DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  3 lipca 2019  r. 
Poz. 1231 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  6 czerwca 2019  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o  prawie autorskim i  prawach pokrewnych  
1. Na podstawie art. 16  ust. 1  zdanie pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2017  r. poz.  1523  oraz z 2018 r. poz. 2243 ) ogłasza się w  załączniku do 
niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ust awy z  dnia 4  lutego 1994  r. o prawie autorskim i  prawach pokrewnych ( Dz. U. 
z 2018 r. poz.  1191 ), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych : 
1) ustawą z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (Dz. U. 
poz. 1293),  
2) ustawą z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. 
poz. 1669) , 
3) ustawą z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych 
innych ustaw (Dz . U. poz. 2245),  
4) ustawą z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustawy 
o ochronie baz danych (Dz. U. poz. 2339)  
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem  6 czerwca  2019 r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje : 
1) odnośnika nr 1 oraz art. 127–129, art. 131, art. 134, art. 136, art. 137 i art. 142  ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. 
o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokr ewnymi (Dz. U. poz.  1293), które  stanowi ą: 
„1) Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. 
w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wielo -
teryto rialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym 
(Dz. Urz. UE L 84 z 20.03.2014, str. 72). ” 
„Art. 127. Postępowania administracyjne o udzielenie, zmianę lub cofnięcie z ezwolenia, o którym mowa 
w art. 104 ust. 2 pkt  2 ustawy zmienianej w art. 123, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej 
ustawy podlegają umorzeniu z mocy prawa.  
Art. 128. Zezwolenia, o których mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 123, zachowują ważność.  
Art. 129. 1. Postępowania administracyjne, o których mowa w art. 1071 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 123, 
wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczą się na podstawie przepisów dotych -
czasowych.  
2. Organizacja zbiorowego z arządzania prawami pokrewnymi, wyznaczona na podstawie art. 1071 ust. 3 ustawy 
zmienianej w art. 123, staje się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy organizacją, o której mowa w art. 47 ust.  3.” 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1231  
 
 „Art. 131. 1. Komisja Prawa Autorskiego działająca na po dstawie przepisów dotychczasowych staje się z dniem 
wejścia w życie niniejszej ustawy Komisją w rozumieniu niniejszej ustawy.  
2. Kadencja Komisji Prawa Autorskiego, której arbitrzy zostali powołani na dotychczasowych zasadach, wygasa 
z dniem wejścia w życi e niniejszej ustawy.  
3. W terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister rozpoczyna procedurę 
powoływania arbitrów na zasadach określonych w niniejszej ustawie.  
4. Postępowania sądowe w sprawach z wniosków, o których mo wa w art. 11014 ust. 1 i 3, oraz odwołań, o kt ó-
rych mowa w art. 11017 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 123, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy podlegają umorzeniu z mocy prawa, z wyłączeniem postępowań w przedmiocie zatwi erdzenia tabel 
wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, na polach eksploatacji reemitowanie 
i odtwarzanie, które toczą się na podstawie przepisów dotychczasowych.  
5. Organizacje zbiorowego zarządzania składają wspólny wniosek o  zatwierdzenie wspólnej tabeli wynagrodzeń 
na pobór wynagrodzenia, o którym mowa w art. 70 ust. 21 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 123, w terminie 3 miesięcy 
od dnia powołania arbitrów na podstawie ust. 3. ” 
„Art. 134. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie  art. 104 ust. 35 ustawy zmienianej w art. 123 stosuje się 
do wykonania obowiązku sprawozdawczego za rok obrotowy:  
1) poprzedzający rok, w którym weszła w życie niniejsza ustawa;  
2) niezakończony w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. ” 
„Art. 136. Organi zacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, o których mowa 
w art. 104 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 123, stają się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy organizacjami zbi o-
rowego zarządzania.  
Art. 137. 1. W terminie 6 miesi ęcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister z urzędu wszczyna post ę-
powanie w celu:  
1) cofnięcia zezwolenia w zakresie, w jakim:  
a) w toku dotychczasowej działalności organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami 
pokrewnymi, o  której mowa w art. 104 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 123, na danym polu eksploatacji nie 
podjęła zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi lub wykonywała zbiorowe 
zarządzanie na danym polu eksploatacji w niewielkiej skali,  
b) w od niesieniu do określonego rodzaju utworów lub przedmiotów praw pokrewnych nie istnieje potrzeba 
zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na danym polu eksploatacji;  
2) zmiany zezwolenia w zakresie, w jakim konieczne jest jego dostoso wanie do nazw pól eksploatacji, określonych 
w art. 50 ustawy zmienianej w art. 123.  
2. W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister z urzędu wszczyna postępowanie 
w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności organizacji zbiorow ego zarządzania w przypadkach, o których mowa 
w art. 10 ust. 2. ” 
„Art. 142. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. ”; 
2) art. 350 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce 
(Dz. U. poz.  1669),  który stanowi:  
„Art. 350. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r., z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 1, art. 42 pkt 2 lit. b oraz art. 334 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogł o-
szenia;  
2) art. 19 pkt 3 lit.  b w zakresie dodawanego w art. 21 w ust. 1 pkt 39c, art. 120 pkt 1, art. 127 pkt 33 –36 i 39 oraz 
art. 167, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. ”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1231  
 
 3) art. 170 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o syste mie oświaty oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2245),  który stanowi:  
„Art. 170. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 20 lit. a, art. 4 pkt 2 –5, art. 31 pkt 4, pkt 5 lit. e, pkt 10, pkt 15 lit. c i pkt 24, art. 41 pkt 2 i 3 oraz 
art. 89, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 1 pkt 25 lit. a, art. 2 pkt 75, pkt 101 lit. c i pkt 107, art. 6 pkt 2 lit. b w zakresie art. 3 pkt 2b, pkt 5, 7 –9, 16, 
17 i 21 oraz art. 41 pkt 8, które  wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;  
3) art. 1 pkt 17, 18, pkt 20 lit. b –e, pkt 23 w zakresie art. 46b, pkt 26 lit. a i b, pkt 29, 30, pkt 34 lit. e, pkt 35 lit. b, 
pkt 36, pkt 37 lit. b i c, pkt 45, pkt 51 lit. f, pkt 58 –73, pkt 77 lit. c i lit. j w zakresie art. 168 ust. 14 i 15, pkt 79 
lit. c i pkt 80, art. 2 pkt 2 lit. f, pkt 4 lit. a, pkt 6 lit. b, pkt 8, 14, 15, pkt 16 lit. a, pkt 17 –26, pkt 73 lit. a, b i lit. c 
w zakresie ust. 3a, art. 6 pkt 3, pkt 11, pkt 18 lit. c, pkt 24 lit. a,  art. 9, art. 10, art. 17 , art. 23 pkt 1 w zakresie 
art. 28 ust. 6 pkt 7, art. 23 pkt 2 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 8, art. 25 pkt 4 lit. a i pkt 4 lit. b w zakresie art. 22 
ust. 5a i 5c, art. 25 pkt 11 i 12, art. 30 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b i pkt 6 –15, a rt. 31 pkt 13 , 16–18, 20 i 22, art. 38, 
art. 41 pkt 1, 4 –7, 9–11 i 21 –23, art. 44 pkt 1 lit. e, pkt 2, 4 –8, pkt 10 lit. a i b, pkt 11 –13, 15, 16, pkt 17 lit. a  
tiret pierwsze i tiret drugie w zakresie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 17 lit. a tiret trzec ie, pkt 17 lit. c i d, pkt 18 
lit. a i lit. b tiret pierwsze i drugie, pkt 19 –28 i pkt 34 –36, art. 46 pkt 2 lit. a w zakresie art. 70 ust. 3 pkt 1 i 2 
oraz zdania drugiego i ust. 4, art. 46 pkt 2 lit. b i c, art. 47 –81, art. 90, art. 92, art. 93, art. 95, art. 97, art. 98, 
art. 100, art. 102 –118, art. 120, art. 121, art. 129, art. 132, art. 135, art. 137, art. 13 8, art. 140 –142, art. 143, 
art. 144, art. 146, art. 147, art. 150 –152, art. 153, art. 155 –159, art. 162 oraz art. 164 –169, które wchodzą w ż y-
cie z dniem 1 stycznia 2019 r.;  
4) art. 2 pkt 16 lit. b, art. 23 pkt 1 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 6, art. 23 pkt 2 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 9, art. 44 
pkt 17 lit. a tiret drugie w zakresie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a i aa, pkt 17 lit. b i pkt 18 lit. b t iret trzecie oraz 
art. 119, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;  
5) art. 6 pkt 13, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2020 r.;  
6) art. 6 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. a, pkt 2 lit. b w zakresie art. 3 pkt 2a, pkt 2 lit. c, pkt 6, pkt 10 i pkt  24 lit. c oraz 
art. 139, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;  
7) art. 7, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2021 r.;  
8) art. 31 pkt 21 oraz art. 46 pkt 1 i pkt 2 lit. a w zakresie art. 70 ust. 3 pkt 3 i 4, które wchodzą w życie z dniem 
1 stycznia 2022 r;  
9) art. 1 pkt 40 lit. b i pkt 42, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2022 r. ”; 
4) odnośnika nr 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach 
pokrewnych oraz ustawy o  ochronie baz dan ych (Dz. U. poz. 2339) , które stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1564 z dnia 13 września 
2017  r. w sprawie niektórych dozwolonych sposobów korzystania z określonych utworów i innych przedmiotów 
chronio nych prawem autorskim i prawami pokrewnymi z korzyścią dla osób niewidomych, osób słabowidzących 
lub osób z niepełnosprawnościami uniemożliwiającymi zapoznawanie się z drukiem oraz w sprawie zmiany  
dyrektywy 2001/29/WE w sprawie harmonizacji niektórych as pektów praw autorskich i pokrewnych w społ e-
czeństwie informacyjnym (Dz. Urz. UE L 242 /6 z 20.9.2017, str. 6). ” 
„Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. ”. 
Marszałek Sejmu : M. Kuchciński  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1231  
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia  6 czerwca 2019  r. (poz . 1231 ) 
USTAWA  
z dnia 4  lutego 1994  r. 
o prawie autorskim i  prawach pokrewnych1) 
Rozdział 1  
Przedmiot prawa autorskiego  
Art. 1. 1. Przedmiotem prawa autorski ego jest każdy przejaw działalności twórczej o  indywidualnym charakterze, 
ustalony w  jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i  sposobu wyrażenia (utwór).  
2. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:  
1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, karto -
graficzne oraz programy komputerowe);  
2) plastyczne;  
3) fotograficzne;  
4) lutnicze;  
5) wzornictwa przemysłowego;  
6) architektoniczne, architektoniczno -urbanistyczne  i urbanistyczne;  
7) muzyczne i  słowno -muzyczne;  
8) sceniczne, sceniczno -muzyczne, choreograficzne i  pantomimiczne;  
9) audiowizualne (w tym filmowe).  
21. Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia, idee, procedur y, metody 
i zasady działania oraz koncepcje matematyczne.  
3. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać nieukończoną.  
4. Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności.  
Art. 2. 1. Opr acowanie cudzego utworu, w  szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest przedmiotem prawa 
autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.  
2. Rozporządzanie i  korzystanie z  opracowania zależy od zezwolenia twórcy utworu pierwotnego (prawo zależne), 
chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu pierwotnego wygasły. W  przypadku baz danych spełniających cechy utw o-
ru zezwolenie twórcy jest konieczne także na sporządzenie opracowania.  
3. Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, je żeli w  ciągu pięciu lat od jego udzielenia opracowanie nie 
zostało rozpowszechnione. Wypłacone twórcy wynagrodzenie nie podlega zwrotowi.  
4. Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w  wyniku inspiracji cudzym utworem.  
5. Na egzemplarzach opracowa nia należy wymienić twórcę i  tytuł utworu pierwotnego.  
                                                           
1) Niniejsza ustawa dokonuje w  zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich:  
1) dyrektywy 91/250/WE z  dnia 14  maja 1991  r. w sprawie ochrony  prawnej programów komputerowych (Dz. Urz. WE L 122 
z 17.05.1991),  
2) dyrektywy 92/100/WE z  dnia 19  listopada 1992  r. w sprawie prawa najmu i  użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu 
autorskiemu w  zakresie własności intelektualnej (Dz. Urz. WE L 346  z 27.11.1992),  
3) dyrektywy 93/83/WE z  dnia 27  września 1993  r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz 
praw pokrewnych stosowanych w  odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz. Urz. WE L 24 8 
z 06.10.1993),  
4) dyrektywy 93/98/WE z  dnia 29  października 1993  r. w sprawie harmonizacji czasu ochrony prawa autorskiego i  niektórych praw 
pokrewnych (Dz. Urz. WE L 290  z 24.11.1993),  
5) dyrektywy 96/9/WE z  dnia 11  marca 1996  r. w sprawie ochrony prawn ej baz danych (Dz. Urz. WE L 77  z 27.03.1996).  
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie – z dniem uzyskania przez Rzecz -
pospolitą Polską członkostwa w  Unii Europejskiej – dotyczą ogłoszenia tych aktów w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – 
wydanie specjalne.  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1231  
 
 Art. 3. Zbiory, antologie, wybory, bazy danych spełniające cechy utworu są przedmiotem prawa autorskiego, nawet 
jeżeli zawierają niechronione materiały, o  ile przyjęty w  nich dobór, układ lub zestawien ie ma twórczy charakter, bez 
uszczerbku dla praw do wykorzystanych utworów.  
Art. 4. Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego:  
1) akty normatywne lub ich urzędowe projekty;  
2) urzędowe dokumenty, materiały, znaki i  symbole;  
3) opublikowane opisy patentowe lub ochronne;  
4) proste informacje prasowe.  
Art. 5. Przepisy ustawy stosuje się do utworów:  
1) których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub  
11) których twórca jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego 
Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub  
2) które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo równocześnie na tym ter y-
torium i  za granicą, lub  
3) które zo stały opublikowane po raz pierwszy w  języku polskim, lub  
4) które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w  zakresie, w  jakim ich ochrona wynika z  tych umów.  
Art. 6. 1. W  rozumieniu ustawy:  
1) utworem opublikowanym jest utwór, który za zezwoleniem  twórcy został zwielokrotniony i  którego egzemplarze 
zostały udostępnione publicznie;  
2) opublikowaniem równoczesnym utworu jest opublikowanie utworu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i  za gr a-
nicą w  okresie trzydziestu dni od jego pierwszej publikacj i; 
3) utworem rozpowszechnionym jest utwór, który za zez woleniem twórcy został w  jakikolwiek sposób udostęp niony 
publicznie;  
4) nadawaniem utworu jest jego rozpowszechnianie drogą emisji radiowej lub telewizyjnej, prowadzonej w  sposób be z-
przewodowy (nazie mny lub satelitarny) lub w  sposób przewodowy;  
5) reemitowaniem utworu jest jego rozpowszechnianie przez inny podmiot niż pierwotnie nadający, drogą przejmowania 
w całości i  bez zmian programu organizacji radiowej lub telewizyjnej oraz równoczesnego i  integ ralnego przekaz y-
wania tego programu do powszechnego odbioru;  
6) wprowadzeniem utworu do obrotu jest publiczne udostępnienie jego oryginału albo egzemplarzy drogą przeniesienia 
ich własności dokonanego przez uprawnionego lub za jego zgodą;  
7) najmem egzempl arzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania w  celu bezpośredniego lub 
pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;  
8) użyczeniem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania, niemające na celu be z-
pośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;  
9)2) odtworzeniem utworu jest jego publiczne udostępnienie przy pomocy nośników dźwięku, obrazu lub dźwięku i obr a-
zu, na których utwór został zapisany, albo urządzeń służących do odbioru programu radio wego lub telewizyjnego, 
w którym utwór jest nadawany, albo urządzeń umożliwiających korzystanie z utw oru publicznie udostępnionego 
w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym;  
10) technicznymi zabezpieczeniam i są wszelkie technologie, urządzenia lub ich elementy, których przeznaczeniem jest 
zapobieganie działaniom lub ograniczenie działań umożliwiających korzystanie z  utworów lub artystycznych wyk o-
nań z  naruszeniem prawa;  
11) skutecznymi technicznymi zabezpiec zeniami są techniczne zabezpieczenia umożliwiające podmiotom uprawnionym 
kontrolę nad korzystaniem z  chronionego utworu lub artystycznego wykonania poprzez zastosowanie kodu dostępu 
lub mechanizmu zabezpieczenia, w  szczególności szyfrowania, zakłócania lub  każdej innej transformacji utworu lub 
artystycznego wykonania lub mechanizmu kontroli zwielokrotniania, które spełniają cel ochronny;  
                                                           
2) W brzmieniu ustalonym przez art. 123 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o  zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi 
i prawami pokrewnymi (Dz. U. poz.  1293), która weszła w życie z dniem 1 9 lipca 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1231  
 
 12) informacjami na temat zarządzania prawami są informacje identyfikujące utwór, twórcę, podmiot praw autorskich lub 
informacje o  warunkach eksploatacji utworu, o  ile zostały one dołączone do egzemplarza utworu lub są przekazywane 
w związku z  jego rozpowszechnianiem, w  tym kody identyfikacyjne;  
13)3) instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 u stawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo 
oświatowe (Dz. U. z  2018 r. poz. 996, z późn. zm.4)), a także szkoły, zespoły szkół oraz szkolne punkty konsultacyjne 
przy przedstawicielstwach dyplomatycznych, urzędach konsularnych i przedstawicielstwach wojskowych  Rzeczy -
pospolitej Polskiej, o których mowa w art. 8 ust. 5 pkt 1 lit. a tej usta wy, oraz szkoły podoficerskie i  ośrodki szkol e-
nia, o  których mowa w art. 127 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawod o-
wych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330 i 730 ); 
13)5) instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – 
Prawo oświatowe (Dz. U. z  2018 r. poz. 996, z późn. zm.4)), a także szkoły, zespoły szkół oraz szkoły polskie, 
o których mowa w art. 4 pkt 29d tej ustawy, oraz szkoły podoficerskie i  ośrodki szkolenia, o których mowa 
w art. 127 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wo jskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 330 i 730 ); 
14)6) organizacją zbiorowego zarządzania jest organizacja zbiorowego zarządzania, w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 
15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawam i pokrewnymi (Dz. U. poz. 1293), zwanej 
dalej „ustawą o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi”;  
15)6) umową o zbiorowe zarządzanie jest umowa, o której mowa w art. 29 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami 
autorskimi i prawami pokrewnymi;  
16)6) umową o reprezentacji jest umowa w rozumieniu art. 3 p kt 9 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami a utorskimi 
i prawami pokrewnymi;  
17)6) właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokre wnymi jest organizacja, która 
zbiorowo zarządza prawami uprawnionego na podstawie umowy o zbiorowe zarządzanie lub umowy o reprezentacji, 
a gdy uprawniony nie zawarł umowy z żadną organizacją – organizacja reprezentatywna dla danego rodzaju utworów 
lub prz edmiotów praw pokrewnych i kategorii uprawnionych na danym polu eksploatacji w rozumieniu ustawy 
o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi ; 
18)7) beneficjentem jest, niezależnie od jakichkolwiek innych dysfunkcji, osoba:  
a) niewidoma lub 
b) z dysfunkcją narządu wzroku niepoddającą się korekcji w takim stopniu, aby sprawność wzroku tej osoby stała 
się zasadniczo równoważna ze sprawnością wzroku osoby bez takiej dysfunkcji, i która w związku z tym nie jest 
w stanie czytać utworów wyrażon ych słowem pisanym w zasadniczo takim samym stopniu, jak osoba bez takiej 
dysfunkcji, lub  
c) z ograniczoną zdolnością postrzegania lub czytania, która w związku z tym nie jest w stanie czytać utworów 
wyrażonych słowem pisanym w zasadniczo takim samym stopn iu, jak osoba bez takiej dysfunkcji, lub  
d) która ze względu na inną dysfunkcję fizyczną nie jest w stanie trzymać książki lub posługiwać się nią lub też sk u-
pić wzroku lub poruszać oczami w stopniu umożliwiającym normalne czytanie;  
19)7) upoważnionym podmiotem jest jednostka sektora finansów publicznych, instytucja oświatowa, uczelnia lub niedział a-
jąca w celu osiągnięcia zysku organizacja prowadząca działalność pożyt ku publicznego, która w ramach swoich stat u-
towych zadań prowadzi działania na rzecz beneficjentów w zakresie edukacji, szkoleń, czytania adaptacyjnego lub 
dostępu do informacji;  
20)7) kopią utworu w dostępnym formacie jest kopia:  
a) powstała w wyniku działania niezbędnego w celu zapewnienia beneficjentowi równie skutecznego i wygodnego 
dostępu do utworu jak ten, z którego korzysta osoba bez dysfunkcji, o których mowa  w pkt 18,  
b) sporządzona z kopii, o której mowa w lit. a.  
                                                           
3) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 5. 
4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1000, 1290, 1669 i 2245 oraz z 2019 r. 
poz. 534, 730 i 761 . 
5) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 11 ust awy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe, ustawy o systemie 
oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2245), która wejdzie w życie z dniem 1 września 2019 r.  
6) Dodany przez art. 123 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w od nośniku 2. 
7) Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz 
ustawy o  ochronie baz danych ( Dz. U. poz. 2339), która weszła w życie z dniem 28 grudnia 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1231  
 
 2. Ilekroć w  ustawie jest mowa o  równowartości danej kwoty wyrażonej w  euro, należy przez to rozumieć jej równ o-
wartość wyrażoną w  walucie polskiej, ustaloną przy zastosowaniu średniego kursu euro, lub jej równowartość wyrażoną 
w innej walucie, ustaloną przy zastosowaniu średniego kursu euro oraz średniego kursu tej waluty ogłoszonego przez  
Narodowy Bank Polski w  dniu poprzedzającym dokonanie czynności.  
Art. 61. 1. Rozpowszechnianiem utworu na teryt orium Rzeczypospolitej Polskiej, drogą emisji radiowej lub telew i-
zyjnej, prowadzonej w  sposób satelitarny jest jego rozpowszechnianie poprzez wprowadzenie przez organizację radiową 
lub telewizyjną i  na jej odpowiedzialność, na terytorium Rzeczypospolitej P olskiej, do drogi przekazu prowadzącej do 
satelity i  z powrotem na Ziemię.  
2. Jeżeli rozpowszechnianie utworu drogą emisji radiowej lub telewizyjnej prowadzonej  w sposób satelitarny ma 
miejsce w  państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej, które nie za pewni a poziomu ochrony określonego w roz-
dziale II dyrektywy Rady nr  93/83/EWG z  dnia 27  września 1993  r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących 
prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w  odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą 
kablową (Dz. Urz. WE L 248  z 06.10.1993, str. 15; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t.  1, str. 134) oraz 
gdy: 
1) sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji nadawczej znajdujące j się na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór został rozpowszechniony na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej przez operatora tej stacji;  
2) sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji nadawc zej znajdującej się na 
terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, a  rozpowszechnianie utworu odbywa się na zlecenie 
organizacji radiowej lub telewizyjnej mającej siedzibę w  jednym z  państw członkowskich Unii Europejskiej oraz 
główne przeds iębiorstwo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór został rozpowszechniony na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tę organizację.  
3. W przypadku gdy sygnał przekazujący utwór jest kodowany w  sposób uniemożliwiający jego powszech ny 
i nieograniczony odbiór, jest to rozpowszechnianie, w  rozumieniu ust. 1, pod warunkiem równoczesnego udostępnienia 
przez organizację radiową lub telewizyjną, lub za jej zgodą, środków do odbioru tego sygnału.  
4. Satelitą jest sztuczny satelita Ziemi dzi ałający w  pasmach częstotliwości, które na mocy przepisów ustawy z  dnia 
16 lipca 2004  r. – Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, 2245 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 643  i 730 ) są 
przeznaczone dla celów emisji sygnałów przeznaczonych do publiczne go odbioru lub dla zamkniętej komunikacji pomi ę-
dzy dwoma punktami, przy czym odbiór sygnałów w  obu tych przypadkach musi odbywać się w  porównywalnych waru n-
kach.  
Art. 7. Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, przewidują dale j idącą ochronę, 
niż to wynika z  ustawy, do nieopublikowanych utworów obywateli polskich albo do utworów opublikowanych po raz 
pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub równocześnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo opubl i-
kowanych po raz pierwszy w  języku polskim – stosuje się postanowienia tych umów.  
Rozdział 2  
Podmiot prawa autorskiego  
Art. 8. 1. Prawo autorskie przysługuje twórcy, o  ile ustawa nie stanowi inaczej.  
2. Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w  tym charak terze uwidoczniono na egzemplarzach utworu  
lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w  jakikolwiek inny sposób w  związku z  rozpowszechnianiem utworu.  
3. Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w  wykonywaniu prawa autorskiego zastępuje go producent lub 
wydawca, a  w razie ich braku – właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.  
Art. 9. 1. Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów są równe. 
Każdy ze współtwórców może żądać okre ślenia wielkości udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.  
2. Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części utworu mającej samodzielne znacz e-
nie, bez uszczerbku dla praw pozostałych współtwórców.  
3. Do wykonywania pra wa autorskiego do całości utworu potrzebna jest z goda wszystkich współtwórców. W przy-
padku braku takiej zgody każdy ze współtwórców może żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeka uwzględniając int e-
resy wszystkich współtwórców.  
4. Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z  tytułu naruszenia prawa autorskiego do całości utworu. 
Uzyskane świadczenie przypada wszystkim współtwórcom, stosownie do wielkości ich udziałów.  
5. Do autorskich praw majątkowych przysługujących współtwórcom stosuje się odpowiedn io przepisy Kodeksu 
cywilnego o  współwłasności w  częściach ułamkowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1231  
 
 Art. 10. Jeżeli twórcy połączyli swoje odrębne utwory w  celu wspólnego rozpowszechniania, każdy z  nich może 
żądać od pozostałych twórców udzielenia zezwolenia na rozpowszechnianie tak p owstałej całości, chyba że istnieje słuszna 
podstawa odmowy, a  umowa nie stanowi inaczej. Przepisy art. 9  ust. 2 –4 stosuje się odpowiednio.  
Art. 11. Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w  szczególności do encyklopedii lub publikacji peri o-
dycznej , przysługują producentowi lub wydawcy, a  do poszczególnych części mających samodzielne znaczenie – ich twó r-
com. Domniemywa się, że producentowi lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.  
Art. 12. 1. Jeżeli ustawa lub umowa o  pracę nie stanowią inaczej, prac odawca, którego pracownik stworzył utwór 
w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z  chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe 
w granicach wynikających z  celu umowy o  pracę i  zgodnego zamiaru stron.  
2. Jeżeli pracodawca, w  okresie d wóch lat od daty przyjęcia utworu, nie przystąpi do rozpowszechniania utworu prz e-
znaczonego w  umowie o  pracę do rozpowszechnienia, twórca może wyznaczyć pracodawcy na piśmie odpowiedni termin 
na rozpowszechnienie utworu z  tym skutkiem, że po jego bezskutec znym upływie prawa uzyskane przez pracodawcę wraz 
z własnością przedmiotu, na którym utwór utrwalono, powracają do twórcy, chyba że umowa stanowi inaczej. Strony mogą 
określić inny termin na przystąpienie do rozpowszechniania utworu.  
3. Jeżeli umowa o  pracę nie stanowi inaczej, z  chwilą przyjęcia utworu pracodawca nabywa własność przedmiotu, na 
którym utwór utrwalono.  
Art. 13. Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w  terminie sześciu miesięcy od dostarczenia utworu o  jego nieprz y-
jęciu lub uzależnieniu przyj ęcia od dokonania określonych zmian w  wyznaczonym w  tym celu odpowiednim terminie, 
uważa się, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.  
Art. 14. 1. Jeżeli w  umowie o  pracę nie postanowiono inaczej, instytucji naukowej przys ługuje pierwszeństwo opub -
likowania utworu naukowego pracownika, który stworzył ten utwór w  wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku 
pracy. Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia. Pierwszeństwo opublikowania wygasa, jeżeli w  ciągu sześciu miesi ę-
cy od d ostarczenia utworu nie zawarto z  twórcą umowy o  wydanie utworu albo jeżeli w  okresie dwóch lat od daty jego 
przyjęcia utwór nie został opublikowany.  
2. Instytucja naukowa może, bez odrębnego wynagrodzenia, korzystać z  materiału naukowego zawartego w  utworz e, 
o którym mowa w  ust. 1, oraz udostępniać ten utwór osobom trzecim, jeżeli to wynika z  uzgodnionego przeznaczenia 
utworu lub zostało postanowione w  umowie.  
Art. 15. Domniemywa się, że producentem lub wydawcą jest osoba, której nazwisko lub nazwę uwidoczn iono w  tym 
charakterze na przedmiotach, na których utwór utrwalono, albo podano do publicznej wiadomości w  jakikolwiek sposób 
w związku z  rozpowszechnianiem utworu.  
Art. 15a.8) 1. Uczelni przysługuje pierwszeństwo w opublikowaniu pracy dyplomowej studenta.  Jeżeli uczelnia nie 
opublikowała pracy dyplomowej w terminie 6 miesięcy od dnia jej obrony, autor może ją opublikować, chyba że praca jest 
częścią utworu zbiorowego.  
2. Podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 –6 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wy ż-
szym i nauce (Dz. U. poz. 1668 , z późn. zm.9)), może korzystać bez wynagrodzenia i bez konieczności uzyskania zgody 
autora z utworu stworzonego przez studenta lub osobę ubiegającą się o nadanie stopnia doktora w wyniku wykonywania 
obowiązków związanych z odbywaniem studiów lub przygotowywaniem rozprawy doktorskiej, udostępniać utwór min i-
strowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego i nauki oraz korzystać z utworów znajdujących się w prowadzonych 
przez niego bazach danych, w celu s prawdzania z wykorzystaniem Jednolitego Systemu Antyplagiatowego.  
3. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki może korzystać z prac dyplomowych i rozpraw dokto r-
skich znajdujących się w prowadzonych przez niego bazach danych w zakresie niezbę dnym do zapewnienia prawidłowego 
utrzymania i rozwoju tych baz oraz współpracujących z nimi systemów informatycznych.  
                                                           
8) W brzmieniu ustalonym przez art. 26 pkt 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie 
wyższym i nauce (Dz. U. poz.  1669), która weszła w życie z dniem 1 października 2018 r.  
9) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2024 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 276, 447, 534, 577, 730 
i 823. 
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1231  
 
 Rozdział 3  
Treść prawa autorskiego  
Oddział 1  
Autorskie prawa osobiste  
Art. 16. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste  chronią nieograniczoną w  czasie i  niepodlegającą 
zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z  utworem, a  w szczególności prawo do:  
1) autorstwa utworu;  
2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo;  
3) nienaruszalnośc i treści i  formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;  
4) decydowania o  pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;  
5) nadzoru nad sposobem korzystania z  utworu.  
Oddział 2  
Autorskie prawa majątkowe  
Art. 17. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy p rzysługuje wyłączne prawo do korzystania z  utworu 
i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia za korzystanie z  utworu.  
Art. 171. Opracowanie lub zwielokrotnienie bazy danych spełniającej cechy utworu, dokonane przez legalne go uży t-
kownika bazy danych lub jej kopii, nie wymaga zezwolenia autora bazy danych, jeśli jest ono konieczne dla dostępu do 
zawartości bazy danych i  normalnego korzystania z  jej zawartości. Jeżeli użytkownik jest upoważniony do korzystania 
tylko z  części b azy danych, niniejsze postanowie nie odnosi się tylko do tej części.  
Art. 18. 1. Autorskie prawa majątkowe nie podlegają egzekucji, dopóki służą twórcy. Nie dotyczy to wymagalnych 
wierzytelności.  
2. Po śmierci twórcy, spadkobiercy mogą sprzeciwić się egzekucji z  prawa autorskiego do utworu nieopublikowan e-
go, chyba że sprzeciw byłby niezgodny z  ujawnioną wolą twórcy co do rozpowszechniania utworu.  
3. Prawo do wynagrodzenia, o  którym mowa w  art. 19  ust. 1, art. 191, art. 20  ust. 2 –4, art. 201 oraz art. 7 0 ust. 21, nie 
podlega zrzeczeniu się, zbyciu ani egzekucji. Nie dotyczy to wymagalnych wierzytelności.  
4. Prawo do wynagrodzenia, o  którym mowa w  art. 28  ust. 4, przysługujące podm iotom, o  których mowa w  art. 28 
ust. 5  pkt 1 –3, nie podlega zbyciu ani egze kucji. Nie dotyczy to wymagalnych wierzytelności.  
Art. 19. 1. Twórcy i  jego spadkobiercom, w  przypadku dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzempl a-
rzy utworu plastycznego lub fotograficznego, przysługuje prawo do wynagrodzenia stanowiącego sumę po niższych stawek:  
1) 5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w  przedziale do równowartości 50  000 euro, oraz  
2) 3% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w  przedziale od równowartości 50  000,01  euro do równowartości  
200 000 euro,  oraz 
3) 1% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w  przedziale od równowartości 200  000,01  euro do równowa r-
tości 350  000 euro, oraz  
4) 0,5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w  przedziale od równowartości 350  000,01  euro do r ówno-
wartości 500  000 euro, oraz  
5) 0,25% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta  w przedziale przekraczającym równowartość 500  000 euro 
– jednak nie wyższego niż równowartość 12  500 euro.  
2. Przepisu ust. 1  nie stosuje się w  przypadku ceny sprzedaży niższej niż równowartość 100  euro.  
3. Oryginalnymi egzemplarzami utworu  w rozumieniu ust. 1  są: 
1) egzemplarze wykonane osobiście przez twórcę;  
2) kopie uznane za oryginalne egzemplarze utworu, jeżeli zostały wykonane osobiście, w  ograniczonej il ości, przez 
twórcę lub pod jego nadzorem, ponumerowane, podpisane lub w  inny sposób przez niego oznaczone.  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1231  
 
 Art. 191. Twórcy i  jego spadkobiercom przysługuje prawo do wynagrodzenia w  wysokości 5% ceny dokonanych z a-
wodowo odsprzedaży rękopisów utworów litera ckich i  muzycznych.  
Art. 192. 1. Odsprzedażą w  rozumieniu art. 19  ust. 1  i art. 191 jest każda sprzedaż następująca po pierwszym rozp o-
rządzeniu egzemplarzem przez twórcę.  
2. Zawodową odsprzedażą w  rozumieniu art. 19  ust. 1  i art. 191 są wszystkie czynności  o charakterze odsprzedaży 
dokonywane, w  ramach prowadzonej działalności, przez sprzedawców, kupujących, pośredników oraz inne podmioty 
zawodowo zajmujące się handlem dziełami sztuki lub rękopisami utworów literackich i  muzycznych.  
Art. 193. 1. Do zapłaty wynagrodzenia, o  którym mowa w  art. 19  ust. 1  i art. 191, jest obowiązany sprzedawca, o któ-
rym mowa w  art. 192 ust. 2, a  gdy działa na rzecz osoby trzeciej, zawodowo zajmującej się handlem dziełami sztuki lub 
rękopisami utworów literackich i  muzycznych, odpowiada z  nią solidarnie.  
2. Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o  której mowa w  ust. 1. Z obowiązku tego może się 
zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.  
3. Twórca utworu, o  którym mowa w  art. 19  ust. 1  i art. 191, oraz jego spadkobiercy mogą domagać się od osób w y-
mienionych w  ust. 1  udzielenia informacji oraz udostępnienia dokumentów niezbędny ch do określenia należnego wynagr o-
dzenia z  tytułu odsprzedaży oryginalnego egzemplarza lub rękopisu utworu przez okres 3  lat od dnia dokonania odsprz e-
daży.  
Art. 194. Ceny sprzedaży określone w  art. 19  ust. 1  i art. 191 są cenami po odliczeniu podatku od to warów i  usług 
należnego z  tytułu dokonanej odsprzedaży oryginalnego egzemplarza lub rękopisu utworu.  
Art. 195. Przepisy art. 19 –194 stosuje się także do oryginalnych egzemplarzy i  rękopisów utworów innych niż wymi e-
nione w  art. 5, których twórcy w  dniu doko nania odsprzedaży mają miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej.  
Art. 20. 1. Producenci i  importerzy:  
1) magnetofonów, magnetowidów i  innych podobnych urządzeń,  
2) kserokopiarek, skanerów i  innych podobnych urządzeń reprograficznych u możliwiających pozyskiwanie kopii całości 
lub części egzemplarza opublikowanego utworu,  
3) czystych nośników służących do utrwalania,  w zakresie własnego użytku osobistego, utworów lub przedmiotów praw 
pokrewnych, przy użyciu urządzeń wymienionych w  pkt 1 i 2 
– są obowiązani do uiszczania, określonym zgodnie z  ust. 5, organizacjom zbiorowego zarządzania, działającym na rzecz 
twórców, artystów wykonawców, producentów fonogramów i  wideogramów oraz wydawców, opłat w  wysokości nie -
przekraczającej 3% kwoty należ nej z  tytułu sprzedaży tych urządzeń i  nośników.  
2. Z kwoty uzyskanej z  tytułu opłat ze sprzedaży magnetofonów i  innych podobnych urządzeń oraz związanych z  nimi 
czystych nośników przypada:  
1) 50% – twórcom;  
2) 25% – artystom wykonawcom;  
3) 25% – producentom fonogramów.  
3. Z kwoty uzyskanej z  tytułu opłat ze sprzedaży magnetowidów i  innych podobnych urządzeń oraz związanych 
z nimi czystych nośników przypada:  
1) 35% – twórcom;  
2) 25% – artystom wykonawcom;  
3) 40% – producentom wideogramów.  
4. Z kwot y uzyskanej z  tytułu opłat ze sprzedaży urządzeń reprograficznych oraz związanych z  nimi czystych nośn i-
ków przypada:  
1) 50% – twórcom;  
2) 50% – wydawcom.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1231  
 
 5. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego po zasięgnięciu opinii organiza cji zbior o-
wego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców, organiz a-
cji producentów fonogramów, producentów wideogramów oraz wydawców, jak również organizacji producentów lub i m-
porterów urządzeń i  czysty ch nośników wymienionych w  ust. 1, określa, w  drodze rozporządzenia: kategorie urządzeń 
i nośników oraz wysokość opłat, o  których mowa w  ust. 1, kierując się zdolnością urządzenia i  nośnika do zwielokrotniania 
utworów, jak również ich przeznaczeniem do wyk onywania innych funkcji niż zwielokrotnianie utworów, sposób pobier a-
nia i podziału opłat oraz organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi uprawnione do 
ich pobierania.  
Art. 201. 1. Posiadacze urządzeń reprograficznych, któr zy prowadzą działalność gospodarczą w  zakresie zwielokro t-
niania utworów dla własnego użytku osobistego osób trzecich, są obowiązani do uiszczania, za pośrednictwem organizacji 
zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, opłat w  wysoko ści do 3% wpływów z  tego tytułu 
na rzecz twórców oraz wydawców, chyba że zwielokrotnienie odbywa się na podstawie umowy z  uprawnionym. Opłaty te 
przypadają twórcom i  wydawcom w  częściach równych.  
2. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii organizacji zbior o-
wego zarządzania prawami autorskim i lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców oraz wydawców, a  także opinii 
właściwej izby gospodarczej określa, w  drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o  których mowa  w ust. 1, uwzględniając 
proporcje udziału w  zwielokrotnianych materiałach utworów zwielokrotnianych dla własnego użytku osobistego, sposób 
ich pobierania i  podziału oraz wskazuje organizację lub organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub pr a-
wami pokrewnymi uprawnione do ich pobierania.  
Art. 21. 1.10) Organizacji radiowej lub telewizyjnej wolno nadawać rozpowszechnione drobne utwory muzyczne, 
słowne i słowno -muzyczne wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego zarzą dzania pr a-
wami autorskimi, chyba że prawo do nadawania utworów zamówionych przez organizację radiową lub telewizyjną prz y-
sługuje jej na podstawie odrębnej umowy.  
2. Twórca może w  umowie z  organizacją radiową lub telewizyjną zrzec się pośrednictwa organizac ji zbiorowego z a-
rządzania prawami autorskimi, o  którym mowa w  ust. 1. Zrzeczenie to wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem 
nieważności.  
21. Przepisy ust. 1  i 2 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania utworów w  taki sposób, aby każdy mógł  
mieć do nich dostęp w  miejscu i  czasie przez siebie wybranym.  
3. (uchylony)  
4. (uchylony)  
Art. 211. 1. Operatorom sieci kablowych wolno reemitować w  sieciach kablowych utwory nadawane w  programach 
organizacji radiowych i  telewizyjnych wyłącznie na podstawie umowy zawartej z  właściwą organizacją zbiorowego zarz ą-
dzania prawami autorskimi.  
11. Obowiązku pośrednictwa właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, o którym  mowa 
w ust. 1, nie stosuje się do praw, z których organizacja ra diowa lub telewizyjna korzysta w odniesieniu do jej  własnych 
transmisji, niezależnie od tego, czy dane prawa należą do tej organizacji, czy też zostały na nią przeniesione  przez innego 
uprawnionego.  
2.11) W przypadku sporów związanych z zawarciem i warunkam i umowy, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepis 
art. 85 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi.  
Art. 212.12) 1. Organizacji radiowej lub telewizyjnej wolno w ramach własnych audycji archiwalnych nadawać i ud o-
stępniać publicznie utwory w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, 
a także zwielokrotniać je w celu takiego użytku, wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbior o-
wego zarządzania prawami autor skimi, chyba że prawo do takiego korzystania przysługuje danej organizacji radiowej lub 
telewizyjnej na podstawie ustawy lub odrębnej umowy. Przepis art. 21 ust. 2 stosuje się odpowiednio.  
2. Własną audycją archiwalną, o której mowa w ust. 1, jest audycja wytworzona przez daną organizację radiową lub 
telewizyjną, na jej zamówienie lub zlecenie, albo w koprodukcji z nią, przed dniem 1 stycznia 2003 r.  
                                                           
10) W brzmieniu ustalonym przez art. 123 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
11) W brzmieniu ustalonym przez art. 123 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
12) Dodany przez art. 123 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1231  
 
 Art. 213.12) Posiadaczom urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego wolno publicznie o d-
twarzać nadawane w nim utwory wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania 
prawami autorskimi, chyba że ich odtwarzani e następuje na podstawie odrębnej umowy.  
Art. 22. (uchylony)  
Oddział 3  
Dozwolony użytek chronionych utworów  
Art. 23. 1. Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z  już rozpowszechnionego utworu w  zakresie włas -
nego użytku osobistego. Przepis ten n ie upoważnia do budowania według cudzego utworu architektonicznego i architekt o-
niczno -urbanistycznego oraz do korzystania z  elektronicznych baz danych spełniających cechy utworu, chyba że dotyczy to 
własnego użytku naukowego niezwiązanego z  celem zarobko wym.  
2. Zakres własnego użytku osobistego obejmuje korzystanie z  pojedynczych egzemplarzy utworów przez krąg osób 
pozostających w  związku osobistym, w  szczególności pokrewieństwa, powi nowactwa lub stosunku towarzyskiego.  
Art. 231. Nie wymaga zezwolenia twó rcy tymczasowe zwielokrotnienie, o  charakterze przejściowym lub incydenta l-
nym, niemające samodzielnego znaczenia gospodarczego, a  stanowiące integralną i  niezbędną część procesu technologic z-
nego, którego celem jest wyłącznie umożliwienie:  
1) przekazu utwor u w systemie teleinformatycznym pomiędzy osobami trzecimi przez pośrednika lub  
2) zgodnego z  prawem korzystania z  utworu.  
Art. 232. 1. Organizacjom radiowym i  telewizyjnym wolno przy pomocy własnych środków utrwalać utwory na p o-
trzeby własnych nadań.  
2. Utrwalenia, o  których mowa w  ust. 1, niszczy się w  terminie miesiąca od dnia wygaśnięcia uprawnienia do nadania 
utworu.  
3. Przepisu ust. 2  nie stosuje się do utrwaleń będących materiałami archiwalnymi wchodzącymi do narodowego zas o-
bu archiwalnego.  
Art. 24. 1. Wolno rozpowszechniać za pomocą anteny zbiorowej oraz sieci kablowej utwory nadawane przez inną  
organizację radiową lub telewizyjną drogą satelitarną albo naziemną, jeżeli następuje to w  ramach równoczesnego, integral -
nego  i nieodpłatnego rozpowszechnia nia programów radiowych lub telewizyjnych i  przeznaczone jest do oznaczonego 
grona odbiorców znajdujących się w  jednym budynku lub w  domach jednorodzinnych obejmujących do 50  gospodarstw 
domowych.  
2. Posiadacze urządzeń służących do odbioru programu radiow ego lub telewizyjnego mogą za ich pomocą odbierać 
nadawane utwory, choćby urządzenia te były umieszczone w  miejscu ogólnie dostępnym, jeżeli nie łączy się z  tym osiąg a-
nie korzyści majątkowych.  
3. (uchylony)  
4. (utracił moc)  
Art. 25. 1. Wolno rozpowszechnia ć w celach informacyjnych w  prasie, radiu i  telewizji:  
1) już rozpowszechnione:  
a) sprawozdania o  aktualnych wydarzeniach,  
b) artykuły na aktualne tematy polityczne, gospodarcze lub religijne, chyba że zostało wyraźnie zastrzeżone, że ich 
dalsze rozpowszec hnianie jest zabronione,  
c) aktualne wypowiedzi i  fotografie reporterskie;  
2) krótkie wyciągi ze sprawozdań i  artykułów, o  których mowa w  pkt 1  lit. a i b; 
3) przeglądy publikacji i  utworów rozpowszechnionych;  
4) (uchylony)  
5) krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów.  
2. Za korzystanie z  utworów, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1  lit. b i  c, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.  
3. Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1  jest dozwolone zarówno w  oryginale, jak i  w tłumaczeniu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1231  
 
 4. Przep isy ust. 1 –3 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania utworów w  taki sposób, aby każdy mógł 
mieć do nich dostęp w  miejscu i  czasie przez siebie wybranym, z  tym że jeżeli wypłata wynagrodzenia, o  którym mowa 
w ust. 2, nie nastąpiła na podstawie umowy z  uprawnionym, wynagrodzenie jest wypłacane za pośrednic twem właściwej 
organizacji zbio rowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami po krewnymi.  
Art. 26. Wolno w  sprawozdaniach o  aktualnych wydarzeniach przytaczać utwory udostępniane podczas tych wyd a-
rzeń, jednakże w  granicach uzasadnionych celem informacji.  
Art. 261. Wolno korzystać w  granicach uzasadnionych celem informacji z  przemówień politycznych i  mów wygł o-
szonych na publicznych rozprawach, a  także fragmentów publicznych wystąpień, wykła dów oraz kazań. Przepis nie up o-
ważnia do publikacji zbiorów tego rodzaju utworów.  
Art. 27. 1.13) Instytucje oświatowe oraz podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 –8 ustawy z dnia 20 lipca 
2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, mogą na  potrzeby zilustrowania treści przekazywanych w celach dyda k-
tycznych lub w celu prowadzenia działalności naukowej korzystać z rozpowszechnionych utworów w oryginale i w tłum a-
czeniu oraz zwielokrotniać w tym celu rozpowszechnione drobne utwory lub fragmenty  większych utworów.  
2. W przypadku publicznego udostępniania utworów w  taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w  miejscu 
i czasie przez siebie wybranym korzystanie, o  którym mowa w  ust. 1, jest dozwolone wyłącznie dla ograniczonego kręgu 
osób ucząc ych się, nauczających lub prowadzących badania naukowe, zidentyfikowanych przez podmioty wymienione 
w ust. 1.  
Art. 271. 1. Wolno w  celach dydaktycznych i  naukowych zamieszczać rozpowszechnione drobne utwory lub fragme n-
ty większych utworów w  podręcznikach, wypisach i  antologiach.  
2. W przypadkach, o  których mowa w  ust. 1, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.  
Art. 28. 1. Instytucje oświatowe, uczelnie, instytuty badawcze prowadzące działalność, o której mowa w  art. 2  ust. 3 
ustawy z  dnia 30  kwietnia 201 0 r. o instytutach badawczych (Dz.  U. z 2018  r. poz. 736 i 1669 oraz z 2019 r. poz. 534 ), 
instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk prowadzące działalność, o  której mowa w  art. 50  ust. 4  ustawy z  dnia 
30 kwietnia 2010  r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz.  U. z 2018 r. poz. 1475 i 1669 oraz z 2019 r. poz. 534 ), biblioteki, 
muzea oraz archiwa mogą:  
1) użyczać, w  zakresie swoich zadań statutowych, egzemplarze utworów rozpowszechnionych,  
2) zwielokrotniać utwory znajdujące się we własnych zbiorach w  celu uzupełnienia , zachowania lub ochrony tych zbiorów , 
3) udostępniać zbiory dla celów badawczych lub poznawczych za pośrednictwem końcówek systemu informatycznego 
(terminali) znajdujących się na terenie tych jednostek  
– jeżeli czynności te nie są dokonywane w  celu osiągn ięcia bezpośredniej lub pośredniej korzyści majątkowej.  
2. Zwielokrotnianie, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 2, nie może prowadzić do zwiększenia liczby egzemplarzy utworów 
i powiększenia zbiorów, odpowiednio użyczanych i  udostępnianych na podstawie ust. 1  pkt 1 i 3. 
3. Przepisu ust. 1  pkt 3  nie stosuje się, jeżeli udostępnianie w  określony w  nim sposób odbywa się na podstawie 
uprzednio zawartej umowy z  uprawnionym.  
4. Z tytułu użyczania egzemplarzy utworów wyrażonych słowem, powstałych lub opublikowanych w  języku polskim 
w formie drukowanej, przez biblioteki publiczne w  rozumieniu ustawy z  dnia 27  czerwca 1997  r. o bibliotekach ( Dz. U. 
z 2018 r. poz. 574 i 1669 ), zwane dalej „bibliotekami publicznymi ”, przysługuje wynagrodzenie określane i  wypłacane na 
zasadach określonych w  oddziale 4.  
5. Wynagrodzenie, o  którym mowa w  ust. 4, przysługuje po spełnieniu warunku, o  którym mowa w  art. 352 ust. 1:  
1) twórcy utworu wyrażonego słowem, powstałego i  opublikowanego w  języku polskim;  
2) tłumaczowi na język polski utworu wyrażonego słowem, powstałego w  języku obcym i  opublikowanego w  języku 
polskim;  
3) współtwórcy utworu, o  którym mowa w  pkt 1, którego wkład jest utworem plastycznym lub fotograficznym;  
4) wydawcy utworu wyrażonego słowem i  opublikowanego w  języku polskim.  
6. Wynagrodzenie, o  którym mowa w  ust. 4, nie przysługuje za użyczenie egzemplarza utworu w  celu korzystania 
z niego wyłącznie na terenie biblioteki publicznej.  
7. Przepisu ust. 4  nie stosuje się do użyczania egzemplarzy przez Bibliotekę Narodową.  
                                                           
13) W brzmieniu ustalonym przez art. 26 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8. 
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1231  
 
 Art. 29. Wolno przytaczać w  utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych utworów oraz 
rozpowszechnione utwory plastyczne, utwory fotograficzne lub drobne utwory w  całości, w  zakresie uzasadnionym celami 
cytatu, takimi jak wyjaśnianie, polemika,  analiza krytyczna lub naukowa, nauczanie lub prawami gatunku twórczości.  
Art. 291. Wolno korzystać z  utworów na potrzeby parodii, pastiszu lub karykatury, w  zakresie uzasadnionym praw a-
mi tych gatunków twórczości.  
Art. 292. Wolno w  sposób niezamierzony włą czyć utwór do innego utworu, o  ile włączony utwór nie ma znaczenia 
dla utworu, do którego został włączony.  
Art. 30. (uchylony)  
Art. 301. Do baz danych spełniających cechy utworu nie stosuje się art. 271 i art. 28.  
Art. 31. 1. Wolno korzystać z  utworów podc zas ceremonii religijnych oraz oficjalnych uroczystości organizowanych 
przez władze publiczne, jeżeli nie łączy się z  tym osiąganie pośrednio lub bezpośrednio korzyści majątkowej.  
2. Wolno nieodpłatnie publicznie wykonywać lub odtwarzać przy pomocy urządze ń lub nośników znajdujących się 
w tym samym miejscu co publiczność rozpowszechnione utwory podczas imprez szkolnych oraz akademickich, jeżeli nie 
łączy się z  tym osiąganie pośrednio lub bezpośrednio korzyści majątkowej i  artyści wykonawcy oraz osoby odtwar zające 
utwory nie otrzymują wynagrodzenia.  
3. Przepisów ust. 1  i 2 nie stosuje się do korzystania z  utworów podczas imprez reklamowych, promocyjnych 
i wyborczych.  
Art. 32. 1. Właściciel egzemplarza utworu plastycznego może go wystawiać publicznie, jeżeli n ie łączy się z  tym 
osiąganie korzyści majątkowych.  
2. W razie podjęcia decyzji o  zniszczeniu oryginalnego egzemplarza utworu plastycznego znajdującego się w  miejscu 
publicznie dostępnym, właściciel jest obowiązany złożyć twórcy utworu lub jego bliskim ofer tę sprzedaży, jeżeli poroz u-
mienie się z  nim, celem złożenia oferty, jest możliwe. Górną granicę ceny określa wartość materiałów. Jeżeli sprzedaż nie 
jest możliwa, właściciel jest obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie kopii bądź – zależnie od rodzaju utw oru – sto-
sownej dokumentacji.  
Art. 33. Wolno rozpowszechniać:  
1) utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach, placach lub w  ogrodach, jednakże nie do tego 
samego użytku;  
2) (uchylony)  
3) w encyklopediach i  atlasach – opublikowane utwo ry plastyczne i  fotograficzne, o  ile nawiązanie porozumienia 
z twórcą celem uzyskania jego zezwolenia napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody. Twórcy przysługuje 
wówczas prawo do wynagrodzenia.  
Art. 331. 1.14) Wolno korzystać z  już rozpowszechnionych utworów dla dobra osób niepełnosprawnych, jeżeli to k o-
rzyst anie odnosi się bezpośrednio do ich upośledzenia, nie ma zarobkowego charakteru i  jest podejmowane w  rozmiarze 
wynikającym z  natury upośledzenia.  
2.15) Korzystanie, o którym mowa w ust. 1, polegając e na zwielokrotnianiu utworów wyrażonych słowem pisanym, 
symbolami matematycznymi, znakami graficznymi lub notacją oraz związanych z nimi utworów plastycznych lub fotogr a-
ficznych, udostępnionych publicznie w jakikolwiek sposób, oraz rozpowszechnianiu tych utworów, na rzecz beneficjentów, 
odbywa się na zasadach określonych w oddziale 3a.  
Art. 332. Wolno korzystać z  utworów dla celów bezpieczeństwa publicznego lub na potrzeby postępowań administr a-
cyjnych, sądowych lub prawodawczych oraz sprawozdań z  tych postępowań.  
Art. 333. 1. Wolno korzystać z  utworów w  celu reklamy publicznie dostępnej wystawy lub publicznej sprzedaży 
utworów, w  zakresie uzasadnionym promocją tej wystawy lub sprzedaży, z  wyłączeniem innego handlowego wykorzystania.  
2. Korzystanie, o  którym mowa w  ust. 1, dotyczy w  szczególności publicznie dostępnych wystaw w  muzeach, gal e-
riach, salach wystawowych i  obejmuje korzystanie z  utworów w  ogłoszeniach, katalogach i  innych materiałach rozp o-
wszechnianych dla promocji wystawy lub sprzedaży oraz wy stawienie lub inne udostępnianie egzemplarzy utworów dla 
tych celów.  
                                                           
14) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
15) Dodany pr zez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1231  
 
 Art. 334. Wolno korzystać z  utworów w  związku z  prezentacją lub naprawą sprzętu.  
Art. 335. Wolno korzystać z  utworu w  postaci obiektu budowlanego, jego rysunku, planu lub innego ustalenia, w  celu 
odbudowy lub remontu obiektu budowlanego.  
Art. 34. Można korzystać z  utworów w  granicach dozwolonego użytku pod warunkiem wymienienia imienia 
i nazwiska twórcy oraz źródła. Podanie twórcy i  źródła powinno uwzględniać istniejące możliwości . Twórcy nie przysług u-
je prawo do wynagrodzenia, chyba że ustawa stanowi inaczej.  
Art. 35. Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z  utworu lub godzić w  słuszne interesy twórcy.  
Oddział 3a16) 
Dozwolony użytek na rzecz beneficjentów  
Art. 35 a. 1. Beneficjent lub osoba działająca w jego imieniu może zwielokrotniać utwory w celu wykonania kopii 
utworów w dostępnych formatach.  
2. Upoważniony podmiot może:  
1) zwielokrotniać utwory w celu wykonania kopii utworów w dostępnych formatach;  
2) rozpowsz echniać kopie utworów w dostępnych formatach, sporządzone samodzielnie lub otrzymane od innego up o-
ważnionego podmiotu, wśród beneficjentów oraz upoważnionych podmiotów.  
3. Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być dokonywane wyłącznie w celu zapewni enia beneficjentowi ró w-
nie skutecznego i wygodnego dostępu do utworu jak ten, z którego korzystają osoby bez dysf unkcji, o których mowa 
w art. 6 ust. 1 pkt 18.  
4. W przypadku rozpowszechniania, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, wśród beneficjentów, beneficjent  uprawdopoda b-
nia istnienie okoliczności, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 18, w szczególności przez oświadczenie w formie pisemnej 
lub dokumentowej, przedłożenie zaświadczenia lekarskiego, orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu 
niepełn osprawności.  
5. Postanowienia umów zawartych między uprawnionym, któremu przysługują autorskie prawa majątkowe, a benef i-
cjentem, osobą działającą w jego imieniu lub upoważnionym podmiotem sprzeczne z ust. 1 lub 2 są nieważne.  
Art. 35b.  Upoważniony podmiot podejmuje:  
1) z zachowaniem należytej staranności działania, o których mowa w art. 35a ust. 2, i utrwala ich przebieg;  
2) odpowiednie działania służące zniechęcaniu do niedozwolonego zwielokrotniania i rozpowszechniania kopii utworów 
w dostępnych formatach . 
Art. 35c.  1. Upoważniony podmiot udostępnia na swojej stronie internetowej i na bieżąco aktualizuje:  
1) wykaz utworów, których kopie w dostępnych formatach posiada, oraz informacje o rodzajach tych formatów;  
2) nazwy i dane kontaktowe upoważnionych podmi otów, z którymi prowadzi wymianę kopii utworów w dostępnych 
formatach;  
3) informacje o sposobie realizacji obowiązków, o których mowa w art. 35b.  
2. Wykaz, informacje, nazwy i dane, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępniane dodatkowo w sposób zwycz a-
jowo przyjęty dla danego upoważnionego podmiotu.  
Art. 35d.  1. Na żądanie beneficjenta, upoważnionego podmiotu lub uprawnionego, któremu przysługują autorskie 
prawa majątkowe, upoważniony podmiot przekazuje mu wykaz, informacje, nazwy i dane, o których mowa w  art. 35c 
ust. 1 pkt 1 i 2.  
2. Wykaz, informacje, nazwy i dane, o których mowa w art. 35c ust. 1 pkt 1 i 2, przekazuje się beneficjentowi w fo r-
mie zapewniającej mu możliwość zapoznania się z ich treścią.  
Art. 35e.  1. Minister właściwy do spraw kultury i oc hrony dziedzictwa narodowego, na wniosek upoważnionego 
podmiotu, przekazuje Komisji Europejskiej nazwę oraz dane kontaktowe tego podmiotu.  
2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego stwierdza w drodze decyzji, że zgłaszający 
nazwę oraz dane kontaktowe podmiot nie jest upoważnionym podmiotem.  
                                                           
16) Oddział dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1231  
 
 Oddział 4  
Zasady określania i  wypłaty wynagrodzenia za użyczanie egzemplarzy utworów przez biblioteki publiczne  
Art. 351. 1. Wynagrodzenie za użyczanie egzemplarzy utworów, o  których mowa w art. 28  ust. 4, przez biblioteki pub -
liczne , zwane dalej „wynagrodzeniem za użyczanie ”, jest wypłacane przez wyznaczoną przez ministra właściwego do 
spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego organizację zbiorowego z arządzania prawami autorskimi z dofinansow a-
nia przekazywanego jej przez ministra właściwego do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego ze środków Fu n-
duszu Promocji Kultury, o  którym mowa w  art. 87  ustawy z  dnia 19  listopada 2009  r. o grach hazardowych ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 847). 
2. Organizację zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  ust. 1, minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dzi e-
dzictwa narodowego wyznacza na okres nie dłuższy niż pięć lat, po przeprowadzeniu konkursu uwzględniającego następ u-
jące kryteria:  
1) reprezentat ywność;  
2) zdolność organizacyjną do realizacji zadania w  sposób zapewniający efektywną wypłatę wynagrodzeń za użyczanie;  
3) skuteczność i  prawidłowość działania;  
4) zasadność i  wysokość planowanych kosztów określania wysokości i  wypłaty wynagrodzeń za uży czanie.  
3. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w  Biuletynie Informacji Publicznej 
na swojej stronie podmiotowej konkurs, o  którym mowa w  ust. 2, oraz jego wynik.  
4. Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorski mi biorąca udział w  konkursie, o  którym mowa w  ust. 2, 
może złożyć do ministra właściwego do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego, w  terminie 7  dni od dnia ogł o-
szenia wyniku tego konkursu, odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepis ów prawa.  
5. Odwołanie, o  którym mowa w  ust. 4, minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego rozp a-
truje w  terminie 14  dni od dnia jego wpływu. W  przypadku uwzględnienia odwołania minister właściwy do spraw kultury 
i ochrony dziedzict wa narodowego unieważnia konkurs, o  którym mowa w  ust. 2.  
6. Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotom, o  których mowa w  art. 28  ust. 5, 
przeznacza się na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie oraz na pokrycie uzasadnionych i  udokumentowanych kosztów 
określenia wysokości wynagrodzenia za użyczanie i  jego wypłaty.  
7. Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie w  danym roku kalendarzowym odpowiada 5% wartości 
zakupów materiałów bibliotecznych dokonanych przez biblioteki pu bliczne w  poprzednim roku kalendarzowym, przy 
czym 75% tej kwoty, po potrąceniu kosztów określenia wysokości i  wypłaty wynagrodzenia za użyczanie, jest wypłacane 
podmiotom, o  których mowa w  art. 28  ust. 5  pkt 1 –3, a 25% podmiotom, o  których mowa w  art. 28  ust. 5  pkt 4.  
8. Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie jest przekazywane na podstawie umowy zawieranej co 
roku między ministrem właściwym do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego a  organizacją zbiorowego zarz ą-
dzania, o  której mowa w  ust. 1.  
9. Umowa, o  której mowa w  ust. 8, określa w  szczególności:  
1) wysokość dofinansowania przeznaczonego na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie wraz ze wskazaniem kosztów 
określenia jego wysokości i  wypłaty w  danym roku;  
2) terminy i  tryb przekazywania  dofinansowania;  
3) zobowiązanie organizacji zbiorowego zarządzania do poddania się kontroli przeprowadzanej przez ministra właśc i-
wego do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego;  
4) sposób rozliczenia dofinansowania;  
5) warunki i  sposób zwrotu niewy korzystanej części dofinansowania lub dofinansowania wykorzystanego niezgodnie 
z przeznaczeniem.  
10. Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie w  części przeznaczonej na pokrycie uzasadnionych 
i udokumentowanych kosztów określenia wysokości i  wypłaty wynagrodzenia za użyczanie, ponoszonych przez organiz a-
cję zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  ust. 1, w  danym roku kalendarzowym nie może przekraczać 10% kwoty 
dofinansowania ustalonej zgodnie z  ust. 7.  
11. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego przeprowadza kontrolę realizacji zadań 
związanych z  wypłatą wynagrodzenia za użyczanie, obejmującą w  szczególności określanie wysokości wynagrodzenia za 
użyczanie i  jego wypłaty, wykorzystanie przekazanego na ten cel dofinansowa nia oraz prowadzenie wymaganej dokume n-
tacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 1231  
 
 Art. 352. 1. Wynagrodzenie za użyczanie przysługuje po złożeniu przez podmiot, o  którym mowa w  art. 28  ust. 5, 
pisemnego oświadczenia o  woli otrzymywania wynagrodzenia za użyczanie, zwanego dalej „oświadczeniem ”. 
2. Oświadczenie składa się organizacji zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  art. 351 ust. 1. Oświadczenie wyw o-
łuje skutki w  danym roku, jeżeli zostanie złożone w  terminie do dnia 31  sierpnia danego roku. Złożone oświadczenie w y-
wołuje skutki w  latach n astępnych do momentu jego cofnięcia.  
3. W terminie 14  dni od dnia podpisania umowy, o  której mowa w  art. 351 ust. 8, organizacja zbiorowego zarządzania, 
o której mowa w  art. 351 ust. 1, na swojej stronie internetowej oraz minister właściwy do spraw kultury  i ochrony dziedzictwa 
narodowego na swojej stronie podmiotowej w  Biuletynie Informacji Pub licznej, ogłaszają informację o możliwości  składania 
oświadczeń.  
4. Wysokość wynagrodzenia za użyczanie należnego w  danym roku kalendarzowym poszczególnym podmiotom,  
o których mowa w  art. 28  ust. 5, jest określana przez organizację zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  art. 351 ust. 1, 
proporcjonalnie do liczby użyczeń egzemplarzy utworów tych podmiotów przez biblioteki publiczne w  roku poprzednim, 
oraz w  oparciu o  oświadczenia złożone przez te podmioty w  terminie do dnia 31  sierpnia danego roku kalendarzowego 
i latach poprzednich.  
5. Wysokość wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotowi, o  którym mowa w  art. 28  ust. 5  pkt 2, w  danym 
roku kalendarzowym jest równow ażna 30% wysokości wynagrodzenia należnego twórcy utworu wyrażonego słowem, 
powstałego i  opublikowanego w  języku polskim.  
6. Maksymalna wysokość sumy wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotowi, o  którym mowa w  art. 28  ust. 5, 
za użyczanie w  danym roku  kalendarzowym egzemplarzy wszystkich jego utworów wskazanych w  oświadczeniu wynosi 
pięciokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w  sektorze przedsiębiorstw, włącznie z  wypłatami z  zysku, za 
ostatni kwartał poprzedniego roku kalendarzowego, ogłasz anego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.  
7. Wynagrodzenie za użyczanie nie przysługuje podmiotowi, o  którym mowa w  art. 28  ust. 5, w  danym roku kalend a-
rzowym, jeżeli po dokonaniu podziału kwoty, o  której mowa w  art. 353 ust. 2, wysokość sumy nal eżnego mu wynagrodz e-
nia za użyczanie przez biblioteki publiczne egzemplarzy wszystkich jego utworów jest niższa niż jedna dwusetna przecię t-
nego miesięcznego wynagrodzenia, o  którym mowa w  ust. 6.  
Art. 353. 1. Podstawę do obliczenia wysokości wynagrodzenia za użyczanie, które przypada poszczególnym podmi o-
tom, o  których mowa w  art. 28  ust. 5, stanowią informacje dotyczące użyczeń egzemplarzy utworów w  danym roku kale n-
darzowym, przekazywane przez biblioteki publiczne ujęte w  wykazie, o  którym mowa w  art. 354 pkt 2, organizacji zbior o-
wego zarządzania, o  której mowa w  art. 351 ust. 1, oraz ministrowi właściwemu do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa 
narodowego, w  terminie 3  miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, za który następuje wypłata wynagrodzenia za 
użyczanie.  
2. Na podstawie informacji, o  których mowa w  ust. 1, organizacja zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  art. 351 
ust. 1, dokonuje proporcjonalnego podziału kwoty przekazanej na wynagrodzenie za użyczanie należne poszczególnym 
podmiotom, o  któryc h mowa w  art. 28  ust. 5, a  następnie, nie później niż do końca danego roku kalendarzowego dokonuje 
jego wypłaty.  
Art. 354. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii organizacji 
zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców, organizacji zrzeszających 
biblioteki publiczne oraz właściwych izb gospodarczych, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) procedurę podziału i  wypłaty wynagrodzenia za użyczanie, mając na uwadze  liczbę użyczeń egzemplarzy utworów 
pozostających w  zbiorach bibliotek publicznych oraz rodzaje kosztów, o  których mowa w  art. 351 ust. 9, a  także  
konieczność zapewnienia, aby koszty te były uzasadnione i  udokumentowane a  wydatki dokonywane w  sposób efe k-
tywny i  przejrzysty;  
2) zakres informacji, o  których mowa w  art. 353 ust. 1, oraz wykaz bibliotek publicznych obowiązanych do ich przek a-
zywania, mając na uwadze konieczność szacunkowego określenia liczby użyczeń egzemplarzy utworów pozostaj ą-
cych w  zbiorach bibliotek publicznych z  uwzględnieniem wpływu kryterium geograficznego, w  tym wielkości mie j-
scowości, w  których działają wskazane biblioteki publiczne, na zróżnicowanie tej liczby;  
3) wymagany zakres informacji, zawartych w  oświadczeniu, o  którym mowa w  art. 352 ust. 1, mając na uwadze koniec z-
ność przekazania organizacji zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  art. 351 ust. 1, danych umożliwiających w y-
płatę wynagrodzenia za użyczanie, w  tym imienia i  nazwiska lub pseudonimu twórcy lub nazwy innego podmiotu,  
o którym mowa w  art. 28  ust. 5, oraz numeru rachunku bankowego, na który ma zostać wypłacone to wynagrodzenie;  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 1231  
 
 4) wymagany zakres informacji umieszczanych w  ogłoszeniu o  konkursie, o  którym mowa w  art. 351 ust. 2, mając na 
uwadze, że minimalny zakres tych  informacji ma obejmować co najmniej warunki uczestnictwa w  konkursie, termin 
składania ofert i  kryteria ich oceny;  
5) zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji ma co najmniej określać warunki 
uczestnictwa w  konkursie, o  którym mowa w  art. 351 ust. 2, wymagania, jakim ma odpowiadać oferta i  kryteria oceny 
ofert;  
6) tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze jego przejrzystość, rzetelność i  obiektywność.  
Oddział 5  
Dozwolony użytek utworów osieroconych  
Art. 355. 1. Utwo rami osieroconymi są:  
1) utwory opublikowane w  książkach, dziennikach, czasopismach lub innych formach publikacji drukiem,  
2) utwory audiowizualne, a  także utwory zamówione lub włączone do utworów audiowizualnych lub utrwalone na 
wideogramach, w  zakresie k orzystania z  utworu audiowizualnego lub wideogramu jako całości,  
3) utwory utrwalone na fonogramach  
– znajdujące się w  zbiorach podmiotów, o  których mowa w  ust. 2, jeżeli uprawnieni, którym przysługują autorskie prawa 
majątkowe do tych utworów w  zakresie p ól eksploatacji wymienionych w  ust. 2, nie zostali ustaleni lub odnalezieni pom i-
mo przeprowadzenia poszukiwań, o  których mowa w  art. 356. 
2. Archiwa, instytucje oświatowe, uczelnie, instytuty badawcze prowadzące działalność , o której mowa w  art. 2  ust. 3 
ustawy z  dnia 30  kwietnia 2010  r. o instytutach badawczych, instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk prowadzące dzi a-
łalność, o  której mowa w  art. 50  ust. 4  ustawy z  dnia 30  kwietnia 2010  r. o Polskiej Akademii Nauk, biblioteki i  muzea, 
a także instytucje ku ltury, których statutowym zadaniem jest gromadzenie, ochrona i  upowszechnianie zbiorów dziedzictwa 
filmowego lub fonograficznego, oraz publiczne organizacje radiowe i  telewizyjne mogą zwielokrotniać utwory osierocone 
opublikowane, a  w przypadku braku publi kacji – nadane po raz pierwszy na terytorium Unii Europejskiej lub Europejski e-
go Obszaru Gospodarczego oraz udostępniać je publicznie w  taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w  miejscu 
i czasie przez siebie wybranym.  
3. Korzystanie z  utworów osier oconych na podstawie ust. 2, jest dozwolone w  celu realizacji służących interesowi 
publicznemu statutowych zadań podmiotów wymienionych w  ust. 2, w  szczegó lności zachowania, odnawiania i udostę p-
niania w  celach kulturalnych i  edukacyjnych utworów znajdujący ch się w  ich zbiorach. Podmioty te mogą uzyskiwać prz y-
chody z  takiego korzystania, o  ile zostaną one przeznaczone na pokrycie bezpośrednich kosztów digitalizacji i  publicznego 
udostępniania utworów osieroconych.  
4. Wolno korzystać, zgodnie z  ust. 2, także z utworów osieroconych, które nie zostały opublikowane albo nadane, 
jeżeli za zezwoleniem uprawnionych, którym przysługiwały autorskie prawa majątkowe do tych utworów w  zakresie pól 
eksploatacji wymienionych w  ust. 2, utwory te zostały publicznie udostępni one przez jeden z  podmiotów wymienionych 
w ust. 2, o  ile można zakładać, że uprawnieni nie sprzeciwiliby się takiemu korzystaniu.  
5. Jeżeli uprawnionych, którym przysługują autorskie prawa majątkowe do utworu osieroconego, w  zakresie pól ek s-
ploatacji wymie nionych w  ust. 2, jest więcej niż jeden, utwór ten uważa się za osierocony w  odniesieniu do praw upra w-
nionych, którzy nie zostali ustaleni lub odnalezieni mimo przeprowadzenia poszukiwań, o  których mowa w  art. 356. Korz y-
stanie z  takiego utworu na podstawie  ust. 2  jest dozwolone pod warunkiem uzyskania zgody pozostałych znanych 
i odnalezionych uprawnionych, którym przysługują autorskie prawa majątkowe do tego utworu w  zakresie pól eksploatacji, 
o których mowa w  ust. 2.  
6. W przypadku publicznych organizacji radiowych i  telewizyjnych przepisy niniejszego oddziału stosuje się do 
utworów, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2  i 3, które zostały wytworzone przez te organizacje, na ich zamówienie lub zlec e-
nie, albo w  koprodukcji z  nimi, przed dniem 1  stycznia 2003  r., w celu nabycia przez te organizacje praw wyłącznych.  
7. Do korzystania z  utworów osieroconych na podstawie ust. 2  przepisy art. 34  zdanie  pierwsze i  drugie oraz art. 35 
stosuje się.  
Art. 356. 1. Podmioty wymienione w  art. 355 ust. 2, przed korzystaniem z  utwo ru, który może być uznany za osier o-
cony, przeprowadzają w  sposób staranny i  w dobrej wierze poszukiwania każdego z  uprawnionych, którym przysługują 
autorskie prawa majątkowe do tego utworu w  zakresie pól eksploatacji wymienionych w  art. 355 ust. 2, polegaj ące na 
sprawdzeniu informacji na temat tych uprawnionych w  źródłach odpowiednich dla poszczególnych kategorii utworów, 
zwane dalej „starannymi poszukiwaniami ”. 
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 1231  
 
 2. Staranne poszukiwania przeprowadza się w  państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie  członkowskim 
Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, 
w którym utwór został po raz pierwszy opublikowany, a  w przypadku braku publikacji – nadany po raz pierwszy.  
3. W przypadku utworu audiowiz ualnego staranne poszukiwania przeprowadza się w  państwie członkowskim Unii 
Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Euro -
pejskim  Obszarze Gospodarczym, w  którym producent ma siedzibę lub miejsce zwykłego pobytu.  
4. W przypadku utworów, o  których mowa w  art. 355 ust. 4, staranne poszukiwania przeprowadza się w  państwie 
członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europej skiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – 
stronie umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, w  którym siedzibę ma podmiot, który udostępnił utwór publicznie.  
5. Jeżeli w  toku starannych poszukiwań stało się prawdopodobne, że informacje na temat uprawnio nych, o  których 
mowa w  ust. 1, mogą znajdować się w  innych państwach niż określone w  ust. 2 –4, należy sprawdzić te informacje w od-
powiednich źródłach w  tych państwach.  
6. Podmioty wymienione w  art. 355 ust. 2  mogą zlecić przeprowadzenie starannych poszukiw ań osobie trzeciej, w  tym 
organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.  
7. Staranne poszukiwania uważa się za przeprowadzone wobec utworów, które zostały wpisane jako utwory osieroc o-
ne do bazy danych, o  której mowa w  art. 357 ust. 1.  
8. Podmioty wymienione w  art. 355 ust. 2  przechowują dokumentację potwierdzającą przeprowadzenie starannych p o-
szukiwań.  
9. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii organizacji zbior o-
wego zarządza nia prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń  twórców, artystów wykonawców i produ-
centów oraz organizacji o  zasięgu ogólnopolskim zrzeszających podmioty wymienione w  art. 355 ust. 2, określi, w  drodze 
rozporządzenia:  
1) wykaz źródeł, których sprawdzenie jest wymagane w  ramach starannych poszukiwań, obejmujący co najmniej źródła 
wymienione w  załączniku do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2012/28/UE z  dnia 25  października 2012  r. 
w sprawie niektórych dozwolonych sposobów korzystania z  utworów osieroconych (Dz. Urz. UE L 299  z 27.10.2012, 
s. 5), uwzględniając konieczność rzetelnego przeprowadzenia starannych poszukiwań oraz dostępność informacji na 
temat uprawnionych w  poszczególnych źródłach;  
2) sposób dokumentowania informacji o  wynikac h starannych poszukiwań przez podmioty wymienione w  art. 355 ust. 2, 
uwzględniając konieczność zapewnienia jednolitego standardu dokumentowania starannych poszukiwań.  
Art. 357. 1. Na wniosek podmiotu wymienionego w  art. 355 ust. 2, złożony przed rozpoczęci em korzystania z  utworu 
osieroconego, minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego dokonuje rejestracji tego podmiotu 
w bazie utworów osieroconych prowadzonej przez Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w  ramach europejskiego 
obserwa torium do spraw naruszeń praw własności intelektualnej.  
2. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego, w  drodze decyzji, stwierdza, że wniosk o-
dawca nie jest jednym z  podmiotów wymienionych w  art. 355 ust. 2, które są upoważnione do  korzystania z  utworu osier o-
conego.  
3. Podmioty wymienione w  art. 355 ust. 2, zarejestrowane w  bazie danych, o  której mowa w  ust. 1, przekazują min i-
strowi właściwemu do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego oraz zamieszczają w  tej bazie informacje  na  
temat:  
1) wyników przeprowadzonych przez te podmioty starannych poszukiwań;  
2) sposobów korzystania przez te podmioty z  utworów osieroconych;  
3) zmian statusu utworu osieroconego, zgodnie z  art. 358; 
4) swoich danych kontaktowych.  
4. Wnioski i informacje, o  których mowa w  ust. 1  i 3, są przekazywane przy wykorzystaniu systemu teleinformatyc z-
nego służącego do obsługi bazy danych, o  której mowa w  ust. 1.  
Art. 358. 1. Uprawniony, któremu w  zakresie pól eksploatacji wymienionych w  art. 355 ust. 2  przysługują autorskie 
prawa majątkowe do utworu uznanego za osierocony, może żądać od podmiotu, który wpisał ten utwór do bazy danych, 
o której mowa w  art. 357 ust. 1, albo od jego następcy prawnego, stwierdzenia wygaśnięcia statusu utworu osieroconego 
w zakresie, w  jakim wykaże przysługujące mu prawa do tego utworu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 1231  
 
 2. Dopuszczalność korzystania z  utworu osieroconego na podstawie art. 355 ust. 2  ustaje w  razie stwierdzenia wygaś -
nięcia statusu utworu osieroconego w  zakresie praw danego uprawnionego oraz za mieszczenia informacji na ten temat 
w bazie danych, o  której mowa w  art. 357 ust. 1.  
3. Jeżeli żądanie uprawnionego, o  którym mowa w  ust. 1, który wykazał przysługujące mu prawa do utworu osieroc o-
nego nie zostanie uwzględnione w  terminie miesiąca od dnia j ego doręczenia, dopuszczalność korzystania z  utworu osier o-
conego przez podmiot, do którego skierowano to żądanie, ustaje z  dniem upływu tego terminu.  
4. Jeżeli podmiot, który wpisał utwór do bazy danych, o  której mowa w  art. 357 ust. 1, nie istnieje i  nie ma następcy 
prawnego, uprawniony, o  którym mowa w  ust. 1, może wystąpić z  żądaniem stwierdzenia wygaśnięcia statusu utworu osi e-
roconego w  zakresie, w  jakim wykaże przysługujące mu prawa do tego utworu do ministra właściwego do s praw kultury 
i ochrony dziedzictwa narodowego. Odmowa stwierdzenia wygaśnięcia statusu utworu osieroconego następuje w  drodze 
decyzji. Przepisu ust. 3  nie stosuje się.  
5. Uprawniony, o  którym mowa w  ust. 1, może żądać od podmiotu wymienionego w  art. 355 ust. 2 zapłaty godziwej 
rekompensaty za korzystanie z  jego utworu jako utworu osieroconego. Wysokość rekompensaty uwzględnia charakter 
i zakres korzystania z  tego utworu, wysokość przychodów uzyskanych na podstawie art. 355 ust. 3  zdanie drugie oraz szk o-
dę, jaka została wyrządzona uprawnionemu w  związku z  tym korzystaniem.  
Art. 359. Przepisów oddziału 5  nie stosuje się w  przypadku, o  którym mowa w  art. 8  ust. 3. 
Oddział 6  
Niektóre sposoby korzystania z  utworów niedostępnych w  obrocie handlowym  
Art. 3510. 1. Utworami niedostępnymi w  obrocie handlowym są utwory opublikowane w  książkach, dziennikach, czas o-
pismach  lub w  innych formach publikacji drukiem, jeżeli utwory te nie są dostępne dla odbiorców w  obrocie za zezwol e-
niem uprawnionych, którym przysługują autors kie prawa majątkowe do tych utworów w  zakresie pól eksploatacji wymi e-
nionych w  ust. 2, ani w  postaci egzemplarzy wprowadzanych do obrotu w  liczbie zaspokajającej racjonalne potrzeby od-
biorców ani w  drodze ich udostępniania publicznego w  taki sposób, aby ka żdy mógł mieć do nich dostęp w  miejscu i czasie 
przez siebie wybranym. Przy określaniu dostępności utworów nie uwzględnia się obrotu egzemplarzami utworów, wobec  któ-
rych miało miejsce wyczerpanie prawa, o  którym mowa w  art. 51  ust. 3.  
2.17) Archiwa, instytu cje oświatowe, podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 –8 ustawy z dnia 20 lipca 
2018  r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, oraz instytucje kultury mogą, na podstawie umowy zawartej z wyznacz o-
ną przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego organizacją zbiorowego zarządzania 
prawami autorskimi, zwielokrotniać znajdujące się w ich zbiorach utwory niedostępne w obrocie handlowym opublikow a-
ne po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 24 maja 1994 r. oraz udostępniać je publicznie 
w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym. Przepis art. 355 ust. 3 stos u-
je się odpowiednio.  
3. Organizację zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  ust. 2, uważa si ę za upoważnioną do zarządzania prawami 
uprawnionych, o  których mowa w  ust. 1, którzy jej takiego upoważnienia nie udzielili, jeżeli utwór został wpisany do w y-
kazu utworów niedostępnych w  obrocie handlowym, a  uprawnieni w  ciągu 90  dni od dnia ujawnienia wp isu nie zgłosili tej 
organizacji pisemnego sprzeciwu wobec zarządzania przez nią ich prawami.  
4. Uprawnieni, o  których mowa w  ust. 1, którzy nie zgłosili sprzeciwu zgodnie z  ust. 3, mogą po upływie terminu 
określonego w  tym przepisie zrzec się w  odniesieni u do określonych utworów, pośrednictwa organizacji zbiorowego z a-
rządzania, o  której mowa w  ust. 2, składając jej pisemne oświadczenie o  ustaniu upoważnienia, o  którym mowa w  ust. 3, 
z trzymiesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na koniec roku kalendarzowego . Organizacja ta niezwłocznie zawiad a-
mia pisemnie o  takim oświadczeniu ministra właściwego do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego oraz po d-
mioty, o  których mowa w  ust. 2, z  którymi zawarła umowy obejmujące takie utwory.  
5. Przepisów ust. 1 –4 nie stosuje się do tłumaczeń na język polski utworów wyrażonych słowem, które powstały 
w języku obcym.  
Art. 3511. 1. Tworzy się wykaz utworów niedostępnych w  obrocie handlowym prowadzony w  systemie teleinform a-
tycznym, zwany dalej „wykazem utworów ”. Wykaz utworów prowadzi minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dzi e-
dzictwa narodowego.  
2. Wykaz utworów obejmuje następujące informacje:  
1) tytuł utworu;  
2) imię i  nazwisko albo pseudonim twórcy, albo wzmiankę o  anonimowości;  
                                                           
17) W brzmieniu ustalonym przez art. 26 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 8. 
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 1231  
 
 3) wydawcę utworu;  
4) datę pier wszej publikacji utworu;  
5) wskazanie organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, która złożyła wniosek o  wpis utworu do wykazu;  
6) informację o  zgłoszeniu sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 3510 ust. 3, albo złożeniu oświadczenia, o  którym mowa 
w art. 3510 ust. 4, z  zaznaczeniem daty, od której wywołuje ono skutek, oraz informację o  cofnięciu takiego sprzeciwu 
albo oświadczenia.  
3. Wykaz utworów jest jawny i  powszechnie dostępny w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej 
ministra właściwego do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego.  
4. Wpisu do wykazu utworów dokonuje się na wniosek organizacji zbiorowego za rządzania, o  której mowa w  art. 3510 
ust. 2. Niezwłocznie po otrzymaniu sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 3510 ust. 3, a lbo ośw iadczenia, o  którym mowa 
w art. 3510 ust. 4, organizacja zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  art. 3510 ust. 2, składa wniosek o zamieszczenie 
w wykazie utworów informacji w  tym zakresie.  
5. Jeżeli wniosek o  wpis do wykazu utworów nie zawiera wsz ystkich informacj i wymienionych w  ust. 2  pkt 1 –5 mini-
ster właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku 
w terminie nie krótszym niż 7  dni pod rygorem jego zwrotu.  
6. Minister właściwy do spraw kultury  i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w  drodze rozporządzenia, wzór 
wniosku o  wpis do wykazu utworów, mając na uwadze zakres informacji określonych w  ust. 2  oraz konieczność ujednol i-
cenia przekazywanych wniosków.  
Art. 3512. 1. Organizację zbiorowego z arządzania, o  której mowa w  art. 3510 ust. 2, minister właściwy do spraw kult u-
ry i ochrony dziedzictwa narodowego wyznacza na okres nie dłuższy niż pięć lat, po przeprowadzeniu konkursu uwzglę d-
niającego następujące kryteria:  
1) reprezentatywność;  
2) zdolno ść organizacyjną do określania dostępności utworów, o  której mowa w  art. 3510 ust. 1;  
3) zdolność organizacyjną do efektywnej wypłaty i  rozliczania wynagrodzeń;  
4) skuteczność i  prawidłowość działania;  
5) zasadność planowanych kosztów zarządzania prawami d o utworów niedostępnych w  obrocie handlowym i  ich wys o-
kość.  
2. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego może w  drodze konkursu, o  którym mowa 
w ust. 1, wyznaczyć więcej niż jedną organizację zbiorowego zarządzania prawami autorsk imi, o  ile będą one działać łącznie.  
3. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w  Biuletynie Informacji Publicznej 
na swojej stronie podmiotowej konkurs, o  którym mowa w  ust. 1, oraz jego wynik.  
4. Organizacja zbiorowego  zarządzania prawami autorskimi biorąca udział w  konkursie, o  którym mowa w  ust. 1, 
może złożyć do ministra właściwego do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego, w  terminie 7  dni od dnia ogł o-
szenia wyniku tego konkursu, odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów prawa.  
5. Odwołanie, o  którym mowa w  ust. 4, minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego rozp a-
truje w  terminie 14  dni od dnia jego wpływu. W  przypadku uwzględnienia odwołania minister właściwy do spra w kultury 
i ochrony dziedzictwa narodowego unieważnia konkurs, o  którym mowa w  ust. 1.  
6. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii organizacji zbior o-
wego zarządzania prawami autorskimi, określi, w  drodze r ozporządzenia:  
1) wymagany zakres informacji umieszczanych w  ogłoszeniu o  konkursie, o  którym mowa w  ust. 1, mając na uwadze, że 
minimalny zakres tych informacji ma obejmować co najmniej warunki uczestnictwa w  konkursie, termin składania 
ofert i  kryteria i ch oceny;  
2) zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji ma co najmniej określać warunki 
uczestnictwa w  konkursie, o  którym mowa w  ust. 1, wymagania, jakim ma odpowiadać oferta i  kryteria oceny ofert;  
3) tryb postępowania k onkursowego, mając na uwadze jego przejrzystość, rzetelność i  obiektywność.  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 1231  
 
 Rozdział 4  
Czas trwania autorskich praw majątkowych  
Art. 36. Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w  ustawie, autorskie prawa majątkowe gasną z  upływem lat 
siedemdziesięciu:  
1) od śmierci twórcy, a  do utworów współautorskich – od śmierci współtwórcy, który przeżył pozostałych;  
2) w odniesieniu do utworu, którego twórca nie jest znany – od daty pierwszego rozpowszechnienia, chyba że pseud o-
nim nie pozostawia wątpliwości co do tożsam ości autora lub jeżeli autor ujawnił swoją tożsamość;  
3) w odniesieniu do utworu, do którego autorskie prawa majątkowe przysługują z  mocy ustawy innej osobie niż twórca – 
od daty rozpowszechnienia utworu, a  gdy utwór nie został rozpowszechniony – od daty jego ustalenia;  
4) w odniesieniu do utworu audiowizualnego – od śmierci najpóźniej zmarłej z  wymienionych osób: głównego reżysera, 
autora scenariusza, autora dialogów, kompozytora muzyki skomponowanej do utworu audiowizualnego;  
5) w odniesieniu do utworu s łowno -muzycznego, jeżeli utwór słowny i  utwór muzyczny zostały stworzone specjalnie dla 
danego utworu słowno -muzycznego – od śmierci później zmarłej z  wymienionych osób: autora utworu słownego albo 
kompozytora utworu muzycznego.  
Art. 37. Jeżeli bieg te rminu wygaśnięcia autorskich praw majątkowych rozpoczyna się od rozpowszechnienia utworu, 
a utwór rozpowszechniono w  częściach, odcinkach, fragmentach lub wkładkach, bieg terminu liczy się oddzielnie od daty 
rozpowszechnienia każdej z  wymienionych części.  
Art. 38. (uchylony)  
Art. 39. Czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w  latach pełnych następujących po roku, w  którym n a-
stąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg terminów określonych w  art. 36  i art. 37.  
Art. 40. (uchylony)  
Rozdział 5  
Przej ście autorskich praw majątkowych  
Art. 41. 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:  
1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w  drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy;  
2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, c hyba że umowa stanowi inaczej.  
2. Umowa o  przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o  korzystanie z  utworu, zwana dalej „licencją ”, 
obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w  niej wymienione.  
3. Nieważna jest umowa w  części dotyczącej wszystkich utwor ów lub wszystkich utworów określonego rodzaju tego 
samego twórcy mających powstać w  przyszłości.  
4. Umowa może dotyczyć tylko pól eksploatacji, które są znane w  chwili jej zawarcia.  
5. Twórca utworu wykorzystanego lub włączonego do utworu audiowizualnego o raz utworu wchodzącego w  skład 
utworu zbiorowego, po powstaniu nowych sposobów eksploatacji utworów, nie może bez ważnego powodu odmówić 
udzielenia zezwolenia na korzystanie z  tego utworu w  ramach utworu audiowizualnego lub utworu zbiorowego na polach 
eksploatacji nieznanych w  chwili zawarcia umowy.  
Art. 42. Jeżeli autorskie prawa majątkowe jednego ze współtwórców miałyby przypaść Skarbowi Państwa jako spa d-
kobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na pozostałych przy życiu współtwórców lub ich następców praw nych, stoso w-
nie do wielkości ich udziałów.  
Art. 43. 1. Jeżeli z  umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie licencji nastąp i-
ło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.  
2. Jeżeli w  umowie nie określono wysok ości wynagrodzenia autorskiego, wysokość wynagrodzenia określa się 
z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa oraz korzyści wynikających z  korzystania z  utworu.  
Art. 44. W razie rażącej dysproporcji między wynagrodzeniem twórcy a  korzyściami nabywcy autors kich praw 
majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może żądać stosownego podwyższenia wynagrodzenia przez sąd.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 1231  
 
 Art. 45. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje odrębne wynagrodzenie za korzystanie z  utworu na 
każdym odrębnym polu eksploatacji.  
Art. 46. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórca zachowuje wyłączne prawo zezwalania na wykonywanie zależnego 
prawa autorskiego, mimo że w  umowie postanowiono o  przeniesieniu całości autorskich praw majątkowych.  
Art. 47. Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów z  korzystania z  utworu, twórca ma prawo do 
otrzymania informacji i  wglądu w  niezbędnym zakresie do dokumentacji mającej istotne znaczenie dla określenia wysokości  
tego wynagrodzenia.  
Art. 48. 1. Jeżeli wynagrodzenie twórcy jest określo ne procentowo od ceny sprzedaży egzemplarzy utworu, a  cena ta 
ulega podwyższeniu, twórcy należy się umówiony procent od egzemplarzy sprzedanych po podwyższonej cenie.  
2. Jednostronne obniżenie ceny sprzedaży egzemplarzy przed upływem roku od przystąpienia do rozpowszechniania 
utworu nie wpływa na wysokość wynagrodzenia. Strony mogą przedłużyć ten termin.  
Art. 49. 1. Jeżeli w  umowie nie określono sposobu korzystania z  utworu, powinien on być zgodny z  charakterem 
i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi zwycza jami.  
2. Następca prawny, choćby nabył całość autorskich praw majątkowych, nie może, bez zgody twórcy, czynić zmian 
w utworze, chyba że są one spowodowane oczywistą koniecznością, a  twórca nie miałby słusznej podstawy im się sprzec i-
wić. Dotyczy to odpowiednio utworów, których czas ochrony autorskich praw majątkowych upłynął.  
Art. 50. Odrębne pola eksploatacji stanowią w  szczególności:  
1) w zakresie utrwalania i  zwielokrotniania utworu – wytwarzanie określoną techniką egzemplarzy utworu, w  tym tec h-
niką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową;  
2) w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono – wprowadzanie do obrotu, użyczenie 
lub najem oryginału albo egzemplarzy;  
3) w zakresie rozpowszechnian ia utworu w  sposób inny niż określony w  pkt 2  – publiczne wykonanie, wystawienie, 
wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i  reemitowanie, a  także publiczne udostępnianie utworu w  taki sposób, aby 
każdy mógł mieć do niego dostęp w  miejscu i  w czasie przez siebie wybranym.  
Art. 51. 1. (utracił moc)  
2. (utracił moc)  
3. Wprowadzenie do obrotu oryginału albo egzemplarza utworu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego 
wyczerpuje prawo do zezwalania na dalszy obrót takim egzemplarzem na terytori um Rzeczy pospolitej Polskiej, z wyją t-
kiem jego najmu lub użyczenia.  
Art. 52. 1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje przejścia 
autorskich praw majątkowych do utworu.  
2. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście  autorskich praw majątkowych nie powoduje przeniesienia na nabywcę 
własności egzemplarza utworu.  
3. Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w  takim zakresie, w  jakim jest to niezbędne do 
wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginał u może jednak domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia 
oraz wynagrodzenia za korzystanie.  
Art. 53. Umowa o  przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem 
nieważności.  
Art. 54. 1. Twórca jest obowiązany dost arczyć utwór w  terminie określonym w  umowie, a  jeżeli termin nie został 
oznaczony – niezwłocznie po ukończeniu utworu.  
2. Jeżeli twórca nie dostarczył utworu w  przewidzianym terminie, zamawiający może wyznaczyć twórcy odpowiedni 
dodatkowy termin z  zagrożen iem odstąpienia od umowy, a  po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić.  
Art. 55. 1. Jeżeli zamówiony utwór ma usterki, zamawiający może wyznaczyć twórcy odpowiedni termin do ich us u-
nięcia, a  po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić lu b żądać odpowiedniego obniżenia umówionego w y-
nagrodzenia, chyba że usterki są wynikiem okoliczności, za które twórca nie ponosi odpowiedzialności. Twórca zachowuje 
w każdym razie prawo do otrzymanej części wynagrodzenia, nie wyższej niż 25% wynagrodzenia u mownego.  
2. Jeżeli utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i  żądać naprawienia poniesionej szkody.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 1231  
 
 3. Roszczenia, o  których mowa w  ust. 1, wygasają z  chwilą przyjęcia utworu.  
4. Jeżeli zamawiający nie zawiadomi twórcy w  terminie sześciu mi esięcy od dostarczenia utworu o  jego przyjęciu, 
nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych zmian w  wyznaczonym w  tym celu odpowiednim term i-
nie, uważa się, że utwór został przyjęty bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.  
Art. 56. 1. Twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć ze względu na swoje istotne interesy twórcze.  
2. Jeżeli w  ciągu dwóch lat od odstąpienia lub wypowiedzenia, o  którym mowa w  ust. 1, twórca zamierza przystąpić 
do korzystania z  utworu, ma obowiązek zaoferować to korzystanie nabywcy lub licencjobiorcy, wyznaczając mu w  tym 
celu odpowiedni termin.  
3. Jeżeli odstąpienie od umowy lub jej wypowiedzenie następuje po przyjęciu utworu, skuteczność odstąpienia lub 
wypowiedzenia może być przez drugą stronę umo wy uzależniona od zabezpieczenia kosztów poniesionych przez nią 
w związku z  zawartą umową. Nie można jednak żądać zwrotu kosztów, gdy zaniechanie rozpowszechniania jest nastę p-
stwem okoliczności, za które twórca nie ponosi odpowiedzialności.  
4. Przepisu ust . 1 nie stosuje się do utworów architektonicznych i  architektoniczno -urbanistycznych, audiowizualnych 
oraz utworów zamówionych w  zakresie ich eksploatacji w  utworze audiowizualnym.  
Art. 57. 1. Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca , który zobowiązał się do rozpowszec h-
niania utworu, nie przystąpi do rozpowszechniania w  umówionym terminie, a  w jego braku – w ciągu dwóch lat od przyj ę-
cia utworu, twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć i  domagać się naprawienia szkody po bezsk utecznym 
upływie dodatkowego terminu, nie krótszego niż sześć miesięcy.  
2. Jeżeli wskutek okoliczności, za które nabywca lub licencjobiorca ponosi odpowiedzialność, utwór nie został ud o-
stępniony publiczności, twórca może się domagać, zamiast naprawienia po niesionej szkody, podwójnego wynagrodzenia 
w stosunku do określonego w  umowie o  rozpowszechnienie utworu, chyba że licencja jest niewyłączna.  
3. Przepisów ust. 1  i 2 nie stosuje się do utworów architektonicznych i  architektoniczno -urbanistycznych.  
Art. 58. Jeżeli publiczne udostępnienie utworu następuje w  nieodpowiedniej formie albo ze zmianami, którym twórca 
mógłby słusznie się sprzeciwić, może on po bezskutecznym wezwaniu do zaniechania naruszenia odstąpić od umowy lub ją 
wypowiedzieć. Twórcy przysługuj e prawo do wynagrodzenia określonego umową.  
Art. 59. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron odstępując od umowy lub wypowiadając ją może żądać od 
drugiej strony zwrotu wszystkiego, co ta otrzymała z  tytułu umowy.  
Art. 60. 1. Korzystający z utworu jest obowiązany umożliwić twórcy przed rozpowszechnieniem utworu przeprow a-
dzenie nadzoru autorskiego. Jeżeli wniesione w  związku z  nadzorem zmiany w  utworze są niezbędne i  wynikają z okolic z-
ności od twórcy niezależnych, koszty ich wprowadzenia obc iążają nabywcę autorskich praw majątkowych lub licencj o-
biorcę.  
2. Jeżeli twórca nie przeprowadzi nadzoru autorskiego w  odpowiednim terminie, uważa się, że wyraził zgodę na ro z-
powszechnianie utworu.  
3. Jeżeli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej, za wykona nie nadzoru autorskiego nie przysługuje twórcy odrębne 
wynagrodzenie.  
4. Twórcy utworu plastycznego przysługuje prawo do sprawowania odpłatnego nadzoru autorskiego.  
5. Sprawowanie nadzoru autorskiego nad utworami architektonicznymi i  architektoniczno -urbanistycznymi regulują 
odrębne przepisy.  
Art. 61. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nabycie od twórcy egzemplarza projektu architektonicznego lub archite k-
toniczno -urbanistycznego obejmuje prawo zastosowania go tylko do jednej budowy.  
Art. 62. 1. Twórca mo że w  zbiorowej publikacji swych utworów umieścić utwory, o  których publikację zawarł 
odrębną umowę.  
2. Umowa o  zbiorowe wydanie utworów nie obejmuje prawa publikacji poszczególnych utworów, chyba że postan o-
wiono w  niej inaczej.  
Art. 63. Jeżeli umowa obejmu je sporządzenie egzemplarzy przeznaczonych do udostępnienia publiczności, twórcy 
należą się egzemplarze autorskie w  liczbie określonej w  umowie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 1231  
 
 Art. 64. Umowa zobowiązująca do przeniesienia autorskich praw majątkowych przenosi na nabywcę, z  chwilą prz y-
jęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania z  utworu na określonym w  umowie polu eksploatacji, chyba że postan o-
wiono w  niej inaczej.  
Art. 65. W braku wyraźnego postanowienia o  przeniesieniu prawa, uważa się, że twórca udzielił licencji.  
Art. 66. 1. Umowa li cencyjna uprawnia do korzystania z  utworu w  okresie pięciu lat na terytorium państwa, w  którym 
licencjobiorca ma swoją siedzibę, chyba że w  umowie postanowiono inaczej.  
2. Po upływie terminu, o  którym mowa w  ust. 1, prawo uzyskane na podstawie umowy licenc yjnej wygasa.  
Art. 67. 1. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z  utworu na wymienionych w  umowie polach eksploatacji  
z określeniem zakresu, miejsca i  czasu tego korzystania.  
2. Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z  utworu w  okreś lony sposób (licencja wyłączna), udzielenie 
licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia innym osobom do korzystania z  utworu na tym samym polu 
eksploatacji (licencja niewyłączna).  
3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może  upoważnić innej osoby do korzystania z  utworu 
w zakresie uzyskanej licencji.  
4. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z  licencji wyłącznej może dochodzić roszczeń z  tytułu naruszenia 
autorskich praw majątkowych, w  zakresie objętym umową licencyjną.  
5. Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.  
Art. 68. 1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, a  licencji udzielono na czas nieoznaczony, twórca może ją wypowi e-
dzieć z  zachowaniem terminów umownych, a  w ich braku na r ok naprzód, na koniec roku kalendarzowego.  
2. Licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie tego terminu, za udzieloną na czas nieozn a-
czony.  
Rozdział 6  
Przepisy szczególne dotyczące utworów audiowizualnych  
Art. 69. Współtwórcami ut woru audiowizualnego są osoby, które wniosły wkła d twórczy w  jego powstanie, a  w szcze -
gólności: reżyser, operator obrazu, twórca adaptacji utworu literackiego, twórca stworzonych dla utworu audiowizualnego  
utworów muzycznych lub słowno -muzycznych oraz t wórca scenariusza.  
Art. 70. 1. Domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabywa na mocy umowy o  stworzenie utworu 
albo umowy o  wykorzystanie już istniejącego utworu wyłączne prawa majątkowe do eksploatacji tych utworów w  ramach 
utworu audiowizual nego jako całości.  
2. (utracił moc)18) 
21. Współtwórcy utworu audiowizualnego oraz artyści wykonawcy są uprawnieni do:  
1) wynagrodzenia proporcjonalnego do wpływów z  tytułu wyświetlania utworu audiowizualnego w  kinach;  
2) stosownego wynagrodzenia z  tytułu najmu egzemplarzy utworów audiowizualnych i  ich publicznego odtwarzania;  
3) stosownego wynagrodzenia z  tytułu nadawania utworu w  telewizji lub poprzez inne środki publicznego udostępniania 
utworów;  
4) stosownego wynagrodzenia z  tytułu reprodukowania utworu  audiowizualnego na egzemplarzu przeznaczonym do 
własnego użytku osobistego.  
3. Korzystający z  utworu audiowizualnego wypłaca wynagrodzenie, o  którym mowa w  ust. 21, za pośrednictwem właś -
ciwej  organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.  
4. Stosowne wynagrodzenie za korzystanie z  polskiego utworu audiowizualnego za granicą lub zagranicznego utworu 
audiowizualnego w  Rzeczypospolitej Polskiej może być ustalone ryc załtowo.  
Art. 71. Producent może bez zgody twórców utworu audiowizualnego dokonywać tłumaczeń na różne wersje jęz y-
kowe.  
                                                           
18) Z dniem 6  czerwca 2007  r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z  dnia 24  maja 2006  r. sygn. akt K  5/05 (Dz. U. poz.  658).  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 1231  
 
 Art. 72. Twórca utworu zamówionego do utworu audiowizualnego może, po upływie pięciu lat od przyjęcia zam ó-
wionego utworu, zezwolić na ro zpowszechnianie tego utworu w  innym utworze audiowizualnym, jeżeli w  tym terminie nie 
doszło do rozpowszechnienia utworu audiowizualnego z  jego utworem. Strony mogą skrócić ten termin.  
Art. 73. Prawo do nadzoru autorskiego może być wykonywane tylko w  stosu nku do ostatecznej wersji utworu audi o-
wizualnego.  
Rozdział 7  
Przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych  
Art. 74. 1. Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o  ile przepisy niniejszego rozdziału nie 
stanowią inaczej.  
2. Ochr ona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia. Idee i  zasady będące 
podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w  tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.  
3. Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzo nego przez pracownika w  wyniku wykonywania obowią z-
ków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o  ile umowa nie stanowi inaczej.  
4. Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego,  z zastrzeżeniem przepisów art. 75  ust. 2 i  3, obejmują 
prawo do:  
1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w  całości lub w  części jakimikolwiek środkami 
i w jakiejkolwiek formie; w  zakresie, w  którym dla wprowadzania, wyświetlan ia, stosowania, przekazywania i prze-
chowywania programu komputerowego niezb ędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody upra w-
nionego;  
2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zm ian w  programie komputerowym, z za-
chowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;  
3) rozpowszechniania, w  tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.  
Art. 75. 1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w  art. 74  ust. 4  pkt 1  i 2 nie wymagają zgody 
uprawnionego, jeżeli są niezbędne do korzystania z  programu komputerowego zgod nie z  jego przeznaczeniem, w  tym do 
poprawiania błędów przez osobę, która legalnie weszła w  jego posiadanie.  
2. Nie wymaga zezwolenia uprawnionego:  
1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z  programu komputerowego. Jeżeli um owa nie 
stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana równocześnie z  programem komputerowym;  
2) obserwowanie, badanie i  testowanie funkcjonowania programu komputerowego w  celu poznania jego idei i  zasad 
przez osobę posiadającą prawo korzystania z  egzempla rza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności 
upoważniona, dokonuje ona tego w  trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania lub przechow y-
wania programu komputerowego;  
3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy  w rozumieniu art. 74  ust. 4  pkt 1 i  2, jeżeli jest to niezbędne do 
uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego 
z innymi programami komputerowymi, o  ile zostaną spełnione następujące warunki : 
a) czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do korzystania z  egzemplarza pr o-
gramu komputerowego bądź przez inną osobę działającą na ich rzecz,  
b) informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo  dostępne dla osób, o  których mowa 
pod lit. a,  
c) czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które są niezbędne do osiągni ę-
cia współdziałania.  
3. Informacje,  o których mowa w  ust. 2  pkt 3, nie mogą być:  
1) wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego;  
2) przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia współdziałania niezależnie stworzonego pr o-
gramu komputerowego;  
3) wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu programu komputerowego o  istotnie podobnej 
formie wyrażenia lub do innych czynności naruszających prawa autorskie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 1231  
 
 Art. 76. Postanowienia umów sprzeczne z  art. 75  ust. 2  i 3 są nieważne.  
Art. 77.19) 1. Do programów kom puterowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3 –5, art. 20, art. 23, art. 231, 
art. 27, art. 28, art. 332–335, art. 49 ust.  2, art. 56, art. 60 i art. 62.  
2. Do programów komputerowych przepis art. 331 stosuje się wyłącznie w zakresie, o którym mowa w art. 331 ust. 2.  
Art. 771. Uprawniony może domagać się od użytkownika programu komputerowego zniszczenia posiadanych przez 
niego środków technicznych (w tym programów komputerowych), których jedynym przeznaczeniem jest ułatwianie nie -
dozwolonego usuwania l ub obchodzenia technicznych zabezpieczeń programu.  
Art. 772. Ochrona przyznana bazom danych spełniającym cechy utwo ru nie obejmuje programów kompu terowych 
używanych do sporządzenia lub obsługi baz danych dostępnych przy pomocy środków elektronicznych.  
Rozd ział 8  
Ochrona autorskich praw osobistych  
Art. 78. 1. Twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania 
tego działania. W  razie dokonanego naruszenia może także żądać, aby osoba, która dopuściła się narusz enia, dopełniła 
czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w  szczególności aby złożyła publiczne oświadczenie o  odpowiedniej 
treści i  formie. Jeżeli naruszenie było zawinione, sąd może przyznać twórcy odpowiednią sumę pieniężną tytułem zadość -
uczynie nia za doznaną krzywdę lub – na żądanie twórcy – zobowiązać sprawcę, aby uiścił odpowiednią sumę pieniężną na 
wskazany przez twórcę cel społeczny.  
2. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, po jego śmierci z  powództwem o  ochronę autorskich praw osobistych zm arłe-
go może wystąpić małżonek, a  w jego braku kolejno: zstępni, rodzice, rodzeństwo, zstępni rodzeństwa.  
3. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, osoby wymienione w  ust. 2  są uprawnione w  tej samej kolejności do wykon y-
wania autorskich praw osobistych zmarł ego twórcy.  
4. Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, z  powództwem, o  którym mowa w  ust. 2, może również wystąpić stowarzysz e-
nie twórców właściwe ze względu na rodzaj twórczości lub organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub 
prawami pokrewnym i, która zarządzała prawami autorskimi zmarłego twórcy.  
Rozdział 9  
Ochrona autorskich praw majątkowych  
Art. 79. 1. Uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła 
te prawa:  
1) zaniechania naruszania;  
2) usunięcia skutków naruszenia;  
3) naprawienia wyrządzonej szkody:  
a) na zasadach ogólnych albo  
b)20)  poprzez zapłatę sumy pieniężnej w  wysokości odpowiadającej dwukrotności, a  w przypadku gdy naruszenie jest 
zawinione – trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w  chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem 
udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z  utworu;  
4) wydania uzyskanych korzyści.  
2. Niezależnie od roszczeń, określonych w  ust. 1, uprawniony może się domagać jednokrotnego a lbo wielokrotnego 
ogłoszenia w  prasie oświadczenia o  odpowiedniej treści i  formie lub podania do publicznej wiadomości części albo całości 
orzeczenia sądu wydanego w  rozpatrywanej sprawie, w  sposób i  w zakresie określonym przez sąd.  
                                                           
19) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
20) Utracił moc z  dniem 1  lipca 2015  r. w zakresie, w jakim uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone,  może 
żądać od osoby, która naruszyła te prawa, naprawienia wyrządzonej szkody poprzez za płatę sumy pieniężnej w  wysokości  odpowi a-
dającej – w przypadku gdy naruszenie jest zawinione – trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które  w chwili jego dochodzenia 
byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z  utworu,  na po dstawie wyroku Trybunału Konstyt u-
cyjnego z  dnia 23  czerwca 2015  r. sygn. akt SK 32/14  (Dz. U. poz. 932).  
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 1231  
 
 3. Sąd może nakazać oso bie, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, na jej wniosek i  za zgodą uprawnionego, 
w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli zaniech a-
nie naruszania lub usunięcie skutków naruszenia by łoby dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe.  
4. Sąd, rozstrzygając o  naruszeniu prawa, może orzec na wniosek uprawnionego o  bezprawnie wytworzonych prze d-
miotach oraz środkach i  materiałach użytych do ich wytworzenia, w  szczególności może orzec o  ich wycofaniu z  obrotu, 
przyznaniu uprawnionemu na poczet należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę narusz e-
nia oraz interesy osób trzecich.  
5. Domniemywa się, że środki i  materiały, o  których mowa w  ust. 4, są własnością osoby,  która naruszyła autorskie 
prawa majątkowe.  
6. Przepis ust. 1  stosuje się odpowiednio w  przypadku usuwania lub obchodzenia technicznych zabezpieczeń przed 
dostępem, zwielokrotnianiem lub rozpowszechnianiem utworu, jeżeli działania te mają na celu bezprawne  korzystanie 
z utworu.  
7. Przepisy ust. 1  i 2 stosuje się odpowiednio w  przypadku usuwania lub zmiany bez upoważnienia jakichkolwiek 
elektronicznych informacji na temat zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, a  także świadomego ro z-
powszechni ania utworów z  bezprawnie usuniętymi lub zmodyfikowanymi takimi informacjami.  
Art. 80. 1. Sąd właściwy do rozpoznania spraw o  naruszenie autorskich praw majątkowych miejsca, w  którym spra w-
ca wykonuje działalność lub w  którym znajduje się jego majątek, takż e przed wytoczeniem powództwa rozpoznaje, nie 
później niż w  terminie 3  dni od dnia złożenia w  sądzie, wniosek mającego w  tym interes prawny:  
1) o zabezpieczenie dowodów oraz o  zabezpieczenie związanych z  nimi roszczeń;  
2) o zobowiązanie naruszającego autor skie prawa majątkowe do udzielenia informacji i  udostępnienia określonej przez 
sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o  których mowa w  art. 79  ust. 1;  
3) o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają znaczenie dl a roszczeń, określonych  
w art. 79  ust. 1, o  pochodzeniu, sieciach dystrybucji, ilości i  cenie towarów lub usług naruszających autorskie prawa 
majątkowe, jeżeli:  
a) stwierdzono, że posiada ona towary naruszające autorskie prawa majątkowe, lub  
b) stwierdzono , że korzysta ona z  usług naruszających autorskie prawa majątkowe, lub  
c) stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w  działaniach naruszających autorskie prawa majątkowe, 
lub 
d) została przez osobę określoną  w lit. a, b lub c wskazana jako uczestn icząca w  produkcji, wytwarzaniu lub dystr y-
bucji towarów lub świadczeniu usług naruszających autorskie prawa majątkowe,  
a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej korzyści ekonomicznej, 
przy czym nie obejmuje to d ziałań konsumentów będących w  dobrej wierze.  
2. Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o  których mowa w  ust. 1, zapewnia zachowanie tajemnicy 
przedsiębiorcy i  innych tajemnic ustawowo chronionych.  
3. Od obowiązku, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 2  i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępow a-
nia cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.  
4. W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o  zabezpieczeniu dowodów, o  których 
mowa w  ust. 1  pkt 1, od złożenia kaucji.  
5. Zażalenia na postanowienia sądu w  sprawach, o  których mowa w  ust. 1, sąd rozpoznaje w  terminie 7  dni. 
6. Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742  i art. 744 –746 Kodeksu postępowania 
cywilnego.  
Rozdział 10  
Ochrona wizerunku, adresata korespondencji i  tajemnicy źródeł informacji  
Art. 81. 1. Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W  braku wyraźnego z a-
strzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba  ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 1231  
 
 2. Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku:  
1) osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w  związku z  pełnieniem przez nią funkcji publicznych, 
w szczególności politycznych, społecznych, zawod owych;  
2) osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza.  
Art. 82. Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej woli, rozpowszechnianie 
korespondencji, w  okresie dwudziestu lat  od jej śmierci, wymaga zezwolenia małżonka, a  w jego braku kolejno zstępnych, 
rodziców lub rodzeństwa.  
Art. 83. Do roszczeń w  przypadku rozpowszechniania wizerunku osoby na nim przedstawionej oraz rozpowszechni a-
nia korespondencji bez wymaganego zezwolenia  osoby, do której została skierowana, stosuje się odpowiednio przepis 
art. 78 ust. 1; roszczeń tych nie można dochodzić po upływie dwudziestu lat od śmierci tych osób.  
Art. 84. 1. Twórca, a  wydawca lub producent na żądanie twórcy mają obowiązek zachowania w tajemnicy źródeł 
informacji wykorzystanych w  utworze oraz nieujawniania związanych z  tym dokumentów.  
2. Ujawnienie tajemnicy jest dozwolone za zgodą osoby, która powierzyła tajemnicę, lub na podstawie postanowienia 
właściwego sądu.  
Rozdział 11  
Prawa pokr ewne  
Oddział 1  
Prawa do artystycznych wykonań  
Art. 85. 1. Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego 
wartości, przeznaczenia i  sposobu wyrażenia.  
2. Artystycznymi wykonaniami, w  rozumieniu ust. 1,  są w szczególności: działania aktorów, recytatorów, dyrygentów, 
instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i  mimów oraz innych osób w  sposób twórczy przyczyniających się do powstania 
wykonania.  
Art. 86. 1. Artyście wykonawcy przysługuje, w  granicach określon ych przepisami ustawy, wyłączne prawo do:  
1) ochrony dóbr osobistych,  w szczególności w  zakresie:  
a) wskazywania go jako wykonawcy, z  wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest zwyczajowo przyjęte,  
b) decydowania o  sposobie oznaczenia wykonawcy, w  tym zachowania anonimowości albo posłużenia się pseud o-
nimem,  
c) sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i  innym zmianom wykonania, które mogłyby 
naruszać jego dobre imię;  
2) korzystania  z artystycznego wykonania i  rozporządzania prawami do n iego na następujących polach eksploatacji:  
a) w zakresie utrwalania i  zwielokrotniania – wytwarzania określoną techniką egzemplarzy artystycznego wykon a-
nia, w  tym zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową,  
b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których ar tystyczne wykonanie utrwalono – wprowadzania do obrotu, uż y-
czania lub najmu egzemplarzy,  
c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w  sposób inny niż określony w  lit. b – nadawania, reem i-
towania oraz odtwarzania, chyba że są one dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, 
a także publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w  taki sposób, aby każdy mógł mieć do 
niego dostęp w  miejscu i  w czasie przez siebie wybranym.  
2. Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzen ia za korzystanie z  artystycznego wykonania lub za rozporz ą-
dzanie prawami do takiego wykonania określone w  umowie albo przyznane w  przepisach ustawy.  
3. W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania artystycznego wykonania za pomocą wprowadzonego do 
obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 1231  
 
 Art. 87. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zawarcie przez artystę wykonawcę z  producentem utworu audiowizualn e-
go umowy o  współudział w  realizacji utworu audiowizualnego p rzenosi na producenta prawa do rozporządzania 
i korzystania z  wykonania, w  ramach tego utworu audiowizualnego, na wszystkich znanych w  chwili zawarcia umowy 
polach eksploatacji.  
Art. 88. Prawo artysty wykonawcy nie narusza prawa autorskiego do wykonywanego  utworu.  
Art. 89. 1. Prawo, o  którym mowa w  art. 86  ust. 1  pkt 2  oraz ust. 2, wygasa z  upływem pięćdziesięciu lat następuj ą-
cych po roku, w  którym nastąpiło artystyczne wykonanie.  
2. Jeżeli w  okresie, o  którym mowa w  ust. 1, nastąpiła publikacja lub inne ro zpowszechnienie artystycznego wykon a-
nia utrwalonego w  inny sposób niż na fonogramie, okres ochrony liczy się od tego zdarzenia, a  gdy miały miejsce obydwa – 
od tego z  nich, które miało miejsce wcześniej.  
Art. 891. Jeżeli w  okresie, o  którym mowa w  art. 89  ust. 1, nastąpiła publikacja lub inne rozpowszechnienie art y-
stycznego wykonania utrwalonego na fonogramie, prawo, o  którym mowa w  art. 86  ust. 1  pkt 2  oraz ust. 2, wygasa 
z upływem siedemdziesięciu lat od tego zdarzenia, a  gdy miały miejsce obydwa – od teg o z nich, które miało miejsce 
wcześniej.  
Art. 90. Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań, które:  
1) dokonane zostały przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub  
11) dokonane zostały przez obywa tela państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europe j-
skiego Porozumienia o  Wolny m Handlu (EFTA) – stron umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, lub  
2) zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub  
3) zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub  
4) są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w  zakresie, w  jakim ich ochrona wynika z  tych umów.  
Art. 91. Domniemywa się, że kierownik zespołu jest umocowany do re prezentowania praw do zespołowego artys -
tycznego wykonania. Domniemanie to stosuje się odpowiednio do części artystycznego wykonania mających samodzielne 
znaczenie.  
Art. 92.21) Do artystycznych wykonań stosuje się odpowiednio przepisy art. 8 –10, art. 12, art. 18, art. 21 –213, art. 41 –45, 
art. 47 –49, art. 52 –55, art. 57 –59, art. 62 –68, art. 71 i art.78.  
Art. 93. Do prawa do artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepisy  art. 15a oraz art. 33  pkt 10  Kodeksu 
rodzinnego i  opiekuńczego.  
Oddział 2  
Prawa do fonogramów i  wideogramów  
Art. 94. 1. Fonogramem jest pierwsze utrwalenie warstwy dźwiękowej wykonania utworu albo innych zjawisk ak u-
stycznych.  
2. Wideogramem jest pierwsze utrwalenie sekwencji ruchomych obrazów, z  dźwiękiem lub bez, niezależnie od tego, 
czy stanowi ono utwór audiowizualny.  
3. Domniemywa się, że producentem fonogramu lub wideogramu jest osoba, pod której nazwiskiem lub firmą  
(nazwą) fonogram lub wideogram zo stał po raz pierwszy sporządzony.  
4. Bez uszczerbku dla praw twórców lub artystów wykonawców, producentowi fonogramu lub wideogramu przysł u-
guje wyłączne prawo do rozporządzania  i korzystania z  fonogramu lub wideogramu w  zakresie:  
1) zwielokrotniania określ oną techniką;  
2) wprowadzenia do obrotu;  
3) najmu oraz użyczania egzemplarzy;  
4) publicznego udostępniania fonogramu lub wideogramu w  taki sposób, aby ka żdy mógł mieć do niego dostęp w miej-
scu i w czasie przez siebie wybranym.  
5. W przypadku nadawania, ree mitowania lub odtwarzania wprowadzonego do obrotu fonogramu lub wideogramu, 
producentowi przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.  
                                                           
21) W brzmieniu ustalonym przez art. 123 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 1231  
 
 Art. 95. 1. Prawo, o  którym mowa w  art. 94  ust. 4  i 5, wygasa z  upływem pięćdziesięciu lat następujących po roku, 
w którym fonogram lub wideogram został sporządzony.  
2. Jeżeli w  okresie, o  którym mowa w  ust. 1, fonogram został opublikowany, prawo, o  którym mowa w  art. 94  ust. 4 i  5, 
wygasa z  upływem siedemdziesięciu lat następujących po roku, w  którym fonogram został opubli kowany.  
3. Jeżeli w  okresie, o  którym mowa w  ust. 1, fonogram nie został opublikowany i  jeżeli w  tym okresie został rozp o-
wszechniony w  inny sposób, prawo, o  którym mowa w  art. 94  ust. 4  i 5, wygasa z  upływem siedemdziesięciu lat następuj ą-
cych po roku, w  którym fonogram został rozpowszechniony.  
4. Jeżeli w  okresie, o  którym mowa w  ust. 1, wideogram został opublikowany lub rozpowszechniony, prawo, 
o którym mowa w  art. 94  ust. 4  i 5, wygasa z  upływem pięćdziesięciu lat następujących po roku, w  którym miało mie jsce 
pierwsze z  tych zdarzeń.  
Art. 951. 1. Do fonogramów stosuje się odpowiednio przepis art. 21  ust. 1, chyba że nadawanie odbywa się na po d-
stawie umowy z  uprawnionym.  
2.22) Do fonogramów i wideogramów stosuje się odpowiednio przepisy art. 211–213. 
Art. 952. 1. Jeżeli po upływie pięćdziesięciu lat od publikacji fonogramu albo jego rozpowszechnienia w  inny sposób, 
producent fonogramu nie wprowadza do obrotu wystarczającej liczby egzemplarzy fonogramu, która, biorąc pod uwagę 
jego charakter, zaspokajałaby rac jonalne potrzeby odbiorców, lub nie udostępnia go publicznie w  taki sposób, aby każdy 
mógł mieć do niego dostęp w  miejscu i  czasie przez siebie wybranym, artysta wykonawca albo jego spadkobierca może 
wypowiedzieć umowę, na mocy której prawa do artystyczneg o wykonania zostały przeniesione w  tym zakresie na prod u-
centa fonogramu, albo umowę, na mocy której producentowi fonogramu udzielona została w  tym zakresie licencja wyłąc z-
na na korzystanie z  artystycznego wykonania.  
2. Wypowiedzenie umowy, o  którym mowa w  ust. 1, staje się skuteczne, jeżeli producent fonogramu w  terminie roku 
od dnia doręczenia mu oświadczenia przez artystę wykonawcę albo jego spadkobiercę o  wypowiedzeniu umowy, nie ro z-
pocznie korzystania z  fonogramu w  żaden ze sposobów, o  których mowa w  ust. 1. 
3. Jeżeli fonogram zawiera utrwalenie wykonań kilku artystów wykonawców, prawo do wypowiedzenia umowy, 
o którym mowa w  ust. 1, przysługuje każdemu z  nich.  
4. W przypadku skutecznego wypowiedzenia umów zawartych w  odniesieniu do wszystkich artystyczny ch wykonań 
utrwalonych na fonogramie, prawo producenta tego fonogramu, o  którym mowa w  art. 94  ust. 4  i 5, wygasa.  
5. Prawo do wypowiedzenia umowy, o  którym mowa w  ust. 1, nie podlega zrzeczeniu się ani zbyciu.  
Art. 953. 1. Jeżeli przeniesienie praw do artystycznego wykonania na producenta fonogramu albo udzielenie mu  
licencji wyłącznej na korzystanie z  artystycznego wykonania nastąpiło za jednorazowym wynagrodzeniem, artysta wyk o-
nawca ma prawo do corocznego dodatkowego w ynagrodzenia od producenta fonogramu za każdy rok następujący po 
upływie pięćdziesięciu lat po roku publikacji fonogramu albo jego rozpowszechnienia w  inny sposób.  
2. Kwota dodatkowego wynagrodzenia, o  którym mowa w  ust. 1, wynosi 20% przychodu producenta fonogramu 
uzyskanego w  poprzednim roku z  tytułu zwielokrotniania, wprowadzania do obrotu i  publicznego udostępniania fonogramu 
w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w  miejscu i  czasie przez siebie wybranym.  
3. Prawo do dodatkowego wynagrodzeni a, o którym mowa w  ust. 1, nie podlega zrzeczeniu się ani zbyciu.  
4. Wypłata dodatkowego wynagrodzenia, o  którym mowa w  ust. 1, następuje za pośrednictwem organizacji zbior o-
wego zarządzania prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań, wyznaczonej na okres nie dłuższy niż pięć lat przez 
ministra właściwego do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego po przeprowadzeniu konkursu uwzględniającego 
następujące kryteria:  
1) reprezentatywność;  
2) zdolność organizacyjną do realizacji zadania w  sposób zapewniaj ący efektywny pobór wynagrodzeń, o  których mowa 
w ust. 1, i  ich wypłaty;  
3) skuteczność i  prawidłowość działania;  
4) zasadność planowanych kosztów wypłaty wynagrodzeń, o  których mowa w  ust. 1, i  ich wysokość.  
5. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony  dziedzictwa narodowego ogłasza w  Biuletynie Informacji Publicznej 
na swojej stronie podmiotowej konkurs, o  którym mowa w  ust. 4, oraz jego wynik.  
                                                           
22) W brzmieniu ustalonym przez art. 123 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 1231  
 
 6. Organizacja zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań biorąca udział w  konkursie,  
o którym mowa w  ust. 4, może złożyć do ministra właściwego do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego, 
w terminie 7  dni od dnia ogłoszenia wyniku tego konkursu, odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów 
prawa.  
7. Odwołanie, o  którym mowa w  ust. 6, minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego rozp a-
truje w  terminie 14  dni od dnia jego wpływu. W  przypadku uwzględnienia odwołania minister właściwy do spraw kultury 
i ochrony dziedzictwa narodowego unieważnia konku rs, o którym mowa w  ust. 4.  
8. Artysta wykonawca lub organizacja zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  ust. 4, mogą domagać się od prod u-
centa fonogramu udzielenia wszelkich informacji oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do określenia wysokości 
należnego im dodatkowego wynagrodzenia, o  którym mowa w  ust. 1, i  jego wypłaty.  
9. Organizacja zbiorowego zarządzania, o  której mowa w  ust. 4, ma prawo przeznaczyć z  dodatkowego wynagrodz e-
nia, o  którym mowa w  ust. 1, nie więcej niż 10% jego wartości na pokryci e ponoszonych przez nią uzasadnionych 
i udokumentowanych kosztów dochodzenia oraz wypłaty tego wynagrodzenia.  
10. Minister właściwy do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii organizacji zbi o-
rowego zarządzania prawami pokrewn ymi do artystycznych wykonań oraz organizacji producentów fonogramów, określi, 
w drodze rozporządzenia:  
1) sposób pobierania dodatkowego wynagrodzenia, o  którym mowa w  ust. 1, dokonywania z  niego potrąceń oraz jego 
wypłaty, mając na uwadze konieczność zape wnienia, aby pobór i  wypłata tego wynagrodzenia były dokonywane 
w sposób efektywny i  przejrzysty, a  potrącenia były uzasadnione i  udokumentowane;  
2) wymagany zakres informacji umieszczanych w  ogłoszeniu o  konkursie, o  którym mowa w  ust. 4, mając na uwadze,  że 
minimalny zakres tych informacji ma obejmować co najmniej warunki uczestnictwa w  konkursie, termin składania 
ofert i  kryteria ich oceny;  
3) zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji ma co najmniej określać warunki 
uczestnictwa w  konkursie, o  którym mowa w  ust. 4, wymagania, jakim ma odpowiadać oferta i  kryteria oceny ofert;  
4) tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze przejrzystość, rzetelność i  obiektywność postępowania konku r-
sowego.  
Art. 954. Jeżeli przeniesien ie praw do artystycznego wykonania na producenta fonogramu albo udzielenie mu licencji 
wyłącznej na korzystanie z  artystycznego wykonania nastąpiło za wynagrodzeniem wypłacanym artyście wykonawcy przez 
producenta fonogramu okresowo, od wypłat z  tego tytułu  nie potrąca się zaliczek lub innych odliczeń określonych 
w umowie po upływie pięćdziesięciu lat od publikacji fonogramu albo jego rozpowszechnienia w  inny sposób.  
Art. 96. Przepisy ustawy stosuje się do fonogramów i  wideogramów:  
1) których producent ma na  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub  
11) których producent ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub  
2) które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w  jakim ich ochrona wynika z  tych umów.  
Oddział 3  
Prawa do nadań programów 
Art. 97. Bez uszczerbku dla praw twórców, artystów wykonawców, producentów fonogramów i  wideogramów, org a-
nizacji radiowej lub telewizyjnej przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i  korzystania ze swoich nadań programów 
w zakresie:  
1) utrwalania;  
2) zwielokrotniania określoną techniką;  
3) nadawania przez inną organizację radiową lub telewizyjną;  
4) reemitowania;  
5) wprowadzania do obrotu ich utrwaleń;  
6) odtwarzania w  miejscach dostępnych za opłatą wstępu;  
7) udostępniania ich utrwaleń w  taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w  miejscu i  w czasie przez siebie 
wybranym.  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 1231  
 
 Art. 98. Prawo, o  którym mowa w  art. 97, gaśnie z  upływem pięćdziesięciu lat następujących p o roku pierwszego 
nadania programu.  
Art. 99. Przepisy ustawy stosuje się do nadań programów:  
1) organizacji radiowej i  telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub  
2) organizacji radiowej i  telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Euro pejskiego Obszaru Gospodarczego;  
3) które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w  zakresie, w  jakim ich ochrona wynika z  tych umów.  
Oddział 31 
Prawa do pierwszych wydań oraz wydań naukowych i  krytycznych  
Art. 991. Wydawcy, który jako pierwszy w  sposób zgodny z  prawem opublikował lub w  inny sposób rozpowszechnił 
utwór, którego czas ochrony już wygasł, a  jego egzemplarze nie były jeszcze publicznie udostępniane, przysługuje wyłąc z-
ne prawo do rozporządzania tym utworem i  korzystania z niego na wszystkich polach eksploatacji przez okres dwudziestu 
pięciu lat od daty pierwszej publikacji lub rozpowszechnienia.  
Art. 992. Temu, kto po upływie czasu ochrony prawa autorskiego do utworu przygotował jego wydanie krytyczne lub 
naukowe, niebędą ce utworem, przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania takim wydaniem i  korzystania z  niego 
w zakresie, o  którym mowa w  art. 50  pkt 1  i 2, przez okres trzydziestu lat od daty publikacji.  
Art. 993. Przepisy art. 991 i art. 992 stosuje się odpowiednio do u tworów i  tekstów, które ze względu na czas ich 
powstania lub charakter nigdy nie były objęte ochroną prawa autorskiego.  
Art. 994. Przy wyznaczaniu czasu ochrony, o  którym mowa w  art. 991 i w art. 992, stosuje się odpowiednio przepisy 
art. 37  i art. 39.  
Art. 995. 1. Przepisy ustawy stosuje się do pierwszych wydań:  
1) których wydawca ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania lub siedzibę lub  
2) których wydawca ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub  
3) które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w  zakresie, w  jakim ich ochrona wynika z  tych umów.  
2. Przepisy ustawy stosuje się do wydań naukowych i  krytycznych, które:  
1) zostały dokonane przez obywatela polskiego albo osobę zam ieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub  
2) zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub  
3) zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub  
4) są chronione na podstawie umów mię dzynarodowych, w  zakresie, w  jakim ich ochrona wynika z  tych umów.  
Art. 996. Do pierwszych wydań oraz wydań naukowych i  krytycznych przepisy oddziału 6  w rozdziale 3  stosuje się.  
Oddział 4  
Postanowienia wspólne dotyczące praw pokrewnych  
Art. 100. Wykonywanie praw do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów, a  także 
pierwszych wydań oraz wydań naukowych i  krytycznych, podlega odpowiednio ograniczeniom wynikającym z  przepisów 
art. 23 –35. 
Art. 101.23) Do artystycznych wykonań, f onogramów, wideogramów, nadań programów, pierwszych wydań oraz w y-
dań naukowych i krytycznych stosuje się odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4, art. 6, art. 61, art. 8 ust. 2, art. 355–359, 
art. 35a–35e, art. 39, art. 51, art. 79 i art. 80.  
Art. 102. 1. Na ka żdym egzemplarzu fonogramu lub wideogramu umieszcza się, poza oznaczeniami dotyczącymi 
autorstwa i  artystycznego wykonawstwa, tytułami utworów oraz datą sporządzenia, nazwisko lub firmę (nazwę) producenta 
oraz, w  wypadku utrwalenia nadania, nazwę organizac ji radiowej lub telewizyjnej.  
2. Domniemywa się, że egzemplarze niespełniające wymogów określonych w  ust. 1  zostały sporządzone bezprawnie.  
Art. 103. Spory dotyczące praw pokrewnych należą do właściwości sądów okręgowych.  
                                                           
23) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 1231  
 
 Rozdział 12  
(uchylony)24) 
Rozdział 121 
(uchylony)24) 
Rozdział 122 
(uchylony)  
Rozdział 13  
(uchylony)  
Rozdział 14  
Odpowiedzialność karna  
Art. 115. 1. Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub części cudzego 
utworu albo artystycznego wykonania,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.  
2. Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia bez podania nazwiska lub pseudonimu twór cy cudzy utwór w  wersji 
oryginalnej albo w  postaci opracowania, artystyczne wykonanie albo publicznie zniekształca taki utwór, artystyczne wyk o-
nanie, fonogram, wideogram lub nadanie.  
3. Kto w  celu osiągnięcia korzyści majątkowej w  inny sposób niż określony  w ust. 1 lub 2  narusza cudze prawa auto r-
skie lub prawa pokrewne określone w  art. 16, art. 17, art. 18, art. 19  ust. 1, art. 191, art. 86, art. 94  ust. 4 lub art. 97, albo 
nie wykonuje obowiązków określonych w  art. 193 ust. 2 lub art. 20  ust. 1 –4, 
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.  
Art. 116. 1. Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom rozpowszechnia cudzy utwór w  wersji oryginalnej albo 
w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub na danie,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego  w ust. 1 w  celu osiągnięcia korzyści majątkowej,  
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.  
3. Jeżeli sprawca uczyn ił sobie  z popełniania przestępstwa określonego w  ust. 1  stałe źródło dochodu albo działalność 
przestępną, określoną w  ust. 1, organizuje lub nią kieruje,  
podlega karze pozbawienia wolności od 6  miesięcy do lat 5.  
4. Jeżeli sprawca czynu określonego  w ust. 1 działa nieumyślnie,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.  
Art. 117. 1. Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom w  celu rozpowszechnienia utrwala lub zwielokrotnia 
cudzy utwór w  wersji oryginalnej lub w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
2. Jeżeli sprawca uczynił sobie  z popełniania przestępstwa określonego w  ust. 1  stałe źródło do chodu albo działalność 
przestępną, określoną w  ust. 1, organizuje lub nią kieruje,  
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.  
Art. 118. 1. Kto w  celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiot będący nośnikiem utworu, artystycznego wyk o-
nania, fonogramu, w ideogramu rozpowszechnianego lub zwielokrotnionego bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom 
nabywa lub pomaga w  jego zbyciu albo przedmiot ten przyjmuje lub pomaga w  jego ukryciu,  
podlega karze pozbawienia wolności od 3  miesięcy do lat 5.  
                                                           
24) Rozdział uchylony p rzez art. 123 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 1231  
 
 2. Jeżeli sprawca  uczynił sobie  z popełniania przestępstwa określonego w  ust. 1  stałe źródło dochodu albo działalność 
przestępną, określoną w  ust. 1, organizuje lub nią kieruje,  
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 5.  
3. Jeżeli na podstawie towarzyszących okol iczności sprawca przestępstwa określonego  w ust. 1 lub 2  powinien i  może 
przypuszczać, że przedmiot został uzyskany za pomocą czynu zabronionego,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
Art. 1181. 1. Kto wytwarza u rządzenia lub ich komponenty przeznaczone do niedozwolonego usuwania lub obch o-
dzenia skutecznych technicznych zabezpieczeń przed odtwarzaniem, przegrywaniem lub zwielokrotnianiem utworów lub 
przedmiotów praw pokrewnych albo dokonuje obrotu takimi urządzeni ami lub ich komponentami, albo reklamuje je w  celu 
sprzedaży lub najmu,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.  
2. Kto posiada, przechowuje lub wykorzystuje urządzenia lub ich komponenty,  o których mowa w  ust. 1,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.  
Art. 119. Kto uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie prawa do kontroli korzystania z  utworu, artystycznego wyk o-
nania, fonogramu lub wideogramu albo odmawia udzielenia informacji  przewidzianych w  art. 47,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.  
Art. 120. (uchylony)  
Art. 121. 1. W  wypadku skazania za czyn określony w  art. 115, 116, 117, 118  lub 1181, sąd orzeka przepadek prze d-
miotów pochodzą cych z  przestępstwa, chociażby nie były własnością sprawcy.  
2. W wypadku skazania za czyn określony w  art. 115, 116, 117  lub 118, sąd może orzec przepadek przedmiotów sł u-
żących do popełnienia przestępstwa, chociażby nie były własnością sprawcy.  
Art. 122. Ściganie przestępstw określonych w  art. 116  ust. 1, 2  i 4, art. 117  ust. 1, art. 118  ust. 1, art. 1181 oraz 
art. 119 następuje na wniosek pokrzywdzonego.  
Art. 1221. W sprawach o  przestępstwa określone w  art. 115 –119 pokrzywdzonym jest również właściwa organ izacja 
zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.  
Art. 123. Minister Sprawiedliwości, w  drodze rozporządzenia, może wyznaczyć sądy rejonowe właściwe do rozp o-
znawania spraw o  przestępstwa, o  których mowa w  art. 115 –119 – na obszarze właściwości danego sądu okręgowego.  
Rozdział 15  
Przepisy przejściowe i  końcowe  
Art. 124. 1. Przepisy ustawy stosuje się do utworów:  
1) ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w  życie;  
2) do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych nie wyg asły; 
3) do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych wygasły, a  które według niniejszej ustawy korzystają 
nadal z  ochrony, z  wyłączeniem okresu między wygaśnięciem ochrony według ustawy dotychczasowej i  wejściem 
w życie niniejszej ustawy. U stawa nie narusza własności egzemplarzy utworów rozpowszechnionych przed dniem jej 
wejścia w  życie.  
2. Przepis ust. 1  pkt 3  stosuje się do utworów obywateli obcych stale zamieszkałych za granicą, pod warunkiem 
wzajemności.  
3. (uchylony)  
4. Postanowienia um ów, zawartych przed dniem wejścia w  życie ustawy, sprzeczne z  przepisami art. 75  ust. 2  i 3 są 
nieważne.  
Art. 125. 1. Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań:  
1) ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w  życie;  
2) w zakresie korzystania z  nich po jej wejściu w  życie, jeżeli według przepisów niniejszej ustawy korzystają nadal 
z ochrony.  
2. Ustawa nie narusza własności egzemplarzy, na których utrwalono artystyczne wykonanie przed dniem jej wejścia 
w życie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 1231  
 
 Art. 126. 1. Przepisy ustawy stosuje s ię do:  
1) fonogramów i  wideogramów, które zostały sporządzone po jej wejściu w  życie;  
2) programów radiowych i  telewizyjnych, które zostały nadane po jej wejściu w  życie;  
3) fonogramów i  wideogramów oraz programów radiowych i  telewizyjnych, które według ni niejszej ustawy korzystają 
nadal z  ochrony.  
2. Zasady, o  której mowa w  ust. 1  pkt 3, nie stosuje się do korzystania przez szkoły w  celach dydaktycznych ze sp o-
rządzonych przed dniem wejścia w  życie ustawy nadań, fonogramów i  wideogramów niebędących filmami fabularnymi 
oraz spektaklami teatralnymi, a  także do korzystania z  utrwalonych na fonogramach i  wideogramach artystycznych wykonań.  
Art. 127. 1. Jeżeli rozpoc zęte przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy korzystanie z  utworu, artystycznego w y-
konania, fonogramu, wideogramu lub programu radiowego albo telewizyjnego było według przepisów dotychczasowych 
dozwolone, natomiast po tej dacie wymaga zezwolenia, to może być ono dokończone, pod warunkiem że uprawniony 
otrzymał stosowne wynagrodzenie.  
2. Z zastrzeżeniem ust. 3, dokonane przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy czynności prawne odnoszące się 
do prawa autorskiego są skuteczne i  podlegają ocenie wedł ug przepisów prawa dotychczasowego; odnosi się to również do 
zdarzeń innych niż czynności prawne.  
3. Ustawę stosuje się do umów długoterminowych, które zawarte zostały prz ed dniem jej wejścia w  życie, w odnie-
sieniu do okresu następującego po tej dacie oraz  do zobowiązań, które powstały przed dniem wejścia w  życie ustawy, 
w odniesieniu do skutków prawnych zdarzeń następujących po tej dacie, nie związanych z  istotą zobowiązania.  
4. Umowy zawarte przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy nie obejmują praw p okrewnych, chyba że strony 
postanowiły inaczej.  
Art. 1271. Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i  ochrony dziedzictwa narod o-
wego, w  drodze zarządzenia, utworzy zespół do spraw przeciwdziałania naruszeniom prawa autorskiego  i praw pokre w-
nych oraz określi jego skład, zadania i  tryb działania.  
Art. 128. Traci moc ustawa z  dnia 10  lipca 1952  r. o prawie autorskim ( Dz. U. poz. 234, z  1975  r. poz. 184  oraz 
z 1989  r. poz. 192).  
Art. 129. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia25), z wyjątkiem przepisu art. 124  ust. 3, 
który wchodzi w  życie z  dniem ogłoszenia.  
                                                           
25) Ustawa została ogłoszona w  dniu 23  lutego 1994  r.