DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  6 listopada 2019  r. 
Poz. 2140  
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  14 października 2019  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o  transporcie drogowym  
1. Na podstawie  art. 16 ust. 1 zdanie  pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów no rmatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1461 ) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z  dnia 6  września 2001  r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 58), z uwzględnieniem 
zmian wpro wadzonych:  
1) ustawą  z dnia 6  grudnia 2018  r. o zmianie ustawy o  dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 60  i 934 ), 
2) ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzan ych w związku z zapobieganiem i zwal-
czaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125) , 
3) ustawą  z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie ustawy o  transporcie drogowym  (Dz. U. poz. 690), 
4) ustawą  z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  związku z  zapewnieniem stosowania rozporzą dzenia 
Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia 
dyrektywy 95/46/WE (ogólne  rozporząd zenie o  ochronie danych)  (Dz. U. poz. 730), 
5) ustawą  z dnia 16  maja 2019  r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej  
(Dz. U. poz. 1123 ), 
6) ustawą  z dnia 16  maja 2019  r. o zmianie ustawy o  transporcie drogowym oraz n iektórych innych ustaw  (Dz. U. 
poz. 1180), 
7) ustawą  z dnia 13  czerwca 2019  r. o zmianie ustawy – Prawo o  ruchu drogowym oraz ustawy o  transporcie drogowym  
(Dz. U. poz. 1 466), 
8) ustawą  z dnia 19  lipca 2019  r. o zmianie ustawy o  systemie monitorowania drog owego i  kolejowego przewozu 
towarów oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1 556), 
9) ustawą z dnia 31  lipca 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych  (Dz. U. 
poz. 1495) 
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem  14 października  2019  r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) art. 54 ustaw y z dnia 6  grudnia 2018  r. o zmianie ustawy o  dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
z 2019 r. po z. 60  i 934 ), który stanowi:  
„Art. 54. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 4  marca 2019  r., z wyjątkiem:  
1) art. 45  pkt 6, który wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia;  
2) (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 2140  
 
3) art. 23  pkt 3, który wchodzi w  życie z  dniem 1  czerwca 2019  r.; 
4) art. 26  pkt 2 oraz art.  45 pkt 1, 2, 4 i  5, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r.; 
5) art. 9 i  art. 40 w  zakresie wniosków składanych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Zakładu Ube z-
pieczeń Społecznych, które wchodzą w  życie po up ływie 12  miesięcy od dnia ogłoszenia. ”; 
2) odnośnika nr 1 oraz art. 108 ustaw y z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie da nych osobowych przetwarzanych 
w związku z zapobieganiem i  zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125) , któr e stanowi ą: 
„1) Niniejsza ustawa dokonuje w  zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 
(UE) 2016/680 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem  
danych osobowych przez właściwe organy do celów zap obiegania przestępczości, prowadzenia postępowań 
przygotowawczych, wykrywania i  ścigania czynów zabronionych i  wykonywania kar, w  sprawie swobodnego prz e-
pływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.  Urz. UE  L 119 z  04.05.2016 , 
str. 89).”  
„Art. 108. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 58  pkt 12, który wchodzi w  życie z  dniem 1  listopada 2019  r.; 
2) art. 82  pkt 5 w zakresie art.  25c–25h, które wchodzą w  życie po upływie roku od dnia ogłoszenia. ”; 
3) odnośnika nr 1 oraz art. 2 ustaw y z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie ustawy o  transporcie drogowym (Dz. U. 
poz. 690),  które stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/480 z  dnia 1  kwietnia  
2016  r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące połączenia krajowych rejestrów elektronicznych przedsi ę-
biorców transportu drogowego i  uchylającego rozporządzenie (UE) nr  1213/2010  (Dz. Urz. UE  L 87 z 02.04.2016, 
str. 4 oraz Dz.  Urz. UE  L 206 z  09.08.2017 , str. 3).” 
„Art.  2. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 3  miesięcy od dnia ogłoszenia.”;  
4) odnośnika nr 1 oraz art. 173 ustaw y z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  związku z  zapewnieniem 
stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu takich 
danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne  rozporządzenie o  ochronie danych) (Dz. U. poz. 730) , które 
stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 
27 kwietnia 2016  r. w  sprawie ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem danych osobowych 
i w sprawie  swobodnego pr zepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych) (Dz.  Urz. UE  L 119 z  04.05.2016, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 127 z  23.05.2018, str.  2).” 
„Art.  173. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia,  z wyjątkiem:  
1) art. 87  pkt 1, który wchodzi w  życie po upływie 90  dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 107  pkt 7 i 8, które wchodzą w  życie z  dniem 1  maja 2019  r.; 
3) art. 157  pkt 2, który wchodzi w  życie z  dniem 13  października 2019  r.”; 
5) art. 49 i art. 54  ustaw y z dnia 16  maja 2019  r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  charakterze użytec z-
ności publicznej (Dz. U. poz. 1123),  które stanowią:  
„Art.  49. Opłaty, kary i  grzywny wynikające z  art. 46 ust. 1a pkt  2, art.  94 ust. 1, art.  95a ust.  4, art.  95b 
ust. 4 pkt 2 ustawy z  dnia 6  września 2001  r. o transporcie drogowym, art.  114 ust. 1 ustawy z  dnia 19  sierpnia 2011  r. 
o przewozie towarów niebezpiecznych, art.  140ae ust.  4 i art. 140af ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu 
drogowym oraz art . 100 § 3 ustawy z  dnia 24  sierpnia 2001  r. – Kodeks postępowania w  sprawach o  wykroczenia, 
nałożone przez organy Inspekcji Transportu Drogowego a  nieuiszczone przed dniem wejścia w  życie niniejszej ust a-
wy, stanowiące przed dniem jej wejścia w  życie należn ości budżetu państwa, stają się z  dniem jej wejścia w  życie 
należnościami Funduszu.”  
„Art.  54. Ustawa wchodzi w  życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 5  pkt 2 i art. 39, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r.; 
2) art. 5 pkt 3, art.  31 pkt 1 i pkt 2 lit. a w zakresie ust.  31 oraz pkt  3 i 4, art.  38 i art. 40 pkt 1, które wchodzą 
w życie z  dniem 1  stycznia 2022  r.”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 2140  
 
6) art. 4 –7 ustaw y z dnia 16  maja 2019  r. o zmianie ustawy o  transporcie drogowym oraz niektórych innych us taw 
(Dz. U. poz.  1180), które stanowią:  
„Art.  4. Do postępowań administracyjnych w  sprawach udzielenia albo zmian licencji, o  których mowa w  art. 5b 
ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w  art. 1, wszczętych i  niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.  
Art. 5. 1. Licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozu osób taksówką w y-
dane przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy zachowują ważność przez okres, na jaki z ostały wydane, nie 
dłużej jednak niż 3  lata od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
2. Licencje, o  których mowa w  ust. 1, podlegają dostosowaniu do wymagań określonych w  ustawie zmienianej 
w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na wniosek przeds iębiorcy złożony przed upływem 3  lat od dnia 
wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
Art. 6. Podmioty wykonujące pośrednictwo przy przewozie osób przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy 
są obowiązane uzyskać licencję, o  której mowa w  art. 5b ust.  2 pkt 2 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu nad a-
nym niniejszą ustawą, nie później niż w  terminie 3  miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
Art. 7. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r.”; 
7) odnośnika nr 1 oraz art. 4 i art. 5 ustaw y z dnia 13  czerwca 2019  r. o zmianie ustawy – Prawo o  ruchu drogowym oraz 
ustawy o  transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1466),  które stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2014/47/UE 
z dnia 3  kwietnia 2014  r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego p o-
jazdów użytkowych poruszających się w  Unii oraz uchylającą dyrektywę 2000/30/WE (Dz.  Urz. UE  L 127 
z 29.04.2014, str.  134 oraz Dz.  Urz. UE  L 197 z  04.07.2014, str. 87).”  
„Art.  4. 1. W  latach 2019 –2028  maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym 
ustawy wynosi:  
1) dla Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego – 2 776 400,00  zł, z czego  w: 
a) 2019  r. – 0 zł, 
b) 2020  r. – 303 000,00  zł, 
c) 2021  r. – 302 700,00  zł, 
d) 2022  r. – 304 700,00  zł, 
e) 2023  r. – 306 800,00  zł, 
f) 2024  r. – 308 900,00  zł, 
g) 2025  r. – 311 000,00  zł, 
h) 2026  r. – 312 900,00  zł, 
i) 2027  r. – 313 200,00  zł, 
j) 2028  r. – 313 200,00  zł; 
2) dla wojewódzkich inspektoratów t ransportu drogowego – łącznie 53  535 100,00  zł, z czego w:  
a) 2019  r. – 0 zł, 
b) 2020  r. – 5 804 600,00  zł, 
c) 2021  r. – 5 840 400,00  zł, 
d) 2022  r. – 5 877 500,00  zł, 
e) 2023  r. – 5 914 900,00  zł, 
f) 2024  r. – 5 952 000,00  zł, 
g) 2025  r. – 5 989 200,00  zł, 
h) 2026  r. – 6 026 500,00  zł, 
i) 2027  r. – 6 063 600,00  zł, 
j) 2028  r. – 6 066 400,00  zł. 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 2140  
 
2. Maksymalny limit wydatków każdego z  wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego na dany rok b u-
dżetowy wynosi 1/16  kwot, o  których mowa w  ust. 1 pkt 2. 
3. Minister właściwy do spraw transportu monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o  których mowa 
w ust. 1 pkt 1, oraz wdraża mechanizm korygujący, o  którym mowa w  ust. 5. 
4. Właściwy dla wojewódzkiego inspektoratu transportu drogowego wojewoda monitoruje wykorz ystanie limitu 
wydatków określonego na podstawie ust.  2 oraz wdraża mechanizm korygujący, o  którym mowa w  ust. 6. 
5. W przypadku zagrożenia przekroczeniem lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego 
limitu wydatków określonego w  ust. 1 pkt 1 stosuje się mechanizm korygujący polegający na zmniejszeniu wydatków 
budżetu państwa będących skutkiem finansowym ustawy.  
6. W przypadku zagrożenia przekroczeniem lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego 
limitu wydatków określo nego na podstawie ust.  2 stosuje się mechanizm korygujący polegający na zmniejszeniu w y-
datków budżetu państwa będących skutkiem finansowym ustawy.  
Art. 5. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 3  miesięcy od dnia ogłoszenia.” ; 
8) art. 19 ustaw y z dnia 19  lipca 2019  r. o zmianie ustawy o  systemie monitorowania drogowego i  kolejowego przewozu 
towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556),  który stanowi:  
„Art.  19. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  września 2019  r., z wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 15–18, pkt  22 lit. b i pkt 23, art.  9 pkt 1 lit. a, lit.  b, lit.  c tiret drugie i  lit. d oraz pkt  2–5, art.  14 oraz 
art. 18, które wchodzą w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 3, art.  5, art.  6, art.  10, art.  11 pkt 1, pkt  2 lit. a i pkt 3–6 oraz art.  16, które wchodzą w  życie z  dniem nast ę-
pującym po dniu ogłoszenia;  
3) art. 4, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r.”; 
9) art. 86 ustaw y z dnia 31  lipca 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych (Dz. U. 
poz. 1495), który stanowi:  
„Art.  86. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r., z wyjątkiem:  
1) art. 67, który wchodzi w  życie z  dniem ogłoszenia, z  mocą od dnia 27  lipca 2019  r.; 
2) art. 19  pkt 2 i 3 oraz art.  57, które wchodzą w  życie z  dniem następujący m po dniu ogłoszenia;  
3) art. 2  pkt 2 i 18–21, które wchodzą w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia;  
4) art. 62  pkt 1, 4 i  5, które wchodzą w  życie po upływie 6  miesięcy od dnia ogłoszenia;  
5) art. 1  pkt 1–3, art.  55 oraz art.  70, które wchodzą w  życie z dniem 1  czerwca 2020  r.; 
6) art. 33  pkt 2 i 4, które wchodzą w  życie z  dniem 1  lipca 2020  r.; 
7) art. 62  pkt 6 lit. a tiret trzecie, lit.  b i e i pkt 7 oraz art.  73 ust. 1–8, które wchodzą w  życie z  dniem 1 październ i-
ka 2020  r.; 
8) art. 14:  
a) pkt 1:  
– lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art.  4ba ust.  6, 
– lit. c w  zakresie dodanego art.  4ba ust.  9, 
b) pkt 4:  
– lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art.  43d ust.  2, 
– lit. c w  zakresie dodanego art.  43d ust.  6, 
c) pkt 5,  
d) pkt 6 w  zakresie dodanego a rt. 43f ust.  1–3 i 5 
– które wchodzą w  życie z  dniem 1  lipca 2021  r.; 
9) art. 63  pkt 1 lit. b i pkt 2 oraz art.  68, które wchodzą w  życie z  dniem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa 
z Unii Europejskiej bez zawarcia umowy, o  której mowa w  art. 50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o  Unii Europe j-
skiej (Dz.  U. z 2004  r. poz.  864).” . 
Marszałek Sejmu: E. Witek  
 
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 2140  
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 14 października 2019  r. (poz . 2140 ) 
USTAWA  
z dnia 6  września 2001  r. 
o transporcie drogowym1) 2) 
                                                           
1) Niniejsza ustawa dokonuje w  zakresie swojej regulacji wdrożenia następując ych dyrektyw Wspólnot Europejskich:  
1) dyrektywy 76/914/EWG z  dnia 16  grudnia 1976  r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia kierowców w  transporcie dr o-
gowym (Dz.  Urz. WE L 357 z  29.12.1976);  
2) dyrektywy 84/647/EWG z  dnia 19  grudnia 1984  r. w sprawie u żytkowania pojazdów najmowanych bez kierowców w  celu prz e-
wozu drogowego rzeczy (Dz.  Urz. WE L 335 z  22.12.1984);  
3) dyrektywy 88/599/EWG z  dnia 23  listopada 1988  r. w sprawie standardowych procedur sprawdzających przy wykonaniu  
rozporządzenia (EWG) nr  3820/85 w  sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu  
drogowego oraz rozporządzenia (EWG) nr  3821/85 w  sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w  transporcie drogowym 
(Dz. Urz. WE L 325 z  29.11.1988);  
4) dyrektywy 90/398/EWG z  dnia 24  lipca 1990  r. zmieniającej dyrektywę 84/647/EWG w  sprawie użytkowania pojazdów najm o-
wanych bez kierowców w  celu drogowego przewozu rzeczy (Dz.  Urz. WE L 202 z  31.07.1990);  
5) dyrektywy 92/106/EWG z  dnia 7  grudnia 1992  r. w sprawie usta nowienia wspólnych zasad dla niektórych typów transportu 
kombinowanego towarów między państwami członkowskimi (Dz.  Urz. WE L 368 z  17.12.1992);  
6) dyrektywy 98/76/WE z  dnia 1  października 1998  r. zmieniającej dyrektywę 96/26/WE w  sprawie dostępu do zawodu przewo ź-
nika drogowego transportu rzeczy i  przewoźnika drogowego transportu osób oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw  
i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, mająca na celu ułatwienie im korzystania z  prawa swobody 
przedsiębio rczości w  dziedzinie transportu krajowego i  międzynarodowego (Dz.  Urz. WE L 277 z  14.10.1998);  
7) dyrektywy 1999/62/WE z  dnia 17  czerwca 1999  r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury 
przez pojazdy ciężarowe (Dz.  Urz. WE L 187 z  20.07.1999);  
8)I) dyrektywy 2000/30/WE z  dnia 6  czerwca 2000  r. w sprawie drogowej kontroli przydatności do ruchu pojazdów użytkowych  
poruszających się we Wspólnocie (Dz.  Urz. WE L 203 z  10.08.2000).  
8) (uchylony)II) 
9)III) dyrektywy Parlamentu Eu ropejskiego i  Rady 2014/47/UE z  dnia 3  kwietnia 2014  r. w sprawie drogowej kontroli tec h-
nicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w  Unii oraz uchylającej  
dyrektywę 2000/30/WE (Dz.  Urz. UE  L 127 z  29.04.2014, str . 134 oraz Dz.  Urz. UE  L 197 z  04.07.2014, str.  87). 
Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w  niniejszej ustawie – z dniem uzyskania przez Rzecz -
pospolitą Polską członkostwa w  Unii Europejskiej – dotyczą ogłoszenia tych aktów  w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – 
wydanie specjalne.  
2) Niniejsza ustawa służy stosowaniu:  
1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 1071/2009  z dnia 21  października 2009  r. ustanawiającego  wspólne 
zasady dotyczące warunków wykonyw ania zawodu przewoźnika drogowego i  uchylającego  dyrektywę Rady 96/26/WE 
(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009,  str. 51, z  późn. zm.);  
2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 1072/2009  z dnia 21  października 2009  r. dotyczącego  wspólnych 
zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych ( Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009,  str. 72, z  późn. zm.);  
3) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 1073/2009  z dnia 21  października 2009  r. w sprawie  wspólnych  
zasad dostępu do międzynar odowego rynku usług autokarowych i  autobusowych i  zmieniającego  rozporządzenie (WE)  
nr 561/2006  (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009,  str. 88, z  późn. zm.);  
4) decyzji Komisji z  dnia 17  grudnia 2009  r. w sprawie minimalnych wymogów dotyczących danych, które maj ą być wprowadzane 
do krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorców transportu drogowego ( Dz. Urz. UE  L 339 z 22.12.2009,  str. 36); 
5) (uchylony)IV) 
6) rozporządzenia Komisji (UE)  nr 2016/403  z dnia 18  marca 2016  r. uzupełniającego rozporządzenie Parla mentu  Europejskiego 
i Rady (WE)  nr 1071/2009  w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów  unijnych, które mogą prowadzić do 
utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego  załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamen tu 
Europejskiego i  Rady ( Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016,  str. 8); 
7)V) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/480 z  dnia 1  kwietnia 2016  r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące 
połączenia krajowych rejestrów elektronicznych przedsiębiorców transp ortu drogowego i  uchylającego rozporządzenie (UE) 
nr 1213/2010  (Dz. Urz. UE  L 87 z 02.04.2016, str.  4 oraz Dz.  Urz. UE  L 206 z  09.08.2017, str.  3). 
I) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku II.  
II) Przez art. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13  czerwca 2019  r. o zmianie ustawy – Prawo o  ruchu drogowym oraz ustawy o  transporcie 
drogowym (Dz. U. poz. 1466),  która wejdzie w życie z dniem 7 listopada 2019 r.  
III) Dodany przez art. 2 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnoś niku II.  
IV) Przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21 lutego 2019  r. o zmianie ustawy o  transporcie drogowym  (Dz. U. poz. 690), która weszła 
w życie z dniem 13 lipca 2019 r.  
V) Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku IV.  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 2140  
 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. 1. Ustawa określa zasady podejmowania i  wykonywania:  
1) krajowego transportu drogowego;  
2) międzynarodowego transportu drogowego;  
3) niezarobkowego krajowego przewozu drogowego;  
4) niezarobkowego międzynarodowego przewozu dr ogowego.  
2. Ustawa określa również:  
1) zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego;  
2) odpowiedzialność za naruszenie obowi ązków lub warunków przewozu drogowego:  
a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z  tym przewozem,  
b) kierowców,  
c) osób zarządzających transportem,  
d) innych osób wykonujących czynności związane z  przewozem drogowym ; 
3) zasady i  tryb wyznaczania dworców, w  których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i  osobom  o ogran i-
czonej sprawności ruchowej;  
4) zasady ochrony praw pasażerów.  
Art. 2. Na zasadzie wzajemności, o  ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie st a-
nowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właś -
ciwego dla kraju jego siedziby może go wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych 
w ustawie.  
Art. 3. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub 
zespołami pojazdów:  
1) przez naczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9  osób łącznie z  kierowcą – w niezarobkowym przewozie 
drogowym osób;  
2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5  tony w  transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym 
przewozie drogowym rze czy; 
3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w  ramach usług transportu sanitarnego.  
1a. Przepisy ustawy stosuje się do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego:  
1) przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami na zasadach określ onych w  ustawie z  dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 , z późn. zm.3)); 
2) prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o  której mowa  w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy  z dnia 21  marca 1985  r. 
o drogach publicznych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2 068 oraz z 2019 r. poz. 698, 730,  1495 , 1716  i 1815 ). 
2. Do przewozów drogowych wykonywanych:  
1) w ramach powszechnych usług pocztowych,  
2) w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych,  
3) przez podmioty niebędące przedsiębiorcami,  
4) w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej  
– stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.  
                                                           
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2244 i 2322 oraz z 2019 r. poz. 53, 60, 
730, 752, 870, 1123, 1180, 1466, 1501, 1556, 1579 i 1818.  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 2140  
 
Art. 4. Użyte w  ustawie określenia oznaczają:  
1) krajow y transport drogowy – podejmowanie i  wykonywanie działalności gospodarczej w  zakresie przewozu osób lub 
rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w  kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składaj ą-
ce się z  pojazdu samochodowego i  przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda 
pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i  przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczy -
pospolitej Polskiej;  
2) międzynarodowy transport drogowy – podejmowanie i  wykonywanie działalności gospodarczej w  zakresie przewozu 
osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z  pojazdu 
samochodowego i  przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym  i docelowym o d-
bywa się z  przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;  
3) transport drogowy – krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje 
również:  
a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pom ocniczo w  stosunku do działalności gospoda r-
czej, niespełniający warunków, o  których mowa  w pkt 4, 
b) działalność gospodarczą w  zakresie poś rednictwa przy przewozie rzeczy,  
c)4) działalność gospodarczą w  zakresie pośrednictwa przy przewozie osób;  
4) niezaro bkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych 
z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczone go do nieodpłatnego krajowego  i międzynarod o-
wego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywa ny przez przedsiębiorcę pomocniczo w  stosunku do jego po d-
stawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:  
a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,  
b) przedsiębiorca legi tymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,  
c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały 
przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte , przetworzone lub 
naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z  przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na 
jego własne potrzeby, a  także przewóz pracowników i  ich rodzin,  
d) nie jest przewozem w  ramach prowadzonej działalności gospodarcz ej w zakresie usług turystycznych;  
5) niezarobkowy krajowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne wy konywany na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej;  
6) niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne wykonywany z  przekrocze niem 
granicy Rzeczypospolitej Polskiej;  
6a) przewóz drogowy – transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy,  a także inny przewóz drogowy  w rozu-
mieniu przepisów rozporządzenia (WE)  nr 561/2006  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 15  marca 2006  r. 
w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmienia -
jącego rozporządzenia Rady (EWG)  nr 3821/8 5 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady 
(EWG)  nr 3820/85  (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2 006, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE)  nr 561/2006 ”; 
7)5) przewóz regularny – publiczny przewóz osób i  ich bagażu w  określonych odstępach czasu i  określonymi trasami,  na 
zasadach określonych w  ustawie i  w ustawie z  dnia 15  listopada 1984  r. – Prawo przewozowe ( Dz. U. z 2017 r. 
poz. 1983  oraz z 2018 r. poz. 2244 ); 
7)6) międzynarodowy przewóz regularny – publiczny przewóz osób i  ich bagażu w  określonych odstępach czasu 
i określonymi trasami, realizowany w  całości lub w  części poza terytorium Rzeczy pospolitej Polskiej;  
7a) (uchylony)  
8) linia komunikacyjna – połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi 
w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób;  
                                                           
4) Dodana przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16  maja 2019  r. o zmiani e ustawy o  transporcie drogowym oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz.  1180),  która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.  
5) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 6. 
6) Wejdzie  w życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art. 90 ustawy z dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym tran sporcie zbior o-
wym (Dz.  U. z 2018  r. poz.  2016 i 2435 ), która weszła w  życie z  dniem 1  marca  2011 r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 2140  
 
8a) przystanek – miejsce przeznaczone do wsiadania  lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone 
w sposób określony w  przepisach ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, z  informacją 
o rozkładzie jazdy, z  uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźni ka drogowego uprawni o-
nego do korzystania z  tego miejsca;  
9) przewóz regularny specjalny – niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z  wyłączeniem innych osób;  
10) przewóz wahadłowy – wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i  z powrote m, między tym samym mie j-
scem początkowym a  tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:  
a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,  
b) miejsce początkowe i  miejsce docelowe oznacz ają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz 
miejsce zakończenia usługi przewozowej, z  uwzględnieniem w  każdym przypadku okolicznych miejscowości  
leżących w  promieniu 50  km; 
11) przewóz okazjonalny – przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego 
albo przewozu wahadłowego;  
12) przewóz kabotażowy – przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez 
przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypos politej Polskiej;  
13) transport kombinowany – przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z  jednostką 
ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 2 0-stopowy lub większy korzysta z  drogi 
w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a  na innym odcinku z  usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub tran s-
portu morskiego, przy czym odcinek morski przekracza 100  km w  linii prostej; odcinek przewozu początkowego lub 
końcowego oznacza przewóz:  
a) pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i  najbliższą odpowiednią kolejową stacją załadunkową dla 
odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a  punktem, gdzie 
rzeczy są wyładowane, dla końcowego odcinka lub  
b) wewnątrz promienia niep rzekraczającego 150  km w  linii prostej ze śródlądowego lub morskiego portu załadunku 
lub wyładunku;  
14) międzynarodowy transport kombinowany – transport kombinowany, podczas którego następuje przekroczenie granicy 
Rzeczypospolitej Polskiej;  
14a) operacja t ransportu intermodalnego – operacje:  
a) transportu kombinowanego albo międzynarodowego transportu kombinowanego,  
b) transportowe obejmujące żeglugę śródlądową lub transport morski, których częścią jest transport drogowy 
o długości początkowego lub końcoweg o odcinka drogowego nieprzekraczającego 150  km na terytorium Unii 
Europejskiej, przy czym gdy jest to niezbędne w  celu dotarcia do najbliższego miejsca umożliwiającego obsługę 
pojazdu dokonującego operacji transportu intermodalnego, przewoźnik może przekro czyć długość odcinka dr o-
gowego;  
14b) wysyłający – uczestnik operacji transportu intermodalnego będący:  
a) załadowcą wskazanym w  konosamencie lub innym dokumencie, na podstawie którego odbywa się przewóz – 
w przypadku wykonywania operacji transportu intermo dalnego obejmującej, oprócz odcinka przewozu drogow e-
go, transport morski,  
b) nadawcą – w przypadku wykonywania operacji transportu intermodalnego obejmującej, oprócz odcinka przew o-
zu drogowego, transport kolejowy lub żeglugę śródlądową;  
15) przewoźnik drog owy – przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie transportu 
drogowego;  
16) zagraniczny przewoźnik drogowy – zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospoda r-
czej w  zakresie transportu drogowego na  podstawie przepisów obowiązujących w  państwie, w  którym znajduje się  
jego siedziba;  
17) licencja – decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Trans portu Drogowego lub określony  
w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podej mowania i  wykonywania działalności gospodarczej 
w zakresie transportu drogowego;  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 2140  
 
18) zezwolenie – decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu, Głównego Inspektora 
Transportu Drogowego lub określony w  ustawie organ samorządu  terytorialnego, uprawniająca przewoźnika drog o-
wego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego;  
19) zezwolenie zagraniczne – dokument otrzymany na podstawie umowy międzynarodowej od właściwego organu innego 
państwa lub organizacji międzynarodo wej przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźn i-
kowi drogowemu i  upoważniający go do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub 
wielokrotnie, do lub z  terytorium państwa określonego w  zezwoleniu lub tranzyt em przez jego terytorium;  
19a) formularz jazdy – dokument wydawany na podstawie  art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  
nr 1073/200 9 z dnia 21  października 2009  r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług 
autoka rowych i  autobusowych i  zmieniającego rozporządzenie (WE)  nr 561/2006  (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009,  
str. 88, z  późn. zm.) oraz na podstawie umowy w  sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów 
autokarami i  autobusami (Umowa INTERBUS), spor ządzonej w  Brukseli dnia 11  grudnia 2000  r. (Dz. U. z 2003  r. 
poz. 1076);  
20) certyfikat kompetencji zawodowych – dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji i  wiedzy niezbędnych do 
podjęcia i  wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie transportu  drogowego;  
21) (uchylony)  
21a) baza eksploatacyjna – miejsce wyposażone w  odpowiedni sprzęt techniczny i  urządzenia techniczne umożliwiające 
prowadzenie działalności transportowej w  sposób zorganizowany i  ciągły, w  skład której wchodzi co najmniej jeden 
z następujących elementów: miejsce postojowe, miejsce załadunku, rozładunku lub łączenia ładunków, miejsce ko n-
serwacji lub naprawy pojazdów;  
22) obowiązki lub warunki przewozu drogowego – obowiązki lub warunki wynikające z  przepisów ustawy oraz:  
a) rozporzą dzenia Rady (WE) nr  1/2005 z  dnia 22  grudnia 2004  r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu 
i związanych z  tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i  93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) 
nr 1255/97  (Dz. Urz. UE  L 3 z 05.01.2005, str.  1, z późn. zm.7)), 
b) rozporządzenia (WE) nr  561/2006,  
c) rozporządzenia (WE) nr  1013/2006  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 14  czerwca 2006  r. w  sprawie 
przemieszczania odpadów (Dz.  Urz. UE  L 190 z  12.07.2006, str.  1, z późn. zm.8)), 
d) rozporządzenia Parl amentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  1071/2009 z  dnia 21  października 2009  r. ustanawi a-
jącego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i  uchylającego  
dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.  Urz. UE  L 300 z  14.11.2009, str.  51, z  późn . zm.9)), 
e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  1072/2009 z  dnia 21  października 2009  r. dotycząc e-
go wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.  Urz. UE  L 300 
z 14.11.2009, str.  72, z  późn. zm.10)), 
f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE) nr  1073/2009 z  dnia 21  października 2009  r. w sprawie 
wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i  autobusowych i  zmieniającego ro z-
porządzenie (WE) nr  561/2006,  
g) rozporządzenia Kom isji (UE) nr  581/2010 z  dnia 1  lipca 2010  r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie 
odpowiednich danych z  jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz.  Urz. UE  L 168 z  02.07.2010, str.  16), 
  
                                                           
7) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogł oszone w  Dz. Urz. UE  L 73 z 15.03.2008, str.  35, Dz.  Urz. UE  L 336 z  20.12.2011 , 
str. 86 oraz Dz.  Urz. UE  L 226 z  01.09.2017, str.  31. 
8) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 309 z  27.11.2007, str.  7, Dz.  Urz. UE  L 188 z  16.07.2008, 
str. 7, Dz.  Urz. UE  L 299 z  08.11.2008, str.  50, Dz.  Urz. UE  L 87 z 31.03.2009, str.  109, Dz.  Urz. UE  L 97 z 16.04.2009, str.  8, Dz.  Urz. 
UE L 140 z  05.06.2009, str.  114, Dz.  Urz. UE  L 119 z  13.05.2010, str.  1, Dz.  Urz. UE  L 182 z  12.07.2011, str.  2, Dz.  Urz. UE  L 46 
z 17.02.2012, str.  30, Dz.  Urz. UE  L 79 z 21.03.2013, str.  19, Dz.  Urz. UE  L 330 z  10.12.2013, str.  1, Dz.  Urz. UE  L 334 z  13.12.2013, 
str. 46, Dz.  Urz. UE  L 189 z  27.06.2014, str.  135, Dz.  Urz. UE  L 332 z  19.11.2014, str.  15, Dz.  Urz. UE L 277 z  22.10.2015, str.  61 
oraz Dz.  Urz. UE  L 294 z  11.11.2015, str.  1. 
9) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 178 z  10.07.2012, str.  6, Dz.  Urz. UE  L 4 z 09.01.2013, 
str. 46 oraz Dz.  Urz. UE  L 158 z  10.06.2013, str.  1. 
10) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 178 z  10.07.2012, str.  5 oraz Dz.  Urz. UE  L 158 
z 10.06.2013, str.  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 2140  
 
h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) nr  165/2014 z  dnia 4  lutego 2014  r. w sprawie tachogr a-
fów stosowanych w  transporcie drogowym i  uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr  3821/85 w  sprawie 
urządzeń rejestrujących stosowanych w  transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) 
nr 561/2006  Parlamentu Europejskiego i  Rady w  sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odn o-
szących się do transportu drogowego (Dz.  Urz. UE  L 60 z 28.02.2014, str.  1), zwanego dalej „rozporządzeniem 
(UE) nr  165/2014”, lub aktów wykonawczych do rozpor ządzenia (UE) nr  165/2014:  
– rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z  dnia 18  marca 2016  r. w sprawie wykonania rozp o-
rządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) nr  165/2014  ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, 
sprawdzania, instalacji, uży tkowania i  naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz.  Urz. 
UE L 139 z  26.05.2016, str.  1, z późn. zm.11))12), 
– rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z  dnia 23  marca 2017  r. ustanawiającego standard o-
wy formularz pisemnego oświadczenia  w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz.  Urz. 
UE L 79 z 24.03.2017, str.  1), 
i) decyzji Komisji nr  2007/230/WE z  dnia 12  kwietnia 2007  r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów 
socjalnych odnoszących się do działalności w  transporcie drogowym (Dz.  Urz. UE  L 99 z 14.04.2007, str.  14, 
z późn. zm.13)), 
j) ustawy z  dnia 15  listopada 1984  r. – Prawo przewozowe,  
k) ustawy z  dnia 13  września 1996  r. o utrzymaniu czystości i  porządku w  gminach (Dz.  U. z  2018  r. poz.  1454  
i 1629  oraz z 2019 r. p oz. 730 , 1403 i 1579 ), 
l) ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym,  
m) ustawy z  dnia 21  sierpnia 1997  r. o ochronie zwierząt (Dz.  U. z 2019 r. poz.  122 i 1123 ), 
n) ustawy z  dnia 11  maja 2001  r. – Prawo o  miarach (Dz.  U. z 2019 r. poz.  541, 675 i 1123 ), 
o) ustawy z  dnia 11  marca 2004  r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.  U. 
z 2018  r. poz.  1967 ), 
p) ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o czasie pracy kierowców (Dz.  U. z 2019 r. poz.  1412 ), 
q) ustawy z  dnia 25 sierpnia 2006  r. o bezpieczeństwie żywności i  żywienia (Dz.  U. z 2019 r. poz.  1252 ), 
r) ustawy z  dnia 29  czerwca 2007  r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.  U. z 2019 r. poz.  1162 ), 
s) ustawy z  dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transporci e zbiorowym (Dz.  U. z 2018  r. poz.  2016  i 2435 oraz 
z 2019 r. poz. 730 , 1495  i 1696 ), 
t) ustawy z  dnia 5  stycznia 2011  r. o kierujących pojazdami (Dz.  U. z 2019 r. poz.  341, 622 i 1287 ), 
u) ustawy z  dnia 19  sierpnia 2011  r. o przewozie towarów niebezpieczn ych (Dz.  U. z 2019 r. poz.  382, 534,  730 
i 1123 ), 
v) ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach (Dz.  U. z 2019 r. poz.  701, 730, 1403 i 1579 ), 
w) ustawy z  dnia 5  lipca 2018  r. o tachografach (Dz.  U. poz.  1480  oraz z 2019 r. poz.  1123 ), 
x) wiążących Rzeczp ospolitą Polską umów międzynarodowych w  zakresie prze wozu drogowego,  
y)14) przepisów wydanych na podstawie art.  11b;  
23) osoba niepełnosprawna i  osoba o  ograniczonej sprawności ruchowej – osobę niepełnosprawną i  osobę  o ograniczonej 
sprawności ruchowej w  rozumieniu  art. 3 lit. j rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady  (UE)  nr 181/201 1 
z dnia 16  lutego 2011  r. dotyczącego praw pasażerów w  transporcie autobusowym  i autokarowym oraz zmieniającego 
rozporządzenie (WE)  nr 2006/2004  (Dz. Urz. UE L 55 z 28.02 .2011,  str. 1); 
                                                           
11) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 146 z  03.06.2016, str.  31 oraz Dz.  Urz. UE L 27 
z 01.02.2017, str.  169. 
12) Zgodnie z  art. 1 ust. 3 wymienionego rozporządzenia tachografy inne niż tachografy inteligentne muszą nadal spełniać, jeśli chodzi 
o ich budowę, sprawdzanie, instalację, kontrolę, użytkowanie i  naprawę, wymogi zawarte w  załączniku 1  do tego rozporządzenia  
albo w  załączniku 1B do rozporządzenia Rady (EWG) nr  3821/85 z  dnia 20  grudnia 1985  r. w sprawie urządzeń rejestrujących st o-
sowanych w  transporcie drogowym (Dz.  Urz. WE L 370 z  31.12.1985, str.  8), stosownie do przypadku . 
13) Zmiany wymienionej decyzji zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 101 z  11.04.2008, str.  11, Dz.  Urz. UE  L 330 z  16.12.2009, str.  80 
oraz Dz.  Urz. UE  L 63 z 12.03.2010, str.  31. 
14) Dodana przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 2140  
 
24)15) pośrednictwo przy przewozie osób – działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu 
osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 
7 i nie więcej niż 9  osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz:  
a) zawieraniu umowy przewozu w  imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub  
b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub  
c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób  
– samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 
i nie więcej niż 9  osób łącznie z  kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostęp nionych 
do tych celów środków komunikacji elektronicznej , domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów 
komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji.  
Rozdział 2  
Zasady podejmowania i  wykonywania transportu drogowego  
Art. 5. 1. Podjęcie i  wykonywanie transportu drogowe go, z  zastrzeżeniem  art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania z e-
zwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w  rozporządzeniu Parlamentu Eur o-
pejskiego i  Rady (WE)  nr 1071/200 9 z dnia 21  października 2009  r. ustanawiającym wspóln e zasady dotyczące warunków 
wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i  uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej „rozporządz e-
niem (WE)  nr 1071/2009 ”. 
2. Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:  
1) spełnia wymagania określone w  rozporządzeniu (WE)  nr 1071/2009;  
2) w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a  także innych osób niezatrudnionych przez przedsi ę-
biorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu  wykonywania zawodu kierowcy.  
2a. Za przestępstwa  w dziedzinach określonych  w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE)  nr 1071/200 9 w zakresie 
spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone w:  
1) art. 173 –175, art. 178–180, art. 189a,  art. 218–221, art. 296–306 i art. 308 ustawy  z dnia 6 czerwca 199 7 r. – Kodeks 
karny ( Dz. U. z 2018 r. poz.  1600 , z późn. zm.16)); 
2) art. 586 –589 ustawy  z dnia 1 5 września 200 0 r. – Kodeks spółek handlowych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 505, 1543,  1655  
i 1798 ); 
3) art. 52 2 i art. 523 ustawy  z dnia 2 8 lutego 200 3 r. – Prawo upadłościowe ( Dz. U. z 2019 r. poz.  498, 912, 1495,  1655  
i 1802 ); 
4) art. 53 –64 i art. 68 ustawy  z dnia 2 9 lipca 200 5 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( Dz. U. z 2019 r. poz. 852, 1655  
i 1818 ); 
5) art. 39 9 i art. 400 ustawy  z dnia 1 5 maja 201 5 r. – Prawo restrukturyzacyjne ( Dz. U. z 2019 r. poz. 243, 326, 912,  
1655  i 1802 ). 
3. Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się na czas nieoznaczony.  
Art. 5a. 1. Podjęcie i  wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej  
licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w:  
1) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 1072/200 9 z dnia 21  października 2009  r. dotyczącym 
wspólnych zasad d ostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej „rozporządzeniem 
(WE)  nr 1072/2009 ”, lub 
2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 1073/200 9 z dnia 21  października 2009  r. w sprawie 
wspólnych zasad dostępu do międzynarodo wego rynku usług autokarowych i  autobusowych i  zmieniającym rozp o-
rządzenie (WE)  nr 561/2006, zwanym dalej „rozporządzeniem (WE)  nr 1073/2009 ”. 
2. Licencji wspólnotowej udziela się przedsiębiorcy, jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika 
drogowego.  
3. Licencja wspólnotowa, o  której mowa w  ust. 1, jest zezwoleniem w  rozumieniu ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – 
Prawo przedsiębiorców (Dz.  U. z 2019 r.  poz. 1292 i 1495 ). 
                                                           
15) Dodan y przez art. 1 pkt 1 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku  4. 
16) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz.  2077  oraz z 2019 r. poz. 730, 858,  870, 
1135 i 1579.  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 2140  
 
Art. 5b. 1. Podjęcie i  wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresi e przewozu osób:  
1) samochodem osobowym,  
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9  osób łącznie 
z kierowcą,  
3) taksówką  
– wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.  
2.17) Podjęcie i  wykonywanie transportu dr ogowego w  zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy wymaga uzysk a-
nia odpowiedniej licencji.  
2.18) Podjęcie i  wykonywanie transportu drogowego w  zakresie pośrednictwa przy przewozie:  
1) rzeczy,  
2) osób  
– wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.  
3. Licencji,  o której mowa  w ust. 1 i 2, udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2  lata i  nie dłuższy niż 50  lat, 
uwzględniając wniosek strony.  
4. Licencja, o  której mowa w  ust. 1 i 2, jest zezwoleniem w  rozumieniu ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo prze d-
siębiorców.  
Art. 5c. 1. Licencji, o  której mowa  w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:  
1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające sp ółką jawną lub komandytową, a  w przypa d-
ku innego przedsiębiorcy – osoby pro wadzące działalność gospodarczą:  
a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: prz e-
ciwko bezpieczeństwu w  komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowis -
ku lub warunkom  pracy i  płacy albo inne mające związek z  wykonywaniem zawodu,  
b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie 
transportu drogowego;  
2)19) przynajmniej jedna z  osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w  przedsiębiorstwie transpo r-
tem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych;  
2) (uchylony)20) 
3)19) znajduje się on w  sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i  prowadzenie działalności go spodarczej w  zakresie 
transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w  wysokości:  
a) 9000  euro – na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,  
b) 5000  euro – na każdy następny pojazd samochodowy przezna czony do transportu drogowego;  
3) (uchylony)20) 
4)21) w stosunku do zatrudnionych przez niego kierowców, a  także innych osób niezatrudnionych przez tego przedsiębio r-
cę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie o rzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy;  
4)22) w stosunku do zatrudnionych przez niego kierowców, a  także innych osób niezatrudnionych przez tego prze d-
siębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, prawomocnie nie orzeczono zakazu wykonyw a-
nia zawodu kierowcy;  
5) posiada on tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania tec h-
niczne określone przepisami prawa o  ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany.  
                                                           
17) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 18. 
18) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
19) W tym brzmieni u obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 20. 
20) Przez art.  1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
21) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życi e zmiany, o której mowa w odnośniku 22. 
22) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 3 lit. a tiret drugie ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 2140  
 
2.23) Licencji, o  której mowa  w art. 5b ust. 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:  
1) spełnia wymagania, o  których mowa  w ust. 1 pkt 1 i 2; 
2) znajduje się w  sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i  prowadzenie działalności gospodarczej w  zakresie tran s-
portu drogowego określonej d ostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w  wysokości 50  000 euro.  
2.24) Licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  2 pkt 1, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:  
1) spełnia wymagania, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1; 
2) znajduje się w  sytuacji finansowej zapewn iającej podjęcie i  prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie 
transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w  wysokości 50  000 euro;  
3) przynajmniej jedna z  osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie 
transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych.  
2a.25) Licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  2 pkt 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:  
1) spełnia wymagania, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1; 
2) znajduje się w  sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i  prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie 
transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w wyso kości 5000  złotych;  
3) posiada wpis do Centralnej Ewidencji i  Informacji o  Dzia łalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer 
w rejestrze przedsiębiorców w  Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS).  
3. Wymóg, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2, potwierdza się:26) 
Wymogi, o  których mowa w  ust. 2 pkt 2 i ust. 2a pkt  2, potwierdza się:27) 
1) rocznym sprawozdaniem finansowym;  
2) dokumentami  potwierdzającymi:  
a) dysponowanie środkami pieniężnymi w  gotówce lub na rachunkach bankowych lub dostępnymi aktywami,  
b) posiadanie akcji, udziałów lub innych zbywalnych papierów wartościowych,  
c) udzielenie g warancji lub poręczeń bankowych,  
d) własność nieruchomości.  
4.28) Przy ocenie sytuacji finansowej, o  której mowa  w ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2, stosuje się kurs średni ogłaszany 
przez Narodowy Bank Polski, obowiązujący w  ostatnim dniu roku poprzedzającego r ok, w  którym ocena ta jest dokon y-
wana.  
4.29) Przy ocenie sytuacji finansowej, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2, stosuje się kurs średni ogłaszany przez Nar o-
dowy Bank Polski, obowiązujący w  ostatnim dniu roku poprzedzającego rok, w  którym ocena ta jest dokonywan a. 
Art. 5d.30) Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w  zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest 
obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, 
o której mowa w  art. 5b ust.  1. 
Art. 5e.30) Zabrania się prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w  przewozach okazjonalnych wyk o-
nywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7  osób łączni e 
z kierowcą.  
                                                           
23) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 24. 
24) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 3 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
25) Dodany przez art.  1 pkt  3 lit. c ustawy, o  której mowa w  odnośniku  4. 
26) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  27. 
27) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 3 lit. d ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
28) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  29. 
29) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 3 lit. e ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
30) Dodany przez art.  1 pkt  4 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 2140  
 
Art. 6. 1. Lice ncji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozu osób taksówką udziela się 
przedsiębiorcy, jeżeli:  
1) spełnia wymagania określone  w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5; 
2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonu jący przewozy:  
a) (uchylona)  
b)31)  nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i  zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i  obyczajności, 
a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy,  
b)32)  nie byli prawom ocnie skazani za przestępstwa przeciwko życiu i  zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej  
i obyczajności, a  także za przestępstwa, o  których mowa w  art. 59 u stawy z  dnia 29  lipca 2005  r. o przeci w-
działaniu  narkomanii, a  ponadto nie orzeczono prawomocnie w obec nich zakazu wykonywania zawodu 
kierowcy,  
c)33) posiadają zaświadczenie o  ukończeniu szkolenia w  zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego 
zdanym egzaminem w  przypadku, o  którym mowa  w ust. 3a, 
c) (uchylona)34) 
d) spełniają wymagania określo ne w art. 39a ust. 1 pkt 1–4. 
2. (uchylony)  
2a. (uchylony)  
2b. (uchylony)  
3. (uchylony)  
3a.35) Rada gminy liczącej powyżej 100  000 mieszkańców może wprowadzić, w  drodze uchwały, obowiązek uko ń-
czenia szkolenia zakończonego egzaminem przed komisją egzaminacyj ną, potwierdzającym znajomość topografii mie j-
scowości oraz przepisów prawa miejscowego, przez przedsiębiorcę osobiście wykonującego przewozy lub kierowcę przez 
niego zatrudnionego.  
3a. (uchylony)36) 
3b.35) Za przeprowadzenie szkolenia i  egzaminu, o  których mowa  w ust. 3a, pobiera się opłatę.  
3b. (uchylony)36) 
3c.35) W przypadku, o  którym mowa  w ust. 3a, rada gminy określi, w  drodze uchwały:  
1) częstotliwość egzami nów, nie rzadziej jednak niż raz w  roku;  
2) program szkolenia w  wymiarze nieprzekraczającym 20  godzin;  
3) sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, jej skład, tryb pracy oraz wysokość wynagrodzenia za pracę w  komisji;  
4) sposób egzaminowania oraz zakres w iedzy wymagany na egzaminie, na podstawie którego komisja egzaminacyjna 
przygotowuje pytania egzaminacyjne;  
5) wzór zaświadczenia o  ukończeniu szkolenia;  
6) wysokość opłat za szkolenie i  egzamin, uwzględniając koszty szkolenia i  egzaminowania oraz to, że ł ączna wysokość 
tych opłat nie może przekroczyć 20% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w  gospodarce narodowej 
w roku poprzedzającym przeprowadzenie szkolenia i  egzaminu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Stat y-
stycznego na podstawie przepi sów ustawy z  dnia 17  grudnia 1998  r. o emeryturach i  rentach z  Funduszu Ubezpieczeń 
Społecznych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, z późn. zm.37)). 
                                                           
31) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  32. 
32) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 5 lit. a tiret pierwsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
33) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  34. 
34) Przez art.  1 pkt  5 lit. a tiret drugie ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
35) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  36. 
36) Przez art.  1 pkt 5 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
37) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.  U. z 2018 r. poz. 2245 oraz z 2019 r. poz. 39, 730, 752, 
1622 i  1915.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 2140  
 
3c. (uchylony)36) 
4. Licencja, o  której mowa  w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i  obszar obejmujący:38) 
Licencja, o  której mowa w  ust. 1, jest udzielana na określony obszar obejmujący:39) 
1) gminę;  
2) gminy sąsiadujące – po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;  
3) miasto stołeczne Warszawę.  
5. Dopuszcza się wykonywanie przew ozu z  obszaru określonego w  licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadcz e-
nia usług przewozowych poza obszarem określonym w  tej licencji, z  wyjątkiem przewozu wykonywanego w  drodze p o-
wrotnej lub w  przypadku złożenia zamówienia przez klienta z  innego obs zaru.  
6. (uchylony)  
7. (uchylony)  
Art. 7. 1. Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zaw o-
du przewoźnika drogowego następuje w  drodze decyzji administracyjnej.  
2. Organem właściwym w  sprawach udzielenia , odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwol e-
nia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest:  
1) starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, o  której mowa  w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009;  
2) Główny Inspektor Tr ansportu Drogowego, w  przypadku ubiegania się o  licencję wspólnotową, jeżeli przedsiębiorca 
nie występował z  wnioskiem o  wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ, 
o którym mowa  w pkt 1. 
3. Udzielenie, odmowa udzielenia, zm iana lub cofnięcie licencji wspólnotowej oraz licencji, o  której mowa  w art. 5b 
ust. 1 i 2, następuje w  drodze decyzji administracyjnej.  
4. Organem właściwym w  sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia:  
1) licencji wspólnotowej jest Głów ny Inspektor Transportu Drogowego;  
2) licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozu osób samochodem osobowym, 
pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9  osób łącznie 
z kierowcą l ub licencji na wykonywanie transportu drogowego w  zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy jest 
starosta właściwy dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy;  
3) licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozu osób t aksówką:  
a) na obszarze, o  którym mowa  w art. 6 ust. 4 pkt 1, jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta,  
b) na obszarze, o  którym mowa  w art. 6 ust. 4 pkt 2, jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy dla siedziby 
albo miejsca zamieszkania przedsię biorcy,  
c) na obszarze, o  którym mowa  w art. 6 ust. 4 pkt 3, jest Prezydent miasta stołecznego Warszawy ; 
4)40) licencji na wykonywanie transportu drogowego w  zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest Główny 
Inspektor Transportu Drogowego.  
Art. 7a. 1. Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się  na 
wniosek przedsiębiorcy złożony w  formie pisemnej, w  postaci papierowej lub w  postaci elektronicznej za pomocą  środków 
komunikacji elektronicznej w  rozumieniu us tawy z  dnia 17  lutego 2005  r. o informatyzacji działalności  podmiotów realiz u-
jących zadania publiczne ( Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730,  848 i 1590 ), po uiszczeniu opłat, o  których mowa  w art. 41 ust. 1 
pkt 1 i 11. 
                                                           
38) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  39. 
39) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 5 lit. c ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
40) Dodany przez art.  1 pkt  6 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 2140  
 
2. Wniosek, o  którym mowa  w ust. 1, zawiera : 
1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i  siedzibę albo miejsce zamieszkania;  
2) adres siedziby przedsiębiorcy, o  której mowa  w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009;  
3) informację o  wpisie do Centralnej Ewidencji i  Informacji o  Działalności Go spodarczej (CEIDG) albo numer w reje-
strze przedsiębiorców w  Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane;  
4) numer identyfikacji podatkowej (NIP);  
5) określenie rodzaju transportu drogowego;  
6) określenie rodzaju i  liczby pojazdów samochodowych, kt óre przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania 
transportu drogowego;  
7) imię i  nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transpo r-
tem, o  której mowa  w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE)  nr 1071/200 9 albo osoby, o  której mowa  w art. 4 ust. 2 roz-
porządzenia (WE)  nr 1071/2009;  
8) określenie liczby wypisów z  zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z  licencji wspólnotowej;  
9) w przypadku licencji wspólnotowej – określenie czasu, na któ ry ma być ona udzielona.  
3. Do wniosku o  udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się:  
1) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: „Oświadczam, że zgodnie  z art. 4 ust. 1 rozporz ą-
dzenia (WE)  nr 1071 /2009  będę pełnić rolę zarządzającego transportem ” oraz kopię certyfikatu kompetencji zaw o-
dowych tej osoby albo oświadczenie osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego 
transportem w  imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa  w art. 4 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE)  
nr 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby;  
2) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o  których mowa  w art. 7 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009;  
3) oświadczenie prze dsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu bazy, jeżeli adres ten jest 
inny niż adres wskazany zgodnie  z ust. 2 pkt 1; 
4) oświadczenie o  zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o  których mowa  w art. 5 ust. 2 pkt 2, lub 
oświadczenie o  zamiarze współpracy z  osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście 
przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o  których mowa  w art. 5 ust. 2 pkt 2; 
5) dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wy konywanie zawodu przewoźnika drogowego i  wypisów z  tego 
zezwolenia;  
6) informację z  Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą osoby:  
a) będącej członkiem organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową,  
b) prowadzącej dział alność gospodarczą – w przypadku innego przedsiębiorcy,  
c) zarządzającej transportem lub uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego tran s-
portem w  imieniu przedsiębiorcy  
– o niekaralności za przestępstwa  w dziedzinach określonych  w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009, 
wymienione  w art. 5 ust. 2a; 
7) oświadczenie osób,  o których mowa  w pkt 6, o niekaralności za poważne naruszenie,  o którym mowa  w art. 6 ust. 1 
lit. b rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009,  w tym najpoważnie jsze naruszenie określone  w załączniku IV do r ozporz ą-
dzenia (WE)  nr 1071/2009 . 
4. Do wniosku o  udzielenie licencji wspólnotowej dołącza się:  
1) kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;  
2) zaświadczenie wystawione przez organ, który wyd ał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, 
o liczbie pojazdów dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie  z art. 7 rozporządzenia 
(WE)  nr 1071/2009;  
3) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji wspólnotowej i  wypisów z  tej licencji.  
5. W przypadku gdy wniosek, o  którym mowa  w ust. 1, jest składany w  postaci elektronicznej załączniki,  o których 
mowa  w ust. 3 i 4, składa się również w  postaci elektronicznej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 2140  
 
6. Oświadczenia, o  których mowa  w ust. 3 pkt 3, 4 i 7, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie 
fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w  nim klauzuli następującej treści: „Jestem 
świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. ”. Klauzula  ta zastępuje pouczenie organu 
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.  
7. Po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, 
o którym mowa  w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:  
1) markę, typ;  
2) rodzaj/przeznaczenie;  
3) numer rejestracyjny;  
3a)41) kraj rejestracji;  
4) numer VIN;  
5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.  
Art. 7b. 1. Przedsiębiorca, który nie jest obowiązany na podstawie przepisów ustawy z  dnia 29  września 1994  r. 
o rachunkowości ( Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571,  1655  i 1680 ) do sporządzenia rocznego sprawozdania finansow e-
go może udokumentować swoją zdolność finansową, o  której mowa  w art. 7 ust.  1 rozporządzenia (WE ) nr 1071/2009 , 
w sposób wskazany  w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia.  
2. Audytorem upoważnionym do poświadczenia rocznych sprawozdań finansowych, o  którym mowa  w art. 7 ust. 1 
rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009, jest biegły rewident w  rozumieniu przepisów u stawy z  dnia 29  września 1994  r. 
o rachunkowości.  
3. Odpowiednio upoważnioną osobą do poświadczenia rocznych sprawozdań finansowych, o  której mowa  w art. 7 
ust. 1 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009, jest członek zarządu spółki prawa handlowego lub innej osob y prawnej, wspó l-
nik spółki jawnej, komplementariusz spółki komandytowej lub komandytowo -akcyjnej, lub przedsiębiorca będący osobą 
fizyczną.  
4. Wymóg prowadzenia dokumentów księgowych w  siedzibie, o  którym mowa w  art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) 
nr 1071/2 009, uznaje się za spełniony, jeżeli przedsiębiorca powierzył prowadzenie ksiąg rachunkowych przedsiębiorcy, 
o którym mowa w  art. 76a ust.  3 ustawy z  dnia 29  września 1994  r. o rachunkowości, lub przedsiębiorcy prowadzącemu 
działalność w  tym zakresie z  innego państwa członkowskiego w  rozumieniu art.  3 pkt 6 ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. 
o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i  innych osób zagranicznych w  obrocie gospodarczym na teryt o-
rium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.  U. z 2019 r. poz. 1079,  1214, 1495 i 1655 ). 
Art. 7c. Mikroprzedsiębiorca w  rozumieniu ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo przedsiębiorców może, bez  
wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o  których mowa w  art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) 
nr 1071/2009, w  drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transpo r-
tem w  jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o  których mowa w  art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr  1071/2009.  
Art. 7d. 1. Organ, o  którym mowa w  art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w  zakresie spełniania w y-
mogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o  której mowa w  art. 7c, 
jeżeli wobec:  
1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby za rządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo -
-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, 
o której mowa w  art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w  dziedzinach  określonych 
w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr  1071/2009, wymienione w  art. 5 ust.  2a; 
2) przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o  której mowa w  art. 7c: 
a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o  nałożeniu kary pieniężnej 
za naruszenie określone w  załączniku nr  3 lub 4  do niniejszej ustawy lub załączniku nr  1 do ustawy z  dnia 
19 sierpnia 2011  r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z  załącznikiem I do rozporz ądzenia 
Komisji (UE) 2016/403 z  dnia 18  marca 2016  r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego 
i Rady (WE) nr  1071/2009 w  odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą 
prowadzić do utraty dobrej reputacji prze z przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyre k-
tywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady (Dz.  Urz. UE  L 74 z  19.03.2016, str.  8), zwanego dalej 
„rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403”, zostało zakwalifikowane jako poważne naruszeni e lub bardzo p o-
ważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z  załącznikiem II do tego rozporządz e-
nia, wymaga oceny dobrej reputacji,  
                                                           
41) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie ustawy o  transporcie drogowym  (Dz. U. poz. 690), która weszła 
w życie z dniem 13 lipca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 2140  
 
b) wydano wykonalną decyzję administracyjną o  nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w  załącz -
niku nr 3 lub 4  do niniejszej ustawy lub załączniku nr  1 do ustawy z  dnia 19  sierpnia 2011  r. o przewozie tow a-
rów niebezpiecznych, które zgodnie z  załącznikiem I  do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403  zostało zakwali -
fikowane jako najpoważniejsze n aruszenie, lub  
c) orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w  innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie 
członkowskim Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim Obsz a-
rze Gospodarczym za naruszenie, które z godnie z  załącznikiem I  do rozporządzenia Komi sji (UE) 2016/403  
zostało zakwalifikowane jako:  
– najpoważniejsze naruszenie,  
– poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie 
z załącznikiem II do tego r ozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji.  
1a. Organ, o  którym mowa w  art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w  zakresie spełniania wymogu d o-
brej reputacji przewoźnika drogowego, jeżeli wobec kierowcy wykonującego przewóz na rzecz tego prze woźnika drog o-
wego orzeczono lub nałożono w  drodze mandatu karnego lub mandatów karnych prawo mocnie karę za wykroczenie st a-
nowiące naruszenie określone w  załączniku nr  1 do niniejszej ustawy lub załącz niku nr  1 do ustawy z  dnia 19  sierpnia 
2011  r. o przew ozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z  załącznikiem I do rozpo rządzenia Komisji (UE) 2016/403 
zostało zakwalifikowane jako:  
1) najpoważniejsze naruszenie;  
2) poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość w ystępowania narusze ń, zgodnie z załączn i-
kiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji.  
2. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego  w przypadku,  o którym mowa  w ust. 1 pkt 1, organ,  o którym 
mowa  w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę do brej reputacji.  
3. Po wszczęciu postępowania,  o którym mowa  w ust. 1 pkt 2, organ,  o którym mowa  w art. 7 ust. 2, weryfikuje  spo-
sób i warunki wykonywania transportu drogowego.  
4. Przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ,  o którym mowa  w art. 7 ust.  2, bierze pod uwagę  w szczególności:  
1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna  w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsi ę-
biorcę  bądź będących  w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;  
2) czy istnieje możl iwość poprawy sytuacji  w przedsiębiorstwie,  w tym czy  w przedsiębiorstwie podjęto działania  mają-
ce na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu  naruszeń 
obowiązków lub warunków przewozu drogowego;  
3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę,  w szczególności jeżeli cofnięcie  
zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby  w znaczący sposób wzrost poziomu  
bezrobocia  w miejscowości, gminie lub regionie;  
4) opinię polskiej organizacji  o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od  co na j-
mniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.  
5. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ,  o którym mowa  w art. 7 ust. 2: 
1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji – w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie  stano-
wiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo  
2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona – w przypadku uznania, że utrata dobrej  
reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.  
6. W przypadku wydania decyzji,  o której mowa  w ust. 5 pkt 1: 
1) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony;  
2) organ,  o którym mowa  w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego  
– do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego,  o którym mowa  w art. 7e. 
7. Wykonywanie transportu drogowego  w przypadku, gdy przedsiębiorcy zawieszono zezwolenie na wykonywanie  
zawo du przewoźnika drogowego, jest równoznaczne  z wykonywaniem przewozu bez zezwolenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 2140  
 
Art. 7e. Przez środki rehabilitacyjne,  o których mowa  w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009, należy  
rozumieć:  
1) zatarcie skazania za przestępstwa określone  w art. 5 ust. 2a; 
2) zatarcie skazania za wykroczenia stanowiące naruszenia określone  w załączniku IV do rozporządzenia (WE)  
nr 1071/200 9 lub załączniku  I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;  
3) upływ roku od dnia nałożenia grzywny  w formie mandatu karnego  za wykroczenia stanowiące naruszenia określone  
w załączniku IV do rozporządzenia (WE)  nr 1071/200 9 lub załączniku  I do rozporządzenia Komisji (UE)  2016/403;  
4) nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone  w załączniku IV do rozporządzenia (WE)  nr 1071/200 9 lub 
załączniku  I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/40 3 staną się niebyłe, zgodnie  z art. 94b; 
5) upływ roku od dnia orzeczenia lub nałożenia prawomocnie kary w  innym państwie członkowskim Unii Europejskiej 
lub państwie członkowskim Europejs kiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim 
Obszarze Gospodarczym za naruszenia określone w  załączniku I  do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.  
Art. 8. 1. Licencji, o  których mowa  w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek p rzedsiębiorcy złożony w  formie  
pisemnej, w  postaci papierowej lub w  postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o  której mowa  w art. 41 ust. 1 pkt 1. 
2. Wniosek, o  którym mowa  w ust. 1, zawiera:  
1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i  siedzibę albo mi ejsce zamieszkania;  
2)42) informację o  wpisie do Centralnej Ewidencji i  Informacji o  Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer 
w rejestrze przedsiębiorców w  Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane;  
2)43) informację o  wpisie do Centralnej Ewid encji i  Informacji o  Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer 
w rejestrze przedsiębiorców w  Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS):  
a) w przypadku licencji, o  których mowa w  art. 5b ust.  1 i ust. 2 pkt 1, jeżeli są wymagane,  
b) w przypadku licencji, o  której  mowa w  art. 5b ust.  2 pkt 2; 
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);  
4) określenie rodzaju i  zakresu transportu drogowego, a  w zakresie transportu drogowego taksówką – także obszaru 
wykonywania przewozu;  
5) określenie czasu, na który licencja ma być udzi elona;  
6)44) określenie rodzaju i  liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania 
transportu drogowego – w przypadku wykonywania transportu drogowego w  zakresie, o  którym mowa  w art. 5b ust. 1 
pkt 1 i 2; 
6)45) określen ie rodzaju i  liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wyk o-
nywania transportu drogowego – w przypadku wykonywania transportu drogowego w  zakresie, o  którym 
mowa w  art. 5b ust.  1; 
7)44) okreś lenie liczby wypisów z  licencji – w przypadku wykonywania transportu drogowego w  zakresie, o  którym mowa  
w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2. 
7)45) określenie liczby wypisów z  licencji – w przypadku wykonywania transportu drogowego w  zakresie, o  którym 
mowa w  art. 5b ust.  1. 
3. Do wniosku o  udzielenie licencji, o  której mowa  w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się:  
1)46) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: „Oświadczam, że zgodnie  z art. 5c ust. 1 pkt 2 
ustawy  z dnia 6  września 2001  r. o transporcie drogowym będę pełnić rolę osoby zarządzającej transportem drog o-
wym w  przedsiębiorstwie ” oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby;  
                                                           
42) W tym brzmieniu obowiązuje do wejśc ia w życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 43. 
43) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 7 lit. a tiret pierwsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
44) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 45. 
45) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  1 pkt  7 lit. a tiret drugie  ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
46) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany,  o której mowa w  odnośniku 47. 
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 2140  
 
1)47) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: „O świadczam, że zgodnie z  art. 5c ust.  2 
pkt 3 ustawy z  dnia 6  września 2001  r. o transporcie drogowym będę pełnić rolę osoby zarządzającej transpo r-
tem drogowym w  przedsiębiorstwie” oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby;  
2) oświadczenie czł onków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, 
a w przypadku innego przedsiębiorcy – osoby prowadzącej działalność gospodarczą, że spełnia wymóg dobrej rep u-
tacji, o  którym mowa  w art. 5c ust. 1 pkt 1; 
3)48) doku menty potwierdzające spełnienie warunków, o  których mowa  w art. 5c ust. 1 pkt 3 lub ust.  2 pkt 2; 
3)49) dokumenty potwierdzające spełnienie warunku, o  którym mowa w  art. 5c ust.  2 pkt 2 albo ust.  2a pkt  2; 
4)48) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o  których mowa  w art. 5c ust. 1 pkt 4 lub 
w art. 6 ust. 1 pkt 2, albo oświadczenie o  zamiarze współpracy z  osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz 
wykonującymi osobiście przewóz na jego r zecz, spełniającymi warunki, o  których mowa  w art. 5c ust. 1 pkt 4; 
4)49) zaświadczenie o  niekaralności opatrzone datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed złożeniem wniosku, potwie r-
dzające, że odpowiednio przedsiębiorca osobi ście wykonujący przewozy, zatrudnieni przez niego kierowcy 
oraz osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewóz na jego rzecz, spełniają 
warunki, o  których mowa w  art. 5c ust.  1 pkt 4 lub w  art. 6 ust. 1 pkt 2; 
5) wykaz pojazdó w zawierający następujące informacje:  
a) markę, typ,  
b) rodzaj/przeznaczenie,  
c) numer rejestracyjny,  
d) numer VIN,  
e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;  
6) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji i  wypisów z  tej licencji.  
4. W przypadku gdy wniosek, o  którym mowa  w ust. 1, składa się w  postaci elektronicznej załączniki,  o których 
mowa  w ust. 3, składa się również w  postaci elektronicznej.  
5. Przy składaniu wniosku, o  którym mowa  w ust. 1, nie dołącza się dokumentów, o  których m owa w ust. 3: 
1)50) pkt 1 i 3 – gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozu osób 
taksówką;  
1)51) pkt 1 i  3 – gdy wniosek dotyczy licencji, o  których mowa w  art. 5b ust.  1; 
2)50) pkt 4 i 5 – gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego w  zakresie pośrednictwa przy prz e-
wozie rzeczy.  
2)51) pkt 4 i  5 – gdy wniosek dotyczy licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  2 pkt 1; 
3)52) pkt 1,  4 i 5 – gdy wniosek dotyczy licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  2 pkt 2. 
6. Oświadczenia, o  których mowa  w ust. 3 pkt 1, 2 i 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie 
fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do z awarcia w  nim klauzuli następującej treści: „Jestem 
świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. ”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu 
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.  
Art. 9. (uchylony)  
Art. 10. (uchylony)  
                                                           
47) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  1 pkt  7 lit. b tiret pierwsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
48) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  które j mowa w  odnośniku 49. 
49) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 7 lit. b tiret drugie ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
50) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 51. 
51) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 7 lit. c tiret pierwsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
52) Dodany przez art.  1 pkt 7 lit. c tiret drugie ustawy, o  której mowa w  odnośniku  4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 2140  
 
Art. 11. 1. W  zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogoweg o oraz w  licencji określa się  w szczególności:  
1) numer ewidencyjny zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;  
2) organ, który udzielił zezwolenia na wykon ywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;  
3) datę udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;  
4) podstawę prawną;  
5) przedsiębiorcę, jego adres i  siedzibę albo miejsce zamieszkania;  
6) rodzaj i  zakres transportu drogowego;  
7) oznaczenie obszaru przewozów – w przypadku licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie 
przewozu osób taksówką;  
8) termin ważności.  
2. Organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego,  o którym mow a w art. 7 ust. 2, 
wydaje wypis lub wypisy  z tego zezwolenia  w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych  określonych we 
wniosku  o udzielenie zezwolenia, dla których został udokumentowany wymóg zdolności  finansowej, zgodnie  z art. 7 roz-
porządze nia (WE)  nr 1071/2009.  
2a. W przypadku utraty uprawnień wynikających  z licencji wspólnotowej organem właściwym do wydania  wypisu lub 
wypisów  z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydanego przez organ,  o którym mowa  w art. 7 
ust. 2 pkt  2, jest starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy,  o której mowa  w art. 5 lit.  a rozporządzenia (WE)  
nr 1071/2009.  
2b. W przypadku,  o którym mowa  w ust. 2a, organ,  o którym mowa  w art. 7 ust. 2 pkt 2, przekazuje akta  sprawy  
w terminie 3 0 dni od dnia,  w którym decyzja  o utracie uprawnień stała się ostateczna.  
3. Organ udzielający licencji wspólnotowej, o  którym mowa  w art. 7 ust. 4 pkt 1, wydaje wypis lub wypisy z  tej lice n-
cji w  liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji, dla których 
został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie  z art. 7 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009.  
4.53) Organ udzielający licencji, o  której mowa  w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, wydaje wypis lub wypisy z  tej licencji 
w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o  udzielenie licencji, dla których 
zostało udokumentowane spełnienie wymogu, o  którym mowa  w art. 5c ust. 1 pkt 3. 
4.54) Organ udzielający licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  1, wy daje wypis lub wypisy z  tej licencji w  liczbie 
nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o  udzielenie licencji.  
Art. 11a. 1. Zabrania się przedsiębiorcy posiadania wypisów z  zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika 
drogowego  i wypisów z  licencji wspólnotowej w  łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został ud o-
kumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie  z art. 7 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009.  
2. Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić ponadliczbowe w ypisy do organu, który je wydał w  terminie 7  dni od dnia, 
w którym łączna liczba wypisów przekroczyła liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności 
finansowej, zgodnie  z art. 7 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009.  
Art. 11b. 1. Rada gminy może ustalać ceny za przewozy taksówkami na terenie gminy. W  mieście stołecznym  War-
szawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.  
2. Rada gminy określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i  ładunków taksówkami.  
Art. 11c. Ceny i stawki taryfowe, o  których mowa  w art. 11b, mają charakter cen i  stawek taryfowych maksymalnych.  
Art. 12. 1. Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencja, o  której mowa  w art. 5b 
ust. 1, uprawniają do wykonywania przewozu wyłączni e na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.  
2. Licencja, o  której mowa  w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.  
3. Licencja wspólnotowa uprawnia do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego zgodnie z  rodza jem 
przewozów w  niej określonym. Licencja ta uprawnia również do wykonywania krajowego transportu drogowego, zgodnie 
z rodzajem przewozów w  niej określonym.  
                                                           
53) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 54. 
54) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 8 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 2140  
 
Art. 13. 1. Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępowa ć osobom 
trzecim ani przenosić uprawnień z  nich wynikających na osobę trzecią.  
2. Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub  
licencji, o  której mowa  w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust.  2, przen osi, w  drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia 
z nich wynikające w  razie:55) 
Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub 
licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  1 lub 2, przenosi, w  drodze decy zji administracyjnej, uprawnienia z  nich 
wynikające w  razie:56) 
1) (uchylony)  
2)57) połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z  przepisami ustawy z  dnia 15  września 2000  r. – Kodeks  spółek 
handlowych, albo sprzedaży przedsiębiorstwa, zgodnie z  przepi sami ustawy z  dnia 28  lutego 2003  r. – Prawo upadłoś -
ciowe , przedsiębiorcy  posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję  
2)58) połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z  przepisami  ustawy  z dnia 15  września 2000  r. – Kodeks 
spółek handlowych, nabycia przedsiębiorstwa, o  którym mowa w  art. 45b ustawy z  dnia 5  lipca  2018  r. o za-
rządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i  innych ułatwieniach związanych z  sukcesją prze d-
siębiorstw (Dz.  U. poz.  1629 oraz z  2019 r. poz.  1495), albo sprzedaży przedsiębiorstwa, zgodnie z przepisami 
ustawy z  dnia 28  lutego 2003  r. – Prawo upadłościowe, przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykon y-
wanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję  
–59) pod warunkiem spełnienia prz ez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z  zezwolenia na wykonywanie 
zawodu przewoźnika drogowego wymagań określonych  w art. 5 ust. 2 lub pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę 
przejmującego uprawnienia wynikające z  licencji wymagań od powiednio określonych  w art. 5a lub  art. 5c ust. 1 lub 2. 
–60) pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z  zezwolenia na wyk o-
nywanie zawodu przewoźnika drogowego wymagań określonych w  art. 5 ust.  2 lub pod warunkiem spełnienia przez 
przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z  licencji wymagań odpowiednio określonych w  art. 5a lub 
art. 5c ust.  1 lub 2, lub art.  6 ust. 1. 
3. Postępowanie, o  którym mowa  w ust. 2, wszczyna się na wniosek przedsiębiorcy przejmują cego uprawnienia.  
Art. 13a.61) Do licencji wspólnotowej oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, 
w przypadku złożenia wniosku, o  którym mowa w  art. 42 ust. 1 albo 5 ustawy z  dnia 5  lipca 2018  r. o zarządzie sukcesy j-
nym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (Dz.  U. poz.  1629  oraz z 2019 r. poz. 1495 ), nie stosuje się przepisów 
art. 43 ust. 2 i 3 tej ustawy. Decyzję w  sprawie przeniesienia licencji wspólnotowej albo zezwolenia na wykonywanie z a-
wodu przewoźnika drogowego wydaje się nie później n iż w terminie 14  dni od dnia złożenia wniosku.  
Art. 13a.62) Do licencji wspólnotowej oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, 
w przypadku złożenia wniosku, o  którym mowa w  art. 42 ust. 1 albo 5 ustawy z  dnia 5  lipca 2018  r. o zarządzie 
sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i  innych ułatwieniach związanych z  sukcesją przedsiębiorstw, nie 
stosuje się przepisów art.  43 ust. 2 i 3 oraz art.  45d ust.  2 i 3 tej ustawy. Decyzję w  sprawie przeniesienia licencji 
wspólnotowej albo zezwoleni a na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydaje się nie później niż 
w terminie 14  dni od dnia złożenia wniosku.  
Art. 13b.63) 1. Rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w  tym taksówką, z  wyjątkiem 
przewozu okazjonalnego, o  którym mowa w  art. 18 ust. 4b pkt  2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej 
spełniającej wymagania określone w  przepisach wydanych na podstawie ust.  4 oraz wymagania dla kas rejestruj ą-
cych mających postać oprogramowania określone w  przepisach o  podatku od towar ów i usług.  
2. Aplikacja mobilna może działać przy udziale systemu teleinformatycznego. Wymiana danych pomiędzy 
aplika cją mobilną a  systemem teleinformatycznym zapewnia bezpieczeństwo przesyłania danych.  
                                                           
55) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 56. 
56) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną  przez art.  1 pkt  9 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośnik u 4. 
57) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 58. 
58) W brzmieniu ustalonym przez art.  28 pkt 1  ustawy z dnia 31  lipca 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  celu ograniczenia obciążeń 
regulacyjnych (Dz. U. poz.  1495), która we jdzie w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. 
59) Część wspólna  w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 60. 
60) Część wspólna  ze zmianą wprowadzoną przez art.  1 pkt  9 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku  4. 
61) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 62. 
62) W brzmieniu ustalonym p rzez art.  28 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 58. 
63) Dodany przez art.  1 pkt  10 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 2140  
 
3. Aplikacja mobilna zapewnia rozliczalność operacj i związanych z  przewozem osób oraz integralność i be z-
pieczeństwo gromadzonych danych. W  przypadku aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinform a-
tycznego zdanie pierwsze stosuje się.  
4. Minister właściwy do spraw informatyzacji w  porozumien iu z ministrem właściwym do spraw transportu 
oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale 
systemu telein formatycznego,  
2) sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny  
– mając na uwadze potrzebę prawidłowego naliczania opłat za przewóz osób oraz zabezpieczenia danych grom a-
dzonych przez aplikację mobilną.  
Art. 14. 1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w  formie pisemnej, w  postaci papierowej lub w  postaci 
elektronicznej,  organowi, który udzielił:  
1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o  któryc h 
mowa  w art. 7a, 
2) licencji, o  której mowa  w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o  których mowa  w art. 8 
– nie później niż w  terminie 28  dni od dnia ich powstania.  
2. Jeżeli zmiany, o  których mowa  w ust. 1, obejmują dane zawarte w  zezwoleniu na wykonywani e zawodu przewo ź-
nika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z  wnioskiem o  zmianę treści zezwolenia lub licencji.  
3. Jeżeli zmiany, o  których mowa  w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest ob o-
wiąza ny udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie  z art. 7 rozpo-
rządzenia (WE)  nr 1071/2009, i  może wystąpić z  wnioskiem o  wydanie dodatkowych wypisów z  zezwolenia na wykon y-
wanie zawodu przewoźnika drogowego lub z  licencji.  
4.64) Jeżeli zmiany, o  których mowa  w ust. 1 pkt 2, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obo -
wiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie  z art. 5c ust. 1 
pkt 3, i może wyst ąpić z  wnioskiem o  wydanie dodatkowych wypisów z  licencji.  
4. (uchylony)65) 
Art. 14a. 1. Przewoźnik drogowy może zawiesić, w  całości albo w  części wykonywanie transportu drogowego na 
okres nie dłuższy niż 12  miesięcy.  
2. Przewoźnik drogowy zawieszający wyko nywanie transportu drogowego jest obowiązany w  terminie 14  dni od dnia, 
w którym rozpoczęty został okres zawieszenia:  
1) zawiadomić organ, który udzielił licencji o  zawieszeniu wykonywania transportu drogowego; w  zawiadomieniu podaje się:  
a) okres, na któr y zawieszono wykonywanie transportu drogowego,  
b) liczbę wypisów z  licencji odpowiadającą liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania 
przewozów drogowych – w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego;  
2) zwrócić  do organu, który udzielił licencji:  
a) wszystkie wypisy z  licencji – w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego w  całości,  
b) wypisy z  licencji odpowiadające liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania przew o-
zów drogowych  – w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego,  
c)66) licencję – w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego taksówką.  
c) (uchylona)67) 
3. Organ, który udzielił licencji, wydaje z  urzędu zwróconą licencję lub wypisy w  terminie 7  dni przed upływem okresu , 
na jaki zostało zawieszone wykonywanie transportu drogowego.  
                                                           
64) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 65. 
65) Przez art.  1 pkt  11 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
66) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 67. 
67) Przez art. 1 pkt  12 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 2140  
 
4. Jeżeli wykonywanie transportu drogowego zostało zawieszone na okres przekraczający 3  miesiące, organ który 
udzielił licencji dokonuje, w  terminie 14  dni od d nia spełnienia wymagań, o  których mowa  w ust. 2, zwrotu części opłaty 
wniesionej za wydanie licencji i  wypisów z  licencji z  zastrzeżeniem  ust. 5, proporcjonalnie do:  
1) okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego;  
2) liczby zawieszonych wypisów z  licencji.  
5. (uchylony)  
6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i  warunki zwrotu części 
opłaty, uwzględniając zasadę proporcjonalnego zwrotu opłaty, o  której mowa  w ust. 4. 
Art. 15. 1. Licencję, o  której m owa w art. 5b ust. 1 i 2, cofa się:  
1) w przypadku gdy:  
a) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej 
licencją,  
b) przedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w  ciągu 6  miesięcy od dnia jej wydania, pomimo wezwania 
organu licencyjnego do jej podjęcia;  
2) jeżeli jej posiadacz:  
a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w  zakresie transportu drogowego,  
b) rażąco naruszył warunki określone w  licencji lub inne warunki w ykonywania działalności objętej licencją okreś -
lone przepisami prawa,  
c) odstąpił licencję lub wypis z  licencji osobie trzeciej,  
d) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a  w szczególności nie wykonuje, na skutek 
okoliczności za leżnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6  miesięcy,  
e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców;  
3)68) jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozu osó b taksówką 
samowolnie zmienia wskazania urządzeń pomiarowo -kontrolnych, zainstalowanych w  pojeździe.  
3) (uchylony)69) 
4) (uchylony)  
5)70) jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie transportu drogowego w  zakresie pośrednictwa przy przewozie osób 
wykonuje czyn ności takiego pośrednictwa na rzecz podmiotu nieposiadającego odpowiedniej licencji, o  której 
mowa w  art. 5b ust.  1. 
2. Cofnięcie licencji w  przypadkach określonych  w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz  lit. e poprzedza się pisemnym ostrz e-
żeniem przedsiębiorcy,  że w  przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie 
w sprawie cofnięcia licencji. Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o  których mowa  
w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a. 
2a. Przepis u ust. 1 pkt 2 lit. d nie stosuje się, jeżeli przewoźnik zawiadomił or gan, który udzielił licencji,  o zawiesz e-
niu wykonywania transportu drogowego, w  trybie i  na zasadach określonych  w art. 14a. 
3. Licencja, o  której mowa  w art. 5b ust. 1 i 2, może być cof nięta, jeżeli jej posiadacz:  
1) nie przedstawił, w  wyznaczonym terminie, informacji i  dokumentów, o  których mowa  w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 ust. 2 
i art. 83; 
2) rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w  zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymi aru pojazdu;  
3) zalega w  regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań:  
a) celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z  tytułu prowadzonej działalności gosp o-
darczej w  zakresie transportu drogo wego,  
b) wobec kontrahenta;  
                                                           
68) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 69. 
69) Przez art.  1 pkt  13 lit. a tiret pierwsze ustawy, o  które j mowa w  odnośniku 4. 
70) Dodany przez art.  1 pkt 13 lit. a tiret drugie ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 2140  
 
4) samowolnie:  
a)71)  zmienia wskazania urządzeń pomiarowo -kontrolnych lub tachografów zainstalowanych w  pojeździ e, z zastrz e-
żeniem ust. 1  pkt 3,  
a)72)  zmienia wskazania urządzeń pomiarowo -kontrolnych lub tachografów zainstalow anych w  pojeździe, 
z wyłączeniem licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozów osób 
taksówką,  
b) zmienia lub usuwa dane zapisane w  tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy i  karcie przedsiębiorstwa.  
4. Przedsiębiorca jest o bowiązany zwrócić dokumenty, o  których mowa  w art. 11, organowi, który udzielił licencji, 
niezwłocznie, nie później jednak niż w  terminie 14  dni od dnia, w  którym decyzja o  cofnięciu licencji stała się ostateczna.  
5. W przypadku cofnięcia licencji nie może  być ona ponownie udzielona wcześniej niż po upływie 3  lat od dnia, 
w którym decyzja o  cofnięciu licencji stała się ostateczna.  
Art. 15a. 1. Wielokrotne popełnianie poważnego naruszenia,  o którym mowa  w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia  
(WE)  nr 1071/2009 , w państwie członkowskim Unii Europejskiej, może prowadzić do wszczęcia procedury cofnięcia  
wypisów  z licencji wspólnotowej oraz zawieszenia wydawania dodatkowych wypisów  z licencji wspólnotowej.  
2. Przy obliczaniu częstotliwości występowania wielokrotnyc h naruszeń bierze się pod uwagę czas, wagę naruszenia  
oraz średnią liczbę kierowców wykonujących operacje transportowe dla przedsiębiorcy, zgodnie ze wzorem  obliczania 
zawartym  w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.  
3. Trzy poważne narusz enia lub jedno bardzo poważne naruszenie, określone w  załączniku I  do rozporządzenia 
Komisji (UE) 2016/403, w  przeliczeniu na kierowcę na rok w  danym przedsiębiorstwie, powoduje wydanie przez organ, 
o którym mowa w  art. 7 ust. 4 pkt 1, przedsiębiorcy mając emu siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
ostrzeżenia o  możliwości wszczęcia procedury, o  której mowa w  ust. 1. 
4. W przypadku stwierdzenia drugiego bardzo poważnego naruszenia, zgodnie ze wzorem obliczania zawartym  
w załączniku II do rozporządz enia Komisji (UE) 2016/403,  w ciągu roku od dnia wystosowania ostrzeżenia, organ,  
o którym mowa  w art. 7 ust. 2, dokonuje,  w drodze decyzji administracyjnej:  
1) cofnięcia na okres 3 miesięcy 20% wypisów  z licencji wspólnotowej oraz zawieszenia wydawania do datkowych  wy-
pisów  z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy – w przypadku posiadania przez przedsiębiorcę więcej  niż 1 0 wy-
pisów  z licencji wspólnotowej;  
2) cofnięcia 1 wypisu  z licencji wspólnotowej na okres 3 miesięcy oraz zawieszenia wydawania dodatkow ych wypisów  
z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy – w przypadku posiadania przez przedsiębiorcę od 2 do 10 wypisów  
z licencji wspólnotowej;  
3) zawieszenia wydawania dodatkowych wypisów  z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy – w przypadku posiad a-
nia przez przedsiębiorcę 1 wypisu  z licencji wspólnotowej.  
5. W przypadku stwierdzenia trzeciego bardzo poważnego narusz enia, zgodnie ze wzorem obliczania zawartym  
w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403,  w ciągu roku od dnia wystosowania o strzeżenia, organ,  
o którym mowa  w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne  w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji,  
o którym mowa  w art. 7d. 
6. Ostrzeżenie,  o którym mowa  w ust. 3, uznaje się za niebyłe po upływie roku od dnia stwierdzen ia przez organ,  
o którym mowa  w art. 7 ust. 2, bardzo poważnego naruszenia, na podstawie którego wystosowano to ostrzeżenie.  
Art. 15b. 1. Liczba wypisów  z licencji wspólnotowej podlegająca cofnięciu  w wyniku zastosowania progów  proce n-
towych określonych  w art. 15a ust. 4 podlega zaokrągleniu  w dół. 
2. Przedsiębiorca zwraca cofnięte wypisy  z licencji wspólnotowej do organu, który je wydał,  w terminie 1 4 dni od 
dnia,  w którym decyzja  o ich cofnięciu stała się ostateczna.  
3. Za zwrot cofniętych wypisów  z licenc ji wspólnotowej nie pobiera się opłat.  
4. Liczbę posiadanych przez przedsiębiorcę wypisów  z licencji wspólnotowej ustala się według stanu na dzień  
wszczęcia wobec przedsiębiorcy postępowania administracyjnego.  
                                                           
71) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 72. 
72) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 13 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 2140  
 
Art. 16. 1. Zezwolenie na wykonywanie zawodu p rzewoźnika drogowego wygasa w  razie:  
1) zrzeczenia się go;  
2) (uchylony)  
3) likwidacji albo postanowienia o  ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy, któremu zostało udzielone, chyba że  zachodzą 
okoliczności określone  w art. 13 ust. 2; 
4) wydania wobec przedsię biorcy prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej 
w zakresie transportu drogowego lub orzeczenia zakazującego wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.  
2. Licencja wygasa w  razie:  
1) upływu okresu, na który została udzielona ; 
2) zrzeczenia się jej;  
3) śmierci posiadacza licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  1 pkt 3; 
4) likwidacji albo postanowienia o  ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy, któremu została udzielona, chyba że  zachodzą 
okoliczności określone  w art. 13 ust. 2; 
5) wygaśnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – w przypadku licencji wspólnotowej.  
3. Przepis  art. 15 ust. 4 stosuje się odpowiednio.  
4. Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licen cji 
w przypadku wszczęcia postępowania o  ich cofnięcie.  
5. W razie śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub  
licencję, organ, który ich udzielił, na wniosek osoby, która złożyła wniosek o  stwierdzenie nabycia spadku, złożony 
w terminie sześciu miesięcy od dnia śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźn i-
ka drogowego lub licencję, wyraża zgodę, w  drodze decyzji administracyjnej, na wykonywanie uprawnień wynikających 
z zezwolenia lub licencji przez okres nie dłuższy niż 18  miesięcy od daty śmierci posiadacza zezwolenia lub licencji.  
6.73) Przepisu ust.  5 nie stosuje się, jeżeli ustanowiono zarząd sukcesyjny. W  takim przypadku stosuje się przepisy 
art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz art. 38–41 ustawy z  dnia 5  lipca 2018  r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizyc z-
nej. 
6.74) Przepisu ust.  5 nie stosuje się, jeżeli ustanowiono zarząd sukcesyjny. W  takim przypadku stosuje się prz e-
pisy art.  37 ust. 1 pkt 1 oraz art.  38–41 usta wy z  dnia 5  lipca 2018  r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem 
osoby fizycznej i  innych ułatwieniach związanych z  sukcesją przedsiębiorstw.  
7.75) Do licencji wspólnotowej oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie stosuje się 
przep isów art.  40 ust. 1 i 2 oraz art.  41 ust. 1 zdanie drugie ustawy z  dnia 5  lipca 2018  r. o zarządzie sukcesyjnym prze d-
siębiorstwem osoby fizycznej. Decyzję w  sprawie potwierdzenia możliwości wykonywania licencji wspólnotowej albo 
zezwolenia na wykonywanie z awodu przewoźnika drogowego wydaje się nie później niż w  terminie 14  dni od dnia złoż e-
nia wniosku. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
7.76) Do licencji wspólnotowej oraz zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nie stos uje się 
przepisów art.  40 ust. 1 i 2 oraz art.  41 ust. 1 zdanie drugie ustawy z  dnia 5  lipca 2018  r. o zarządzie sukcesyjnym 
przedsiębiorstwem osoby fizycznej i  innych ułatwieniach związanych z  sukcesją przedsiębiorstw. Decyzję w  sprawie 
potwierdzenia możl iwości wykonywania licencji wspólnotowej albo zezwolenia na wykonywanie zawodu przewo ź-
nika drogowego wydaje się nie później niż w  terminie 14  dni od dnia złożenia wniosku. Decyzji tej nadaje się rygor 
natychmiastowej wykonalności.  
Art. 16a. 1. W  razie cofn ięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji albo ich w y-
gaśnięcia przedsiębiorca ma obowiązek przechowywać i  udostępniać osobom uprawnionym do kontroli dokumenty i  inne 
nośniki informacji wymagane przepisami, o  których mowa  w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku, począwszy od dnia, 
w którym przestał wykonywać transport drogowy.  
                                                           
73) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 74. 
74) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  28 pkt 3 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 58. 
75) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 76. 
76) Ze zmianą wpr owadzoną przez art.  28 pkt  3 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku  58. 
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 2140  
 
2. Przepis  ust. 1 stosuje się odpowiednio do:  
1) przedsiębiorcy, na którego zostały przeniesione uprawnienia wynikające z  zezwolenia na wykonywanie za wodu prz e-
woźnika drogowego lub licencji w  trybie, o  którym mowa  w art. 13 ust. 2; 
2) przedsiębiorcy albo osoby fizycznej, którzy posiadali zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego 
lub licencję i  zaprzestali wykonywania działalności gospodarcz ej lub wykonywania przewozu drogowego.  
Art. 16b. 1. Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza, w  drodze 
decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, jeżeli:  
1) zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie  z art. 6 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009;  
2) wobec zarządzającego transportem wydano prawomocne orzeczenie zakazujące kierowania operacjami transport o-
wymi.  
2. W przypadku stwierdzenia ni ezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi,  za-
rządzający jest obowiązany zwrócić, w  terminie nie dłuższym niż 7  dni, certyfikat kompetencji zawodowych organowi, 
o którym mowa  w ust. 1. 
3. Organ, o  którym mowa  w ust. 1, za wiadamia niezwłocznie jednostkę określoną w  przepisach wykonawczych wyd a-
nych na podstawie  art. 39 ust. 1 pkt 1 o zatrzymaniu certyfikatu kompetencji zawodowych.  
4. Zarządzającemu transportem uznanemu za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi p rzywraca się na 
jego wniosek zdolność do kierowania operacjami transportowymi, w  drodze decyzji administracyjnej, po ustaniu przesł a-
nek będących podstawą do stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi.  
5. W przypadku przywrócenia zarz ądzającemu transportem zdolności do kierowania operacjami transportowymi,  
organ, o  którym mowa  w ust. 1, zwraca z  urzędu certyfikat kompetencji zawodowych zarządzającemu, zawiadamiając 
o tym jednostkę określoną w  przepisach wykonawczych wydanych na podstaw ie art. 39 ust. 1 pkt 1. 
Art. 16c. Zabrania się wykonywania przewozu drogowego pojazdem dopuszczonym do ruchu na podstawie 
profesjonalnego dowodu rejestracyjnego, o  którym mowa w  art. 80s ust. 1  ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym.  
Art. 17. 1.77) Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia na wykon y-
wanie zawodu przewoźnika drogowego oraz wypisu z  tego zezwolenia, licencji na wykonywanie krajowego transportu 
drogowego w  zakresie przewozu osób s amochodem osobowym oraz wypisu z  tej licencji, licencji na wykonywanie kraj o-
wego transportu drogowego w  zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do prz e-
wozu powyżej 7 i nie więcej niż 9  osób łącznie z  kierowcą oraz wypisu z  tej licencji, licencji na wykonywanie krajowego 
transportu drogowego w  zakresie przewozu osób taksówką oraz licencji na wykonywanie transportu drogowego w  zakresie 
pośrednictwa przy przewozie rzeczy, a  także rodzaje zabezpieczeń licencji wspólnotowej, maj ąc na uwadze ujednolicenie 
wzorów dokumentów i  ich zabezpieczenie przed fałszowaniem.  
1.78) Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) wzór i  opis zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz wypisu z  tego zezw olenia,  
2) wzór i  opis licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozu osób samochodem 
osobowym oraz wypisu z  tej licencji,  
3) wzór i  opis licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozu osób pojazdem 
samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i  nie więcej niż 9  osób łącznie z ki e-
rowcą oraz wypisu z  tej licencji,  
4) wzór i  opis licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w  zakresie przewozu osób taksówką 
oraz wypisu z  tej licencji,  
5) wzór i  opis licencji na wykonywanie transportu drogowego w  zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy,  
6) wzór i  opis licencji na wykonywanie transportu drogowego w  zakresie pośrednictwa przy przewozie osób,  
7) rodzaje zabezpieczeń licencji w spólnotowej  
– mając na uwadze ujednolicenie wzorów dokumentów i  ich zabezpieczenie przed podrobieniem lub przerobieniem.  
2. (uchylony)  
                                                           
77) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 78. 
78) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 14 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 2140  
 
Art. 17a. (uchylony)  
Art. 17b. Minister właściwy do spraw transportu może ogłosić, w  drodze obwieszczenia, wykaz państw, w stosunku 
do których jest wymagane posiadanie zezwolenia zagranicznego w  międzynarodowym transporcie drogowym.  
Rozdział 3  
Transport drogowy osób  
Art. 18. 1.79) Wykonywanie przewozów regularnych i  przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia:  
1) w krajowym transporcie drogowym – wydanego, w  zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez:  
a) wójta – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,  
b) burmistrza albo prezydenta miasta – na wykonywanie przewozów na liniach k omunikacyjnych w  komunikacji 
miejskiej,  
c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o  którym mowa 
w art. 4 pkt 7a – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w  komunikacji miejskiej w  granicach 
określ onych w  art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b, 
d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o  którym mowa w  art. 4 pkt  7a – 
na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek między -
gminny , 
d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w  uzgodnieniu z  właściwym starostą ze względu na planowany przebieg 
linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze 
miasta i  sąsiedniego powiatu,  
e) starostę, w  uzgodnieniu z  wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany 
przebieg linii komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, 
z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a–d1, 
f) marszałka województwa, w  uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii 
komunikacyjnej – na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykr aczających poza obszar 
co najmniej jednego powiatu, jednakże niewy kraczających poza obszar województwa,  
g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w  uzgodnieniu 
z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej – na wykon y-
wanie przewo zów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa;  
2) w międzynarodowym transporcie drogowym:  
a) wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego – dla linii komunikacyjnych wykraczających poza 
obszar państw c złonkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europe j-
skiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym,  
b) wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ in nego państwa członkowskiego Unii 
Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o  Wolnym 
Handlu (EFTA) – stron umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym – dla linii komunikacyjnych niewykr a-
czających poza obszar  tych państw.  
1.80) Wykonywanie:  
1) przewozów regularnych specjalnych w  krajowym transporcie drogowym – wymaga zezwolenia wydanego, 
w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez:  
a) wójta, burmistrza albo prezydenta miasta – na wykonywanie przew ozów na obszarze gminy (miasta),  
b) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono realizację zadań w  zakresie przewozów – na w y-
konywanie przewozów na obszarze objętym porozumieniem,  
c) zarząd związku międzygminnego – na linii komunikacyjnej lub sie ci komunikacyjnej na obszarze gmin 
tworzących związek międzygminny,  
                                                           
79) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 80. 
80) Wejdzie w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art. 9 0 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 2140  
 
d) prezydenta miasta na prawach powiatu, w  uzgodnieniu z  właściwym starostą ze względu na planowany 
zasięg przewozów – na wykonywanie przewozów na obszarze miasta i  sąsiedniego powiatu,  
e) starostę, w  uzgodnieniu z  wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na pl a-
nowany zasięg przewozów – na wykonywanie przewozów na obszarze powiatu, z  wyłączeniem przewozów 
określonych  w lit. a–d, 
f) marszałka województwa, w  uzgodnie niu ze starostami właściwymi ze względu na planowany zasięg prz e-
wozów – na wykonywanie przewozów wykraczających poza obszar jednego powiatu, jednakże niewykr a-
czających poza obszar województwa,  
g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca  zamieszkania przedsiębiorcy,  w uzgodni e-
niu z  marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany zasięg przewozów – na wykonyw a-
nie przewozów wykraczających poza obszar jednego województwa;  
2) przewozów regularnych i  przewozów regularnych specjalnych w  międzynarodowym transporcie drogowym – 
wymaga zezwolenia wydanego przez:  
a) Głównego Inspektora Transportu Drogowego – dla linii komunikacyjnych wykraczających poza obszar 
państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw człon kowskich Europe j-
skiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym,  
b) Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii Europe j-
skiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw człon kowskich Europejskiego Porozumienia o  Wolnym 
Handlu (EFTA) – stron umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym – dla linii komunikacyjnych ni e-
wykraczających poza obszar tych państw.  
1a.79) Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymc zasowe wykonywanie przewozów osób w  przypadku klęsk żywioł o-
wych lub wystąpienia zakłóceń w  przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy.  
1a.80) Nie wymaga uzyskania zezwolenia:  
1) tymczasowe wy konywanie przewozów osób w  przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń 
w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy;  
2) wykonywanie przewozów regularnych specjalnych organizowanych przez jednostkę samorządu terytori alnego 
w krajowym transporcie drogowym – o ile w  środkach transportu znajduje się dokument stwierdzający 
uprawnienie do ich wykonywania.  
1b. W przypadku zakłóceń, o  których mowa  w ust. 1a, przewoźnik drogowy i  podmiot, w  zastępstwie którego prz e-
wozy są wyk onywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające warunki i  termin wykonywania tych 
przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 1. 
2. Wykonywanie przewozów wahadłowych i  okazjonalnych w  międzynarodowym tran sporcie drogowym wykraczaj ą-
cych poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Eur o-
pejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga  ze-
zwolenia wy danego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z  zastrzeżeniem  ust. 3. 
3. Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli:  
1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i  dowozi się ją  do 
miejsca początkowego albo  
2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), 
albo 
3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i  odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkoweg o gru-
py osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej  w pkt 2. 
4. Organy, o  których mowa  w ust. 1 pkt 1, i Główny Inspektor Transportu Drogowego wydają przedsiębiorcy wypis 
albo wypisy z  zezwoleń w  liczbie określonej we wniosku przedsiębiorcy.  
4a. Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu pow y-
żej 7  osób łącznie z  kierowcą.  
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 2140  
 
4b. Dopuszcza się przewóz okazjonalny:  
1) pojazdami zabytkowymi,  
2) samochodami oso bowymi:  
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,  
b)81)  na podstawie umowy zawartej w  formie pisemnej w  lokalu przedsiębiorstwa,  
b)82)  na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z  klientem, k ażdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego 
przewozu w  formie pisemnej lub w  formie elektronicznej, o  której mowa w  art. 781 ustawy z  dnia 23 kwietnia  
1964  r. – Kodeks cywilny (Dz.  U. z  2019  r. poz.  1145  i 1495 ), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nie -
rucho mością albo częścią nieruchomości,  
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed  rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana 
jest na rzecz przedsiębiorcy w  formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w  lokalu prze d-
siębi orstwa  
– niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego  w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub 
stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.  
5. Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w  krajowym transporcie drogowym poj azdem przeznaczonym ko n-
strukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9  osób łącznie z  kierowcą zabrania się:  
1) umieszczania i  używania w  pojeździe taksometru;  
2) umieszczania w  sposób widoczny i  czytelny z  zewnątrz pojazdu oznaczeń z  nazwą, adresem, telefonem, a dresem 
strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a  także 
reklam usług taksówkowych i  przedsiębiorców świadczących takie usługi;  
3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń techniczny ch. 
Art. 18a.83) Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych przeja z-
dów określonymi w  odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów do innych ulgowych przejazdów, 
jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z  przewoźnikiem, w  drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych 
ulg. 
Art. 18a. (uchylony)84) 
Art. 18b.83) 1. Przewozy regularne w  krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:  
1) do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom 
technicznym;  
2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych  w rozkładzie 
jazdy przystankach lub dworcach;  
3) wsiadanie i  wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w  rozkładzie jazdy;  
4) należność za przejazd jest pobierana zgodnie z  cennikiem opłat, a  pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty 
w postaci biletu wydanego zgodnie z  przepisami o  kasach rejestrujących;  
5) w kasach dworcowych oraz w  autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika 
lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób , bagażu 
i rzeczy;  
6) cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w  każdym autobusie wykonuj ą-
cym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi także zawierać ceny biletów ulgowych:  
a) określone na podstawie odrębn ych ustaw, a  w szczególności ustawy z  dnia 20  czerwca 1992  r. o uprawnieniach 
do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego ( Dz. U. z 2018 r. poz.  295), 
b) wynikających z  uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot , który ustanowił te ulgi, 
ustalił z  przewoźnikiem w  drodze umowy warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg;  
7) zgodnie z  warunkami przewozu osób określonymi w  zezwoleniu, o  którym mowa w  art. 18. 
                                                           
81) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 82. 
82) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 15 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
83) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  84. 
84) Wejdzie w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art.  90 ustawy, o  której mowa w  odnośnik u 6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 2140  
 
2. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się:  
1) używania do przewozu:  
a) innych pojazdów niż autobusy,  
b) autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;  
2) korzystania z  przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o  realizowanym rozkładzie jazdy zawier a-
jąca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i  numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z  podanymi w  tej info r-
macji dniami i  godzinami odjazdów;  
3) zabierania i  wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w  rozkładzie jazdy;  
4) pobiera nia należności za przejazd niezgodnie z  cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości pasażerów;  
5) naruszania warunków przewozu osób określonych w  zezwoleniu, o  którym mowa w  art. 18. 
Art. 18b. (uchylony)84) 
Art. 19. 1. Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot:  
1) mający siedzibę w  państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub pa ń-
stwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – strona umowy o  Europejskim Obszarze 
Gospodarczym lub  
2) wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w  państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, 
Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumien ia o Wolnym Handlu (EFTA) – 
strona umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym  
– wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje, w  drodze decyzji administracyjnej, Główny 
Inspektor Transportu Drogowego. Przepisy  art. 22 ust. 1 stosuje się od powiednio.  
2. Zezwolenie, o  którym mowa  w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego złożony w  formie pisemnej,  
w postaci papierowej lub w  postaci elektronicznej, pod warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych  
opinii organizacji o  zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych.  
3. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w  drodze decyzji administracyjnej, wydaje zakaz wykonywania przew o-
zu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla przewoźnika niemającego tu  siedziby, jeżeli przewoźnik 
podczas przewozu kabotażowego wielokrotnie naruszył przepisy rozporządzenia (WE)  nr 1073/200 9 lub inne wspólnot o-
we albo krajowe przepisy w  zakresie transportu drogowego.  
4. Zakaz, o  którym mowa  w ust. 3, obowiązuje przez okres 2 lat od dnia uprawomocnienia się decyzji o  jego wydaniu.  
Art. 19a. 1. Minister właściwy do spraw transportu może, w  drodze rozporządzenia, wprowadzić wymóg posiadania 
zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez teryto rium Rzeczypospolitej 
Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9  osób łącznie z  kierowcą 
przez zagranicznych przewoźników z  niektórych państw mając na uwadze zasadę wzajemności.  
2. Przepis  ust. 1 stosuje się ró wnież w  przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez osób podróżnych.  
3. Zezwolenie, o  którym mowa  w ust. 1, wydaje, w  drodze decyzji administracyjnej, Główny Inspektor Transportu 
Drogowego.  
Art. 20. 1. W  zezwoleniu określa się w  szczególności:  
1) warunki  wykonywania przewozów;  
2) przebieg trasy przewozów, w  tym miejscowości, w  których znajdują się miejsca początkowe i  docelowe przewozów;  
3) miejscowości, w  których znajdują się przystanki – przy przewozach regularnych osób.  
1a. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa  w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.  
2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia, o  którym mowa  
w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i  wypisu z  zezwolenia, o  którym mowa  w art. 18, uwzględniają c zakres niezbędnych 
danych dotyczących realizacji usług transportowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 2140  
 
Art. 20a. 1. Warunków określonych w  zezwoleniu, o  którym mowa  w art. 18, nie stosuje się w  przypadku wystąpienia  
niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonyw anie p rzewozów zgodnie z  określonym w ze-
zwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w  szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.  
2. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o  których mowa  w ust. 1, trwają dłuże j 
niż 14  dni, organ właściwy w  sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w  sprawie odstępstwa od 
warunków określonych w  zezwoleniu.  
3. Decyzja, o  której mowa  w ust. 2, nie może być wydana na okres dłuższy niż okres ważności zezwolenia.  
4. Przepisy  art. 20 i 22 stosuje się odpowiednio.  
Art. 21. 1. Zezwolenie, o  którym mowa  w art. 18, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż:  
1)85) 5 lat – na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych;  
1)86) 5 lat – na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych lub międzynarodowych przewozów regularnych;  
2) rok – na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych.  
2. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 1, dołącza się kopię zezwolenia na wykonywan ie zawodu przewoźnika drog o-
wego lub licencji i  dokumenty, o  których mowa  w art. 22. 
3. Po upływie okresu, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek przedsiębiorcy, na  okres 
nieprzekraczający 5  lat, o  ile nie zaistniały okoliczności , o których mowa  w art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 4. 
Art. 22. 1.87) Do wniosku o  wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w  krajowym transporcie 
drogowym dołącza się:  
1) proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazd ów środków transportowych, długość linii 
komunikacyjnej, podaną w  kilometrach, i  odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych 
do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z  rozkładem jazdy;  
2) schemat połączeń komunikacyjnych z  zaznaczoną linią komunikacyjną i  przystankami;  
3) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z  obiektów dworcowych i  przystanków, dokonanego z  ich właścicielami 
lub zarządzającymi;  
4) zobowiązanie do zamieszczania informacji o  godzinach odjazdów na tablicz kach przystankowych na przystankach;  
5) cennik;  
6) wykaz pojazdów, z  określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy . 
1. (uchylony)88) 
1a. (uchylony)  
2. Do wniosku o  wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów reg ularnych w  międzynarodowym transporcie dr o-
gowym, o  którym mowa  w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, dołącza się:  
1) rozkład jazdy uzgodniony z  zagranicznym przewoźnikiem drogowym przewidzianym do prowadzenia przewozów 
regularnych na danej linii regularnej, uwzgl ędniający przystanki, czas odjazdów i  przyjazdów, przejścia graniczne 
oraz długość linii regularnej podaną w  kilometrach i  odległości między przystankami;  
2) kopię umowy z  zagranicznym przewoźnikiem drogowym o  wspólnym prowadzeniu linii regularnej;  
3) harm onogram czasu pracy i  odpoczynku kierowców;  
4) schemat połączeń komunikacyjnych z  zaznaczoną linią komunikacyjną i  przystankami;  
5) cennik.  
2a. Do wniosku o  wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w  międzynarodowym transporcie 
drogowym, o  którym mowa  w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, dołącza się dokumenty i  informacje, o  których mowa  w art. 7 roz-
porządzenia (WE)  nr 1073/2009.  
                                                           
85) W tym brz mieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  86. 
86) Wejdzie w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art.  90 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 6. 
87) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  88. 
88) Wejdzi e w życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art.  90 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 2140  
 
3. Do wniosku o  wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozó w wahadłowych i  okazjonalnych  w międzynarod o-
wym transporcie dr ogowym dołącza się:  
1) przebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i  docelowe przewozu, długość 
tej trasy podaną w  kilometrach oraz przejścia graniczne;  
2) wykaz terminów przewozów;  
3) schemat połączeń komunikacyjnych z  zaznaczoną trasą przewozu;  
4) kopię umowy między organizatorem przewozu a  przewoźnikiem drogowym;  
5) harmonogram czasu pracy i  odpoczynku kierowców.  
4. Do wniosku o  wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w  krajowym transporcie  
drogowym dołącza się:  
1) informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z  przewozu;  
2) proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów i  przyjazdów środków transportowych, 
długość linii komunikacyjnej, poda ną w  kilometrach, i  odległości między przystankami oraz liczbę pojazdów ni e-
zbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z  rozkładem jazdy;  
3) schemat połączeń komunikacyjnych z  zaznaczoną linią komunikacyjną i  przystankami;  
4)89) potwierdzenie uzg odnienia zasad korzystania z  przystanków położonych w  granicach administracyjnych miast 
i obiektów dworcowych dokonane z  ich właścicielami lub zarządzającymi.  
4)90) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z  obiektów dworcowych i  przystanków zlokalizowan ych przy 
drogach publicznych z  ich właścicielami lub zarządzającymi.  
5. Do wniosku w  sprawach, o  których mowa  w ust. 2 i 3, dołącza się informację potwierdzającą przekazanie marsza ł-
kom właściwych województw schematu połączeń komunikacyjnych z  zaznaczoną tr asą przewozu.  
6. Do warunków i  zasad korzystania z  przystanków i  obiektów dworcowych, o  których mowa  w ust. 4 pkt 4, stosuje 
się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 3 ustawy  z dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym.  
Art. 22a.91) 1. Organy, o  których mowa w  art. 18 ust.  1 pkt  1: 
1) odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w  krajowym transporcie dr o-
gowym w  przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w  stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzyst a-
jąc z  pojazdów pozostających w  jego bezpośredniej dyspozycji;  
2) mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w  krajowym transporcie 
drogowym, w  przypadku wystąpienia jednej z  następujących okoliczności:  
a) zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regula r-
nych, z  wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę 
przewoźników,  
b) zostanie wykazane,  że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych 
na liniach bezpośrednio związanych z  trasą usług drogowych,  
c) (uchylona)  
d) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w  posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje prz ewozy 
niezgodnie z  posiadanym zezwoleniem.  
2. Organy, o  których mowa w  art. 18 ust.  1 pkt  1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia lub zmiany zezwolenia na 
wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w  przypadku, o  którym mowa w  ust. 1 pkt  1 oraz pkt  2 lit. a i d. 
3. Podjęcie decyzji w  sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o  długości 
do 100  km, w  szczególności w  zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin 
odjazdów z  poszcze gólnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w  zakresie regularnego 
przewozu osób.  
4. (uchylony)  
                                                           
89) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  90. 
90) Wejdzi e w życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art.  90 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  6. 
91) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  92. 
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 2140  
 
5. Analizę, o  której mowa w  ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co najmniej raz w  roku, 
z uwzględnieniem:  
1) istniej ącej komunikacji, w  tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości kursów oraz ich dostos o-
wanie do potrzeb społecznych;  
2) dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z  realizacji przewozów i  stosowanych 
taryf;  
3) przewidywanych zmian w  natężeniu przewozu podróżnych;  
4) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania przestrzennego wojewód z-
twa. 
6. (uchylony)  
7. Organy, o  których mowa w  art. 18 ust.  1 pkt  1, mogą realizować zadania, o których mowa w  ust. 3, przez własne 
jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty.  
8. (uchylony)  
Art. 22a.92) Organy, o  których mowa  w art. 18 ust.  1 pkt  1, mogą odmówić wydania zezwolenia lub zmiany  
zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalne go, w  przypadku gdy:  
1) wnioskodawca nie jest w  stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z  pojazdów  
pozostających w  jego bezpośredniej dyspozycji;  
2) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w  posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy 
niezgodnie z  posiadanym zezwoleniem.  
Art. 22b. 1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w  formie pisemnej, w  postaci papierowej lub w  postaci 
elektronicznej,  organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o  których mow a w art. 22, nie później niż  
14 dni od dnia ich powstania.  
2. Jeżeli zmiany, o  których mowa  w ust. 1, obejmują dane zawarte w  zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany w y-
stąpić z  wnioskiem o  zmianę zezwolenia.  
Art. 23. 1. Główny Inspektor Transportu Drogo wego, w  drodze decyzji administracyjnej:  
1) odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w  międzynarodowym transporcie drog o-
wym, o  którym mowa  w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, gdy:  
a) wnioskodawca nie jest w  stanie świadczyć usług będąc ych przedmiotem wniosku, korzystając ze sprzętu pozost a-
jącego w  jego bezpośredniej dyspozycji,  
b) projektowana linia regularna będzie stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla istnienia już zatwierdzonych linii  
regularnych, z  wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te  są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną 
grupę przewoźników,  
c) zostanie wykazane, iż wydanie zezwolenia poważnie wpłynęłoby na rentowność porównywalnych usług kolej o-
wych na liniach bezpośrednio związanych z  trasą usług drogowych,  
d) można wywnioskować, że usługi wymienione we wniosku są nastawione tylko na najbardziej dochodowe spośród 
usług istniejących na danych trasach;  
2) może odmówić udzielenia zezwolenia na wykonywanie w  międzynarodowym transporcie drogowym przewozów, 
o którym mowa  w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwolenia na 
wykonywanie przewozów okazjonalnych, o  których mowa  w art. 18 ust. 2, gdy przedsiębiorca:  
a) nie przestrzega warunków określonych w  posiadanym już zezwole niu, 
b) nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co najmniej przez 3  miesiące,  
c) wykonuje przewozy bez wymaganego zezwolenia.  
2. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w  drodze decyzji administracyjnej, odmawia udziel enia zezwolenia na 
wykonywanie przewozów w  międzynarodowym transporcie drogowym, o  którym mowa  w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, na 
zasadach określonych w  rozporządzeniu (WE)  nr 1073/2009.  
                                                           
92) Wejdzie w  życie z  dniem 1  stycznia 20 20 r. na podstawie art.  90 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 2140  
 
Art. 24. 1. Zezwolenie zmienia się na wniosek jego posiadacza, złożony  w formie pisemnej, w  postaci papierowej lub 
w postaci  elektronicznej, w  razie zmiany:  
1) oznaczenia przedsiębiorcy;  
2) siedziby i  adresu przedsiębiorcy.  
2. Zezwolenie może być zmienione na wniosek jego posiadacza w  razie zmiany:  
1) przebiegu linii regular nej, rozkładu jazdy, zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania lub 
zmian godzin odjazdów z  poszczególnych przystanków;  
2) zagranicznego przewoźnika drogowego, z  którym zawarto umowę o  wspólnym  prowadzeniu linii regularnej  w między -
narodowym  transporcie drogowym.  
3. Zezwolenie wygasa w  razie:  
1) zrzeczenia się zezwolenia, z  zastrzeżeniem  ust. 6; 
2) upływu terminu określonego w  zezwoleniu;  
3) wystąpienia okoliczności, o  których mowa  w art. 16 ust. 1. 
4. Zezwolenie cofa się w  razie:  
1) cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;  
2) naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w  zezwoleniu;  
3) niewykonywania przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności zależnych od ni ego, przewozów regularnych co na j-
mniej przez 3  miesiące;  
4) odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia powierzenie wykonania przewozu 
innemu przewoźnikowi, o  którym mowa  w art. 5 ustawy  z dnia 15  listopada 1984  r. – Prawo przewozowe.  
5. W razie cofnięcia zezwolenia wniosek o  ponowne wydanie zezwolenia nie może być rozpatrzony wcześniej niż po 
upływie 3  lat od dnia, w  którym decyzja o  cofnięciu stała się ostateczna.  
6. Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia w  przypadku wszczęcia postępowania o  cofnięcie zezwolenia.  
6a. Przepisy  ust. 1–6 nie dotyczą zezwoleń, o  których mowa  w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b. 
7. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w  drodze decyzji administracyjnej, przedłuża wydane przez siebie 
zezwo lenia, o  których mowa  w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, zmienia warunki ich wykonywania, stwierdza utratę ich ważności 
albo cofa je, na zasadach określonych w  rozporządzeniu (WE)  nr 1073/2009.  
Art. 25. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźni kowi drogowemu zezwolenie zagraniczne na 
przewóz osób pod warunkiem posiadania przez niego licencji wspólnotowej uprawniającej do wykonywania międzynar o-
dowego autobusowego i  autokarowego zarobkowego przewozu osób.  
2. Główny Inspektor Transportu Drogowego:  
1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w  razie braku możliwości zapewnienia wystarczającej liczby zezwoleń;  
2) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w  przypadkach, o  których mowa  w art. 15 ust. 1; 
3) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego w  przypadkach, o  których mowa  w art. 15 ust. 3. 
3. Wydanie i  odmowa wydania w  przypadku, o  którym mowa  w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego na przewóz 
osób są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej w  rozumieniu przepisów Kodeksu postępowan ia admin i-
stracyjnego.  
4. Główny Inspektor Transportu Drogowego:  
1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w  drodze decyzji administracyjnej, w  przypadku, 
o którym mowa  w ust. 2 pkt 2; 
2) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na p rzewóz osób, w  drodze decyzji administracyjnej,  w przypa d-
ku, o  którym mowa  w ust. 2 pkt 3. 
5. Skargi i  wnioski związane z  wydawaniem zezwoleń zagranicznych na przewóz osób, o  których mowa  w ust. 2 
pkt 1, rozpatruje minister właściwy do spraw transportu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 2140  
 
Art. 25a. 1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w  państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej 
lub państwie członkowskim Europejskie go Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim  
Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o  ile umowy międzynarodowe nie 
stanowią inaczej.  
2. Zezwolenie, o  którym mowa  w ust. 1, może być udzielone  na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.  
3. Wysokość kontyngentu zezwoleń, o  których mowa  w ust. 1 i w art. 25 ust. 1, ustala, w  drodze porozumienia 
z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do spraw transportu.  
4. Blankiety z ezwoleń na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwoleń na wykonywanie przewozów okazj o-
nalnych, których posiadanie jest wymagane od zagranicznego przewoźnika, wytwarza i  przekazuje za granicę, w  imieniu 
ministra właściwego do spraw transportu, Główny Ins pektor Transportu Drogowego.  
5. Blankiety zezwoleń, o  których mowa  w art. 25 ust. 1, przyjmuje z  zagranicy Główny Inspektor Transportu Drogowego.  
Art. 26. Minister właściwy do spraw transportu, w  celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń zagranicznych 
na przewóz osób, może upoważnić do ich wydawania, w  drodze rozporządzenia, polskie organizacje o  zasięgu ogólno -
krajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokume n-
tów związanych z  wydawaniem tych zezw oleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie  
pomieszczeń w  urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie od wszelkiego 
ryzyka oraz sposób rozliczania się w  przypadku zaginięcia, zniszczenia lub ut raty tych dokumentów.  
Art. 27. 1. Przy wykonywaniu przewozów wahadłowych i  okazjonalnych w  międzynarodowym transporcie drog o-
wym wymagany jest formularz jazdy zawierający w  szczególności dane dotyczące oznaczenia przedsiębiorcy, numeru 
rejestracyjnego pojaz du, rodzaju usługi, miejsca początkowego i  miejsca docelowego przewozu drogowego oraz listę 
imienną przewożonych osób.  
2. (uchylony)  
3. Formularz jazdy wydają przewoźnikowi:  
1) Główny Inspektor Transportu Drogowego;  
2) wojewódzki inspektor transportu drogo wego.  
4. Wydanie formularza jazdy jest czynnością niestanowiącą decyzji administracyjnej w  rozumieniu przepisów Kode k-
su postępowania administracyjnego.  
Art. 27a. (uchylony)  
Art. 27b.93) 1. Przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób jest obow iązany do:  
1) weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, 
o której mowa w  art. 5b ust.  1, nie później niż:  
a) przed rozpoczęciem współpracy,  
b) w terminie 7  dni od dnia upływu terminu ważności l icencji posiadanej przez przedsiębiorcę, któremu 
przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób przekazuje zlecenia przewozu osób;  
2) prowadzenia, w  postaci elektronicznej, rejestru przekazanych zleceń przewozu osób oraz przechowywania 
zgromadz onych w  tym rejestrze informacji przez okres 5  lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w  którym 
zlecono przewóz;  
3) prowadzenia, w  postaci elektronicznej, ewidencji przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, oraz prz e-
chowywania zgromadzonych w  tej ewidencji informacji przez okres 5  lat, licząc od końca roku kalendarzow e-
go, w  którym zlecono przewóz;  
4) udostępniania informacji, czy dokonał weryfikacji, o  której mowa w  pkt 1, i jej wyniku lub informacji zgr o-
madzonych w  rejestrze przekazanych zleceń prz ewozu osób i  ewidencji przedsiębiorców, którym zleca się 
przewóz osób, na wniosek organów Inspekcji Transportu Drogowego lub Krajowej Administracji Skarbowej 
w terminie 21  dni od dnia otrzymania wniosku.  
2. Rejestr przekazanych zleceń przewozu osób i  ewide ncję przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, 
prowadzi się w  celu wywiązania się z  obowiązków określonych w  ustawie.  
                                                           
93) Dodany przez art.  1 pkt  16 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 2140  
 
3. Rejestr przekazanych zleceń przewozu osób zawiera następujące informacje:  
1) firmę przedsiębiorcy, któremu zlecono przewóz osób;  
2) adres i  oznaczenie siedziby albo miejsca wykonywania działalności przedsiębiorcy, któremu zlecono przewóz 
osób;  
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy, któremu zlecono przewóz osób;  
4) w przypadku zlecenia przewozu osób taksówką – numer licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  1 pkt 3, oraz 
nazwę organu, który udzielił tej licencji;  
5) w przypadku zlecenia przewozu osób samochodem osobowym lub pojazdem samochodowym przeznaczonym 
konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i  nie więcej niż 9  osób ł ącznie z  kierowcą – numer licencji i  wypisu 
z licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  1 pkt 1 lub 2, oraz nazwę organu, który udzielił tej licencji;  
6) numer rejestracyjny pojazdu, którym zrealizowano zlecony przewóz osób;  
7) datę oraz godzinę przekazania z lecenia przewozu osób.  
4. Ewidencja przedsiębiorców, którym zleca się przewóz osób, zawiera następujące informacje:  
1) firmę przedsiębiorcy, któremu zleca się przewóz osób;  
2) adres i  oznaczenie siedziby albo miejsca wykonywania działalności przedsiębiorcy , któremu zleca się przewóz 
osób;  
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy, któremu zleca się przewóz osób.  
5. Organ udzielający licencji, o  których mowa w  art. 5b ust.  1, jest obowiązany, na wniosek przedsiębiorcy 
prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, udzielić informacji, czy przedsiębiorca, o  którym mowa w  ust. 1 
pkt 1, posiada ważną licencję.  
6. Przedsiębiorca, który nie posiada ważnej licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  1, albo zawiesił wykonywanie 
transportu drogowego na pods tawie art.  14a, jest obowiązany poinformować o  tym przedsiębiorcę prowadzącego 
pośrednictwo przy przewozie osób przekazującego mu zlecenia przewozu osób, w  terminie 7  dni od dnia utraty 
licencji albo od dnia, w  którym rozpoczęty został okres zawieszenia, w  formie pisemnej, w  postaci papierowej lub 
w postaci elektronicznej.  
7. W przypadku niedopełnienia obowiązku, o  którym mowa w  ust. 6, wobec przedsiębiorcy prowadzącego p o-
średnictwo przy przewozie osób oraz przed upływem terminu, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 1 lit. b: 
1) nie nakłada się kary pieniężnej, o  której mowa w  lp. 2 w  pkt 2.20 załącznika nr  3 do ustawy;  
2) nie stosuje się przepisu art.  15 ust. 1 pkt 5. 
Art. 27c.93) Zabrania się kierowcy wykonywania transportu drogowego na podstawie zlecenia przekazanego 
przez podmiot wykonujący działalność gospodarczą w  zakresie pośrednictwa przy przewozie osób, nieposiadający 
licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  2 pkt 2. 
Art. 27d.93) 1. Główny Inspektor  Transportu Drogowego prowadzi wykaz przedsiębiorców prowadzących p o-
średnictwo przy przewozie osób.  
2. Wykaz przedsiębiorców prowadzących pośrednictwo przy przewozie osób zawiera:  
1) firmę przedsiębiorcy;  
2) adres i  oznaczenie siedziby albo miejsca wykonyw ania działalności przedsiębiorcy;  
3) informację o  wpisie do Centralnej Ewidencji i  Informacji o  Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer 
w rejestrze przedsiębiorców w  Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS);  
4) numer licencji na wykonywanie transportu drogowe go w  zakresie pośrednictwa przy przewozie osób.  
3. Wykaz przedsiębiorców prowadzących pośrednictwo przy przewozie osób udostępnia się w  Biuletynie 
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 2140  
 
Rozdział 4  
Transport  drogowy rzeczy  
Art. 28. 1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w  państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej 
lub państwie człon kowskim Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim  
Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o  ile umowy międzynarodowe nie 
stanowią inaczej.  
1a. Do wykonywania międzynarodowego pr zewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez 
zagraniczny podmiot mający siedzibę w  państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub pa ń-
stwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim Obszarze 
Gospodarczym stosuje się przepisy rozporządzenia (WE)  nr 1072/2009, z  tym że w  przypadku wykonywania przewozu do 
lub z  państwa trzeciego zezwolenie, o  którym mowa  w ust. 1, jest wymagane, jeżeli umowy międzynarodowe tak s tanowią.  
2. Zezwolenie, o  którym mowa  w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.  
3. Przepisy  ust. 1–2 stosuje się również w  przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez ładunku.  
Art. 28a. 1. Zagraniczny podmiot wyk onujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić 
blankiet zezwolenia, o  którym mowa  w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany.  
2. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o  którym mowa  w art. 28 
ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.  
3. Kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiąza ny 
posiadać w  pojeździe i  okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o  którym mowa  w art. 28 ust. 1. 
W przypadku nieokazania podczas kontroli tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonyw a-
ny bez zezwolenia.  
Art. 29. 1. Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot:  
1) mający siedzibę w  państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub pa ń-
stwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o  Wolnym  Handlu (EFTA) – strona umowy o  Europejskim Obszarze 
Gospodarczym lub  
2) wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w  państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, 
Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumie nia o  Wolnym Handlu (EFTA) – 
strona umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym  
– wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje w  drodze decyzji administracyjnej Główny Inspe k-
tor Transportu Drogowego.  
2. Zezwolenie, o  którym mowa  w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego, pod warunkiem dołączenia 
do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o  zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników 
drogowych.  
3. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w  drodze decyzji admini stracyjnej, wydaje zakaz wykonywania przew o-
zu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla przewoźnika niemającego tu siedziby, jeżeli przewoźnik 
podczas przewozu kabotażowego wielokrotnie naruszył przepisy rozporządzenia (WE)  nr 1072/200 9 lub inne wspólnot o-
we albo krajowe przepisy w  zakresie transportu drogowego.  
4. Zakaz, o  którym mowa  w ust. 3 obowiązuje przez okres 2  lat, od dnia uprawomocnienia się decyzji o  jego wydaniu.  
Art. 29a. 1. Przewóz kabotażowy bez zezwolenia, na podstawie umowy mi ędzynarodowej, może być wykonywany 
wyłącznie pojazdem samochodowym, z  którego dokonano całkowitego albo częściowego rozładunku rzeczy przywiezi o-
nych z  zagranicy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
2. Pojazd samochodowy, o  którym mowa  w ust. 1, może by ć wykorzystany do trzech przewozów kabotażowych 
w okresie 7  dni, począwszy od dnia, w  którym dokonano rozładunku rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
3. Kierujący pojazdem samochodowym, o  którym mowa  w ust. 1, jest obowiązany mieć przy sobie i  okazywać na ż ą-
danie uprawnionych osób, dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o  których mowa  w ust. 1 i 2, a w szczegól -
ności dokumenty przewozowe oraz faktury za wykonane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi przewozowe.  
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 2140  
 
Art. 29b. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje zezwoleń, o  których mowa  w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1, 
2) szczegółowe warunki wykorzystania zezwoleń, o  których mowa  w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1, 
3) sposób wypełniania bla nkietów zezwoleń, o  których mowa  w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1, 
4) wzory zezwoleń, o  których mowa  w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 
– uwzględniając warunki wykorzystania zezwoleń określone w  dwustron nych umowach międzynarodowych  o wykonyw a-
niu przewozów  drogowych oraz zakres niezbędnych danych umieszczonych w  zezwoleniach.  
Art. 29c. 1. Wysokość kontyngentu zezwoleń, o  których mowa  w art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1, ustala, w  drodze por o-
zumienia z  odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do spraw transportu.  
2. Blankiety zezwoleń, o  których mowa  w art. 28 ust. 1, wytwarza i  przekazuje za granicę, w  imieniu ministra właśc i-
wego do spraw transportu, Główny Inspektor Transportu Drogowego.  
3. Blankiety zezwoleń, o  których mowa  w art. 30 ust. 1, pr zyjmuje z  zagranicy Główny Inspektor Transportu Drog o-
wego.  
Art. 30. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne na 
przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego licencji wspólnotowej uprawniającej do  wykonywania międzyn a-
rodowego zarobkowego przewozu rzeczy.  
2. Przepis  art. 25 ust. 2 stosuje się odpowiednio.  
3. Wydanie i  odmowa wydania w  przypadku, o  którym mowa  w art. 25 w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego na 
przewóz rzeczy są czynnościami niesta nowiącymi decyzji administracyjnej w  rozumieniu przepisów Kodeksu postępow a-
nia administracyjnego.  
4. Główny Inspektor Transportu Drogowego:  
1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w  drodze decyzji administracyjnej, w  przypadku, 
o którym mowa  w art. 25 w ust. 2 pkt 2; 
2) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w  drodze decyzji administracyjnej, 
w przypadku, o  którym mowa  w art. 25 w ust. 2 pkt 3. 
5. Podziału zezwoleń zagranicznych między przewoźnikami drogowymi , o których mowa  w ust. 1, dokonuje komisja 
społeczna powołana przez ministra właściwego do spraw transportu.  
6. Komisja, o  której mowa  w ust. 5, składa się z  7 osób.  
7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, tryb wyłaniani a składu oraz tryb działania 
komisji społecznej, o  której mowa  w ust. 5, mając na uwadze usprawnienie sposobu podziału zezwoleń zagranicznych oraz 
zapewnienie w  pracach komisji przedstawicieli polskich organizacji o  zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających mię dzy-
narodowych przewoźników drogowych.  
8. Skargi i  wnioski związane z  wydawaniem zezwoleń zagranicznych, o  których mowa  w ust. 3, rozpatruje minister 
właściwy do spraw transportu.  
9. Przepisy ustawy dotyczące zezwoleń zagranicznych stosuje się do ekopunktó w wydawanych zgodnie  z rozporz ą-
dzeniem (WE)  nr 2327/2003  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 22  grudnia 2003  r. ustanawiającym w  ramach stałej 
polityki transportowej system punktów tranzytowych mający zastosowanie w  2004  r. do samochodów ciężarowych prz e-
jeżdżających przez Austrię ( Dz. Urz. WE L 34 5 z 31.12.2003,  str. 30; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz.  7, 
t. 7, str. 706, z  późn. zm.).  
10. W przypadku zezwoleń zagranicznych, których wykorzystanie jest uzależnione od spełnienia przez pojazd o dpo-
wiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, odpowiedni certyfikat potwierdzający ich spe ł-
nienie wydają:  
1) Główny Inspektor Transportu Drogowego;  
2) wojewódzki inspektor transportu drogowego.  
Art. 30a. 1. Minister właściwy do spr aw transportu określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje certyfikatów, o  których mowa  w art. 30 ust. 10, i terminy ich ważności;  
2) dokumenty, na podstawie których jest wydawany i  wznawiany certyfikat;  
3) wzory certyfikatów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 2140  
 
2. W rozporządzeniu, o  którym  mowa  w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględni w  szczególności:  
1) wymagania dyrektywy 96/96/WE w  sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących badań prz y-
datności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i  ich przyczep, zm ienionej dyrektywą 1999/52/WE, dla celów 
rezolucji CEMT/CM (2001)9/Final;  
2) zakres niezbędnych danych umieszczonych w  certyfikatach.  
Art. 31. Wykonywanie międzynarodowego transportu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwolenia zagr a-
nicznego ani zezwolen ia polskiego przez przewoźnika zagranicznego, jeżeli w  umowach międzynarodowych, którymi 
Rzeczpospolita Polska jest związana, przewidziano wzajemne zwolnienie w  tym zakresie.  
Art. 31a. 1. W  przypadku wykonywania operacji transportu intermodalnego wysyłając y jest obowiązany sporządzić 
i przekazać przewoźnikowi drogowemu deklarację określającą masę kontenera albo nadwozia wymiennego określoną 
w sposób zgodny ze stanem rzeczywistym.  
2. W przypadku wykonywania operacji transportu intermodalnego przewoźnik drogo wy jest obowiązany okazywać, 
na żądanie uprawnionego organu kontroli, deklarację, o  której mowa w  ust. 1. 
Art. 32. Minister właściwy do spraw transportu, w  celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń zagranicznych 
na przewóz rzeczy, może, w  drodze rozpor ządzenia, upoważnić do ich wydawania polskie organizacje o  zasięgu ogóln o-
krajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokume n-
tów związanych z  wydawaniem tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich os ób niepowołanych, wyposażenie p o-
mieszczeń w  urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie od wszelkiego r y-
zyka oraz sposób rozliczania się w  przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów.  
Rozdział 4a  
Świade ctwo kierowcy  
Art. 32a. Do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez 
przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport dr o-
gowy rzeczy, stosuje  się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy.94) 
Art. 32b. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego,  w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wyd a-
nia, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców.  
2. Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową, złożony  
w formie pisemnej, w  postaci papierowej lub w  postaci elektronicznej.  
3. Świadectwo kierowcy wraz z  wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębi orcy na okres do 5  lat. 
4. Wniosek, o  którym mowa  w ust. 2, powinien zawierać:  
1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i  adres;  
2) imię i  nazwisko, datę i  miejsce urodzenia oraz obywatelstwo kierowcy.  
5. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 2, dołącza się:  
1) kopię licencji wspólnotowej;  
2) zaświadczenie o  zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o  których mowa  w art. 39a; 
3) kserokopię dokumentu tożsamości;  
4) kserokopię prawa jazdy;  
5) kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczen ie społeczne kierowcy.  
5a. W przypadku gdy wniosek, o  którym mowa  w ust. 2, jest składany w  postaci elektronicznej, załączniki,  o których 
mowa  w ust. 5, składa się również w  postaci elektronicznej.  
6. W przypadku zmiany danych, o  których mowa  w ust. 4, ora z danych zawartych w  dokumentach, o  których mowa  
w ust. 5, stosuje się odpowiednio przepis  art. 14 ust. 1. 
7. Do wygaśnięcia świadectwa kierowcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wygaśnięcia licencji.  
                                                           
94) W tym zakresie stosuje się przepisy rozporządzenia (WE)  nr 484/2002  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 1  marca 2002  r. zmieni a-
jące rozporz ądzenie Rady (EWG)  nr 881/92  i (EWG)  nr 3118/93  w celu ustanowienia świadectwa kierowcy ( Dz. Urz. WE L 076  
z 19.03.2002).  
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 2140  
 
Art. 32c. 1. Organem uprawnionym do przeprowad zania kontroli wydanych świadectw kierowcy jest Główny Inspe k-
tor Transportu Drogowego.  
2. (uchylony)  
3. Do przeprowadzania kontroli, o  której mowa  w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 85 i art. 90. 
Art. 32d. (utracił moc)  
Art. 32e. 1. Główny Ins pektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr wydanych świadectw kierowcy.  
2. (uchylony)  
Art. 32f. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego może  w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę posiadającego  
świadectwo kierowcy do przedstawienia dokumentu potwierdzają cego spełnianie wymagań,  o którym mowa  w art. 32b 
ust. 5. 
2. W przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na:  
1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub  
2) podaniu niep rawidłowych informacji we wniosku  o wydanie świadectwa kierowcy  
– właściwy organ,  o którym mowa  w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy  i zawiesza wydawanie nowych świadectw  
kierowcy przez okres roku.  
3. W przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świ adectwa kierowcy, określonego  w załączniku  I do 
rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ,  o którym mowa  w art. 32b, cofa,  w drodze decyzji administracyjnej,  
1 wypis  z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy  i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierow ców przez  okres 
roku.  
Rozdział 5  
Przewozy na potrzeby własne  
Art. 33. 1. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzaj ą-
cego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności p omocniczej w  stosunku do 
jego podstawowej działalności gospodarczej.  
2. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o  którym mowa  w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych:  
1) w ramach powszechnych usług pocztowych;  
2) przez podmioty, niebędące przedsi ębiorcami, o  których mowa  w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w  przypadku działalności 
wytwórczej w  rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i  hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leś -
nictwa i  rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczen ia nie dotyczy rolnika w  rozumieniu przepisów 
ustawy z  dnia 20  grudnia 1990  r. o ubezpieczeniu społecznym rolników ( Dz. U. z 2019 r. poz. 299 i 303 ); 
3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.  
3. Zaświadczenie, o którym mowa  w ust. 1, zawiera: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania)  
i adres, numer w  rejestrze przedsiębiorców w  Krajowym Rejestrze Sądowym, o  ile przedsiębiorca taki  numer posiada, albo 
numer identyfikacji podatkowej (NIP), ro dzaj i  zakres wykonywania przewozów drogowych na  potrzeby własne oraz 
rodzaj i  liczbę pojazdów samochodowych.  
4. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
5. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów 
z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia również do wykonywania niezarobkow e-
go przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospoli tej Polskiej, zgodnie z  rodzajem przewozów w  nim określonych.  
6. Wniosek o  wydanie zaświadczenia, o  którym mowa  w ust. 1, zawiera informacje i  dokumenty określone  w art. 8 
ust. 2 pkt 1−4 i 6 oraz ust.  3 pkt 4 i 5. 
7. Przepis  art. 14 ust. 1 stosuje się odpo wiednio.  
8. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z  zaświadczenia wydaje właś -
ciwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na czas nieokreślony. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz 
drogowy oraz wypis lub wypisy z  zaświadczenia wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego na okres do 5  lat. 
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 2140  
 
9. W przypadku wykonywania międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie z  wydanym  za-
świadczeniem Główny Inspektor Transportu Drogowego odmawia wydania n owego zaświadczenia przez okres 3  lat od 
dnia upływu ważności posiadanego zaświadczenia.  
9a. W przypadku wykonywania krajowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie z  wydanym zaświa d-
czeniem właściwy starosta, w  drodze decyzji, stwierdza nieważność z aświadczenia. Wydanie nowego zaświadczenia jest 
możliwe po upływie 3  lat od dnia stwierdzenia nieważności poprzedniego zaświadczenia.  
10. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o  którym mowa  
w ust. 1, oraz wypisu z  tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej, o  których mowa  w art. 20 ust. 2. 
11. (uchylony)  
Art. 33a. W razie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu drogowego, 
podmiot, o  którym mowa  w art. 33 ust. 1 lub ust.  2 pkt 1 i 2, ma obowiązek przechowywać i  udostępniać osobom upra w-
nionym do kontroli, dokumenty i  inne nośniki informacji wymagane przepisami, o  których mowa  w art. 4 pkt 22, przez 
okres jednego roku począwszy od dnia, w  którym przesta ł wykonywać przewóz drogowy.  
Art. 34. 1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania 
odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.  
2. Do wnios ku o  wydanie zezwolenia, o  którym mowa  w ust. 1, przedsiębiorca, z  zastrzeżeniem  art. 33 ust. 2, ob o-
wiązany jest dołączyć zaświadczenie określone  w art. 33 ust. 1. 
3. Przepis  art. 25 oraz art.  30 ust. 1 stosuje się odpowiednio.  
4. Przy wykonywaniu międzyna rodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest wymagany formularz 
jazdy, o  którym mowa  w art. 27. 
5. Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr podmiotów i  pojazdów wykonujących międzynarodowy 
przewóz drogowy na potrzeby własne.  
6. (uchylony)  
7. (uchylony)  
Art. 34a. 1. Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych, samochody osobowe, 
motocykle i  motorowery niebędące własnością pracodawcy.  
2. Minister właściwy do spraw transportu w  porozumieniu z  ministrem właś ciwym do spraw finansów publicznych 
określa, w  drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, 
o których mowa  w ust. 1, uwzględniając rodzaj pojazdu mechanicznego, jego po jemność oraz limit kilometrów  w zależ-
ności od liczby mieszkańców w  danej gminie lub mieście, właściwych ze względu na miejsce zatrudnienia pracownika.  
Rozdział 6  
Zwolnienie z  obowiązku uzyskania zezwolenia  
Art. 35. 1. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z  obowią zku uzyskania zezwolenia 
w przypadku wykonywania przez niego przewozów w  ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w  przypadku klęski 
żywiołowej.  
2. Zwolnienie, o  którym mowa  w ust. 1, następuje, w  drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez Głównego 
Inspektora Transportu Drogowego.  
3. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z  obowiązku uzyskania zezwolenia, jeżeli umowy 
międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.  
Art. 36. Minister właściwy do spraw trans portu określi, w  drodze rozporządzenia, dokumenty potwierdzające wyk o-
nywanie przez przedsiębiorcę przewozów, o  których mowa  w art. 35 ust. 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 2140  
 
Rozdział 7  
Warunki i  tryb uzyskiwania certyfikatów kompetencji zawodowych  
Art. 37. 1. Uzyskanie certyfikatu kompet encji zawodowych wymaga wykazania się wiedzą niezbędną do wykonyw a-
nia działalności gospodarczej w  zakresie transportu drogowego, określonym w  załączniku I  do rozporządzenia (WE)  
nr 1071/2009, oraz złożenia, z  wynikiem pozytywnym, egzaminu pisemnego przed k omisją egzaminacyjną działającą przy 
jednostce określonej w  przepisach wykonawczych wydanych na podstawie  art. 39 ust. 1 pkt 1. 
2. Egzamin składa się z  dwóch części:  
1) pisemnego testu zawierającego zbiór pytań i  odpowiedzi wielokrotnego wyboru;  
2) pisemne go zadania egzaminacyjnego.  
3. Maksymalna liczba punktów, jaką można uzyskać z  każdej części egzaminu, stanowi 50% ogólnej liczby możl i-
wych do uzyskania punktów.  
4. Warunki i  tryb przeprowadzenia egzaminu, o  którym mowa  w ust. 1, określa regulamin opracowa ny przez jednos t-
kę określoną w  przepisach wykonawczych wydanych na podstawie  art. 39 ust. 1 pkt 1 i zatwierdzony przez ministra właś -
ciwego do spraw transportu.  
5. Katalog pytań  i katalog zadań,  a także pytania  i zadania zawarte  w indywidualnych zestawach egzaminacyjnych  nie 
stanowią informacji publicznej  w rozumieniu przepisów ustawy  z dnia 6 września 200 1 r. o dostępie do informacji  
publicznej ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ). 
Art. 38. 1. (uchylony)  
2. Minister właściwy do spraw transportu wyznacza jednostki,  przy których działają komisje egzaminacyjne.  
3. Jednostki, o  których mowa w  ust. 2, wydają certyfikaty kompetencji zawodowych i  prowadzą rejestry tych certyf i-
katów.  
Art. 38a. 1. Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów drugiego stopnia, jednolit ych studiów magiste r-
skich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje cały zakres zagadnień, o  których 
mowa w  załączniku I  do rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009, zwolnione są z  egzaminu pisemnego, o  którym mowa  
w art. 37. 
2. Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia, jednolitych 
studiów magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje część zagadnień, 
o których mowa w  załączniku I  do ro zporządzenia (WE)  nr 1071/2009, zwolnione są z  części egzaminu pisemnego, 
o którym mowa  w art. 37, w  zakresie dziedzin objętych programem studiów.  
3. Zwolnienia, o  których mowa  w ust. 1 i 2, stanowią zwolnienia w  rozumieniu  art. 8 ust. 7 rozporządzenia (WE ) 
nr 1071/2009.  
4. Zwolnień, o  których mowa  w ust. 1 i 2, dokonuje jednostka określona w  przepisach wykonawczych wydanych na 
podstawie  art. 39 ust. 1 pkt 1. 
Art. 39. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) jednostki, o  których mowa  w art. 38 ust. 2; 
2) wymagania kwalifikacyjne dotyczące członków komisji egzaminacyjnej i  tryb ustalania jej składu;  
3) rodzaje zabezpieczeń certyfikatu kompetencji zawodowych;  
4) tryb zwalniania z  egzaminu pisemnego, o  którym mowa  w art. 37. 
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:  
1) potrzebę zapewnienia należytych warunków organizacyjno -technicznych do przeprowadzenia procesu certyfikacji 
kompetencji zawodowych w  transporcie drogowym;  
2) konieczność zapewnie nia właściwych kwalifikacji członków komisji egzaminacyjnej, a  także ich liczbę, która zape w-
ni obiektywne przeprowadzenie egzaminu pisemnego;  
3) konieczność prawidłowego zabezpieczenia certyfikatów kompetencji zawodowych przed fałszowaniem;  
4) potrzebę zap ewnienia ujednoliconych procedur zwalniania z  egzaminu pisemnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 2140  
 
Rozdział 7a  
Kierowcy wykonujący przewóz drogowy  
Art. 39a. 1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta:  
1) ukończyła:  
a) 18 lat – w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie 
prawa jazdy kategorii:  
– C lub C+E, o  ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,  
– C1 lub C1+E, o  ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,  
b) 21 lat – w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie 
prawa jazdy kategorii:  
– C lub C+E, o  ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,  
– D lub D+E, o  ile uzyskał on odpowiednią kwalifikac ję wstępną,  
– D1 lub D1+E, o  ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50  km 
i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,  
c) 23 lata – w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie 
prawa jazdy kategorii D lub D+E, o  ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną;  
2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w  ustawie z  dnia 5  stycznia 
2011  r. o kierujących pojazdami, z  zastrzeżeniem  ust. 1a; 
3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;  
4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;  
5) uzyskała kwalifikację wstępną lub kwa lifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej „kwalifikacją ”; 
6) ukończyła szkolenie okresowe.  
1a. Kierowca posiadający prawo jazdy kategorii D albo D+E do ukończenia 23. roku życia może być zatrudniony w y-
łącznie przy wykonywaniu regularnych przewozów osób na liniach komunikacyjnych na trasie nieprzekraczającej 50  km. 
2. (uchylony)  
3. Wymagań, o  których mowa  w ust. 1 pkt 1, 5 i 6, nie stosuje się do kierowcy pojazdu:  
1) do kierowania którego wymagane jest prawo jazdy kategorii A1, A, B1, B lub B+E;  
2) któreg o konstrukcja ogranicza prędkość do 45  km/h;  
3) wykorzystywanego przez siły zbrojne;  
4) obrony cywilnej, jednostek ochrony przeciwpożarowej lub jednostek odpowiedzialnych za utrzymanie bezpiecze ń-
stwa lub porządku publicznego;  
5) poddawanego testom drogowym  do celów rozwoju technicznego przez producentów, jednostki badawczo -rozwojowe 
lub szkoły wyższe;  
6) odbywającego przejazd bez osób lub ładunku:  
a) w celu dokonania jego naprawy lub konserwacji,  
b) z miejsca zakupu lub odbioru;  
7) używanego w  sytuacjach z agrożenia lub przeznaczonego do akcji ratunkowych;  
8) wykorzystywanego do:  
a) nauki jazdy osób ubiegających się o  prawo jazdy,  
b) szkolenia osób posiadających prawo jazdy,  
c) przeprowadzania państwowego egzaminu osób ubiegających się o  prawo jazdy;  
9) wyko rzystywanego do użytku osobistego w  przewozie drogowym osób lub rzeczy;  
10) wykorzystywanego do przewozu materiałów lub urządzeń niezbędnych kierowcy do jego pracy, pod warunkiem że 
prowadzenie pojazdu nie jest jego podstawowym zajęciem.  
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 2140  
 
Art. 39b. 1. Do uz yskania kwalifikacji może przystąpić osoba:  
1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:  
a) przebywa co najmniej 185  dni w  roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo  
b) studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i  przedstawi zaświadczenie potw ierdzające ten fakt, lub  
2) niebędąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, mająca zamiar wykonywać przewozy na rzecz 
podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;  
3) która nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i  psychologi cznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.  
1a. W przypadku kandydatów do szkoły oraz uczniów szkoły prowadzącej kształcenie w  zawodzie, dla których po d-
stawa programowa kształcenia w  zawodzie szkolnictwa branżowego, o  której mowa w  przepisach wydan ych na podstawie 
art. 46 ust. 1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2016  r. – Prawo oświatowe (Dz.  U. z 2019 r. poz.  1148, 1078,  1287 , 1680,  1681  
i 1818 ), przewiduje przygotowanie do uzyskania kwalifikacji do wykonywania pracy na stanowis ku kierowcy oraz umi e-
jętnośc i kierowania pojazdem silnikowym, spełnienie wymogu, o  którym mowa w  art. 39b ust.  1 pkt 3, następuje również 
na podstawie orzeczenia lekarskiego, o  którym mowa w  art. 79 ust. 2 ustawy z  dnia 5  stycznia 2011  r. o kierujących poja z-
dami, oraz na podstawie or zeczenia psychologi cznego, o  którym mowa w  art. 84 ust. 1 ustawy z  dnia 5  stycznia 2011  r. 
o kierujących pojazdami.  
1b. W przypadku kandydatów na kwalifikacyjny kurs zawodowy i  słuchaczy kwalifikacyjnego kursu zawodowego, 
w zakresie kwalifikacji wyodrębnio nej w  zawodzie, dla których po dstawa programowa kształcenia w zawodzie szkolnictwa 
branżowego, o  której mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  46 ust. 1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2016  r. – Prawo 
oświatowe, przewiduje przygotowanie do uzyskania kwalifi kacji do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz 
umiejętności kierowania pojazdem silnikowym, spełnienie wymogu, o  którym mowa w  art. 39b ust.  1 pkt 3, następuje ró w-
nież na podstawie orzeczenia lekar skiego, o  którym mowa w  art. 79 ust. 2 ustawy z  dnia 5 stycznia 2011  r. o kierujących 
pojazdami, oraz na podstawie orzeczenia psychologicznego, o  którym mowa w  art. 84 ust.  1 ustawy z  dnia 5  stycznia 
2011  r. o kierujących pojazdami.  
2. Kierowca obowiązany jest uzyskać kwalifikację, odpowiednio do pojazdu s amochodowego, którym zamierza w y-
konywać przewóz drogowy, w  zakresie bloków programowych określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy:  
1) C1, C1+E, C i  C+E;  
2) D1, D1+E, D i  D+E.  
3. Kwalifikacja obejmuje zajęcia teoretyczne i  praktyczne oraz testy kwali fikacyjne.  
Art. 39b1. 1. Zajęcia, o  których mowa  w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są w  formie:  
1) zajęć szkolnych dla uczniów – w szkole, jeżeli w  programie nauczania jest przewidziane uzyskanie kwalifikacji ki e-
rowcy wykonującego przewóz drogowy, albo  
2) kursu kwalifikacyjnego – w ośrodku szkolenia.  
2. Zajęcia teoretyczne i  praktyczne, o  których mowa  w art. 39b ust. 3, obejmują:  
1) kształcenie zawodowe w  zakresie racjonalnego kierowania pojazdem, z  uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa, 
w tym: 
a) znajomo ść właściwości technicznych i  zasad działania elementów bezpieczeństwa pojazdu,  
b) umiejętność optymalizacji zużycia paliwa,  
c) umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa w  związku z  przewożonym towarem,  
d) umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom,  
e) umiejętność bezpiecznego mocowania ładunku;  
2) kształcenie zawodowe w  zakresie umiejętności stosowania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego;  
3) kształcenie zawodowe w  zakresie zagrożeń związanych z  wykonywanym zawodem, w  tym bezpieczeństw o na drodze 
i bezpieczeństwo dla środowiska;  
4) kształcenie zawodowe w  zakresie obsługi i  logistyki, w  tym kształtowanie wizerunku firmy oraz znajomość rynku 
w przewozie drogowym i  jego organizacji.  
3. Testy kwalifikacyjne, o  których mowa  w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są:  
1) przez okręgową komisję egzaminacyjną, po zakończeniu zajęć szkolnych dla uczniów, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1, 
w ramach egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w  zawodzie albo egzaminu zawodowego, albo  
2) w ośrodku szkolenia, po za kończeniu zajęć teoretycznych i  praktycznych, przez trzyosobową komisję egzaminacyjną, 
zwaną dalej „komisją ”, powołaną przez wojewodę.  
  
Dziennik  Ustaw  – 46 – Poz. 2140  
 
4. W skład komisji mogą wchodzić osoby, które:  
1) posiadają wykształcenie wyższe prawnicze, ekonomiczne lub techniczne z  zakresu motoryzacji lub transportu;  
2) nie były prawomocnie skazane za przestępstwo popełnione w  celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestę p-
stwo przeciwko wiarygodności dokumentów;  
3) spełniają szczegółowe wymagania określone w  przepisach wydanych n a podstawie  art. 39i ust. 1 pkt 4. 
5. Co najmniej jedna z  osób – członków komisji, dodatkowo:  
1) jest obowiązana posiadać uprawnienia instruktora lub egzaminatora w  zakresie kategorii prawa jazdy odpowiedniej 
do kategorii realizowanego bloku programowego, o którym mowa  w art. 39b ust. 2, albo  
2) powinna być przedstawicielem organizacji o  zasięgu ogólnopolskim zrzeszającej przedsiębiorców wykonujących 
przewozy drogowe.  
6. Testy kwalifikacyjne, o  których mowa  w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są na podstawie pytań pochodzących 
z katalogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu.  
7. Katalog pytań testowych obejmuje zagadnienia, o  których mowa  w ust. 2. 
8. Za przeprowadzenie testu członkom komisji, przysługuje wynagrodzenie, k tórego koszt ponosi ośrodek szkolenia.  
9. Ośrodek szkolenia, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 2, umożliwia przeprowadzanie przez komisję testu kwalifikacyjn e-
go, zapewniając odpowiednie warunki lokalowe.  
Art. 39b2. Kierowca, który uzyskał kwalifikację w  zakresie określonego bloku programowego, o  którym mowa  
w art. 39b ust. 2, i zamierza wykonywać przewozy innymi pojazdami samochodowymi niż te, dla których wymagane jest 
prawo jazdy odpowiadające zakresowi uzyskanej kwalifikacji, obowiązany jest odbyć odpowiednią kw alifikację uzupełni a-
jącą lub kwalifikację uzupełniającą przyśpieszoną. Przepisy  art. 39a ust. 1 i art. 39b1 stosuje się odpowiednio.  
Art. 39c. 1. Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji albo dyrektor Okręgowej Komisji Egzamin a-
cyjnej, wydaje os obie, która uzyskała kwalifikację świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające uzyskanie odp o-
wiedniej kwalifikacji.  
2. Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji oraz dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej, prz e-
kazują do centralnej ewidenc ji kierowców, w  zakresie i  na zasadach określonych  w art. 100ac ustawy z  dnia 20  czerwca 
1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, dane osób, którym wydano świadectwo kwalifikacji zawodowej, o  którym mowa  
w ust. 1. 
Art. 39d. 1. Do szkolenia okresowego może przystą pić osoba:  
1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:  
a) przebywa co najmniej 185  dni w  roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo  
b) studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i  przedstawi zaświadczenie potwierdzające ten fakt;  
2) wykonując a przewóz drogowy na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
2. Kierowca obowiązany jest co pięć lat, począwszy od dnia uzyskania świadectwa kwalifikacji zawodowej poświa d-
czającego uzyskanie kwalifikacji, ukończyć szkoleni e okresowe odpowiednio do pojazdu, którym wykonuje przewóz dr o-
gowy.  
3. Kierowca może odbywać szkolenie okresowe w  jednej z  następujących form:  
1) kursu okresowego;  
2) cyklu zajęć rozłożonych w  okresie pięciu lat, obejmującego program kursu okresowego.  
4. Szkolenie okresowe jest prowadzone w  ośrodku szkolenia w  zakresie bloków programowych określonych odp o-
wiednio do kategorii prawa jazdy:  
1) C1, C1+E, C i  C+E;  
2) D1, D1+E, D i  D+E.  
5. Kierowca, który zaprzestał wykonywania przewozu drogowego przez okres unie możliwiający spełnienie obowią z-
ku, o  którym mowa  w ust. 2, przed ponownym przystąpieniem do wykonywania przewozu obowiązany jest ukończyć szk o-
lenie okresowe.  
  
Dziennik  Ustaw  – 47 – Poz. 2140  
 
6. Kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie pra wa jazdy 
co najmniej dwóch kategorii, o  których mowa  w ust. 4, może ukończyć szkolenie okresowe z  zakresu jednego bloku pr o-
gramowego.  
Art. 39e. 1. Kierownik ośrodka szkolenia wydaje osobie, która ukończyła wymagane zajęcia w  ramach szkolenia 
okresowego, św iadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego.  
2. Kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany:  
1) przedstawić wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia, najpóźniej w  następnym 
dniu roboczym p o dniu rozpoczęcia kursu, informację o  terminie, czasie i  miejscu, w  których będą prowadzone zaj ę-
cia, wraz z  listą uczestników kursu kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego;  
2) prowadzić dokumentację odpowiednio kursu kwalifikacyjnego oraz szkolenia okre sowego;  
3) przekazywać wojewodzie, o  którym mowa  w pkt 1, w  terminie 14  dni od dnia zakończenia szkolenia okresowego 
i wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego jego ukończenie, następujące dane osób, które uko ń-
czyły kurs:  
a) imię i  nazwis ko, 
b) datę i  miejsce urodzenia,  
c) numer PESEL, a  w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i  nazwę dokumentu potwie r-
dzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,  
d) adres zamieszkania,  
e) zakres ukończonego szkole nia, 
f) datę rozpoczęcia i  zakończenia szkolenia,  
g) numer wydanego świadectwa kwalifikacji zawodowej lub numer zaświadczenia potwierdzającego ukończenie 
jednego z  modułów szkolenia, o  którym mowa  w art. 39d ust. 3 pkt 2. 
3. Kierownik ośrodka szkolenia, o  którym mowa  w ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji kierowców, w  zakresie 
i na zasadach określonych  w art. 100ac ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, dane osób, którym 
wydał świadectwo.  
4. Wojewoda, o  którym mowa  w ust. 2 pkt 1, może umożliwić przekazywanie informacji oraz danych, o  których  
mowa  w ust. 2 pkt 1 i 3 oraz ust.  3, w postaci elektronicznej, opatrzonych kwalifikowanym podpisem elektronicznym.  
Art. 39f. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa 
jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o  których mowa  w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio  pkt 5 lub 6. 
2. Zasady dokonywania wpisu, o  którym mowa  w ust. 1, określa  art. 15 ustawy  z dnia 5  stycznia 2011  r. o kierując ych 
pojazdami.  
3. Dla kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającego prawo jazdy 
wydane przez państwo trzecie, wykonującego lub zamierzającego wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsi ę-
biorcy mającego siedzi bę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzeniem spełnienia wymagań, o  których mowa  
w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, jest świadectwo kierowcy.  
4. Kierowcy niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającemu prawo jazdy w y-
dane przez państwo trzecie, wykonującemu lub zamierzającemu wykonywać przewóz drogowy osób na rzecz przedsiębio r-
cy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał kwalifikację wstępną lub ukończył  szkolenie 
okresowe i  ubiega się o  wpis do prawa jazdy potwierdzający spełnienie wymagań, o  których mowa  w art. 39a ust. 1, właś -
ciwy ze względu na miejsce zamieszkania starosta, w  trybie, o  którym mowa  w art. 14 ust. 1 ustawy  z dnia 5  stycznia 
2011  r. o kierujących pojazdami, wymienia posiad ane przez niego prawo jazdy zagraniczne na polskie prawo jazdy, dok o-
nując jednocześnie wpisu potwierdzającego te  wymagania.  Dodatkowym warunkiem wymiany prawa jazdy jest złożenie 
przez przedsiębiorcę oświadczenia o  zatrudnieniu lub nawiązaniu współpracy z  tym kierowcą, który będzie wykonywał lub 
wykonuje na jego rzecz przewozy drogowe.  
5. (uchylony)  
6. (uchylony)  
7. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 48 – Poz. 2140  
 
8. W przypadku osoby nieposiadającej miejsca zamieszkania na terytor ium Rzeczypospolitej Polskiej  i niewykonuj ą-
cej przewozów na rzec z podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymagania, o  których mowa  
w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, uznaje się za spełnione, gdy osoba ta posiada w  prawie jazdy albo w  karcie kwalifikacji kierowcy 
aktualny wpis potwierdzający ukończ enie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego w  innym państwie członko w-
skim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w  państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o  Wolnym 
Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczy m. 
9. W przypadku osoby zamieszkałej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i  wykonującej przewozy na rzecz po d-
miotu mającego siedzibę za granicą wymagania, o  których mowa  w art. 39a ust. 1 pkt 6, uznaje się za spełnione, gdy osoba 
ta posiada w  prawie jaz dy albo w  karcie kwalifikacji kierowcy aktualny wpis potwierdzający ukończenie szkolenia okr e-
sowego w  innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w  państwie członkowskim 
Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym.  
Art. 39g. 1. Działalność gospodarcza w  zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia stanowi działalność regulowaną 
w rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo przedsiębiorców i  wymaga uzyskania wpisu do rejestru 
przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.  
2. Warunki wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia spełnia przedsiębio r-
ca, który:  
1) prowadzi działalność gospodarczą w  zakresie prowadzenia ośrodka sz kolenia kierowców, zgodnie  z art. 28 ustawy  
z dnia 5  stycznia 2011  r. o kierujących pojazdami, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności;  
2) zapewnia prowadzenie szkolenia zgodnie z  programem przez:  
a) wykładowców posiadających wiedzę, umiejętno ści i  wykształcenie niezbędne do zapewnienia prawidłowego 
przebiegu szkolenia – w zakresie zajęć teoretycznych,  
b) osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora nauki jazdy, o  których m o-
wa w  przepisach ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym – w zakresie zajęć praktycznych,  
c) osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora techniki jazdy, o  których 
mowa w  przepisach ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym – podczas zajęć z  jazdy 
w warunkach specjalnych prowadzonych w  oparciu o  infrastrukturę, o  której mowa  w ust. 2 pkt 3, i urządzenie, 
o którym mowa  w ust. 11 pkt 2; 
3) posiada:  
a) warunki lokalowe,  
b) wyposażenie dydaktyczne,  
c) miejsca przeznaczone do prow adzenia zajęć praktycznych,  
d) miejsca przeznaczone do jazdy w  warunkach specjalnych,  
e) pojazdy samochodowe odpowiednie do zakresu prowadzonego szkolenia,  
f) szczegółowy program szkolenia wraz z  planem jego wykonania oraz metodami nauczania;  
4) nie był, j ako osoba fizyczna lub członek organu osoby prawnej, prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione 
w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów.  
3. Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośr odek szkolenia jest wojewoda właściwy ze 
względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem.  
3a. Wojewoda prostuje z  urzędu wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia zawierający 
oczywiste błędy lub niezgodności ze stanem fakty cznym.  
3b. W przypadku zmiany danych wpisanych do rejestru przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o  zmianę 
wpisu w  rejestrze w  terminie 14  dni od dnia, w  którym nastąpiła zmiana tych danych.  
4. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek s zkolenia dokonywany jest na wniosek przedsiębiorcy 
zawierający następujące dane:  
1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i  adresu albo miejsca zamieszkania;  
2) numer w  rejestrze przedsiębiorców w  Krajowym Rejestrze Sądowym – o ile jest wymagany;  
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy;  
4) wskazanie miejsca prowadzenia ośrodka szkolenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 49 – Poz. 2140  
 
5. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 4, przedsiębiorca dołącza:  
1) program szkolenia wraz z  planem wykonania szkolenia oraz metodami nauczania;  
2) kopię do kumentów potwierdzających kwalifikację i  wiedzę instruktorów techniki jazdy oraz wykładowców;  
3) kopie dokumentów zawierających informacje o: warunkach lokalowych, wyposażeniu dydaktycznym oraz miejscu 
przeznaczonym do prowadzenia zajęć praktycznych i  posiadanych pojazdach albo kopię umowy, o  której mowa  
w ust. 11 pkt 1, lub dokumentów zawierających informację o  urządzeniu, o  którym mowa  w ust. 11 pkt 2, wraz  
z kopią certyfikatu;  
4) dokument potwierdzający spełnianie odpowiednich wymagań technicznych przez pojazdy, o  których mowa  w ust. 2 
pkt 3 lit. e, wydany przez rzeczoznawcę samochodowego, o  którym mowa  w art. 79a ustawy z  dnia 20  czerwca 
1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
6. Wraz z  wnioskiem, o  którym mowa  w ust. 4, przedsiębiorca składa oświadczenie o  następującej treści:  
„Oświadczam, że:  
1) dane zawarte we wniosku o  wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia są kompletne 
i zgodne z  prawdą;  
2) znane mi są i  spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie prowadzenia ośrodka szk o-
lenia, określone w  ustawie z  dnia 6  września 2001  r. o transporcie drogowym. ”. 
7. Oświadczenie, o  którym mowa  w ust. 6, powinno również zawierać:  
1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i  adresu albo miejsca zamieszkania;  
2) oznaczenie miej sca i datę złożenia oświadczenia;  
3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z  podaniem jej imienia i  nazwiska oraz pełnionej 
funkcji.  
7a. Wojewoda wydaje z  urzędu zaświadczenie o  dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących  ośrodek 
szkolenia.  
8. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia umieszcza się dane przedsiębiorcy, o  których mowa  
w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz jego numer w  tym rejestrze.  
9. Dokon ując wpisu, wojewoda pobiera:  
1) opłatę za wpis – stanowiącą dochód budżetu państwa;  
2) opłatę ewidencyjną, o  której mowa w  przepisach ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym – 
na pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców.  
10. Wojewoda przekazuje:  
1) do centralnej ewidencji kierowców dane o  dokonaniu wpisu przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadz ą-
cych ośrodek szkolenia – na zasadach określonych  w art. 100ac  ust. 3 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu d rogowym;  
2) opłatę ewidencyjną do Funduszu – Centralna Ewidencja Pojazdów i  Kierowców, o  którym mowa w  przepisach ust a-
wy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym – na zasadach i  w terminach określonych w  przepisach tej 
ustawy.  
11. Przedsiębiorca może nie spełniać wymagań, o  których mowa  w ust. 2 pkt 3 lit. d, jeśli:  
1) zawarł umowę na przeprowadzanie zajęć z  ośrodkiem doskonalenia techniki jazdy, o  którym mowa w  przepisach 
ustawy z  dnia 5  stycznia 2011  r. o kierujących pojazdami, lub  
2) posiada ur ządzenie techniczne do symulowania jazdy w  warunkach specjalnych, spełniające wymagania określone 
w przepisach wydanych na podstawie  ust. 12, posiadające odpowiedni certyfikat wydany przez jednostkę akredyt o-
waną w  polskim systemie akredytacji.  
12. Minister  właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, wymagania techniczno -organizacyjne 
oraz zakres funkcjonalności realizowanej przez urządzenie, o  którym mowa  w ust. 11 pkt 2, uwzględniając potrzebę z a-
pewnienia wykorzystania podczas szkolenia  urządzeń spełniających jednolite wymagania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 50 – Poz. 2140  
 
Art. 39ga.  1. Wojewoda jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących 
ośrodek szkolenia w  terminie 7  dni od dnia wpływu do niego wniosku o  wpis wraz z  dokumentami, o  któryc h mowa 
w art. 39g ust.  5, oraz oświadczeniem, o  którym mowa w  art. 39g ust.  6. 
2. Jeżeli wojewoda nie dokona wpisu w  terminie, o  którym mowa w  ust. 1, a od dnia wpływu do niego wniosku upł y-
nęło 14  dni, przedsiębiorca może rozpocząć działalność. Nie dotyczy  to przypadku, gdy wojewoda wezwał przedsiębiorcę 
do uzupełnienia wniosku o  wpis nie później niż przed upływem 7  dni od dnia jego otrzymania. W  takiej sytuacji termin, 
o którym mowa w  zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia wniosk u o wpis.  
Art. 39h. 1. Nadzór nad ośrodkami szkolenia sprawuje wojewoda.  
2. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda:  
1) przeprowadza kontrolę w  zakresie:  
a) spełniania przez ośrodek szkolenia wymagań, o  których mowa  w art. 39g ust. 2, 
b) zgodności prowadzon ego szkolenia z  obowiązującymi programami szkolenia,  
c) dokumentów wymaganych w  związku z  prowadzeniem szkolenia;  
2) w przypadku ustalenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin ich usunięcia;  
3) wydaje decyzję o  zakazie prowadzenia prz ez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla z  urzędu przedsiębiorcę 
z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, jeżeli przedsiębiorca:  
a) złożył oświadczenie oraz inne dokumenty stanowiące załączniki do wniosku, o  którym mowa  w art. 39g ust. 5, 
niezgodne ze stanem faktycznym,  
b) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie prowadzenia ośrodka szkol e-
nia w  wyznaczonym przez wojewodę terminie,  
c) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej  w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia.  
3. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie prowadzenia ośrodka szkol e-
nia jest:  
1) wielokrotne prowadzenie szkolenia:  
a) w sposób niezgodny z  wymaganymi szczegółowymi warunkami  przeprowadzania zajęć, o  których mowa  
w art. 39i ust. 1 pkt 2, 
b) w sposób niezgodny z  programem szkolenia,  
c) pojazdami niespełniającymi szczegółowych wymagań, o  których mowa  w art. 39i ust. 1 pkt 1; 
2) nieprzedstawienie informacji, o  której mowa  w art. 39e ust. 2 pkt 1; 
3) wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym;  
4) odmowa poddania się kontroli, o  której mowa  w ust. 2 pkt 1. 
3a. Decyzja, o  której mowa w  ust. 2 pkt 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu.  
3b. W przypadku w ydania decyzji o  zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia, o  której mowa 
w ust. 2 pkt 3, w stosunku do przedsiębiorcy, który wykonuje działalność gospodarczą objętą wpisem także na podstawie 
wpisów do innych rejestrów działalności regulow anej w  tym samym zakresie działalności gospodarczej, z  urzędu wykreśla 
się także przedsiębiorcę z  tych rejestrów działalności regulowanej.  
3c. Wojewoda wykreśla przedsiębiorcę z  rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia na jego wniosek, 
a także po uzyskaniu informacji z  Centralnej Ewidencji i  Informacji o  Działalności Gospodarczej albo Krajowego Rejestru 
Sądowego o  wykreśleniu przedsiębiorcy.  
4. Dane o  wykreśleniu przedsiębiorcy z  rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia wojewod a przek a-
zuje do centralnej ewidencji kierowców na zasadach określonych  w art. 100ac  ust. 3 ustawy  z dnia 20 czerwca 1997  r. – 
Prawo o  ruchu drogowym.  
Art. 39ha.  1. Przedsiębiorca, którego wykreślono z  rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia , może 
uzyskać ponowny wpis do rejestru w  tym samym zakresie działalności gospodarczej nie wcześniej niż po upływie 3  lat od 
dnia wydania decyzji, o  której mowa w  art. 39h ust.  2 pkt 3. 
2. Przepis ust.  1 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy, który wyk onywał działalność gospodarczą bez wpisu do 
rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia. Nie dotyczy to sytuacji określonej w  art. 39ga ust.  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 51 – Poz. 2140  
 
Art. 39i. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania w  stosunku do przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia, o  którym mowa  w art. 39g, 
w zakresie infrastruktury technicznej, warunków lokalowych, wyposażenia dydaktycznego oraz pojazdów używanych 
w trakcie szkolenia;  
2) szczegółowe warunki prowa dzenia szkolenia w  ramach kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, 
kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej, szkoleń okresowych oraz 
zajęć odbywanych w  ramach szkolenia okresowego, o  których mowa  w art. 39d ust. 3 pkt 2; 
3) szczegółowe warunki przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;  
4) szczegółowe wymagania wobec członków komisji, sposób ich powoływania oraz wysokość ich wynagrodzenia, które 
nie może być wyższe niż 400  zł za egzamin;  
5) wzór świadectwa kwalifikacji zawodowej;  
6) sposób postępowania z  dokumentacją związaną z  prowadzeniem przez ośrodki szkolenia kwalifikacji wstępnej, kwal i-
fikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniaj ącej przyśpi e-
szonej i  szkolenia okresowego;  
7) (uchylony)  
8) wysokość opłaty za wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.  
2. Wydając rozporządzenie, o  którym mowa  w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględ nia odpowiednio:  
1) przepisy Unii Europejskiej w  zakresie, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 1, a także potrzebę zapewnienia należytych 
wymagań organizacyjno -technicznych przeprowadzania kursów i  zajęć;  
2) przepisy Unii Europejskiej w  zakresie, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 2, oraz konieczność obiektywnego sprawdzenia 
przygotowania do uzyskania kwalifikacji wstępnej i  kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej w  zakresie transportu dr o-
gowego;  
3) konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur przeprowadzania testów kwalif ikacyjnych;  
4) konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu wykształcenia i  okresu praktyki zawodowej członków komisji 
w zakresie odpowiadającym wymaganej wiedzy dotyczącej wykonywania przewozu drogowego, a  także potrzebę z a-
pewnienia pokrycia kosztów zwią zanych z  przeprowadzaniem testów kwalifikacyjnych przez komisję;  
5) zakres danych niezbędnych do potwierdzenia spełnienia przez kierowcę wykonującego przewóz drogowy wymagań 
ustawy, w  szczególności w  zakresie badań lekarskich i  psychologicznych, ukończonyc h szkoleń, posiadanych upra w-
nień do kierowania pojazdem samochodowym, organów właściwych i  podmiotów uprawnionych do wydawania świ a-
dectwa kwalifikacji zawodowej;  
6) zakres danych niezbędnych do prawidłowego prowadzenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji w stępnej przyśpiesz o-
nej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i  szkolenia okresow e-
go, dotyczących kandydatów na kierowców i  kierowców wykonujących przewóz drogowy, podmiotów uprawnionych 
do przeprowadzani a kursów i  zajęć, organów właściwych w  sprawach wpisu do rejestru, a  także przepisy Unii Eur o-
pejskiej w  zakresie dokumentów związanych z  uzyskiwaniem kwalifikacji wstępnej oraz szkoleń okresowych;  
7) potrzebę zapewnienia należytej ochrony dokumentacji zwią zanej z  prowadzeniem przez ośrodki szkolenia kwalifik a-
cji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uz u-
pełniającej przyśpieszonej i  szkolenia okresowego;  
8) (uchylony)  
9) wysokość rzeczywist ych kosztów związanych z  prowadzeniem rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szk o-
lenia oraz wysokość kosztów związanych z  weryfikacją dokumentów.  
Art. 39j. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w  celu stwi er-
dzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.  
2. Badania lekarskie, o  których mowa  w ust. 1, są wykonywane, z  zastrzeżeniem  ust. 3–6, w zakresie i  na zasadach 
określonych w  przepisach ustawy z  dnia 26  czerwca 1974  r. – Kodeks pracy ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495 ), 
zwanej dalej „Kodeksem pracy ”. 
3. Zakres badań lekarskich, o  których mowa  w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań 
zdrowotnych do kierowania pojazdami,  zgodnie z  rozdziałem 1 2 ustawy  z dnia 5  stycznia 2011  r. o kierujących pojazdami.  
  
Dziennik  Ustaw  – 52 – Poz. 2140  
 
4. Badania lekarskie, o  których mowa  w ust. 1, są przeprowadzane:  
1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60  lat – co 5 lat; 
2) po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia – co 30 miesięcy.  
5. Pierwsze badanie lekarskie, o  którym mowa  w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalif i-
kacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a  każde następne dla kierowcy w  wieku do 60  lat – w terminie 
właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zaw o-
dowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego.  
6. Badania lekarskie, o  których mowa  w ust. 1, wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania badań prof ilaktyc z-
nych, o  których mowa w  przepisach Kodeksu pracy, posiadający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań leka r-
skich kandydatów na kierowców i  kierowców określone w  odrębnych przepisach.  
Art. 39k. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega ba daniom psychologicznym przeprowadzanym w  celu 
stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.  
2. Badania psychologiczne, o  których mowa  w ust. 1, są wykonywane, z  zastrzeżeniem  ust. 3 i 4, w zakresie i  na za-
sadach określonych dla kierowców w  rozdziale 1 3 ustawy  z dnia 5  stycznia 2011  r. o kierujących pojazdami.  
3. Badania psychologiczne, o  których mowa  w ust. 1, są przeprowadzane:  
1) do czasu ukończenia przez kierowcę 60  lat – co 5 lat; 
2) po uko ńczeniu przez kierowcę 60. roku życia – co 30  miesięcy.  
4. Pierwsze badanie psychologiczne, o  którym mowa  w ust. 1, jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa 
kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a  każde następne dla kierowc y w wieku do 60  lat – 
w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwali -
fikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego.  
Art. 39l. 1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonują cy przewóz drogowy jest obowiązany do:  
1) kierowania kierowców na:  
a) szkolenia okresowe,  
b) badania lekarskie i  psychologiczne;  
2) pokrywania kosztów badań lekarskich i  psychologicznych;  
3) przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii:  
a) świadectw kwalifikacji zawodowej,  
b) orzeczeń lekarskich i  psychologicznych;  
4) prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i  psychologicznych;  
5) przekazania kierowcy z  chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i  świadectw, o  których mowa  w pkt 3. 
2. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może pokryć koszty szkoleń okresowych kierowcy.  
3. Spełnienie przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązku, o  którym mowa  
w ust. 1 pkt 1 lit. b, uznaj e się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w  zakresie wykonywania wstę p-
nych i  okresowych badań lekarskich, o  których mowa  w art. 229 § 1 i 2 Kodeksu pracy.  
Art. 39m.  Wymagania, o  których mowa  w art. 39a–39l, stosuje się odpowiednio do przed siębiorcy lub innej osoby 
osobiście wykonującej przewóz drogowy.  
Art. 39n. 1. Ustanawia się odznakę „Wzorowy kierowca ”. 
2. Odznaka, o  której mowa  w ust. 1, może być nadawana zawodowym kierowcom wyróżniającym się szczególnymi 
osiągnięciami w  pracy i  wielole tnią bezwypadkową jazdą.  
3. Odznakę „Wzorowy kierowca ” nadaje minister właściwy do spraw transportu.  
4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki nadawania odznaki 
„Wzorowy kierowca ”, tryb przedstawiania wn iosków, wzór odznaki, tryb jej wręczania i  sposób noszenia, uwzględniając 
wymogi, jakie powinny spełniać wnioski o  nadanie odznaki oraz kryteria stosowane przy jej nadawaniu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 53 – Poz. 2140  
 
Rozdział 8  
Opłaty  
Art. 40. Przedsiębiorca podejmujący i  wykonujący transport drog owy jest obowiązany do ponoszenia opłat za:  
1) czynności administracyjne określone w  ustawie;  
2) przeprowadzenie egzaminu, o  którym mowa  w art. 37; 
3) wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych, o  którym mowa  w art. 38 ust. 3. 
Art. 41. 1. Opłaty za czynnoś ci administracyjne pobiera się z  tytułu:  
1) udzielenia licencji, zmiany licencji, przedłużenia ważności licencji, wydania wypisu z  licencji, wydania wtórnika 
licencji oraz przeniesienia uprawnień wynikających z  licencji;  
2)95) wydania zezwolenia, zmiany zez wolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z  zezwolenia, wydania 
wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadło -
wego  lub przewozu okazjonalnego;  
2)96) wydania zezwolenia, zmiany zez wolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z  zezwolenia, 
wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego, 
przewozu okazjonalnego lub międzynarodowego przewozu regularnego;  
3) wydania zezwolen ia na przewóz kabotażowy;  
4) wydania zezwolenia zagranicznego;  
5) wydania zaświadczenia lub zmiany zaświadczenia, wydania wypisu z  zaświadczenia o  zgłoszeniu działalności w za-
kresie przewozów na potrzeby własne;  
6) wydania zezwolenia na wykonywanie międzyn arodowego transportu drogowego osób na lub przez terytorium Rzeczy -
pospolitej  Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9  osób łąc z-
nie z  kierowcą;  
7) wydania świadectwa kierowcy lub jego zmiany oraz wydania wtór nika świadectwa kierowcy;  
8) wydania formularza jazdy;  
9) wydania certyfikatu, o  którym mowa  w art. 30 ust. 10, lub jego zmiany oraz wydania wtórnika certyfikatu;  
10) wydania decyzji, o  której mowa  w art. 20a ust. 2; 
11) udzielenia zezwolenia na wykonywani e zawodu przewoźnika drogowego, zmiany zezwolenia na wykonywanie zaw o-
du przewoźnika drogowego, wydanie wypisu z  zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wyd a-
nia wtórnika zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz przeniesien ia uprawnień wynikaj ą-
cych z  zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.  
2. Opłaty, o  których mowa  w ust. 1, pobierają organy dokonujące tych czynności.  
3. Opłaty, o  których mowa  w art. 40 pkt 2 i pkt 3, pobiera jednostka, o  której mowa  w art. 38 ust. 2 i ust. 3. 
4. Minister właściwy do spraw transportu w  celu usprawnienia procedur pobierania opłat może, w  drodze rozporz ą-
dzenia, upoważnić, na określonych warunkach, do pobierania opłat za niekt óre czynności administracyjne  w międzynar o-
dowym transp orcie drogowym, o  których mowa  w ust. 1, polskie organizacje o  zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międz y-
narodowych  przewoźników drogowych.  
5. (uchylony)  
Art. 42. (utracił moc)  
Art. 42a. (uchylony)  
Art. 43. 1. Od przedsiębiorców zagranicznych mogą być pobie rane opłaty na zasadach wzajemności.  
2. Minister właściwy do spraw transportu może, w  drodze rozporządzenia, wprowadzić dla przedsiębiorców zagr a-
nicznych opłaty, o  których mowa  w ust. 1, określając ich wysokość, tryb wnoszenia oraz jednostki właściwe do ic h pobi e-
rania.  
                                                           
95) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  96. 
96) Wejdzi e w życie z dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art.  90 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 54 – Poz. 2140  
 
Art. 44. 1. Jednostki, o  których mowa  w art. 26, art. 32 oraz art.  43 ust. 2, otrzymują prowizję od pobranych opłat, 
w wysokości nie mniejszej niż 7% i  nie większej niż 10%.  
1a. (uchylony)  
1b. (uchylony)  
2. Minister właściwy do spraw transpor tu, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, 
określi, w  drodze rozporządzenia, wysokość stawek prowizji oraz sposób jej pobierania i  rozliczania z  jednostkami, 
o których mowa  w ust. 1. 
Art. 45. 1. Przedsiębiorca wykonujący transp ort drogowy może być zwolniony z  opłat, o  których mowa  w art. 43, 
w przypadku wykonywania przez niego przewozów w  ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w  przypadku klęski 
żywiołowej.  
2. Zwolnienie, o  którym mowa  w ust. 1, następuje, w  drodze decyzji ad ministracyjnej, wydanej przez ministra właś -
ciwego do spraw transportu, na zgodny wniosek przedsiębiorcy i  właściwego organu państwowego lub organizacji human i-
tarnej.  
Art. 45a. (uchylony)  
Art. 46. 1. Wpływy uzyskane z  opłat, o  których mowa  w art. 41 ust. 1 pkt 7–9 i art. 43, oraz wpływy z  opłat z  tytułu:  
1) w międzynarodowym transporcie drogowym:  
a) udzielenia licencji wspólnotowej, zmiany licencji wspólnotowej, przedłużenia ważności licencji wspólnotowej, 
wydania wypisu z  licencji wspólnotowej, wydania wtó rnika licencji wspólnotowej oraz przeniesienia uprawnień 
wynikających z  licencji wspólnotowej,  
b)97)  wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z  zezwolenia, w y-
dania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu r egularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu 
wahadłowego lub przewozu okazjonalnego,  
b)98)  wydania zezwolenia, zmiany zezwolenia, przedłużenia ważności zezwolenia, wydania wypisu z  zezwolenia, 
wydania wtórnika zezwolenia na wykonywanie przewozu r egularnego specjalnego, przewozu wahadłow e-
go lub przewozu okazjonalnego,  
c) wydania decyzji, o  której mowa  w art. 20a ust. 2, 
d) wydania zezwolenia na przewóz kabotażowy,  
e) wydania zezwolenia, o  którym mowa  w art. 19a ust. 1, 
f) wydania zaświadczenia, zmi any zaświadczenia, wydania wypisu z  zaświadczenia o  zgłoszeniu działalności 
w zakresie międzynarodowego przewozu na potrzeby własne,  
2) wydania wielokrotnego zagranicznego zezwolenia wydanego przez Międzynarodowe Forum Transportu (International 
Transport F orum),  
3) wydania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez terytorium Rzeczy -
pospolitej  Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9  osób łąc z-
nie z  kierowcą  
– są przekazyw ane w  całości na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i  Autostrad.  
1a. Wpływy uzyskane z  opłat, za wydanie zezwoleń zagranicznych na wykonywanie międzynarodowego transportu 
drogowego rzeczy lub osób, są przekazywane, z  zastrzeże niem  ust. 1 pkt 2: 
1)99) na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i  Autostrad – 20% wpływów;  
2)99) do Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej, o  którym mowa w  ustawie 
z dnia 16  maja 2019  r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej (Dz.  U. 
poz. 1123) – 80% wpływów.  
2. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad sprawuje nadzór nad realizacją wpływów z  opłat, o  których mowa  
w art. 41 ust. 1 pkt 7–9 i art. 43. 
3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad przekazuje kwoty pobranych opłat, o  których mowa  w ust. 1 
i ust. 1a pkt 1, w terminie pierwszych dwóch dni roboczych po zakończeniu tygodnia, w  którym wpłynęły, na rachune k 
Krajowego Funduszu Drogowego, z  przeznaczeniem na budowę i  utrzymanie dróg krajowych oraz na potrzeby  gromadz e-
nia danych o  drogach publicznych i  sporządzania informacji o  sieci dróg publicznych, jak również na poprawę  bezpiecze ń-
stwa ruchu drogowego i  budowy autostrad.  
                                                           
97) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  98. 
98) Wejdzi e w życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art. 90 ustawy o  której mowa w  odnośniku  6. 
99) W b rzmieniu ustalonym przez art.  37 pkt 1  ustawy z dnia 16  maja 2019  r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych 
o charakterze użyteczności p ublicznej (Dz. U. poz. 1123), która we szła w  życie z  dniem 18  lipca  2019 r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 55 – Poz. 2140  
 
3a. (uchylony)  
4. Wpływy uzyskane z  innych opłat niż wymienione  w ust. 1, stanowią odpowiednio dochód właściwej jednostki  
samorządu terytorialnego lub budżetu państwa.  
Art. 47. 1. Minister właściwy do spraw transportu, w  porozumieniu z  minis trem właściwym do spraw finansów  
publicznych, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) wysokość opłat za czynności administracyjne, o  których mowa  w art. 41 ust. 1, mając na uwadze w  szczególności 
rodzaj udzielanych uprawnień i  okres, na jaki zostaną wydane;  
2) wysokość opłat za egzaminowanie oraz za wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, wysokość opłat zostanie określona:  
1) w przypadku licencji, w  zależności od:  
a) okresu ważności licencji,  
b) liczby pojazdów samochodowych, na które wydaje się wypisy z  licencji,  
c) zakresu transportu drogowego,  
d) rodzaju przewozów,  
e) rodzaju pojazdów – w międzynarodowym transporcie drogowym osób;  
1a) w przypadku zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w  zależności od liczby pojazdów, 
na które wydaje się wypisy z  zezwolenia;  
2) w przypadku zezwolenia, w  zależności od:  
a) okresu ważności zezwolenia,  
b) rodzaju zezwolenia;  
3) w przypadku zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia pr zewozów drogowych 
jako działalności pomocniczej w  stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, w  zależności od:  
a) zakresu przewozów,  
b) rodzajów przewozów;  
4) w przypadku certyfikatu kompetencji zawodowych, w  zależności od:  
a) zakresu i  formy t estu z  wiedzy z  uwzględnieniem kosztów jego przeprowadzenia,  
b) rodzaju certyfikatu kompetencji zawodowych z  uwzględnieniem kosztów jego wydania;  
5) w przypadku świadectwa kierowcy, w  zależności od okresu ważności.  
3. Wysokość opłaty z  tytułu:  
1) udzieleni a licencji – nie może być wyższa niż równowartość 1  000 000 euro;  
2) udzielenia zezwolenia na transport drogowy osób – nie może być wyższa niż równowartość 800  euro;  
3) udzielenia zezwolenia na przewóz kabotażowy – nie może być wyższa niż równowartość 800  euro za przewóz jedn o-
razowy;  
4) wydania zezwolenia zagranicznego – nie może być wyższa niż równowartość:  
a) 500 euro za wielokrotne zezwolenie roczne,  
b) 15 euro za zezwolenie jednorazowe;  
5) wydania świadectwa kierowcy – nie może być wyższa niż równowarto ść 10  euro;  
6) wydania formularza jazdy – nie może być wyższa niż równowartość 30  euro;  
7) wydania certyfikatu, o  którym mowa  w art. 30 ust. 10 – nie może być wyższa niż równowartość:  
a) 70 euro dla pojazdu samochodowego nieposiadającego certyfikatu,  
b) 50 euro dla pojazdu samochodowego w  przypadku wznowienia certyfikatu,  
c) 30 euro dla przyczepy lub naczepy nieposiadającej certyfikatu,  
d) 15 euro dla przyczepy lub naczepy w  przypadku wznowienia certyfikatu;  
8) wydania zezwolenia na wykonywanie zawodu przew oźnika drogowego, nie może być wyższa niż równowartość 
300 euro.  
Art. 47a. Zadania organów jednostek samorządu terytorialnego,  o których mowa  w art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 pkt 2 i 3, 
art. 7d ust. 1 i ust. 4–6, art. 16b ust. 1 i 4, art. 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 33 ust. 8 i 9a, art. 47b ust. 2–4, art. 82b ust. 2 
pkt 1 i 3, art. 82c ust. 3, art. 82e, art. 82f ust. 1, art. 82i ust. 1 oraz art.  95b ust. 2, są wykonywane jako  zadania własne.  
  
Dziennik  Ustaw  – 56 – Poz. 2140  
 
Rozdział 8a  
Wyznaczanie dworców, w  których jest udzielana pomoc o sobom niepełnosprawnym  i osobom o  ograniczonej 
sprawności ruchowej  
Art. 47b. 1. Dworzec:  
1) którego właścicielem lub współwłaścicielem w  części większej niż połowa udziałów we współwłasności jest  jednos t-
ka samorządu terytorialnego oraz  
2) który jest zlokal izowany w  mieście powyżej 50  000 mieszkańców, oraz z  którego rocznie odjeżdża powyżej 
500 000 pasażerów  
– podlega obowiązkowi dostosowania do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i  osobom o  ograniczonej  spraw-
ności ruchowej w  zakresie określonym w  załączniku  I lit. a do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE)  
nr 181/201 1 z dnia 16  lutego 2011  r. dotyczącego praw pasażerów w  transporcie autobusowym  i autokarowym  i zmieniaj ą-
cego rozporządzenie (WE)  nr 2006/2004  (Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011,  str. 1), zwanego  dalej „rozporządzeniem  
nr 181/2011 ”. 
2. Jednostka, o  której mowa  w ust. 1 pkt 1, jest obowiązana corocznie do dnia 31  marca przeprowadzić analizę  doty-
czącą spełniania przez dworzec, którego jest właścicielem lub współwłaścicielem w  części większej niż połowa  udziałów 
we współwłasności, kryteriów określonych  w ust. 1 pkt 2. Wyniki analizy przekazuje się niezwłocznie  wojewodzie.  
3. Jednostka, o  której mowa  w ust. 1 pkt 1, w terminie roku następującym po roku, w  którym dworzec, którego  jest 
właścicielem lub współwłaścicielem w  części większej niż połowa udziałów we współwłasności, spełnił kryteria  określone  
w ust. 1 pkt 2, jest obowiązana dostosować dworzec do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym  i osobom 
o ograniczonej sprawności ruchowej  w zakresie określonym w  załączniku  I lit. a do rozporządzenia  nr 181/2011, zwaną 
dalej „udzielaniem pomocy ”. 
4. Jednostka, o  której mowa  w ust. 1 pkt 1, po dostosowaniu dworca do udzielania pomocy jest obowiązana  nie-
zwłocznie wystąpić do ministra właściwe go do spraw transportu, za pośrednictwem wojewody, z  wnioskiem  o wyznaczenie 
tego dworca jako dworca, w  którym jest udzielana pomoc.  
5. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 4, dołącza się dokumenty potwierdzające dostosowanie dworca do  udzielania 
pomocy.  
Art. 47c. 1. Właściciel dworca, który nie spełnia kryteriów określonych  w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub 2, w przypadku d o-
stosowania tego dworca do udzielania pomocy może wystąpić do ministra właściwego do spraw  transportu, za pośredni c-
twem wojewody, z  wnioskiem o  wyznaczenie tego dworca jako dworca, w  którym jest udzielana  pomoc. Przepis  art. 47b 
ust. 5 stosuje się.  
2. Na wniosek właściciela złożony do ministra właściwego do spraw transportu, za pośrednictwem wojewody,  dwo-
rzec wyznaczony zgodnie  z ust. 1 do udzielan ia pomocy może zostać pozbawiony statusu dworca wyznaczonego  do jej 
udzielania.  
Art. 47d. 1. Minister właściwy do spraw transportu może zawrzeć z  podmiotem zarządzającym dworcem spełniaj ą-
cym kryteria określone  w art. 47b ust. 1 pkt 2, niebędącym:  
1) jednos tką samorządu terytorialnego, o  której mowa  w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub 
2) właścicielem dworca, o  którym mowa  w art. 47c ust. 1, który wystąpił z  wnioskiem, o  którym mowa w  tym przepisie  
– porozumienie na podstawie którego podmiot zarządzający dworcem dost osuje ten dworzec do udzielania pomocy  
w terminie określonym w  tym porozumieniu.  
2. Po dostosowaniu dworca, o  którym mowa  w ust. 1, do udzielania pomocy minister właściwy do spraw transportu  
wyznacza ten dworzec jako dworzec, w  którym jest udzielana pomoc,  poprzez jego zamieszczenie w  wykazie,  o którym 
mowa  w art. 47g. 
Art. 47e. W przypadku gdy dworzec wyznaczony do udzielania pomocy przestał spełniać kryteria określone  
w art. 47b ust. 1 pkt 1 lub 2, utrzymuje on status dworca wyznaczonego do jej udzielania , o ile jego właściciel lub  wspó ł-
właściciel w  części większej niż połowa udziałów we współwłasności nie wystąpi do ministra właściwego do  spraw tran s-
portu, za pośrednictwem wojewody, z  wnioskiem o  pozbawienie tego dworca statusu dworca wyznaczonego  do udzi elania 
pomocy. Do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające, że dworzec przestał spełniać kryteria  określone  w art. 47b 
ust. 1 pkt 1 lub 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 57 – Poz. 2140  
 
Art. 47f. 1. Wojewoda i  minister właściwy do spraw transportu są uprawnieni do kontroli dostosowania dworców  do 
udzielania pomocy.  
2. Wojewoda jest uprawniony do kontroli realizacji obowiązku, o  którym mowa  w art. 47b ust. 2, uwzględniając  za-
kres, sposób i  terminowość jego wykonania.  
3. W ramach kontroli, o  których mowa  w ust. 1 i 2, osoba upoważniona do ich przeprow adzania ma prawo  żądania od 
kontrolowanego pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i  innych nośników informacji  oraz udostępniania 
danych mających związek z  przedmiotem kontroli.  
Art. 47g. Minister właściwy do spraw transportu prowadzi i  aktua lizuje „Wykaz dworców wyznaczonych do  udziel a-
nia pomocy osobom niepełnosprawnym i  osobom o  ograniczonej sprawności ruchowej ”. 
Art. 47h. 1. Minister właściwy do spraw transportu po otrzymaniu wniosku, o  którym mowa  w art. 47b ust. 4 albo 
art. 47c ust. 1: 
1) wyznacza dworzec do udzielania pomocy poprzez jego zamieszczenie w  „Wykazie dworców wyznaczonych do  udzie-
lania pomocy osobom niepełnosprawnym i  osobom o  ograniczonej sprawności ruchowej ” albo 
2) odmawia, w  drodze decyzji administracyjnej, wyznaczenia dwor ca do udzielania pomocy i  wyznacza dodatkowy  
termin na jego dostosowanie do jej udzielania, w  przypadku gdy dworzec nie został dostosowany  w zakresie określ o-
nym w  załączniku  I lit. a do rozporządzenia  nr 181/2011.  
2. Minister właściwy do spraw transportu p o otrzymaniu wniosku, o  którym mowa w:  
1) art. 47c  ust. 2, pozbawia dworzec statusu dworca wyznaczonego do udzielania pomocy poprzez jego usunięcie  
z wykazu, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 1; 
2) art. 47e:  
a) pozbawia dworzec statusu dworca wyznaczonego do udzi elania pomocy poprzez jego usunięcie z  wykazu,  
o którym mowa  w ust. 1 pkt 1, albo  
b) odmawia, w  drodze decyzji administracyjnej, pozbawienia dworca statusu dworca wyznaczonego do  udzielania 
pomocy, w  przypadku gdy ustali, że dworzec nadal spełnia kryteria określone  w art. 47b ust. 1. 
3. Minister właściwy do spraw transportu zamieszcza w  Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie  podmi o-
towej i  na bieżąco aktualizuje „Wykaz dworców wyznaczonych do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym  
i osobom o  ograniczonej sprawności ruchowej ”. 
4. Minister właściwy do spraw transportu przekazuje Komisji Europejskiej zgodnie  z art. 12 rozporządzenia  
nr 181/2011  „Wykaz dworców wyznaczonych do udzielania pomocy osobom niepełnosprawnym i  osobom  o ograniczonej 
sprawno ści ruchowej ” i jego aktualizacje.  
Rozdział 9  
Inspekcja Transportu Drogowego  
Art. 48. 1. Tworzy się Inspekcję Transportu Drogowego, zwaną dalej „Inspekcją ”, powołaną do kontroli przestrzeg a-
nia przepisów w  zakresie przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi oraz przepisów, o  których 
mowa  w art. 3 ust. 1a. 
2. Inspekcja jest powołana również do poboru opłaty elektronicznej, o  której mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy 
z dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych, oraz opłaty za przejazd autostradą , o której mowa w  art. 37a ust.  1 ustawy 
z dnia 27  października 1994  r. o autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.  U. z 2018 r. poz. 2014  
i 2244  oraz z 2019 r. poz. 730  i 1123 ). 
Art. 49. Przepisy ustawy nie naruszają przewidzianych w  odrębnych ustawach obowiązków i  uprawnień organów pub -
licznych  w zakresie kontroli przestrzegania przepisów.  
Art. 50. Do zadań Inspekcji należy:  
1) kontrola:  
a) przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o  których mowa  w art. 4 pkt 22, 
b) (uchylona)  
c) przestrzegania przepisów ruchu drogowego w  zakresie i  na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 20  czerwca 
1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym,  
d) (uchylona)  
e) przestrzegania szczegółowych zasad i  warunków transportu zwierząt,  
  
Dziennik  Ustaw  – 58 – Poz. 2140  
 
f) (uchylona)  
g) wpro wadzonych do obrotu ciśnieniowych urządzeń transportowych pod względem zgodności z  wymaganiami 
technicznymi, dokumentacją techniczną i  prawidłowością ich oznakowania, w  zakresie określonym w  ustawie 
z dnia 19  sierpnia 2011  r. o przewozie towarów niebezpiec znych,  
h) rodzaju używanego paliwa,  
i) dokumentów związanych z  wykonywaniem publicznego transportu zbiorowego,  
j) prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o  której mowa  w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy  z dnia 21  marca 
1985  r. o drogach publicznych,  
k)100)  przestrzegania czasu pracy:  
– przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe,  
– osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących przewozy drogowe na jego rzecz;  
k)101)  przestrzegania czasu pracy:  
– przedsiębiorców osobiści e wykonujących:  
– – przewozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr  561/2006 albo Umowa 
europejska dotycząca pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe 
(AETR), sporządzona w  Genewie dnia 1  lipca 1970  r. (Dz.  U. z  2014  r. poz.  409), zwana dalej 
„Umową AETR”,  
– – przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50  km, lub publiczny transport zbiorowy w r o-
zumieniu przepisów ustawy z  dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym, któr e-
go trasa nie przekrac za 50  km, 
– osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących na jego rzecz:  
– – przewozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr  561/2006 albo Umowa 
AETR,  
– – przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50  km, lub publiczny transport zbiorowy 
w rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym, 
którego trasa nie przekracza 50  km, 
l)102) przestrzegania ustalonych przez radę gminy, a  w przypadku miasta stołecznego Warszawy – Radę Wa r-
szawy, cen za przewozy taksówkami i  stawek taryfowych obowiązujących przy przewozie osób i  ładunków 
taksówkami, o  których mowa w  art. 11b;  
2) prowadzenie postępowania administracyjnego, w  tym wydawanie decyzji administracyjnych na zasadach określonych 
w ustawie, a  także podejmowanie innych czynności w  niej przewidzianych, w  sprawach:  
a) licencji wspólnotowej,  
b) zezwoleń w  międzynarodowym tra nsporcie drogowym i  zezwoleń na przewóz kabotażowy,  
c) formularzy jazdy,  
d) zaświadczeń na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy,  
e) świadectw kierowcy,  
f) certyfikatów, o  których mowa  w art. 30 ust. 10, 
g) zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w  przypadkach, o  których mowa  w art. 7 ust. 2 
pkt 2, 
h) dotyczących spełniania lub niespełniania wymogu dobrej reputacji,  o których mowa  w art. 7d ust. 1–6, 
w przypadkach,  o których mowa  w art. 7 ust. 2 pkt 2; 
3) podejmowanie czynności dotyczącyc h zezwoleń zagranicznych i  zezwoleń ministra właściwego do spraw transportu ; 
3a) pobór opłaty elektronicznej na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych;  
                                                           
100) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 101. 
101) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 17 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
102) Dodan a przez art.  1 pkt 17 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 59 – Poz. 2140  
 
3b) pobór opłaty za przejazd autostradą na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 27  października 1994  r. o autostradach 
płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym;  
3c) podejmowanie działań mających na celu wprowadzenie systemów elektronicznego poboru opłat i  szerokiego zast o-
sowania tych systemów;  
4)103)  wykonywanie zadań wynikających  z ustawy z  dnia 9  marca 2017  r. o systemie monitorowania drogowego i kolej o-
wego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.  U. z 2018  r. poz.  2332 oraz z  2019  r. poz.  730, 1123 
i 1556) . 
Art. 50a. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów  
publicznych określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb kontroli, o  której mowa  w art. 50 pkt 1 lit. h, uwzględni a-
jąc sposób przeprowadzenia kontroli i  badania rodzaju używanego paliwa.  
Art. 50b. Konserwacja, naprawa i  bieżące utrzymanie urządzeń technicznych do ważenia pojazdów jest finansowane 
ze środków budżetu państwa ujmowanych w  części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu.  
Art. 51. 1. Zadania Inspekcji Transportu Drogowego określone w  niniejszym rozdziale wykonują następujące organy:  
1) Główny Inspektor Transportu Drogowego;  
2) wojewoda działający za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora transportu drogowego, zwanego dalej „woje-
wódzkim inspektorem ”, jako kierownik a wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w  skład woj e-
wódzkiej administracji zespolonej.  
2. Organy wymienione  w ust. 1 wykonują zadania Inspekcji Transportu Drogowego zgodnie z  kompetencjami okreś -
lonymi w  ustawie i  przepisach odrębnych.  
3. Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i  kontroluje działalność wojewódzkich inspekt o-
rów transportu drogowego oraz nadzoruje wykonanie w  roku budżetowym planów rzeczowo -finansowych w  części dot y-
czącej wojewódzkich inspektoratów transp ortu drogowego.  
4. Wojewódzki inspektor transportu drogowego kieruje działalnością wojewódzkiego inspektoratu transportu drog o-
wego.  
5. Czynności związane z  realizacją zadań określonych w  art. 50  pkt 1 i  4 w zakresie określonym w  art. 68 –75 wyko-
nują inspekt orzy Inspekcji, zwani dalej „inspektorami”.  
6. W sprawach związanych z  wykonywaniem zadań i  kompetencji Inspekcji organem właściwym jest:  
1) Główny Inspektor Transportu Drogowego – w sprawach:  
a) określonych w  art. 50  pkt 2 –4, 
b) związanych z  kontrolą uisz czenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określ o-
nych w  ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych,  
ba) związanych z  poborem opłaty elektronicznej na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. 
o droga ch publicznych,  
bb) związanych z  poborem opłaty za przejazd autostradą na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 27 października 
1994  r. o autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym,  
bc) związanych z  podejmowaniem działań mających na celu wprow adzenie systemów elektronicznego poboru opłat 
i szerokiego zastosowania tych systemów;  
c) związanych z  kontrolą przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami w  zakresie, 
o którym mowa  w art. 129g  ust. 1 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym;  
2) wojewódzki inspektor – w pozostałych sprawach oraz w  sprawach określonych w  art. 50  pkt 4.  
7. Główny Inspektor Transportu Drogowego może w  sprawach, o  których mowa w  ust. 6 pkt 1 lit. a–bb, upoważnić 
do działania w  jego imie niu wojewódzkiego inspektora transportu drogowego.  
7a. W przypadku udzielenia upoważnienia, o  którym mowa w  ust. 7, Główny Inspektor Transportu Drogowego może 
przekazać wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego środki finansowe na pokrycie kosztów po wierzonych zadań.  
8. Organem wyższego stopnia w  rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w  sprawach, o  których mowa  
w ust. 6 pkt 2, jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.  
                                                           
103) Ze zmianą wprowa dzoną przez art.  8 pkt  1 ustawy z dnia 19  lipca 2019  r. o zmianie ustawy o  systemie monitorowania drogowego 
i kolejowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556),  która weszła w życie z dniem 1 września 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 60 – Poz. 2140  
 
Art. 52. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego kieruje Inspekcją prz y pomocy podległego mu Głównego  
Inspektoratu Transportu Drogowego oraz delegatur terenowych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, zwanych 
dalej „delegaturami ”. 
1a. Główny Inspektor Transportu Drogowego może sprawę należącą do właściwości delegatury p rzejąć lub przekazać 
do załatwienia innej delegaturze albo sprawę należącą do swojej właściwości przekazać do załatwienia wskazanej deleg a-
turze.  
1b. Delegaturami kierują naczelnicy delegatur. Decyzje i  postanowienia w  sprawach z  zakresu właściwości delegat ur 
oraz w  sprawach przekazanych do załatwienia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego naczelnicy delegatur 
wydają w  imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego.  
1c. Obsługę delegatury zapewnia wojewódzki inspektorat transportu drogowego na obs zarze działania, którego zna j-
duje się siedziba delegatury.  
2. Prezes Rady Ministrów, w  drodze zarządzenia, nadaje statut Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego, 
w którym określa organizację Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego i  jego delegatur,  w tym terytorialny zasięg 
działania delegatur oraz wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego będące ich siedzibami.  
3. Wojewódzki inspektor kieruje wojewódzką inspekcją przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu transportu drog o-
wego.  
4. Minister właściwy do spraw transportu, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, 
określi, w  drodze rozporządzenia, zasady organizacji wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego, uwzględniając 
podział na komórki organizacyjne.  
Art. 53. 1. Główny Inspektor jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do 
spraw transportu.  
2. Główny Inspektor jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w  drodze otwartego 
i konkurencyjnego naboru, na w niosek ministra właściwego do spraw transportu. Prezes Rady Ministrów odwołuje Głó w-
nego Inspektora.  
3. Zastępców Głównego Inspektora Transportu Drogowego powołuje minister właściwy do spraw transportu spośród 
osób wyłonionych w  drodze otwartego i  konkurenc yjnego naboru, na wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogow e-
go. Minister właściwy do spraw transportu odwołuje, na wniosek Głównego Inspektora, jego zastępców.  
3a. Stanowisko Głównego Inspektora może zajmować osoba, która:  
1) posiada tytuł zawodowy mag istra lub równorzędny;  
2) jest obywatelem polskim;  
3) korzysta z  pełni praw publicznych;  
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
5) posiada kompetencje kierownicze;  
6) posiada co najmniej 6 -letni staż pracy, w  tym co najmniej 3 -letni staż pracy na stanowisku kierowniczym;  
7) posiada wykształcenie i  wiedzę z  zakresu spraw należących do właściwości Inspekcji Transportu Drogowego.  
3b. Informację o  naborze na stanowisko Głównego Inspektora ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia w  miejscu 
powszechnie dostępnym w  siedzibie urzędu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i  Biuletynie Informacji Pub -
licznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stanowiska;  
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z  przepisów prawa;  
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;  
5) wskazanie wymaganych dokumentów;  
6) termin i  miejsce składania dokumentów;  
7) informację o  metodach i  technikach nabor u. 
3c. Termin, o  którym mowa  w ust. 3b pkt 6, nie może być krótszy niż 10  dni od dnia opublikowania ogłoszenia 
w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 61 – Poz. 2140  
 
3d. Nabór na stanowisko Głównego Inspektora przeprowadza zespół, powołany p rzez ministra właściwego do spraw 
transportu, liczący co najmniej 3  osoby, których wiedza i  doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych kandyd a-
tów. W  toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na s tanow i-
sku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.  
3e. Ocena wiedzy i  kompetencji kierowniczych, o  których mowa  w ust. 3d, może być dokonana na zlecenie zespołu 
przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kw alifikacje do dokonania tej oceny.  
3f. Członek zespołu oraz osoba, o  której mowa  w ust. 3e, mają obowiązek zachowania w  tajemnicy informacji dot y-
czących osób ubiegających się o  stanowisko, uzyskanych w  trakcie naboru.  
3g. W toku naboru zespół wyłania nie w ięcej niż 3  kandydatów, których przedstawia ministrowi właściwemu do 
spraw transportu.  
3h. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandyd atów;  
3) imiona, nazwiska i  adresy nie więcej niż 3  najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania 
przez nich wymagań określonych w  ogłoszeniu o  naborze;  
4) informację o  zastosowanych metodach i  technikach naboru;  
5) uzasadnienie dokonaneg o wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;  
6) skład zespołu.  
3i. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w  Biuletynie Informacji Publicznej urzędu 
i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informac ja o wyniku naboru zawiera:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;  
3) imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w  rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego 
albo informację o  niewyłonieniu ka ndydata.  
3j. Umieszczenie w  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o  naborze oraz 
o wyniku tego naboru jest bezpłatne.  
3k. Zespół przeprowadzający nabór na stanowisko, o  którym mowa  w ust. 3, powołuje Główny Inspektor . 
3l. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowisko, o  którym mowa  w ust. 3, stosuje się odpowiednio  ust. 3a–3j. 
4. Wojewódzkiego inspektora powołuje i  odwołuje wojewoda, za zgodą Głównego Inspektora.  
5. Zastępcę wojewódzkiego inspektora powołuje i  odwoł uje wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora, 
w uzgodnieniu z  Głównym Inspektorem Transportu Drogowego.  
Art. 54. 1. Główny Inspektor sprawuje nadzór nad wojewódzkimi inspektorami oraz ma prawo kontroli ich działal -
ności, a także wydawania im wiążącyc h poleceń w  tym zakresie.  
2. Główny Inspektor Transportu Drogowego:  
1) opracowuje kierunki działania Inspekcji w  porozumieniu z  organizacjami zrzeszającymi przewoźników o  zasięgu 
ogólnokrajowym i  plany kontroli o  znaczeniu ogólnokrajowym, zatwierdzane prze z ministra właściwego do spraw 
transportu;  
2) określa metody i  formy wykonywania zadań przez Inspekcję, w  zakresie nieobjętym innymi przepisami wydanymi na 
podstawie ustawy;  
3) organizuje kursy specjalistyczne i  szkolenia inspektorów;  
4) przygotowuje proje kty aktów prawnych w  zakresie kontroli przewozów drogowych;  
5) opracowuje, we współpracy  z Komendantem Głównym Policji, Komendantem Głównym Straży Granicznej,  Szefem 
Krajowej Administracji Skarbowej oraz Głównym Inspektorem Pracy, jednolitą krajową strateg ię kontroli  przepisów  
w zakresie czasu jazdy  i czasu postoju, obowiązkowych przerw  i czasu odpoczynku kierowców;  
  
Dziennik  Ustaw  – 62 – Poz. 2140  
 
6) zapewnia uczestnictwo Inspekcji, co najmniej sześć razy w  roku, w  skoordynowanych z  właściwymi organami 
kontrolnymi innego państwa członkows kiego lub państw członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego 
Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, 
kontrolach drogowych kierowców pojazdów objętych zakresem stosowania rozporządzen ia (UE) nr 165/2014 oraz 
rozporządzenia (WE) nr 561/2006; kontrole takie są wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i  mogą być 
przeprowadzane wspólnie z  polskimi organami kontrolnymi;  
6a)104)  zapewnia uczestnictwo Inspekcji, co najmniej raz w  roku, w skoordynowanych z  właściwymi organami ko n-
trolnymi innego państwa członkowskiego lub państw członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowski e-
go Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze Gosp o-
darczym, ws tępnych lub szczegółowych drogowych kontrolach technicznych pojazdów kategorii M 2, M 3, N 2 
i N3, przyczep kategorii O 3 i O4 i ciągników kołowych kategorii T 5 użytkowanych na drodze publicznej do w y-
konywania zarobkowego przewozu rzeczy;  
7) realizuje, co najm niej raz w  roku, wspólny z  właściwymi organami odpowiedzialnymi za kontakty wewnątrzwspóln o-
towe w  zainteresowanych państwach członkowskich Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Por o-
zumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejs kim Obszarze Gospodarczym, program szkolenia 
w zakresie najlepszych praktyk kontrolnych oraz wymiany pracowników;  
8) udziela właściwym organom innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europe j-
skiego Porozumienia o  Wolnym Handl u (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, niezbę d-
nej pomocy i  wyjaśnień w  sytuacji, kiedy brak jest wystarczających danych do stwierdzenia w  czasie kontroli drog o-
wej przeprowadzanej na terytorium tego państwa członkowskiego Unii Europejs kiej, państwa członkowskiego Eur o-
pejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, że ki e-
rowca pojazdu zarejestrowanego w  Rzeczypospolitej Polskiej, naruszył przepisy w  zakresie czasu jazdy i  czasu post o-
ju, obowiązkowych przerw i  czasu odpoczynku;  
9) zapewnia uczestnictwo swojego przedstawiciela w  Komitecie wspierającym Komisję Europejską, ustanowionym 
zgodnie z  art. 42  rozporządzenia (UE) nr 165/2014 i  w Forum do spraw tachografów,  ustanowionym zgodnie z  art. 43 
rozporządzenia (UE) nr 165/2014;  
10) wymienia z  właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej , państwa członkowskiego Europejskiego 
Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, przynajmniej raz 
na sześć miesięcy lub w  indywidualnych przypadkach na szczególne żądanie, informacj e dostępne na podstawie 
art. 22 ust. 2  rozporządzenia (WE) nr 561/2006;  
11) wykonuje zadania Inspekcji dotyczące kontroli i  nadzoru nad przestrzeganiem przepisów ruchu drogowe go przez 
kierujących pojazdami w  zakresie, o  którym mowa  w art. 129g  ust. 1 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym;  
11a)  wykonuje zadania Inspekcji związane z  poborem opłaty elektronicznej i  kontrolą prawidłowości uiszczenia tej opłaty,  
na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych;  
11b) wykonuje zadania Inspekcji związane z  poborem opłaty za przejazd autostradą, na zasadach określonych w  ustawie 
z dnia 27  października 1994  r. o autostradach płatnych ora z o Krajowym Funduszu Drogowym;  
11c) wykonuje zadania Inspekcji związane z  podejmowaniem działań mających na celu wprowadzenie systemów 
elektronicznego poboru opłat i  szerokiego zastosowania tych systemów;  
12) uzgadnia opracowane przez wojewodów projekty r ocznych planów rzeczowo -finansowych w  części dotyczącej 
wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego.  
2a. Zadania Głównego Inspektora Transportu Drogowego finansowane są z  budżetu państwa z  części, której dysp o-
nentem jest minister właściwy do spraw tra nsportu.  
3. Wojewódzki inspektor opracowuje kierunki działania wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego, zatwierdzane 
przez Głównego Inspektora.  
4. Główny Inspektor Transportu Drogowego raz na dwa lata przedkłada Radzie Ministrów, za pośrednictwem min i-
stra właściwego do spraw transportu, jednolitą krajową strategię kontroli, w  terminie do dnia 30  listopada.  
Art. 54a. (uchylony)  
                                                           
104) Dodany  przez art.  2 pkt 2  ustawy  z dnia 13  czerwca 2019  r. o zmianie ustawy – Prawo o  ruchu drogo wym oraz ustawy o  transporcie 
drogowym (Dz. U. poz. 1466),  która wejdzie w  życie z  dniem 7 listopada  2019  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 63 – Poz. 2140  
 
Art. 54b. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem odpowiedzialnym za kontakty wewnątrzwspóln o-
towe w  zakresie kontr oli przepisów dotyczących czasu jazdy i  czasu postoju, obowiązkowych przerw i  czasu odpoczynku 
kierowców wykonujących przewozy drogowe.  
2. Główny Inspektor Transportu Drogowego, Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej,  
Szef Krajowej Ad ministracji Skarbowej oraz Główny Inspektor Pracy prowadzą rejestry danych statystycznych  dotycz ą-
cych kontroli czasu jazdy  i czasu postoju, obowiązkowych przerw  i czasu odpoczynku kierowców wykonujących  przewozy 
drogowe, według następujących kategorii:  
1) w przypadku kontroli drogowych:  
a) kategoria drogi: krajowe, wojewódzkie, powiatowe lub gminne,  
b) państwo, w  którym kontrolowany pojazd jest zarejestrowany,  
c) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy;  
2) w przypadku kontroli na terenie przedsiębiorstw:  
a) kategoria przewozu drogowego: międzynarodowy lub krajowy, przewóz osób lub rzeczy, przewóz na potrzeby 
własne lub transport drogowy,  
b) wielkość taboru przedsiębiorstwa,  
c) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.  
3. Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej  oraz 
Główny Inspektor Pracy przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego  w formie  pisemnej,  w postaci papi e-
rowej oraz  w postaci elektronicznej, dane statystyczne,  o których mowa  w ust. 2, w terminie do dnia 3 1 lipca roku następ u-
jącego po roku sprawozdawczym.  
4. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Komisji Europejskiej zbiorcze dane statystyczne uzyskane, 
zgodnie  z ust. 3, w terminie do dnia 30  września po upływie dwuletnieg o okresu objętego sprawozdaniem.  
Art. 54c. Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje określone w  ustawie zadania związane  z ochroną praw 
pasażerów korzystających z  przewozu drogowego w  ramach usług, o  których mowa  w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia  
nr 181/2011.  
Art. 54d.105) 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje zadania punktu kontaktowego w  zakresie 
wstępnych i  szczegółowych drogowych kontroli technicznych pojazdów kategorii M 2, M 3, N 2 i N3, przyczep kategorii  
O3 i O4 i ciągników kołowych ka tegorii T 5 użytkowanych na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego prz e-
wozu rzeczy dotyczące zapewnienia koordynacji z  punktami kontaktowymi innych państw członkowskich Unii 
Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Han dlu (EFTA) – stron umowy 
o Europejskim Obszarze Gospodarczym w  odniesieniu do działań, o  których mowa w  art. 54e, oraz umożliwienia 
wymiany innych informacji z  właściwymi punktami kontaktowymi w  tym zakresie oraz udzielania im pomocy.  
2. Wojewódzcy inspekt orzy transportu drogowego, wojewódzcy komendanci Policji, Komendant Stołeczny P o-
licji, komendanci oddziałów Straży Granicznej, dyrektorzy izb administracji skarbowej oraz zarządcy dróg prz e-
kazują Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego informacje, o  których mowa w  art. 54e, przy użyciu fo r-
mularzy elektronicznych udostępnionych na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego 
lub za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej.  
3. Przekazywanie informacji, o  których mowa w  art. 54e, odbywa się za  pośrednictwem elektronicznej skrzy n-
ki podawczej Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Przekazywane informacje podpisuje się przy użyciu 
kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu osobistego albo podpisu zaufaneg o. 
4. Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzory informacji, o  których mowa w  art. 54e, w  formie 
dokumentów elektronicznych.  
Art. 54e.105) W przypadku stwierdzenia podczas wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli  technicznej, że 
pojazd, o  którym mowa w  art. 54d ust.  1, niezarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraża be z-
pieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska, Główny Inspektor Transportu Drog o-
wego informuje o  wynikach kontroli:  
1) państwo członkowskie Unii Europejskiej albo państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o  Wolnym 
Handlu (EFTA) – stronę umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, w  którym pojazd ten jest zarej e-
strowany, oraz może zwrócić się do właściwego  organu tego państwa o  podjęcie działań zmierzających do 
przeprowadzenia dodatkowego badania technicznego tego pojazdu;  
2) państwo inne niż wymienione w  pkt 1, w którym pojazd jest zarejestrowany.  
                                                           
105) Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 104. 
  
Dziennik  Ustaw  – 64 – Poz. 2140  
 
Art. 54f.105) W przypadku o trzymania od innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej albo państwa 
członkowskiego Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze 
Gospodarczym informacji o  konieczności podjęcia działań zmierzających do przep rowadzenia badania techniczn e-
go pojazdu, o  którym mowa w  art. 54d ust.  1, zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Główny 
Inspektor Transportu Drogowego przekazuje tę informację staroście właściwemu ze względu na miejsce rejestracji 
tego po jazdu.  
Art. 55. 1. Inspektor wykonując zadania, o  których mowa  w art. 50, ma prawo do:  
1) wstępu do pojazdu;  
2) kontroli dokumentów;  
2a) kontroli karty kierowcy i  karty przedsiębiorstwa;  
3) kontroli zainstalowanych lub znajdujących się w  pojeździe urządzeń  pomiarowo -kontrolnych i  tachografu;  
3a) kontroli używanego w  pojeździe urządzenia, o  którym mowa  w art. 13i ust. 3 ustawy  z dnia 21  marca 1985  r. 
o drogach publicznych;  
4) kontrolowania masy, nacisków osi i  wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarow ego; 
5) żądania od podmiotu wykonującego przewóz drogowy i  jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, oka -
zania dokumentów i  innych nośników informacji oraz udostępnienia wsze lkich danych mających związek  z przedmi o-
tem kontroli;  
6) wstępu na teren p odmiotu wykonującego przewóz drogowy, w  tym do pomieszczeń lub lokali, gdzie prowadzi on 
działalność lub przechowuje dokumenty i  inne nośniki informacji wymagane przepisami, o  których mowa  w art. 4 
pkt 22, w  dniach i  godzinach, w  których jest lub powinna b yć wykonywana ta działalność.  
1a. Inspektor przeprowadza czynności kontrolne, o  których mowa  w ust. 1 pkt 2, 5 i 6, w obecności przedsiębiorcy 
albo osoby przez niego upoważnionej.  
1b. Kontroli dokumentów, o  których mowa  w art. 87, inspektor dokonuje w  obec ności kierującego przemieszczaj ą-
cym się środkiem transportu.  
1c. Przepisy  ust. 1 pkt 5 i 6 i ust. 1a stosuje się odpowiednio do:  
1) podmiotów wykonujących czynności związane z  przewozem drogowym, a  w szczególności do:  
a) spedytora,  
b) nadawcy,  
c) odbiorcy,  
d) załadowcy,  
e) organizatora wycieczki,  
f) organizatora transportu,  
g) operatora publicznego transportu zbiorowego;  
2) podmiotów, o  których mowa  w art. 16a i art. 33a, w  okresie roku od dnia zaprzestania przez te podmioty wykonyw a-
nia przewozu drogowego.  
2. Inspektor ma również prawo do używania i  wykorzystywania:  
1) środków przymusu bezpośredniego;  
2) broni palnej.  
Art. 55a. 1. W  zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w  ustawie oraz w  przepisach odrębnych  
Inspekcja przetwarza dane osobowe, w  tym dane wskazane w  art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady 
(UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem danych os o-
bowych i  w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uch ylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych) (Dz.  Urz. UE  L 119 z  04.05.2016, str.  1), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”.  
  
Dziennik  Ustaw  – 65 – Poz. 2140  
 
1a.106) Inspekcja w celach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie dany ch osob o-
wych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125), jest upra w-
niona do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, oraz ich wymiany z właściwymi organami i instytucjami 
krajowymi, Unii Europ ejskiej oraz innych państw, a także organizacjami międzynarodowymi.  
1b.106) Inspekcja może przekazać dane osobowe państwu trzeciemu lub organizacjom międzynarodowym, na ich 
wniosek, w przypadku gdy są spełnione warunki przeka zywania informacji określone w art. 18 a–18d ustawy z dnia 
16 września  2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej, państw trzecich, 
agencjami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 484 oraz z 2019 r. poz. 125).  
2. Inspekcja przetwarza dane osobowe wskazane w  art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679  wyłącznie w przypadku, 
gdy: 
1) zostały one przekazane dobrowolnie przez stronę w  ramach postępowania prowadzonego przez organ Inspek cji; 
2) jest to konieczne do weryfikacji prawidłowości przekazanych przez stronę danych, o  których mowa w  pkt 1; 
3) z przepisu prawa wynika konieczność przetwarzania tych danych;  
4) jest to niezbędne do wykonania wyroku sądu.  
3. Główny Inspektor Transportu  Drogowego oraz wojewódzcy inspektorzy są administratorami danych osobowych 
przetwarzanych na podstawie ust.  1. 
4. (uchylony)107) 
5. (uchylony)107) 
6. (uchylony)107) 
7. (uchylony)107) 
8. (uchylony)107) 
9. (uchylony)107) 
10. (uchylony)107) 
11.108) Inspekcja jest uprawniona do wydawania rozstrzygnięć w  indywidualnych przypadkach w  oparciu 
o zautomatyzowane przetwarzanie danych, w  tym profilowanie w  związku z  realizacją zadań, o  których mowa w  art. 129a 
ust. 1 pkt 3 lit. b i art. 129g ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
12.108) W związku z  realizacją zadań, o  których mowa w  art. 50, Inspekcja wykonuje obowiązek, o  którym mowa 
w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu takich d a-
nych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o  ochronie danych) (Dz.  Urz. UE  L 119 z  04.05.2016, 
str. 1, z późn. zm.109)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”, przy  pierwszej czynności skierowanej do osoby, której 
dane dotyczą, chyba że posiada ona te informacje, a  ich zakres lub treść nie uległy zmianie.  
13.108) Wystąpienie z  żądaniem, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016 /679, nie wpływa na wykonyw a-
nie przez Inspekcję zadań, o  których mowa w  art. 50. 
Art. 55b. 1.110) Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz woj e-
wódzcy inspektorzy lub osoby przez nich upoważnione udostępniają ni eodpłatnie, na podstawie pisemnego wniosku, dane 
osobowe przetwarzane w  związku z  realizacją zadań określonych w  ustawie:  
1) Policji,  
2) Żandarmerii Wojskowej,  
                                                           
106) Dodany przez art. 73 pkt 1 ustawy z dnia 14  grudnia 2018  r. o ochronie danych osobowych przetwar zanych w  związku z zapobieg a-
niem i  zwalczaniem przestępczości  (Dz. U. z 2019 r. poz. 125), która weszła w życie z dniem 6 lutego 2019 r.  
107) Przez art. 60 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 21  lutego 2019  r. o zmiani e niektórych ustaw w  związku z  zapewnieniem stosowania rozp o-
rządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w  sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu ta kich danych oraz uchylenia dyrektywy 
95/46/WE (ogólne  rozporządzenie o  ochronie danych) (Dz. U. poz. 730) , która weszła w życie z dniem 4 maja 2019 r.  
108) Dodany przez art. 60 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 107. 
109) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w  Dz. Urz. UE  L 127 z  23.05.2018, str.  2. 
110) W brzmieniu ustalonym przez art. 60 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 107. 
  
Dziennik  Ustaw  – 66 – Poz. 2140  
 
3) Straży Granicznej,  
4) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,  
5) Agencji Wywiadu,  
6) Centralnemu  Biuru Antykorupcyjnemu,  
7) Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,  
8) Służbie Wywiadu Wojskowego,  
9) prokuratorowi,  
10) sądom,  
11) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektorowi izby administracji skarbowej, naczelnikowi urzędu celno -
-skarbowego,  
12) Biuru Nadzoru Wewnętrznego,  
13) Służbie Ochrony Państwa  
– w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.  
2. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, zawiera:  
1) oznaczenie sprawy;  
2) wskazanie okoliczności, z  których wynika konieczność pozyskania żądanych d anych;  
3) wskazanie zakresu danych podlegających udostępnieniu.  
3.111) Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz wojewódzcy inspektorzy mogą wyrazić zgodę na udostępnienie 
za pomocą środków komunikacji elektronicznej danych, o  których mowa w  ust. 1, podmiot om, o  których mowa 
w ust. 1 pkt 1–3 i 5–13, bez konieczności składania pisemnych wniosków, jeżeli jest to uzasadnione rodzajem lub zakr e-
sem wykonywanych zadań.  
4. Udostępnianie danych, o  których mowa w  ust. 1, w sposób, o  którym mowa w  ust. 3, następuje po  złożeniu przez 
podmioty, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1–3 i 5–13, wniosku zawierającego:112) 
1) wskazanie zakresu danych podlegających udostępnieniu;  
2) wskazanie osób uprawnionych do przetwarzania danych, o  których mowa w  pkt 1; 
3) oświadczenie, że podmioty  te posiadają:  
a) urządzenia umożliwiające odnotowanie w  systemie, kto, kiedy, w  jakim celu oraz jakie dane uzyskał, oraz  
b) zabezpieczenie techniczne i  organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z  celem ich uz ys-
kania.  
5.113) Główny Insp ektor Transportu Drogowego oraz wojewódzcy inspektorzy udostępniają Agencji Bezpieczeństwa 
Wewnętrznego dane, o  których mowa w  ust. 1, w sposób, o  którym mowa w  ust. 3, jeżeli jednostka organizacyjna Agencji 
Bezpieczeństwa Wewnętrznego będąca odbiorcą dany ch złoży oświadczenie, o  którym mowa w  ust. 4 pkt 3. 
6.113) Główny Inspektor Transportu Drogowego oraz wojewódzcy inspektorzy nie udostępniają na podstawie ust.  1 
i 3 danych osobowych wskazanych w  art. 9 ust. 1 rozporządzenia  2016/679, chyba że podmiot, o  którym mowa w  ust. 1, 
jest ustawowo upoważniony do przetwarzania tych danych.  
7. (uchylony)114) 
Art. 55c. 1. W  zakresie zadań określonych w  ustawie oraz w  przepisach odrębnych Inspekcja może nieodpłatnie uz ys-
kiwać  dane ze zbio rów danych, w  tym zbiorów danych osobowych, prowadzonych przez organy władzy publicznej oraz 
państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne.  
                                                           
111) W brzmieniu ustalonym przez art. 60 p kt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku  107. 
112) Wprowadzenie do wyliczenia w  brzmieniu ustalonym przez art.  60 pkt 2 lit. c  ustawy, o której mowa w odnośniku  107. 
113) W brzmieniu ustalonym przez art. 60 pkt 2 lit. d  ustawy, o której mowa w odnośniku  107. 
114) Przez art. 60 pkt 2 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 107. 
  
Dziennik  Ustaw  – 67 – Poz. 2140  
 
2. Jeżeli przepisy odrębnych ustaw nie stanowią inaczej, administratorzy zbiorów danych, o  których mowa w  ust. 1, 
udostępniają Inspekcji przetwarzane w  nich dane na podstawie pisemnego wniosku Głównego Inspektora Transportu Dr o-
gowego, wojewódzkiego inspektora lub osoby przez niego upoważnionej.  
3. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 2, zawiera:  
1) oznaczenie sprawy;  
2) wskazanie zbioru danych, z  którego te dane mają zostać udostępnione;  
3) wskazanie zakresu danych podlegających udostępnieniu.  
4. Administratorzy zbiorów danych, o  których mowa w  ust. 1, mogą zawierać z  Głównym Inspektorem Transportu 
Drogowego lub wojewódzkim  inspektorem pisemną umowę o  udostępnianiu jednostkom organizacyjnym Inspekcji info r-
macji zgromadzonych w  zbiorach w  drodze teletransmisji bez konieczności składania każdorazowo pisemnych wniosków 
o udostępnienie danych, jeżeli jednostki te spełniają łączn ie następujące warunki:  
1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w  systemie, kto, kiedy, w  jakim celu oraz jakie dane uzyskał;  
2) posiadają zabezpieczenia techniczne i  organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich 
uzyskania;  
3) specyfika lub zakres wykonywanych przez nie zadań uzasadnia takie udostępnianie.  
5. (uchylony)115) 
Art. 56. 1. Inspektor ma prawo do nakładania i  pobierania kar pieniężnych oraz grzywien w  drodze mandatów ka r-
nych:  
1) zgodnie z  przepisami ustawy;  
2) za naruszenia przepisów o  ruchu drogowym w  zakresie określonym w  ustawie z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym;  
3) w zakresie określonym w  ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych;  
4) zgodnie z  przepisami ustawy z  dnia 19  sierpni a 2011  r. o przewozie towarów niebezpiecznych ; 
5) zgodnie z  przepisami ustawy z  dnia 21  sierpnia 1997  r. o ochronie zwierząt;  
6) zgodnie z  przepisami ustawy z  dnia 11  maja 2001  r. – Prawo o  miarach;  
7) zgodnie z  przepisami ustawy z  dnia 5  lipca 2018  r. o tachografach.  
2. Inspektor ma prawo prowadzenia czynności wyjaśniających w  sprawach o  wykroczenia, kierowania do sądu wnios -
ków o  ukaranie oraz udziału w  rozprawach przed sądami powszechnymi w  charakterze oskarżyciela publicznego 
i wnoszenia odwołań od post anowień i  orzeczeń tych sądów w  sprawach o  wykroczenia z  zakresu działania Inspekcji 
Transportu Drogowego.  
3.116) Grzywny, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1, 2 i  4–7 oraz w  art. 32 ust. 1 ustawy z  dnia 9  marca 2017  r. o systemie 
monitorowania drogowego i kolejow ego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi , pobierane przez organy 
Inspekcji Transportu Drogowego, są przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy Głównego Inspektoratu Transpo r-
tu Drogowego. Kary pieniężne, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1–4, 6 i  7, pobierane przez organy Inspekcji Transportu Dr o-
gowego są przekazywane na wyodrębniony rachunek bankowy właściwej jednostki organizacyjnej Inspekcji, obsługującej 
organ nakładający karę pieniężną w  I instancji.  
4.117) Grzywny i  kary zgromadzone na rachunkach , o których mowa w  ust. 3, stanowią wpływy Funduszu rozwoju 
przewozów autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 16  maja 2019  r. 
o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej,  z wyją tkiem grzywien i  kar, które 
zgodnie z  odrębnymi przepisami stanowią wpływy Krajowego Funduszu Drogowego lub jednostek samorządu terytoria l-
nego. Wpłat dokonuje się w  terminie pierwszych czterech dni roboczych następujących po zakończeniu tygodnia, 
w którym środki wpłynęły na rachunki, o  których mowa w  ust. 3. 
                                                           
115) Przez art. 60 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku  107. 
116) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  8 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  103. 
117) Dodany przez art.  37 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 99. 
  
Dziennik  Ustaw  – 68 – Poz. 2140  
 
Art. 56a.118) Administratorem danych osobowych przetwarzanych w związku z realizac ją czynności określonych 
w art. 56 ust. 1, w celach, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochr onie danych osobowych 
przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości, jest Główny Inspektor Transportu Drogowego 
lub wojewódzki inspektor transportu drogowego.  
Art. 57. 1. W  przypadkach, o  których mowa  w art. 11 pkt 1–4, 8, 1 0 i 12–14 ustawy  z dnia 24  maja 2013  r. 
o środkach przymusu bezpośredniego i  broni palnej ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1834  oraz z 2019 r. poz. 15 ), inspektor może 
użyć środków przymusu bezpośredniego, o  których mowa  w art. 12 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 7, pkt 12 lit. a i pkt 13 tej 
ustawy, lub wykorzystać te środki.  
2. W przypadkach, o  których mowa  w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 oraz w art. 47 pkt 1, pkt 2 lit. a, pkt 3, 5 i 6 ustawy  
z dnia 24  maja 2013  r. o środkach przymusu bezpośredniego i  broni palnej, inspekto r może użyć broni palnej lub ją wyk o-
rzystać.  
3. Użycie i  wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i  broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia 
i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 24  maja 2013  r. o środkach przymusu be zpośre d-
niego i  broni palnej.  
Art. 58–65. (uchylone)  
Art. 66. 1. Inspektorzy wykonujący zadania określone  w art. 50 ustawy  mogą być wyposażeni w  broń palną.  
2. Pozwolenie na broń palną na okaziciela wydaje, na wniosek wojewódzkiego inspektora, w  trybie okre ślonym 
w ustawie z  dnia 21  maja 1999  r. o broni i  amunicji ( Dz. U. z 2019 r. poz. 284 i 1214 ), właściwy miejscowo komendant 
wojewódzki Policji.  
3. Wojewódzki inspektor dokonuje zakupu broni palnej i  amunicji według zasad określonych w  przepisach o  broni 
i amunicji.  
4. Wojewódzki inspektor występuje z  wnioskiem do właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji 
o dopuszczenie inspektora do posiadania broni palnej oraz amunicji na zasadach określonych w  przepisach o  broni 
i amunicji.  
5. Inspektorzy, po zakończeniu pracy, są obowiązani do codziennego zdawania broni i  amunicji do podręcznego 
magazynku broni, znajdującego się w  najbliższej jednostce Policji, gdzie inspektor wykonywał swoje zadanie służbowe.  
Art. 67. 1. Inspekcja współdziała  w szczególności z: Policją, Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencją 
Wywiadu,  Służbą Ochrony Państwa , Żandarmerią Wojskową, Strażą Graniczną, Służbą Celno -Skarbową, Państwową  
Inspekcją Pracy, Inspekcją Handlową, Inspekcją Ochrony Środowiska, Inspekcją Weterynaryjną  i zarządcami dróg – 
w zakresie bezpieczeństwa  i porządku ruchu na drogach publicznych oraz zwalczania przestępstw  i wykroczeń drogowych  
dokonywanych  w zakresie transportu drogowego lub  w związku  z tym transportem,  z uwzględnieniem właściwości  
i kompetencji t ych organów oraz zadań Inspekcji.  
2. W celu realizacji zadań określonych  w art. 50 Inspekcja współdziała z  organami samorządu terytorialnego, jak 
również z  organizacjami zrzeszającymi przewoźników drogowych.  
3. W celu realizacji zadań określonych  w art. 50, Inspekcja może, w  drodze teletransmisji danych, korzystać 
z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych w  Krajowym Rejestrze Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz 
Główny Inspektor Transportu Drogowego określi, w  drodze porozumienia, szczegółowe warun ki techniczne dostępu do 
tych danych.  
4. W celu wykonywania zadań w  zakresie kontroli ruchu drogowego, o  których mowa  w art. 50 pkt 1, Inspekcja  może 
prowadzić wyszukiwania informacji za pośrednictwem Krajowego Punktu Kontaktowego, na zasadach określonych  
w art. 80k–80r ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
Art. 68. 1. Kontroli, o  której mowa:  
1) w art. 50 pkt 1 lit. a–j i art. 87 podlegają:  
a) kierujący pojazdami w  zakresie i  na zasadach określonych w:  
– przepisach ustawy,  
– art. 129a ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym,  
– ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych,  
                                                           
118) Dodany przez art. 73 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 106. 
  
Dziennik  Ustaw  – 69 – Poz. 2140  
 
b) przedsiębiorcy wykonujący przewóz drogowy,  
c) podmioty, o  których mowa  w art. 3 ust. 2, 
1a)119)  w art.  50 pkt 1 lit. l – kierujący wykonuj ący przewóz drogowy w  zakresie i  na zasadach określonych w prze -
pisach ustawy,  
2)120)  w art. 50 pkt 1 lit. k podlegają:  
a) przedsiębiorcy osobiście wykonujący przewozy drogowe,  
b) osob y niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy  drogowe na jego rzecz , 
2)121)  w art.  50 pkt 1 lit. k podlegają:  
a) przedsiębiorcy osobiście wykonujący:  
– przewozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr  561/2006 albo Umowa 
AETR,  
– przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50  km, lub publiczny transport zbiorowy w roz u-
mieniu przepisów ustawy z  dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym, którego trasa 
nie przekracza 50  km, 
b) osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące na jego rzecz:  
– prze wozy drogowe, do których ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr  561/2006 albo Umowa 
AETR,  
– przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50  km, lub publiczny transport zbiorowy w roz u-
mieniu przepisów ustawy z  dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transp orcie zbiorowym, którego trasa 
nie przekracza 50  km, 
3) w art. 50 pkt 1 lit. j podlegają podmioty, o  których mowa  w art. 13k ust. 4 ustawy  z dnia 21  marca 1985  r. o drogach 
publicznych, w  zakresie i  na zasadach określonych w  tej ustawie  
– zwani dalej „kontrolowanymi ”. 
2. Kontroli, o  której mowa  w ust. 1, nie podlegają pojazdy przewożące wartości pieniężne w  rozumieniu przepisów 
o ochronie osób i  mienia.  
Art. 69. 1. Inspektor wykonuje czynności kontrolne, z  zastrzeżeniem  ust. 1a, w  umundurowaniu oraz posługu je się 
legitymacją służbową i  znakiem identyfikacyjnym.  
1a. Inspektor może wykonywać bez umundurowania czynności kontrolne podczas kontroli:  
1) w przedsiębiorstwie;  
2) przewozów regularnych, o  ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza przysta nkami;  
3) transportu drogowego taksówką, o  ile nie wymaga to zatrzymywania pojazdów na drodze poza postojem.  
2. Umundurowanie służbowe przysługuje Głównemu Inspektorowi, wojewódzkiemu inspektorowi, ich zastępcom,  in-
spektorom, a  także na zasadach określonyc h przez Głównego Inspektora, w  drodze zarządzenia, pracownikom Głównego 
Inspektoratu Transportu Drogowego.  
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, dystynkcje i  wzór umundurowania, 
o którym mowa  w ust. 2, normy umundurowan ia i sposób jego przydziału oraz zasady i  sposób noszenia umundurowania, 
jak również ustali kryteria przydziału umundurowania, warunki jego używania, mając na uwadze okres używalności umu n-
durowania.  
3a. Minister właściwy do spraw transportu, w  porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, 
mając na względzie zakres zadań i  sposób ich realizacji przez osoby, o  których mowa  w ust. 2, określi, w  drodze rozporz ą-
dzenia:  
1) wysokość i  warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w  zamian za um undurowanie;  
2) elementy umundurowania stanowiące podstawę do określenia wysokości równoważnika;  
                                                           
119) Dodany przez art.  1 pkt 18 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
120) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 121. 
121) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 18 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 70 – Poz. 2140  
 
3) tryb przyznawania, przypadki odmowy przyznania oraz terminy wypłacania równoważnika;  
4) wysokość, warunki przyznawania i  terminy wypłaty ryczałtu pieniężneg o za czyszczenie chemiczne umundurowania.  
4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, wzór legitymacji inspektora oraz szcz e-
gółowy sposób postępowania z  nią związanego. Do legitymacji służbowej podlegają wpisaniu następujące dane osobowe: 
imię, nazwisko, stanowisko. Rozporządzenie ustali sposób wydawania legitymacji oraz przypadki, w  których podlega ona 
wymianie i  zwrotowi, a  także sposób jej używania i  przechowywania.  
5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze  rozporządzenia, wzór odznaki identyfikacyjnej inspektora 
i oznakowania pojazdu służbowego oraz szczegółowy sposób postępowania z  nimi związany. Rozporządzenie to ustali 
w szczególności sposób używania i  przechowywania odznaki.  
6. Pracownicy, o  których mow a w art. 76a ust. 1, w czasie wykonywania obowiązków służbowych posługują się leg i-
tymacją służbową oraz odznaką identyfikacyjną. Do legitymacji służbowej podlegają wpisaniu następujące dane: imię 
i nazwisko oraz stanowisko lub nazwa komórki organizacyjnej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, w  której 
zatrudniony jest pracownik.  
7. Główny Inspektor określi, w  drodze zarządzenia, wzór legitymacji i  odznaki, o  których mowa  w ust. 6, oraz sposób 
ich wydawania, przypadki, w  których podlegają one wymianie i zwrotowi, a  także sposób ich używania i  przechowywania.  
Art. 70. 1. Czynności kontrolnych inspektor dokonuje po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upowa ż-
nienia do przeprowadzenia kontroli.  
1a. Czynności kontrolnych przemieszczających się środ ków transportu inspektor dokonuje po okazaniu kierującemu 
legitymacji służbowej.  
1b. Upoważnienie, o  którym mowa  w ust. 1, zawiera co najmniej:  
1) wskazanie podstawy prawnej;  
2) oznaczenie organu kontroli;  
3) datę i  miejsce wystawienia;  
4) imię i  nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej;  
5) firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;  
6) określenie zakresu przedmiotowego kontroli;  
7) wskazanie daty rozpoczęcia i  przewidywany termin zakończenia kontroli;  
8) podpis osoby udzielającej upoważnienia;  
9) pouczenie o  prawach i  obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy.  
2. (uchylony)  
3. Inspektor ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z  jego prawami i  obowiązkami wynikającymi z  ustawy.  
4. Inspektor wykonuje czynnoś ci kontrolne w  obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej, 
a w przypadku, o  którym mowa  w ust. 1a, w  obecności kierującego.  
Art. 71. Zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora.  
Art. 72. Kontrol owany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokon anie czynności kontrolnych, a  w szczególności:  
1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane maj ą-
ce związek z  przedmiotem kontroli;  
2) udostę pnić pojazd, a  w uzasadnionych przypadkach wynikających z  przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, 
obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w  których przedsiębiorca prowadzi działalność gosp o-
darczą bądź też przechowuje mienie przeds iębiorstwa;  
3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;  
4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić 
się do utrwalenia dowodu w  sprawie będącej przedmiotem  kontroli;  
5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prę d-
kość jazdy, czas jazdy i  postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków 
z tachografu cyfrowego i  karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w  siedzibie organu kontroli.  
  
Dziennik  Ustaw  – 71 – Poz. 2140  
 
Art. 73. 1. W  toku kontroli inspektor może:  
1) legitymować kierowców i  inne osoby w  celu ustalenia tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli;  
2) badać dokumenty i inne nośniki informacji objęte zakresem kontroli;  
3) dokonywać oględzin i  zabezpieczać zebrane dowody;  
3a)122)  zatrzymać kartę kierowcy w  przypadkach, o  których mowa w  art. 26  ust. 7  rozporządzenia (UE) nr 165/2014, oraz 
w przypadkach, o  których mowa w  art. 11 ust. 4  lit. c załącznika do Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg p o-
jazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w  Genewie dnia 1  lipca 1970  r. 
(Dz. U. z 2014  r. poz. 409), zwanej dalej „Umową AETR”, kartę przedsiębior stwa lub tachograf, inny przedmiot lub 
urządzenie mające niedozwolony wpływ na funkcjonowanie tachografu;  
3a)123)  zatrzymać kartę kierowcy w  przypadkach, o  których mowa w  art. 26  ust. 7  rozporządzenia (UE) nr 165/2014 , 
oraz w  przypadkach, o  których mowa w  art. 11  ust. 4  lit. c załącznika do Umowy AETR, kartę przedsiębio r-
stwa lub tachograf, inny przedmiot lub urządzenie mające niedozwolony wpływ na funkcjonowanie tacho -
grafu;  
3b) sprawdzać status karty, korzystając z  ewidencji karty połączonej z  systemem Tach onet, prowadzonej przez podmiot 
wydający karty, o  którym mowa w  art. 2  pkt 7  ustawy z  dnia 5  lipca 2018  r. o tachografach, lub bezpośrednio 
w systemie Tachonet;  
4) przesłuchiwać świadków i  zasięgać opinii biegłych;  
5) przesłuchiwać kontrolowanego w  charakt erze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z  powodu ich 
braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli.  
1a. W przypadku, gdy w  trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków prz e-
wozu drogow ego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub os o-
by przez nią wyznaczonej.  
2. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawienia się kontrolowanego, świadka lub biegłego na wezwanie inspe k-
tora stosuje się p rzepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.  
Art. 74. 1. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli.  
2. Protokół podpisują inspektor i  kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący 
odnoto wuje w  protokole kontroli i  podaje jej przyczynę.  
3. Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a  kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębio r-
cy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy.  
4. Do protokołu kontroli kontrolowany może wn ieść zastrzeżenia.  
Art. 75. Wyniki kontroli wykorzystywane są do formułowania wniosków o  wszczęcie postępowania:  
1) administracyjnego o  cofnięcie uprawnień przewozowych przedsiębiorcy, określonych przepisami ustawy;  
2) karnego lub karno -skarbowego;  
3) w sprawach o  wykroczenia;  
4) przez organy Państwowej Inspekcji Pracy;  
5) przewidzianego w  umowach międzynarodowych w  stosunku do przedsiębiorców zagranicznych.  
Art. 76. 1. Inspektorem może być osoba, która:  
1) posiada obywatelstwo polskie;  
2) ma nienaganną op inię i  nie była karana za przestępstwo umyślne;  
3) legitymuje się świadectwem dojrzałości po zdanym egzaminie maturalnym;  
4) posiada prawo jazdy co najmniej kategorii B;  
5) ukończyła 25  lat oraz posiada wymagany stan zdrowotny;  
6) złożyła z  wynikiem pozyty wnym egzamin kwalifikacyjny.  
2. Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora poprzedzone jest praktyką w  ramach kursu specjal i-
stycznego zakończonego egzaminem kwalifikacyjnym, z  zastrzeżeniem  art. 76a ust. 3. 
                                                           
122) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 123. 
123) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  1 pkt  19 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 72 – Poz. 2140  
 
2a. Zatrudnienie pracownika Inspe kcji na stanowisku inspektora następuje w  ramach służby nadzoru nad ruchem dr o-
gowym, służby kontroli opłat drogowych albo służby kontroli transportu drogowego.  
2b. Główny Inspektor Transportu Drogowego może powoływać inne niż wymienione  w ust. 2a rodzaje s łużb określ a-
jąc ich organizację, zakres działania oraz właściwość terytorialną.  
2c. Zatrudnienie w  jednej ze służb, o  których mowa  w ust. 2a, nie wyklucza wykonywania przez inspektora Inspekcji 
czynności kontrolnych przypisanych do zadań innych służb Inspe kcji. 
3. Inspektor podlega co najmniej raz w  roku szkoleniu organizowanemu przez Głównego Inspektora w  celu podni e-
sienia poziomu wiedzy fachowej.  
4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) programy ramowe kursów specjalis tycznych dla poszczególnych rodzajów służb oraz kursów uzupełniających, 
z uwzględnieniem wiedzy niezbędnej do wykonywania czynności inspektora w  ramach danego rodzaju służby, w  tym 
minimalne liczby godzin zajęć na poszczególnych kursach, a  także kryteria o ceny i  sposoby przeprowadzania egz a-
minów kwalifikacyjnych oraz wzór zaświadczenia o  złożeniu egzaminu kwalifikacyjnego z  wynikiem pozytywnym;  
2) warunki i  tryb przeprowadzania badań lekarskich i  psychologicznych w  celu stwierdzenia istnienia lub braku prze ciw-
wskazań  zdrowotnych do wykonywania czynności inspektora.  
Art. 76a. 1. Uprawnienia inspektorów Inspekcji określone w  ustawie,  w art. 129a ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – 
Prawo o  ruchu drogowym oraz w  ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publiczny ch przysługują również pracown i-
kom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego po spełnieniu warunków, o  których mowa  w art. 76 ust. 1. 
2. W czasie wykonywania zadań, o  których mowa  w art. 50, do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu 
Drogowego, o  których mowa  w ust. 1, stosuje się przepisy  art. 55 ust. 1–1b i ust. 2 pkt 1, art. 56, art. 57 ust. 1 i 3, art. 69 
ust. 1–3a, art. 70–74, art. 89 ust. 1 i art. 93 ust. 1. 
3. Decyzję o  skierowaniu pracownika Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego na egzami n kwalifikacyjny, 
o którym mowa  w art. 76 ust. 1 pkt 6, po dejmuje Główny Inspektor Transportu Drogowego. W  takim przypadku skierow a-
nie na egzamin kwalifikacyjny, o  którym mowa  w art. 76 ust. 1 pkt 6, nie wymaga odbycia przez pracownika kursu specj a-
listycz nego oraz praktyki w  ramach tego kursu.  
Art. 77. 1. Do pracowników Inspekcji zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych, w  tym inspektorów, stosuje się 
przepisy ustawy z  dnia 21  listopada 2008  r. o służbie cywilnej ( Dz. U. z 2018 r. poz.  1559  z oraz z 2019  r. poz. 730 ), 
z zastrzeżeniem  ust. 2. 
2. Do pracowników Inspekcji:  
1) zatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie mają zastosowania przepisy art.  4 i art. 97 ustawy, o  której mowa 
w ust. 1; 
2) obsługujących Głównego Inspektora Transportu Drogowego w  zakresie realizacji zadań, o  których mowa w  art. 50 
pkt 3a i 3b, niezatrudnionych na stanowiskach inspektorów nie ma zastosowania przepis art.  97 ustawy, o  której 
mowa w  ust. 1. 
3. Do pracowników innych niż wymienieni  w ust. 1 mają zastosowanie przepisy ustaw y z dnia 16  września 1982  r. 
o pracownikach urzędów państwowych ( Dz. U. z 2018 r. poz.  1915  oraz z 2019 r. poz.  1043  i 1820 ). 
Art. 77a. 1. Czas pracy pracowników, o  których mowa w  art. 77 ust. 2, nie może przekraczać 8  godzin na dobę 
i przeciętnie 40  godzi n w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w  przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczaj ą-
cym 3  miesięcy.  
2. Do pracowników, o  których mowa w  art. 77 ust. 2, mogą być stosowane systemy czasu pracy:  
1) zmianowy – na stanowiskach pracy, na których, ze w zględu na zakres i  charakter zadań, jest wymagane wykonywanie 
pracy w  systemie zmianowym;  
2) podstawowy, w  którym czas pracy nie może przekraczać 8  godzin na dobę – na pozostałych stanowiskach pracy.  
3. W zmianowym systemie czasu pracy pracę wykonuje się n a zmiany trwające po 8  godzin na dobę. W  szczególnie 
uzasadnionych przypadkach pracodawca może wprowadzić wykonywanie pracy na zmiany trwające po 12  godzin na dobę.  
4. W zmianowym systemie czasu pracy, o  którym mowa w  ust. 3: 
1) zdanie pierwsze, pracownik nie może wykonywać pracy na więcej niż dziesięciu zmianach w  porze nocnej w  miesiącu 
kalendarzowym,  
2) zdanie drugie, pracownik nie może wykonywać pracy na więcej niż ośmiu zmianach w  porze nocnej w  miesiącu 
kalendarzowym  
– chyba że jest to uzasadnione szc zególnymi potrzebami pracodawcy lub tym, że jego nieobecność mogłaby spowodować 
poważne zakłócenie organizacji pracy u  pracodawcy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 73 – Poz. 2140  
 
5. Praca w  godzinach nadliczbowych pracownika jest dopuszczalna ze względu na:  
1) konieczność prowadzenia akcji ratowniczej w  celu ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środ o-
wiska albo usunięcia awarii;  
2) konieczność wykonania rozpoczętych czynności kontrolnych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane;  
3) szczególne potrzeby pracodawcy.  
6. Praca w  godzinach nadli czbowych następuje na polecenie pracodawcy.  
7. W zamian za czas pracy w  godzinach nadliczbowych pracownikowi udziela się czasu wolnego od pracy 
w wymiarze o  połowę wyższym albo może mu być przyznane wynagrodzenie wraz z  dodatkiem za pracę w  godzinach 
nadli czbowych w  wysokości 50% wynagrodzenia. Udzielenie pracownikowi czasu wolnego nie może spowodować obniż e-
nia wynagrodzenia należnego pracownikowi za pełny miesięczny wymiar czasu pracy.  
8. O przyznaniu czasu wolnego od pracy albo dodatku, o  których mowa w  ust. 7, decyduje:  
1) dyrektor generalny w  uzgodnieniu z  Głównym Inspektorem – dla pracowników zatrudnionych w  Głównym Inspekt o-
racie;  
2) wojewódzki inspektor – dla pracowników, o  których mowa w  art. 77 ust. 2 pkt 1, zatrudnionych w wojewódzkim 
inspektoracie transportu drogowego.  
9. Liczba godzin nadliczbowych, za którą przyznano wynagrodzenie, nie może przekraczać:  
1) 7 godzin w  przyjętym miesięcznym okresie rozliczeniowym;  
2) 14 godzin w  przyjętym dwumiesięcznym okresie rozliczeniowym;  
3) 21 godzin w  przyjęt ym trzymiesięcznym okresie rozliczeniowym.  
10. Praca w  niedzielę lub święto, w  godzinach nadliczbowych oraz w  porze nocnej nie może być wykonywana przez:  
1) pracownika będącego jedynym opiekunem dziecka do 8  lat lub osoby wymagającej stałej opieki,  
2) pracownika opiekującego się dzieckiem do 8  lat, jeżeli z  uprawnienia takiego nie korzysta drugie z  rodziców lub 
opiekun,  
3) pracownicę karmiącą dziecko piersią  
– bez ich zgody.  
Art. 78.124) Inspektorom wykonującym czynności kontrolne przysługuje miesięczny dodat ek inspekcyjny do wyn a-
grodzenia w  wysokości do 100% wynagrodzenia.  
Art. 78. 1.125) Inspektorom wykonującym czynności kontrolne przysługuje miesięczny dodatek inspekcyjny do wyn a-
grodzenia w  wysokości do 100% wynagrodzenia.  
2.126) Wysokość miesięcznego dodatku i nspekcyjnego nie może zależeć od wyników wstępnych lub szczegół o-
wych drogowych kontroli technicznych.  
Art. 79. 1. Inspektorzy podczas i  w związku z  pełnieniem obowiązków służbowych korzystają z  ochrony przewidzi a-
nej w  Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy pu blicznych.  
2. Inspektorzy podczas i  w związku z  pełnieniem obowiązków służbowych mają prawo:  
1) żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych oraz organów administracji rządowej i  samorządu terytorialn e-
go, które w  zakresie swojego działania obowiązane są nieodpłatnie udzielić żądanej pomocy w  granicach obowiązuj ą-
cych przepisów prawa;  
2) zwracać się do przedsiębiorców, jednostek organizacyjnych i  organizacji społecznych, a  w nagłych wypadkach ró w-
nież do każdej osoby, o  udzielenie niezbędnej pomocy w  granicach obowiązujących przepisów prawa.  
3. Przepisy  ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, 
o których mowa  w art. 76a ust. 1. 
                                                           
124) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmian , o których  mowa w  odnośnik ach 125 i 126. 
125) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art.  2 pkt  4 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  104. 
126) Dodany przez art.  2 pkt 4 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 104. 
  
Dziennik  Ustaw  – 74 – Poz. 2140  
 
Art. 80. 1. Tworzy się centralną ewidencję naruszeń stwierdzonych w  wyniku prz eprowadzanych kontroli, zwaną 
dalej „ewidencją ”. 
2. W ewidencji gromadzi się odpowiednio do rodzaju, przedmiotu i  zakresu przeprowadzonej kontroli  w szczególności:  
1) informacje i  dane o  kontroli oraz kontrolującym, w  tym określające:  
a) miejsce kontroli,  
b) kategorię drogi,  
c) datę i  godzinę rozpoczęcia kontroli,  
d) skontrolowane dokumenty,  
e) imię, nazwisko, stanowisko i  przydział służbowy kontrolującego,  
f) stwierdzone naruszenia i  nałożone kary,  
g) uwagi i  zalecenia pokontrolne,  
h) numer protokołu kontr oli; 
2) informacje i  dane o  kontrolowanych, w  tym określające:  
a) firmę przedsiębiorcy lub nazwę podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu,  
b) siedzibę przedsiębiorcy lub adres podmiotu wykonującego przewóz lub organizatora transportu,  
c) numer identyfikacji podatkowej (NIP),  
d) (uchylona)  
e) tabor znajdujący się w  prawnej dyspozycji kontrolowanego;  
f) rodzaj oraz zakres uprawnienia do wykonywania przewozów,  
g) numer uprawnienia i  nazwę organu, który wydał uprawnienie,  
h) imię i  nazwisko ora z datę urodzenia kierowcy lub zarządzającego transportem,  
i) obywatelstwo oraz adres kierowcy lub zarządzającego transportem,  
j) numer ewidencyjny PESEL kierowcy lub zarządzającego transportem;  
3) informacje i  dane o  pojeździe i  przyczepie, w  tym określają ce: 
a) dane właściciela i  użytkownika pojazdu,  
b) rodzaj pojazdu,  
c)127) markę, typ, numer rejestracyjny i  kraj rejestracji pojazdu,  
d) masę własną, dopuszczalną ładowność i  dopuszczalną masę całkowitą pojazdu,  
e) liczbę miejsc , 
f)128) liczbę i  kategorię uster ek stwierdzonych w  pojazdach kategorii M 2, M 3, N 2 i N3, przyczepach kategorii O 3 
i O4 i ciągnikach kołowych kategorii T 5 użytkowanych na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego 
przewozu rzeczy podczas wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli techni cznej;  
4) informacje i  dane o  ładunku, w  tym określające:  
a) dane załadowcy,  
b) miejsce pochodzenia i  przeznaczenia ładunku,  
c) rodzaj przewozu.  
2a. (uchylony)  
2b. (uchylony)129) 
2c. Do celów określonych  w ust. 3c, art. 54 ust. 2 pkt 1, 8 i 10 oraz ust 4 i art. 54b ust. 4 w ewidencji gromadzi się 
również informacje i  dane o  przeprowadzonych kontrolach, w  wyniku których nie stwierdzono naruszeń.  
3. Ewidencję prowadzi w  systemie teleinformatycznym Główny Inspektor, któr y jest administratorem danych i infor-
macji  zgromadzonych w  ewidencji.  
                                                           
127) W brzmieniu ustalony m przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 41. 
128) Dodana przez art. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 104. 
129) Przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku  41. 
  
Dziennik  Ustaw  – 75 – Poz. 2140  
 
3a. Główny Inspektor prowadzi ewidencję w  sposób zapewniający ochronę  zgromadzonych w  niej danych, w szcze-
gólności przed ich kradzieżą, zniszczeniem, uszkodzeniem, utratą, nieuprawnionym zwielokrotnianiem, modyfikowaniem, 
przetw arzaniem lub usuwaniem, a  także w  sposób zapewniający każdorazowe automatyczne odnotowywanie dostępu do 
ewidencji oraz czynności związanych z  wprowadzaniem, modyfikacją i  usuwaniem danych.  
3b. Dostęp do ewidencji posiadają wyłącznie osoby upoważnione, w  tym w  szczególności pracownicy Inspekcji 
Transportu Drogowego, w  stopniu i  zakresie wynikającym z  wykonywanych przez te osoby obowiązków służbowych zwi ą-
zanych z  realizacją ustawowych zadań Inspekcji.  
3c. Zgromadzone w  ewidencji dane Główny Inspektor udostępn ia na żądanie innych organów administracji public z-
nej, jednostek samorządu terytorialnego, sądów i  prokuratury oraz instytucji organizacji międzynarodowych, w  zakresie 
w jakim organy te i  instytucje są uprawnione do żądania danych na podstawie odrębnych pr zepisów.  
4. Główny Inspektor udostępnia zainteresowanym organom uprawnionym do wydawania licencji, zezwoleń na wyk o-
nywanie przewozów regularnych specjalnych, zaświadczeń na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne, 
zaświadczeń na wykonywanie publ icznego transportu zbiorowego lub potwierdzeń zgłoszenia przewozu, o  których mowa 
w przepisach ustawy z  dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym, dane i  informacje, o  których mowa  
w ust. 2, dotyczące naruszeń dokonanych na obszarze właści wości tych organów lub naruszeń dokonanych przez przewo ź-
ników, którym organy te wydały dokumenty . 
Art. 81. Dane i  informacje przekazują do ewidencji:  
1) wojewódzki inspektor;  
2) Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Głó wny Inspektor Pracy, właściwy  
miejscowo komendant wojewódzki Policji, zarządcy dróg.  
Art. 82. (uchylony)130) 
Rozdział 9a  
Ochrona praw pasażerów  
Art. 82a. Przepisy rozdziału stosuje się do pasażerów korzystających z  przewozu drogowego w  ramach usług,  
o któryc h mowa  w art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia  nr 181/2011.  
Art. 82b. 1. W  przypadku gdy pasażer został zawiadomiony przez przewoźnika drogowego o  nieuwzględnieniu  wnie-
sionej do niego skargi na podstawie  art. 27 rozporządzenia  nr 181/201 1 albo nie uzyskał odpow iedzi na taką  skargę 
w terminie określonym  w art. 27 tego rozporządzenia, może wnieść skargę na przewoźnika drogowego  w sprawie narusz e-
nia przez niego przepisów rozporządzenia  nr 181/2011.  
2. Organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest:  
1) w przewozach r egularnych w  krajowym transporcie drogowym – organizator publicznego transportu zbiorowego  
w rozumieniu  art. 7 ust. 1 ustawy  z dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym;  
2) w przewozach regularnych w  międzynarodowym transporcie drogowym – organ właściwy do wydawania zezwoleń  na 
wykonywanie regularnych przewozów osób w  międzynarodowym transporcie drogowym, o  którym  mowa  w art. 18 
ust. 1 pkt 2 lit. a; 
3) w przewozach regularnych w  transporcie drogowym realizowanych w  strefie transgranicznej w  rozumieniu  ustawy 
z dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym – organizator publicznego transportu  zbiorowego 
w rozumieniu  art. 7 ust. 1 tej ustawy.  
3. W przypadku gdy przewozy, o  których mowa  w ust. 2 pkt 1 i 3, są realizowane w  formie s amorządowego  zakładu 
budżetowego, organem właściwym do rozpatrzenia skargi jest wojewoda.  
4. Do skargi pasażer dołącza kopię skargi skierowanej do przewoźnika drogowego, kopię odpowiedzi na tę  skargę  
albo oświadczenie, że odpowiedź nie została udzielona w  terminie określonym  w art. 27 rozporządzenia  nr 181/2011, 
a ponadto:  
1) kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę,  
2) inne dokumenty potwierdzające naruszenie przepisów rozporządzenia  nr 181/2011  
– o ile je posiada.  
                                                           
130) Przez art. 60 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku  107. 
  
Dziennik  Ustaw  – 76 – Poz. 2140  
 
Art. 82c. 1. Pasażer może wnieść skargę na niewłaściwe wykonywanie obowiązków wynikających  z rozporządzenia  
nr 181/2011  przez podmiot zarządzający dworcem, o  którym mowa  w art. 3 lit. o tego rozporządzenia.  
2. Podmiotem zarządzającym dworcem, o  którym mowa  w art. 3 lit. o rozporząd zenia  nr 181/2011, jest właściciel  
dworca, a  w przypadku gdy właścicielem dworca jest spółka z  udziałem Skarbu Państwa – podmiot, któremu  powierzono 
administrowanie dworcem.  
3. Organem właściwym do rozpatrzenia skargi, o  której mowa  w ust. 1, jest marszałe k województwa na obszarze  któ-
rego jest zlokalizowany dworzec wyznaczony do udzielania pomocy, a  w przypadku gdy dworzec ten stanowi  własność 
samorządu województwa – wojewoda.  
4. Do skargi pasażer dołącza:  
1) kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na dan ą trasę,  
2) dokumenty potwierdzające niewłaściwe wykonywanie obowiązków wynikających z  przepisów rozporządzenia  
nr 181/2011  przez podmiot zarządzający dworcem, o  którym mowa  w art. 3 lit. o tego rozporządzenia  
– o ile je posiada.  
Art. 82d. 1. Skargi, o  których mowa  w art. 82b i art. 82c, składa się w  formie pisemnej, w  postaci papierowej lub  
w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w  rozumieniu ustawy z  dnia 17  lutego  2005  r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących  zadania publiczne.  
2. W przypadku gdy skarga jest składana w  postaci elektronicznej, załączniki, o  których mowa  w art. 82b ust. 4 
i art. 82c ust. 4, składa się również w  postaci elektronicznej.  
Art. 82e. W przypadku wniesienia skargi na przewoźnika drogow ego albo podmiot zarządzający dworcem,  o którym 
mowa  w art. 3 lit. o rozporządzenia  nr 181/2011, organ właściwy do jej rozpatrzenia, określony odpowiednio  w art. 82b 
ust. 2 i 3 oraz art.  82c ust. 3, w drodze decyzji administracyjnej, stwierdza:  
1) brak nar uszenia przepisów rozporządzenia  nr 181/201 1 albo 
2) naruszenie przepisów rozporządzenia  nr 181/2011, określając jego zakres.  
Art. 82f. 1. Organem właściwym do kontroli zgodności prowadzonej działalności z  przepisami rozporządzenia  
nr 181/2011  jest organ w łaściwy do rozpatrzenia skargi, o  którym mowa odpowiednio  w art. 82b ust. 2 i 3 oraz art.  82c 
ust. 3. 
2. Do kontroli, o  której mowa  w ust. 1, przepisy  art. 85 stosuje się.  
Rozdział 9b  
Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego  
Art. 82g. 1. Tworzy się Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego, zwany dalej „Reje-
strem ”. 
2. Rejestr prowadzony jest  w systemie teleinformatycznym przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.  
3. (uchylony)131) 
4. Rejestr zawiera ewid encje:  
1) przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;  
2) poważnych naruszeń,  o których mowa  w art. 6 ust.  1 lit. b rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009;  
3) osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania oper acjami transportowymi przedsiębiorcy do czasu przywr ó-
cenia dobrej reputacji, zgodnie  z art. 6 ust.  3 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009.  
Art. 82h. 1. W ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika 
drogowego, gromad zi się dane określające:  
1) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu  i siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy;  
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy, o  ile taki posiada;  
                                                           
131) Przez art. 60 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku  107. 
  
Dziennik  Ustaw  – 77 – Poz. 2140  
 
3) rodzaj i  numer posiadanego zezwolenia na wykony wanie zawodu przewoźnika drogowego oraz numery seryjne wyp i-
sów z  zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;  
3a) datę udzielenia posiadanego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;  
4) liczbę pojazdów objętych zezwoleniem na wyko nywanie zawodu przewoźnika drogowego;  
4a)132)  numery rejestracyjne pojazdów objętych zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego zgłosz o-
nych w  wykazie pojazdów, o  którym mowa w  art. 7a ust.  7; 
4b)132)  kraj rejestr acji pojazdów, o  których mowa w  pkt 4a; 
5) numer seryjny licencji wspólnotowej oraz numery seryjne wypisów  z licencji wspólnotowej;  
5a)133)  status licencji wspólnotowej;  
5b)133)  rodzaj licencji wspólnotowej;  
5c)133)  liczbę pojazdów zgłoszonych do licencji wspólnotowej;  
6) status zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;  
6a) datę zmiany statusu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;  
6b) datę utraty dobrej reputacji;  
7) początek ważności licencji wspólnotowej;  
8) koniec ważności licencji wspólnotowej;  
9) datę cofnięcia licencji wspólnotowej;  
10) datę zawieszenia licencji wspólnotowej;  
11) datę wygaśnięcia zawieszenia licencji wspólnotowej;  
12) powód zawieszenia lub co fnięcia licencji wspólnotowej;  
13) numery seryjne cofniętych wypisów  z licencji wspólnotowej;  
14) datę cofnięcia wypisu  z licencji wspólnotowej;  
15) datę wygaśnięcia cofnięcia wypisu  z licencji wspólnotowej;  
16) imię i nazwisko przedstawiciela prawnego prz edsiębiorcy oraz datę  i miejsce jego urodzenia;  
17) imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz:  
a) datę i miejsce urodzenia,  
b) adres zamieszkania,  
ba)  rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,  
c) numer posiadanego certyfikatu kompe tencji zawodowych,  
d) datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,  
e) kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych , 
f) datę utraty dobrej reputacji;  
18) imię i nazwisko osoby fizycznej,  o której mowa  w art. 7c, oraz:  
a) datę i miejsce urodzenia,  
b) adres zamieszkania,  
ba)  rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,  
c) numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,  
d) datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,  
e) kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych , 
f) datę utraty dobrej reputacji.  
                                                           
132) Dodany przez art.  1 pkt  4 lit. a tiret pier wsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku 41. 
133) Dodany przez art.  1 pkt  4 lit. a tiret drugie ustawy, o  której mowa w  odnośniku  41. 
  
Dziennik  Ustaw  – 78 – Poz. 2140  
 
2. W ewidencji poważnych naruszeń gromadzi się dane określające:  
1) firmę przedsiębiorcy oraz oznaczenie jego adresu  i siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy;  
2) imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz:  
a) datę i miejsce urodzenia,  
b) adres zamieszkania,  
ba) rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,  
c) numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,  
d) datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,  
e) kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodow ych; 
3) imię i nazwisko osoby fizycznej,  o której mowa  w art. 7c, oraz:  
a) datę i miejsce urodzenia,  
b) adres zamieszkania,  
ba) rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,  
c) numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych,  
d) datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych,  
e) kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;  
3a) imię i  nazwisko kierowcy, o  którym mowa w  art. 7d ust.  1a, oraz jego:  
a) datę i  miejsce urodzenia,  
b) adres zamieszkania,  
c) numer PESEL albo rodzaj, serię, numer o raz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość – 
w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL;  
4) liczbę, kategorię  i rodzaj poważnych naruszeń,  o których mowa  w art. 6 ust.  1 lit. b rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009 , 
które doprowadziły do skaza nia lub nałożenia sankcji  w ciągu ostatnich dwóch lat;  
4a)134)  numer dokumentu zawierającego ostateczne rozstrzygnięcie w  przedmiocie nałożenia sankcji;  
4b)134)  datę wydania dokumentu zawierającego ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia sankcji;  
4c)134)  okres obowiązywania nałożonej sankcji;  
4d)134)   informację o  wykonaniu lub wyegzekwowaniu nałożonej sankcji;  
4e)134)  nazwę organu, który wydał dokument zawierający ostateczne rozstrzygnięcie w  przedmiocie nałożenia sankcji;  
5) datę naruszenia;  
6) datę kontroli,  w trakcie której stwierdzono naruszenie;  
7) państwo członkowskie,  w którym stwierdzono naruszenie;  
7a)135)  numer r ejestracyjny pojazdu, którym dopuszczono się naruszenia;  
7b)135)  kraj rejestracji pojazdu, którym dopuszczono się naruszenia;  
8) przyczynę, dla której utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję za poważne naruszenia,  o których 
mowa  w art. 6 ust.  1 lit. b rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009.  
3. W ewidencji osób, które zostały uznane za niezdolne do kierowania operacjami transportowymi przedsiębiorcy, 
gromadzi się dane określające:  
1) imię i nazwisko osoby uznan ej za niezdolną do kierowania operacjami transportowymi do czasu przywrócenia dobrej 
reputacji tej osoby oraz datę  i miejsce jej urodzenia, adres zamieszkania;  
1a) rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych;  
                                                           
134) Dodany przez art.  1 pkt 4 lit. b tiret pierwsze ustawy, o  której mo wa w  odnośniku 41. 
135) Dodany przez art.  1 pkt 4 lit. b tiret drugie ustawy, o  której mowa w  odnośniku 41. 
  
Dziennik  Ustaw  – 79 – Poz. 2140  
 
2) numer certyfikatu kompetencji zawo dowych;  
3) datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;  
4) kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych;  
5) przyczynę stwierdzenia niezdolności;  
6) zastosowane środki rehabilitacyjne;  
7) początek ważności stwierdzenia niezdolności;  
8) koniec waż ności stwierdzenia niezdolności;  
9)136)  nazwę organu, który stwierdził niezdolność.  
4. W Rejestrze odnotowuje się zmiany danych gromadzonych  w ewidencjach,  o których mowa  w ust. 1–3. 
5. Główny Inspektor Transportu Drogowego wykonuje zadania punktu kontaktowego,  o którym mowa  w art. 18 roz-
porządzenia (WE)  nr 1071/2009.  
5a.137) Główny Inspektor Transportu Drogowego jest organem, który posiada dostęp do funkcji kontroli licencji 
wspólnotowej w  systemie europejskich rejestrów przedsiębiorców transportu drogowego (ERRU ), o którym mowa 
w art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr  1071/2009.  
6. Główny Inspektor Transportu Drogowego może zawierać z  innymi organami  administracji publicznej lub z jed-
nostkami, o  których mowa w  art. 38 ust. 2, porozumienia w  sprawie uzyskania dostę pu do danych, o  których mowa 
w ust. 1–3, gromadzonych przez te podmioty.  
Art. 82i. 1. Dane,  o których mowa  w art. 82h, przekazują do ewidencji dla danych określonych w:  
1)138)  art. 82h ust.  1 i ust. 2 pkt 8 – odpowiednio do swoich kompetencji: organy, o  których mowa w  art. 7 ust. 2 i ust. 4 
pkt 1, niezwłocznie:  
a) po tym, jak decyzja w  sprawie wydania, zmiany, zawieszenia albo cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu 
przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej bądź decyzja stwierdzająca utratę dobrej r eputacji albo 
stwierdzająca, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona, stała się ostateczna,  
b) po przedłożeniu przez przewoźnika drogowego wykazu pojazdów, o  którym mowa w  art. 7a ust.  7 – w zakresie 
danych, o  których mowa w  art. 82h ust.  1 pkt 4a i 4b, 
c) po zgłoszeniu przez przewoźnika drogowego zmiany danych na podstawie art.  14 ust. 1 – w zakresie danych, kt ó-
re nie są zawarte w  zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej;  
2)138)  art. 82h ust.  2 pkt 1–7b – odpowiednio do swoich kompetencji: wojewódzcy inspektorzy transportu drogowego, 
wojewódzcy komendanci Policji, komendanci oddziałów i  komendanci placówek Straży Granicznej, naczelnicy urz ę-
dów celno -skarbowych, Główny Inspektor Pracy oraz zarządcy dróg:  
a) gdy decyzja o  nałożeniu kary za naruszenie przepisów stała się wykonalna,  
b) kiedy uprawomocnił się mandat karny bądź orzeczenie o  nałożeniu kary,  
c) po wykonaniu lub wyegzekwowaniu nałożonej kary;  
3) art. 82h  ust. 3 – odpowiednio do  swoich kompetencji organ,  o którym mowa  w art. 16b ust. 1, gdy decyzja  o stwie r-
dzeniu niezdolności zarządzającego do kierowania operacjami transportowymi stała się ostateczna.  
2. Przekazywanie danych do Rejestru odbywa się za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej Głównego   
Inspektora Transportu Drogowego lub środkami komunikacji elektronicznej obsługiwanymi przez system teleinformatyc z-
ny Rejestru.  
3.139) W przypadku przekazywania danych za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej Głównego In spekt o-
ra Transportu Drogowego przekazywane dane powinny być podpisane przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronic z-
nego , podpisu zaufanego albo podpisu osobis tego. 
                                                           
136) Dodany przez art.  1 pkt 4 lit. c ustawy, o  której mowa w  odnośniku 41. 
137) Dodany przez art.  1 pkt  4 lit. d ustawy, o  której mowa w  odnośniku  41. 
138) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 5 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 41. 
139) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 60), która weszła w życie z dniem 4 marca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 80 – Poz. 2140  
 
4. Dane przekazywane są do Rejestru przy użyciu formularzy elektronicznych udostępnionych  na stronie internetowej 
Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego lub za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji p u-
blicznej.  
5.140) Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzory formularzy elektronicznych,  o których mowa  w ust. 4. 
5.141) Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzory danych przekazywanych do Rejestru w  formie 
dokumentów elektronicznych.  
Art. 82j. 1.142) Dane, o  których mowa w  art. 82h ust.  1, z wyjątkiem pkt  4a, 4b, 6b, pkt  16 w  zakresie dotyczącym 
daty i  miejsca u rodzenia przedstawiciela prawnego, pkt  17 lit. a, b i  f oraz pkt  18 lit. a, b i  f, są jawne i  publicznie dostępne.  
2. Rejestr bezpłatnie udostępnia,  w ogólnodostępnych  sieciach teleinformatycznych, aktualne informacje  o podmi o-
tach wpisanych do Rejestru  w zakresie jawnych  i publicznie dostępnych danych,  o których mowa  w ust. 1. 
3.143) Dane, o  których mowa w  art. 82h ust.  1 pkt 4a, 4b,  6b, pkt  16 w  zakresie dotyczącym daty i  miejsca urodzenia 
przedstawiciela prawnego, pkt  17 lit. a, b i  f oraz pkt  18 lit. a, b i f, a także ust.  2 i 3, są udostępniane na wniosek: star o-
stom, wojewódzkim inspektorom, wojewódzkim komendantom Policji, Komendantowi Głównemu Straży Granicznej, 
komendantom oddziałów Straży Granicznej, naczelnikom urzędów celno -skarbowych, Głównemu Insp ektorowi Pracy, 
zarządcom dróg, sądom oraz Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w  zakresie, w  jakim jest to konieczne do 
wykonywania nałożonych na te organy zadań określonych w  ustawie.  Dane udostępnia się niezwłocznie  w terminie do 
30 dni roboczych  od dnia otrzymania wniosku.  
3a.144) Dane, o  których mowa w  art. 82h ust.  3, są udostępniane na wniosek jedn ostek, o  których mowa w  art. 38 
ust. 2, w zakresie, w  jakim jest to konieczne do wykonywania nałożonych na te jednostki zadań, o  których mowa w  art. 38 
ust. 3. Dane udostępnia się niezwłocznie w  terminie do 30  dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.  
3b.144) Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje dane, o  których mowa w  art. 82h ust.  2, staroście właś -
ciwemu do w szczęcia postępowania, o  którym mowa w  art. 7d, jeżeli liczba poważnych naruszeń ujawnionych w  ewidencji 
poważnych naruszeń może prowadzić do wszczęcia tego postępowania.  
4. Dane zgromadzone  w Rejestrze udostępnia się także na wniosek osoby, której one dot yczą.  
5.145) W przypadkach, o  których mowa w  ust. 3 i 3a, udostępnianie danych z  Rejestru odbywa się środkami komun i-
kacji elektronicznej obsługiwanymi przez system teleinformatyczny Rejestru.  
5a.146) Przekazywanie, o  którym mowa w  ust. 3b, odbywa się za pośred nictwem elektronicznej platformy usług adm i-
nistracji publicznej lub środkami komunikacji elektronicznej obsługiwanymi przez system teleinformatyczny Rejestru.  
6.147) Wnioski, o  których mowa w  ust. 3 i 3a, składane za pośrednictwem elektronicznej skrzynki pod awczej Główn e-
go Inspektora Transportu Drogowego powinny być podpisane przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, 
podpisu zaufanego albo podpisu osobistego.  
7. Główny Inspektor Transportu Drogowego określi wzór elektronicznego formularza wniosku,  o którym mowa  
w ust. 3, który udostępnia się na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz za pośredni c-
twem elektronicznej platformy usług administracji publicznej.  
8. Główny Inspektor Transportu Drogowego może zawierać z  podmiota mi, o  których mowa w  ust. 3 i  3a, porozumi e-
nia o  udostępnianiu im danych zgromadzonych w  Rejestrze w  drodze teletransmisji bez konieczności składania wniosku, 
jeżeli podmioty te spełniają łącznie następujące warunki:148) 
1) posiadają środki techniczne  i organizacyjne umożliwiające odnotowanie  w systemie teleinformatycznym Rejestru, 
kto, kiedy,  w jakim celu oraz jakie dane uzyskał;  
2) specyfika lub zakres wykonywanych przez nie zadań uzasadnia takie udostępnienie.  
9. W porozumieniu,  o którym mowa  w ust. 8, wsk azane zostaną rozwiązania techniczne  i organizacyjne zapewniające 
bezpieczeństwo,  w szczególności  w zakresie poufności  i rozliczalności  w odniesieniu do udostępnionych danych.  
                                                           
140) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośni ku 141. 
141) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt 6 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 104. 
142) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  1 pkt  6 lit. a  ustawy, o  której mowa w  odnośniku  41. 
143) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 41. 
144) Dodany przez art.  1 pkt  6 lit. c ustawy, o  której mowa w  odnośniku 41. 
145) Ze zmianą wprowadzoną pr zez art.  1 pkt  6 lit. d ustawy, o  której mowa w  odnośniku  41. 
146) Dodany przez art.  1 pkt  6 lit. e ustawy, o  której mowa w  odnośniku 41. 
147) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 6 lit. f ustawy, o  której mowa w  odnośniku 41. 
148) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art.  1 pkt  6 lit. g ustawy, o  której mowa w  odnośniku 41. 
  
Dziennik  Ustaw  – 81 – Poz. 2140  
 
Rozdział 10  
Nadzór i  kontrola  
Art. 83. 1. Organ, który udzielił zezwolenia na wy konywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwol e-
nia, może nałożyć na przewoźnika drogowego obowiązek przedstawienia w  oznaczonym terminie informacji i  dokumentów 
potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe i  warunki określone w  zezwoleni u na wykonywanie zawodu prz e-
woźnika drogowego, w  licencji lub zezwoleniu.  
2. Na żądanie ministra właściwego do spraw transportu lub organu właściwego w  sprawach zezwoleń na wykonyw a-
nie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwoleń przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać informacje 
związane z  działalnością transportową dotyczące stosowanych cen i  taryf oraz liczby przewiezionych osób lub masy prz e-
wiezionych rzeczy.  
3.149) Organy, o  których mowa  w art. 7 ust. 2 i ust. 4 pkt 2 i 3, art. 18 ust. 1 i 2 oraz art.  33 ust. 8, są obowiązane 
przedstawiać ministrowi właściwemu do spraw transportu, co najmniej dwa razy w  roku, w  terminach do dnia 15  stycznia 
oraz do dnia 15  lipca, informacje dotyczące liczby i  zakresu udzielonych zezwoleń na wykonywanie zawod u przewoźnika 
drogowego, licencji, zezwoleń i  wydanych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz liczby wypisów 
z tych dokumentów, a  także liczby licencji w  zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.  
3.150) Organy, o  których mowa w  art. 7 ust. 2 i ust. 4 pkt 2–4, art.  18 ust. 1 i 2 oraz art.  33 ust. 8, są obowiązane 
przedstawiać ministrowi właściwemu do spraw transportu, co najmniej dwa razy w  roku, w  terminach do dnia 
15 stycznia oraz do dnia 15  lipca, informacje dotyczące liczby i  zakresu ud zielonych zezwoleń na wykonywanie 
zawodu przewoźnika drogowego, licencji, zezwoleń i  wydanych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby 
własne oraz liczby wypisów z  tych dokumentów, a  także liczby licencji na wykonywanie transportu drogowego 
w zakresie p ośrednictwa przy przewozie rzeczy i  licencji na wykonywanie transportu drogowego w  zakresie p o-
średnictwa przy przewozie osób.  
4. Przepis  ust. 3 stosuje się odpowiednio do jednostki uprawnionej do egzaminowania w  zakresie wymaganym do 
uzyskania certyfikatu kompetencji zawodowych.  
5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, zakres danych i  informacji, o  których 
mowa  w ust. 1 i ust. 2, sposób i  terminy ich przedstawiania, mając na względzie konieczność monitorowania rynku prz e-
wozów drogowych.  
Art. 84. 1. Organy udzielające zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji, zezwolenia lub 
wydające zaświadczenia o  wykonywaniu przewozów na potrzeby własne są uprawnione do kontroli przedsiębiorcy 
w zakresie spełniania w ymogów będących podstawą do wydania tych dokumentów.  
2. Kontrolę, o  której mowa  w ust. 1, przeprowadza się co najmniej raz na 5  lat. 
3. (uchylony)  
4. Organy udzielające licencji lub zezwolenia w  zakresie krajowego transportu drogowego osób są uprawnione na  ob-
szarze ich właściwości miejscowej i  podczas wykonywania przewozu do kontroli prawidłowości pobierania opłat za prz e-
wóz osób oraz przestrzegania przepisów prawa miejscowego przez wykonujących na tym obszarze przewóz drogowy.  
5. W przypadku przeprowadzani a kontroli, o  której mowa  w ust. 4, czynności, o  których mowa  w art. 85 ust. 1, dok o-
nuje się po zakończeniu kontroli. Przepisu  art. 85 ust. 3 nie stosuje się.  
Art. 85. 1. Kontrolę przedsiębiorcy przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręc zeniu upoważni e-
nia do przeprowadzenia kontroli.  
2. Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do:  
1) żądania od przedsiębiorcy i  jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i  innych 
nośników informacji oraz udostępni enia wszelkich danych mających związek z  przedmiotem kontroli;  
2) wstępu na teren przedsiębiorcy, w  tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w  dniach 
i godzinach, w  których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu d o pojazdów użytkowanych 
przez przedsiębiorcę.  
3. Czynności kontrolne przeprowadza się w  obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej.  
                                                           
149) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 150. 
150) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 20 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 82 – Poz. 2140  
 
4. Upoważnienie, o  którym mowa  w ust. 1, zawiera co najmniej:  
1) wskazanie podstawy prawnej;  
2) oznaczenie o rganu kontroli;  
3) datę i  miejsce wystawienia;  
4) imię i  nazwisko inspektora upoważnionego do przeprowadzenia kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej;  
5) firmę przedsiębiorcy objętego kontrolą;  
6) określenie zakresu przedmiotowego kontroli;  
7) wskaz anie daty rozpoczęcia i  przewidywany termin zakończenia kontroli;  
8) podpis osoby udzielającej upoważnienia;  
9) pouczenie o  prawach i  obowiązkach kontrolowanego.  
Art. 86. 1. Organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji  lub zezwolenia 
może powierzyć, w  drodze porozumienia, czynności kontrolne organowi administracji publicznej.  
2. Nadzór nad wydawaniem:  
1) zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o  którym mowa  w art. 7 ust. 2 pkt 1, 
2) licencji i  zezwoleń – w krajowym transporcie drogowym,  
3) zaświadczeń na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy  
– sprawuje wojewódzki inspektor transportu drogowego.  
3. Rada Ministrów, kierując się zasadą skuteczności nadzoru, o  którym mowa  w ust. 2, określi, w  drodze rozporz ą-
dzenia, szczegółowe warunki i  sposób prowadzenia czynności związanych z  nadzorem oraz stosowanych dokumentów, 
a także ich wzory.  
Art. 87. 1. Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego,  z zastrzeżeniem  ust. 4, 
jest obowiąz any mieć przy sobie  i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zap i-
sy odręczne  i wydruki  z tachografu oraz zaświadczenie,  o którym mowa  w art. 31 ustawy  z dnia 1 6 kwietnia 200 4 r. 
o czasie pracy kierowców,  a ponadto:  
1) wykonując transport drogowy – wypis z  zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis 
z licencji;  
2) wykonując przewóz drogowy osób:  
a)151)  przy wykonywaniu przewozów regularnych i  regularnych specjalnych – odpowiednie zezwolenie lub wyp is 
z zezwolenia wraz z  obowiązującym rozkładem jazdy,  
a)152)  przy wykonywaniu przewozu regularnego specjalnego i  międzynarodowego przewozu regularnego – 
odpowiednie zezwolenie lub wypis z  zezwolenia wraz z  aktualnym rozkładem jazdy i  formularz jazdy, 
jeżeli  są one wymagane,  
b) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych – odpowiednie zezwolenie 
lub formularz jazdy,  
c) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów na potrzeby własne – formularz jazdy,  
d) oryginał albo poświadczoną za zgodność z  oryginałem przez przedsiębiorcę kserokopię decyzji, o  której mowa  
w art. 20a ust. 2, jeżeli została wydana,  
e) przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego, polegającego na okazjonalnym przewozie osób  
autobusami zarejestrowanymi na t erytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innym niż terytorium 
kraju, przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działa l-
ności  gospodarczej, z  którego świadczy te usługi, a  w przypadku braku taki ej siedziby działalności gospodarczej 
lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej posiadającego stałe miejsce zamieszkania albo  
zwykłe miejsce pobytu na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej innym niż terytorium kraju – 
potwier dzenie lub kopię potwierdzenia zarejestrowania jako podatnika VAT czynnego albo wydruk potwierdz e-
nia identyfikacji jako podatnika VAT – przewozy okazjonalne,  
                                                           
151) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  152. 
152) Wejdzie w  życie z dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art.  90 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 83 – Poz. 2140  
 
f) dokumenty wymagane w  publicznym transporcie zbiorowym,  
g) przy wykonywaniu przewozów okazjonaln ych, o  których mowa  w art. 18 w ust. 4b w pkt 2, kopię umowy na re a-
lizowany przewóz;  
3) wykonując przewóz drogowy rzeczy – dokumenty związane z  przewożonym ładunkiem, a  także:  
a) odpowiednie zezwolenie wymagane w  międzynarodowym transporcie drogowym,  
b) (uchylona)  
c) świadectwo wymagane zgodnie z  Umową o  międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów 
żywnościowych i  o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej 
w Genewie dnia 1  września 1970  r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 667), 
d) zezwolenie na przejazd pojazdu, z  ładunkiem lub bez ładunku, o  masie, naciskach osi lub wymiarach przekracz a-
jących wielkości określone w  odrębnych przepisach,  
e) dokumenty wymagane przy przewozie zwierząt,  
f) dokumenty wymagane przy p rzewozie odpadów, w  tym w  odniesieniu do transportującego odpady wydane przez 
właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 14  grudnia 
2012  r. o odpadach, o  ile wpis do rejestru jest wymagany,  
g) certyfikat pot wierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków d o-
puszczenia do ruchu, jeżeli jest wymagany,  
h) dokumenty związane z  transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych , 
i) deklarację, o  której mowa w art. 31a ust.  1; 
4) w międzynarodowym transporcie drogowym – świadectwo kierowcy, jeżeli jest wymagane;  
5) urządzenie, o  którym mowa  w art. 13i ust. 3 ustawy  z dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych, jeżeli jest wym a-
gane ; 
6) podpisany przez pracowni ka podmiotu prowadzącego działalność w  zakresie konserwacji i  naprawy pojazdów sam o-
chodowych formularz oświadczenia w  sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu, zgodny z  załącznikiem 
do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548  z dnia 23  marca 2017  r. ustanawiającego standardowy 
formularz pisemnego oświadczenia w  sprawie usunięcia lub naruszenia plom by tachografu (Dz. Urz. UE L 79 
z 24.03.2017, str. 1) – jeżeli jest wymagany.  
1a. (uchylony)  
1b. Podczas przejazdu wykonywanego w  ramach transp ortu drogowego przez zagranicznego przewoźnika kierowca 
pojazdu samochodowego jest obowiązany ponadto mieć przy sobie i  okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli 
dowód uiszczenia opłaty, o  której mowa  w art. 43 ust. 1, jeżeli jest wymagana.  
2. Podcz as przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie 
i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim prz e-
wozie, określonych  w ust. 1, wypis zaświadczenia , o którym mowa  w art. 33 ust. 10. 
3. Przedsiębiorca lub podmiot, o  którym mowa  w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowi e-
dzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w  wymagane dok u-
menty.  
4.153) Podczas przejazdu wykonywanego w  ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć 
przy sobie i  okazać na żądanie licencję.  
4.154) Podczas przejazdu wykonywanego w  ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany 
mieć przy sobie i  okazać na żądanie licencję albo wypis z  licencji.  
5. Podmiot wykonujący przewozy drogowe lub przewóz, o  którym mowa  w art. 3 ust. 2, przechowuje przez okres 
jednego roku, licząc od dnia otrzymania, przekazane mu przez organy kontrolne dokume nty i protokoły z  wyników kontroli  
przeprowadzonych na jego terenie lub podczas kontroli drogowej w  zakresie czasu jazdy i  czasu postoju, obowiązkowych 
przerw i  czasu odpoczynku kierowców, wykonujących przewóz na jego rzecz.  
                                                           
153) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 154. 
154) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 21 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 84 – Poz. 2140  
 
Art. 88. Przepisy  art. 87 nie n aruszają, wynikających z  odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych, praw 
i obowiązków kierowców i  podmiotów wykonujących przewóz drogowy.  
Art. 89. 1. Do kontroli dokumentów, o  których mowa  w art. 87, oraz warunków w  nich określonych, z  zastrzeżeniem  
ust. 2, uprawnieni są:  
1) funkcjonariusze Policji;  
2) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;  
3) funkcjonariusze Służby Celno -Skarbowej;  
4) funkcjonariusze Straży Granicznej;  
5) upoważnieni pracownicy zarządców dróg publicznych – z wyłączeniem dokumentów, o  których mowa  w art. 87 ust. 1 
pkt 1 i pkt 2 lit. a i ust. 4; 
6)  inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy – w odniesieniu do danych rejestrowanych przez tachograf;  
7)155)  upoważnieni pracownicy właściwego organu, o  którym mowa w  art. 18 ust.  1 – w odniesieniu  do przewozów regula r-
nych i  regularnych specjalnych;  
7)156)  upoważnieni pracownicy właściwego organu, o  którym mowa  w art. 18 ust.  1 – w odniesieniu do przewozów 
regularnych specjalnych i  międzynarodowych przewozów regularnych;  
8) strażnicy straży gminnych – w odniesieniu do publicznego transportu zbiorowego w  zakresie określonym ustawą 
z dnia 16  grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym.  
2. Upoważnieni pracownicy, o  których mowa w  ust. 1  pkt 5 i  7, nie są uprawnieni do kontroli danych rejestrowanyc h 
przez tachograf oraz zaświadczenia, o  którym mowa w  art. 31  ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o czasie pracy kierowców.  
3. Kontrole drogowe wykonuje się w  odpowiednim miejscu i  czasie tak, aby utrudnić kierowcom prowadzącym 
pojazdy omijanie punktów kontr oli, oraz bez dyskryminacji ze względu na:  
1) kraj rejestracji pojazdu;  
2) kraj zamieszkania kierowcy;  
3) kraj siedziby przedsiębiorstwa;  
4) początkowy i  docelowy punkt podróży;  
5) rodzaj tachografu: analogowy lub cyfrowy.  
4. Osoby uprawnione do kontroli d anych rejestrowanych przez tachograf są zaopatrzone w:  
1) wykaz podstawowych elementów podlegających kontroli na drodze i  na terenie podmiotu wykonującego przewozy 
drogowe;  
2) standardowe wyposażenie.  
4a.157) Główny Inspektor Transportu Drogowego identyfikuj e podmioty wykonujące przewóz dr ogowy o wy-
sokim współczynniku ryzyka występowania naruszeń dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych 
przerw i  czasu odpoczynku kierowców oraz stanu technicznego pojazdów kategorii M 2, M 3, N 2 i N3 i przyczep kat e-
gorii O 3 i O4 na podstawie systemu oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy.  
5. Minister właściwy do spraw transportu, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw wewnętrznych 
i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w  drodze  rozporządzenia:  
1) (uchylony)  
2) wzory dokumentów stosowane przez osoby uprawnione do tej kontroli,  
3) sposób przeprowadzania kontroli w  zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, 
obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, podczas kontroli drogowych i  kontroli  w przedsiębiorstwie,  
a także wymagane standardowe wyposażenie osób dokonujących tej kontroli i  wykaz podstawowych elementów, kt ó-
re jej podlegają,  
4) rodzaj danych statystycznych gromadzonych w  wyniku kontroli  i rejestrowanych przez organy kontrolne, a  także tryb, 
sposób i  wzory dokumentów do ich przekazywania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego,  
                                                           
155) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  156. 
156) Wejdzi e w życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. na podstawie art. 90 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  6. 
157) Dodany przez art.  2 pkt 7 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 104. 
  
Dziennik  Ustaw  – 85 – Poz. 2140  
 
5)158)  system oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy w  zakresie występowania naruszeń dotyczącyc h 
czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i  czasu odpoczynku kierowców  
5)159)  system oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy w  zakresie występowania naruszeń dot y-
czących:  
a) czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i  czasu odpoczy nku kierowców oraz  
b) stanu technicznego pojazdów kategorii M 2, M 3, N 2 i N3 i przyczep kategorii O 3 i O4 
–158) uwzględniając względną liczbę i  wagę popełnianych naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz ro z-
porządzenia (UE) nr 165/2014, a  także potrzebę zapewnienia efektywności i  skuteczności kontroli przewozów drogowych.  
–159) uwzględniając względną liczbę i  wagę popełnianych naruszeń przepisów rozporządzenia (WE) nr  561/2006 
i rozporządzenia (UE) nr  165/2014 oraz stwierdzanych podczas kontroli stanu technicznego usterek, a  także 
potrzebę zapewnienia efektywności i  skuteczności kontroli przewozów drogowych.  
Art. 89a. 1. Inspektorzy Państwowej Inspekcji Pracy dokonują kontroli w  zakresie przewozu drogowego na waru n-
kach i  w trybie określonych w  przepisach o  Państwowej Inspekcji Pracy.  
2. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dokonują kontroli na warunkach i  w trybie określonych w  ustawie.  
3. Funkcjonariusze Policji, Służby Celno -Skarbowej  i Straży Granicznej oraz upoważnieni pracownicy zarządców  
dróg dokonują kontroli na warunkach  i w sposób określonych  w przepisach  o kontroli ruchu drogowego.  
4. Upoważnieni pracownicy organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne lub regular ne specjalne dokonują 
kontroli dokumentów na warunkach i  w trybie określonych w  ustawie.  
Art. 89a1. 1. Jeżeli w  wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonywanie międzynarodowego przewozu 
drogowego rzeczy bez wymaganego zezwolenia, o  którym mowa  w art. 28 ust. 1, organ uprawniony do kontroli:  
1) zatrzymuje i  unieważnia zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy – w sytuacji, 
o której mowa  w art. 28a ust. 2; 
2) kieruje lub usuwa pojazd samochodowy, na koszt podmiotu wykonujące go przewóz, na najbliższy parking strzeżony.  
2. W zakresie postępowania w  związku z  usuwaniem pojazdu samochodowego stosuje się odpowiednio przepisy pr a-
wa o  ruchu drogowym.  
3. Zwrot pojazdu samochodowego z  parkingu następuje po przedstawieniu organowi, o  którym mowa  w ust. 1, prawid -
łowo  wypełnionego wymaganego zezwolenia na wykonywanie międzynarodowe go przewozu drogowego rzeczy,  z zastrz e-
żeniem  art. 95. 
Art. 89b. 1. Rozpoczęcie kontroli przez uprawnionych, o  których mowa  w art. 89a ust. 3 i 4, następuje po  okazaniu 
legitymacji służbowej, oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, z  wyłączeniem funkcjonariuszy Policji.  
2. Kontrolujący ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z  jego prawami i  obowiązkami wynikającymi z  ustawy.  
3. Kontrolujący wykon uje czynności kontrolne w  obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej.  
Art. 89c. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z  dnia 6  marca 
2018  r. – Prawo przedsiębiorców . 
Art. 89d.160) Wystą pienie z  żądaniem, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na prz e-
bieg kontroli prowadzonych na podstawie przepisów  niniejszego rozdziału ani na uprawnienie właściwego organu do nał o-
żenia kary.  
Art. 90. W wyniku kontroli przeprow adzonej przez organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewo ź-
nika drogowego, licencji lub zezwolenia , stwierdzającej niespełnienie przez przedsiębiorcę wymogów będących podstawą 
do wydania tych dokumentów, organ ten:  
1) wzywa przedsiębiorcę do s pełnienia tych wymogów w  wyznaczonym terminie;  
2) zawiesza lub cofa zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, z  zachowaniem warunków, 
o których mowa  w art. 13 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009;  
                                                           
158) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 159. 
159) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt 7 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 104. 
160) Dodany przez art.  60 pkt  6 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 107. 
  
Dziennik  Ustaw  – 86 – Poz. 2140  
 
3) cofa licencję wspólnotową, z  zachowaniem warun ków, o  których mowa  w art. 7 rozporządzenia (WE)  nr 1072/200 9 
lub art.  21 rozporządzenia (WE)  nr 1073/2009;  
4) cofa licencję, o  której mowa  w art. 5b ust. 1 i 2, lub zezwolenie, z  zachowaniem warunków, o  których mowa  w art. 15 
i art. 24 ust. 4–6. 
Art. 90a. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego przekazuje do Komisji Europejskiej dane dotyczące przepr o-
wadzonych kontroli:  
1) stanu technicznego pojazdów, co dwa lata, w  terminie do 31  marca, po upły wie okresu objętego sprawozdaniem, 
zgodnie z  formularzem, o  którym mowa  w ust. 3; 
2) w zakresie, o  którym mowa w  rozporządzeniu (WE)  nr 561/2006, zgodnie z  formularzem, o  którym mowa  w art. 17 
tego rozporządzenia, co dwa lata, w  terminie do dnia 30  września roku następującego po zakończeniu dwuletniego 
okresu spraw ozdawczego;  
2a) w zakresie,  o którym mowa  w art. 26 rozporządzenia (WE)  nr 1071/2009, co dwa lata,  w terminie do dnia  30 wrześ -
nia roku następującego po zakończeniu dwuletniego okresu sprawozdawczego;  
3) przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, coroczni e, w  terminie do dnia 31  marca każdego roku, zgodnie 
z formularzem, o  którym mowa  w ust. 3; 
4) mas pojazdów lub zespołów pojazdów, co dwa lata, w  terminie do dnia 30  września roku następującego po zakończ e-
niu okresu sprawozdawczego obejmującego okres 2  lat kalendarzowych poprzedzających rok, w  którym organy, 
o których mowa w  ust. 2b, są obowiązane przedłożyć Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego zbiorczą i n-
formację dotyczącą kontroli mas pojazdów lub zespołów pojazdów, zgodnie z  formularzem, o  którym m owa w  ust. 5, 
w zakresie liczby przeprowadzonych kontroli oraz liczby pojazdów lub zespołów pojazdów, w  przypadku których 
wykryto przeciążenia.  
2. Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej oraz  
woje wódzki inspektor transportu drogowego,  a w zakresie,  o którym mowa  w pkt 2, również Główny Inspektor Pracy,  
przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego zbiorczą informację dotyczącą kontroli:  
1) stanu technicznego pojazdów – co dwa lata, w  termin ie do dnia 31  stycznia po upływie dwuletniego okresu objętego 
sprawozdaniem, zgodnie z  formularzem, o  którym mowa w  ust. 3;  
2) przestrzegania przepisów dotyczących czasu jazdy i  czasu postoju pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odp o-
czynku kierowcy – co dwa lata, w  terminie do dnia 31  lipca po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem, 
zgodnie z  formularze m, o którym mowa w  ust. 1  pkt 2 . 
– na odpowiednich formularzach.  
2a. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przekazuje Głównemu Inspektorow i Transportu Drogowego  
informacje, o  których mowa  w ust. 1 pkt 3, w  tym informacje uzyskane od innych organów kontrolnych na podstawie 
przepisów ustawy z  dnia 19  sierpnia 2011  r. o przewozie towarów niebezpiecznych.  
2b. Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej oraz 
wojewódzki inspektor przekazują Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego zbiorczą informację dotyczącą kontroli 
mas pojazdów lub zespołu pojazdów w  zakresie liczby przeprowadzonych kont roli oraz liczby pojazdów lub zespołów 
pojazdów, w  przypadku których wykryto przeciążenia – co dwa lata, w  terminie do dnia 31  lipca po upływie okresu 
sprawozdawczego, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 4, na formularzu, o  którym mowa w  ust. 5. 
3. Minister właściw y do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, wzory formularzy do przekazywania  
danych, o  których mowa  w ust. 1 pkt 1 i 3, uwzględniając zakres danych niezbędnych do przekazania Komisji Europejskiej 
na podstawie przepisów prawa wspólnotowego.  
4. (uchylony)  
5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, wzory formularzy do przekazywania d a-
nych, o  których mowa w  ust. 1 pkt 4 oraz ust.  2b, uwzględniając zakres danych niezbędnych do przekazania Komisji Eur o-
pejskiej na podst awie przepisów prawa Unii Europejskiej.  
Art. 90b. W przypadku nieokazania podczas kontroli drogowej dokumentu, o  którym mowa  w art. 87 ust. 1 pkt 2 
lit. e, osoby uprawnione do kontroli, o  której mowa  w art. 89 ust. 1, są obowiązane niezwłocznie powiadomić Naczelnika 
Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa -Śródmieście, wskazując podmiot wykonujący przewóz, termin przewozu, liczbę 
przewożonych osób oraz informacje dotyczące trasy przewozu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 87 – Poz. 2140  
 
Art. 90c. 1. Wojewódzki inspektor planuje i  organizuje kontrole dotyczące  mas pojazdów lub zespołów pojazdów 
w taki sposób, aby obejmowały one co najmniej 5% ogólnej liczby kontroli w  zakresie przewozu drogowego, realizow a-
nych w  każdym roku kalendarzowym.  
2. Kontrole dotyczące mas pojazdów lub zespołów pojazdów, przy wykonywani u swoich zadań ustawowych, prz e-
prowadzają również funkcjonariusze:  
1) Policji;  
2) Straży Granicznej;  
3) Służby Celno -Skarbowej.  
Art. 91. 1. Minister właściwy do spraw transportu kontroluje sposób egzaminowania i  wydawania certyfikatów ko m-
petencji zawodowyc h oraz gospodarkę finansową jednostki certyfikującej.  
2. Jeżeli w  wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienia, minister właściwy do spraw transportu:  
1) wzywa kontrolowaną jednostkę do niezwłocznego usunięcia uchybień lub  
2) pozbawia ją uprawnie ń, o których mowa  w art. 38 ust. 3. 
Rozdział 11  
Przepisy karne i  przepisy o  administracyjnych karach pieniężnych  
Art. 92. 1. Kierujący wykonujący przewóz drogowy z  naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, 
podlega karze grzywny w  wysokości do  2000  złotych.  
2. Wykaz naruszeń, o  których mowa w  ust. 1, wysokości grzywien za poszczególne naruszenia, a  w przypadku niekt ó-
rych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w  załączniku I  do rozporządzenia Komisji (UE) 
2016/403, określa zał ącznik nr  1 do ustawy.  
3. (uchylony)  
4. (uchylony) 
5. Orzekanie w  sprawie nałożenia grzywny, o  której mowa w  ust. 1, następuje w  trybie określonym w  Kodeksie p o-
stępowania w  sprawach o  wykroczenia.  
6. Przepis ust.  1 stosuje się również w  przypadku ujawnieni a naruszenia obowiązków lub warunków przewozu dr o-
gowego popełnionego za granicą, chyba że sprawca wykaże, iż za naruszenie została już nałożona kara.  
Art. 92a. 1.161) Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z  tym przewozem z naruszenie m 
obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w  wysokości od 50  złotych do 12  000 złotych 
za każde naruszenie.  
1.162) Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z  tym przewozem z  naruszeniem obo -
wiązków  lub warunkó w przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w  wysokości od 50  złotych do 12  000 złotych 
za każde naruszenie, z  tym że przedsiębiorca prowadzący poś rednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obo-
wiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pienię żnej w  wyso kości od 5000  złotych do 40  000 złotych  
za każde naruszenie.  
2. Zarządzający transportem, osoba, o  której mowa w  art. 7c, a  także każda inna osoba wykonująca czynności zwi ą-
zane z  przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu  drogowego, podlega karze pieniężnej 
w wysokości od  200 złotych do 2000  złotych za każde naruszenie.  
3. Suma kar pieniężnych, o  których mowa w  ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli 
drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12  000 złotych.  
4. Suma kar pieniężnych, o  których mowa w  ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie 
może przekroczyć kwoty 3000  złotych.  
5. Suma kar pieniężnych, o  których mowa w  ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas  kontroli 
w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć:  
1) 15 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w  średniej liczbie arytmetycznej do 10 w  okresie 
6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;  
2) 20 000 złotych – dla podmio tu zatrudniającego kierowców w  średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10  do 50 
w okresie 6  miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;  
                                                           
161) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 162. 
162) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 22 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnoś niku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 88 – Poz. 2140  
 
3) 25 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w  średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50  do 250 
w okresie 6  miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;  
4) 30 000 złotych – dla podmiotu zatrudniającego kierowców w  średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 
w okresie 6  miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;  
5) 40 000 złotych – dla podmiotu wykonującego inn e czynnośc i związane z  przewozem drogowym;  
6)163)  100 000 złotych – dla przedsiębiorcy prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób.  
6. Za kierowców, o  których mowa w  ust. 5 pkt 1–4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykon u-
jący przewóz d rogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz.  
7. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o  których mowa w  ust. 1, wysokości kar pi e-
niężnych za poszczególne naruszenia, a  w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń  oraz wagę naruszeń 
wskazane w  załączniku I  do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:  
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1 –9, 
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w  związku z  wykonywaniem transportu drogowego określa  lp. 10  
– załącznika nr  3 do ustawy.  
8. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o  których mowa w  ust. 2, wysokości kar pi e-
niężnych za poszczególne naruszenia, a  w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń 
wska zane w  załączniku  I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr  4 do ustawy.  
9. Jeżeli czyn będący naruszeniem, o  którym mowa w  załącznikach nr  3 i 4 do ustawy, wyczerpuje jednocześnie zn a-
miona wykroczenia albo przestępstwa, w  stosunku do  podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy 
o odpowiedzialności administracyjnej.  
10. Jeżeli czyn będący naruszeniem, o  którym mowa w  załączniku nr  3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, 
o którym mowa w  załączniku nr  4 do ustawy , w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności 
związane z  tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o  której mowa w  ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, 
o której mowa w  ust. 1. 
11. Przepisy ust.  1, ust.  5 pkt 5, ust.  7 pkt 1 i ust. 9 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane 
z przewozem drogowym, w  szczególności do:  
1) spedytora,  
2) nadawcy,  
3) odbiorcy,  
4) podmiotu wykonującego czynności ładunkowe,  
5) organizatora wycieczki,  
6) organizatora transportu,  
7) operatora publicznego transportu zbiorowego  
– jeżeli okoliczności sprawy i  dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie 
naruszenia.  
12. Przepisy ust.  1, 3, 5 –7, 9 i  10 stosuje się do podmiotów, o  których mowa w  art. 16a i art. 33a. 
Art. 92b. 1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o  czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych 
przerwach i  okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:  
1) właściwą organizację i  dyscyplinę pracy ogó lnie wymaganą w  stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, 
umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:  
a) rozporządzenia (WE) nr  561/2006,  
b) rozporządzenia (UE) nr  165/2014,  
c)164) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonującyc h międzynarodowe przewozy drogowe 
(AETR), sporządzonej w  Genewie dnia 1  lipca 1970  r. (Dz. U. z 2014 r. poz.  409), 
                                                           
163) Dodany przez art.  1 pkt  22 lit.  b ustawy, o  której mowa w  odnośniku  4. 
164) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 165. 
  
Dziennik  Ustaw  – 89 – Poz. 2140  
 
c)165) Umowy AETR,  
d) ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o czasie pracy kierowców;  
2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników  wynagrodzenia lub premii zachęcających do narusz a-
nia przepisów rozporządzenia, o  którym mowa w  pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu dr o-
gowego.  
2. Przepis ust.  1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w  sprawach o  nałożenie kary pieniężne j wobec osób, o  których mowa 
w art. 92a ust.  2. 
Art. 92c. 1. Nie wszczyna się postępowania w  sprawie nałożenia kary pieniężnej, o  której mowa  w art. 92a ust. 1, na 
podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z  tym przewozem, a  postępowan ie wszczęte w  tej 
sprawie umarza się, jeżeli:  
1) okoliczności sprawy i  dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewoz y lub inne czynności związane  
z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a  naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i  okoliczności, k tó-
rych podmiot nie mógł przewidzieć, lub  
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub  
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2  lat. 
1a. Przepisy ust.  1 stosuje się odpowied nio w  sprawach o  nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o  których mowa 
w art. 92a ust.  2. 
2. Przepisy  ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w  przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ.  
Art. 92d. Kto, będąc wysyłającym, nie przekazuje przewo źnikowi drogowemu deklaracji określającej masę kontenera 
albo nadwozia wymiennego albo przekazuje tę deklarację zawierającą dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, a  pojazd 
lub zespół pojazdów jest przeciążony, podlega karze pieniężnej w  wysokości 1000  złotych. 
Art. 92e. Kto, będąc przewoźnikiem drogowym wykonującym operacje transportu intermodalnego, nie okazuje 
uprawnionym organom kontroli deklaracji określającej masę kontenera albo nadwozia wymiennego przekazanej przez 
wysyłającego podlega karze pieniężne j w wysokości 1000  złotych.  
Art. 93. 1. Karę pieniężną, o  której mowa w  art. 92a ust.  1 i 2, art.  92d oraz art.  92e, nakłada, w  drodze decyzji adm i-
nistracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonarius ze 
stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z  uwzględnieniem ust.  4–6. 
2. Decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30  dni od dnia jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wyk o-
nanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostate czną, z  urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w  drodze postanowienia, na 
które nie przysługuje zażalenie, w  razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.  
3. Organ, o  którym mowa  w ust. 1, wydaje decyzję o  umorzeniu postępowania w  sprawie nałożenia kary pie niężnej 
w przypadku stwierdzenia okoliczności, o  których mowa  w art. 92b ust. 1 lub art.  92c. 
4. Funkcjonariusz Policji, który ujawni naruszenie, za które niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, przekazuje 
dokumenty z  przeprowadzonej kontroli właściwem u ze względu na miejsce kontroli wojewódzkiemu inspektorowi tran s-
portu drogowego.  
5. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 4, postępowanie administracyjne prowa dzi i  decyzję administracyjną  
o nałożeniu kary pieniężnej wydaje wojewódzki inspektor transportu dro gowego.  
6. Przepisów  ust. 4 i 5 nie stosuje się w  przypadku ujawnienia przez funkcjonariusza Policji naruszenia, za które 
niniejsza ustawa przewiduje karę pieniężną, popełnionego przez zagranicznego przewoźnika drogowego.  
7. Do kar pieniężnych przewidziany ch niniejszą ustawą nie stosuje się przepisów ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – 
Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.166)). 
Art. 94. 1.167) Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa, z  tym że kara pieniężna pobrana przez organ Inspe k-
cji Transportu Drogowego stanowi wpływ Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  charakterze użyteczności p u-
blicznej, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 16  maja 2019  r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze 
użyteczności publicznej.  
                                                           
165) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 23 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
166) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924, 1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 164 9, 
1655, 1667, 1 751 i 1818.  
167) W brzmieniu ustalonym przez art.  37 pkt  3 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 99. 
  
Dziennik  Ustaw  – 90 – Poz. 2140  
 
2. Karę p ieniężną uiszcza się na właściwy rachunek bankowy w  terminie 14  dni od dnia, w  którym decyzja o  jej nał o-
żeniu stała się wykonalna. Koszty związane z  jej przekazaniem pokrywa zobowiązany podmiot.  
3. W przypadku gdy podczas kontroli stwierdzone zostanie naru szenie obowiązków lub warunków przewozu drog o-
wego przez zagraniczny podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania w  państwie, z  którym Rzeczpospolita Polska 
nie jest związana umową lub porozumieniem o  współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość egz e-
kucji należności nie wynika wprost z  przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, funkcjonariusz lub pr a-
cownik organu przeprowadzającego kontrolę pobiera kaucję w  wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej, 
określonej w załączniku nr  3 lub 4  do ustawy.  
4. Kaucję pobiera się w  formie:  
1) gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania, lub  
2) przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie administracyjne  w sprawie  
o nałożenie kary,  a w przypadku poboru kaucji przez organy celne – na wyodrębniony rachunek bankowy naczelnika  
urzędu skarbowego określonego  w przepisach odrębnych, przy czym koszty przelewów ponosi zobowiązany  podmiot.  
5. W przypadku poboru kaucji przez inspektorów Inspek cji Transportu Drogowego, możliwe jest jej przekazanie 
w formie bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej. Koszty związane z  autoryzacją transakcji i  przekazem środków na 
rachunek bankowy, o  którym mowa  w ust. 4 pkt 2, ponosi bezzwrotnie zobowiązany podmio t. 
6. Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o  którym mowa  w ust. 4 pkt 2. 
7. Kaucję przekazuje się:  
1) na rachunek bankowy, o  którym mowa  w ust. 2 – w terminie 7  dni od dnia, w  którym decyzja o  nałożeniu kary stała 
się wykonalna ; 
2) na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił – w terminie 7  dni od dnia doręczenia decyzji o  uchyleniu lub 
stwierdzeniu nieważności decyzji o  nałożeniu kary pieniężnej albo doręczenia orzeczenia sądu administracyjnego 
o uchyleniu lub stwierdzeniu ni eważności takiej decyzji.  
8. W przypadku, gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji, do powstałej różnicy st o-
suje się odpowiednio przepis  ust. 7 pkt 2. 
9. Do kary pieniężnej nie stosuje się przepisów ustawy z  dnia 29  sierpnia 1 997 r. – Ordynacja podatkowa.  
Art. 94a. Nałożoną karę pieniężną uważa się za niebyłą po upływie 2  lat od dnia wykonania decyzji administracyjnej 
o jej nałożeniu.  
Art. 94b. Nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone  w załączniku IV do r ozporządzenia  
(WE)  nr 1071/200 9 lub poważne naruszenie określone  w załączniku  I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/40 3 uważa 
się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej  o jej nałożeniu.  
Art. 95. 1. W  przypadku stwierdzenia na ruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego przez podmiot 
wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z  tym przewozem osoba przeprowadzająca kontrolę na drodze 
zatrzymuje, za pokwitowaniem, dokumenty podlegające kontroli i  kieruje lub us uwa pojazd, na koszt podmiotu wykonuj ą-
cego przewóz drogowy, na najbliższy parking strzeżony, jeżeli:  
1) nie pobrano kaucji – w przypadku podmiotu, o  którym mowa  w art. 94 ust. 3, 
2) nie usunięto stwierdzonych nieprawidłowości, lub  
3) zakaz lub ograniczenie  ruchu uniemożliwia dalszą jazdę.  
2. W zakresie postępowania w  związku z  usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy  art. 130a ustawy 
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
3. Zwrot pojazdu z  parkingu następuje, odpowiednio po:  
1) przek azaniu kaucji przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, na zasadach, o  których mowa  w art. 94 ust. 4 i 5, 
lub 
2) usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 91 – Poz. 2140  
 
4. Jeżeli pojazd nie zostanie odebrany z  parkingu w  ciągu 30  dni od dnia nałożenia kary p ieniężnej, stosuje się odp o-
wiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy  z dnia 17  czerwca 1966  r. o postępowaniu egzekucyjnym w  administracji 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.168)) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z  ruchomości.  
5. W przypad ku, gdy podczas kontroli granicznej stwierdzone zostanie naruszenie obowiązków lub warunków prz e-
wozu drogowego przez kierowcę bądź przez podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z  tym 
przewozem, osoba przeprowadzająca kontrolę uprawni ona jest do uniemożliwienia kontrolowanemu pojazdowi wjazdu na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.  
Art. 95a. 1. Kto, będąc zobowiązany do zwrotu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, 
licencji  lub wypisów  z tych dokumentów albo świadectwa kierowcy nie zwraca ich organowi, który ich udzielił,  w terminie  
14 dni od dnia,  w którym odpowiednio decyzja  o cofnięciu zezwolenia, licencji,  o czasowym cofnięciu wypisów  z licencji 
wspólnotowej lub  o cofnięciu świadectwa kierowcy stała się ostateczna  
– podlega karze pieniężnej  w wysokości 100 0 zł. 
2. Kto, będąc zobowiązany do zwrotu certyfikatu kompetencji zawodowych w  transporcie drogowym, nie zwraca tego 
dokumentu organowi, który wydał decyzję adminis tracyjną o  niezdolności zarządzającego transportem do kierowania op e-
racjami transportowymi, w  terminie 14  dni od dnia, w  którym decyzja ta stała się ostateczna  
– podlega karze pieniężnej w  wysokości 500  zł. 
3. Kary, o  których mowa  w ust. 1 i 2, nakłada w  drodze decyzji administracyjnej organ właściwy w  sprawach udziel e-
nia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji.  
4.169) Kary, o  których mowa w  ust. 1 i 2, stanowią dochód organu właściwego w  sprawach udzielenia zezwolenia na 
wykonywan ie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, z  tym że te kary pobierane przez Głównego Inspektora Tran s-
portu Drogowego stanowią wpływy Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej, 
o którym mowa w  ustawie z  dnia 16  maja 20 19 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczn o-
ści publicznej.  
Art. 95b. 1. W  przypadku naruszenia przepisów  art. 8–11, art. 13–17, art. 19–21 i art. 24–27 rozporządzenia  
nr 181/2011  przewoźnik drogowy lub podmiot zarządzający dworc em, o  którym mowa  w art. 3 lit. o rozporządzenia  
nr 181/2011, podlegają karze pieniężnej w  wysokości do 30  000 złotych.  
2. Karę pieniężną, o  której mowa  w ust. 1, nakłada, w  drodze decyzji administracyjnej, organ właściwy do rozpatrz e-
nia skargi, określony odpowiednio  w art. 82b ust. 2 i 3 oraz art.  82c ust. 3. 
3. Ustalając wysokość kary pieniężnej, o  której mowa  w ust. 1, organ uwzględnia zakres naruszenia, powtarzalność  
naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z  tytułu naruszenia.  
4. Kara pieniężna, o  której mowa  w ust. 1, nakładana przez:  
1) organizatora publicznego transportu zbiorowego w  rozumieniu  art. 7 ust. 1 ustawy  z dnia 16  grudnia 2010  r. o pub-
licznym transporcie zbiorowym – stanowi dochód właściwej jednostki samorządu terytorialnego;  
2)170)  organ  właściwy do wydawania zezwoleń na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarod o-
wym  transporcie  drogowym, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a – stanowi wpływ Funduszu rozwoju przew o-
zów autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 16  maja 2019  r. 
o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej;  
3) marszałka województwa – stanowi dochód samorządu województwa;  
4) wojewodę – stanowi dochód budżetu państwa.  
Art. 95c. 1. Kary pi eniężnej, o  której mowa  w art. 95b, nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło  
2 lata. 
2. Wymierzonej kary pieniężnej, o  której mowa  w art. 95b, nie pobiera się po upływie 5  lat od dnia wydania  ostatec z-
nej decyzji o  nałożeniu kary.  
                                                           
168) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1495, 1501, 1553, 1579, 1655, 1798 i 1 901. 
169) W brzmieniu ustalonym przez art.  37 pkt  4 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  99. 
170) W brzmieniu ustalonym przez art.  37 pkt  5 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  99. 
  
Dziennik  Ustaw  – 92 – Poz. 2140  
 
Art. 95d. 1. W  przypadku niewykonania obowiązku, o  którym mowa  w art. 47b ust. 2–4, na jednostkę, o  której  mowa  
w art. 47b ust. 1 pkt 1, nakłada się karę pieniężną w  wysokości do 100  000 złotych.  
2. Karę pieniężną, o  której mowa  w ust. 1, nakłada, w  drodze decyzji  administracyjnej, wojewoda.  
3. Ustalając wysokość kary pieniężnej, o  której mowa  w ust. 1, organ uwzględnia zakres naruszenia, powtarzalność  
naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z  tytułu naruszenia.  
4. Jednostka, o  której mowa  w art. 47b ust. 1 pkt 1, może złożyć wniosek o  zawieszenie zapłaty kary pieniężnej,  
o której mowa  w ust. 1. 
5. Wojewoda może zawiesić, w  drodze decyzji administracyjnej, zapłatę kary pieniężnej, o  której mowa  w ust. 1, na 
okres konieczny do podjęcia działań naprawczych, nie dłuż szy niż 6  miesięcy, w  przypadku przedstawienia  przez jednos t-
kę, o  której mowa  w art. 47b ust. 1 pkt 1, udokumentowanego wniosku dotyczącego podjętych działań  naprawczych zmi e-
rzających do usunięcia przyczyny nałożenia tej kary.  
6. Wojewoda umarza, w  drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną, o  której mowa  w ust. 1, w przypadku  usu-
nięcia w  terminie określonym w  decyzji o  jej zawieszeniu przyczyny nałożenia tej kary. W  przypadku nieusunięcia  przy-
czyny nałożenia kary pieniężnej podlega ona ściągnięciu.  
7. Wpływy z  kar pieniężnych, o  których mowa  w ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.  
Art. 95e. 1. Kary pieniężnej, o  której mowa  w art. 95d, nie nakłada się, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5  lat. 
2. Wymierzonej kary pieniężnej, o  której mowa  w art. 95d, nie pobiera się po upływie 5  lat od dnia wydania  ostatec z-
nej decyzji o  nałożeniu kary.  
Art. 96. (uchylony)  
Rozdział 11a  
(uchylony)  
Rozdział 12  
Zmiany w  przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i  końcowe  
Art. 97–103. (pominięte ) 
Art. 104. 1. Zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego udzielone przed dniem wejścia w  życie ustawy 
zachowują moc.  
2. Do postępowań administracyjnych wszczętych, a  niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w  życie 
ustawy, stosuje się jej przepisy.  
Art. 105. Świadectwo potwierdzające zdanie egzaminu z  zakresu wykonywania krajowego zarobkowego przewozu 
osób wydane na podstawie dotychczasowych przepisów o  warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób 
staje się z  mocy prawa certyfikatem kompeten cji zawodowych w  zakresie krajowego transportu drogowego osób.  
Art. 106. (pominięty)  
Art. 107. Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w  Unii Europejskiej do przedsiębiorców  
zagranicznych z  państw członkowskich Unii Europejskiej oraz pańs tw członkowskich Europejskiego Porozumienia 
o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, nie stosuje się przepisów  art. 18 ust. 2, 
art. 19 oraz art.  28 ust. 1. 
Art. 108. (pominięty)  
Art. 109. 1. Tracą moc:  
1) ustawa z  dnia 2  sierpnia 1997  r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego ( Dz. U. 
poz. 677, z  1999  r. poz. 310 oraz z 2000  r. poz. 1268);  
2) ustawa z  dnia 29  sierpnia 1997  r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób ( Dz. U. poz.  942 
i 1045, z  1998  r. poz. 668, z  1999  r. poz. 963 i 1043 oraz z 2000  r. poz. 136). 
2. (pominięty)  
Art. 110. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2002  r., z tym że rozdz iał 9 wchodzi w  życie z  dniem 1 listopada 
2001  r., z wyjątkiem  art. 50, art. 68–75 i art. 80–82, które wchodzą w  życie po upływie 6  miesięcy od dnia ogłoszenia171). 
                                                           
171) Ustawa została ogłoszona w d niu 30 października 2001 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 93 – Poz. 2140  
 
Załącznik do ustawy z  dnia 6  września 2001  r. 
(uchylony)  
Załączniki do ustawy z  dnia 6  września 2001  r. 
Załącznik  nr 1 
WYKAZ NARUSZEŃ OBOWI ĄZKÓW LUB WARUNKÓW P RZEWOZU DROGOWEGO, O  KTÓRYCH 
MOWA W ART. 92 UST. 1 USTAWY O TRANSPORC IE DROGOWYM1), WYSOKOŚCI GRZYWIEN  
ZA POSZCZEGÓLNE NARUSZE NIA, A  W PRZYPADKU NIEKTÓRYCH  NARUSZEŃ  
NUMER GRUPY NARUSZEŃ  ORAZ WAGA NARUSZEŃ 
Lp. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o  których  
mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym1) Wysokość 
grzywny 
w złotych  Nr grupy 
naruszeń oraz 
waga nar u-
szeń, wsk a-
zane w z a-
łączniku I do 
rozporzą -
dzenia 
2016/4032) 
(PN –  
poważne 
naruszenie, 
BPN – bar-
dzo poważne 
naruszenie, 
NN – naj-
poważniejsze 
naruszenie)  
1 2 3 4 
1. 
 Nieokazanie jednego z niniejszych dokumentów – za każdy dokument:  
1.1. wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego  200  
1.2. wypisu z licencji  200 10.2 BPN  
11.2 BPN  
1.3. świadectwa kierowcy  150 10.4 PN  
1.4. wykresówki, zapisów odręcznych, wydruków, karty kierowcy, jeżeli kiero w-
ca posiada taką kartę, za bieżący dzień oraz poprzednie 28 dni  200 2.21 BPN  
2.22 BPN  
2.23 BPN  
2.24 BPN  
1.5. zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób  
w międzynarodo wym transporcie drogowym lub zezwolenia na wykonywanie 
regularnych specjalnych przewozów osób  
w międzynarodowym transporcie drogowym lub wypisów z tych zezwoleń  150 11.4 PN  
1.6. wymaganych przy przewozie zwierząt określonych w przepisach rozporz ą-
dzenia Rady (WE) nr 1/20053) 150 12.5 PN  
1.7. innego wymaganego w związku z wykonywanym przewozem drogowym 
dokumentu, o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym1)  200  
  
Dziennik  Ustaw  – 94 – Poz. 2140  
 
2. Nieokazanie danych z karty kierowcy  200 2.22 BPN  
3. 
 Wykonywanie przewozu dr ogowego bez okazania dokumentu potwierdzającego 
uzyskanie kwalifikacji wstępnej lub ukończenie szkolenia okresowego (wymag a-
nego wpisu do prawa jazdy, karty kwalifikacji kierowcy)  150 7.2 PN  
4. Brak szkolenia wymaganego w związku z wykonywaniem danego rodz aju prz e-
wozu drogowego, innego niż w lp. 3.  800  
5. 
 Prowadzenie pojazdu z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia poja zdu, obowiązujących przerwach 
i odpoczynku  
5.1. Przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu:    
1) o czas do 1  godziny  50  
2) za każdą następną rozpoczętą godzinę  100  
5.2. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:    
1) o czas powyżej 15 minut do 30 minut  50  
2) za każde następne rozpoczęte 30 minut  100  
5.3. Skrócenie dziennego  okresu odpoczynku:    
1) o czas do 1 godziny  50  
2) za każdą następną rozpoczętą godzinę  100  
5.4. Skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku:    
1) o czas do 1 godziny  50  
2) za każdą następną rozpoczętą godzinę  100  
5.5. Przekroczenie tygodni owego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 
30 minut do 2 godzin oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę  50 
  
 5.6.172) Przekroczenie tygodniowego wymiaru cz asu pracy, o którym mowa 
w art. 26c ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców4), przez przedsi ębiorcę 
osobiście wykonującego przewozy drogowe lub osoby niezatrudnione przez 
przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy drogowe na jego rzecz:    
1) do mniej niż 2 godzin  50  
2) od 2 godzin do mniej niż 10 godzin  300  
                                                           
172) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 173. 
  
Dziennik  Ustaw  – 95 – Poz. 2140  
 
3) od 10 godzin  500 3.2 BPN  
3.4 BPN  
 5.6.173)  Przekroczenie tygodniowego wymiaru czasu pracy, o  którym mowa 
w art. 26c ust.  1 i 2 ustawy o  czasie pracy kierowców4), przez osoby ni e-
zatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące na jego 
rzecz przewozy drogowe:    
 1) do mniej niż 2  godzin  50  
 2) od 2 godzin do mniej niż 10  godzin  300  
 3) od 10  godzin  500 3.2 BPN  
3.4 BPN  
6. 
 
 Naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób  
6.1. Pobieranie należności za przewóz osoby pojazdem wykonującym regularny 
przew óz niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości  1000   
6.2. Niewydanie uprawnionemu pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu w y-
maganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd, uwzględniającego ust a-
wową zniżkę  1000   
6.3. Niewydanie pa sażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego p o-
twierdzenia wniesienia opłaty za przejazd  1000   
7. 
 
 Naruszenie przepisów o używaniu tachografów, wykresówek lub kart kierowców  
7.1. Nierejestrowanie za pomocą tachografu na wykresówce lub karcie kierowc y 
wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi  2000  
 2.14 BPN  
 
 
 7.2. Posiadanie przez kierowcę co najmniej dwóch własnych, ważnych kart ki e-
rowcy lub posługiwanie się nimi  2000  2.3 BPN  
7.3. Niepoprawne operowanie przełąc znikiem tachografu umożliwiającym zmi a-
nę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień  100 nie 
więcej niż 
1000  2.19 BPN  
7.4. Wykonywanie przez kierowcę przewozu drogowego  
z niedziałającym lub niewłaściwie działającym tachografem po upływie okresu 
dopusz czalnego w art. 37 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/20145)  1000   
7.5. Wykonywanie przez kierowcę przewozu drogowego bez ważnej karty ki e-
rowcy lub z kartą uszkodzoną po upływie okresu dopuszczalnego w art. 29 ust. 5 
rozporządzenia (UE) nr 165/20145)  500 
  
7.6. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym  
w tachograf, który został odłączony  2000  2.8 BPN  
7.7. Nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego  
24-godzinnego okresu – za każdy dzień  100 2.13 BPN  
7.8. Używanie wykresówk i powyżej okresu, na jaki jest przeznaczona, wraz 
z utratą danych – za każdą wykresówkę  100 nie 
więcej niż 
1000  2.15 BPN  
7.9. Zastosowanie wykresówki nieposiadającej świadectwa homologacji typu lub 
nieprzeznaczonej dla danego typu tachografu – za każdą w ykresówkę  200 
 2.18 PN  
                                                           
173) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 24 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 96 – Poz. 2140  
 
7.10. Okazanie podczas kontroli brudnej lub uszkodzonej wykresówki lub karty 
kierowcy, z nieczytelnymi danymi – za kartę lub każdą wykresówkę  200 
 2.16 BPN  
7.11. Nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub 
umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych – za 
każdą wykresówkę lub za każdy wydruk  50 za każdy 
brak wpisu 
nie więcej 
niż 200 za  2.17 BPN  
 jedną w y-
kresówkę 
lub jeden 
wydruk   
 7.12. Okazanie podczas kontroli wykresówki, wydruku z  tachografu lub karty 
kierowcy, które nie zawierają wprowadzonych ręcznie bądź automatycznie 
wszystkich wymaganych danych dotyczących okresów aktywności kierowcy lub 
symbolu państwa miejsca rozpoczęcia lub zakończenia dziennego okresu pracy, 
w ciągu bieżąc ego dnia oraz poprzednich 28 dni – za każdy dzień  100 
 2.23 BPN  
7.13. Jednoczesne używanie kilku wykresówek  2000  2.13 BPN  
7.14. Niezgodność oznaczenia czasowego na wykresówce  
z urzędowym czasem kraju rejestracji pojazdu – za każdą wykresówkę  100 nie 
więcej niż 
1000   
7.15. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę nieposiadającego  
wymaganych zapisów odręcznych i wydruków  
z tachografu w przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej niesprawności lub 
nieposiadania – za każdy brakujący wydruk  200 2.26 BPN  
 
7.16. Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego  
i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresó w-
ce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej 
drogi  1500  2.8 BPN  
 7.17. Używanie cud zej karty kierowcy  2000  2.5 NN  
7.18. Używanie cudzej wykresówki  2000  2.13 BPN  
7.19. Posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która została wydana na 
podstawie fałszywych oświadczeń lub podrobionych lub przerobionych dok u-
mentów  500 2.6 NN  
7.20. Wykonywanie przewozu drogowego w załodze kilkuosobowej z włożeniem 
wykresówki lub karty kierowcy lub wykresówek lub kart kierowcy w nieodp o-
wiednie czytniki tachografu  200 2.18 PN  
8.174) Wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem art. 18 ust. 4a lub 5 ustawy 
o transporcie drogowym1) 500  
8.175) 8.1.  Wykonywanie transportu drogowego z  naruszeniem art.  18 ust. 4a 
ustawy o  transporcie drogowym1) 2000   
 8.2.  Wykonywanie transportu drogowego z  naruszeniem art.  18 ust. 4b 
ustawy o  transporcie drogowym1) 2000  
 8.3.  Wykonywanie transportu drogowego z  naruszeniem art.  18 ust. 5 ust a-
wy o  transporcie drogowym1) 2000   
                                                           
174) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku  175. 
175) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 24 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku  4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 97 – Poz. 2140  
 
 8.4.  Wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę osobiście 
wykonującego przewozy lub kierowcę, którzy nie spełniają wymagań 
określon ych w  art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o  transporcie drogowym1) 2000   
 8.5. Pobieranie należności za przewóz osób taksówką niezgodnie z ustal o-
nymi przez radę gminy, a  w przypadku miasta stołecznego Warszawy – 
Radę Warszawy, cenami lub stawkami taryfowymi, o  których mowa 
w art. 11b ustawy o  transporcie drogowym1) 2000   
 8.6.  Wykonywanie transportu drogowego na podstawie zlecenia przekaz a-
nego przez podmiot wykonujący działalność gospodarczą w  zakresie 
pośrednictwa przy przewozie osób, nieposiadający licencji, o  której 
mowa w  art. 5b ust.  2 pkt 2 ustawy o  transporcie drogowym1) 2000   
9. Naruszenie przepisów o przewozie zwierząt    
9.1. Wykonywanie przewozu zwierząt przez kierowcę, który nie posiada kwalif i-
kacji do transportu zwierząt potwierdzonych przez właściw y organ  1000   
9.2. Niezapewnienie przez kierowcę transportowanym zwierzętom ogólnych 
warunków transportu zwierząt, o których mowa w art . 3 rozporządzenia Rady 
(WE) nr  1/20053), w sytuacjach gdy podmiot wykonujący przewóz jest obowi ą-
zany jedynie do stosow ania tego art. 3  500  
 9.3. Niezapewnienie transportowanym zwierzętom warunków,  
o których mowa w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr  1/20053) 
w zakresie przestrzegania warunków przewozu zwierząt,  
w tym:  
1) stosowanie czynów zabronionych wobec z wierząt  
2) nieprzestrzeganie zakazów transportowych zwierz ąt uzależnione od wagi, 
wieku i  gatunku oraz zdolności zwierząt do transportu  
3) niestosowanie rozdzielania zwierząt  
4) niezapewnienie wymaganej dla poszczególnych gatunków zwierząt wielkości 
powier zchni ładunkowej lub gęstości załadunku  
5) niewłaściwe wykonywanie obowiązków związanych z obsługą zwierząt, w tym 
niewłaściwe wykonywanie postojów  
i odpoczynków dla zwierząt, pojenie, karmienie, dojenie  500 za ka ż-
de narusz e-
nie 
nie więcej 
niż 1000   
 
 
 
12.1 BPN  
12.4 PN  
 
9.4. Wykonywanie przewozu żywych zwierząt z naruszeniem maksymalnego 
czasu przewozu dla danego gatunku zwierząt    
1) do 2 godzin  100  
2) powyżej 2 godzin – za każdą rozpoczętą godzinę  
200  
9.5. Niepowiadomienie lekarza weterynarii o  ujawnionej podczas przewozu ch o-
robie, zranieniu albo padnięciu transportowanego zwierzęcia  500  
 9.6. Wykonywanie przewozu bez przeprowadzenia czyszczenia  
i odkażania pojazdu po każdym przewozie zwierząt lub produktu mogącego mieć 
wpływ na zdrowie zwier ząt i nieokazanie dokumentacji potwierdzającej wykon a-
nie tych czynności  500  
Objaśnienia:  
1) Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 201 9 r. poz.  2140 ). 
2) Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniaj ące rozporządzenie Parlamentu Eur o-
pejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, kt ó-
re mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do 
dyrekty wy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8).  
3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu 
i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/43 2/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) 
nr 1255/97 (Dz. Urz. UE L 3 z 05.01.2005, str. 1, Dz. Urz. UE L 73 z 15.03.2008, str. 35, Dz. Urz. UE L 336 
z 20.12.2011, str. 86 oraz Dz. Urz. UE L 226 z 01.09.2017, str. 31).  
4) Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r.  o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 201 9 r. poz. 1412 ). 
  
Dziennik  Ustaw  – 98 – Poz. 2140  
 
5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachogr a-
fów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urz ą-
dzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 
Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do 
transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1).   
  
Dziennik  Ustaw  – 99 – Poz. 2140  
 
Załącznik  nr 2 
(uchylony)  
 
Załącznik  nr 3 
WYKAZ NARUSZEŃ OBOWI ĄZKÓW LUB WARUNKÓW P RZEWOZU DROGOWEGO, O  KTÓRYCH 
MOWA W  ART.  92A UST. 1 USTAWY O TRANSPORCIE DROGOWYM1), WYSOKOŚCI KAR 
PIENIĘŻNYCH ZA POSZC ZEGÓLNE NARUSZENIA, A W PR ZYPADKU NIEKTÓRYCH N ARUSZEŃ 
NUMER GRUPY NARUSZEŃ  ORAZ WAGA NARUSZEŃ  
Lp. 
 Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o  których 
mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym1) 
 Wysokość 
kary  
pieniężnej 
w złotych  
 Nr grupy nar u-
szeń ora z waga 
naruszeń, wsk a-
zane w załączn i-
ku I do rozp orzą-
dzenia 2016/4032) 
(PN – poważne 
naruszenie,  
BPN – bardzo 
poważne narusz e-
nie, NN – naj-
poważniejsze 
naruszenie)  
1 2 3 4 
1. NARUSZENIE OGÓLNYCH ZASAD I WARUNKÓW WYKONYWANIA ZAWODU PRZEWOŹNIKA 
DROGOWEGO I PRZEWOZÓW NA POTRZEBY WŁASNE3) 
 1.1. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na 
wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji  12 000  10.1 NN  
11.1 NN  
1.2. Posiadanie wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu pr zewoźnika 
drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczaj ą-
cej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności 
finansowej, zgodnie z art.  7 rozporządzenia (WE) nr 1071/20094) – za każdy 
kolejny ponadliczbowy wypi s 500  
1.3.176) Wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym 
do licencji, z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy  
taksówką wystąpił o nową licencję przed wykonaniem przewozu  2000  
  
 1.3.177)  Wykonywanie transportu drogowe go taksówką pojazdem niewp i-
sanym do licencji, z  wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport 
drogowy taksówką wystąpił o  nową licencję lub o  zmianę licencji 
przed wykonaniem przewozu  2000   
 1.4. Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaś wiadczenia  1000   
1.5. Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronic z-
nej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźn i-
ka drogowego lub licencji, zmiany danyc h, o których mowa odpowiednio 
w art. 7a i art. 8 us tawy o transporcie drogowym1), w wymaganym terminie – 
za każdą zmianę  800 
  
1.6. Niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości 
lub w części  12 000  2.20 BPN  
1.7. Nieprzechowywanie lub przechowywanie niekompletnych dokumentów 
i innych nośników informacji, o których mowa w art. 16a i art. 33a ustawy 
o transporcie drogowym1), przez podmioty wymienione w tych przepisach  10 000   
                                                           
176) W tym brzmi eniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 177. 
177) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 25 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 100 – Poz. 2140  
 
1.8. Uzależnienie wynagrodzenia kierowcy od przebytej odległości lub ilości 
przewożonych rzeczy, jeżeli m oże to zagrażać bezpieczeństwu na drogach lub 
zachęcać do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/20065) 8000  1.32 BPN  
 1.9. Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronic z-
nej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby 
własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drog o-
wym1), w wymaganym terminie – za każdą zmianę  800 
  
 1.10. Umieszczanie w liście przewozowym lub innych dokumentach związ a-
nych z  przewożonym ładunkiem danych lub informacji niezgodnych ze stanem 
faktycznym  3000   
 1.11. Wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ogran i-
czeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach  2000   
 1.12. Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa  
w art.  87 ustawy o transporcie drogowym1) – za każdy dokument  500  
 1.13. Niewskazanie, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transpo r-
tem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi 
kontroli  5000   
 1.14. Zlecenie przewozu drogow ego podmiotowi nieposiadającemu uprawni e-
nia do wykonywania przewozu drogowego,  
w szczególności uprawnień wymaganych odpowiednio do rodzaju wykonyw a-
nego przewozu  10 000   
1.15. Wykonywanie przewozu drogowego rzeczy lub osób bez obowiązkowej 
kwalifikacji wstępnej lub obowiązkowego szkolenia okresowego kierowcy  1500  7.1 BPN  
2. NARUSZENIE PRZEPISÓW O WYKONYWANIU PRZEWOZU DROGOWEGO OSÓB6) 
 2.1. Wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specja l-
nego bez wymaganego:    
1) zezwolenia  8000  11.3 BPN  
2) zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego  8000   
3) potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym  8000   
2.2. Wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specja l-
nego z  naruszeniem warunkó w określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na 
wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłosz e-
nia prze wozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących:   
  
1) dni  2000   
2) godzin odjazdu i przyjazdu  500  
3) ustalonej trasy p rzejazdu lub wyznaczonych przystanków  3000  11.5 PN  
2.3. Wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specja l-
nego bez obowiązującego rozkładu jazdy  2000   
 2.4. Wykonywanie przewozu regularnego pojazdem innym niż autobus  5000   
2.5. Wykonywa nie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym 
warunkom technicznym w zakresie prawidłowego oznakowania lub wyposaż e-
nia pojazdu, przewidzianym dla danego rodzaju wykonywanego przewozu 
drogowego  500  
2.6. Pobieranie należności za przewóz osoby poja zdem wykonującym przewóz 
regularny niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości  2000   
2.7. Niewydanie pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego p o-
twierdzenia wniesienia opłaty za przejazd, z wyłączeniem taksówki  2000   
2.8. Niew ydanie uprawnionemu pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu 
wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd, uwzględniającego 
ustawową zniżkę  1000   
 2.9. Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronic z-
nej, organowi, który udzie lił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa 
w art. 22b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym1), w wymaganym terminie  800  
  
Dziennik  Ustaw  – 101 – Poz. 2140  
 
 2.10. Wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie dr o-
gowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjn ie do przewozu nie wię cej niż 
9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa 
w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym1) 8000  
  
 2.11. Wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryt e-
rium konstrukcyjnego określonego w art. 18 u st. 4a ustawy o transporcie dr o-
gowym1), z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej 
ustawy  8000  
  
 2.12. Brak harmonogramu okresów pracy kierowcy obejmującego wszystkie 
okresy aktywności kierowcy – za każdego kierowcę  2000   
 2.13. W ykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego osób bez posi a-
dania w pojeździe ważnego wymaganego formularza jazdy  6000  11.6 PN  
 2.14. Okazanie przez kierowcę formularza jazdy podczas wykonywania  
międzynarodowego przewozu drogowego osób, który nie zawier a:   
1) wpisanych wszystkich kierowców  4000  11.6 PN  
2) prawidłowej liczby przewożonych pasażerów  2000  11.6 PN  
2.15. Wykonywanie przewozu kabotażowego osób na terytorium Rzeczy -
pospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia  12 000   
2.16. Wykonywanie przewozu kabotażowego osób niezgodnie  
z warunkami określonymi dla tego przewozu  12 000   
 2.17.178)  Prowadzenie pośrednictwa przy przewozie osób z  naruszeniem 
art. 27b ust.  1 pkt 1 ustawy o  transporcie drogowym1) 10 000  
 2.18.178)  Prowadzenie pośrednictwa przy przewozie osób z  naruszeniem 
art. 27b ust.  1 pkt 2 lub 3 ustawy o  transporcie drogowym1) 40 000  
 2.19.178)  Nieprzekazanie w  wymaganym terminie uprawnionym organom 
co najmniej jednej  z informacji, o  których mowa w  art. 27b ust.  1 
pkt 4 ustawy o  transporcie drogowym1), lub wyniku weryfikacji, 
o której mowa w  tym przepisie  do 
40 000  
 2.20.178)  Przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego p o-
średnictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który 
nie posiada odpowiedniej licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  1 
ustawy o  transporcie drogowym1), lub z  naruszeniem art.  5e tej ust a-
wy 40 000  
 2.21.178)  Prowad zenie pośrednictwa przy przewozie osób bez wymaganej 
licencji, o  której mowa w  art. 5b ust.  2 pkt 2 ustawy o  transporcie 
drogowym1) 40 000  
 2.22.178)  Niezgłoszenie w  wymaganym terminie w  formie pisemnej, 
w postaci papiero wej lub w  postaci elektronicznej, przedsiębiorcy 
prowadzącemu pośrednictwo przy przewozie osób informacji, 
o której mowa w  art. 27b ust.  6 ustawy o  transporcie drogowym1) 5000   
3. NARUSZENIE PRZEPISÓW O WYKONYWANIU MIĘDZYNARODOWYCH PRZEWOZÓW DROG O-
WYCH I  PRZEWOZÓW KABOTAŻOWYCH7) 
 3.1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania 
w pojeździe wymaganego zezwolenia  12 000   
3.2. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie 
z przepisami umowy międzynarodowej8) lub warunkami okr eślonymi w zezw o-
leniu  12 000  
  
                                                           
178) Dodany przez art.  1 pkt 25 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 102 – Poz. 2140  
 
 3.3. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez 
kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy  5000  10.3 BPN  
3.4. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego:    
 1) bez posiadania w pojeździ e certyfikatu potwierdzającego spełnienie przez 
pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia 
do ruchu wymaganego odpowiednio do posiadanego zezwolenia  12 000   
 2) pojazdem niespełniającym warunków określonych  
w certyfikacie potwie rdzającym spełnienie przez pojazd odpowiednich wym o-
gów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu  12 000   
 3.5. Wykonywanie przewozu kabotażowego rzeczy na terytorium Rzeczy -
pospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia  12 000   
3.6. Wykonywanie p rzewozu kabotażowego rzeczy niezgodnie  
z warunkami określonymi dla tego przewozu  12 000   
3.7. Wykonywanie międzynarodowego przewozu towarów szybko psujących 
się pojazdem niespełniającym warunków określonych  
w umowie o międzynarodowych przewozach szybko  psujących się artykułów 
żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych 
przewozów (ATP)9) 3000   
4. NARUSZENIE PRZEPISÓW O PRZEWOZIE ODPADÓW  
 
 4.1. Niezgłoszenie wykonywania przewozu drogowego odpadów,  
w sytuacji gdy na przewóz nie jest wymagane zezwolenie  3000   
4.2. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne 
przez transportującego odpady bez wymaganego wpisu do rejestru, o którym 
mowa w  przepisach ustawy o odpadach10) 2000   
4.3. Wykonywanie przewozu drog owego odpadów niebezpiecznych przez 
transportującego odpady bez wymaganego wpisu do rejestru, o którym mowa 
w przepisach ustawy o odpadach10) 10 000  
  
4.4. Wywóz odpadów poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymag a-
nego zezwolenia  5000   
4.5. Wwó z odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego 
zezwolenia  12 000   
4.6. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów tranzytem przez terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia  12 000   
 
4.7. Wykonywanie przewozu drogowe go przez transportującego odpady bez d o-
kumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o  którym mowa 
w przepisach wydanych na podstawie art.  24 ust. 7 ustawy z  dnia 14  grudnia 
2012  r. o odpadach  10 000  
4.8. Wykonywanie przewozu drogowego odpadó w przez transportującego odpady 
bez oznakowania środków transportu, o  którym mowa w  przepisach wydanych 
na podstawie art.  24 ust. 7 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach  10 000  
4.9. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpa dy 
w sposób umożliwiający kontakt odpadów niebezpiecznych z  odpadami inn y-
mi niż niebezpieczne  10 000  
4.10. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady 
w sposób umożliwiający mieszanie pos zczególnych rodzajów odpadów, 
z wyjątkiem gdy strumień zmieszanych rodzajów odpadów w  całości jest ki e-
rowany do przetwarzania w  tym samym procesie  10 000  
4.11. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady 
w sposób umożliwiający rozprzestrzenianie się odpadów poza środki t ranspo r-
tu oraz nieograniczający do minimum uciążliwości zapachowej  10 000  
  
Dziennik  Ustaw  – 103 – Poz. 2140  
 
4.12. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady 
w sposób nieograniczający oddziaływania czynników atmosferycznych na 
odpady, jeżeli mogą one spowodować n egatywne oddziaływanie transportow a-
nych odpadów na środowisko lub życie i  zdrowie ludzi  10 000  
4.13. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady 
w sposób niezabezpieczający przed przemieszczaniem i  przewracaniem się 
pojemników lu b worków  10 000  
5. NARUSZENIE PRZEPISÓW DOTYCZĄCYCH CZASU PRACY KIEROWCÓW11) 
 Okresy prowadzenia pojazdu  
 5.1. Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej  
9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył 
jazdę dzien ną do 10 godzin:    
1) o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny  50  
2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin  150 1.2 PN  
3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin  200 1.3 BPN  
4) za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut,  
w prz ypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co 
najmniej 4 godziny i 30 minut  550 1.4 NN  
5.2. Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin 
w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone:    
1) o czas do mniej niż 1 godziny  100  
2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin  200 1.5 PN  
3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin  250 1.6 BPN  
4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejko l-
wiek przerwy lub odpoczynku trwaj ącego co najmniej  
4 godziny i 30 minut  550 1.7 NN  
5.3. Przekroczenie dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu:    
1) o czas powyżej 30 minut do mniej niż 4 godzin  150  
2) o czas od 4 godzin do mniej niż 9 godzin  250 1.8 PN  
3) o czas o d 9 godzin do mniej niż 14 godzin  350 1.9 BPN  
4) za każdą rozpoczętą godzinę od 14 godzin  550 1.10 NN  
 5.4. Przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia p o-
jazdu:    
1) o czas do mniej niż 10 godzin  250  
2) o czas od 10 godzin do mniej  niż 15 godzin  350 1.11 PN  
3) o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut  550 1.12 BPN  
4) za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut  700 1.13 NN  
 Okresy odpoczynku  
 5.5. Skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego:    
1) o czas do 1 godziny  100  
2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut  200 1.16 PN  
  
Dziennik  Ustaw  – 104 – Poz. 2140  
 
 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut  350 1.17 BPN  
5.6. Niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku:    
 1) skróceni e drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1  godziny  100  
 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny 
do 2 godzin  200 1.20 PN  
3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin  350 1.21 BP  
5.7. Skrócenie wymaganego s króconego okresu odpoczynku dziennego – 
zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej:    
1) o czas do 1 godziny  150  
2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin  350 1.18 PN  
1.22 PN  
3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin  550 1.19 BPN  
1.23 BPN  
5.8. Skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego 
skrócenie nie jest dozwolone:    
1) o czas do 3 godzin  150  
 2) o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin  300 1.26 PN  
3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzi n 400 1.27 BPN  
 5.9. Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego:    
1) o czas do 2 godzin  200  
 2) o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin  350 1.24 PN  
3) o czas powyżej 4 godzin  450 1.25 BPN  
 5.10. Przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego t y-
godniowego okresu odpoczynku:    
1) o czas do mniej niż 3 godzin  350  
 2) o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin  450 1.28 PN  
3) o czas od 12 godzin  550 1.28 BPN  
 Przerwy  
 5.11. Przekroczenie maksymalnego czasu prowad zenia pojazdu bez przerwy:    
1) o czas do mniej niż 30 minut  100  
2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut  250 1.14 PN  
 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut  350 1.15 BPN  
4) w międzynarodowym okazjonalnym przewozie  osób,  
w godzinach od 2200 do 600, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca:    
a) o czas do mniej niż 1 godzina i 30 minut  250 1.31  PN 
b) o czas od 1 godziny i 30 minut  350 1.31 BPN  
  
Dziennik  Ustaw  – 105 – Poz. 2140  
 
 Praca w porze nocnej  
 5.12. Przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10 -godzinnego czasu pracy, 
jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej:    
 1) o czas od 1 godziny do mniej niż 3 godzin  50 3.9 PN  
 2) za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin  100 3.10 BPN  
 Odstępstwo dotyczące odłożenia okresu odpoczynku o maksimum 12 kolejn ych okresów  
24-godzinnych  
 5.13. Skrócenie tygodniowego okresu odpoczynku po 12 kolejnych okresach  
24-godzinnych:    
1) o czas do 2 godzin  150  
2) o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin  300 1.30 PN  
3) za każdą godzinę powyżej 4 godzin  400 1.30 BPN  
5.14. Przekroczenie 12 kolejnych okresów 24 -godzinnych po uprzednim reg u-
larnym tygodniowym okresie odpoczynku:    
1) o czas do mniej niż 3 godzin  150  
2) o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin  300 1.29 PN  
3) za każdą godzinę od 12 godzin  400 1.29 B PN 
 NARUSZENIE PRZEPISÓW USTAWY O CZASIE PRACY KIEROWCÓW12) 
 
 
 5.15.179) Przekroczenie maksymalnego 48 -godzinnego tygodniowego wymiaru 
czasu pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 i art. 26c ust.  1 ustawy o czasie 
pracy kierowców12), w przypadku, gdy niedoz wolonym było jego przedłużenie 
do 60 godzin:    
1) o czas od 1 godziny do mniej niż 8 godzin  100  
2) o czas od 8 godzin do mniej niż 12 godzin  250 3.1 PN  
3) za każdą rozpoczętą godzinę od 12 godzin  350 3.2 BPN  
 5.15.180)  Przekroczenie maksymalnego 48 -godzinnego tygodniowego w y-
miaru czasu pracy, o  którym mowa w  art. 12 ust. 1 i art. 26c ust.  1 
ustawy o  czasie pracy kierowców12), w przypadku gdy niedozwol o-
nym było jego przedłużenie do 60  godzin:    
 1) o czas do mniej niż 2  godzin  50  
 2) o czas od 2  godzin do mniej niż 8  godzin  100  
                                                           
179) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 180. 
180) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 25 lit. c ustawy, o  której mo wa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 106 – Poz. 2140  
 
 3) o czas od 8  godzin do mniej niż 12  godzin  250 3.1 PN 
 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 12  godzin  350 3.2 BPN  
 5.16.179) Przekroczenie maksymalnego 60 -godzinnego tygodniowego wymiaru 
czasu pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 2 i art. 26c ust.  2 ustawy o czasie 
pracy kierowców12):   
1) o czas od 1 godziny do mniej niż 5 godzin  100  
 2) o czas od 5 godzin do mniej niż 10 godzin  200 3.3 PN  
3) za każdą rozpoczętą godzinę od 10 godzin  300 3.4 BPN  
 5.16.180) Przekroczenie maksymalnego 60 -godzinnego tygodniowego w y-
miaru czasu pracy, o  którym mowa w  art. 12 ust. 2 i art. 26c ust.  2 
ustawy o  czasie pracy kierowców12):   
 1) o czas do mniej niż 1  godziny  50  
 2) o czas od 1  godziny do mniej niż 5  godzin  100  
 3) o czas od 5  godzin do mniej niż 10  godzin  200 3.3 PN 
 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 10  godzin  300 3.4 BPN  
 
 
 5.17. Skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy 
wynosi od 6 do 9 godzin:    
1) o czas do mniej niż 10 minut  50  
2) o czas od 10 minut do mniej niż 20 minut  100 3.5 PN  
3) o czas od 20 minut  150 3.6 BPN  
5.18. Skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy 
wynosi powyżej 9 godzin:    
1) o c zas do mniej niż 15 minut  50  
2) o czas od 15 minut do mniej niż 25 minut  100 3.7 PN  
3) o czas od 25 minut  150 3.8 BPN  
5.19. Nieprowadzenie ewidencji czasu pracy, o której mowa w  art. 25 ust. 1  
i art. 26d ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców12) – za każdego kierowcę  1000   
5.20. Nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie 
pracy kierowców12), kierowcom niepozostającym w stosunku pracy  300  
 Prowadzenie dokumentacji  
 5.21. Fałszowanie ewidencji czasu pracy lub odmow a udostępnienia jej ko n-
trolerom  8000  3.11 BPN  
5.22. Fałszowanie dokumentacji lub odmowa udostępnienia jej kontrolerom – 
w przypadku przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe  8000  3.12 BPN  
  
Dziennik  Ustaw  – 107 – Poz. 2140  
 
6. NARUSZENIE PRZEPISÓW O STOSOWANIU TACHOGRAFÓW13) 
6.1. Naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf  
 6.1.1. Wykonywanie przewozu drog owego pojazdem niewyposażonym 
w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu  10 000  2.1 NN  
6.1.2. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tach o-
graf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub 
urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa 
homologacji typu lub tachograf lub powyżej wymieniony element składowy 
tachografu, który z ostał podrobiony lub przerobiony  10 000  2.1 NN  
 6.1.3. Podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu 
wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania d a-
nych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urzą dzenia lub 
przedmiotu  10 000  2.9 NN  
6.1.4. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tach o-
graf niewyposażony w drugi niezależny sygna ł dotyczący ruchu pojazdu lub 
z odłączonym niezależnym sygnałem dotyczącym ruchu pojazdu, o ile jest 
wymagany  3000   
 6.1.5. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tach o-
graf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat 
posiadający zezwolenie  1000  
 2.2 BPN  
6.1.6. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w ni e-
prawi dłowo działający tachograf, z wyjątkiem przypadków, o których mowa  
w lp. 6.1.1 –6.1.5.  1000  2.7 BPN  
6.2. Wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf  
 
 6.2.1. Niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego  
i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykr e-
sówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub 
przebytej drogi  5000  2.8 BPN  
6.2.2. Ukrywanie, likwidowanie, niszczenie, podrabianie lub prze rabianie 
danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych i pobranych 
z tachografu lub karty kierowcy  10 000  2.10 NN  
6.3. Naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu  
 
 6.3.1. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tach o-
graf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy  2000  2.4 NN  
6.3.2. Posiadanie lub posługiwanie się przez kierowcę więcej niż jedną własną, 
ważną kartą kierowcy  3000  2.3 BPN  
6.3.3. Posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy , która nie jest jego własną  
kartą  3000  2.5 NN  
6.3.4. Jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę  3000  2.13 BPN  
6.3.5. Niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające 
wpływ na rejestrację danych  3000  2.14 BPN  
6.3.6. Używanie w ykresówki lub karty kierowcy przez okres dłuższy niż ten, 
na który jest przeznaczona, skutkujące utratą danych zapisanych na wykresó w-
ce lub na karcie kierowcy, bądź uniemożliwiające odczyt aktywności zapis a-
nych na wykresówce  3000  2.15 BP  
6.3.7. Okazanie brudnych lub uszkodzonych wykresówek lub karty kierowcy, 
z nieczytelnymi danymi – za każdą kartę lub każdą wykresówkę  100 2.16 BPN  
6.3.8. Niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę 
lub kartę kierowcy – za każdy wpis  50 2.17 BPN  
  
Dziennik  Ustaw  – 108 – Poz. 2140  
 
6.3.9. Niezaznaczenie przez kierowcę na wykresówce lub wykresówce doł ą-
czanej do karty kierowcy wszystkich wymaganych informacji dotyczących 
okresów, które nie są rejestrowane, gdy tachograf nie działa lub działa wadl i-
wie – za każdy dzień  100  
maksymalnie 
2000 2.26 BPN  
6.3.10. Wykonywanie przewozu drogowego w załodze kilkuosobowej z wł o-
żeniem wykresówki lub karty kierowcy lub  wykresówek lub kart kierowcy 
w nieodpowiednie czytniki tachografu  1000  2.18 PN  
 6.3.11. Niepoprawne operowanie przełącznikiem tachogr afu umożliwiającym 
zmianę rodzaju aktywności kierowcy – za każdy dzień  100  
maksymalnie 
1000  2.19 BPN  
 6.3.12. Niewykonanie naprawy tachografu w warsztacie posiadającym zezw o-
lenie  2000  2.25 BPN  
 6.3.13. Niewykonanie naprawy tachografu w warsztacie posiad ającym zezw o-
lenie po upływie dopuszczalnego w art. 3 7 ust.  1 rozporządzenia (UE) 
nr 165/201414) okresu prowadzenia pojazdu  2000   
6.3.14. Nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów 
lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych  50 za każdy brak 
wpisu  
nie więcej niż 
500 za jedną 
wykresówkę lub 
jeden wydruk  2.17 BPN  
6.3.15. Nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków 
oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadz e-
nia pojazd u – za każdy dzień  
w odniesieniu do każdego kierowcy  500 
 2.11 BPN  
2.12 BPN  
6.3.16. Nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek 
oraz pobranych i przechowywanych danych  
z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień  
w odn iesieniu do każdego kierowcy  500 2.12 BPN  
6.3.17. Naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych  
z karty kierowcy – za każdego kierowcę  500  
6.3.18. Naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych  
z tachografu – za każdy pojazd  500  
6.3.19. Niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy,  
z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1 –6.3.10  
i 6.3.14  2000  2.13 BPN  
7. NARUSZENIE PRZEPISÓW O UŻYWANIU INNYCH PRZYRZĄDÓW POMIAROWYCH  
 7.1. Samowolna zmiana wskazań przyrządów pomiarowych  zainstalowanych 
w pojeździe przy wykonywaniu transportu drogowego taksówką  2000  
  
8. NARUSZENIE PRZEPISÓW O PRZEWOZIE ZWIERZĄT15) 
 8.1. Wykonywanie przewozu zwierząt przez przewoźnika nieposiadającego 
odpowiedniego zezwolenia  6000  12.5 PN  
 8.2. Przewóz  zwierząt niezgodnie z prze pisami technicznymi zawartymi 
w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr  1/200516) w zakresie prz e-
strzegania warunków przewozu zwierząt:  
1) stosowanie czynów zabronionych wobec zwierząt  
2) nieprzestrzeganie zakazów transportow ych zwierząt uzależnione od wagi, 
wieku i gatunku oraz zdolności zwierząt do transportu  
3) niestosowanie rozdzielania zwierząt  
4) niezapewnienie wymaganej dla poszczególnych gatunków zwierząt wielk o-
ści powierzchni ładunkowej lub gęstości załadunku  
5) niewł aściwe wykonywanie obowiązków z wiązanych z obsługą zwierząt, 
w tym niewłaściwe wykonywanie postojów  
i odpoczynków dla zwierząt, pojenie, karmienie, dojenie  1000 za 
każde nar u-
szenie,  
nie więcej 
niż 5000   
  
Dziennik  Ustaw  – 109 – Poz. 2140  
 
 8.3. Niezapewnienie przez przewoźnika transporto wanym zwierzętom ogó l-
nych warunków transportu zwierząt, o których mowa w art. 3 rozporządzenia 
Rady (WE) nr 1/200516),  
w sytuacjach gdy podmiot wykonujący przewóz jest obowiązany jedynie do 
stosowania tego art. 3  1000   
 8.4. Wykonywanie długotrwałego prz ewozu zwierząt z naruszeniem przepisów 
dotyczących posiadania w pojeździe świadectwa zdrowia  2000   
 8.5. Wykonywanie przewozu zwierząt z naruszeniem przepisów dotyczących 
identyfikacji i rejestracji zwierząt  1000   
 8.6. Transport zwierząt środkiem transp ortu nieprzystosowanym do przewozu 
danego gatunku zwierząt lub niedopuszczonym przez właściwy organ  1000  12.4 PN  
 8.7. Wykonywanie przewozu zwierząt z naruszeniem warunków dotyczących 
obsługiwania środków transportu i urząd zeń załadunkowych określonych 
w przepisach rozporządzenia Rady (WE) nr 1/200516) w zakresie:  
1) stosowania systemu nawigacji w długotrwałych przewozach zwierząt  
2) oznakowania środka transportu  
3) sprawności systemów i urządzeń zainstalowanych w środku transportu  
4) stosowania podziałów  i przegród dla zwierząt  
5) wyposażenia w wodę i karmę oraz w ściółkę dla zwierząt  
6) zminimalizowania wycieku ekskrementów z pojazdu  
7) wymogów dla urządzeń załadunkowych  500 za 
każde nar u-
szenie  
nie więcej 
niż 2000  12.1 (w zakresie 
pkt 4 – BPN)  
12.2 (w z akresie 
pkt 7 – PN) 
12.3 (w zakresie 
pkt 7 – PN) 
 8.8. Wykonywanie przewozu bez przeprowadzenia czyszczenia  
i odkażania pojazdu po każdym przewozie zwierząt lub produktu mogącego 
mieć wpływ na zdrowie zwierząt i nieokazanie dokumentacji potwierdzającej 
wykonanie tych czynności  
 500  
9. NARUSZENIE PRZEPISÓW O ZDATNOŚCI TECHNICZNEJ POJAZDÓW17) 
 9.1. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualn e-
go okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu 
drogowego – za każd y pojazd  2000  5.1 NN  
9.2. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub 
usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, z a-
wieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebe z-
pieczne – za każdy p ojazd  2000  5.2 NN  
10. NARUSZENIE PRZEPISÓW DOTYCZĄCYCH MASY I WYMIARÓW POJAZDÓW18) 
 10.1. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub 
zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 12 t, 
których dopuszczalna masa całk owita została przekroczona:    
1) mniej niż 5%  500  
2) co najmniej 5% i mniej niż 15%  
 1000  4.4 PN  
3) co najmniej 15% i mniej niż 25%  
 2000  4.5 BPN  
 4) co najmniej 25%  5000  4.6 NN  
10.2. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub 
zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których 
dopuszczalna masa całkowita została przekroczona:    
1) mniej niż 5%  1000   
2) co najmniej 5% i mniej niż 10%  
 2000  4.1 PN  
3) co najmniej 10% i mniej niż 20%  
 5000  4.2 BPN  
4) co n ajmniej 20%  10 000 4.3 NN  
10.3. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub 
zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona:    
1) do 2%  1000   
2) powyżej 2% do mniej niż 20%  2000  4.7 PN  
3) od 20%  5000  4.8 BPN  
  
Dziennik  Ustaw  – 110 – Poz. 2140  
 
10.4. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub 
zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona:    
1) powyżej wartości dopuszczalnej do wartości mniejszej niż 2,65 m  1000   
2) od wartości 2,65 do wartości mniejsze j niż 3,10 m  2000  4.9 PN  
3) od wartości 3,10 m  5000  4.10 BPN  
 
Objaśnienia:  
1) Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 201 9 r. poz.  2140 ). 
2) Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporząd zenie Parlamentu Europe j-
skiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą 
prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 
2006/22/WE  Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwane dalej „rozporządz e-
niem Komisji (UE) 2016/403”.  
3) Kwalifikacja naruszenia do odpowiedniej grupy naruszeń określonych w tabeli 1, 2, 7, 10 i 11 załącznika I do rozp o-
rządzenia Ko misji (UE) 2016/403. Dotyczy tylko przewoźników drogowych.  
4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające 
wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylaj ące dyrektywę Rady 
96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, Dz. Urz. UE L 178 z 10.07.2012, str. 6, Dz. Urz. UE L 4 
z 09.01.2013, str. 46 oraz Dz. Urz. UE L 158 z 10.06.2013, str. 1).  
5) Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji 
niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady 
(EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr  3820/85 (D z. Urz. 
UE L 102 z 11.04.2006, str. 1, Dz. Urz. UE L 51 z 26.02.2008, str. 27, Dz. Urz. UE L 300 z  14.11.2009, str. 88, 
Dz. Urz. UE L 48 z 23.02.2011 str. 19, Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1, Dz. Urz. UE L  293 z 09.10.2014, 
str. 60 oraz Dz. Urz. UE L  195 z 20.07.2016, str. 83).  
6) Kwalifikacja naruszenia do odpowiedniej grupy naruszeń określonych w tabeli 11 załącznika I do rozporządzenia 
Komisji (UE) 2016/403. Dotyczy tylko przewoźników drogowych.  
7) Kwalifikacja naruszenia do odpowiedniej grupy naru szeń określonych w tabeli 10 załącznika I do rozporządzenia 
Komisji (UE) 2016/403. Dotyczy tylko przewoźników drogowych.  
8) Wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy dwustronne o międzynarodowych przewozach drogowych.  
9) Umowa o międzynarodowych przewozach szybk o psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach 
transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), przyjęta w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz. U. z 2015 r. 
poz. 667).  
10) Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 201 9 r. poz. 701, 730, 1403 i 1579 ). 
11) Kwalifikacja naruszenia do odpowiedniej grupy naruszeń określonych w tabeli 1 i 3 załącznika I do rozporządzenia 
Komisji (UE) 2016/403. Dotyczy tylko przewoźników drogowych.  
12) Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie prac y kierowców (Dz. U. z 201 9 r. poz. 1412 ). 
13) Kwalifikacja naruszenia do odpowiedniej grupy naruszeń określonych w tabeli 2 załącznika I do rozporządzenia 
Komisji (UE) 2016/403. Dotyczy tylko przewoźników drogowych.  
14) Rozporządzenie Parlamentu Europejski ego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów 
stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rej e-
strujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządze nie (WE) nr 561/2006 Parlamentu  
Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu dr o-
gowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1).  
15) Kwalifikacja naruszenia do odpowiedniej grupy naruszeń określo nych w tabeli 12 załącznika I do rozporządzenia 
Komisji (UE) 2016/403. Dotyczy tylko przewoźników drogowych.  
16) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu 
i związanych z tym działań oraz zmie niające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) 
nr 1255/97 (Dz. Urz. UE L 3 z 05.01.2005, str. 1, Dz. Urz. UE L 73 z 15.03.2008, str. 35, Dz. Urz. UE L 336 
z 20.12.2011, str. 86 oraz Dz. Urz. UE L 226 z 01.09.2017, str. 31).  
  
Dziennik  Ustaw  – 111 – Poz. 2140  
 
17) Kwalifika cja naruszenia do odpowiedniej grupy naruszeń określonych w tabeli 5 załącznika I do rozporządzenia 
Komisji (UE) 2016/403. Dotyczy tylko przewoźników drogowych.  
18) Kwalifikacja naruszenia do odpowiedniej grupy naruszeń określonych w tabeli 4 załącznika I do rozporządzenia 
Komisji (UE) 2016/403. Dotyczy tylko przewoźników drogowych.  
  
  
Dziennik  Ustaw  – 112 – Poz. 2140  
 
Załącznik nr 4  
WYKAZ NARUSZEŃ OBOWI ĄZKÓW LUB WARUNKÓW P RZEWOZU DROGOWEGO, O  KTÓRYCH 
MOWA W  ART.  92A UST. 2 USTAWY O TRANSPORCIE DROGOWYM1), WYSOKOŚCI KAR 
PIENIĘŻNYCH ZA POSZC ZEGÓLNE NARUSZENIA, A  W PRZYPADKU NIEKTÓRY CH NARUSZEŃ 
NUMER GRUPY NARUSZEŃ  ORAZ WAGA NARUSZEŃ  
Lp. 
 Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego,  
o których mowa w art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym1) 
 
 
 Wysokość 
kary pienię ż-
nej w  złotych 
 Nr grupy naruszeń 
oraz waga nar u-
szeń, wska zane 
w załączniku I do 
rozporządzenia 
2016/4032) 
(PN – poważne 
naruszenie,  
BPN – bardzo 
poważne narusz e-
nie, NN – naj-
poważniejsze nar u-
szenie)  
1 2 3 4 
1. 
 Niewyposażenie kierowcy w:    
1.1. wypis z zezwolen ia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego  500  
1.2. wypis z licencji  500 10.2 BPN  
11.2 BPN  
1.3. wypis z zezwolenia innego niż w lp. 1.1 i 1.4.  500  
1.4. wypis z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób  
w międzynarodowym transporcie drogowym lub wypis  
z zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób 
w międzynarodowym transporcie drogowym  500 11.4 PN  
1.5. wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne  500  
1.6. świadectwo kierowcy  500 10.4 PN  
1.7. inny dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy  
o transporcie drogowym1), wymagany w związku z realizowanym przewozem – 
za każdy dokument  500  
2. Niewyposażenie kierowcy lub osoby obsługującej w rozumieniu art. 2 lit. c 
rozporządzenia Rady (WE) nr 1/20053) w dokumenty wymagane przy przew o-
zie danego gatunku zwierząt określone w przepisach tego rozporządzenia – 
za każdy dokument  500 12.5 PN  
3. Nieprawidłowe, niepełne lub niezgodne ze stanem faktycznym wypełnienie 
dokumentu, o którym mowa w art. 87 ustawy o  transporcie drogowym1), wym a-
ganego w związku z realizowanym przewozem – za każdy dokument  300  
4. 
 Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który:    
4.1. nie uzyskał kwalifikacji wstępnej lub nie ukończył szkolenia okresowego  1500  7.1 BPN  
4.2. nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych 
do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy  1000   
 4.3. nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psych o-
logicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy  1000   
4.4. nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla 
danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów  500 8.1 NN  
4.5. nie posiada ważnej karty kierowcy  500 2.4 NN  
 4.6. korzysta z prawa jazdy, które jest uszkodzone lub nieczytelne lu b niezgo d-
ne ze wspólnym wzorem  500 8.2 PN  
  
  
Dziennik  Ustaw  – 113 – Poz. 2140  
 
 4.7. posługuje się kartą kierowcy, która została wydana na podstawie fałsz y-
wych oświadczeń lub podrobionych lub przerobionych dokumentów  500 2.6 NN  
4.8. nie posiada wieku wymaganego dla wykonywanego przewozu  500 1.1 PN  
5. Wykonywanie przewozu drogowego zwierząt przez kierowcę lub osobę obsł u-
gującą w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia 1/20053), która nie posiada 
kwalifikacji do transportu zwierząt, potwierdzonych przez właściwy organ  1000   
6. Niewyznacz enie osoby odpowiedzialnej za transport zwierząt  1000   
7. Niewyznaczenie osoby obsługującej w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia 
Rady (WE) nr 1/20053) dla każdej partii zwierząt  1000   
8. Długotrwały przewóz domowych gatunków nieparzystokopytnych inn ych niż 
zarejestrowane nieparzystokopytne, bydła, owiec, kóz  
i świń bez sporządzenia dziennika podróży  1000  12.5 PN  
9. Długotrwały przewóz domowych gatunków nieparzystokopytnych innych niż 
zarejestrowane nieparzystokopytne, bydła, owiec, kóz  
i świń z ni eprawidłowo sporządzonym dziennikiem podróży  200  
10. Przekroczenie przez kierowcę czasu przewozu danego gatunku zwierząt pow y-
żej 2 godzin  500  
11. Przekroczenie przez kierowcę dopuszczalnego tygodniowego czasu prowadz e-
nia pojazdu o co najmniej 14 godzin  1000   
12. Przekroczenie przez kierowcę dopuszczalnego dwutygodniowego czasu prow a-
dzenia pojazdu o co najmniej 23 godziny  1500   
13. Skrócenie przez kierowcę odpoczynku dobowego o czas równy lub większy niż 
4 godziny i 30 minut  500  
14. Przekroczenie prz ez kierowcę dozwolonego maksymalnego dziennego czasu 
prowadzenia pojazdu o czas powyżej 6 godzin i 45 minut  500  
15. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem:    
15.1. nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdza -
jącego jego zdatność  do ruchu drogowego  200 5.1 NN  
15.2. posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu 
kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, 
zakwalifikowane jako niebezpieczne  500 5.2 NN  
15.3. niewyposażonym w wymag any tachograf posiadający świadectwo hom o-
logacji typu  2000  2.1 NN  
15.4. który nie posiada ogranicznika prędkości lub w którym ogranicznik prę d-
kości został odłączony  2000  6.1 NN  
15.5. z zainstalowanym ogranicznikiem prędkości  
niespełniającym stosownyc h wymogów technicznych, określonych w proced u-
rze homologacji typu przedmiotu wyposażenia lub części  1000  6.2 BPN  
 15.6. z zainstalowanym ogranicznikiem prędkości, który nie został zamontow a-
ny przez producenta lub jednostkę przez niego upoważnioną  500 6.3 PN 
15.7. z zainstalowanym nielegalnym urządzeniem, które może fałszować dane 
w ograniczniku prędkości lub z zainstalowanym niehomologowanym ogranic z-
nikiem prędkości  2000  6.4 NN  
16. Korzystanie przez kierowcę z niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu w y-
konanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych 
rejestrowanych przez tachograf  2000  2.9 NN  
  
Dziennik  Ustaw  – 114 – Poz. 2140  
 
17. Wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych niedopuszcz o-
nych do przewozu towarów lub które są przewożone w sposób zakazany  lub bez 
oznakowania ich w pojeździe jako towary niebezpieczne  2000  9.1 NN  
9.2 NN  
9.3 NN  
18. Wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz 
zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach  
 1000   
19. Brak organizacji pracy kie rowcy lub nieprawidłowa organizacja, brak poleceń 
lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy – w zakresie umożliwienia kierowcom 
przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/20064)  1500  1.33 BPN  
 
 
Objaśnienia:  
1) Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o tra nsporcie drogowym (Dz. U. z 201 9 r. poz.  2140 ). 
2) Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europe j-
skiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unij nych, które mogą 
prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 
2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8).  
3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu 
i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) 
nr 1255/97 (Dz. Urz. UE L 3 z 05.01.2005, str. 1, Dz. Urz. UE L 73 z 15.03.2008, str. 35,  Dz. Urz. UE L 336 
z 20.12.2011, str. 86  oraz Dz. Urz. UE L 226 z 01.09.2017, str. 31).  
4) Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji 
niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do tra nsportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady 
(EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr  3820/85 (Dz. Urz. 
UE L 102 z 11.04.2006, str. 1, Dz. Urz. UE L 51 z 26.02.2008, str. 27, Dz. Urz. UE L 300 z  14.11.2 009, str. 88, 
Dz. Urz. UE L 48 z 23.02.2011 str. 19, Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1, Dz. Urz. UE L  293 z 09.10.2014, 
str. 60 oraz Dz. Urz. UE L 195 z 20.07.2016, str. 83).