odnośni ka nr 1 oraz art. 173 ustawy  z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  związku z  zapewnieniem 
stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w  związku z  przet warzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu 
takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne  rozporządzenie o  ochronie danych) (Dz. U. poz. 730) , 
które stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 
27 kwietnia 2016  r. w  sprawie ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem danych osobowych 
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie d anych) (Dz.  Urz. UE  L 119 z  04.05.2016, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 127 z  23.05.2018, str.  2).” 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 470 
 
„Art.  173. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 87  pkt 1, który wchodzi w  życie po upływie 90  dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 107  pkt 7 i 8, które wchodzą w  życie z  dniem 1  maja 2019  r.; 
3) art. 157  pkt 2, który wchodzi w  życie z  dniem 13  października 2019  r.”; 
2) art. 2 i art. 3  ustawy z dnia 15  marca 2019  r. o zmianie ustawy o  drogach publicznych (Dz.  U. poz. 698), któ re stanowi ą: 
„Art. 2. Porozumienia oraz umowy, zawarte przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy na podstawie 
art. 13hb ust.  1a, 1d lub 1c ustawy, o  której mowa w  art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują ważność do 
czasu ich wygaś nięcia lub rozwiązania.  
Art. 3. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia. ”; 
3) odnośnika nr 1 oraz  art. 20 ustawy  z dnia 19  lipca 2019  r. o zmianie ustawy o  portach i  przystaniach morskich oraz 
niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz.  1716), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2017/352 z  dnia 
15 lutego 2017  r. ustanawiającego ramy w  zakresie świadczenia usług portowych oraz wspólne zasady dotycz ą-
ce przejrzystości finansowej portów (Dz . Urz. UE  L 57 z 03.03.2017, str.  1).” 
„Art. 20. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 7  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem art.  1 pkt 12 w  zakres ie 
art. 25 ust. 5, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r.”; 
4) art. 72 i art. 86 ustawy  z dnia 31  lipca  2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  celu ograniczenia obciążeń regulacy j-
nych (Dz.  U. poz.  1495),  które stanowi ą: 
„Art. 72. Do postępowań wszczętych na podstawie art.  39 ust. 7, art.  40 ust. 14a i  art. 40e ustawy zmienianej 
w art. 5, w  brzmieniu dotychcza sowym, niezakończonych decyzją ostateczną lub prawomocnym postanowieniem 
przed dniem wejścia  w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. ” 
„Art. 86. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r., z wyjątkiem:  
1) art. 67, który wchodzi  w życie z  dniem ogłoszenia, z  mocą od dnia 27  lipca 2019  r.; 
2) art. 19  pkt 2 i 3 oraz art.  57, które wchodzą w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
3) art. 2  pkt 2 i 18–21, które wchodzą w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia;  
4) art. 62  pkt 1, 4 i  5, które wchodzą w  życie po upływie 6  miesięcy od dnia ogłoszenia;  
5) art. 1  pkt 1–3, art.  55 oraz art.  70, które wchodzą w  życie z  dniem 1  czerwca 2020  r.; 
6) art. 33  pkt 2 i 4, które wchodzą w  życie z  dniem 1  lipca 2020  r.; 
7) art. 62  pkt 6 lit. a tiret trzecie, lit.  b i e i pkt 7 oraz art.  73 ust. 1–8, które wchodzą w  życie z  dniem 1  paździer -
nika 2020  r.; 
8) art. 14:  
a) pkt 1:  
– lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art.  4ba ust.  6, 
– lit. c w  zakresie dodanego art.  4ba ust.  9, 
b) pkt 4:  
– lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art.  43d ust.  2, 
– lit. c w  zakresie dodanego art.  43d ust.  6, 
c) pkt 5,  
d) pkt 6 w  zakresie dodanego art.  43f ust.  1–3 i 5 
– które wchodzą w  życie z  dniem 1  lipca 2021  r.; 
9) art. 63  pkt 1 lit. b i pkt 2 oraz art.  68, które wchodzą w  życie z  dniem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa 
z Unii Europejskiej bez zawarcia umowy, o  której mowa w  art. 50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o  Unii Europe j-
skiej (Dz.  U. z 2004  r. poz.  864). ”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 470 
 
5) odnośnika nr 1 oraz  art. 24, art. 27, art. 29 i art. 38 ustawy z dnia 30  sierpnia 2019  r. o zmianie ustawy o  wspieraniu 
rozwoju usług i  sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.  U. poz. 1815) , które stanowi ą: 
„1) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parl amentu Europejskiego i  Rady (UE) 
2018/1972 z  dnia 11  grudnia 2018  r. ustanawiającą Europejski kodeks łączności elektronicznej (Dz.  Urz. 
UE L 321 z  17.12.2018, str.  36).” 
„Art. 24. Do postępowań w  sprawie ustalenia nowej wysokości opłaty za zajęcie pasa dro gowego, o  których 
mowa w  art. 40f ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 2, wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie n i-
niejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w  art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. ” 
„Art. 27. Do inwestycji drogowej, d la której przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy został złożony 
wniosek o  wydanie decyzji:  
1) o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu i n-
formacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społecz eństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddział y-
wania na środowisko (Dz.  U. z 2018  r. poz.  2081 oraz z  2019  r. poz.  630, 1501, 1589  i 1712 ) lub 
2) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, o  której mowa w  art. 11a ust.  1 ustawy z  dnia 10  kwietnia  
2003  r. o szczególnych zasadach przygotowania i  realizacji inwestycji w  zakresie dróg publicznych (Dz.  U. 
z 2018  r. poz.  1474  oraz z  2019  r. poz.  1716 ) 
– stosuje się art.  39 ust. 6–6c ustawy zmienianej w  art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. ” 
„Art. 29. Organ y stanowiące jednostek samorządu terytorialnego dostosują, w  terminie 3  miesięcy od dnia we j-
ścia w  życie niniejszej ustawy, wysokości stawek opłat określonych w  uchwałach, o  których mowa w  art. 40 ust. 8 
ustawy zmienianej w  art. 2, do ich wysokości ustalon ych niniejszą ustawą, w  przypadku gdy obowiązujące stawki są 
wyższe niż stawki maksymalne wprowadzane niniejszą ustawą. ” 
„Art. 38. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 11  pkt 3 i 4, które wchodzą w  życie po upły wie 3  miesięcy od dnia ogłoszenia;  
2) art. 1  pkt 5, art.  8 pkt 7 lit. b i art. 11 pkt 9 i 12 lit. b i c, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2021  r.; 
3) art. 1  pkt 10 lit. a, b tiret pierwsze i  trzecie oraz lit.  c w zakresie art.  29 ust. 2a ustawy zmi enianej w  art. 1, które 
wcho dzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2022  r.”; 
6) art. 109 ustawy z dnia 11  września 2019  r. – Przepisy wprowadzające ustawę ‒ Prawo zamówień publicznych (Dz.  U. 
poz. 2020),  który stanowi:  
„Art. 109. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1 stycznia 2021  r., z wyjątkiem:  
1) art. 85  pkt 5, który wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 88, który wchodzi w  życie z  dniem 1  marca 2020  r.”. 
Marszałek Sejmu:  E. Witek  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 470 
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 3 marca 2020  r. (poz . 470) 
USTAWA  
z dnia 21  marca 1985  r. 
o drogach publicznych1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z  kategorii dróg, z  której może 
korzystać każdy, zgodnie z  jej przeznaczeniem, z  ograniczeniami i  wyjątkami określonymi w  tej ustawie lub innych prz e-
pisach szczególnych.  
Art. 2. 1. Drogi publiczne ze względu na funkcje w  sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie:  
1) drogi krajowe;  
2) drogi wojewódzkie;  
3) drogi powiatowe;  
4) drogi gminne.  
2. Ulice leżąc e w ciągu dróg wymienionych w  ust. 1 należą do tej samej kategorii co te drogi.  
3. Drogi publiczne ze względów funkcjonalno -technicznych dzielą się na klasy określone w  warunkach technic z-
nych, o  których mowa w  art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy  z dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 , 
z późn. zm.2)), jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i  ich usytuowanie.  
Art. 2a. 1. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.  
2. Drogi wojewódzkie, powiatowe i  gminne stanowią własność właściwego  samorządu województwa, powiatu lub 
gminy.  
Art. 3. Drogi publiczne ze względu na ich dostępność dzielą się na:  
1) drogi ogólnodostępne;  
2) drogi o  ograniczonej dostępności, w  tym autostrady i  drogi ekspresowe.  
Art. 4. Użyte w  ustawie określenia oznaczają:  
1) pas drogowy – wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z  przestrzenią nad i  pod jego powierzchnią, w  którym są 
zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i  urządzenia techniczne związane z  prowadzeniem, zabezpieczeniem 
i obsługą ruchu, a  także urządzen ia związane z  potrzebami zarządzania drogą;  
2) droga – budowlę wraz z  drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość 
techniczno -użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w  pasie drogowym;  
3) ulica – drogę na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgod nie z  przepisami o  planowaniu i zagosp o-
darowaniu przestrzennym, w  której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe;  
4) torowisko tramwajowe – część ulicy między skrajnymi szynami w raz z  zewnętrznymi pasami bezpieczeństwa 
o szerokości 0,5  m każdy;  
5) jezdnia – część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów;  
6) chodnik  – część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych;  
                                                           
1) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają w  zakresie swojej regulacji postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady  nr 2004/52/WE 
z dnia 29  kwietnia 2004  r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznych opłat drogowych we Wspólnocie (Dz.  Urz. UE L 
166 z  30.04.2004, str.  124). Dane dotyczące ogłoszenia niniejszego aktu prawa Unii E uropejskiej dotyczą jego ogłoszenia w  Dzien -
niku Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.  
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1309, 1524, 1696, 1712, 1815, 2166 i 2 170 
oraz z 20 20 r. poz.  148. 
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 470 
 
7) korona drogi – jezdnie z  poboczami, pasami awaryjnego postoju lub pasami przeznaczonymi do ruchu pieszych,  
zatokami autobusowymi lub postojowymi, a  przy drogach dwujezdniowych – również z  pasem dzielącym jezdnie;  
8) zjazd – połączenie drogi publicznej z  nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dost ę-
pu do drogi publicznej w  rozumieniu przepisów o  planowaniu i  zagospodarowaniu przestrzennym;  
9) skrzyżowanie dróg publicznych:  
a) jednopoziomowe – przecięcie się lub połączenie dróg publicznych na jednym poziomie,  
b) wielopoziomowe – krzyżowanie się lub połączenie dróg publicznych na różnych poziomach, zapewniające pełną 
lub częściową możliwość wyboru kierunku jazdy (węzeł drogowy) lub krzyżowanie się dróg na różnych pozi o-
mach, uniemo żliwiające wybór kierunku jazdy (przejazd drogowy);  
10) droga ekspresowa – drogę przeznaczoną wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych:  
a) wyposażoną w  jedną lub dwie jezdnie,  
b) posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania z  przecinającymi ją innymi drogami t ransportu lądowego i  wod-
nego, z  dopuszczeniem wyjątkowo jednopoziomowych skrzyżowań z  drogami publicznymi,  
c) wyposażoną w  urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i  przesyłek, przeznaczone wyłącznie dla użytkown i-
ków drogi;  
11) autostrada – drogę przeznacz oną wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych:  
a) wyposażoną przynajmniej w  dwie trwale rozdzielone jednokierunkowe jezdnie,  
b) posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania ze wszystkimi przecinającymi ją drogami transportu lądowego 
i wodnego,  
c) wyposażoną w  urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i  przesyłek, przeznaczone wyłącznie dla użytkown i-
ków autostrady;  
11a) droga rowerowa – drogę przeznaczoną do ruchu rowerów albo rowerów i  pieszych, z  której może korzystać  każdy, 
zgodnie z  jej przeznaczeniem;  
11b) droga o znaczeniu obronnym – droga publiczna lub jej odcinek, wyznaczona w okresie pokoju, przewidziana do 
wykorzystania w czasie pokoju, kryzysu lub wojny do wykonywania przewozów istotnych dla obronności państwa 
oraz zobowiązań sojuszniczych;  
12) drogowy ob iekt inżynierski – obiekt mostowy, tunel, przepust i  konstrukcję oporową;  
13) obiekt mostowy – budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub  pieszo -rowerowego,  
szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju kom unikacji nad przeszkodą terenową, w  szcze gólności:  
most, wiadukt, estakadę, kładkę;  
14) tunel – budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub pieszo -rowerowego, 
szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju komunikacji przez przeszkodę terenową lub pod nią, 
w tym przejście podziemne;  
15) przepust – budowlę o  przekroju poprzecznym zamkniętym, przeznaczoną do przeprowadzenia cieków, szlaków  
wędrówek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez nasyp  drogi;  
15a) kanał technologiczny – ciąg osłonowych elementów obudowy, studni kablowych oraz innych obiektów lub urządzeń 
służących umieszczeniu lub eksploatacji:  
a) urządzeń infrastruktury technicznej związanych z  potrzebami zarządzania drogami lub potrze bami ruchu drogowego,  
b) linii telekomunikacyjnych wraz z  zasilaniem oraz linii elektroenergetycznych, niezwiązanych z  potrzebami zarz ą-
dzania  drogami lub potrzebami ruchu drogowego;  
16) konstrukcja oporowa – budowlę przeznaczoną do utrzymywania w  stanie st ateczności nasypu lub wykopu;  
17) budowa drogi – wykonywanie połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami, a  także 
jego odbudowę i  rozbudowę;  
18) przebudowa drogi – wykonywanie robót, w  których wyniku następuje podwyższenie paramet rów technicznych 
i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego;  
19) remont drogi – wykonywanie robót przywracających pierwotny stan drogi, także przy użyciu wyrobów budowlanych 
innych niż użyte w  stanie pierwotnym;  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 470 
 
20) utrzymanie drogi – wykonywanie robót konserwacyjnych, porządkowych i  innych zmierzających do zwiększenia 
bezpieczeństwa i  wygody ruchu, w  tym także odśnieżanie i  zwalczanie śliskości zimowej;  
21) ochrona drogi – działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy 
drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu;  
22) zieleń przydrożna – roślinność umieszczoną w  pasie drogowym, mającą na celu w  szczególności  ochronę użytko w-
ników drogi przed oślepianiem przez pojazdy nadjeżdżające z  kierunku przeciwnego, ochronę drogi przed zawiew a-
niem i  zaśnieżaniem, ochronę przyległego terenu przed nadmiernym hałasem, zanieczyszczeniem powietrza, wody 
i gleby;  
23) reklama – umieszczone w  polu widzenia użytkownika drogi tablica rek lamowa lub urządzenie reklamowe w rozu-
mieniu art. 2 pkt 16b i  16c ustawy z  dnia 27  marca 2003  r. o planowaniu i  zagospodarowaniu przestrzennym  (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 293), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z  jej elementami konstrukcyjnymi  i zamocowa -
niami, niebędący znakiem drogowym, o  którym mowa  w przepisach wydanych na podstawie  art. 7 ustawy  z dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym  (Dz. U. z 2020 r. poz. 1 10 i 284 ), ustawionym przez gminę znakiem 
informującym o  obiektach  zlokalizowanych przy drodze, w  tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem info r-
mującym o  formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o  nazwie formy ochrony przyrody w  rozumieniu  art. 115 
ustawy  z dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2020 r. poz.  55); 
24) dostępność drogi – cechę charakteryzującą gęstość połączeń danej drogi z  innymi drogami przez skrzyżowania dróg 
oraz zakres dostępu do drogi przez zjazdy;  
25) pojazd nien ormatywny – pojazd lub zespół pojazdów w  rozumien iu art.  2 pkt  35a ustawy z  dnia 20 czerwca 1997  r. – 
Prawo o  ruchu drogowym;  
26) transeuropejska sieć drogowa – sieć drogową określoną w  decyzji Parlamentu Europejskiego i  Rady  nr 661/2010/UE 
z dnia 7  lipca 2010  r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej 
(wersja przekształcona) ( Dz. Urz. UE L 204 z 05.08.2010,  str. 1); 
27) służby ratownicze – jednostki ochrony przeciwpożarowej w  rozumieniu ustawy z  dnia 24  sierp nia 1991  r. o ochronie 
przeciwpożarowej ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1372, 1518 i 1593 ) oraz zespoły ratownictwa medycznego w  rozumieniu 
ustawy z  dnia 8  września 2006  r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 993 i 1590 ); 
28) ocena wpływu pla nowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego – strategiczną analizę wpływu wariantów 
planowanej drogi na poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego w  sieci dróg publicznych znajdujących się w  obsza-
rze oddziaływania planowanej drogi;  
29) audyt bezpieczeństw a ruchu drogowego – niezależną, szczegółową, techniczną ocenę cech projektowanej, budow a-
nej, przebudowywanej lub użytkowanej drogi publicznej pod względem bezpieczeństwa uczestników ruchu drog o-
wego;  
30) klasyfikacja odcinków dróg ze względu na koncentrację  wypadków śmiertelnych – analizę istniejącej sieci drogowej 
pod względem liczby wypadków śmiertelnych, w  wyniku której wytypowane zostają najbardziej niebezpieczne o d-
cinki dróg o  dużej liczbie wypadków śmiertelnych;  
31) klasyfikacja odcinków dróg ze względ u na bezpieczeństwo sieci drogowej – analizę istniejącej sieci drogowej, 
w wyniku której wytypowane zostają odcinki dróg o  dużej możliwości poprawy bezpieczeństwa oraz zmniejszenia 
kosztów wypadków drogowych;  
32) uczestnik ruchu drogowego – uczestnika ruch u drogowego w  rozumieniu ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym;  
33) inteligentne systemy transportowe (ITS) – systemy wykorzystujące technologie informacyjne i  komunikacyjne 
w obszarze transportu drogowego, obejmującym infrastrukturę, p ojazdy i  jego użytkowników, a  także w  obszarach 
zarządzania ruchem i  zarządzania mobilnością, oraz do interfejsów z  innymi rodzajami transportu;  
34) interoperacyjność – zdolność systemów oraz będących ich podstawą procesów gospodarczych do wymiany danych, 
informacji i  wiedzy;  
35) aplikacja ITS – operacyjne narzędzie zastosowania ITS;  
36) usługa ITS – dostarczanie aplikacji ITS w  określonych ramach organizacyjnych i  operacyjnych, w  celu zwiększenia 
bezpieczeństwa użytkowników w  obszarze transportu drogowego,  efektywności i  wygody ich przemieszczania się, 
a także ułatwiania lub wspierania operacji transportowych i  przewozowych;  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 470 
 
37) użytkownik ITS – każdego użytkownika aplikacji lub usług ITS, w  tym podróżnych, szczególnie zagrożonych 
uczes tników ruchu drogoweg o, użytkowników i  zarządców dróg, podmioty zarządzające pojazdami w  transporcie 
osób lub rzeczy oraz służby ustawowo powołane do niesienia pomocy;  
38) szczególnie zagrożeni uczestnicy ruchu drogowego – niezmotoryzowanych uczestników ruchu drogowego, w  szcze-
gólności pieszych i  rowerzystów, a  także motocyklistów oraz osoby niepełnosprawne lub osoby o  widocznej ogran i-
czonej sprawności ruchowej;  
39) interfejs – połączenie między systemami, które zapewnia ich łączenie i  współpracę;  
40) ciągłość usług – zdolność  do zapewnienia nieprzerwanych usług w  ramach sieci transportowyc h na obszarze Unii 
Europejskiej;  
41) usługa EETS – usługę umożliwiającą korzystającym z  dróg w  państwach członkowskich Unii Europejskiej, za  użyt-
kowanie których są pobierane opłaty z  wykorzystaniem systemu elektronicznego poboru opłat, wypełnienie  obo-
wiązku uiszczenia tych opłat na obszarach EETS na podstawie umowy zawartej z  dostawcą EETS;  
42) obszar EETS – sieć dróg na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, na której podm iot pobierający  
opłaty pobiera je z  wykorzystaniem systemu elektronicznego poboru opłat podlegającego przepisom dyrektywy  Par-
lame ntu Europejskiego i  Rady 2004/52/WE z  dnia 29  kwietnia 2004  r. w sprawie interoperacyjności systemów elektro -
nicznych  opłat dro gowych we Wspólnocie ( Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004,  str. 124, z  późn.  zm.);  
43) dostawca EETS – osobę prawną świadczącą usługę EETS;  
44) użytkownik EETS – podmiot obowiązany do uiszczenia opłat, który zawarł umowę o  świadczenie usługi EETS  
z dostawcą EET S; 
45)3)  rozporządzenie 2016/679  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27 kwietnia  2016  r. 
w sprawie ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego prze-
pływu takich danych oraz uc hylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o  ochronie danych) (Dz.  Urz. 
UE L 119 z  04.05.2016, str.  1, z późn. zm.4)). 
Art. 4a. 1. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, sieć autostrad i  dróg ekspresowych, mając na uwadze 
potrzeby społeczne i  gospodarcze kraju w  zakresie rozwoju infrastruktury.  
2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze zarz ą-
dzenia, wykaz dróg o znaczeniu obronnym lub ich odcinków. Zarządzenie to nie podleg a ogłoszeniu.  
Art. 5. 1. Do dróg krajowych zalicza się:  
1) autostrady i  drogi ekspresowe oraz drogi leżące w  ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i  dróg ekspresowych;  
2) drogi międzynarodowe;  
3) drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych;  
4) drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy i  towarowy bez ograniczeń 
ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego 
pojazdów (z espołu pojazdów);  
5) drogi alternatywne dla autostrad płatnych;  
6) drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich . 
7) (uchylony)  
2. Minister właściwy do spraw transportu w  porozumieniu z  ministrami właściwymi do spraw administracji public z-
nej, spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych sejmików województw, 
a w miastach na prawach powiatu – opinii rad miast, w  drodze rozporządzenia, zalicza drogi do kategorii dróg krajowych, 
mając na uwadze kryteria  zaliczenia określone w  ust. 1. 
                                                           
3) Dodany przez art.  12 pkt 1 ustawy  z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  związku z  zapewnieniem stosowania roz-
porządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie ochrony osób fizycznych  w związ -
ku z przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE 
(ogólne rozporządzenie o  ochronie danych) (Dz. U. poz. 730) , która weszła w  życie z  dniem 4 maja  2019 r. 
4) Zmiana wymienionego rozporządze nia została ogłoszona w  Dz. Urz. UE  L 127 z  23.05.2018, str.  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 470 
 
2a.5) W przypadku konieczności zapewnienia dostępu drogowego w  standardzie wymaganym dla transeuropejskiej 
sieci transportowej (TEN -T) do polskich portów wymienionych w  załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europe j-
skieg o i Rady (UE) nr  1315/2013 z  dnia 11  grudnia 2013  r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju trans -
europejskiej sieci transportowej i  uchylającego decyzję nr  661/2010/UE (Dz.  Urz. UE  L 348 z  20.12.2013 , str. 1, z późn. 
zm.6)) minister właściwy d o spraw transportu, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, po 
zasięgnięciu opinii właściwych sejmików województw, a  w miastach na prawach powiatu – opinii rad miast, w  drodze 
rozporządzenia, zalicza drogi do kategorii dróg krajo wych, mając na uwadze kryteria zaliczenia określone w  ust. 1. 
3. Minister właściwy do spraw transportu po zasięgnięciu opinii właściwych zarządów województw,  w miastach na 
prawach powiatu – właściwych prezydentów miast, a  w związkach m etropolitalnych – właściwych za rządów tych zwią z-
ków, w  drodze rozporządzenia, ustala przebieg istniejących dróg krajowych w  celu zapewnienia  ciągłości dróg krajowych.  
Art. 6. 1. Do dróg wojewódzkich zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1, stanowiące połączenia między 
miastami lub mające znaczenie dla województwa.  
2. Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w  drodze uchwały sejmiku województwa w  porozumieniu 
z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz obrony narodowej.  
3. Ustalenie przebiegu istni ejących dróg wojewódzkich następuje w  drodze uchwały sejmiku województwa, po zasięg -
nięciu opinii zarządów powiatów i  zarządów związków metropolitalnych, na obszarze których przebiega droga, a  w miastach 
na prawach powiatu – opinii prezydentów miast.  
Art. 6a. 1. Do dróg powiatowych zalicza się drogi inne niż określone w  art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, stanowiące poł ą-
czenia miast będących siedzibami powiatów z  siedzibami gmin i  siedzib gmin między sobą.  
2. Zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych następuje w  drodze uchwały rady powiatu w  porozumieniu 
z zarządem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których 
przebiega droga, oraz zarządów sąsiednich powiatów, a  w miastach na prawach powiatu – opinii prezydentów miast.  
3. Ustalenie przebiegu istniejących dróg powiatowych następuje w  drodze uchwały rady powiatu, po zasięgnięciu 
opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga.  
Art. 7. 1. Do dróg gminnych zali cza się drogi o  znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące 
uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z  wyłączeniem dróg wewnętrznych.  
2. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w  drodze uchwały rady gminy po zasię gnięciu opinii właściwego 
zarządu powiatu.  
3. Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w  drodze uchwały rady gminy.  
Art. 7a. 1. Organy właściwe w  sprawach zaliczenia do kategorii i  ustalenia przebiegu dróg, przekazując propozycje 
zaliczenia  do kategorii lub propozycje ustalenia przebiegu dróg, wyznaczają termin do przedstawienia opinii, o  których 
mowa w  art. 5–7. Wyznaczony termin zgłaszania opinii nie może być krótszy niż 21  dni od dnia doręczenia propozycji do 
zaopiniowania.  
2. Niezłożenie  opinii w  przewidzianym terminie uznaje się za akceptację propozycji.  
Art. 8. 1. Drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej 
z kategorii  dróg publicznych i  niezlokalizowane w  pasie drogowym tych dróg są  drogami wewnętrznymi.  
1a. Podjęcie przez radę gminy uchwały w  sprawie nadania nazwy drodze wewnętrznej wymaga uzyskania pisemnej 
zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizowana.  
2. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie, ochrona i  oznakowanie  dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi n a-
leży do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a  w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.  
3. Finansowanie zadań, o  których mowa w  ust. 2, należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokali zowana droga, 
a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.  
4. Oznakowanie połączeń dróg wewnętrznych z  drogami publicznymi oraz utrzymanie urządzeń bezpieczeństwa 
i organizacji ruchu, związanych z  funkcjonowaniem tych połączeń, należy do zarządcy  drogi publicznej.  
                                                           
5) Dodany przez art.  2 pkt  1 ustawy  z dnia 19  lipca 2019  r. o zmianie ustawy o  portach i  przystaniach morskich oraz niektórych innych 
ustaw  (Dz. U. poz.  1716), która weszła w  życie z  dniem 1 7 września  2019 r. 
6) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 136 z  09.05.2014, str. 10, Dz.  Urz. UE  L 126 z 14.05.2016,  
str. 3, Dz.  Urz. UE  L 128 z  19.05.2017, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 43 z 14.02.2019, str.  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 470 
 
Art. 9. (uchylony)  
Art. 10. 1. Organem właściwym do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii jest organ właściwy do zaliczenia 
jej do odpowiedniej kategorii.  
2. Pozbawienia drogi jej kategorii dokonuje się w  trybie właściwym do zalicze nia drogi do odpowiedniej kategorii.  
3. Pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z  wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z  użytkowania, jest mo ż-
liwe jedynie w  sytuacji jednoczesnego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Pozbawienie i  zaliczenie nie mo że być 
dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z  mocą od dnia 1  stycznia roku następnego.  
3a. Pozbawienie drogi o znaczeniu obronnym dotychczasowej kategorii jest możliwe jedynie w przypadku jednoczes -
nego  zaliczenia tej drogi do nowe j kategorii. Przepis ust. 3 zdanie drugie stosuje się.  
4. Nowo wybudowany odcinek drogi zostaje zaliczony do kategorii drogi, w  której ciągu leży.  
5. Odcinek drogi krajowej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z  chwilą oddania go do użytkowania 
zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i  zaliczony do kategorii drogi wojewódzkiej.  
5a. Sejmik województwa może, w  drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi wojewódzkiej odcinek drogi woj e-
wódzkiej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi krajowej, o  którym mowa w  ust. 5. Ten odcinek drogi wojewód z-
kiej zostaje zaliczony do kategorii drogi powiatowej.  
5b. Zarząd województwa informuje zarząd powiatu o  zamiarze podjęcia uchwały, o  której mowa w  ust. 5a, co  naj-
mniej na 30  dni przed jej podjęciem.  
5c. Rada  powiatu może, w  drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi powiatowej odcinek drogi powiatowej o  propor -
cjonalnej  długości do odcinka drogi wojewódzkiej, o  którym mowa w  ust. 5a. Ten odcinek drogi powiatowej   
zostaje zaliczony do kategorii drogi gminnej.  
5d. Zarząd powiatu informuje wójta (burmistrza, prezydenta miasta) o  zamiarze podjęcia uchwały, o  której  mowa 
w ust. 5c, co najmniej na 30  dni przed jej podjęciem.  
5e. Odcinek drogi wojewódzkiej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z  chwilą oddania go  do użytk o-
wania zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i  zaliczony do kategorii drogi powiatowej. Przepisy  ust. 5c i 5d st o-
suje się odpowiednio.  
5f. Odcinek drogi powiatowej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z  chwilą oddania go do użytkow a-
nia zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i  zaliczony do kategorii drogi gminnej.  
6. Drogom publicznym, obiektom mostowym i  tunelom nadaje się numerację.  
7. Numery drogom, po zaliczeniu ich do kategorii dróg publicznych, nadają odpowiednio:  
1) drogom krajowym i  wojewódzkim – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad;  
2) drogom powiatowym i  gminnym – zarządy województw.  
8. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad oraz zarządy województw prowadzą rejestry numerów nadanych 
drogom.  
9. Jednolite nu mery inwentarzowe, zwane dalej „JNI”, obiektom mostowym i  tunelom nadaje, na podstawie zgłoszeń 
zarządców dróg, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad.  
10. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad prowadzi rejestr JNI nadanych obiektom mostowym  i tunelom.  
11. Dla poszczególnych kategorii dróg właściwy zarządca drogi prowadzi ewidencję dróg, obiektów mostowych,  
tuneli, przepustów i  promów.  
12. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, sposób numeracji oraz zakres, t reść 
i sposób prowadzenia ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i  promów, a  także treść 
i sposób prowadzenia rejestrów numerów nadanych drogom oraz rejestru JNI nadanych obiektom mostowym i  tunelom, 
mając na względzie potrzeby  zarządzania drogami publicznymi oraz gromadzenia danych o  sieci tych dróg, w  ramach 
jednolitej metodyki systemu referencyjnego.  
Art. 11. (uchylony)  
Art. 12. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 470 
 
Art. 12a. 1. Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach wyznaczając miejsca przezn aczone na postój poja z-
dów wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w  kartę parkingową, o  której mowa w  art. 8 ustawy  
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, zwaną dalej „kartą parkingową ”: 
1) na drogach publicznych;  
2) w strefac h zamieszkania, o  których mowa w  art. 2 pkt  16 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym;  
3) w strefach ruchu, o  których mowa w  art. 2 pkt 16a ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
2. Stanowiska postojowe, o  których mowa w  ust. 1, w  miejscu przeznaczonym na postój pojazdów wyznacza się 
w liczbie nie mniejszej niż:  
1) 1 stanowisko – jeżeli liczba stanowisk wynosi 6 –15; 
2) 2 stanowiska – jeżeli liczba stanowisk wynosi 16 –40; 
3) 3 stanowiska – jeżeli liczba stanowisk wynosi 41 –100; 
4) 4% ogólnej liczby stanowisk jeżeli ogólna liczba stanowisk wynosi więcej niż 100.  
Art. 12b.  1. Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach, wyznaczając miejsca przeznaczone na postój 
pojazdów, wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdó w elektrycznych i pojazdów hybrydowych w rozumieniu ustawy 
z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z  2019 r. poz. 1124, 1495, 1527 i 1716  
oraz z 20 20 r. poz. 284 ) przy ogólnodostępnych stacjach ładowania:  
1) na drog ach publicznych,  
2) w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,  
3) w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym  
– oznaczaj ąc je odpowiednimi znakami drogowymi pozwalającymi odróżnić je od stanowisk postojowych przeznacz o-
nych dla pozostałych pojazdów samochodowych.  
2. Stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, wyznacza się co najmniej w liczbie odpowiadającej liczbie pun k-
tów ładowania w danej lokalizacji.  
3. Ze stanowisk postojowych, o których mowa w ust. 1, mogą korzystać wyłącznie pojazdy elektryczne i pojazdy 
hybrydowe – przez czas ładowania.  
4. Organ, o którym mowa w ust. 1, może wyznaczyć stanowiska postojowe przeznacz one na postój pojazdów ele k-
trycznych, pojazdów hybrydowych i pojazdów napędzanych gazem ziemnym, w rozumieniu ustawy z dnia 11 stycznia 
2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, również w miejscach, gdzie nie występują ogólnodostępne stacje 
ładowania, w celu promocji pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi.  
Art. 13. 1. Korzystający z  dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za:  
1) postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych:  
a) w strefie płatnego parkowania,  
b) w śródmie jskiej strefie płatnego parkowania;  
2) (uchylony)  
3) przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w  rozumieniu  art. 2 pkt 33 ustawy  z dnia 20  czerwca 
1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z  pojazdu samochod o-
wego oraz przyczepy lub naczepy o  dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5  tony, w  tym autobusów niezależnie 
od ich dopuszczal nej masy całkowitej.  
2. Korzystający z  dróg publicznych mogą być obowiązani do ponoszenia opłat za:  
1) przejazdy przez obiekty mostowe i  tunele zlokalizowane w  ciągach dróg publicznych;  
2) przeprawy promowe na drogach publicznych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 470 
 
3. Od opłat, o  których mo wa w ust. 1 pkt 1 oraz ust.  2, są zwolnione:  
1) pojazdy:  
a) Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby 
Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży  Gra-
nicznej,  Służby Ochrony Państwa , Służby Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywane 
przez Służbę Celno -Skarbową, służb ratowniczych,  
b) zarządów dróg,  
c) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a  także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, 
której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,  
d) wykorzystywane w  ratownictwie lub w  przypadku klęski żywiołowej , 
e) pojazdy elektryczne, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobiln ości i pal i-
wach  alternatywnych;  
2) autobusy szkolne przewożące dzieci do szkoły.  
3a. Od opłat, o  których mowa  w ust. 1 pkt 3, są zwolnione pojazdy:  
1) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a  także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa , której 
Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi;  
2) służb ratowniczych, służb ratownictwa górniczego, Morskiej Służby Poszukiwania i  Ratownictwa, Straży Granicz -
nej, Służby Ochrony Państwa , Służby Więziennej, Inspekcji Transportu Drogowego, Krajowe j Administracji Skar -
bowej wykorzystywane przez Służbę Celno -Skarbową, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji 
Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorup -
cyjnego;  
3) zarządcy dróg kraj owych wykorzystywane do utrzymania tych dróg.  
4. Od opłat, o  których mowa  w ust. 2 pkt 2, zwolnione są:  
1) ciągniki rolnicze i  inne maszyny rolnicze;  
2) pojazdy zaopatrzone w  kartę parkingową.  
5. Korzystający z  drogi publicznej jest zwolniony z  opłat, o których mowa w  ust. 1 pkt 1 i ust. 2, w przypadku wyko -
nywania przez niego przejazdu w  ramach pomocy humanitarnej lub medycznej.  
6. Zwolnienie, o  którym mowa w  ust. 5, następuje w  drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez ministra właś -
ciwego do spr aw transportu, na wniosek podmiotu występującego o  takie zwolnienie.  
Art. 13a. Zadania w  zakresie budowy i  eksploatacji autostrad i  dróg ekspresowych mogą być realizowane:  
1) na zasadach ogólnych określonych w  ustawie;  
2) na zasadach określonych w  przepisa ch o autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym;  
3) na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 19  grudnia 2008  r. o partnerstwie publiczno -prywatnym ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 1445, 1572 i 2020 ); 
4) na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 12  styczn ia 2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia 
(Dz. U. z 2019 r. poz.  1348 i 2020 ); 
5) na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 21  października 2016  r. o umowie koncesji na roboty bu dowlane lub usługi  
(Dz. U. z 2019  r. poz. 1 528, 1655 i 2020 ). 
Art. 13b. 1. Opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust.  1 pkt  1 lit. a, pobiera się za postój pojazdów samochodowych 
w strefie płatnego parkowania, w  wyznaczonym miejscu, w  określone dni robocze, w  określonych godzinach lub cało dobowo.  
1a. Opłatę, o której mowa  w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w  śród-
miejskiej strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni lub codziennie, w określonych godz i-
nach lub całodobowo.  
2. Strefę płatnego parkowania ustala s ię na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postoj o-
wych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w  celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych 
lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w  szczególności w  celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów 
samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 470 
 
2a. Śródmiejską strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach zgrupowania intensywnej zabudowy funkcjo nal-
nego śródmieścia, które stanowi faktyczne centrum miasta lub dzielnicy w mieście o liczbie ludności powyżej 100 000  miesz -
kańców, jeżeli spełnione są warunki, o których mowa w ust. 2, a ustanowienie strefy płatnego parkowania może nie być 
wystarczające do realizacji lokalnej polityki transportowej lub polityki ochrony środowiska.  
2b. Ustalenie śródmiejskiej strefy płatnego parkowania, w tym ustalenie wy sokości opłaty, o której mowa w  art. 13 
ust. 1 pkt 1 lit. b, wymaga uprzedniego przeprowadzenia przez wójta (burmistr za, prezydenta miasta) analizy, która określi:  
1) rotację parkujących pojazdów samochodowych w planowanej śródmiejskiej strefie płatnego parkowania;  
2) zakładany poziom rotacji parkujących pojazdów samochodowych w planowanej śródmiejskiej strefie płatnego par-
kowania, z uwzględnieniem różnych poziomów wysokości opłat za postój w tej strefie.  
3. Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarz ą-
dzające drogami i  ruchem na drogach, może ustalić strefę pła tnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkow a-
nia. 
4. Rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania:  
1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, z tym ż e opłata za pierwszą godzinę postoju 
pojazdu samochodowego nie może przekraczać:  
a) w strefie płatnego parkowania – 0,15% minimalnego wynagrodzenia, w ro zumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z  dnia 
10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r. poz. 2177 oraz z 2019 r. poz.  1564 ), 
b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania – 0,45% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w lit. a;  
2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lu b zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników 
drogi;  
3) określa sposób pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.  
4a. Ustalając wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, rada gminy (rada miasta) bie rze pod uwagę 
wyniki analizy, o której mowa w ust. 2b.  
5. Stawki opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zróżnicowane w  zależności od miejsca  postoju. 
Przy ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne narastanie opłaty przez pierwsze trzy god ziny postoju,  przy czym pr o-
gresja nie może przekraczać powiększenia stawki opłaty o  20% za kolejne godziny w  stosunku  do stawki za poprzednią 
godzinę postoju. Stawka opłaty za czwartą godzinę i  za kolejne godziny postoju nie  może przekraczać stawki opłaty za 
pierwszą godzinę postoju.  
6. Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w  uzgodnieniu z  zarządcą drogi:  
1) wyznacza w  strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na 
postój pojazdów, w  tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w  kartę parkingową;  
1a) wyznacza, w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, miejsca przeznaczone na 
postój pojazdów elektrycznych na czas ładowania przy punktach ła dowania zainstalowanych w ogólnodostępnych 
stacjach ładowania, o których mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektro mobilności i paliwach 
alternatywnych;  
2) może wyznaczać w  strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatneg o parkowania zastrzeżone stanow i-
ska postojowe (koperty) w  celu korzystania z  nich na prawach wyłączności w  określonych godzinach lub całodobowo.  
7. Opłaty, o  których mowa w  art. 13 ust.  1 pkt  1, pobiera zarząd drogi, a  w przypadku jego braku – zarządca dro gi. 
8.7) Zarząd drogi albo zarządca drogi wykonuje obowiązek, o  którym mowa w:  
1) art. 13  ust. 1 lit. a–c rozporządzenia 2016/679  – pobierając opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, w  szcze -
gólności zamieszczając stosowne informacje w  miejscu, w  którym opłata ta jest wnoszona;  
2) art. 13  ust. 1 lit. d–f i ust. 2 rozporządzenia 2016/679  – udostępniając informacje w  Biuletynie Informacji Publicznej 
na swojej stronie podmiotowej, o  czym informuje w  sposób określony w  pkt 1 osoby, których dane osobowe są  prze-
twarzane.  
                                                           
7) Dodany przez art. 12 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 470 
 
9.7) Zarząd drogi albo zarządca drogi informuje o  ograniczeniach, o  których mowa w  ust. 8, udostępniając stosowne 
informacje w  miejscu, w  którym o płata jest wnoszona, w  Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej 
oraz w  miejscu widocznym w  siedzibie.  
10.7) Dane osobowe przetwarzane w  związku z  poborem opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, przechowuje 
się przez okres ustalony zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art.  6 ust. 2b ustawy z  dnia 14  lipca 1983  r. o na-
rodowym zasobie archiwalnym i  archiwach (Dz.  U. z 2020 r. poz.  164). 
11.7) Dane osobowe, o  których mowa w  ust. 10, podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom lub ni e-
zgodnemu z  prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na:  
1) dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne upoważnienie wydane 
przez administratora danych;  
2) pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwarzania danych osobowych do zachowania ich w  tajemnicy.  
Art. 13ba.8) Wystąpienie z  żądaniem, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na obo -
wiązek wniesienia opłaty, o  której mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1. 
Art. 13c. (uchylony)  
Art. 13d. 1. Opłata, o  której mowa w  art. 13 ust.  2 pkt  1, może być pobierana za przejazd pojazdów przez obiekt  
mostowy lub tunel, którego długość jest większa niż 400  m. 
2. Przez długość obiektu mostowego lub tunelu, o  której mowa w  ust. 1, należy rozumieć długość  całkowitą obiektu 
podaną w  dokumentach ewidencyjnych obiektu mostowego lub tunelu, prowadzonych zgodnie z  przepisami w  sprawie 
numeracji i  ewidencji dróg, obiektów mostowych, tuneli i  promów.  
3. Ustala się następujące kategorie pojazdów w  celu określania wysokości opłaty, o  której mowa w  art. 13 ust.  2 pkt  1: 
1) kategoria 1  – trójkołowe lub czterokołowe pojazdy samochodowe o  masie własnej nieprzekraczającej 550  kg; 
2) kategoria 2  – pojazdy samochodowe o  dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5  t, z wyjątkiem auto -
busów, oraz zespoły tych pojazdów;  
3) kategoria 3  – autobusy o  dwóch osiach, ciągniki samochodowe bez naczep;  
4) kategoria 4  – samochody ciężarowe o  dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5  t, autobusy o  trzech i  więcej 
osiac h, pojazdy członowe o  całkowitej liczbie osi do pięciu;  
5) kategoria 5  – zespoły pojazdów składające się z  samochodu ciężarowego o  dopuszczalnej masie całkowitej przekr a-
czającej 3,5  t i przyczepy albo z  autobusu i  przyczepy oraz pojazdy członowe o  całkowit ej liczbie osi powyżej pi ę-
ciu, a  także pojazdy specjalne.  
4. Minister właściwy do spraw transportu, w  drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla obiektów mostowych  
zlokalizowanych w  ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad albo dla których 
funkcję zarządcy drogi pełni drogowa spółka specjalnego przeznaczenia, opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 1, 
i ustalić wysokość opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przejazd przez obiekt mostowy nie może przekroczyć dla:  
1) pojazdu kategorii 1  – 4 zł; 
2) pojazdu kategorii 2  – 5 zł; 
3) pojazdu kategorii 3  – 6 zł; 
4) pojazdu kategorii 4  – 8 zł; 
5) pojazdu kategorii 5  – 9 zł. 
5. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w  drodze uchwały, może wprowadzić dla obiekt ów mosto -
wych zlokalizowanych w  ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, opłatę, o  której mowa  
w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić wysokość opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przejazd przez obiekt mostowy nie może 
przekrocz yć stawek określonych w  ust. 4 pkt 1–5. 
  
                                                           
8) Dodany przez art.  12 pkt 3 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 470 
 
6. Minister właściwy do spraw transportu, w  drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla tuneli zlokalizowanych 
w ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad albo dla których fun kcję zarządcy 
drogi pełni drogowa spółka specjalnego przeznaczenia, opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić wysokość 
opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przejazd przez tunel nie może przekroczyć dla:  
1) pojazdu kategorii 1  – 8 zł; 
2) pojazdu kategorii 2  – 10 zł; 
3) pojazdu kategorii 3  – 12 zł; 
4) pojazdu kategorii 4  – 15 zł; 
5) pojazdu kategorii 5  – 18 zł. 
7. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w  drodze uchwały, może wprowadzić dla tuneli zlokaliz o-
wanych w  ciągach dróg , których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 
pkt 1, i ustalić wysokość opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przejazd przez tunel nie może przekroczyć stawek, 
o których mowa w  ust. 6 pkt 1–5. 
8. Minist er właściwy do spraw transportu wprowadzając opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 1, w drodze ro z-
porządzenia:  
1) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników 
drogi,  
2) określa sposób ogła szania wysokości tej opłaty,  
3) określa sposób pobierania tej opłaty  
– uwzględniając w  szczególności potrzeby użytkowników w  zakresie częstotliwości korzystania z  obiektów mostowych 
i tuneli, zmniejszenie skutków finansowych wprowadzenia opłaty dla mieszka ńców, dostępność informacji o  wysokości 
opłat oraz koszt poboru tej opłaty.  
9. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wprowadzając opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 1, 
w drodze uchwały:  
1) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zrycz ałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników 
drogi;  
2) określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty;  
3) określa sposób pobierania tej opłaty.  
10. Opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a  w przypadku jego bra ku zarządca drogi, 
z zastrzeżeniem  ust. 10a. 
10a. Opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 1, może pobierać na warunkach określonych w  umowie, o  której 
mowa w  art. 6 ust. 1 ustawy  z dnia 12  stycznia 2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, drogowa spółka  
specjalnego przeznaczenia, która pełni funkcję zarządcy drogi krajowej.  
Art. 13e. 1. Opłata, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 2, może być pobierana  za przewóz pro mem osób, zwierząt,  
bagażu lub pojazdów.  
2. Nie pobiera się opłaty za przewóz osób od kierowcy przewożonego pojazdu.  
3. Nie pobiera się opłaty za przewóz zwierzęcia przewożonego jako bagaż ręczny.  
4. Nie pobiera się opłaty za przewóz bagażu od osoby przew ożącej bagaż ręczny, którego masa nie przekracza 20  kg 
na osobę.  
5. Ustala się następujące kategorie pojazdów w  celu określania wysokości opłaty, o  której mowa w  art. 13 ust.  2 pkt  2: 
1) kategoria 1  – trójkołowe lub czterokołowe pojazdy samochodowe o  masie  własnej nieprzekraczającej 550  kg, mot o-
rowery i  motocykle;  
2) kategoria 2  – pojazdy samochodowe o  dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5  t, z wyjątkiem auto -
busów, oraz zespoły tych pojazdów, a  także pojazdy zaprzęgowe;  
3) kategoria 3  – autobusy o  dwóch osiach, ciągniki samochodowe bez naczep;  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 470 
 
4) kategoria 4  – samochody ciężarowe o  dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5  t, autobusy o  trzech 
i więcej osiach, pojazdy członowe o  całkowitej liczbie osi do pięciu;  
5) kategoria 5  – zespoły pojazdów składające się z  samochodu ciężarowego o  dopuszczalnej masie całkowitej przekr a-
czającej 3,5  t i przyczepy albo z  autobusu i  przyczepy oraz pojazdy członowe o  całkowitej liczbie osi powyżej pi ę-
ciu, a  także pojazdy specjalne.  
6. Minister wła ściwy do spraw transportu, w  drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla przepraw promowych  
zlokalizowanych w  ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad, opłatę, o  której 
mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 2, i ustalić wysokoś ć opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przewóz promem nie może prz e-
kroczyć dla:  
1) jednej osoby – 3 zł; 
2) jednego zwierzęcia – 3 zł; 
3) jednej sztuki bagażu – 5 zł; 
4) pojazdu:  
a) kategorii 1  – 8 zł, 
b) kategorii 2  – 10 zł, 
c) kategorii 3  – 12 zł, 
d) kategorii 4  – 15 zł, 
e) kategorii 5  – 18 zł. 
7. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w  drodze uchwały, może wprowadzić dla przepraw pr o-
mowych zlokalizowanych w  ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, opłatę, o  której 
mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 2, i ustalić wysokość opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przewóz promem nie może prz e-
kroczyć stawek, o  których mowa w  ust. 6 pkt 1–4. 
8. Minister właściwy do spraw transportu wprowadzając opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 2, w drodze ro z-
porządzenia:  
1) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników 
drogi,  
2) określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty,  
3) określa sposób pobierania tej opłaty  
– uwzgl ędniając w  szczególności potrzeby użytkowników w  zakresie częstotliwości korzystania z  przepraw promowych, 
zmniejszenie skutków finansowych wprowadzenia opłaty dla mieszkańców, dostępność informacji o  wysokości opłat oraz 
koszt poboru tej opłaty.  
9. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wprowadzając opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 2, 
w drodze uchwały:  
1) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników 
drogi;  
2) określa spos ób ogłaszania wysokości tej opłaty;  
3) określa sposób pobierania tej opłaty.  
10. Opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 2, pobiera zarząd drogi, w  której ciągu jest zlokalizowana przeprawa 
promowa, a  w przypadku jego braku zarządca drogi.  
Art. 13f. 1. Za nieuiszczenie opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową.  
2. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o  której mowa w  ust. 1, oraz sposób jej pobierania . 
Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć  10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 
ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.  
3. Opłatę dodatkową, o  której mowa w  ust. 1, pobiera zarząd drogi, a  w przypadku jego braku zarządca drogi.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 470 
 
4.9) W zwią zku z  poborem opłaty dodatkowej zarząd drogi albo zarządca drogi wykonują obowiązek, o  którym m o-
wa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do osoby, której dane dotyczą, 
chyba że posiada ona te informacje, a  ich z akres lub treść nie uległy zmianie.  
5.9) Wystąpienie z  żądaniem, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na obowiązek 
wniesienia opłaty  dodatkowej.  
Art. 13g. (uchylony)  
Art. 13h. W przypadku zawarcia umowy o  partnerstwie publiczno -prywatnym opłaty, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 
pkt 1, art. 13 ust. 2, oraz opłatę dodatkową, o  której mowa w  art. 13f ust. 1, może pobierać partner prywatny.  
Art. 13ha.  1. Opłata, o  której mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej „opłatą elektroniczną ”, jest pobierana za prz e-
jazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w  przepisach wydanych na podstawie  ust. 6. 
2. Opłatę elektroniczną ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i  stawki tej opłaty za kilometr dla danej 
kategorii pojazdu.  
3. Ustala się następujące kategorie pojazdów w  celu określenia stawki opłaty elektronicznej:  
1) kategoria 1  – pojazdy samochodowe o  dopuszczalnej masie ca łkowitej powyżej 3,5  tony i  poniżej 12  ton; 
2) kategoria 2  – pojazdy samochodowe o  dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12  ton; 
3) kategoria 3  – autobusy.  
4. Stawka opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogą krajową, niezależnie od kategorii p ojazdów, o  której 
mowa w  ust. 3, nie może być wyższa niż 2  zł oraz nie może przekroczyć stawki tej opłaty obliczonej zgodnie z  przepisami 
wydanymi na podstawie  ust. 5. 
5. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółową metodę obliczania maksym alnej stawki opłaty 
elektronicznej za przejazd 1  kilometra drogi krajowej, uwzględniając koszty budowy drogi krajowej lub jej odcinka, 
w tym koszty finansowe, koszty utrzymania, koszty remontów, ochrony oraz zarządzania drogą, koszty poboru opłaty 
elektron icznej oraz inne koszty eksploatacji.  
6. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzenia:  
1) określi drogi krajowe lub ich odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną,  
2) ustali dla nich wysokość stawek opłaty elektronicznej za przejazd kilometra, dla dan ej kategorii pojazdu, w  wyso -
kości nie większej niż określona  w ust. 4 
– mając na uwadze potrzeby utrzymania i  ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci drogowej, koszty poboru opłaty elektr o-
nicznej  oraz klasę drogi, na której jest pobierana opłata elektroniczna.  
7. Rada Ministrów w  rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 6, może:  
1) zróżnicować stawki opłaty elektronicznej ze względu na liczbę osi, emisję spalin pojazdu samochodowego, porę 
dnia, katego rię dnia i  porę roku, mając na uwadze zapewnienie potrzeb ochrony środowiska, płynności ruchu, ochr o-
nę dróg publicznych, optymalizację wykorzystania infrastruktury transportu lądowego, a  także propagowanie bezpi e-
czeństwa ruchu drogowego;  
2) wprowadzić staw ki abonamentowe dla niektórych użytkowników drogi krajowej w  wysokości nie mniejszej niż 
87% stawki opłaty elektronicznej, z  zachowaniem zasady przejrzystości i  niedyskryminacji.  
Art. 13hb.  1. Opłatę elektroniczną pobiera Główny Inspektor Transportu Drogow ego. 
1a. (uchylony)10) 
1b. (uchylony)10) 
                                                           
9) Dodany przez art.  12 pkt 4 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  3. 
10) Przez art.  1 pkt  1 lit. a ustawy z dnia 15  marca 2 019 r. o zmianie ustawy o  drogach publicznych (Dz.  U. poz. 698), która weszła w  życie 
z dniem 30 kwietnia 2019  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 470 
 
1c. Główny Inspektor Transportu Drogowego w  związku z  poborem opłaty elektronicznej oraz kontrolą prawidłow o-
ści jej uiszczenia może zlecić wyłącznie:11) 
1) produkcję, dostawę, serwis i wymianę urządzeń, o których mowa w art. 13i ust. 3;  
2) produkcję, dostawę, instalację, usuwanie, a także utrzymanie, serwis i wym ianę urządzeń, o których mowa w  art. 13o 
ust. 1, służących do poboru lub kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej;  
3) produkcję, dostawę, utrzymanie, serwis i wymianę pojazdów służących do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty 
elektronicznej;  
4) świadczenie usług telekomunikacyjnych zapewniającyc h wymianę danych pomiędzy urządzeniami i elementami 
elektronicznego systemu poboru opłat, a także innych usług towarzyszących, umożliwiających pobór opłaty elektr o-
nicznej lub kontrolę prawidłowości jej uiszczenia;  
5) produkcję, dostawę, instalację oraz wdr ożenie urządzeń i elementów elektronicznego systemu poboru opłat, w  tym 
infrastruktury teleinformatycznej oraz oprogramowania, a także ich serwis i utrzymanie ; 
6)12) obsługę użytkowników elektronicznego systemu poboru opłaty elektronicznej, w  tym w  zakresie  udostępniania urz ą-
dzeń, o  których mowa w  art. 13i ust.  3, oraz wnoszenia opłaty elektronicznej;  
7)12) usługi doradcze, bankowe, płatnicze i  ubezpieczeniowe.  
1d. (uchylony)13) 
1e. (uchylony)13) 
1f.14) W przypadku gdy do zamówienia, o  którym mowa w  ust. 1c, nie stosuje się przepisów ustawy z  dnia 29  stycz -
nia 2004  r. – Prawo zamówień publicznych albo ustawy z  dnia 21  października 2016  r. o umowie koncesji na roboty 
budow lane lub usługi, zastosowanie mają przepisy ust.  1g–1j. 
1f.15) W przypadku gdy do zamówienia, o  którym mowa w  ust. 1c, nie stosuje się przepisów ustawy z  dnia 
11 września 2019  r. – Prawo zamówień publicznych (Dz.  U. poz.  2019  oraz z 2020 r. poz. 288 ) albo ustawy z  dnia 
21 października 2016  r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi, zastosowanie mają przepisy ust.  1g–1j. 
1g. Główny Inspektor Transportu  Drogowego, udzielając zamówienia, o którym mowa w ust. 1f, zamieszcza w Bi u-
letynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej ogłoszenie o udzielanym zamówieniu.  
1h. Zamówienie, o którym mowa w ust. 1f, jest udzielane w sposób zapewniający przejr zystość, równe traktowanie 
podmiotów zainteresowanych wykonaniem zamówienia oraz z uwzględnieniem okoliczności mogących mieć wpływ na 
jego udzielenie.  
1i.16) Główny Inspektor Transportu Drogowego nie udostępnia informacji związanych z  zamówieniem, o  którym 
mowa w  ust. 1c, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 16  kwietnia 1993  r. 
o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.  U. z 2019 r. poz.  1010  i 1649), jeżeli podmiot zainteresowany wykonaniem 
zamówienia, nie później niż przed zleceniem, o  którym mowa w  ust. 1c, zastrzegł, że nie mogą być one udostępniane.  
1j.16) Główny Inspektor Transportu Drogowego niezwłocznie podaje do publicznej wiadomości, w  Biuletynie Info r-
macji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, informację o  udzieleniu zamówienia, o  którym mowa w  ust. 1c, podając 
nazwę (firmę) albo imię i  nazwisko podmiotu, któremu zlecono wykonywanie czynności, o  których mowa  w ust. 1c, albo 
informację o  nieudzieleniu tego zamówienia.  
1k.17) Świadczenie usług z  zakresu projektowania, budowy, rozwoju, wdrożenia lub wsparcia urządzeń i  elementów 
systemu teleinformatycznego służącego do poboru opłaty elektronicznej oraz kontroli p rawidłowości uiszczenia tej opłaty,  
może być realizowane przez podmiot, o  którym mowa w  art. 3 ust. 1 pkt 1–3a ustawy z  dnia 29  stycznia 2004  r. – Prawo 
zamówień publicznych, zwany dalej „Podmiotem Wyznaczonym”.  
                                                           
11) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  1 lit. b  tiret pierwsze  ustawy, o  której mowa w  odnośniku 10. 
12) Dodany przez art.  1 pkt 1 lit. b  tiret drugie  ustawy, o  której mowa w  odnośniku 10. 
13) Przez art.  1 pkt  1 lit. c  ustawy, o  której mowa w  odnośniku  10. 
14) W brzmieniu ustalonym przez ar t. 1 pkt  1 lit. d ustawy, o  której mowa w  odnośniku 10; w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie 
zmiany, o której mowa w odnośniku 15. 
15) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  6 pkt  1 lit. a ustawy  z dnia 11  września 2019  r. – Przepisy wprowadzające ustawę ‒ Prawo z a-
mówień publicznych (Dz.  U. poz.  2020) , która wejdzie  w życie z  dniem 1 stycznia  2021 r. 
16) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 1 lit. e ustawy, o  której mowa w  odnośniku 10. 
17) Dodany przez art.  1 pkt  1 lit. f ustawy, o  której mowa w  odnośniku 10; w tym brzmieniu obowiązu je do wejścia w życie zmiany, o  któ-
rej mowa w odnośniku 18. 
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 470 
 
1k.18) Świadczenie usług z  zakresu projektowa nia, budowy, rozwoju, wdrożenia lub wsparcia urządzeń i  elemen -
tów systemu teleinformatycznego służącego do poboru opłaty elektronicznej oraz kontroli prawidłowości uiszczenia tej 
opłaty,  może być realizowane przez podmiot, o  którym mowa w  art. 4 ustawy z  dnia 11  września 2019  r. – Prawo z a-
mówień publicznych, zwany dalej „Podmiotem Wyznaczonym”.  
1l.19) Podmiot Wyznaczony posiada przygotowanie techniczne oraz doświadczenie w  zakresie projektowania, bud o-
wy, rozwoju, wdrażania lub utrzymania technologii teleinf ormatycznych.  
1m.19) Usługi, o  których mowa w  ust. 1k, Podmiot Wyznaczony wykonuje na rzecz Skarbu Państwa reprezentowan e-
go przez Głównego Inspektora Transportu D rogowego.  
1n.19) Minister właściwy do spraw transportu może, w  drodze rozporządzenia, wyznaczyć Podmiot Wyznaczony oraz 
określić zakres realizowanych przez niego usług, uwzględniając kryteria, o  których mowa w  ust. 1l, a  także mając na 
względzie interes Skarbu Państwa oraz zapewnienie możliwości wykorzystania systemu tele informatycznego stosowanego 
w elektronicznym systemie poboru opłaty elektronicznej do udostępniania danych osobowych w  sposób określony 
w art. 55b ust.  3 ustawy z  dnia 6  września 2001  r. o transporcie drogowym  (Dz. U. z 2019  r. poz.  2140 ). 
1o.19) W przypadku gdy Podmiot Wyznaczony jest nadzorowany albo podlega ministrowi innemu niż minister właś -
ciwy do spraw transportu, rozporządzenie, o  którym mowa w  ust. 1n, wydaje się w  porozumieniu z  właściwym ministrem.  
1p.19) Podmiot Wyznaczony jest obowiązany osobiście wykonać kluczowe części usług, o  których mowa w  ust. 1k. 
1r.19) Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiera z  Podmiotem Wyznaczonym umowę, zwaną dalej „umową 
o świadczenie usług”, która określa w  szczególności:  
1) szczegółowy przedmiot i  zakres czynności realizowanych przez Podmiot Wyznaczony, z  uwzględnieni em przepisów 
wydanych na podstawie ust.  1n; 
2) harmonogram przygotowania lub wykonania czynności przez Podmiot Wyznaczony;  
3) termin wykonania czynności;  
4) obowiązki Podmiotu Wyznaczonego;  
5) wysokość i  zasady wypłaty wynagrodzenia na rzecz Podmiotu Wyzna czonego;  
6) tryb kontroli wykonania czynności przez Podmiot Wyznaczony;  
7) skutki nienależytego wykonania i  niewykonania umowy.  
1s.19) Umowę o  świadczenie usług f inansuje się ze środków Krajowego Funduszu Drogowego na zasadach określ o-
nych w  ustawie z  dnia 27  października 1994  r. o autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym.  
1t.19) Wynagrodzenie, o  którym mowa w  ust. 1r pkt 5, obejmuje uzasadnione koszty lub rozsądny zysk Podmiotu Wy-
znaczonego.  
2. Opłata elektroniczna stanowi przychód Krajowego Funduszu Drogowego.  
3. (uchylony)  
Art. 13hba.20) 1. W  związku z poborem opłaty elektronicznej  podmiot pobierający tę opłatę wykonuje obowiązek, 
o którym mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do osoby, której dane 
dotyczą, chyba że posiada ona te informacje, a  ich zakr es lub treść nie uległy zmianie, oraz za pośrednictwem strony 
internetowej zawierającej informacje dotyczące poboru opłaty elektronicznej.  
2. Wystąpienie z  żądaniem, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na obowiązek 
wniesienia  opłaty elektronicznej.  
Art. 13hc.  1. Uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w  systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z  art. 13i. 
2. Podmioty pobierające opłaty elektroniczne z  wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat mogą 
umożliwić  użytkownikom dróg krajowych uiszczanie tych opłat bez konieczności instalacji urządzenia, o  którym mowa 
w art. 13i ust. 3. 
                                                           
18) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  6 pkt 1 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 15. 
19) Dodany prze z art.  1 pkt 1 lit. f ustawy, o  której mowa w  odnośniku 10. 
20) Dodany przez art.  12 pkt 5 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 470 
 
Art. 13hd.  (uchylony)  
Art. 13he.21) Główny Inspektor Transportu Drogowego może wykorzystywać system teleinformatyczny stosowany 
w elektronicznym systemie poboru opłaty elektronicznej w  celu udostępniania danych osobowych w  sposób okreś lony 
w art. 55b ust.  3 ustawy z  dnia 6  września 2001  r. o transporcie drogowym.  
Art. 13i. 1. Wprowadzane po dniu 1  stycznia 2007  r. systemy elektronicznego poboru opłat, o  których mowa w  art. 13 
ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłaty za przejazd autostradą, o  których mowa w  ustawie z  dnia 27  października 1994  r. 
o autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym, powinny wy korzystywać co na jmniej jedną z następuj ą-
cych technologii:  
1) lokalizację satelitarną;  
2) system łączności ruchomej opartej na standardzie GSM -GPRS, zgodny z  normami państw członkowskich Unii Euro -
pejskiej wdrażających normę GSM TS 03.60/23.060;  
3) system radiowy do obsług i transportu i  ruchu drogowego pracujący w  paśmie częstotliwości 5,8  GHz.  
1a. Uiszczanie opłat za pomocą systemu elektronicznego poboru opłat, o  którym mowa w  ust. 1, może  następować 
z wykorzystaniem usługi EETS.  
1b. Uiszczanie opłat z  wykorzystaniem usług i EETS nie ma wpływu na wysokość tych opłat.  
2. Podmioty pobierające opłaty z  wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat, o  których  mowa w  ust. 1, 
są obowiązane umożliwiać świadczenie usługi EETS.  
3. Podmioty pobierające opłaty z  wykorzystaniem s ystemów elektronicznego poboru opłat powinny oferować urz ą-
dzenia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w  pojazdach samochodowych w  rozumieniu  art. 2 pkt 33 ustawy  
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
4. (uchylony)  
4a. Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w  urządzenie, o  którym mowa w  ust. 3 lub w art. 16l ust. 1, 
jest obowiązany do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o  kategorii pojazdu,  o której mowa w  art. 13ha  
ust. 3, lub o  liczbie osi pojazdu – w przypadku, o którym mowa w  art. 13ha  ust. 7 pkt 1. 
4b. Właściciel pojazdu samochodowego oraz jego posiadacz są obowiązani do używania urządzenia,  o którym mowa 
w ust. 3 lub w art. 16l ust. 1, zgodnie z  jego przeznaczeniem.  
5. Urządzenia, o  których mowa w  ust. 3, mogą  być również wykorzystywane do innych celów w  transporcie drog o-
wym, pod warunkiem że nie prowadzi to do dodatkowych obciążeń użytkowników lub stworzenia dyskryminacji między 
nimi. Urządzenia mogą być połączone z  zainstalowanym w  pojeździe samochodowym tach ografem . 
6. (uchylony)  
Art. 13j. Przepisów  art. 13i nie stosuje się do:  
1) systemów opłat, których poboru nie dokonuje się środkami elektronicznymi;  
2) systemów elektronicznych opłat, które nie wymagają instalowania w  pojazdach samochodowych urządzeń na p o-
trzeby poboru opłat;  
3) systemów opłat wprowadzanych na drogach powiatowych i  gminnych, w  odniesieniu do których koszty dostosow a-
nia do wymagań wymienionych w  art. 13i są niewspółmiernie wysokie do korzyści.  
Art. 13k. 1. Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o  którym mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3, wy-
mierza się karę pieniężną w  wysokości:  
1) 500 zł – w przypadku zespołu pojazdów o  łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5  tony złożonego 
z samochodu osobowego o  dopuszczalnej masie c ałkowitej nieprzekraczającej 3,5  tony oraz przyczepy;  
2) 1500  zł – w pozostałych przypadkach.  
2. Za naruszenie obowiązku, o  którym mowa w  art. 13i: 
1) ust. 4a,  
2) ust. 4b, jeśli skutkuje ono uiszczeniem opłaty w  niepełnej wysokości  
– wymierza się karę pien iężną.  
                                                           
21) Dodany przez art.  1 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 10. 
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 470 
 
3. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 2, wymierza się w  wysokości:  
1) 250 zł – w przypadku zespołu pojazdów o  łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5  tony złożonego 
z samochodu osobowego o  dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczając ej 3,5  tony oraz przyczepy;  
2) 750 zł – w pozostałych przypadkach.  
4. Kary pieniężne, o  których mowa w  ust. 1 oraz ust.  2 pkt 2, wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, 
o którym mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego 
z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego 
przeniesiono posiadanie tego pojazdu.  
5. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 2 pkt  1, wymierza się  kierującemu pojazdem samochodowym, o  którym mowa  
w art. 13 ust. 1 pkt 3. 
6. Na podmiot, o  którym mowa w:  
1) ust. 4, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia, o  których mowa 
w ust. 1 lub ust.  2 pkt 2, dotyczące da nego pojazdu samochodowego,  
2) ust. 5, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za naruszenie, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 1 
– stwierdzone w  trakcie jednej doby.  
7. Za dobę, w  rozumieniu  ust. 6, uznaje się okres od godziny 000 do godziny 2400 w danym dniu.  
8. Kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, nie nakłada się jeśli naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronic z-
nej, o  którym mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3, jest wynikiem naruszenia przez kierującego pojazdem samochodowym ob o-
wiązku, o  którym mowa w  art. 13i ust. 4a. 
9. Kary pieniężne, o  których mowa w  ust. 1 i 2, nakłada się w  drodze decyzji administracyjnej.  
Art. 13l. 1. Do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w  tym kontroli używanego w  pojeździe 
urządzenia,  o którym mowa w  art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o  którym mowa w  art. 16l ust. 1, 
a także nałożenia i  pobierania kar pieniężnych, o  których mowa w  art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu  
Drogowego.  
2. Minister właściwy do sp raw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb, sposób i  zakres kontroli, 
o której mowa w  ust. 1, uwzględniając technologię wykorzystaną w  systemie elektronicznego poboru opłat elektronicznych.  
Art. 13m.  1. Kary pieniężne, o których mowa  w art. 13k ust. 1 i 2, są przekazywane na wyodrębniony rachunek ba n-
kowy Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 21 dni od dnia, w którym decyzja w sprawie nałożenia 
kary stała się ostateczna.  Koszty związane z  uiszczeniem kary pokrywa obowiąza ny podmiot.  
2. W przypadku gdy zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej, o  której mowa  
w art. 13k ust. 1 lub 2, na zagraniczny podmiot mający siedzibę albo miejsce zamieszkania w  państwie, z  którym  Rzecz -
pospolita Polska nie  jest związana umową lub porozumieniem o  współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności  bądź 
możliwość egzekucji należności nie wynika wprost z  przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego  państwa, osoba 
przeprowadzająca kontrolę pobiera kaucję w  wysokoś ci odpowiadającej przewidywanej karze  pieniężnej.  
3. Kaucję pobiera się w  formie:  
1) gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania,  
2) bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej, przy czym koszty związane z  autoryzacją transakcji i  przekazem środ-
ków ponosi obowiązany podmiot, lub  
3) przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne w  sprawie 
o nałożenie kary pieniężnej, o  której mowa w  art. 13k ust. 1 lub 2, przy czym koszty przelewu ponosi obowiązany 
podmiot.  
4. Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o  którym mowa w  ust. 3 pkt 3. 
5. Organ prowadzący postępowanie administracyjne w  sprawie o  nałożenie kary pieniężnej, o  której mowa w  art. 13k 
ust. 1 lub 2, przekazuje kaucję:  
1) na rachunek bankowy, o  którym mowa w  ust. 1 – w terminie 7  dni od dnia, w  którym decyzja o  nałożeniu kary stała 
się ostateczna;  
2) na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił – w terminie 7  dni od dnia doręczenia decyzji o  uchyleniu lub 
stwierdzeniu nie ważności decyzji o  nałożeniu kary pieniężnej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 470 
 
6. W przypadku gdy wysokość nałożonej kary pieniężnej, o  której mowa w  art. 13k ust.  1 lub 2, jest mniejsza od wyso -
kości  pobranej kaucji, do powstałej różnicy stosuje się odpowiednio przepis  ust. 5 pkt 2. 
7. Jeśli w  sytuacji, o  której mowa w  ust. 2, nie pobrano kaucji, osoba przeprowadzająca kontrolę kieruje lub usuwa 
pojazd, na koszt podmiotu obowiązanego, na najbliższy parking strzeżony, o  którym mowa w  art. 130a  ust. 5c ustawy 
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
8. W zakresie postępowania w  związku z  usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy  art. 130a ustawy 
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
9. Zwrot pojazdu z  parkingu następuje po przekazaniu kaucji przez podmiot , o którym mowa w  ust. 2, na zasadach 
określonych w  ust. 3. 
10. Jeżeli kara pieniężna, o  której mowa w  art. 13k ust. 1 lub 2, nie zostanie uiszczona lub pojazd nie zostanie  
odebrany z  parkingu w  ciągu 30  dni od dnia, w  którym decyzja w  sprawie nałożenia k ary stała się ostateczna, stosuje się 
odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6  ustawy  z dnia 17  czerwca 1966  r. o postępowaniu egzekucyjnym w  admini -
stracji ( Dz. U. z 2019 r. poz.  1438 , z późn. zm.22)) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z  ruchomości.  
Art. 13n. Nie wszczyna się postępowania w  sprawie nałożenia kar pieniężnych, o  których mowa w  art. 13k ust. 1 i 2, 
jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynęło 6  miesięcy.  
Art. 13o. 1. W pasie drogowym dróg, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt  1, Główny Inspektor Transportu Drogow e-
go w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 13hb ust. 1 i art. 13l ust. 1, a także art. 37a ust. 1a pkt  1 ustawy 
z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.  U. z 2020 r. poz. 7 2 
i 278), może instalować stacjonarne i przenośne urządzenia służące do poboru lub kontroli prawidłowości uiszczenia 
opłaty ele ktronicznej oraz poboru opłaty za przejazd autostradą, wraz z fundamentami, konstrukcjami wsporczymi oraz 
przynależn ymi elementami wyposażenia.  
2. Instalacja urządzeń, o których mowa w ust. 1, odbywa się w sposób niepowodujący zagrożeń dla bezpieczeństwa 
użytkowników drogi, po uzgodnieniu z zarządcą drogi warunków, jakie należy spełnić w tym zakresie. Uzgodnienie  na-
stępuje w terminie nie dłuższym niż 30 dni, licząc od dnia przekazania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego  
propozycji tych lokalizacji urządzeń.  
3. Przepisów art. 40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego przez Głównego Inspekto ra Transportu Dro-
gowego na cele związane z realizacją zadań, o których mowa w art. 13hb ust. 1 i art. 13l ust. 1, a także art. 37a ust. 1a pkt  1 
ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.  
4. Zarząd dro gi użycza Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego grunty w pasie drogowym na cele związane 
z instalacją urządzeń, o których mowa w ust. 1. Przepisów art. 43 ust. 2 pkt 3 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 
1997 r. o gospodarce nieruchomościami (D z. U. z 20 20 r. poz. 65 i 284 ) nie stosuje się.  
Art. 14. (uchylony)  
Art. 15. (uchylony)  
Art. 16. 1. Budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora 
tego przedsięwzięcia.  
2. Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o  których mowa w  ust. 1, określa umowa między zarządcą 
drogi a  inwestorem inwestycji niedrogowej.  
3. W przypadku, w  którym inwestycją niedrogową jest kanał technologiczny, umowa, o  której mowa w  ust. 2, może  
przewidywać przekazanie zarządc y drogi kanału technologicznego, na warunkach uzgodnionych w  umowie,  z możli -
wością ustanowienia na rzecz przekazującego inwestora prawa do korzystania z  części kanału. W  takim przypadku  do 
ustanowi enia prawa na rzecz przekazującego inwestora postanowień  art. 39 ust. 7–7ac i  7f–7k nie stosuje się.  
4. Przekazywany kanał technologiczny, o  którym mowa w  ust. 3, powinien odpowiadać warunkom technicznym okreś -
lonym  w odrębnych przepisach, jak również warunkom określonym w  decyzji, o  której mowa w  art. 39 ust. 3. 
Rozdział 1a  
(uchylony)  
                                                           
22) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1495, 1501, 1553, 1579, 1655, 1798, 19 01 
i 2070 oraz z 20 20 r. poz.  288. 
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 470 
 
Rozdział 1b  
Usługa EETS  
Art. 16e. 1. Usługę EETS może świadczyć dostawca EETS mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej  Polskiej, 
wpisany do rejestru dostawców EETS, zwanego dalej „rejestrem EETS ”, po zawarciu w  formie pisem nej umów dotycz ą-
cych świadczenia usługi EETS z:  
1) podmiotem pobierającym opłatę, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2; 
2) użytkownikiem EETS.  
2. Warunkami świadczenia usługi EETS są:  
1) posiadanie certyfikatu zgodności z  normą przenoszącą normę EN ISO 9001  lub jego odpowiednika;  
2) posiadanie umożliwiających świadczenie usługi EETS: wyposażenia technicznego oraz składników interoperacyjności,  
o których mowa w  art. 16x ust. 1, dla których wystawiono deklaracje WE zgodności lub przydatności  do stosowania, 
potwier dzające ich zgodność z  przepisami decyzji Komisji 2009/750/WE z  dnia 6  października  2009  r. w sprawie  
definicji europejskiej usługi opłaty elektronicznej oraz jej elementów technicznych (Dz.  Urz. UE  L 268 z  13.10.2009,  
str. 11), zwanej dalej „decyzją 2009 /750/WE ”, o których mowa w  załączniku IV do tej  decyzji;  
3) znajdowanie się w  sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i  prowadzenie działalności w  zakresie świadczenia  
usługi EETS dostosowanej do rozmiaru przewidzianej działalności;  
4) posiadanie planu zarządzania ryzykiem związanym ze świadczeniem usługi EETS;  
5) pełnienie funkcji członków zarządu oraz funkcji członków rady nadzorczej przez osoby, które nie zostały prawo -
mocnie  skazane za przestępstwo popełnione w  celu osiągnięcia korzyści majątkowych l ub przestępstwo  przeciwko 
wiarygodności dokumentów.  
3. Plan zarządzania ryzykiem, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 4, zawiera w  szczególności procedury:  
1) monitorowania sposobu świadczenia usługi EETS;  
2) na wypadek problemów natury technicznej zakłócających funkcjonowanie usługi EETS.  
4. Plan zarządzania ryzykiem, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 4, co najmniej raz na dwa lata jest poddawany ocenie  nie-
zależnego audytora, która obejmuje także wnioski z  jej przeprowadzenia.  
5. Plan zarządzania ryzykiem, o  którym mowa  w ust. 2 pkt  4, oraz ocena niezależnego audytora, o  której mowa w  ust. 4, 
są sporządzane i  dokonywane na zlecenie i  koszt przedsiębiorcy.  
Art. 16f. 1. Organem prowadzącym rejestr EETS jest minister właściwy do spraw transportu.  
2. Rejestr EETS jest udostę pniany w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego  
ministra właściwego do spraw transportu.  
3. Wpisu do rejestru EETS dokonuje się na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane:  
1) firmę, siedzibę i  adres wniosko dawcy;  
2) formę organizacyjno -prawną wnioskodawcy;  
3) imiona i  nazwiska osób pełniących funkcje członków zarządu i  członków rady nadzorczej.  
4. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 3, załącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o  których mowa  
w art. 16e ust. 2. 
5. Sytuację finansową, o  której mowa w  art. 16e ust. 2 pkt 3, potwierdza się na podstawie:  
1) zaświadczenia banku, w  którym jest prowadzony podstawowy rachunek bieżący przedsiębiorcy, określającego  wiel-
kość posiadanych środków finansowych oraz zdolność kredytową i  płatniczą;  
2) zaświadczenia właściwego urzędu w  każdym państwie, w  którym jest prowadzona działalność, stwierdzającego,  że 
przedsiębiorca nie zalega z  uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenia społeczne lub  zdrowotne lub 
dokumentu potwierdzającego uzyskanie przewidzianego prawem zwolnienia, odroczenia, rozłożenia  na raty zaleg -
łych płatności lub wstrzymania w  całości wykonania decyzji właściwego organu;  
3) zatwierdzonego sprawozdania finansowego za poprzedni rok obrotowy, jeżeli przedsiębiorca jest obowiązany  do 
jego sporządzenia na podstawie przepisów o  rachunkowości lub innych przepisów szczególnych, a  także   sprawozda -
nia z badania , jeżeli obowiązek badania sprawozdania finansowego wynika z  przepisów  o rachunkowości lub innych 
przepisów szczególnych – w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność  gospodarczą w  roku obrotowym 
poprzedzającym rok złożenia wniosku;  
4) oświadczenia zapewniającego, że w  stosunku do przedsiębiorcy nie zgłoszono wniosku o  ogłoszenie upadłości lub nie  
znajduje się on w  stanie likwidacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 470 
 
6. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 3, załącza się oświadczenie następującej treści:  
„Oświadczam, że:  
1) informacje zawarte we wniosku o  wpis do rejestru dostawców EETS są zgodne z  prawdą;  
2) znane mi są i  spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie świadczenia usługi EETS  
określone w  ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych. ”. 
Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywyc h zeznań. Składający oświadczenie  
jest obowiązany do zawarcia w  nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej  za złożenie 
fałszywego oświadczenia. ”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o  odpowiedzialności karnej za składanie  fałszywych 
zeznań.  
7. Oświadczenie, o  którym mowa w  ust. 6, zawiera również następujące dane:  
1) firmę, siedzibę i  adres przedsiębiorcy;  
2) miejsce i  datę złożenia oświadczenia;  
3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze ws kazaniem imienia i  nazwiska oraz pełnionej  
funkcji.  
8. W rejestrze EETS umieszcza się dane, o  których mowa w  ust. 3, wnioski z  oceny, o  których mowa w  art. 16e ust.  4, 
a także informację o  zawieszeniu świadczenia usługi EETS.  
9. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 3, i załączane dokumenty, o  których mowa w  ust. 4–6, sporządza się  w języku 
polskim albo wnioskodawca zleca ich tłumaczenie na język polski. Tłumaczenie sporządza tłumacz  przysięgły lub właś -
ciwy konsul Rzeczypospolitej Polskiej.  
10. W przypadku gdy wn iosek o  wpis do rejestru EETS nie zawiera danych, o  których mowa w  ust. 3, lub nie  dołą-
czono do niego dokumentów, o  których mowa w  ust. 4–6, minister właściwy do spraw transportu wzywa niezwłocznie  
wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, w  terminie nie króts zym niż 14  dni. 
11. Wpis do rejestru EETS albo odmowa dokonania tego wpisu następuje w  terminie 2  miesięcy od daty  otrzymania 
wniosku lub jego uzupełnienia.  
12. Wpis albo odmowa wpisu do rejestru EETS następuje w  drodze decyzji administracyjnej. Wpisu do rejestru  
odmawia się w  przypadku nieprzedłożenia dokumentów potwierdzających spełnienie warunków, o  których mowa  
w art. 16e ust. 2, lub oświadczenia, o  którym mowa w  ust. 6. 
13. Minister właściwy do spraw transportu wysyła zawiadomienie o  wszczęciu postępo wania w  sprawie wpisu,   
odmowy wpisu, wykreślenia z  rejestru EETS oraz decyzje w  tych sprawach przedsiębiorcy albo dostawcy EETS oraz   
zawiadamia o  wszczęciu postępowań oraz wydaniu decyzji podmioty pobierające opłaty, o  których mowa w  art. 13i ust. 2, 
w drodze obwieszczeń, na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu.  
14. Uprawnienia dostawcy EETS wynikające z  decyzji o  wpisie do rejestru EETS nie przechodzą na podmioty   
powstałe w  wyniku jego podziału albo łączenia się z  innymi podmiotami.  
Art. 16g. 1. Minister właściwy do spraw transportu wykreśla, w  drodze decyzji administracyjnej, dostawcę  EETS 
z rejestru EETS:  
1) na jego wniosek;  
2) z urzędu w  przypadku stwierdzenia:  
a) zaprzestania świadczenia przez dostawcę EETS usługi EETS przez okres co najmniej 12 miesięcy,  
b) niespełniania przez dostawcę EETS warunków, o  których mowa w  art. 16e ust. 2, 
c) niezłożenia co najmniej jednego z  oświadczeń, o  których mowa w  art. 16i ust. 1 pkt 7, pomimo upływu  terminu, 
o którym mowa w  art. 16i ust. 1 pkt 7, i wezwania do ich złożenia.  
2. Minister właściwy do spraw transportu może wykreślić dostawcę EETS z  rejestru EETS w  przypadku niespełni e-
nia przez niego obowiązku, o  którym mowa w  art. 4 ust. 1 decyzji 2009/750/WE.  
3. Podejmując decyzję o  wykreśleniu dostawcy EETS z  rejestru EETS, w  przypadku, o  którym mowa w  ust. 2, minister  
właściwy do spraw transportu bierze pod uwagę:  
1) liczbę umów dotyczących świadczenia usługi EETS zawartych przez dostawcę EETS z  podmiotami pobierającymi  
opłaty na wszystkich obszarach EETS oraz  
2) stosunek długości sieci dróg, co do której dostawca EETS zawarł umowy o  świadczenie usługi EETS  z podmiotami 
pobierającymi opłaty na obszarach EETS, do długości sieci dróg na wszystkich obszarach EETS.  
4. Minister właściwy do spraw transportu informuje podmioty prowadzące odpowiednie rejestry w  innych niż  
Rzec zpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej o  wpisaniu dostawcy EETS do rejestru EETS  oraz 
o jego wykreśleniu z  tego rejestru.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 470 
 
Art. 16h. Usługę EETS na terytorium Rzeczypospolitej Po lskiej może także świadczyć dostawca EETS mający   
siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej wpisany do  odpo-
wiedniego rejestru prowadzonego w  państwie jego siedziby, po zawarciu w  formie pisemnej umów dotyczących  świad-
czenia usługi EETS z:  
1) podmiotem pobierającym opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2; 
2) użytkownikiem EETS.  
Art. 16i. 1. Dostawca EETS jest obowiązany:  
1) w ramach świadczenia usługi EETS uiszczać opłaty, o  których mowa w  art. 13 ust.  1 pkt  3 i ust. 2, oraz opłatę  za prze-
jazd autostradą, naliczane za pomocą urządzenia, o  którym mowa w  art. 16l ust. 1; 
2)23) niezwłocznie informować podmiot pobierający opłaty, z  którym zawarł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust.  1 pkt 1 
albo art.  16h pkt  1, o danych, w  tym danych osobowych użytkownika EETS, koniecznych do realizacji tej umowy, 
w tym dostarczonych użytkownikom EETS urządzeniach, o  których mowa w  art. 16l ust.  1, oraz przypisaniu tych 
urządzeń do pojazdu samochodowego i  użytkownika EETS;  
3) monitorować sposób świadczenia usługi EETS zgodnie z  procedurami określonymi w  planie zarządzania ryzykiem,  
o którym mowa w  art. 16e ust. 2 pkt 4; 
4)24) współpracować z  podmiotem uprawnionym do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o  którym 
mowa w  art. 13l ust.  1, w  tym przekazywać temu podmiotowi dane osobowe użytkowników EETS naruszających 
obowiązki, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3, art.  13i ust.  4a lub 4b, na zasadach określonych w  umowie, 
o której mowa w  art. 16e ust.  1 pkt 1 alb o art.  16h pkt  1; 
5) udostępniać na swojej stronie internetowej informację o  obsługiwanych obszarach EETS oraz warunkach zawierania  
umów o  świadczenie usługi EETS z  użytkownikami EETS;  
6) niezwłocznie informować ministra właściwego do spraw transportu o  zmianach dotyczących go danych  i informacji 
zawartych w  rejestrze EETS;  
7) corocznie, w  terminie do dnia 30  czerwca, składać ministrowi właściwemu do spraw transportu dokumenty, o  których  
mowa w  art. 16f ust. 4 i 5, oraz oświadczenie o  zakresie prowadzonej działalności dotyczącej świadczenia  usługi 
EETS za rok poprzedni, zawierające informację o  obsługiwanych obszarach EETS, a  także  oświadczenie, że spełnia 
wymogi, o  których mowa w  art. 16e ust. 2 – w przypadku dostawcy EETS wpisanego  do rejestru EETS;  
8) niezwłocznie przekazywać ministrowi właściwemu do spraw transportu wnioski z  oceny planu zarządzania  ryzy-
kiem, o  których mowa w  art. 16e ust. 4 – w przypadku dostawcy EETS wpisanego do rejestru EETS;  
9) niezwłocznie, nie później niż w  terminie 3  dni od dnia zawieszenia albo zakończenia świadczenia usługi EETS,  zgło-
sić ministrowi właściwemu do spraw transportu fakt zawieszenia albo zakończenia świadczenia usługi  EETS – 
w przypadku dostawcy EETS wpisanego do rejestru EETS.  
2. Oświadczenia, o  których mowa w ust. 1 pkt  7, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałsz y-
wych zeznań, zamieszczając w  nich klauzulę, o  której mowa w  art. 16f ust.  6, oraz dane, o  których mowa w  art. 16f ust.  7. 
Art. 16j. 1. Dostawca EETS uiszcza opłaty, o  któryc h mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłatę za przejazd  
autostradą, podmiotowi pobierającemu opłaty, z  którym zawarł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h 
pkt 1, nie rzadziej niż raz na 2  tygodnie, chyba że umowa ta stanowi inaczej. W  przypadku gdy opłata  stanowi przychód 
Krajowego Funduszu Drogowego niedopuszczalne jest określenie w  umowie terminu uiszczania  opłat dłuższego niż 
2 tygodnie.  
2. Dostawca EETS nie może dokonywać potrącenia z  opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz  opła-
ty za przejazd autostradą, oraz podejmować innych czynności skutkujących zmniejszeniem wysokości opłaty  należnej 
podmiotowi pobierającemu opłaty.  
3. W przypadku nieterminowego uiszczania opłat przez dostawcę EETS podmiotowi pobie rającemu opłaty  należą się 
odsetki ustawowe za opóźnienie.  
  
                                                           
23) W brzmieniu ustalonym przez art.  12 pkt 6 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 3. 
24) W brzmieniu ustalonym przez art.  12 pkt 6 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 470 
 
4. W przypadku gdy opłaty, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłata za przejazd autostradą,  stano-
wią przychód Krajowego Funduszu Drogowego albo jednostek samorządu terytorialne go, obowiązek ich uiszczenia  przez 
dostawcę EETS podmiotowi pobierającemu opłaty podlega egzekucji w  trybie przepisów ustawy z  dnia 17 czerwca 
1966  r. o postępowaniu egzekucyjnym w  administracji. Przepis stosuje się w  przypadku niemożności  ściągnięcia należn o-
ści po dmiotu pobierającego opłaty z  zabezpieczenia, o  którym mowa w  art. 16k ust. 1. 
Art. 16k. 1. Dostawca EETS jest obowiązany ustanowić zabezpieczenie należności z  tytułu opłat, o  których  mowa 
w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejaz d autostradą, a  także odsetek, o  których mowa w  art. 16j ust. 3. 
2. Zabezpieczenie ustanawia się, tak aby umożliwiało podmiotowi pobierającemu opłaty, o  którym mowa  w art. 13i 
ust. 2, bezwarunkowe, natychmiastowe, pełne i  nieodwołalne ściągnięcie należnej opłaty wraz z  odsetkami.  
3. Zabezpieczenie może być ustanawiane według wyboru podmiotu pobierającego opłaty w  jednej lub w  kilku  nastę-
pujących formach:  
1) pieniężnej, wpłaconej przelewem na rachunek bankowy wskazany przez podmiot pobierający opłaty;  
2) gwarancji bankowej;  
3) gwarancji ubezpieczeniowej;  
4) poręczenia udzielonego przez podmiot, którego zdolność do spłaty zobowiązań w  roku kalendarzowym,  w którym 
przypada data udzielenia poręczenia, została oceniona na poziomie:  
a) co najmniej BBB + albo Baa 1  przyznawanym przez agencje ratingowe określone w  przepisach wydanych  na 
podstawie  art. 2c ust. 3 ustawy  z dnia 8  maja 1997  r. o poręczeniach i  gwarancjach udzielanych przez  Skarb 
Państwa oraz niektóre osoby prawne ( Dz. U. z 2020 r. poz.  122) albo  
b) odpowiadającym co najmniej poziomowi BBB + albo Baa 1  przyznawanym przez agencje ratingowe  o między -
narodowej renomie;  
5) innego równoważnego instrumentu finansowego.  
4. Zabezpieczenie jest ustanawiane na okres nie krótszy niż rok, w  kwocie obliczonej w  sposób określony  w infor -
macji o  obszarze EETS, o  której mowa w  art. 16o pkt 3 lit. c. 
Art. 16l. 1. W  ramach świadczenia usługi EETS dostawca EETS dostarcza użytkownikowi EETS urządzenie na   
potrzeby pobierania opłat, które jest interoperacyjne i  zdolne do k omunikowania się między systemami elektronicznego  
poboru opłat używanymi na obszarach EETS, oraz przedstawia dokument potwierdzający spełnienie przez to  urządzenie 
wymagań technicznych określonych w  decyzji 2009/750/WE.  
2. Dostawca EETS wprowadza do składników interoperacyjności, o  których mowa w  art. 16x ust. 1, w tym urządz e-
nia, o  którym mowa w  ust. 1, i przechowuje w  nich dane pojazdu, na podstawie których jest naliczana opłata,  z zastrzeże -
niem  art. 13i ust. 4a. Dane pojazdu ustala się na podstawi e przedłożonego przez użytkownika EETS  dokumentu.  
3. Dostawca EETS zapewnia serwis urządzenia, o  którym mowa w  ust. 1. 
4. Dostawca EETS prowadzi wykaz przeznaczonych do zablokowania urządzeń, o  których mowa w  ust. 1, który  nie-
zwłocznie przekazuje podmiotowi pobierającemu opłaty, z  którym zawarł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 
albo art.  16h pkt 1. 
5. Dostawca EETS niezwłocznie informuje użytkownika EETS o  przekazaniu podmiotowi pobierającemu opłaty   
wykazu, o  którym mowa w  ust. 4, w którym umieszczono urządzenie wydane temu użytkownikowi.  
6. Podmiot pobierający opłaty niezwłocznie blokuje urządzenie na podstawie wykazu, o  którym mowa w  ust. 4. 
7. Dostawca EETS nie uiszcza opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą,  
naliczanych za pomocą urządzenia umieszczonego w  wykazie, o  którym mowa w  ust. 4, od chwili dostarczenia  tego w y-
kazu podmiotowi pobierającemu opłaty.  
8. Wykaz, o  którym mowa w  ust. 4, jest przekazywany na zasadach określonych w  umow ie, o której mowa w  art. 16e 
ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1. 
Art. 16m.  Dostawca EETS za udostępnienie usługi EETS może pobierać wynagrodzenie od użytkowników  EETS na 
zasadach określonych w  umowie, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 2 albo art.  16h pkt 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 470 
 
Art. 16n. 1. W  ramach korzystania z  usługi EETS użytkownik EETS jest obowiązany uiszczać dostawcy EETS  kwo-
tę odpowiadającą opłacie, o  której mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłacie za przejazd autostradą, naliczonej  za 
pomocą urządzenia, o  którym mowa w  art. 16l ust. 1. 
2. Niewypełnienie obowiązku, o  którym mowa w  ust. 1, nie ma wpływu na konieczność wypełnienia nałożonego  na 
dostawcę EETS obowiązku, o  którym mowa w  art. 16i ust. 1 pkt 1, wobec podmiotu pobierającego opłaty,  z którym z a-
warł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1. 
3. Uiszczanie kwoty, o  której mowa w  ust. 1, dostawcy EETS przez użytkownika EETS wyklucza możliwość  doch o-
dzenia opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd  autostradą, od użytkownika  EETS przez 
podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2. 
4. Dostawca EETS, dokonując rozliczenia użytkownika EETS, wyodrębnia kwotę, o  której mowa w  ust. 1, i kwotę 
wynagrodzenia za usługę EETS oraz wskazuje termi n ich zapłaty.  
5. Rozliczenie powinno zawierać informacje określające czas i  miejsce naliczenia opłat, o  których mowa  w art. 13 
ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą, a  także zestawienie składników tego rozliczenia, chyba  że użytko w-
nik E ETS zdecyduje inaczej.  
Art. 16o. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, jest obowiązany:  
1) zapewnić niedyskryminacyjne warunki zawierania umów dotyczących świadczenia usługi EETS z  dostawcami  
EETS;  
2) dopuszczać na sieci dróg, na której pobiera opłaty, użytkowanie urządzeń, o  których mowa w  art. 16l ust. 1, pod  
warunkiem zawarcia umowy, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1; 
3) zamieszczać na swojej stronie internetowej:  
a) wykaz dostawców EETS, z  którymi zawar ł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1, 
b) informację o  sieci dróg, na której pobiera opłaty, kategoriach pojazdów podlegających opłacie  i odpowiada -
jących im stawkach opłat oraz technologii poboru opłat,  
c) informację o  obszarz e EETS spełniającą wymogi określone w  załączniku I  do decyzji 2009/750/WE,  
d) informację o  planowanej zmianie danych dotyczących obszaru EETS obejmujących w  szczególności:  
– wysokość stawek opłat,  
– kategorie i  rodzaje pojazdów podlegających opłacie,  
– technologię poboru opłat,  
– sieć dróg, na których pobierana jest opłata;  
4) niezwłocznie informować ministra właściwego do spraw transportu o  danych i  informacjach, o  których mowa w  pkt 3 
lit. a–c; 
5) niezwłocznie informować ministra właściwego do spraw transportu o  zmianach danych i  informacji, o  których  mowa 
w pkt 3 lit. d; 
6) umożliwić stosowanie interfejsów, o  których mowa w  załączniku II do decyzji 2009/750/WE;  
7) podejmować działania umożliwiające prawidłowy pobór opłat z  wykorzystaniem usługi EETS w przypadku  zakłóc e-
nia funkcjonowania tej usługi z  jego winy, zgodnie z  art. 5 ust. 7 decyzji 2009/750/WE.  
Art. 16p. Minister właściwy do spraw transportu niezwłocznie informuje Komisję Europejską oraz podmioty  pro-
wadzące odpowiednie rejestry w  innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej  
o planowa nych zmianach danych, o  których mowa w  art. 16o pkt 3 lit. d. 
Art. 16q. 1. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, jest uprawniony do sprawdzania sposobu  
świadcz enia usługi EETS przez dostawcę EETS, z  którym zawarł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo 
w art. 16h pkt 1. 
2. Dostawca EETS jest obowiązany do współdziałania przy sprawdzaniu sposobu świadczenia usługi EETS.  
3. Sprawdzanie sposobu świadczenia usługi EETS nie może uniemożliwiać świadczenia usługi EETS.  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 470 
 
Art. 16r. 1. Potwierdzenie faktu poruszania się przez użytkownika EETS po obszarze EETS, na podstawie którego  
podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, nalicza opłat y, jest przekazywane między stronami  umowy, 
o której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1, na zasadach w  niej określonych.  
2. W przypadku stwierdzenia przez podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, faktu przejazdu   
pojazdu p o obszarze EETS, pomimo braku potwierdzenia tego faktu przez dostawcę EETS zgodnie z  ust. 1, podmiot  
pobierający opłaty wzywa dostawcę EETS do uiszczenia opłaty za ten przejazd.  
3. W przypadkach, o  którym mowa w  ust. 2, dostawca EETS przed podjęciem dział ań mających na celu wyegz e-
kwowanie  kwoty odpowiadającej opłacie, o  której mowa w  art. 16n ust. 1, od użytkownika EETS informuje go  o obo-
wiązku jej uiszczenia.  
Art. 16s. 1. Umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 oraz art.  16h pkt 1, zawiera się na podstawie warunków  
ogólnych określonych w  informacji o  obszarze EETS, o  której mowa w  art. 16o pkt 3 lit. c. Umowa może zawierać  także 
warunki szczególne.  
2. Umowa, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 oraz art.  16h pkt 1, powinna określać co najmniej:  
1) zasady i  sposób dostarczenia wykazu, o  którym mowa w  art. 16l ust. 4; 
2) stałe opłaty nałożone na dostawców EETS odzwierciedlające koszty zapewnienia, obsługi i  utrzymania systemu  
umożliwiającego świadczenie usługi EETS ponoszone przez podmiot pobierający  opłaty na obszarze poboru  opłat, 
w przypadku gdy koszty te nie są wliczone w  opłatę;  
3) zasady wypłaty wynagrodzenia, o  którym mowa w  art. 16t, o  ile jest przewidziane;  
4) podział obowiązków i  wynikających z  nich ryzyk związanych z  zapewnieniem działania systemu elektronicznego  
poboru opłat;  
4a) zasady współpracy, o której mowa w art. 16i ust. 1 pkt 4;  
5) formę i  zasady ustanowienia zabezpieczenia, o  którym mowa w  art. 16k, oraz korzystania z  niego przez podmiot  
pobierający opłaty, a  także zasady jego zwrotu;  
6) formy i  tryb sprawdzania sposobu świadczenia usługi EETS, o  którym mowa w  art. 16q, ustalone  z uwzględnieniem  
art. 5 ust. 6 decyzji 2009/750/WE;  
7) skutki nienależytego wykonania i  niewykonania obowiązków umownych, w  szczególności kary umowne lub obniż e-
nie wynagrodzenia;  
8) warunki rozwiązania i  wypowiedzenia umowy, w  szczególności w  przypadku wykreślenia dostawcy EETS  z rejestru 
EETS albo odpowiedniego rejestru w  innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii  Europejskiej;  
9) zasad y wzajemnych rozliczeń w  razie rozwiązania i  wypowiedzenia umowy, w  szczególności w  przypadku  wykreś -
lenia dostawcy EETS z  rejestru EETS albo odpowiedniego rejestru w  innym niż Rzeczpospolita Polska  państwie 
członkowskim Unii Europejskiej.  
Art. 16t. 1. Pod miot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust.  2, może wypłacać wynagrodzenie dostawcy 
EETS.  
2. Wynagrodzenie dla dostawcy EETS składa się z:  
1) kwoty odpowiadającej oszczędnościom powstałym po stronie podmiotu pobierającego opłaty w  związku  ze świ ad-
czeniem usługi EETS przez dostawcę EETS lub  
2) prowizji w  przypadku przeniesienia wskazanych w  umowie, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1, 
ryzyk związanych z  poborem opłat na obszarze EETS na dostawcę EETS.  
3. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, w  informacji o  obszarze EETS, o  której mowa  
w art. 16o pkt 3 lit. c, zawiera:  
1) informację, czy przewidziana jest wypłata wynagrodzenia dla dostawców EETS oraz  
2) zasady ustalania wynagrodzenia dla dostawców EETS, z zachowaniem zasady niedyskryminacji.  
Art. 16u. 1. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, może jednocześnie świadczyć usługę  
EETS. W  takim przypadku podmiot ten zawiera umowy, o  których mowa w  art. 16e ust.  1 pkt  1 albo art.  16h pkt  1, z innymi 
podmiotami pobierającymi opłaty, o  których mowa w  art. 13i ust. 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 470 
 
2. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, będący jednocześnie dostawcą EETS nie może   
pokrywać kosztów wykonywania jednej z  tych działalności przychodami pochodzącymi z  drugiego rodzaju działalności  
(subsydiowanie skrośne) i  jest obowiązany:  
1) prowadzić ewidencję księgową odrębnie dla każdej z  tych działalności;  
2) sporządzać i  przechowywać sprawozdania finansowe dotyczące tych działalności, zawierające bilans oraz  rachunek 
zysków i  strat za okresy sprawozdawcze, na zasadach i  w trybie określonych w  przepisach o  rachunkowości.  
3. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, będący jednocześnie dostawcą EETS, obowiązany  
do sporządzenia spra wozdania finansowego na podstawie przepisów o  rachunkowości lub innych przepisów  szczegó l-
nych, sporządza i  przechowuje, na zasadach i  w trybie określonych w  tych przepisach, sprawozdania finansowe za okresy 
sprawo zdawcze,  odrębnie dla poszczególnych rodza jów wykonywanej działalności gospodarczej.  
4. W przypadku gdy z  przepisów o  rachunkowości lub innych przepisów szczególnych wynika obowiązek badania  
sprawozdania finansowego, sprawozdanie podlega badaniu także w  zakresie eliminowania subsydiowania skrośneg o pomi ę-
dzy działalnościami, o  których mowa w  ust. 1. 
Art. 16v. 1. Minister właściwy do spraw transportu prowadzi rejestr zawierający informacje dotyczące:  
1) nazwy i  adresu siedziby podmiotów pobierających opłaty, o  których mowa w  art. 13i ust. 2; 
2) miejs ca publikacji informacji, o  których mowa w  art. 16o pkt 3; 
3) systemów poboru opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą obejmujące:  
a) technologie poboru opłat,  
b) kategorie i  rodzaje pojazdów podlegających opłacie,  
c) wysokość stawek opłat,  
d) sieci dróg, na których pobierane są opłaty;  
4) dostawców EETS, którzy zawarli umowy z  podmiotami pobierającymi opłaty, o  których mowa w  art. 13i ust. 2. 
2. Rejestr, o  którym mowa w  ust. 1, jest udostępniany w  Biuletyni e Informacji Publicznej na stronie podmiotowej  
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw transportu.  
3. Minister właściwy do spraw transportu do dnia 31  grudnia każdego roku drogą elektroniczną przekazuje  Komisji 
Europejskiej oraz podmiotom prowadz ącym odpowiednie rejestry w  innych niż Rzeczpospolita Polska  państwach czło n-
kowskich Unii Europejskiej informacje zawarte w  rejestrze, o  którym mowa w  ust. 1, oraz  w rejestrze EETS.  
Art. 16w.  1. W  zakresie nieuregulowanym w  ustawie stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 4, 5  i 7 ustawy 
z dnia 13 kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku ( Dz. U. z 2019 r. poz.  544). 
2. Wymagania, o  których mowa w  załączniku II i  III do decyzji 2009/750/WE, uznaje się za wymagania  w rozumie -
niu ustawy z  dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku.  
3. Niematerialne składniki interoperacyjności, takie jak oprogramowanie, uznaje się za wyroby w  rozumieniu  ustawy 
z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku.  
4. Dostawcę EETS, który wystawia deklarację WE przydatności do stosowania zgodnie z  załącznikiem IV do  decyzji 
2009/750/WE, uznaje się za producenta lub upoważnionego przedstawiciela, w  rozumieniu ustawy z  dnia 13 kwietnia 
2016  r. o systemach oceny zgodno ści i nadzoru rynku.  
5. Czynności, o  których mowa w  rozdziale 5  ustawy  z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności  i nad-
zoru rynku, wykonuje minister właściwy do spraw transportu.  
Art. 16x. 1. Urządzenia, o  których mowa w  art. 16l ust. 1, oraz pozostałe składniki interoperacyjności, biorące  udział 
w zapewnieniu funkcjonowania usługi EETS, w  tym interfejsy, o  których mowa w  załączniku II do decyzji  2009/750/WE, 
zwane dalej „składnikami interoperacyjności ”, powinny spełniać wymogi, o  których mowa w załączniku II i  III do tej decyzji.  
2. Składniki interoperacyjności podlegają ocenie zgodnie z  załącznikiem IV do decyzji 2009/750/WE.  
3. Producent, dostawca EETS lub upoważniony przedstawiciel sporządza dla składników interoperacyjności  deklar a-
cję WE zg odnie z  pkt 3 załącznika IV do decyzji 2009/750/WE oraz umieszcza oznakowanie CE zgodnie  z rozporzą -
dzeniem Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 765/2008  z dnia 9  lipca 2008  r. ustanawiającym  wymagania w  za-
kresie akredytacji i  nadzoru rynku odnoszące s ię do warunków wprowadzania produktów do obrotu  i uchylającym rozp o-
rządzenie (EWG)  nr 339/93  (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008,  str. 30). 
4. Oznakowanie CE umieszcza się na składniku interoperacyjności lub na jego etykiecie w  sposób widoczny,  czyte l-
ny i trwały, a  gdy nie jest to możliwe lub nie można tego zapewnić z  uwagi na charakter wyrobu, umieszcza się  je na op a-
kowaniu lub na dokumentach towarzyszących.  
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 470 
 
5. W ocenie, o  której mowa w  ust. 2, mogą uczestniczyć notyfikowane jednostki certyfikujące lub not yfikowane  jed-
nostki kontrolujące, spełniające wymagania, o  których mowa w  załączniku V do decyzji 2009/750/WE.  
6. W przypadku gdy ocena, o  której mowa w  ust. 2, wymaga udziału podmiotu pobierającego opłaty, o  którym  mowa 
w art. 13i ust. 2, podmiot ten może  pobierać opłatę za czynności związane z  tą oceną. Wysokość opłaty strony  ustalają 
w umowie, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1, lub w  odrębnej umowie dotyczącej takiej  oceny.  
Art. 16y. 1. Kontrolę składników interoperacyjności przep rowadza organ wyspecjalizowany, o  którym mowa w  art. 58 
ust. 2 pkt 8 ustawy  z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku.  
2. Postępowanie w  sprawach wprowadzonych do obrotu składników interoperacyjności niezgodnych  z wymaganiami 
określonymi w  załączniku II i  III do decyzji 2009/750/WE prowadzą organy wyspecjalizowane,  o których mowa w  art. 58 
ust. 3 pkt 8 ustawy  z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku.  
3. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsument ów przekazuje informacje o  wydanych przez organy wyspecj a-
lizowane  decyzjach, o  których mowa w  art. 84 ust. 2 ustawy  z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny  zgodności 
i nadzoru rynku, oraz przyczynach ich podjęcia Komisji Europejskiej.  
Art. 16z. 1. Spó r pomiędzy podmiotem pobierającym opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, a dostawcą  EETS  
dotyczący:  
1) negocjacji związanych z  usługą EETS,  
2) umowy, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1 
– może być przedmiotem postępowania pojednawczego prowadzonego na wniosek złożony przez podmiot pobierający  
opłaty, lub dostawcę EETS, przez niezależną Komisję powoływaną do wydawania opinii w  sprawie sporów związanych  
z usługą EETS, zwaną dalej „Komisją ”. Złożenie wniosku nie narusza prawa stron do rozstrzygania sporów  na podstawie 
odrębnych przepisów.  
2. Komisja jest powoływana na wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, oddzielnie do rozstrzygnięcia każdego sporu.  
Wniosek składa się do ministra właściwego do spraw transportu.  
3. We wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, określa się zakres i  istotę sporu. Do wniosku załącza się dokumenty  doty-
czące istoty sporu.  
Art. 16za.  1. Komisja składa się z  trzech członków:  
1) osoby wskazanej przez dostawcę EETS;  
2) osoby wskazanej przez podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2; 
3) przewodniczącego.  
2. Członkiem Komisji może zostać osoba fizyczna, która:  
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;  
2) nie została prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione w  celu osiągnięcia korzyści majątkow ych lub  przestę p-
stwo przeciwko wiarygodności dokumentów;  
3) jest bezstronna i  niezależna od stron sporu, o  którym mowa w  art. 16z ust. 1, oraz pozostałych dostawców  EETS 
i podmiotów pobierających opłaty na obszarach EETS.  
3. Bezstronność i  niezależność, o  których mowa w  ust. 2 pkt 3, nie jest zachowana, jeżeli kandydat na członka  Kom i-
sji, zastępczego członka Komisji lub członek Komisji:  
1) posiada udziały, akcje lub inne tytuły własności w  podmiotach będących dostawcami EETS lub pobierającymi  opłaty 
na obsz arach EETS lub jednostkach z  nimi powiązanych w  rozumieniu  art. 3 ust. 1 pkt 43 ustawy  z dnia 29 września 
1994  r. o rachunkowości ( Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680 ); 
2) jest lub był w  ostatnich 5  latach przedstawicielem prawnym (pełnomocn ikiem), członkiem organów nadzorujących,  
zarządzających, administrujących lub pracownikiem podmiotów, o  których mowa w  pkt 1; 
3) osiągnął w  ciągu ostatnich 5  lat lub w  czasie pełnienia funkcji członka Komisji, przychód z  tytułu świadczenia  usług 
na rzecz podmiotów, o  których mowa w  pkt 1; 
4) jest małżonkiem, krewnym lub powinowatym w  linii prostej do drugiego stopnia lub jest związany z  tytułu  opieki, 
przysposobienia lub kurateli z  osobą będącą członkiem organów nadzorujących, zarządzających lub  administru ją-
cych podmiotów, o  których mowa w  pkt 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 470 
 
4. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, lub dostawca EETS, składając wniosek,  o którym 
mowa w  art. 16z ust. 1, wskazuje po jednym kandydacie na członka Komisji i  zastępczego członka Komisji  oraz co na j-
mniej dwóch i  nie więcej niż czterech kandydatów na przewodniczącego Komisji. Po otrzymaniu wniosku,  minister właś -
ciwy do spraw transportu wzywa drugą stronę sporu do wskazania, w  terminie nie dłuższym niż  30 dni od dnia otrzymania 
wezwania, ka ndydata na członka Komisji i  zastępczego członka Komisji oraz co najmniej  dwóch i  nie więcej niż czterech 
kandydatów na przewodniczącego Komisji, a  także do złożenia dokumentów dotyczących  istoty sporu.  
5. Kandydaci na członków Komisji, zastępczych członkó w Komisji i  przewodniczącego Komisji składają ministrowi  
właściwemu do spraw transportu pisemne oświadczenie, że spełniają wymogi, o  których mowa w  ust. 2. Oświadczenie 
składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składaj ący oświadczenie  jest obowi ą-
zany do zawarcia w  nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej  za złożenie fałszywego 
oświadczenia. ”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o  odpowiedzialności karnej za składanie  fałszywych zezn ań. 
6. Kandydaci na członków Komisji wybierają przewodniczącego Komisji spośród wskazanych kandydatów na  prze-
wodniczącego i  informują o  dokonanym wyborze ministra właściwego do spraw transportu.  
7. Minister właściwy do spraw transportu, po otrzymaniu infor macji o  wyborze przewodniczącego Komisji  powołuje 
Komisję w  drodze zarządzenia, które podlega ogłoszeniu w  dzienniku urzędowym tego ministra. Komisja  rozpoczyna 
swoją działalność z  chwilą ogłoszenia zarządzenia. Minister właściwy do spraw transportu zawiad amia  strony postępow a-
nia o  powołaniu Komisji.  
8. Członkostwo w  Komisji ustaje z  dniem:  
1) śmierci członka Komisji;  
2) złożenia rezygnacji przez członka Komisji ministrowi właściwemu do spraw transportu;  
3) zaprzestania spełniania przez członka Komisji wymagań określonych w  ust. 2; 
4) następującym po dniu wydania uchwały kończącej postępowanie.  
9. Członek Komisji, który złożył rezygnację, jest obowiązany uczestniczyć w  pracach Komisji do czasu powołania  
następcy.  
10. W przypadku gdy przed wydaniem uchwał y kończącej postępowanie ustało członkostwo w  Komisji przewodn i-
czącego  Komisji, wyboru nowego przewodniczącego Komisji dokonuje się spośród pozostałych kandydatów  na przewo d-
niczącego Komisji, wskazanych zgodnie z  ust. 4. Przepisy  ust. 6 i 7 stosuje się odp owiednio.  
11. W przypadku ustania członkostwa w  Komisji pozostałych członków Komisji, minister właściwy do spraw  trans-
portu niezwłocznie powołuje na członka Komisji zastępczego członka Komisji, wskazanego przez stronę zgodnie  z ust. 4. 
Przepis  ust. 7 stosu je się odpowiednio.  
Art. 16zb.  1. Przewodniczący Komisji kieruje pracą Komisji oraz czuwa nad sprawnym przebiegiem postępowania  
i w tym celu może wydawać zarządzenia. Przewodniczący Komisji reprezentuje Komisję na zewnątrz.  
2. Tryb pracy Komisji określa re gulamin ustalany przez Komisję.  
3. Komisja, w  terminie 30  dni od dnia powołania, może wezwać podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i 
ust. 2, lub dostawcę EETS do uzupełnienia złożonych dokumentów.  
4. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, dostawca EETS oraz osoby trzecie zaangażowane  
w świadczenie usług EETS mają obowiązek udzielania na żądanie Komisji informacji związanych z  istotą sporu,  o którym 
mowa w  art. 16z ust. 1. 
Art. 16zc.  1. Komisja kończy postępowanie, wydając opinię w  formie uchwały, odnoszącą się do zakresu i  istoty sporu, 
wskazanych we wniosku, o  którym mowa w  art. 16z ust.  1, najpóźniej w  terminie 6  miesięcy od dnia powołania Komisji.  
2. Do terminu określonego w  ust. 1 nie wlicza się okresu, w  którym Komisja  nie mogła prowadzić postępowania  
z powodu dokonania zmian w  składzie Komisji na podstawie  art. 16za  ust. 10 i 11. 
3. Uchwała Komisji, o  której mowa w  ust. 1, zapada większością głosów.  
4. Uchwałę, o  której mowa w  ust. 1, sporządza się w  języku polskim alb o tłumaczy na język polski. Tłumaczenie  
sporządza tłumacz przysięgły lub właściwy konsul Rzeczypospolitej Polskiej.  
5. Uchwała, o  której mowa w  ust. 1, powinna być sporządzona na piśmie i  zawierać datę wydania, oznaczenie  Kom i-
sji, która ją wydała, imiona i  nazwiska członków Komisji, oznaczenie stron sporu, opinię co do istoty sporu,  uzasadnienie 
faktyczne i  prawne opinii, rozstrzygnięcie w  przedmiocie kosztów postępowania i  wskazanie podmiotu  zobowiązanego do 
ich poniesienia. Uchwałę podpisują wszyscy człon kowie Komisji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 470 
 
6. Na zgodny wniosek stron o  zakończenie postępowania, złożony przed wydaniem opinii, o  której mowa  w ust. 1, 
Komisja niezwłocznie wydaje  uchwałę kończącą postępowanie, nie rozstrzygając istoty sporu. Przepis  ust. 5 stosuje się 
odpowiednio.  
7. Do postępowania przed Komisją stosuje się przepisy  art. 1833 i art. 1834 ustawy  z dnia 17  listopada 1964  r. –  
Kodeks postępowania cywilnego ( Dz. U. z 2019 r. poz.  1460 , z późn. zm.25)). 
Art. 16zd.  1. Postępowanie przed Komisją jest prowadzone na koszt  stron postępowania.  
2. Koszty postępowania, o  których mowa w  ust. 1, obejmują w  szczególności:  
1) koszty ekspertyz i  opinii;  
2) koszty tłumaczeń;  
3) koszty poniesione przez strony w  związku z  prowadzonym postępowaniem, niezbędne do celowego dochodzenia praw;  
4) koszty podróży i  noclegów członków Komisji;  
5) wynagrodzenie członków Komisji.  
3. Koszty, o  których mowa w  ust. 2 pkt  1–4, ustala się na podstawie dowodów potwierdzających poniesienie wydatków.  
4. Wysokość wynagrodzenia członków Komisji ustala się  w regulaminie, o  którym mowa w  art. 16zb ust.  2. 
Postanowienia regulaminu dotyczące wynagrodzenia członków Komisji wymagają uprzedniego uzgodnienia ze stronami 
postępowania.  
5. Przewodniczący Komisji może wezwać strony postępowania do uiszczenia zaliczki na poczet kosztów postępowania.  
6. Przed wydaniem uchwały Komisja wzywa strony postępowania do wskazania poniesionych wydatków zwią za-
nych  z prowadzonym postępowaniem.  
7. Strona, której stanowisko odnośnie do istoty sporu Komisja uznała za niezasadne, pok rywa w  całości koszty  
postępowania.  
8. W przypadku, o  którym mowa w  art. 16zc  ust. 6, strony ponoszą koszty postępowania po połowie.  
9. W przypadku częściowego uznania przez Komisję stanowiska strony co do istoty sporu Komisja może sto -
sunkowo  rozdzielić k oszty postępowania. Komisja może jednak nałożyć na jedną ze stron obowiązek poniesienia całości  
kosztów postępowania, jeżeli Komisja w  znacznej części uznała za zasadne stanowisko drugiej strony.  
10. Niezależnie od wyniku sprawy Komisja może włożyć na stro nę postępowania obowiązek zwrotu kosztów, 
wywołanych ich niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Dotyczy to zwłaszcza kosztów powstałych 
wskutek uchylenia się od wyjaśnień lub złożenia wyjaśnień niezgodnych z  prawdą, zatajenia lub opóźnione go powołania 
dowodów.  
Art. 16ze.  Uchwała Komisji, o  której mowa w  art. 16zc  ust. 1, w  przedmiocie kosztów postępowania, podlega  
wykonaniu w  drodze egzekucji sądowej po nadaniu jej klauzuli wykonalności. Przepisy działu II tytułu I  części trzeciej  
ustawy z  dnia 17  listopada 1964  r. – Kodeks postępowania cywilnego o  postępowaniu o  nadanie klauzuli wykonalności  
stosuje się odpowiednio.  
Art. 16zf.  1. Dokumentację pracy Komisji, w  tym uchwały Komisji, przewodniczący Komisji przekazuje  ministrowi 
właściwemu do sp raw transportu niezwłocznie po zakończeniu postępowania.  
2. Uchwały Komisji, o  których mowa w  art. 16zc  ust. 1 i 6, podlegają ogłoszeniu w  formie komunikatu  w dzienniku 
urzędowym ministra właściwego do spraw transportu.  
Art. 16zg.  1. Obsługę organizacyjno -biurową Komisji, w  tym odpowiednie pomieszczenia i  wyposażenie,  zapewnia 
urząd obsługujący ministra właściwego do spraw transportu.  
2. Urząd obsługujący ministra właściwego do spraw transportu wymienia informacje z  odpowiednimi podmiotami  
powołanymi w  innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej, na podstawie  art. 10 
decyzji 2009/750/WE.  
                                                           
25) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.  U. z 2019 r. poz. 1469, 1495, 1649, 1655, 1798, 1802,  1818, 
2070, 2089, 2128 i 2217  oraz z 20 20 r. poz.  288. 
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 470 
 
Rozdział 2  
Administracja drogowa  
Art. 17. 1. Do zakresu działania ministra właściwego do spraw transportu należy:  
1) określanie kierunków rozwoju sieci drogowej;  
2) wydawanie przepisów techniczno -budowlanych i  eksploatacyjnych dotyczących dróg i  drogowych obiektów inży nierskich;  
3) koordynacja działań w  zakresie przygotowania dróg na potrzeby obrony państwa;  
4) koordynacja działań na rzecz rozwiązywania problemów klęsk żywiołowych w  zakresie dróg publicznych;  
5) (uchylony)  
6) sprawowanie nadzoru nad Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i  Autostrad.  
2. Minister właściwy do spraw transportu w  porozumieniu z  Ministrem Obrony Narodowej określa, w drodze roz -
porządzenia, sposób koordynacji działań, o  których mowa w  ust. 1 pkt 3, uwzględniając w  szczególności konieczność 
zapewnienia sprawnego współdziałania właściwych organów i  instytucji w  tym zakresie.  
3. Minister właściwy do spraw transportu moż e wydawać, rozpowszechniać lub rekomendować wzorce i  standardy 
dotyczące przygotowania inwestycji w  zakresie dróg publicznych, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania lub ochr o-
ny tych dróg, w  formie opracowań, które są udostępniane w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej 
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw transportu.  
4. Wzorce i  standardy, o  których mowa w  ust. 3, są stosowane dobrowolnie.  
Art. 18. 1. Centralnym organem administracji rządowej właściwym w  sprawach dróg krajow ych jest Generalny  
Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad, do którego należy:  
1) wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych;  
2) realizacja budżetu państwa w  zakresie dróg krajowych.  
2. Do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad należy również:  
1) współudział w  realizacji polityki transportowej w  zakresie dróg;  
1a) gromadzenie danych i  sporządzanie informacji o  sieci dróg publicznych;  
2) przygotowanie dróg krajowych, których jest zarządcą, na potrzeby obrony państwa;  
2a) nadzór nad przygotowaniem in nych niż określone w pkt 2 dróg publicznych na po trzeby obrony państwa zgodnie 
z zaleceniami ministra właściwego do spraw transportu;  
3) wydawanie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych;  
4) współpraca z  administracjami drogowymi innych państw i  organizacjami międzynarodowymi;  
5) współpraca z  organami samorządu terytorialnego w  zakresie rozbudowy i  utrzymania infrastruktury drogowej;  
6) zarządzanie ruchem na drogach krajowych;  
6a) ochrona zabytków drogownictwa;  
7) wykonywanie zadań związanych z przygotowywaniem i  koordynowaniem budowy i  eksploatacji albo wyłącznie 
eksploatacji, autostrad płatnych, w  tym: 
a) prowadzenie prac studialnych dotyczących autostrad płatnych, przygotowywanie dokumentów wymaganych 
w postępowaniu w  sprawie oceny oddziaływ ania na środowisko – na etapie wydania decyzji o  ustaleniu lokal i-
zacji autostrady, o  którym mowa w  przepisach o  ochronie środowiska,  
b) współpraca z  organami właściwymi w  sprawach zagospodarowania przestrzennego, obrony narodowej, geodezji 
i gospodarki gru ntami, ewidencji gruntów i  budynków, scalania i  wymiany gruntów, melioracji wodnych, och -
rony gruntów rolnych i  leśnych, ochrony środowiska oraz ochrony zabytków,  
c) nabywanie, w  imieniu i  na rzecz Skarbu Państwa, nieruchomości pod autostrady i  gospodarowa nie nimi w  ra-
mach posiadanego prawa do nieruchomości,  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 470 
 
d) opracowywanie projektów kryteriów oceny ofert w  postępowaniu przetargowym i  przeprowadzanie postępowań 
przetargowych,  
e) (uchylona)  
f) uzgadnianie projektu budowlanego autostrady lub jej odcinka w  zakresie zgodności z  przepisami techniczno -
-budowlanymi dotyczącymi autostrad płatnych,  
g) kontrola budowy i  eksploatacji autostrady w  zakresie przestrzegania warunków umowy o  budowę i  eksploatację 
albo wyłącznie eksploatację autostrady,  
h) wykonywanie inny ch zadań, w  sprawach dotyczących autostrad, określonych przez ministra właściwego do 
spraw transportu;  
8) (uchylony)  
8a) (uchylony)  
9) (uchylony)  
9a) dostosowywanie autostrad płatnych do poboru opłat za przejazd autostradą zgodnie z przepisami wydanymi na pod-
stawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Dr o-
gowym;  
9b) współpraca z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego w zakresie dostosowania infrastruktury dróg krajowych 
do poboru opłaty elektr onicznej oraz opłaty za przejazd autostradą;  
10) wykonywanie zadań wynikających z  ustawy z  dnia 12  stycznia 2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przezn a-
czenia oraz umowy zawartej w  trybie  art. 6 ust. 1 tej ustawy.  
3. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowyc h i Autostrad powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych 
w drodze otwartego i  konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu. Prezes Rady Mini -
strów odwołuje Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad.  
4. Minister właściwy do spraw transportu na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad powołuje 
zastępców Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad spośród osób wyłonionych w  drodze otwartego i  konku -
rencyjnego naboru. Minister właściwy do s praw transportu odwołuje zastępców Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych 
i Autostrad.  
5. Stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad może zajmować osoba, która:  
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;  
2) jest obywatelem polskim;  
3) korzysta z  pełni praw publicznych;  
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
5) posiada kompetencje kierownicze;  
6) posiada co najmniej 6 -letni staż pracy, w  tym co najmniej 3 -letni staż pracy na  stanowisku kierowniczym;  
7) posiada wykształcenie i  wiedzę z  zakresu spraw należących do właściwości Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych 
i Autostrad.  
6. Informację o  naborze na stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad ogłasza się przez  
umiesz czenie ogłoszenia w  miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie urzędu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej 
urzędu i  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) okreś lenie stanowiska;  
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z  przepisów prawa;  
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;  
5) wskazanie wymaganych dokumentów;  
6) termin i  miejsce składania dokumentów;  
7) informację o  metodach i  technikach naboru.  
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 470 
 
7. Termin, o  którym mowa w  ust. 6 pkt 6, nie może być krótszy niż 10  dni od dnia opublikowania ogłoszenia 
w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.  
8. Nabór na stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad przeprowad za zespół, powołany przez 
ministra właściwego do spraw transportu, liczący co najmniej 3  osoby, których wiedza i  doświadczenie dają rękojmię 
wyłonienia najlepszych kandydatów. W  toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną 
do w ykonywania zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.  
9. Ocena wiedzy i  kompetencji kierowniczych, o  których mowa w  ust. 8, może być dokonana na zlecenie zespołu 
przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która pos iada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.  
10. Członek zespołu oraz osoba, o  której mowa w  ust. 9, mają obowiązek zachowania w  tajemnicy informacji dot y-
czących osób ubiegających się o  stanowisko, uzyskanych w  trakcie naboru.  
11. W toku naboru ze spół wyłania nie więcej niż 3  kandydatów, których przedstawia ministrowi właściwemu do 
spraw transportu.  
12. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;  
3) imiona, nazwiska i  adresy nie więcej niż 3  najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania 
przez nich wymagań określonych w  ogłoszeniu o  naborze;  
4) informację o  zastosowanych metodach i  technikach naboru;  
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;  
6) skład zespołu.  
13. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w  Biuletynie Informacji Publicznej urz ę-
du i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o  wyniku naboru zawiera:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;  
3) imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w  rozumieniu przepisów Kodeksu cywiln e-
go albo informację  o niewyłonieniu kandydata.  
14. Umieszczenie w  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o  naborze oraz 
o wyniku tego naboru jest bezpłatne.  
15. Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o  których mowa w  ust. 4, powoł uje Generalny Dyrektor Dróg  
Krajowych i  Autostrad.  
16. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o  których mowa w  ust. 4, stosuje się odpowiednio  ust. 5–14. 
Art. 18a. 1. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej D y-
rekcji Dróg Krajowych i  Autostrad. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i  Autostrad wykonuje również zadania zarządu 
dróg krajowych.  
2. W skład Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i  Autostrad wchodzą, z  zastrzeżeniem  ust. 3a, oddziały w  woje-
wództwach.  
3. Obszar działania oddziału pokrywa się, z  zastrzeżeniem  ust. 3a, z  obszarem województwa.  
3a. Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad, w  dro-
dze zarządzenia, może tworzyć oddziały reg ionalne realizujące zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych 
i Autostrad w  zakresie poszczególnych autostrad i  dróg ekspresowych, przy czym oddziały te prowadzą działalność na 
obszarze większym niż jedno województwo.  
4. Generalny Dyrektor Dróg Krajowyc h i Autostrad powołuje i  odwołuje dyrektorów oddziałów Generalnej Dyrekcji 
Dróg Krajowych i  Autostrad.  
5. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad może upoważnić pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Kr a-
jowych i  Autostrad do załatwiania określonych spr aw w  jego imieniu w  ustalonym zakresie, w  szczególności do wydaw a-
nia decyzji administracyjnych.  
6. Minister właściwy do spraw transportu, w  drodze zarządzenia, nadaje Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych 
i Autostrad statut, określający jej wewnętrzną organiz ację. 
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 470 
 
7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, tryb sporządzania informacji oraz gr o-
madzenia i  udostępniania danych o  sieci dróg publicznych, obiektach mostowych, tunelach oraz promach, uwzględniając 
potrzebę zapewnienia i ch jednolitości i  kompletności.  
8. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych  i Autostrad otrzymuje środki, ustalane corocznie w  ustawie budżetowej,  
na związane z  budową autostrad prace studialne i  dokumentacyjne, przejęcie nieruchomości i  gospodarowanie nimi,  
odszkodowania, należności z  tytułu ochrony gruntów leśnych, prace scaleniowe i  wymienne, przeprowadzanie ratown i-
czych badań archeologicznych i  badań ekologicznych oraz opracowywanie ich wyników.  
Art. 19. 1. Organ administracji rządowej lub jednostki samorząd u terytorialnego, do którego właściwości należą 
sprawy z  zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i  ochrony dróg, jest zarządcą drogi.  
2. Zarządcami dróg, z  zastrzeżeniem  ust. 3, 5, 5a i  8, są dla dróg:  
1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad;  
2) wojewódzkich – zarząd województwa;  
3) powiatowych – zarząd powiatu;  
4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).  
3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad jest zarządcą autostrady wybudowanej na zasadach określonych 
w ustawie do czasu przekazania jej, w  drodze porozumienia, spółce, z  którą zawarto umowę o  budowę i  eksploatację albo 
wyłącznie eksploatację autostrady. Spółka pełni funkcję zarządcy autostrady płatnej na warunkach określonych w  umowie 
o budowę  i eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, z  wyjątkiem zadań, o  których mowa w  art. 20 pkt 1, 8, 17  
i 20, które wykonuje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad.  
3a. (uchylony)  
4. Zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane mię dzy zarządcami w  trybie porozumienia, reguluj ą-
cego w  szczególności wzajemne rozliczenia finansowe. Zarządcy dróg mogą zawierać także porozumienia w  sprawie  
finans owania albo dofinansowania zadań z  zakresu zarządzania drogami z  budżetów jednostek samorządu  terytorialnego.  
5.26) W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z  wyjątkiem autostrad i  dróg 
ekspresowych oraz dróg, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  5 ust. 2a, jest prezydent miasta.  
5a. Funkcje zarzą dcy dróg krajowych, z  wyjątkiem autostrad i  dróg ekspresowych, oraz dróg wojewódzkich,  może 
pełnić zarząd związku metropolitalnego.  
5b. Powierzenie zarządowi związku metropolitalnego funkcji zarządcy drogi następuje w  trybie porozumienia odp o-
wiednio z  zarządem województwa albo prezydentem miasta, regulującego w  szczególności wzajemne rozliczenia finansowe.  
6. (uchylony)  
7. W przypadku zawarcia umowy o  partnerstwie publiczno -prywatnym zadania zarządcy, o  których mowa w  art. 20 
pkt 3–5, 7, 11 –13 oraz 15 i 16, może wykonywać partner prywatny.  
8. Drogowa spółka specjalnego przeznaczenia pełni funkcję zarządcy drogi krajowej na zasadach określonych 
w ustawie z  dnia 12  stycznia 2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia oraz umowie, o  której mowa 
w art. 6 ust. 1 tej ustawy.  
9. Zadania na drogach o znaczeniu obronnym wykonywane w ramach przygotowań obro nnych państwa ujętych 
w programach obronnych, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym ob o-
wiązku obrony Rzecz ypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1541 i 2020 ), są finansowane z  budżetu państwa w r a-
mach wydatków obronnych, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 25 maja 2001 r. o przebudowie i modernizacji tec h-
nicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypos politej Polskiej (Dz. U. z 2019  r. poz. 1453  i 2020 ). 
Art. 20. Do zarządcy drogi należy w  szczególności:  
1) opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej oraz bieżące informowanie o  tych planach organów właś -
ciwych do sporządzania miejscowych planó w zagospodarowania przestrzennego;  
2) opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy,  remontu, utrzymania i  ochrony dróg oraz 
drogowych obiektów inżynierskich;  
3) pełnienie funkcji inwestora;  
                                                           
26) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 5. 
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 470 
 
4) utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drog owych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch 
i innych urządzeń związanych z  drogą, z  wyjątkiem części pasa drogowego, o  których mowa w  art. 20f pkt 2; 
5) realizacja zadań w  zakresie inżynierii ruchu;  
6) przygotowanie infrastruktury drogowe j dla potrzeb obronnych oraz wykonywanie innych zadań na rzecz obronności 
kraju;  
7) koordynacja robót w  pasie drogowym;  
8) wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i  zjazdy z  dróg oraz pobieranie opłat i  kar pieniężnych;  
9) prowadzenie ewidencji dróg, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i  promów oraz udostępnianie ich na żądanie 
uprawnionym organom;  
9a) sporządzanie informacji o  drogach publicznych oraz przekazywanie ich Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych 
i Autostrad;  
10) przeprowadzanie okresowy ch kontroli stanu dróg i  drogowych obiektów inżynierskich oraz przepraw promowych, ze 
szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drog owego, w  tym weryfikację cech 
i wskazanie usterek, które wymagają prac konserwacyjnych lub naprawcz ych ze względu na bezpieczeństwo ruchu 
drogowego;  
10a) badanie wpływu robót drogowych na bezpieczeństwo ruchu drogowego;  
11) wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i  zabezpieczających;  
12) przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników;  
13) przeciwdziałanie niekorzystnym przeobrażeniom środowiska mogącym powstać lub powstającym w  następstwie  
budowy lub utrzymania dróg;  
14) wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i  drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu oraz wyznaczan ie  
objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia;  
15) dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego;  
16) utrzymywanie zieleni przydrożnej, w  tym sadzenie i  usuwanie drzew oraz krzewów;  
17) nabywa nie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i  gospodarowanie nimi w  ramach posiadanego prawa 
do tych nieruchomości;  
18) nabywanie nieruchomości innych niż wymienione w  pkt 17 na potrzeby zarządzania drogami  i gospodarowanie nimi 
w ramach posiadaneg o do nich prawa;  
19) zarządzanie i  utrzymywanie kanałów technologicznych i  pobieranie opłat, o  których mowa w  art. 39 ust. 7; 
20) zarządzanie bezpieczeństwem dróg w  transeuropejskiej sieci drogowej.  
Art. 20a. Do zarządcy drogi, o  którym mowa w  art. 19 ust. 2 pkt 1 i 2, należy ponadto budowa, przebudowa, remont 
i utrzymanie:  
1) parkingów przeznaczonych dla postoju pojazdów wykonujących przewozy drogowe, wynikającego z  konieczności 
przestrzegania przepisów o  czasie prowadzenia pojazdów oraz przepisów o  ograni czeniach i  zakazach ruchu drogowego;  
2) miejsc wykonywania kontroli ruchu i  transportu drogowego, przeznaczonych w  szczególności do ważenia pojazdów.  
Art. 20b. 1. Do zarządcy drogi należy ponadto instalacja w  pasie drogowym stacjonarnych urządzeń rejestrujących, 
o których mowa w  art. 2 pkt 59 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, obudów na te urządzenia, 
ich usuwanie oraz utrzymanie zewnętrznej infrastruktury dla zainstalowanych urządzeń.  
2. Zarządcy dróg instalują lub usuwają stacjonarne urządzenia rejestrujące lub obudowy na te urządzenia na wniosek 
Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub z  inicjatywy własnej, za zgodą Głównego Inspektora Transportu Drogowego.  
3. Zadania, o  których mowa w  ust. 1, są finansowane przez zarz ądcę drogi.  
4. W przypadku dróg zarządzanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad obowiązki, o  których 
mowa w  ust. 1–3, wykonuje Główny Inspektor Transportu Drogowego.  
5. Przepisy  ust. 1–3 o zarządcy drogi stosuje się odpowiednio do straż y gminnych (miejskich) w  przypadku urządzeń 
rejestrujących eksploatowanych przez te straże.  
6. W pasie drogowym dróg publicznych zabrania się instalowania, usuwania, a  także eksploatowania (bieżącej o b-
sługi) urządzeń rejestrujących lub obudów na te urządze nia przez podmioty inne niż zarządcy dróg, Policja, Inspekcja 
Tran sportu Drogowego oraz straże gminne (miejskie).  
7. Zarządcy dróg, Policja, Inspekcja Transportu Drogowego oraz straże gminne (miejskie) mogą zlecać w  swoim 
imieniu innym podmiotom: instalacj ę, usunięcie a  także obsługę techniczną obejmującą naprawę, remont i  wymianę urz ą-
dzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 470 
 
Art. 20c. 1. Zapewnienie funkcjonowania stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia, p o-
legające w  szczególności na: zakupie, utrzymaniu i  naprawie oraz wynikające z  ich bieżącej eksploatacji i  obsługi w  tym 
również import danych zarejestrowanych przez te urządzenia oraz montaż urządzeń w  zainstalowanych obudowach, nal e-
ży odpowiednio do:  
1) Inspekcji Transp ortu Drogowego – w przypadku urządzeń zainstalowanych przez Inspekcję Transportu Drogowego 
lub zarządcę drogi działającego na wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz w  przypadku obudów 
urządzeń rejestrujących należących do Policji;  
2) jednost ki samorządu terytorialnego lub straży gminnej (miejskiej) – w pozostałych przypadkach.  
2. Zadania, o  których mowa  w ust. 1, są finansowane odpowiednio przez:  
1) Inspekcję Transportu Drogowego z  budżetu państwa z  części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw 
transportu – w przypadku urządzeń określonych w  ust. 1 pkt 1; 
2) właściwe jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku urządzeń określonych w  ust. 1 pkt 2. 
Art. 20d. 1. Dochody uzyskane z  grzywien nałożonych za naruszenia przepisów ru chu drogowego ujawnione za 
pomocą urządzeń rejestrujących, jednostki samorządu terytorialnego przeznaczają w  całości na finansowanie:  
1) zadań inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych związanych z  siecią drogową;  
2) utrzymania i  funkcjonowania infr astruktury oraz urządzeń drogowych, w  tym na budowę, przebudowę, remont, 
utrzymanie i  ochronę dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich;  
3) poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, w  tym popularyzację przepisów ruchu drogowego, działalność eduk a-
cyjną oraz współpracę w  tym zakresie z  właściwymi organizacjami społecznymi i  instytucjami pozarządowymi.  
2. Środki uzyskane z  grzywien nałożonych przez Inspekcję Transportu Drogowego za naruszenia przepisów ruchu 
drogowego ujawnione za pomocą urządzeń rejestrujących , są przekazywane w  terminie pierwszych dwóch dni roboczych 
po zakończeniu tygodnia, w  którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego z  przeznaczeniem na fina n-
sowanie:  
1) zadań inwestycyjnych związanych z  poprawą bezpieczeństwa ruchu drogowego n a drogach krajowych;  
2) budowy lub przebudowy dróg krajowych.  
Art. 20e. Przepisów  art. 40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego przez Inspekcję Transportu Drog o-
wego w  związku z  wykonywaniem zadań określonych w  art. 20b ust. 4 oraz art.  20c ust. 1 pkt 1. 
Art. 20f. Zarządca drogi, o  którym mowa w  art. 19 ust. 2, jest obowiązany:  
1) uwzględniać uchwały rady gminy, w  których dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców wskazane zostaną wstępne 
miejsca lokalizacji nowych przystanków komunikacyjnych; o ostatecznej lokalizacji takiego przystanku decyduje z a-
rządca drogi, uwzględniając charakter drogi oraz warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego;  
2) udostępnić nieodpłatnie gminie na jej wniosek część pasa drogowego w  celu budowy, przebudowy i  remontu wiat 
przystankowych lub innych urządzeń służących do obsługi podróżnych.  
Art. 20g.  1. W pasie drogowym dróg, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą być instalowane stacjonarne i przenoś ne 
urządzenia służące do obserwacji i rejestracji obrazu zdarzeń na drogach, wraz z fundamentami, konstrukcjami wspo r-
czymi oraz przynależnymi elementami wyposażenia.  
2. Urządzenia, o których mowa w ust. 1, mogą instalować:  
1) Straż Graniczna w związku z realizacją zadań określonych w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Gra-
nicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 305) na obszarze strefy nadgranicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 pa ź-
dziernika 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. z 201 9 r. poz. 1776); 
2) organy Krajowej Administracji Skarbowej w związku z realizac ją zadań określonych w ustawie z dnia 16 listopada 
2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 201 9 r. poz. 768, 730, 1520, 1556, 2200 i 2550 ); 
3) Inspekcja Transportu Drogowego w związku z realizacją zadań określonych w ustawie z dnia 6 w rześnia 2001 r. 
o transporcie drogowym.  
3. Instalacja urządzeń, o których mowa w ust. 1, odbywa się w sposób niepowodujący zagrożeń dla bezpieczeństwa 
użytkowników drogi po uzgodnieniu z zarządcą drogi warunków, jakie należy spełnić w tym zakresie. Uzgodnienie nas tę-
puje w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące, licząc od dnia przekazania przez właściwy podmiot propozycji lokalizacji 
urządzeń.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 470 
 
4. Podmioty, o których mowa w ust. 2, mogą zlecać w swoim imieniu innym podmiotom: instalację, usuwanie, a także  
utrzymanie, s erwis i wymianę urządzeń, o których mowa w ust. 1.  
5. Przepisów art. 40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego w związku z  realizacją zadań określonych 
w ust. 1, 2 i 4.  
Art. 20h.27) 1. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, właściwy podmiot lub osoba przez niego upoważniona, 
na podstawie pisemnego wniosku, udostępnia nieodpłatnie dane osobowe przetwarzane w  związku z  poborem opłaty 
elektronicznej oraz wykonywaniem zadania, o  którym mowa w  art. 20 pkt 12: 
1) Policji,  
2) Inspekcji Trans portu Drogowego,  
3) Żandarmerii Wojskowej,  
4) Straży Granicznej,  
5) Biuru Nadzoru Wewnętrznego,  
6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,  
7) Agencji Wywiadu,  
8) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu,  
9) Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,  
10) Służbie Wywiadu Wojsk owego,  
11) prokuratorowi,  
12) sądom,  
13) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektorowi izby administracji skarbowej, naczelnikowi urzędu celno -
-skarbowego,  
14) Służbie Ochrony Państwa  
– w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.  
2. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, wskazuje:  
1) oznaczenie sprawy;  
2) okoliczności, z  których wynika konieczność pozyskania żądanych danych;  
3) dane podlegające udostępnieniu.  
3. Właściwy organ może wyrazić zgodę na udostępnienie za pomocą środków komunikacji  elektronicznej danych 
osobowych, o  których mowa w  ust. 1, podmiotom, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1–5 i 7–14, bez konieczności składania 
pisemnych wniosków, jeżeli jest to uzasadnione rodzajem lub zakresem wykonywanych zadań.  
4. Udostępnianie danych osobow ych, o  których mowa w  ust. 1, w sposób określony w  ust. 3, następuje po złożeniu 
przez podmioty, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1–5 i 7–14, wniosku zawierającego:  
1) określenie zakresu danych podlegających udostępnieniu;  
2) określenie osób uprawnionych do prz etwarzania danych, o  których mowa w  pkt 1; 
3) oświadczenie, że podmioty te posiadają:  
a) urządzenia umożliwiające odnotowanie w  systemie kto, kiedy, w  jakim celu i  jakie dane uzyskał, oraz  
b) zabezpieczenie techniczne i  organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z  celem ich uzys -
kania . 
5. Właściwy organ udostępnia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dane osobowe, o  których mowa w  ust. 1, 
w sposób, o  którym mowa w  ust. 3, jeżeli jednostka organizacyjna Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrz nego, będąca o d-
biorcą danych, złoży oświadczenie, o  którym mowa w  ust. 4 pkt 3. 
6. Właściwy organ nie udostępnia na podstawie ust.  1 i 3 danych osobowych, o  których mowa w  art. 9 ust. 1 rozpo-
rządzenia 2016/679, chyba że podmiot, o  którym mowa w  ust. 1, jes t ustawowo upoważniony do przetwarzania tych d a-
nych.  
                                                           
27) Dodany przez art.  12 pkt  7 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 470 
 
Art. 21. 1. Zarządca drogi, o  którym mowa w  art. 19 ust. 2 pkt 2–4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy 
pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmi k województwa, radę 
powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.  
1a. Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta 
lub gminy albo pr acowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w  jego imieniu, 
w ustalonym zakresie, a  w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych.  
2. Zarządy dróg mają prawo do:  
1) wstępu na grunty przyległe do pasa drogowego, jeżeli jest to niezbędne do wykonywania czynności związanych 
z utrzymaniem i  ochroną dróg;  
2) urządzania czasowego przejazdu przez grunty przyległe do pasa drogowego w  razie przerwy w  komunikacji na drodze;  
3) ustawiania na gruntach przyległych do pasa dro gowego zasłon przeciwśnieżnych.  
3. Właścicielom lub użytkownikom gruntów, którzy ponieśli szkody w  wyniku czynności wymienionych w  ust. 2, 
przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych w  przepisach o  gospodarce nieruchomościami.  
Art. 22. 1. Zarząd drog i sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w  pasie drogowym.  
2. Grunty, o których mowa w ust. 1, zarząd drogi może oddawać w naje m, dzierżawę albo je użyczać, w  drodze 
umowy, na cele związane z potrzebami zarządzania drogami, ruchu drogowego lu b obsługi  użytkowników ruchu, a  także 
na cele instalacji urządzeń, o których mowa w art. 20g ust. 1. Zarząd drogi pobiera z tytułu najmu lub dzierżawy opłaty 
w wysokości ustalonej w umowie.  Przepisów art.  43 ust.  2 pkt  3 i art. 85 ust.  1 ustawy z  dnia 21  sierpnia 1 997 r. o gospoda r-
ce nieruchomościami  nie stosuje się.  
2a. W przypadku zawarcia umowy o  partnerstwie publiczno -prywatnym partner prywatny może otrzymać w  najem, 
dzierżawę albo użyczenie nieruchomości leżące w  pasie drogowym, w  celu wykonywania działalności gospodarczej.  
2b. (uchylony)  
2c. W granicach miast na prawach powiatu tablice reklamowe i  urządzenia reklamowe mogą być umieszczane  na 
gruntach, o  których mowa w  ust. 1, na podstawie odpłatnej umowy cywilnoprawnej w  wypadkach uzasadnionych  wzgl ę-
dami funkcjonalnymi, w  szczególności wówczas gdy takie tablice lub urządzenia są umieszczone na wiatach  przystank o-
wych lub obiektach małej architektury.  
2d. Wartość świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przysługujących zarządowi dróg w  sytuacji, o  której  mow a 
w ust. 2c, nie może być niższa niż wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego, która miałaby zastosowanie  w przypadku 
danej tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego umieszczanych na podstawie decyzji, o  której mowa w  art. 40 ust. 1. 
3. W przypadku na bywania gruntów przeznaczonych pod pas drogowy zarząd drogi może wystąpić z  wnioskiem 
o dokonanie podziału lub scalenia i  podziału nieruchomości, zgodnie z  przepisami o  gospodarce nieruchomościami lub 
przepisami o  scalaniu gruntów.  
Art. 23. (wygasł)  
Art. 24. (wygasł)  
Rozdział 2a  
Zarządzanie tunelami położonymi w  transeuropejskiej sieci drogowej  
Art. 24a. 1. Zarządzanie tunelem położonym w  transeuropejskiej sieci drogowej, będącym na etapie projektowania, 
budowy lub w  użytkowaniu, o  długości powyżej 500  m należy do zarządcy drogi, zwanego dalej „zarządzającym tun e-
lem”, o ile umowy międzynarodowe nie stanow ią inaczej.  
2. Do długości tunelu, o  którym mowa w  ust. 1, stosuje się przepis  art. 13d ust. 2 ustawy . 
3. Do obowiązków zarządzającego tunelem należy w  szczególności:  
1) sporządzanie dokumentacji bezpieczeństwa tunelu, o  której mowa w  art. 24d ust. 1, i jej aktualizowanie;  
2) sporządzanie sprawozdań z  każdego pożaru oraz wypadku, w  którym są ranni lub zabici albo naruszona została ko n-
strukcja tunelu, który wydarzył się w  tunelu,  i przekazywanie ich w  terminie 2  tygodni  od wystąpienia pożaru lub  
wypadku  do wojewody, urzędnika zabezpieczenia, służb ratowniczych i  Policji;  
3) organizowanie szkoleń i  ćwiczeń, o  których mowa w  art. 24e ust. 1 i 2, dla pracowników zarządzającego tunelem, 
służb ratowniczych i  Policji we współpracy z  urzędnikiem zabezpieczenia oraz Policją;  
4) przygotowywanie planów bezpieczeństwa określających zasady postępowania w  razie pożaru, wypadku, awarii tec h-
nicznej lub katastrofy budowlanej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 470 
 
Art. 24b. 1. Wojewoda sprawuje nadzór nad zapewnieniem bezpieczeństwa tunelu, w  szczególności pr zez: 
1) wydawanie pozwolenia na użytkowanie tunelu;  
2) wyłączanie z  użytkowania lub ograniczenie użytkowania tunelu, jeżeli nie są spełnione wymagania bezpieczeństwa;  
3) określanie warunków umożliwiających wznowienie użytkowania tunelu;  
4) przeprowadzanie regularnych badań i  kontroli tunelu oraz opracowywanie odnośnych wymagań bezpieczeństwa;  
5) kontrolę umieszczania w  siedzibie urzędnika zabezpieczenia planów bezpieczeństwa, o  których mowa w  art. 24a ust. 3 
pkt 4; 
6) określanie procedury natychmiastowego z amknięcia tunelu w  razie wypadku, w  którym są ranni lub zabici albo na -
ruszona została konstrukcja tunelu, katastrofy budowlanej lub awarii technicznej;  
7) kontrolę wprowadzania działań niezbędnych do zwiększenia bezpieczeństwa tunelu;  
8) przeprowadzanie w  tunelu, co najmniej raz na 5  lat, kontroli spełniania wymagań bezpieczeństwa;  
9) powiadamianie uczestników ćwiczeń, o  których mowa w  art. 24e ust. 1 i 2, o ich terminie, miejscu przeprowadzenia 
oraz obowiązku wzięcia w  nich udziału.  
2. W przypadku stwierd zenia, na podstawie sprawozdania, o  którym mowa w  art. 24a ust.  3 pkt  2, że tunel nie spełnia  
wymagań bezpieczeństwa, wojewoda powiadamia zarządzającego tunelem i  urzędnika zabezpieczenia o  koniecz ności 
podjęcia działań zwiększa jących bezpieczeństwo tunelu . 
3. W sytuacji, o  której mowa w  ust. 2, wojewoda określa warunki użytkowania tunelu lub ponownego otwarcia tun e-
lu, które będą stosowane do czasu wprowadzenia środków zaradczych lub innych ograniczeń.  
4. W sytuacji, gdy tunel nie spełnia wymagań bezpieczeń stwa, a  podjęte środki zaradcze obejmują zasadniczą zmianę 
konstrukcji tunelu lub sposobu jego użytkowania, wojewoda przeprowadza analizę ryzyka dla danego tunelu.  
5. Opracowując analizę ryzyka, o  której mowa w  ust. 4, bierze się pod uwagę wszystkie czynniki projektowe, w a-
runki ruchu, mające wpływ na bezpieczeństwo, charakterystykę ruchu drogowego, długość danego tunelu i  jego geo -
metrię, a  także dobowe natężenie ruchu przejeżdżających samochodów ciężarowych.  
Art. 24c. 1. Dla tunelu, o  którym mowa w  art. 24a ust. 1, zarządzający tunelem, w  uzgodnieniu z  wojewodą, powoł u-
je urzędnika zabezpieczenia.  
2. Urzędnik zabezpieczenia jest niezależny w  zakresie wykonywania swoich obowiązków, wynikających z  ust. 3, i może 
wykonywać swoje zadania w  odniesieniu do k ilku tuneli położonych na obszarze działania zarządzającego tunelem.  
3. Do obowiązków urzędnika zabezpieczenia należy w  szczególności:  
1) koordynacja współpracy zarządzającego tunelem ze służbami ratowniczymi i  Policją;  
2) udział w  przygotowaniu planów bez pieczeństwa, o  których mowa w  art. 24a ust. 3 pkt 4; 
3) udział w  planowaniu, wdrażaniu i  ocenie działań podejmowanych w  razie wypadku, w  którym są ranni lub zabici 
albo naruszona została konstrukcja tunelu, lub w  razie katastrofy budowlanej;  
4) kontrola pr zeszkolenia pracowników zarządzającego tunelem oraz udział w  organizowaniu ćwiczeń, o  których mowa 
w art. 24e ust. 1 i 2; 
5) wspólna ze służbami ratowniczymi i  Policją ocena ćwiczeń, o  których mowa w  art. 24e ust. 1 i 2, sporządzanie  
sprawozdania zawieraj ącego wnioski z  przeprowadzonych ćwiczeń oraz wnioski dotyczące oceny stanu bezpiecze ń-
stwa tunelu;  
6) wydawanie opinii w  sprawach oddawania  tunelu do użytkowania, polegające w  szczególności na opiniowaniu d o-
kumentacji bezpieczeństwa;  
7) kontrola prawidłowo ści utrzymania tuneli;  
8) współdziałanie z  właściwymi służbami w  ocenie każdego wypadku, w  którym są ranni lub zabici albo naruszona  
została konstrukcj a tunelu, lub też katastrofy bu dowlanej tunelu.  
  
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 470 
 
Art. 24d. 1. Zarządzający tunelem, sporządzając dokumentację bezpieczeństwa, określa środki zapobiegawcze 
i ochronne oraz reagowania na potencjalne zdarzenia, konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa uczestników ruchu 
drogowego w  tunelu, uwzględniając strukturę ruchu drogowego i  inne uwarunkowania związ ane z  konstrukcją i  otocze-
niem tunelu.  
2. Dokumentacja bezpieczeństwa stanowi integralną część dokumentacji tunelu, gromadzonej przez zarządzającego 
tunelem w  związku z  procesem inwestycyjnym oraz użytkowaniem tunelu.  
3. Minister właściwy do spraw transp ortu określi, w  drodze rozporządzenia, elementy oraz tryb postępowania 
z dokumentacją bezpieczeństwa, o  której mowa w  ust. 1, mając na względzie poszczególne etapy procesu inwestycyjnego 
oraz etap użytkowania tunelu.  
Art. 24e. 1. Ćwiczenia częściowe dla pr acowników zarządzającego tunelem, służb ratowniczych i  Policji organizuje się  
raz w  roku.  
2. Ćwiczenia w  pełnym zakresie są przeprowadzane w  każdym tunelu przynajmniej raz na 4  lata. 
3. Urzędnik zabezpieczenia przekazuje wojewodzie sprawozdanie, o  którym m owa w  art. 24c ust. 3 pkt 5. 
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i  minister właściwy do spraw transportu określą, w  drodze rozporz ą-
dzenia, zakres ćwiczeń dla rodzajów ćwiczeń, o  których mowa w  ust. 1 i 2, mając na uwadze potrzeby zapewnienia be z-
pieczeństwa ruchu drogowego w  tunelu.  
Art. 24f. 1. Wojewoda w  trybie  art. 9 ustawy  z dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane, na wniosek zarządzającego 
tunelem, może udzielić odstępstwa od wymagań zawartych w  przepisach techniczno -budowlanych, dotyczących waru n-
ków bezpieczeństwa w  tunelu w  przypadku możliwości zastosowania rozwiązań technicznych o  wyższych parametrach 
bezpi eczeństwa.  
2. Minister właściwy do spraw transportu ocenia zasadność wniosku, a  w przypadku pozytywnej oceny przekazuje 
go Komisji Europejski ej. 
3. Jeżeli w  terminie 3  miesięcy od dnia przekazania wniosku Komisji Europejskiej, Komisja nie zgłosi sprzeciwu na 
odstępstwo, minister właściwy do spraw transportu upoważnia wojewodę do udzielenia zgody na odstępstwo. 
W przypadku sprzeciwu Komisji upow ażnienie do udzielenia zgody na odstępstwo nie może być udzielone.  
Art. 24g. 1. Zarządzający tunelem jest obowiązany przekazywać Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych 
i Autostrad sprawozdania, o  których mowa w  art. 24a ust. 3 pkt 2, co 2  lata, w  terminie do dnia 30  kwietnia roku nastę p-
nego po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem.  
2. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad przekazuje, co 2  lata, Komisji Europejskiej zbiorczą informację 
z otrzymanych sprawozdań, o  których mowa w  ust. 1, ze  wskazaniem częstotliwości i  przyczyn pożarów oraz wypadków, 
w terminie do dnia 30  września roku następnego po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem.  
3. Zbiorcza informacja, o  której mowa w  ust. 2, zawiera ocenę pożarów i  wypadków w  tunelach i  informacje na t e-
mat rzeczywistej roli i  skuteczności urządzeń i  środków bezpieczeństwa.  
Rozdział 2b  
Zarządzanie bezpieczeństwem dróg w  transeuropejskiej sieci drogowej  
Art. 24h. Zarządzanie bezpieczeństwem dróg w  transeuropejskiej sieci drogowej polega na:  
1) przeprowadzeniu:  
a) oceny wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego,  
b) audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego;  
2) dokonywaniu klasyfikacji odcinków dróg:  
a) ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych,  
b) ze względu na bezpieczeńst wo sieci drogowej.  
  
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 470 
 
Art. 24i. 1. Ocenę wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego przeprowadza się na etapie 
planowania tej drogi przed wszczęciem postępowania w  sprawie decyzji o  środowiskowych uwarunkowaniach, o  której 
mowa w  ustawie z  dnia 3 października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społe -
czeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2020 r. poz. 283, 284 i 322 ). 
2. Przy przeprowadzaniu oceny wpływu planowa nej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego uwzględnia się:  
1) liczbę zabitych w  wypadkach drogowych oraz liczbę wypadków drogowych na drogach, z  których ruch drogowy 
może zostać przeniesiony na planowaną drogę;  
2) warianty przebiegu i  parametrów planowane j drogi w  przypadku budowy drogi oraz rozkład ruchu drogowego na 
sieci drogowej;  
3) wpływ planowanej drogi na istniejącą sieć drogową;  
4) wpływ planowanej drogi na uczestników ruchu drogowego;  
5) natężenie ruchu drogowego i  jego rodzaj;  
6) czynniki sezonow e i klimatyczne;  
7) potrzeby uczestników ruchu drogowego w  zakresie bezpiecznych stref parkingowych;  
8) lokalną aktywność tektoniczną, sejsmiczną oraz możliwość wystąpienia tąpnięć górniczych.  
3. Ocena wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego zawiera w  szczególności:  
1) opis planowanej budowy lub przebudowy drogi;  
2) opis stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego istniejącego oraz jego stanu w  przypadku niezrealizowania planowanej 
budowy lub przebudowy drogi;  
3) przedstawienie proponowanyc h i możliwych rozwiązań w  zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego;  
4) analizę wpływu alternatywnych rozwiązań na bezpieczeństwo ruchu drogowego;  
5) porównanie rozwiązań alternatywnych, w  tym analizę kosztów i  korzyści.  
4. Wyniki oceny wpływu planowanej dro gi na bezpieczeństwo ruchu drogowego zarządca drogi uwzględnia na k o-
lejnych etapach projektowania budowy albo przebudowy drogi.  
Art. 24j. 1. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego przeprowadza się:  
1) w ramach opracowywania na potrzeby decyzji o  środowiskowy ch uwarunkowaniach karty informacyjnej przedsi ę-
wzięcia lub raportu o  oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ich ewentualnego uzupełniania oraz gdy w  toku 
postępowania w  sprawie wydania decyzji o  środowiskowych uwarunkowaniach wyniknie potrzeba przeds tawienia 
nowego wariantu drogi;  
2) przed wszczęciem postępowania w  sprawie wydania decyzji o  zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji 
o pozwoleniu na budowę albo przed zgłoszeniem wykonywania robót;  
3) przed wszczęciem postępowania w  sprawie w ydania decyzji o  pozwoleniu na użytkowanie drogi lub zawiadomi e-
niem o  zakończeniu budowy lub przebudowy drogi;  
4) przed upływem 12  miesięcy od dnia oddania drogi do użytkowania.  
2. Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 1, uwzględnia się 
w szczególności:  
1) położenie geograficzne oraz warunki geograficzne, klimatyczne i  meteorologiczne;  
2) lokalizację i  rodzaj skrzyżowań;  
3) ograniczenia ruchu;  
4) funkcjonalność w  ramach sieci drogowej;  
5) dopuszczalną oraz pr ojektową prędkość pojazdu;  
6) przekrój poprzeczny, w  tym liczbę i  szerokość pasów ruchu;  
7) plan sytuacyjny i  profil podłużny;  
8) ograniczenia widoczności;  
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 470 
 
9) dostępność dla środków publicznego transportu zbiorowego;  
10) skrzyżowania z  liniami kolejowymi;  
11) projektowane przejścia dla zwierząt i  inne urządzenia ochrony środowiska.  
3. Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa w  ust. 1 pkt  2, uwzględnia się 
w szcze gólności:  
1) oznakowanie pionowe i  poziome drogi, na podstawie  projektu organizacji ruchu;  
2) oświetlenie drogi i  skrzyżowań;  
3) urządzenia i  obiekty w  pasie drogowym;  
4) sposób zagospodarowania terenów przyległych do pasa drogowego, w  tym roślinność;  
5) uczestników ruchu drogowego oraz ich potrzeby w  zakresie bezpie cznych stref parkingowych;  
6) sposób dostosowania urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego do potrzeb uczestników ruchu drogowego.  
4. Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa w  ust. 1 pkt  3, uwzględnia się 
w szcze gólności : 
1) bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego i  widoczność w  różnych warunkach pogodowych oraz porach dnia;  
2) widoczność oznakowania pionowego i  poziomego drogi na podstawie wizji lokalnej w  terenie;  
3) stan nawierzchni drogi.  
5. Przy przeprowadzaniu audy tu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 4, uwzględnia się 
ocenę zachowań uczestników ruchu drogowego i  wpływ tych zachowań na bezpieczeństwo ruchu drogowego.  
6. Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa  w ust. 3–5, uwzględnia się w  razie  
potrzeby kryteria stosowane przy przeprowadzaniu audytu na etapach wcześniejszych.  
Art. 24k. 1. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego przeprowadza audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego lub  
zespół audytujący, w  którego s kład wchodzi co najmniej jeden audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
2. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego nie może być przeprowadzany przez audytora bezpieczeństwa ruchu dr o-
gowego, który wykonywał lub wykonuje zadania w  zakresie projektowania, budowy,  przebudowy, zarządzania odcinkiem 
drogi podlegającym audytowi, zarządzania ruchem lub nadzoru nad zarządzaniem ruchem na odcinku drogi podlegającym 
audytowi.  
3. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego nie może być przeprowadzany przez audytora bezpieczeństwa  ruchu dr o-
gowego, którego małżonek, krewny i  powinowaty do drugiego stopnia, osoba związana z  nim z  tytułu przysposobienia, 
opieki lub kurateli wykonywał lub wykonuje zadania w  zakresie projektowania, budowy, przebudowy, zarządzania odci n-
kiem drogi podlega jącym audytowi, zarządzania ruchem lub nadzoru nad zarządzaniem ruchem na odcinku drogi podleg a-
jącym audytowi.  
4. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego może przeprowadzać audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego będący 
pracownikiem jednostki wykonującej zadania zarządcy drogi lub audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego niepozostaj ą-
cy w  stosunku pracy z  jednostką wykonującą zadania zarządcy drogi.  
5. W jednostce wykonującej zadania zarządcy drogi zatrudniającej audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego tw o-
rzy się wieloosobowe lub jednoosobowe komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
6. Działalnością wieloosobowej komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego kieruje audytor bezpieczeństwa 
ruchu drogowego, zwany dalej „kierownikiem komórki audytu bezpiecz eństwa ruchu drogowego ”. 
7. Kierownik komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego podlega bezpośrednio kierownikowi jednostki, 
o której mowa w  ust. 5, a w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i  Autostrad – Generalnemu Dyrektorowi Dróg Kraj o-
wych i  Autostrad . 
8. Kierownik jednostki , o której mowa w  ust. 5, a w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i  Autostrad – Generalny 
Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad, zapewnia warunki niezbędne do niezależnego, obiektywnego i  efektywnego pr o-
wadzenia audytu bezpieczeństwa r uchu drogowego, w  tym zapewnia organizacyjną odrębność komórki audytu bezpi e-
czeństwa ruchu drogowego.  
9. Do audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego zatrudnionego w  jednoosobowej komórce audytu bezpieczeństwa 
ruchu drogowego stosuje się przepisy ustawy doty czące kierownika komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 470 
 
Art. 24l. 1. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga przedstawienia jego wyniku, na który składają się 
sprawozdanie oraz sformułowane na jego podstawie zalecenia dla zarządcy drogi.  
2. Zarządca drogi uwzględnia wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego na dalszych etapach przygotowania, 
budowy i  użytkowania drogi.  
3. W uzasadnionych przypadkach zarządca drogi może nie uwzględnić wyniku audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
4. W przypadku , o którym mowa w  ust. 3, zarządca drogi jest obowiązany do opracowania uzasadnienia stanowiąc e-
go załącznik do wyniku audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
Art. 24m.  1. Klasyfikację odcinków dróg ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych oraz klasy fikację  
odcinków dróg ze względu na bezpieczeństwo sieci drogowej przeprowadza się co najmniej raz na trzy lata.  
2. Klasyfikację odcinków dróg ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych przeprowadza się, w  odniesieniu 
do natężenia ruchu, dla odcinkó w dróg pozostających w  użytkowaniu nie mniej niż trzy lata.  
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, metodę dokonywania klasyfikacji, 
o których mowa w  ust. 1, mając na uwadze liczbę wypadków drogowych, natężenie ruchu, rod zaj ruchu oraz poprawę 
poziomu bezpieczeństwa użytkowników dróg, a  także zmniejszenie kosztów wypadków drogowych.  
4. Wyniki klasyfikacji, o  których mowa w  ust. 1, podlegają ocenie wykonywanej przez zespół ekspertów powoływ a-
ny przez zarządcę drogi. W  skład zespołu ekspertów wchodzi co najmniej jedna osoba posiadająca kwalifikacje i  doświad -
czenie wymienione w  art. 24n ust. 2 pkt 4 i 5. 
5. Zespół ekspertów, po przeprowadzeniu wizytacji w  terenie, przedstawia zarządcy drogi propozycję działań, które 
należy pod jąć w  celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, mając na uwadze propozycje działań przedstawione po 
przeprowadzeniu ostatniej klasyfikacji, o  której mowa w  ust. 1, oraz sprawozdań, o  których mowa w  art. 130b ust.  1 ustawy  
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
6. Zarządca drogi przeprowadza analizę kosztów i  korzyści proponowanych działań, o  których mowa w  ust. 5. Dzia łania  
wybrane przez zarządcę drogi są realizowane w  ramach dostępnych środków finansowych.  
7. Zarządca drogi jest obowiązany do poinformowania uczestników ruchu drogowego o  wynikach klasyfikacji, 
o której mowa w  ust. 2, na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej.  
Rozdział 2c  
Audytorzy bezpieczeństwa ruchu drogowego  
Art. 24n. 1. Audytorem bezpieczeństwa ruchu drogowego jest osoba, która posiada certyfikat audytora bezpiecze ń-
stwa ruchu drogowego.  
2. Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego może uzyskać osoba, która:  
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;  
2) korzysta z  pełni praw publicznych;  
3) nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
4) posiada wyższe wykształcenie techniczne w  zakresie budownictwa drogowego, inżynierii ruchu drogowego lub 
transportu;  
5) posiada co najmniej 5 -letnią praktykę w  zakresie projektowania dróg, inżynierii ruchu drogowego, zarządzania dr o-
gami, zarządzania ruchem drogowym lub opiniowania projektów drogowych pod względem bezpieczeństwa ruchu 
drogowego;  
6) posiada zaświadc zenie o  ukończeniu szkolenia i  zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
3. Audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego ma obowiązek stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych na szk o-
leniach okresowych co najmniej raz na trzy lata.  
4. Szkolen ia zakończone egzaminem, o których mowa w ust. 2 pkt 6, oraz szkol enia okresowe, o których mowa 
w ust. 3, przeprowadzają uczelnie w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictw ie wyższym i nauce 
(Dz. U. z 2020 r. poz. 85) prowadzące studi a drugiego stopnia z zakresu budownictwa drogowego oraz instytuty bada w-
cze posi adające kategorię naukową A+ albo A, działające w zakresie budownictwa drogowego na podstawie  ustawy 
z dnia 30  kwietnia 2010  r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 201 9 r. poz. 1350 i 2227  oraz z 20 20 r. poz. 284 ). 
5. (uchylony)  
6. Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego wydaje, na wniosek kandydata na audytora bezpieczeństwa 
ruchu drogowego, na okres trzech lat minister właściwy do spraw transportu, po dostarczeniu prz ez tego kandydata 
oświadczenia o  spełnieniu wymogów, o  których mowa w  ust. 2 pkt 1 i 2, oraz dokumentów potwierdzających spełnienie 
wymogów, o  których mowa w  ust. 2 pkt 3–6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 470 
 
7. Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego jest przedłużany na kolejne trzy lata na wniosek audytora 
bezpieczeństwa ruchu drogowego po dostarczeniu potwierdzenia ukończenia szkolenia okresowego, o  którym mowa w  ust. 3, 
oświadczenia o  spełnieniu wymogów, o  których mowa w  ust. 2 pkt 1 i 2, oraz dokumentu potwierdzającego spełnienie 
wymogu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 3. 
7a.28) Rozpatrując wniosek, o  którym mowa w  ust. 6 i 7, minister właściwy do spraw transportu wykonuje obowi ą-
zek, o  którym mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, przy pierwszej czynności skierowan ej do osoby skład a-
jącej wniosek, chyba że posiada ona te informacje, a  ich zakres lub treść nie uległy zmianie.  
8. Minister właściwy do spraw transportu odmawia w  drodze decyzji administracyjnej:  
1) wydania certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowe go w  przypadku niespełnienia któregokolwiek z  wymogów, 
o których mowa w  ust. 2; 
2) przedłużenia certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w  przypadku niespełnienia któregokolwiek z  wymo -
gów, o których mowa w  ust. 7. 
9. Minister właściwy do spr aw transportu określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) sposób przeprowadzania i  zakres programowy szkolenia zakończonego egzaminem, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 6, 
2) sposób przeprowadzania i  zakres programowy szkolenia okresowego, o  którym mowa w  ust. 3, 
3) wzór certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego  
– mając na uwadze zapewnienie odpowiedniego poziomu edukacyjnego szkoleń oraz jednolitego wzoru dokumentu.  
Art. 24o. Audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego traci certyfikat audytora bezpieczeństwa ru chu drogowego 
w przypadku:  
1) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
2) pozbawienia praw publicznych;  
3) całkowitego lub częściowego ubezwłasnowolnienia.  
Rozdział 3  
Skrzyżowania dróg z  innymi drogami komuni kacji lądowej i  powietrznej  
oraz liniowymi urządzeniami technicznymi  
Art. 25. 1. Budowa, przebudowa , remont, utrzymanie i  ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii, wraz z  dro-
gowymi obiektami inżynierskimi w  pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa  i organizacji ruchu, związanymi 
z funkcjo nowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii.  
2. Koszt budowy lub przebudowy skrzyżowania, o  którym mowa w  ust. 1, wraz z  koniecznymi drogowymi obiekt a-
mi inżynierskimi w  pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i  organizacji ruchu, związanymi z  funkcjo no-
waniem tego skrzyżowania, ponosi zarządca drogi, który wystąpił z  inicjatywą budowy lub przebudowy takiego skrzyż o-
wania.  
3. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie i  ochrona skrzyżowania autostrady lub drogi ekspresowej z  innymi 
drogami publicznymi, wraz z  drogowymi obiektami inżynierskimi w  pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa 
i organizacji ruchu, związanymi z  funkcjonowaniem tego skrzyżow ania, należy do zarządcy autostrady lub drogi ekspresowej.  
4. Koszt budowy lub przebudowy skrzyżowania, o  którym mowa w  ust. 3, wraz z  koniecznymi drogowymi obiekt a-
mi inżynierskimi w  pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i  organizacji ruchu, zwią zanymi z  funkcjono wa-
niem tego skrzyżowania, ponosi zarządca drogi, który wystąpił z  inicjatywą budowy  lub przebudowy takiego skrzyżow a-
nia. 
Art. 26. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie i  ochrona budowli brzegowych przepraw promowych zlokaliz o-
wanych w  ciągu drogi wraz z  urządzeniami i  instalacjami oraz jednostkami przeprawowymi (promami) należy do zarzą d-
cy tej drogi.  
Art. 27. (uchylony)  
                                                           
28) Dodany przez art.  12 pkt 8 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 46 – Poz. 470 
 
Art. 28. 1. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie i  ochrona skrzyżowań dróg z  liniami kolejowymi w  poziomie 
szyn, wraz  z zaporami, urządzeniami sygnalizacyjnymi, znakami kolejowymi, jak również nawierzchnią drogową 
w obsza rze między rogatkami, a  w przypadku ich braku – w odległości 4  m od skrajnych szyn, należy do zarządu kolei.  
2. Do zarządów kolei należy również:  
1) konserwacja znajdującej się nad skrajnią kolejową dolnej części konstrukcji  wiaduktów drogowych, łącznie z urzą-
dzeniami zabezpieczającymi;  
2) budowa i  utrzymanie urządzeń odwadniających wiadukty kolejowe nad drogami, łącznie z  urządzeniami odprow a-
dzającymi  wodę poza koronę drogi;  
3) budowa skrzyżowań dróg z  torami kolejowymi w  różnych poziomach w  razie budowy nowej lub zmiany trasy istni e-
jącej linii kolejowej, zwiększenia ilości torów, elektryfikacji linii, zwiększenia szybkości lub częstotliwości ruchu  
pociągów.  
Art. 28a. 1. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie i  ochrona torowiska tramwajowego umieszczonego w  pasie 
drogowym należy do podmiotu zarządzającego torowiskiem tramwajowym.  
2. Podmiot zarządzający torowiskiem tramwajowym, o  którym mowa w  ust. 1, uzgadnia z  zarządcą drogi warunki 
wykonania robót na terenie tego torowiska.  
Art. 29. 1. Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do 
drogi, po uzyskaniu, w  drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarz ądcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę 
zjazdu, z  zastrzeżeniem  ust. 2. 
2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do 
zarządcy drogi.  
3. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o  którym mowa w  ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z  zastrzeżeniem  ust. 5.  
W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i  jego parametry techniczne, a  w zezwoleniu na 
przebudowę zjazdu – jego parametry techniczne, a  także zamieszcza się , w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o  obo-
wiązku:  
1) przed rozpoczęciem robót budowlanych:  
a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane,  
b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w  pasie d rogowym;  
2) uzgodnienia z  zarządcą drogi projektu budowlanego zjazdu – o ile projekt budowlany jest wymagany.  
4. Ze względu na wymogi wynikające z  warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, z a-
rządca drogi może odmówić wydania zezwolen ia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na 
lokal izację zjazdu na czas określony.  
5. Decyzja o  wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o  którym mowa w  ust. 1, wygasa, jeżeli w  ciągu 3  lat od jego  
wydania zjazd nie został wybudow any. 
6. Budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji 
o warunkach zabudowy i  zagospodarowania terenu.  
Art. 29a. 1. Za wybudowanie lub przebudowę zjazdu:  
1) bez zezwolenia zarządcy drogi,  
2) o parametrach innych niż określone w  zezwoleniu zarządcy drogi  
– zarządca drogi wymierza, w  drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w  wysokości 10 -krotności opłaty ustalanej 
zgodnie z  art. 40 ust. 4. 
2. Karę, o  której mowa w  ust. 1, zarządca drogi wymierza również za użytkowanie zjazdu po terminie określonym 
w zezwoleniu zarządcy drogi.  
3. Termin płatności kary, o  której mowa w  ust. 1, wynosi 14  dni od dnia, w  którym decyzja ustalająca jej wysokość 
stała się ostateczna.  
Art. 30. Utrzymywanie zjazdów, łącznie ze znajdującymi się pod nimi przepustami, należy do właścicieli lub uży t-
kowników gruntów przyległych do drogi.  
Art. 31. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 47 – Poz. 470 
 
Art. 32. 1. W  przypadku gdy budowa lub przebudowa drogi w  miejscu jej przecięcia się z  inną drogą transportu   
lądowego – z wyjątkiem skrzyżowania z  linią kolejową w  poziomie szyn, o  którym mowa w  art. 28 ust. 1 – wodnego, 
korytarzem powietrznym w  strefie lotniska lub urządzeniem typu liniowego (w szczególności linią energetyczną lub tel e-
komunikacyjną, rurociągie m, taśmociągiem) powoduje naruszenie tych obiektów lub urządzeń albo konieczność zmian 
dotyc hczasowego ich  stanu, przywrócenie poprzedniego stanu lub dokonanie zmiany należy do zarządcy drogi, z  zastrze -
żeniem  ust. 2–4. 
2. Koszty przyłączy do urządzeń lin iowych w  granicach pasa drogowego, z  zastrzeżeniem  ust. 4, pokrywa w  całości 
zarządca drogi, a  poza tymi granicami właściciel lub użytkownik urządzeń.  
3. Koszty przełożenia urządzeń liniowych w  pasie drogowym, wynikające z  naruszenia lub konieczności zmian  stanu 
dotychczasowego urządzenia liniowego, w  wysokości odpowiadającej wartości tych urządzeń i  przy zachowaniu dotyc h-
czasowych właściwości użytkowych i  parametrów technicznych, z  zastrzeżeniem  ust. 4, pokrywa zarządca drogi.  
4. Jeżeli w  wyniku uzgodnień zarządcy drogi z  zainteresowaną stroną zostaną wprowadzone ulepszenia urządzeń, 
koszty tych ulepszeń pokrywa odpowiednio ich właściciel lub użytkownik.  
5. Przekazanie przez zarządcę drogi urządzeń, o  których mowa w  ust. 2–4, wykonanych w  pasie drogowym, os obie 
uprawnionej następuje nieodpłatnie, na podstawie protokołu zdawczo -odbiorczego.  
Art. 33. Wykonanie skrzyżowań nowo budowanych lub przebudowywanych obiektów, o  których mowa w  art. 32 
ust. 1, oraz linii kolejowych, powodujące naruszenie stanu istniejące j drogi lub konieczność dokonania zmian elementów 
drogi, należy do inwestora zlecającego  budowę lub przebudowę  tych obiektów.  
Rozdział 4  
Pas drogowy  
Art. 34. Odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub od innych urządz eń 
wymienionych w  art. 4 pkt  1 i 2 powinna wynosić co najmniej 0,75  m, a dla autostrad i  dróg ekspresowych – co najmniej 2  m. 
Art. 35. 1. Zarządca drogi sporządza i  weryfikuje okresowo plany rozwoju sieci drogowej i  przekazuje je, ni e-
zwłoc znie po sporządze niu, organom właściwym w  sprawie sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego.  
2. W planach zagospodarowania przestrzennego województwa i  miejscowych planach zagospodarowania prz e-
strze nnego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o  szeroko ści uwzględniającej ochronę użytkowników 
dróg i  terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem.  
3. Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w  szczególności polegającą na budowie obiektu 
budowlanego lub wykonaniu innych  robót budowlanych, a  także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego 
części, zarządca drogi uzgadnia w  zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.  
4. W pasie terenu, o  którym mowa w  ust. 2, mogą być wznosz one tylko tymczasowe obiekty budowlane oraz urz ą-
dzenia budowlane związane z  obiektami budowlanymi. Ich usunięcie w  wypadku budowy drogi następuje na koszt właś -
ciciela, bez odszkodowania.  
5. Nieruchomości położone w  pasie, o  którym mowa w  ust. 2, stanowiące własność Skarbu Państwa, przeznaczone 
pod przyszłą budowę drogi, nie mogą być zbyte bez zgody właściwego zarządcy drogi.  
Art. 36. W przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z  warunkami  podan y-
mi w  tym zezwolen iu, lub bez zawarcia odpłatnej umowy cywilnoprawnej, o  której mowa w  art. 22 ust. 2, 2a  lub 2c, lub 
niezgodnie z  warunkami tej umowy, właściwy zarządca drogi orzeka, w  drodze decyzji administracyjnej,  o jego przywr ó-
ceniu do stanu poprzedniego. Przepisu teg o nie stosuje się w  przypadku zajęcia pasa drogowego bez  zezwolenia zarządcy 
drogi lub niezgodnie z  warunkami podanymi w  tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez  właściwy organ nadzoru 
budo wlanego decyzji o  rozbiórce obiektu budowlanego.  
Art. 37. (uchyl ony) 
Art. 38. 1. Istniejące w  pasie drogowym obiekty budowlane i  urządzenia niezwiązane z  gospodarką drogową lub  
obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i  utrudnień ruchu drogowego i  nie zakłócają wykonywania zadań zarządu 
drogi,  mogą pozostać w  dotychczasowym stanie.  
2. Przebudowa lub remont obiektów budowlanych lub urządzeń, o  których mowa w  ust. 1, wymaga zgody zarządcy 
drogi, a  w przypadku gdy planowane roboty są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, również uzgodni e-
nia projektu budow lanego.  
3. Wyrażenie zgody, o  której mowa w  ust. 2, powinno nastąpić w  terminie 14  dni od dnia wystąpienia z  wnioskiem 
o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w  tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. Odmowa wyrażenia zgody następ u-
je w drodze decyzji adm inistracyjnej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 48 – Poz. 470 
 
Art. 39. 1. Zabrania się dokonywania w  pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub 
uszkodzenie drogi i  jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. 
W szczegól ności zabrania się: 
1) lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i  materiałów niezwiązanych z  potrzebami 
zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;  
2) włóczenia po drogach oraz porzucania na nich przedmiotów lub używania pojazdów niszc zących nawierzchnię drogi;  
3) poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia lub w  sposób niezgodny 
z przepi sami ruchu drogowego;  
4) samowolnego ustawiania, zmieniania i  uszkadzania znaków drogowych i  urządzeń ostrzegawczo -zabezpieczających;  
5) umieszczania reklam:  
a) imitujących znaki i  sygnały drogowe oraz urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego,  
b) poza obszarem zabudowanym, z  wyłączeniem parkingów i  miejsc obsługi podróżnych;  
6) umieszczania urządzeń zastępujących obowiązujące znaki drogowe;  
7) niszczenia rowów, skarp, nasypów i  wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi;  
8) zaorywania lub zwężania w  inny sposób pasa drogowego;  
9) odprowadzania wody i  ścieków z  urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych  do rowów przydrożnych 
lub na jezdnię drogi;  
10) wypasania zwierząt gospodarskich;  
11) rozniecania ognisk w  pobliżu drogowych obiektów inżynierskich i  przepraw promowych oraz przejeżdżania przez 
nie z  otwartym ogniem;  
12) usuwania, niszczenia i  uszkadzania  zadrzewień przydrożnych.  
1a. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury tele -
komunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 201 9 r. poz. 2460 ) 
oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w  tym punktów 
ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publiczn ego, oraz urządzeń związanych 
z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z ek sploatacją tej infrastruktury i  tych urządzeń, jeżeli waru n-
ki tec hniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.  
2. (uchylony)  
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w  pasie drogowym obiektów budowlanych  lub urz ą-
dzeń niezwiązanych z  potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam,  może nastąpić  
wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w  drodze decyzji administracyjnej  – zezwolenie nie 
jest wymagane w  przypadku  zawarcia umowy, o  której mowa w  ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy 
zarządca drogi:  
1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w  pasie drogowym urządzeń i  infrastruktury, o  których mowa 
w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umiesz czenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa  ruchu drogowego, narusze -
nie wymagań wynikających z  przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do  utraty uprawnień z  tytułu gwarancji 
lub rękojmi w  zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg;  
1a) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w  pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli  w kanale 
technologicznym istnieją wolne zasoby;  
2) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w  pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby  powo-
dować niszczenie lub uszkodzenie drogi i  jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać  bezpieczeństwu  
ruchu drogowego oraz w  przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków,  o których mowa w  art. 42a. 
3a. W decyzji, o  której mowa w  ust. 3, określa się w  szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i  warunki jej 
umieszczenia w  pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do:  
1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywa nia robót budowlanych;  
2) uzgodnienia z  zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządz e-
nia, o  którym mowa w  ust. 3; 
3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia ro bót w  pasie drogowym 
lub na umieszczenie w  nim obiektu lub urządzenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 49 – Poz. 470 
 
3aa. W przypadku gdy decyzja, o  której mowa w  ust. 3, dotyczy lokalizacji w  pasie drogowym infrastruktury  tele-
komunikacyjnej, w  decyzji tej określa się dodatkowo, czy w  okresie 4  lat od jej wydania planowana jest  budowa, prze -
budowa lub remont odcinka drogi, którego dotyczy decyzja, o  ile wynika to wprost z  uchwały budżetowej  jednostki samo -
rządu terytorialnego, wieloletniej prognozy finansowej jednostki samorządu terytorialnego,  progra mu wieloletniego w y-
danego na podstawie  art. 136 ust. 2 ustawy  z dnia 27  sierpnia 2009  r. o finansach  publicznych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 869, 
1622, 1649, 2020 i 2473  oraz z 20 20 r. poz.  284) lub planów, o  których mowa w  art. 20 pkt 1 lub 2 niniejszej ustawy.  
3b.29) W przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji, o  której mowa w  ust. 3, w terminie 65  dni od dnia  złoże-
nia wniosku, a  w odniesieniu do infrastruktury telekomunikacyjnej w  rozumieniu ustawy z  dnia 16  lipca  2004  r. – Prawo 
telekomunikacyjne – w terminie 45  dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego stopnia,  a w przypadku braku takiego 
organu – organ nadzorujący, wymierza temu organowi, w  drodze postanowienia, na  które przysługuje zażalenie, karę 
pieniężną w  wysokości 500  zł za każdy dzień zwłoki.  
3ba.30) Kary pieniężne nałożone przez organy, o  których mowa w  ust. 3b, są przekazywane na wyodrębnione rachu n-
ki bankowe tych organów.  
3bb.30) Środki z  kar, o których mowa w  ust. 3b, gromadzone na wyodrębnionych rachunkach bankowych, o  których 
mowa w ust. 3ba, są przekazywane w  terminie 2  dni roboczych następujących po upływie tygodnia, w  którym wpłynęły, 
na rachunek:  
1) Krajowego Funduszu Drogowego – w przypadku gdy kara nałożona została na zarządcę drogi, o  którym mowa w art. 19 
ust. 2 pkt 1;  
2) Funduszu Dróg Samorządowych – w przypadku gdy kara nałożona została na zarzą dcę drogi, o  którym mowa w  art. 19 
ust. 2  pkt 2 –4 i ust. 5.  
3c. Karę pieniężną uiszcza się w  terminie 14  dni od dnia doręczenia postanowienia, o  którym mowa w  ust. 3b. W przy-
padku  nieuiszczenia kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 3b, podlega ona ś ciągnięciu w  trybie przepisów o postępow a-
niu egzekucyjnym w  administracji.  
3d. Do terminu, o  którym mowa w  ust. 3b, nie wlicza się terminów przewidzianych w  przepisach prawa do dokon a-
nia określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z  winy strony 
albo z  przyczyn niezależnych od organu.  
4. Utrzymanie ob iektów i  urządzeń, o  których mowa w  ust. 3, należy do ich posiadaczy.  
5. Jeżeli budowa, przebudowa lub remont drogi wymaga przełożenia urządzenia lub obiektu, o  którym mowa w  ust. 3, 
koszt tego przełożenia ponosi jego właściciel.  
5a. Z zastrzeżeniem  art. 32 ust. 3, jeżeli budowa, przebudowa lub remont drogi wymaga przełożenia infrastruktury  
telekomunikacyjnej umieszczonej w  pasie drogowym, koszt tego przełożenia ponosi:  
1) zarządca drogi – w przypadku gdy nie upłynęły 4  lata od dnia wydania decyzji, o  której mowa w  ust. 3, pod  waru n-
kiem zachowania dotychczasowych właściwości użytkowych oraz parametrów technicznych infrastruktury  tele-
komunikacyjnej;  
2) właściciel infrastruktury telekomunikacyjnej – w przypadku gdy:  
a) upłynęły 4  lata od dnia wydania decyzji , o której mowa w  ust. 3, 
b) na żądanie właściciela wprowadzono ulepszenia w  infrastrukturze telekomunikacyjnej,  
c) infrastruktura telekomunikacyjna została zlokalizowana w  pasie drogowym, mimo że zarządca drogi  zawarł 
w decyzji, o  której mowa w  ust. 3, informację o  planowanej w  okresie 4  lat budowie, przebudowie  lub remoncie 
odcinka drogi, którego dotyczy decyzja.  
6.31) Zarządca drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w  pasie drogowym w  trakcie:  
1) budowy dróg publicznych;  
2) przebudowy dróg publicznych, chyba że w  pasie drogowym przebudowywanej drogi zostały już zlokalizowane kan a-
lizacja kablowa lub kanał technologiczny.  
6a. (uchylony)32) 
6b. (uchylony)32) 
                                                           
29) Zdanie drugie uchylone przez art.  2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30  sierpnia 2019  r. o zmianie ustawy o  wspieraniu rozwoju usług i  sieci 
telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1815 ), która weszła w  życie z  dniem 25 października  2019 r. 
30) Dodany przez art.  2 pkt 1 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 29. 
31) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt 1 lit. c ustawy, o  której mowa w  odnośniku 29. 
32) Przez art.  2 pkt  1 lit. d  ustawy, o  której mowa w  odnośniku  29. 
  
Dziennik  Ustaw  – 50 – Poz. 470 
 
6c. Minister właściwy do spraw informatyzacji , na wniosek zarządcy drogi w  drodze decyzji, zwalnia zarządcę 
z obowiązku budowy kanału technologicznego, jeżeli w  pobliżu pasa drogowego istnieje już kanał technologiczny lub 
linia światłowodowa, po siadające wolne zasoby wystarczające do zaspokojenia potrzeb społecznych w  zakresie dostępu 
do usług szerokopasmowych lub w  sytuacji, gdy lokalizowanie kanału technologicznego byłoby ekonomicznie nieracj o-
nalne lub technicznie niemożliwe. Wniosek do ministr a właściwego do spraw informatyzacji składa się najpóźniej na 
3 miesiące przed dniem złożenia wniosku o  wydanie decyzji o  środowiskowych uwarunkowaniach, o  zezwoleniu na real i-
zację inw estycji drogowej, o  pozwoleniu na budowę albo przed dniem zgłoszenia prz ebudowy dróg.33) 
6d. Niezwłocznie po wybudowaniu kanału technologicznego, a  jeszcze przed jego udostępnieniem innym podmi o-
tom, zarządca drogi przekazuje Prezesowi UKE informację o  przebiegu nowo zlokalizowanego kanału technologicznego.  
6e. Zarządca drogi, n a wniosek Prezesa UKE lub przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, udziela informacji o  kanałach 
technologicznych zlokalizowanych w  pasie drogowym na obszarze jego właściwości.  
7. Zarządca drogi udostępnia kanał technologiczny na pisemny wniosek podmiotu, który  zgłosił zainteresowanie  jego 
udostępnieniem, w  drodze decyzji, w  której określa warunki udostępnienia tego kanału.  
7a. W przypadku gdy funkcję zarządcy autostrady płatnej pełni spółka, o  której mowa w  art. 19 ust.  3, albo funkcję  za-
rządcy drogi pełni dro gowa spółka specjalnego przeznaczenia, o  której mowa w  ustawie z  dnia 12  stycznia 2007  r. 
o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, kanały technologiczne udostępnia się za opłatą,  w drodze umowy 
dzierżawy lub najmu. Przepisy  ust. 7h i 7i stosuje się odpowiednio.  
7aa. W przypadku niezawarcia umowy, o  której mowa w  ust. 7a, w  terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku  
o udostępnienie kanału technologicznego każda ze stron może zwrócić się do Prezesa UKE z  wnioskiem  o wydanie dec y-
zji w  sprawie udostępnieni a tego kanału. Przepis  art. 22 ust. 1 ustawy  z dnia 7  maja 2010  r. o wspieraniu rozwoju usług 
i sieci telekomunikacyjnych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ) stosuje się odpowiednio.  
7ab. Decyzja w  sprawie udostępnienia kanału technologicznego określa w  szczególn ości:  
1) imię i  nazwisko oraz adres albo nazwę i  adres siedziby wnioskodawcy;  
2) lokalizację kanału technologicznego;  
3) zakres udostępnienia kanału technologicznego;  
4) planowany okres udostępnienia kanału technologicznego;  
5) wysokość opłaty za udostępni enie kanału technologicznego oraz sposób jej uiszczania.  
7ac. Zarządca drogi odmawia, w  drodze decyzji, udostępnienia kanału technologicznego w  przypadku braku  wol-
nych zasobów w  tym kanale.  
7ad.34) Do decyzji, o  której mowa w  ust. 7, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z  dnia 14  czerwca 
1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z  wyjątkiem przepisów o  milczącym załatwieniu sprawy.  
7b. (uchylony)  
7c. (uchylony)  
7d. (uchylony)  
7e. (uchylony)  
7f. Przepisu  art. 40 ust. 3 nie stosuje się do linii telekomunikacyjnych i  elektroenergetycznych oraz innych  urządzeń 
umieszczanych w  kanale technologicznym.  
7g. Za udostępnienie kanału technologicznego lub jego części pobiera się opłatę.  
7h. Opłatę za udostępnienie kanału technologicznego ustala si ę jako iloczyn liczby metrów bieżących udostępnion e-
go kanału technologicznego i  stawki opłaty za udostępnienie 1  mb kanału technologicznego, pobieranej  za każdy rok jego 
udostępnienia, przy czym za udostępnienie kanału technologicznego na okres krótszy niż  rok opłata obliczana jest propo r-
cjonalnie do liczby dni udostępnienia kanału technologicznego.  
7i. Stawki opłat za udostępnienie 1  mb kanału technologicznego za każdy rok jego udostępniania nie mogą przekroczyć:  
1) 7,00 zł – w przypadku rury osłonowej;  
2) 5,50 zł – w przypadku rury światłowodowej;  
3) 1,00 zł – w przypadku mikrorury wchodzącej w  skład wiązki mikrorur.  
                                                           
33) Zdanie drugie w  brzmieniu us talonym przez art.  2 pkt 1 lit. e ustawy, o  której mowa w  odnośniku 29. 
34) Dodany przez art.  5 pkt  1 ustawy z dnia 31  lipca 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych (Dz. U. 
poz. 1495),  która weszła w  życie z  dniem 1  stycznia  2020 r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 51 – Poz. 470 
 
7j. Opłatę za udostępnienie kanału technologicznego, za pierwszy rok jego udostępniania, uiszcza się  w terminie 
14 dni od dnia, w  którym decyzja o  udostępnieniu kanału technologicznego stała się ostateczna, a  za lata następne – 
w terminie do dnia 15  stycznia każdego roku, z  góry za dany rok.  
7k. Minister właściwy do spraw informatyzacji w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw transpor tu określi, 
w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o  udostępnienie kanału technologicznego, rodzaje dokumentów dołączanych do  tego 
wniosku, wysokość stawek opłat za udostępnienie 1  mb kanału technologicznego oraz  sposób obliczania opłaty za częś -
ciowe udost ępnienie kanału technologicznego, biorąc pod uwagę poziom  uzasadnionych kosztów budowy i  eksploa tacji 
kanału technologicznego, jego wypełnienie kablem lub kanalizacją kablową oraz potrzeby rozwoju telekomunikacji, 
w szczegól ności  w zakresie szerokopasmow ego dostępu do  Internetu.  
8.35) Wykonywanie zadań związanych z  zarządzaniem i  utrzymywaniem kanałów technologicznych, o  których mowa 
w ust. 6, zarządca drogi może powierzyć, w  drodze umowy, podmiotowi wyłonionemu w  drodze przetargu, z  zacho waniem 
przepisów  o zamówieniach publicznych lub w  trybie określonym w  ustawie z  dnia 21  października 2016  r. o umowie koncesji 
na roboty budowlane lub usługi.  
8.36) Wykonywanie zadań związanych z  zarządzaniem i  utrzymywaniem kanałów technologicznych, o  których 
mowa w  ust. 6, zarządca drogi może powierzyć, w  drodze umowy, podmiotowi wyłonionemu w  drodze przetargu, 
z zachowaniem przepisów ustawy z  dnia 11  września 2019  r. – Prawo zamówień publicznych lub w  trybie określonym 
w ustawie z  dnia 21  października 2016  r. o umowie ko ncesji na roboty budowlane lub usługi.  
Art. 40. 1. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z  budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i  ochroną 
dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w  drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest  wym agane 
w przypadku zawarcia umowy, o  której mowa w  art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.  
2. Zezwolenie, o  którym mowa  w ust. 1, dotyczy:  
1) prowadzenia robót w  pasie drogowym;  
2) umieszczania w  pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z  potrzeb ami zarządzania  drogami lub 
potrzebami ruchu drogowego;  
3) umieszczania w  pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z  potrzebami zarządzania drogami lub p o-
trzebami ruchu drogowego oraz reklam;  
4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w  celach innych niż wymienione w  pkt 1–3. 
2a.37) W przypadku robót budowlanych prowadzonych w  ramach koordynacji robót budowlanych, o  której mowa 
w art. 36a ustawy z  dnia 7  maja 2010  r. o wspieraniu rozwoju usług i  sieci telekomunikacyjnych, dwóch lub więcej zajm u-
jących pas drogowy może złożyć do zarządcy drogi wspólny wniosek o  wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 
w celu, o  którym mowa w  ust. 2  pkt 1, a  zarządca drogi może wydać decyzję administracyjną o  zezwoleniu na zajęcie 
pasa drogowego, w  której określi prawa i  obowiązki każdego z  zajmujących pas drogowy.  
2b.37) W przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji, o  której mowa w  ust. 1, w  odniesieniu do infrastruktury 
telekomunikacyjnej i  decyzji, o  której mowa w  ust. 2a, w  terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego sto p-
nia, a  w przypadku braku takiego organu – organ nadzorujący, wymierza temu organowi, w  drodze postanowienia, na 
które przys ługuje zażalenie, karę pieniężną w  wysokości 500  zł za każdy dzień zwłoki.  
2c.37) Do kar, o  których mowa w  ust. 2b, przepisy art. 39  ust. 3ba –3d stosuje się odpo wiednio.  
3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.  
4. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w  celu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów 
kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1  m2 pasa drogowego i  liczby dni zajmow a-
nia pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24  godziny jest traktowane jak zajęcie 
pasa drogowego przez 1  dzień.  
5. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w  celu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 2, usta la się jako iloczyn liczby metrów 
kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i  stawki opłaty za zajęcie 1  m2 pasa 
drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w  pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urząd zenia 
w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcj o-
nalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w  pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim.  
6. Opłatę za zajęcie pasa drogowego  w celu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów 
kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, 
liczby dni zajmowania pasa drogowego i  stawki opłaty za zajęcie 1  m2 pasa drogowego.  
                                                           
35) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o kt órej mowa w odnośniku 36. 
36) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  6 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 15. 
37) Dodany przez art.  2 pkt 2 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 29. 
  
Dziennik  Ustaw  – 52 – Poz. 470 
 
6a. Nie pobiera się opłaty za zajęcie pasa drogowego w  związku z  umieszczaniem w  pasie drogowym tablic  inform u-
jących o  nazwie formy ochrony przyrody, o  których mowa w  art. 115 ustawy  z dnia 16  kwietnia  2004  r. o ochronie prz y-
rody oraz zn aków informujących o  formie ochrony zabytków.  
6b. Opłatę za zajęcie pasa drogowego, o  której mowa w  ust. 6, powiększa się, od dnia wprowadzenia opłaty  reklamo -
wej przez radę gminy, o  wysokość opłaty reklamowej, o  której mowa w  art. 17a ustawy z  dnia 12 stycznia 1991  r. o po-
datkach i  opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1170). 
6c.38) Od linii telekomunikacyjnych lub elektroenergetycznych umieszczonych w  kanalizacji kablowej nie pobiera się 
opłaty, o  której mowa w  ust. 5.  
7. Minister właściwy do spraw transportu, w  drodze rozporządzenia, ustala, z  uwzględnieniem przepisów o  pomocy 
publicznej, dla dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad, wysokość stawek opłaty za 
zajęcie 1  m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o  których mowa  w ust. 4 i 6, nie  mogą przekroczyć 10  zł za jeden dzień zaj -
mowania pasa drogowego, a  stawka opłaty, o  której mowa w  ust. 5, nie może przekroczyć 200  zł, z tym że w  odniesieniu 
do obiektów i  urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o  których mowa w  ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 
0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a  stawka opłaty, o  której mowa w  ust. 5, nie może przekroczyć 20  zł. 
8.39) Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w  drodze uchwały, ustala dla dróg , których zarządcą jest 
jednostka samorządu terytorialnego, wysoko ść stawek opłaty za zajęcie 1  m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o  których mowa  
w ust. 4 i  6, nie mogą przekroczyć 10  zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a  stawka opłaty, o  której mowa 
w ust. 5, nie może przekroczyć 200  zł, z tym że w  odniesieniu do obiektów i  urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej 
stawki opłaty, o  który ch mowa w  ust. 4 i  6, nie mogą przekroczyć 0,20  zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, 
a stawka opłaty, o  której mowa w  ust. 5, nie może przekroczyć 20  zł. 
9. Przy ustalaniu stawek, o  których mowa  w ust. 7 i 8, uwzględnia się:  
1) kategorię drogi, któ rej pas drogowy zostaje zajęty;  
2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;  
3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;  
4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;  
5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w  pasie drogowym.  
10. Zajęcie pasa  drogowego o  powierzchni mniejszej niż 1  m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut  
poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1  m2 jest traktowane jak zajęcie 1  m2 pasa drogowego.  
11. Opłatę, o  której mowa w  ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy zarządca drogi przy udziel a-
niu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W sytuacji, o  której mowa w  ust. 2a, opłatę, o  której mowa w  ust. 3, ustala się 
proporcjonalnie do planowanego okresu zajęcia pasa drogowego p rzez każdego z  zajmujących pas drogowy, wskazanego 
przez nich we wspólnym wniosku o  wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.40) Ustalając opłatę, właściwy zarzą d-
ca drogi uwzględnia także ustalenia umowy, o  której mowa w  art. 50a ustawy z  dnia 8  marca 1 990 r. o samorządzie gminnym  
(Dz. U. z 2019  r. poz. 506, 1309, 1571, 1696 i  1815), art. 50a ustawy z  dnia 5  czerwca 1998  r. o samorządzie powiato wym 
(Dz. U. z 2019  r. poz. 511, 1571 i  1815) i  art. 59a ustawy z  dnia 5  czerwca 1998  r. o samorządzie wojewódz twa (Dz. U. 
z 2019  r. poz. 512, 1571 i  1815).40) 
12. Za zajęcie pasa drogowego:  
1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o  której mowa w  art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,  
2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w  zezwoleniu  zarządcy drogi lub w  umowie, o  której mowa  w art. 22 
ust. 2, 2a lub 2c,  
3) o powierzchni większej niż określona w  zezwoleniu zarządcy drogi lub w  umowie, o  której mowa w  art. 22 ust. 2, 2a 
lub 2c  
– zarządca drogi wymierza, w  drodze decyzji administracyjne j, karę pieniężną w  wysokości 10 -krotności opłaty  ustalanej 
zgodnie z  ust. 4–6. 
13. Termin uiszczenia opłaty, o  której mowa w  ust. 3, oraz kary, o  której mowa w  ust. 12, wynosi 14  dni od dnia,  w któ-
rym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna,  z zastrzeżeniem  ust. 13a. 
                                                           
38) Dodany przez art.  2 pkt 2 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku  29. 
39) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt 2 lit. c ustawy, o  której mowa w  odnośniku 29. 
40) Zdania  drugie i trzecie dodane przez art.  2 pkt 2 lit. d ustawy, o  której mowa w  odnośniku  29. 
  
Dziennik  Ustaw  – 53 – Poz. 470 
 
13a. Opłatę roczną, o  której mowa w  ust. 5, za pierwszy rok umieszczenia urządzenia w  pasie drogowym uiszcza się 
w terminie określonym w  ust. 13, a  za lata następne w  terminie do dnia 15  stycznia każdego roku, z  góry za dany rok.  
14. Przepisu  ust. 1 nie stosuje się w  razie konieczności usunięcia awarii urządzeń niezwiązanych z  potrzebami zarz ą-
dzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a  znajdujących się w  pasie drogowym. Po zlokalizowaniu awarii pr o-
wadzący roboty niezwłocznie zawiadamia o  tym zarządcę drogi i  w porozumieniu z  nim określa termin i  powierzchnię 
zajęt ego pasa drogowego.  
14a. Zarządca drogi określa, w  drodze decyzji administracyjnej, warunki zajęcia pasa drogowego, o  którym mowa 
w ust. 14, oraz warunki jego przywró cenia do stanu poprzedniego, a  także ustala wysokość opłaty, o  której mowa w  ust. 4. 
14aa.41) Do decyzji, o  której mowa w  ust. 14a, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z  dnia 14  czerwca 
1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z  wyjąt kiem przepisów o  milczącym załatwieniu sprawy.  
14b. Za wejście w  pas drogowy, o  którym mowa w  ust. 14, bez zawiadomienia zarządcy drogi, przekroczenie ustal o-
nego terminu i  powierzchni zajęcia pasa drogowego zarządca drogi wymierza karę pieniężną zgodnie z  ust. 12. 
15. Zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i  przywrócić pas do poprzedniego 
stanu użyteczności w  określonym terminie.  
16. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzenia, określa warunki niezbędne do udzielania zezwoleń na  zajmowanie  
pasa drogowego na cele, o  których mowa w  ust. 2, mając na względzie bezpieczeństwo użytkowania i  ochronę dróg.  
Art. 40a. 1. Opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13f ust. 1, art. 39 ust. 7ab pkt 5 i art. 40 ust. 3 oraz kary  
pieniężne określone w art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, a także opłaty z tytułu umów zawieranych na podsta wie 
art. 22 ust. 2 są przekazywane odpowiednio do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wy odrębniony r a-
chunek bankowy Generalnej  Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.  
1a. W przypadku zawarcia umowy o  partnerstwie publiczno -prywatnym opłaty pobierane przez partnera prywatnego, 
o których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 2 pkt 1, oraz opłata dodatkowa, o  której mowa w  art. 13f ust. 1, stan o-
wią przychody partnera prywatnego.  
1b. W przypadku powierzenia drogowej spółce specjalnego przeznaczenia pobierania opłat, o  których mowa w  art. 13 
ust. 2 pkt 1, mogą one stanowić przychód tej spółki, jeżeli umowa, o  której mowa w  art. 6 ust. 1 ustawy  z dnia 12  stycznia 
2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, tak stanowi.  
1c. Opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 3 oraz kary pieniężne określone w art. 13k ust. 1 i 2 są przekazywane na wy -
odrębniony rachunek bankowy Głównego Inspektora Transportu Drogowego.  
1d. Środki uzyskane z opłat za postój pojazdów samochodowych w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, w wy -
sokości nie mniejszej niż 65% tych opłat, oraz środki z opłat dodatkowych,  o których mowa w art. 13f u st. 1, pobra nych 
z tytułu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, gmina przeznacza wyłącznie  na sfinansowanie popr a-
wy publicznego transportu zbiorowego, budowę lub przebudowę infrastruktury pieszej lub rowerowej lub zieleń i zadr ze-
wienia w gminie.  
1e. Środki, o których mowa w ust. 1d, gmina gromadzi na wydzielonym rachunku.  
2. (uchylony)  
3. Środki z opłat i kar pieniężnych, gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji Dróg 
Krajowych i Autostrad, o którym mowa w ust. 1, oraz środki z kar, gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym 
Głównego Inspektora Transportu Drogowego, o którym mowa w ust. 1c, są przekazywane w  terminie dwóch dni robo-
czych następujących po zakończeniu tygodnia, w którym wpłynęły, na rachun ek Krajowego Funduszu Drogowego, z prze -
znaczeniem  na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz 
na zakup urządzeń do ważenia pojazdów.  
4. Środki z  opłat elektronicznych są przekazywane na rachunek Kraj owego Funduszu Drogowego.  
5. Minister właściwy do spraw transportu w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów publicznych  
określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) tryb, sposób i  termin wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania, w  tym try b dokonywania zwrotu  nie-
należnie pobranych opłat elektronicznych,  
2) tryb i  termin przekazywania opłat elektronicznych oraz kar pieniężnych, o  których mowa w  art. 13k ust. 1 i 2, na ra -
chunek Krajowego Funduszu Drogowego,  
                                                           
41) Dodany przez art.  5 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 34. 
  
Dziennik  Ustaw  – 54 – Poz. 470 
 
3) przypadki, w  których ustanawiane jest zabezpieczenie należności z  tytułu opłat elektronicznych, oraz formę  i sposób 
jego ustalania,  
4) wysokość kaucji za wydawane korzystającemu z  drogi publicznej urządzenie, o  którym mowa w  art. 13i ust. 3 
– mając na uwadze sprawny pobór opła t elektronicznych od użytkowników, efektywną obsługę i  zabezpieczenie  wpły-
wów do Krajowego Funduszu Drogowego, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 27  października 1994  r. o autostradach pła t-
nych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym, oraz technologię wykorzystaną w  systemie elektronicznego  poboru opłat 
elektr onicznych, a  także uwzględniając koszty urządzenia, o  którym mowa w  art. 13i ust. 3. 
Art. 40b. (uchylony)  
Art. 40c. (uchylony)  
Art. 40d.42) 1. W  przypadku nieterminowego uiszczenia opłat, o  których mowa w  art. 39 ust. 7ab pkt 5 i  art. 40  ust. 3,  
opłat wynikających z  umów zawieranych zgodnie z  art. 22  ust. 2 oraz kar pieniężnych, o  których mowa w  art. 13k ust. 1 i  2, 
art. 29a ust. 1 i  2 i art. 40  ust. 12, pobiera się odsetki ustawowe za opóźnienie.  
2. Opłaty, o  których mowa w  art. 39  ust. 7ab pkt 5 i  art. 40  ust. 3, wraz z  odsetkami ustawowymi za opóźnienie, 
opłaty, o  których mowa w  art. 13f ust. 1, oraz kary pieniężne, o  których mowa w  art. 13k ust. 1 i  2, art. 29a ust. 1 i  2 
i art. 40 ust. 12, wraz z  odsetkami u stawowymi za opóźnienie podlegają przymusowemu ściągnięciu w  trybie określonym 
w ustawie z dnia 17  czerwca 1966  r. o postępowaniu egzekucyjnym w  administracji.  
3. Obowiązek uiszczenia opłat, o  których mowa w  art. 13f ust. 1, art. 39  ust. 7ab pkt 5 i  art. 40 ust. 3, oraz kar pienięż -
nych , o których mowa w  art. 13k ust. 1 i  2, art. 29a ust. 1 i  2 i art. 40  ust. 12, przedawnia się z  upływem 5  lat, licząc od 
ostatniego dnia roku kalendarzowego, w  którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone.  
Art. 40e. 1.43) Organ, który udzielił zezwolenia, o  którym mowa w  art. 40 ust. 1, na cele związane z  infrastrukturą  
telekomunikacyjną, przenosi, w  drodze decyzji, na rzecz podmiotu będącego nabywcą tej infrastruktury, na jego  wniosek, 
prawa i  obowiązki wynikające z  tego zezwolenia.  
2.44) Do decyzji, o  której mowa w  ust. 1, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego.  
3.44) Sprawę przeniesienia praw i  obowiązków wynikających z  zezwolenia, o  którym mowa w  art. 40 ust. 1, na cele 
związane z  infrastrukturą telekomunikacyjną uznaje się za załatwioną milcząco w  sposó b w całości uwzględniający żąd a-
nia podmiotu występującego z  wnioskiem, jeżeli w  terminie 30  dni od daty doręczenia wniosku właściwemu organowi 
organ ten nie wyda decyzji w  sprawie przeniesienia praw i  obowiązków wynikających z  zezwolenia, o  którym mowa w  art. 40 
ust. 1, na cele związane z  infrastrukturą telekomunikacyjną.  
Art. 40f. (uchylony)45) 
Art. 41. 1. Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napęd o-
wej do 11,5  t, z zastrzeżeniem  ust. 2 i 3. 
2. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w  drodze rozporządzenia, wykaz:  
1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o  dopuszczalnym nacisku pojedy n-
czej osi do 10  t, 
2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8  t 
– mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego.  
3. Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie  ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stan o-
wią sieć dróg, po który ch mogą poruszać się pojazdy o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8  t. 
                                                           
42) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt 3 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 29. 
43) Oznaczenie ust. 1 nadane  przez art.  5 pkt 3 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 34. 
44) Dodany przez  art. 5 pkt 3 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 34. 
45) Przez art.  2 pkt 4 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 29. 
  
Dziennik  Ustaw  – 55 – Poz. 470 
 
Art. 42. 1. Zabrania się umieszczania nadziemnych urządzeń liniowych, w  szczególności linii energetycznej, tele -
komunikacyjnej, rurociągu, taśmociągu, wzdłuż pasów drogowych, poza  terenem zabudowy, w  odległości mniejszej niż 
5 m od granicy pasa, z  zastrzeżeniem  ust. 2 i 3. 
2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach związanych z  potrzebami obronnymi i  zadaniami na rzecz obronności 
kraju oraz ochrony środowiska umieszczenie urządzeni a liniowego w  odległości mniejszej niż określona w  ust. 1 może 
nastąpić za zgodą zarządcy drogi, którą zarządca drogi wydaje inwestorowi przed uzyskaniem pozwolenia na budowę lub 
zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis  art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
3. Urządzenia liniowe, o  których mowa  w ust. 1, mogą być umieszczane:  
1) na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi – na skarpach nasypów drogowych, z  wyjątkiem nasypów 
spełniających jednocześnie funkcję wałów przeciwpow odziowych, a  w przypadku braku takiej możliwości – na kr a-
wędzi korony drogi,  
2) na terenach górskich, zalesionych i  w parkach narodowych – w pasie drogowym poza koroną drogi  
– na warunkach określonych przez zarządcę drogi i  za jego zgodą. Przepis  art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
4. Zarządca drogi wydaje zgodę, o  której mowa w  ust. 3, przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę 
lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych.  
Art. 42a. 1. Widoczna z  jezdni przez kierującego pojazdem  reklama emitująca światło, umieszczona w  pasie  drogo-
wym lub w  odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, o  której mowa w  art. 43 ust. 1, musi spełniać wymagania  okreś -
lone w  ust. 2 oraz w przepisach wydanych na podstawie  ust. 3. 
2. W przypadku reklam umoż liwiających bieżącą zmianę informacji wizualnej:  
1) niedopuszczalne jest wyświetlanie ruchomych obrazów;  
2) niedopuszczalne jest stosowanie efektów wizualnych i  przerw pomiędzy kolejno wyświetlanymi informacjami;  
3) minimalny czas prezentacji informacji wi zualnej musi być dłuższy niż 10  sekund.  
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, maksymalną luminancję powierzchni   
informacji wizualnej umieszczonej na reklamie emitującej światło, w  ciągu dnia i  w ciągu nocy, w  terenie  zabudowy 
i poza terenem zabudowy, mając na względzie zachowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
4. Przepisów wydanych na podstawie  ust. 3 nie stosuje się do umieszczania w  pasie drogowym lub w  odległościach  
od zewnętrznej krawędzi jezdni, o  których mowa w  art. 43 ust. 1, widocznych z  jezdni przez kierującego pojazdem  szyl-
dów w  rozumieniu  art. 2 pkt 16d ustawy z  dnia 27  marca 2003  r. o planowaniu i  zagospodarowaniu przestrzennym,  o ile 
pole powierzchni bocznej prostopadłościanu opisanego na danej tablicy lub  urządzeniu reklamowym  emitującym światło 
jest mniejsze niż 2  m2, a najdłuższy bok nie jest dłuższy niż 3  m. 
Art. 43. 1. Obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy 
drogach poza  obszarami zabudowanymi, powin ny być usytuowane w  odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co na j-
mniej:  
Lp. Rodzaj drogi  W terenie zabudowy  Poza terenem zabudowy  
1 Autostrada  30 m 50 m 
2 Droga ekspresowa  20 m 40 m 
3 Droga ogólnodostępna    
 a) krajowa  10 m 25 m 
 b) wojewódzka, powiatowa  8 m 20 m 
 c) gminna  6 m 15 m 
2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o  której mowa w  ust. 1  
lp. 3  tabeli, w  odległości mniejszej niż określona w  ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną 
przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót 
budowl anych. Przepis  art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
3. Przepisu  ust. 2 nie stosuje się przy sytuowaniu reklam poza terenem za budowy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 56 – Poz. 470 
 
Rozdział 4a  
Inteligentne systemy transportowe  
Art. 43a. 1. W  przypadku podjęcia przez zainteresowane podmioty, w  szczególności zarządców dróg publicznych 
poszczególnych kategorii, decyzji o  wdrażaniu aplikacji ITS lub usług ITS, podmioty te przy ic h wdrażaniu stosują prz e-
pisy wydane na podstawie  ust. 3, mając na uwadze potrzeby w  szczególności użytkowników ITS, w  tym szczególnie z a-
grożonych uczestników ruchu drogowego.  
2. Podmioty, o  których mowa  w ust. 1, przy wyborze i  wdrażaniu aplikacji ITS i  usług ITS stosują odpowiednio  
następujące zasady:  
1) skuteczności – rzeczywiste przyczynianie się do rozwiązania kluczowych wyzwań mających wpływ na transport 
drogowy w  Europie, w  szczególności zmniejszenia zatorów, ograniczenia emisji zanieczyszczeń, zwięk szenia efekty w-
ności energetycznej transportu, osiągnięcia wyższych poziomów bezpieczeństwa i  ochrony użytkowników ITS, 
w tym szczególnie zagrożonych uczestników ruchu drogowego;  
2) opłacalności – optymalizowanie stosunku kosztów do rezultatów mierzonych realizacją celów;  
3) proporcjonalności – zapewnianie różnych poziomów osiągalnej jakości usług ITS i  ich wdrażania, z  uwzględnieniem 
specyfiki lokalnej, regionalnej, krajowej i  europejskiej, jeżeli jest to celowe;  
4) wspierania ciągłości usług ITS – zapewn ianie ciągłości usług ITS na obszarze Unii Europejskiej, w  szczególności 
w ramach transeuropejskiej sieci drogowej oraz, w  miarę możliwości, na zewnętrznych granicach Unii Europejskiej; 
ciągłość usług powinna być zapewniona na poziomie dostosowanym do cech  sieci łączących odpowiednio państwa, 
regiony, a  także miasta z  obszarami wiejskimi;  
5) zapewniania interoperacyjności – zapewnianie, aby ITS oraz procesy gospodarcze będące ich podstawą były zdolne 
do wymiany danych, informacji i  wiedzy, aby umożliwić sku teczne świadczenie usług ITS;  
6) wspierania zgodności wstecznej – zapewnianie zdolności ITS do współpracy z  istniejącymi systemami służącymi 
temu samemu celowi bez utrudniania rozwoju nowych technologii, jeżeli jest to celowe;  
7) poszanowania istniejącej infrastruktury krajowej i  cech sieci drogowej – uwzględnianie naturalnych różnic między 
cechami sieci drogowych, w  szczególności w  zakresie natężenia ruchu oraz warunków drogowych związanych 
z pogodą;  
8) promowania równego dostępu – nieutrudnianie dostępu do aplikacji ITS i  usług ITS szczególnie zagrożonym uczes t-
nikom ruchu drogowego oraz ich niedyskryminowanie w  zakresie tego dostępu;  
9) wspierania dojrzałości – wykazywanie, po dokonaniu odpowiedniej oceny ryzyka, odporności innowacyjnych ITS 
osiągniętej d zięki odpowiedniemu poziomowi zaawansowania technicznego i  wykorzystania operacyjnego;  
10) zapewniania jakości określania czasu i  położenia – wykorzystywanie infrastruktury satelitarnej lub dowolnej innej 
technologii zapewniającej równorzędne poziomy dokła dności na potrzeby aplikacji ITS i  usług ITS, które wymagają 
globalnych, nieprzerwanych, dokładnych i  gwarantowanych usług związanych z  określaniem czasu i  położenia;  
11) ułatwiania intermodalności – uwzględnianie przy wdrażaniu ITS kwestii związanych z  koordynacją różnych rodz a-
jów transportu, jeżeli jest to celowe;  
12) poszanowania spójności – uwzględnianie istniejących zasad, kierunków polityki i  działań Unii Europejskiej, które 
mają zastosowanie w  zakresie ITS, w  szczególności w  dziedzinie normalizacji.  
3. Minister właściwy do spraw transportu w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw informatyzacji może 
określić, w  drodze rozporządzenia:  
1) po wydaniu przez Komisję Europejską specyfikacji w  zakresie wdrażania inteligentnych systemów transportowych 
w obszarze transportu drogowego, szczegółowe wymagania techniczne lub operacyjne dla aplikacji ITS i  usług ITS,  
2) sposoby wdrażania aplikacji ITS i  usług ITS  
– mając na uwadze potrzebę zapewnienia skoordynowanego i  spójnego wdrażania inteligentnych systemów  transport o-
wych w  obszarze transportu drogowego, zaspokajanie w  możliwie szerokim zakresie potrzeb użytkowników ITS oraz 
uwzglę dniając zasady, o  których mowa w  ust. 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 57 – Poz. 470 
 
Rozdział 5  
(uchylony)  
Rozdział 6  
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy epizodyczn e, przejściowe i końcowe  
Art. 48–50. (pominięte)  
Art. 50a. W okresie do dnia 31 grudnia 2028 r. od opłat za przejazdy po drogach k rajowych, o których mowa w art. 13  
ust. 1 pkt 3, są zwolnione autobusy zeroemisyjne operatora publicznego transportu zbio rowego realizującego przewozy 
o charakterze użyteczności publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 ust awy z dnia 16  grudnia 2010 r. o  publicznym trans -
porcie zbiorowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2136 i 2371 oraz z 2018 r. poz. 317, 650, 907 i  1669 ). 
Art. 51. 1. Z dniem wejścia ustawy w  życie:  
1) grunty państwowe położone poza granicami miast, oddane osobom fizycznym w  zamian za grunty zajęte pod bud o-
wę dróg publicznych, stają się z  mocy prawa własnością tych osób; grunty takie położone w  granicach miast prz e-
chodzą na własność lub w  użytkowanie wieczyste osób fizycznych, stosownie do przepisów szczególnych;  
2) grunty oddane i  zajęte pod drogi publiczne, wybudowane z  udziałem czynu społecznego i  istniejące w  tym dniu, stają 
się z mocy prawa własnością Państwa.  
2. Przepisu  ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do gruntów zajętych pod istniejące drogi publiczne, w  odniesieniu do których 
zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe przed dniem wejścia ustawy w  życie.  
Art. 52. Traci moc ustawa z  dnia 29  marca 1962  r. o drogach publicznych ( Dz. U. poz.  90 oraz z 1971  r. poz. 115).  
Art. 53. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  października 1985  r. 
  
  
Dziennik  Ustaw  – 58 – Poz. 470 
 
Załączniki do ustawy z  dnia 21  marca 1985  r. 
Załącznik nr  1 
(uchylony)  
Załącznik nr  2 
(uchylony)