DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 9 kwietnia 2019 r. 
Poz. 659 
 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 22 lutego 2019 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o usługach płatniczych 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1 523 oraz z 2018 r. poz. 2243) ogłasza się w załączniku do 
niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych ( Dz. U. z 2017 r. 
poz. 2003), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych: 
1) ustawą z dnia 15 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. z 2018 r. poz. 62 i 1075 ), 
2) ustawą z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. poz. 723), 
3) ustawą z dnia 6 marca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy 
dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 650 ), 
4) ustawą z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 864), 
5) ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. poz. 1000), 
6) ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1075), 
7) ustawą 
z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629), 
8) ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem 
finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz. U. poz. 2243) 
oraz 
zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 21 lutego 2019 r. 
2. Pod
any w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 
1) art. 7 ust. 6, art. 8 ust. 6 i art. 11 ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 62 i 1075), które stanowią: 
Art. 7. „6. Bank nie wydaje do rachunku VAT instrumentu płatniczego w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 
2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2003 oraz z 2018 r. poz. 62).” 
Ar
t. 8. „6. Spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa nie wydaje do rachunku VAT instrumentu płatniczego 
w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.” 
„Art. 11. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r., z wyjątkiem art. 7 i art. 8, które wchodzą w życie po 
upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 

  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 659 
 
 2) odnośnika nr 1 oraz art. 198 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu 
terroryzmu (Dz. U. poz. 723), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa:  
1) w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 
20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub 
finansowania terroryzmu, zmieniającą rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 
i uchylającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE 
(Dz. Urz. UE L 141 z 05.06.2015, str. 73); 
2) służy stosowaniu: rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczegó l-
nych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu 
zwalczanie terroryzmu (Dz. Urz. UE L 344 z 28.12.2001, str. 70, z późn. zm.), rozporządzenia Rady (WE) 
nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane 
przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (Dz. Urz. 
UE L 139 z 29.05.2002, str. 9, z późn. zm.), rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego 
i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty 
lub wywożonych ze Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 309 z 25.11.2005, str. 9), rozporządzenia Rady (UE) 
nr 753/2011 z dnia 1 sierpnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niekt ó-
rym osobom, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom w związku z sytuacją w Afganistanie (Dz. Urz. 
UE L 199 z 02.08.2011, str. 1, z późn. zm.), rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 
2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, 
decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozp o-
rządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1 oraz Dz. Urz. 
UE L 17 z 21.01.2017, str. 52), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 
20 maja 2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozp o-
rządzenia (WE) nr 1781/2006 (Dz. Urz. UE L 141 z 05.06.2015, str. 1).” 
„Art. 198. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem rozdziału 6, art. 194 
i art. 195, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
3) art. 236 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy 
dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 650 ), który stanowi: 
„Art. 236. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 184, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.; 
2) art. 185, który wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2019 r.; 
3) art. 188, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.”; 
4) odnośnika nr 1 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 864 ), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 
2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającą 
dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającą dyre k-
tywę 2007/64/WE (Dz. Urz. UE L 337 z 23.12.2015, str. 35).” 
„Art. 4. 1. Do informacji o transakcjach płatniczych wykonanych z użyciem nieprawidłowego unikatowego ide n-
tyfikatora, zgłoszonych przez płatników przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotyc h-
czasowe. 
2. Przepis ust. 1 nie ogranicza uprawnień płatników do ponownego zgłoszenia informacji o transakcjach płatni-
czych wykonanych z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, które miały miejsce przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy. W tym przypadku stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą. 
3. Do informacji o transakcjach płatniczych wykonanych z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikat o-
ra przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy a zgłoszonych przez płatników po dniu wejścia w życie niniejszej 
ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
Art. 5. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. ”; 
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 659 
 
 5) odnośników nr 1 i 2 oraz art. 176 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. poz. 1000), 
które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych 
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych). 
2) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 
2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych 
osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygot o-
wawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu 
takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW.” 
„Art. 176. Ustawa wchodzi w życie z dniem 25 maja 2018 r.”; 
6) odnośnika nr 1 oraz art. 12–27 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niekt ó-
rych innych ustaw (Dz. U. poz. 1075), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 
2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającą 
dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającą dyre k-
tywę 2007/64/WE (Dz. Urz. UE L 337 z 23.12.2015, str. 35).” 
„Art. 12. Dostawcy usług płatniczych prowadzący w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy działalność 
w zakresie usług płatniczych są obowiązani, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dost o-
sować swoją działalność w zakresie usług płatniczych do przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą. 
Art. 13. 1. Podmiot prowadzący przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy działalność gospodarczą 
w zakresie określonym w art. 6 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, może prowadzić tę 
działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy zmieni a-
nej w art. 1, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zł o-
ży wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, może prowadzić dzi a-
łalność, o której mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez tego zezwolenia do dnia rozpatrzenia 
wniosku. 
Art. 14. Przedsiębiorcy, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzą działalność w zakresie okreś-
lonym w art. 6 pkt 11 lub 12 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, są obowiązani dostosować 
swoją działalność w zakresie transakcji płatniczych do przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 15. 1. Krajowa instytucja płatnicza, która w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi działalność gos-
podarczą w zakresie usług płatniczych w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 1, może prowadzić tę działalność na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie dotychczasowego zezwolenia. 
2. W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy krajowa instytucja płatnicza, o której mowa 
w ust. 1, przedkłada Komisji Nadzoru Finansowego, zwanej dalej „KNF”, dokumenty potwierdzające spełnienie w y-
mogów określonych w dziale IV ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
3. Jeżeli krajowa instytucja płatnicza spełnia wymogi określone w dziale IV ustawy zmienianej w art. 1, 
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, KNF, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, 
informuje tę instytucję o możliwości kontynuowania działalności na podstawie zezwolenia, o którym mowa 
w art. 60 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, oraz o aktualności wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 3 ustawy 
zmienianej w art. 1. 
4. Jeżeli krajowa instytucja płatnicza nie spełnia wymogów określonych w dziale IV ustawy zmienianej w art. 1, 
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, KNF, w terminie 5 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wyd a-
je zalecenie wykonania wskazanych przez KNF środków niezbędnych do zapewnienia tej zgodności. 
5. W przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza nie spełnia po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie 
niniejszej ustawy wymogów określonych w dziale IV ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą 
ustawą, KNF cofa zezwolenie. 
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 659 
 
 Art. 16. Przepisy art. 85 ust. 2 i art. 92 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, 
stosuje się po raz pierwszy do zawiadomień dokonywanych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 17. 1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego oraz oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektr o-
nicznego, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie wydawania 
pieniądza elektronicznego i świadczenia usług płatniczych w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 1, mogą prowadzić 
tę działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie dotychczasowych zezwoleń. 
2. W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy KNF dokona weryfikacji spełniania przez 
podmioty, o których mowa w ust. 1, wymogów określonych w dziale VIIa ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu 
nadanym niniejszą ustawą. 
3. Jeżeli krajowa instytucja pieniądza elektronicznego lub oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronic z-
nego spełnia wymogi określone w dziale VIIa ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, 
KNF, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, informuje o możliwości kontynuowania dzi a-
łalności na podstawie zezwolenia, o którym mowa odpowiednio w art. 132a ust. 1 lub w art. 132zh ust. 1 ustawy 
zmienianej w art. 1, oraz o aktualności wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1. 
4. Jeżeli krajowa instytucja pieniądza elektronicznego lub oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronic z-
nego nie spełnia wymogów określonych w dziale VIIa ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą 
ustawą, KNF, w terminie 5 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wydaje zalecenie wykonania wskaz a-
nych przez KNF środków niezbędnych do zapewnienia tej zgodności. 
5. W przypadku gdy krajowa instytucja pieniądza elektronicznego lub oddział zagranicznej instytucji pieniądza 
elektronicznego nie spełnia po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wymogów określonych 
w dziale VIIa ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, KNF cofa zezwolenie. 
Art. 18. Instytucja płatnicza świadcząca usługi płatnicze obejmujące usługę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 
ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, może prowadzić tę działalność na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej na podstawie dotychczasowego zezwolenia, jeżeli w terminie do dnia 13 stycznia 2020 r. przekaże 
KNF dokumenty potwierdzające spełnienie wymogu określonego w art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy zmienianej w art. 1, 
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Usługę taką uznaje się za usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 
ustawy zmienianej w art. 1. Przy obliczaniu kapitału założycielskiego stosuje się art. 77 ustawy zmienianej w art. 1. 
Art. 19. 1. Podmiot prowadzący w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy działalność gospodarczą w zakresie 
usługi dostępu do informacji o rachunku może prowadzić tę działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez 
wpisu, o którym mowa w art. 117b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie 
dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zł o-
ży wniosek o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 117b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą, lub wniosek o wydanie zezwolenia na świadczenie usługi płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 
pkt 8 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, albo wniosek o zmianę zezwolenia w celu 
poszerzenia zakresu świadczonych usług płatniczych o takie usługi, może prowadzić działalność, o której mowa 
w ust. 1, do dnia rozpatrzenia tego wnios ku. 
3. W okresie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, podmiot, o którym mowa w ust. 1, może świadczyć usługi dostępu 
do informacji o rachunku w sposób, w jaki były one świadczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie 
dłużej jednak niż do dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 22 ust. 1. 
Art. 20. 1. Podmiot prowadzący w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy działalność gospodarczą w zakresie 
usługi inicjowania transakcji płatniczej może prowadzić tę działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez 
zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia 
wejścia w życie niniejszej ustawy. 
2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zł o-
ży wniosek o wydanie zezwolenia, w tym rozszerzenie istniejącego zezwolenia, na działalność w zakresie usługi in i-
cjowania transakcji płatniczej, może prowadzić działalność, o której mowa w ust. 1, na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej bez tego zezwolenia do dnia rozpatrzenia wniosku. 
3. W okresie, o którym mowa w ust. 1 lub 2, podmiot, o którym mowa w ust. 1, może świadczyć usługi inicj o-
wania transakcji płatniczej w sposób, w jaki były one świadczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie 
dłużej jednak niż do dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 22 ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 659 
 
 Art. 21. 1. Do postępowań o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji 
płatniczej, o którym mowa w art. 60 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem 
wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą 
ustawą. 
2. Do postępowań o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze instytucji pieniądza elektr o-
nicznego, o którym mowa w art. 132a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem 
wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą 
ustawą. 
3. Do postępowań prowadzonych w związku ze złożeniem zawiadomień, o których mowa w art. 132x ust. 2 
ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się 
przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
Art. 22. 1. Dostawca usług płatniczych jest obowiązany spełniać wymogi, o których mowa w art. 32i ustawy 
zmienianej w art. 1, oraz wymogi wynikające z rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 z dnia 27 list o-
pada 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regul a-
cyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych 
standardów komunikacji (Dz. Urz. UE L 69 z 13.03.2018, str. 23), o których mowa w art. 49a ust. 2 pkt 3, art. 59r ust. 3 
pkt 4 i ust. 4 pkt 1, art. 59s ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, od dnia 14 września 2019 r. 
2. Bank Gospodarstwa Krajowego jest obowiązany spełniać wymogi, o których mowa w art. 32i ustawy zmi e-
nianej w art. 1, oraz wymogi wynikające z rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 z dnia 27 listopada 
2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regulacy j-
nych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych 
standardów komunikacji, o których mowa w art. 49a ust. 2 pkt 3, art. 59r ust. 3 pkt 4 i ust. 4 pkt 1, art. 59s ust. 2 pkt 3 
i ust. 3 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, od dnia 14 marca 2020 r. 
3. Przed upływem terminu, o którym mowa odpowiednio w ust. 1 i 2, dostawcy usług płatniczych stosują 
dotychczasowe przepisy w zakresie bezpieczeństwa płatności. 
Art. 23. Obowiązek prowadzenia przez KNF strony internetowej, o którym mowa w art. 14h ust. 4 ustawy zmi e-
nianej w art. 1, powstaje po raz pierwszy, jeżeli po upływie 9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy 
żaden podmiot nie rozpocznie prowadzenia strony internetowej spełniającej wymogi, o których mowa w art. 14g ust. 1 
ustawy zmienianej w art. 1. 
Art. 24. Informację i dane, o których mowa w art. 32f ust. 2 i art. 32h ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, dostawca 
usług płatniczych przekazuje po raz pierwszy za okres od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 
2018 r. w terminie do dnia 31 stycznia 2019 r. 
Art. 25. Sprawozdania, o których mowa w art. 98b ust. 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1, unijna instytucja płatn i-
cza albo dostawca, o którym mowa w art. 96 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ust a-
wą, przekazuje po raz pierwszy za okres od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2018 r. 
w terminie do dnia 31 marca 2019 r. 
Art. 26. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, 
w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na po d-
stawie art. 61 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 
6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 76 ust. 6 oraz art. 83 ust. 3 ustawy zmienianej 
w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 76 ust. 6 oraz 
art. 83 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej 
ustawy. 
Art. 27. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. ”; 
7) art. 135 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629) , 
który stanowi: 
„Art. 135. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 30, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia; 
2) art. 122, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.”; 
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 659 
 
 8) art. 48 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad 
rynkiem finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz. U. poz. 2243) , który stanowi: 
„Art. 48. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem: 
1) art. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c, art. 2 pkt 3–5, art. 18 oraz art. 19, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu 
ogłoszenia; 
2) art. 2 p kt 1, art. 8 pkt 3–6, art. 10 pkt 2, 4, 6 i 9–16, art. 11 pkt 1 i 2, art. 15, art. 36 oraz art. 43, które wchodzą 
w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia; 
3) art. 4, art. 6, art. 9 pkt 1–4, pkt 6 lit. a i pkt 7, art. 14, art. 44 oraz art. 45, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 
2019 r.”. 
Marszałek Sejmu: M. Kuchciński 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 659 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 22 lutego 2019 r. (poz . 659) 
USTAWA 
z dnia 19 sierpnia 2011 r. 
o usługach płatniczych1) 
DZIAŁ I 
Przepisy ogólne 
Art. 1. 1. Ustawa określa zasady świadczenia usług płatniczych oraz wydawania i wykupu pieniądza elektronicznego, 
w tym: 
1) warunki świadczenia usług płatniczych, w szczególności dotyczące przejrzystości postanowień umownych i wymo-
gów w zakresie informowania o usługach płatniczych; 
2) prawa i obowiązki stron wynikające z umów o świadczenie usług płatniczych, a także zakres odpowiedzialności 
dostawców z tytułu wykonywania usług płatniczych; 
2a) warunki wydawania i wykupu pieniądza elektronicznego; 
3)2) zasady prowadzenia działalności przez instytucje płatnicze, małe instytucje płatnicze, dostawców świadczących usł u-
gę dostępu do informacji o rachunku, biura usług płatniczych, instytucje pieniądza elektronicznego i oddziały zagr a-
nicznych instytucji pieniądza elektronicznego, w tym za pośrednictwem agentów, oraz zasady sprawowania nadzoru 
nad tymi podmiotami; 
4) zasady dostępu konsumentów do rachunku podstawowego; 
5) zasady przenoszenia rachunków płatniczych prowadzonych dla konsumentów. 
2. Ustawa określa również: 
1) podstawowe zasady funkcjonowania rynku krajowych transakcji płatniczych przy użyciu kart płatniczych; 
2) zasady prowadzenia stron internetowych porównujących opłaty związane z rachunkiem płatniczym; 
3) zasady funkcjonowania schematów płatniczych oraz zasady nadzoru nad tymi schematami. 
Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 
1)3) agent – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje 
zdolność prawną, działającą w imieniu i na rzecz instytucji płatniczej, dostawcy świadczącego wyłącznie usługę d o-
stępu do informacji o rachunku, małej instytucji płatniczej, biura usług płatniczych, instytucji pieniądza elektronic z-
nego albo oddziału zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego wyłącznie w zakresie świadczenia usług płatn i-
czych, a w odniesieniu do pieniądza elektronicznego – w zakresie jego wykupu; 
1a) agent rozliczeniowy – dostawcę prowadzącego działalność w zakresie świadczenia usługi płatniczej, o której mowa 
w art. 3 ust. 1 pkt 5, w tym agenta rozliczeniowego w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europe j-
skiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji 
płatniczych realizowanych w oparciu o kartę (Dz. Urz. UE L 123 z 19.05.2015, str. 1), zwanego dalej „rozporządz e-
niem (UE) 2015/751”; 
1b) akceptant – odbiorcę innego niż konsument, na rzecz którego agent rozliczeniowy świadczy usługę płatniczą; 
2) bazowa stopa procentowa – stopę procentową pochodzącą z publicznie dostępnego źródła, która może być zweryf i-
kowana przez obie strony umowy o świadczenie usług płatniczych; 
                                                           
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 
2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającą dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE 
i 2006/48/WE i uchylającą dyrektywę 97/5/WE (Dz. Urz. UE L 319 z 05.12.2007, str. 1, z późn. zm.). 
2) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1075), która weszła w życie z dniem 20 czerwca 2018 r. 
3) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 659 
 
 2a) biuro usług płatniczych – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której 
ustawa przyznaje zdolność prawną, wpisaną do rejestru biur usług płatniczych, prowadzącą działalność w zakresie 
świadczenia usługi płatniczej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6; 
3)4) bliskie powiązania – bliskie powiązania, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia Parlamentu Europe j-
skiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kr e-
dytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, 
str. 1, z późn. zm.5)); 
4) data waluty – moment w czasie, od którego lub do którego dostawca nalicza odsetki od środków pieniężnych, którymi 
obciążono lub uznano rachunek płatniczy; 
4a) dostawca przekazujący – dostawcę usług płatniczych, który przekazuje dostawcy przyjmującemu informacje wym a-
gane w celu przeniesienia rachunku płatniczego; 
4b) dostawca przyjmujący – dostawcę usług płatniczych, któremu dostawca przekazujący przekazuje informacje wym a-
gane w celu przeniesienia rachunku płatniczego; 
4c)6) dostawca prowadzący rachunek – dostawcę usług płatniczych prowadzącego rachunek płatniczy dla płatnika; 
4d)6) dostawca świadczący usługę inicjowania transakcji płatniczej – dostawcę usług płatniczych prowadzącego działalność 
gospodarczą w zakresie świadczenia usługi inicjowania transakcji płatniczej; 
4e)6) dostawca świadczący usługę dostępu do informacji o rachunku – dostawcę usług płatniczych prowadzącego działa l-
ność gospodarczą w zakresie świadczenia usługi dostępu do informacji o rachunku; 
4f)6) dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku – osobę fizyczną, osobę prawną oraz je d-
nostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, wpisaną do rejestru, 
o którym mowa w art. 4 ust. 3, prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usługi dostępu do info r-
macji o rachunku, z wyłączeniem pozostałych usług płatniczych; 
5) dzień roboczy – dzień roboczy odpowiednio dostawcy płatnika lub dostawcy odbiorcy; 
6) goszczące państwo członkowskie – państwo członkowskie inne niż macierzyste państwo członkowskie, w którym 
dostawca świadczy usługi płatnicze, w tym za pośrednictwem agenta prowadzącego działalność w tym państwie lub 
przez znajdujący się w tym państwie oddział, lub wydawca pieniądza elektronicznego wydaje pieniądz elektroniczny, 
w tym przez znajdujący się w tym państwie oddział; 
7) grupa: 
a) jednostkę dominującą wraz z jednostkami zależnymi oraz: 
– jednostką, w której jednostka dominująca lub jej jednostka zależna posiadają udziały albo akcje, lub 
– jednostką współzależną, 
b) jednostki powiązane w ten sposób, że więcej niż połowa członków organu zarządzającego, nadzorującego lub org a-
nów administrujących danej jednostki jednocześnie pełni funkcje kierownicze lub jest członkami organu nadzor u-
jącego lub organu administrującego innej jednostki, lub 
c) jednostki powiązane w ten sposób, że dana jednostka ma wpływ na kierowanie polityką finansową i operacyjną 
innej jednostki; 
8) hybrydowa instytucja pieniądza elektronicznego – instytucję pieniądza elektronicznego wykonującą oprócz wydaw a-
nia pieniądza elektronicznego, usług płatniczych lub działalności, o której mowa w art. 132j ust. 1 pkt 1 i 2 oraz 
ust. 3, inną działalność gospodarczą; 
9) hybrydowa instytucja płatnicza – instytucję płatniczą wykonującą oprócz usług płatniczych, wydawania pieniądza 
elektronicznego lub działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3, inną działalność gospodarczą; 
                                                           
4) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
5) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 208 z 02.08.2013, str. 68, Dz. Urz. UE L 321 
z 30.11.2013, str. 6, Dz. Urz. UE L 165 z 04.06.2014, str. 31, Dz. Urz. UE L 11 z 17.01.2015, str. 37, Dz. Urz. UE L 143 
z 09.06.2015, str. 7, Dz. Urz. UE L 328 z 12.12.2015, str. 108, Dz. Urz. UE L 151 z 08.06.2016, str. 4, Dz. Urz. UE L 171 
z 29.06.2016, str. 153, Dz. Urz. UE L 336 z 10.12.2016, str. 36, Dz. Urz. UE L 20 z 25.01.2017, str. 4, Dz. Urz. UE L 144 
z 07.06.2017, str. 14, Dz. Urz. UE L 310 z 25.11.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 322 z 07.12.2017, str. 27 oraz Dz. Urz. UE L 345 
z 27.12.2017, str. 27. 
6) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 659 
 
 9a) hybrydowe biuro usług płatniczych – biuro usług płatniczych wykonujące oprócz usługi płatniczej, o której mowa 
w art. 3 ust. 1 pkt 6, inną działalność gospodarczą; 
9aa)7) hybrydowa mała instytucja płatnicza – małą instytucję płatniczą wykonującą oprócz którejkolwiek z usług płatn i-
czych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1–6, lub działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, inną dzi a-
łalność gospodarczą; 
9b) identyfikator dostawcy – kombinację cyfr pozwalającą na jednoznaczne zidentyfikowanie dostawcy usług płatniczych 
prowadzącego rachunki płatnicze i uczestniczącego w systemach płatności, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 4–6, 8 i 9; 
9c)8) incydent – niespodziewane zdarzenie, które ma niekorzystny wpływ na integralność, dostępność, poufność, auten-
tyczność lub ciągłość świadczenia usług płatniczych albo stwarza znaczne prawdopodobieństwo, że taki wpływ 
będzie mieć, lub serię takich zdarzeń; 
9d)8) indywidualne dane uwierzytelniające – indywidualne dane zapewniane użytkownikowi przez dostawcę usług płatn i-
czych do celów uwierzytelnienia; 
10) instrument płatniczy – zindywidualizowane urządzenie lub uzgodniony przez użytkownika i dostawcę zbiór procedur, 
wykorzystywane przez użytkownika do złożenia zlecenia płatniczego; 
10a) instytucja pieniądza elektronicznego – krajową instytucję pieniądza elektronicznego i unijną instytucję pieniądza 
elektronicznego; 
11) instytucja płatnicza – krajową instytucję płatniczą i unijną instytucję płatniczą; 
12) jednostka – jednostkę w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości ( Dz. U. 
z 2018 r. poz. 395, z późn. zm.9)), zwanej dalej „ustawą o rachunkowości”; 
13) jednostka dominująca – jednostkę dominującą w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 37 ustawy o rachunkowości; 
14) jednostka współzależna – jednostkę współzależną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 40 ustawy o rachunkowości; 
15) jednostka zależna – jednostkę zależną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 39 ustawy o rachunkowości; 
15a) karta płatnicza – kartę uprawniającą do wypłaty gotówki lub umożliwiającą złożenie zlecenia płatniczego za pośre d-
nictwem akceptanta lub agenta rozliczeniowego, akceptowaną przez akceptanta w celu otrzymania przez niego nale ż-
nych mu środków, w tym kartę płatniczą w rozumieniu art. 2 pkt 15 rozporządzenia (UE) 2015/751; 
15aa) (uchylony) 
15ab) (uchylony) 
15b) krajowa instytucja pieniądza elektronicznego – osobę prawną, która uzyskała zezwolenie, o którym mowa w art. 132a 
ust. 1, na prowadzenie działalności w charakterze instytucji pieniądza elektronicznego; 
16) krajowa instytucja płatnicza – osobę prawną, która zgodnie z art. 60 ust. 1 uzyskała zezwolenie na prowadzenie dzi a-
łalności w charakterze instytucji płatniczej; 
16a) krajowa transakcja płatnicza – transakcję płatniczą, w przypadku której dostawca płatnika i dostawca odbiorcy pro-
wadzą działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym krajową transakcję płatniczą w rozumieniu art. 2 
pkt 9 rozporządzenia (UE) 2015/751; 
16b) kredyt w rachunku płatniczym – kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym w rozumieniu art. 5 pkt 4 
ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2018 r. poz. 993 i 1075), zwanej dalej „ustawą 
o kredycie konsumenckim”, oraz kredyt płatniczy, o którym mowa w art. 74 ust. 3; 
17) macierzyste państwo członkowskie – państwo członkowskie, na terenie którego dostawca lub wydawca pieniądza 
elektronicznego ma swoją siedzibę albo, jeżeli podmiot ten nie posiada siedziby zgodnie z właściwym dla niego pr a-
wem państwa członkowskiego, państwo członkowskie, w którym znajduje się jego główne miejsce wykonywania 
działalności; 
17a) numer rozliczeniowy – unikatowy numer identyfikujący dostawcę usług płatniczych prowadzącego rachunki płatnicze 
i uczestniczącego w systemach płatności; 
17b)10) mała instytucja płatnicza – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, 
której ustawa przyznaje zdolność prawną, wpisaną do rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 3, prowadzącą działalność 
w zakresie którejkolwiek z usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1–6, i nieprowadzącą działalności 
w zakresie usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 lub 8; 
                                                           
7) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
8) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 398, 650, 1629, 2212 i 2244 oraz 
z 2019 r. poz. 55. 
10) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 659 
 
 17c)10) marka płatnicza – markę płatniczą, o której mowa w art. 2 pkt 30 rozporządzenia nr 2015/751; 
18) odbiorca – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa prz y-
znaje zdolność prawną, będącą odbiorcą środków pieniężnych stanowiących przedmiot transakcji płatniczej; 
19)11) oddział – wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywaną przez przedsi ę-
biorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem wykonywania działalności, przy czym w przypadku uni j-
nej instytucji płatniczej, unijnej instytucji pieniądza elektronicznego oraz zagranicznej instytucji pieniądza elektr o-
nicznego wszystkie jej oddziały znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się za jeden oddział; 
19a) opłata interchange – opłatę interchange w rozumieniu art. 2 pkt 10 rozporządzenia (UE) 2015/751; 
19aa) opłata akceptanta – opłatę akceptanta w rozumieniu art. 2 pkt 12 rozporządzenia (UE) 2015/751; 
19ab) opłata systemowa – opłatę z tytułu transakcji płatniczej wykonywanej przy użyciu karty płatniczej lub instrumentu 
płatniczego opartego na karcie, o którym mowa w art. 2 pkt 20 rozporządzenia (UE) 2015/751, stanowiącą przychód 
organizacji kartowej; 
19b) organizacja kartowa – podmiot, w tym określony organ lub organizację oraz podmiot, o którym mowa w art. 2 pkt 16 
rozporządzenia (UE) 2015/751, określający zasady funkcjonowania systemu kart płatniczych oraz odpowiedzialny za 
podejmowanie decyzji dotyczących funkcjonowania systemu kart płatniczych; 
19c) organizacja płatnicza – organizację kartową oraz podmiot, w tym organ lub organizację, określający zasady funkcj o-
nowania schematu płatniczego oraz odpowiedzialny za podejmowanie decyzji dotyczących funkcjonowania schematu 
płatniczego; 
20)12) osoba zarządzająca – członka zarządu, a w przypadku podmiotu nieposiadającego zarządu – osobę odpowiedzialną 
za zarządzanie tym podmiotem, niepodlegającą służbowo innej osobie, przy czym w przypadku hybrydowej instytucji 
płatniczej lub hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego – odpowiednio właściwego członka zarządu lub osobę 
odpowiedzialną za zarządzanie działalnością takiej instytucji w zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza 
elektronicznego, a w przypadku hybrydowej małej instytucji płatniczej lub hybrydowego biura usług płatniczych – 
odpowiednio właściwego członka zarządu lub osobę odpowiedzialną za zarządzanie działalnością takiej małej inst y-
tucji płatniczej lub takiego biura usług płatniczych w zakresie usług płatniczych; 
21) państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej albo państwo członkowskie Europejskiego Por o-
zumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 
21a) pieniądz elektroniczny – wartość pieniężną przechowywaną elektronicznie, w tym magnetycznie, wydawaną, z obo-
wiązkiem jej wykupu, w celu dokonywania transakcji płatniczych, akceptowaną przez podmioty inne niż wyłącznie 
wydawca pieniądza elektronicznego; 
22) płatnik – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyzn a-
je zdolność prawną, składającą zlecenie płatnicze; 
22a) podmiot uczestniczący – podmiot, który zawarł z organizacją płatniczą umowę, na podstawie której wydaje instr u-
ment płatniczy lub świadczy usługę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, w ramach schematu płatniczego; 
23) pojedyncza transakcja płatnicza – transakcję płatniczą nieobjętą umową ramową; 
24)13) przedsiębiorca – przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców 
(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212 ); 
24a)14) przetwarzanie transakcji płatniczych – czynności o charakterze technicznym i operacyjnym wykonywane w celu 
przeprowadzenia transakcji płatniczej, w szczególności obejmujące: 
a) inicjację transakcji, w tym uwierzytelnienie instrumentu płatniczego lub użytkownika tego instrumentu, 
b) sprawdzenie danych umożliwiających przeprowadzenie transakcji, w tym dostępności środków, możliwości d o-
konania transakcji przy użyciu instrumentu płatniczego oraz dostępności systemu łączności między dostawcami 
usług płatniczych, 
c) obsługę przesyłanych komunikatów w celu transferu środków pieniężnych; 
                                                           
11) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo prze d-
siębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 650), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 
2018 r. 
12) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
13) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
14) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 659 
 
 24b)15) reklamacja – wystąpienie skierowane do dostawcy usług płatniczych przez użytkownika lub posiadacza pieniądza 
elektronicznego, w którym użytkownik lub posiadacz pieniądza elektronicznego zgłasza zastrzeżenia dotyczące usług 
świadczonych przez dostawcę usług płatniczych; 
25) rachunek płatniczy – rachunek prowadzony dla jednego lub większej liczby użytkowników służący do wykonywania 
transakcji płatniczych, przy czym przez rachunek płatniczy rozumie się także rachunek bankowy oraz rachunek 
członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jeżeli rachunki te służą do wykonywania transakcji płatn i-
czych; 
25a)16) rachunek zwrotu – nieoprocentowany rachunek techniczny dostawcy prowadzony w celu wykonania obowiązku, 
o którym mowa w art. 143 ust. 2 zdanie drugie, na który jest dokonywany zwrot kwoty transakcji płatniczej wykon a-
nej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora; 
26) referencyjny kurs walutowy – kurs walutowy udostępniany przez dostawcę usług płatniczych lub pochodzący 
z publicznie dostępnego źródła; 
26a)17) schemat płatniczy – zbiór zasad przeprowadzania transakcji płatniczych, wydawania instrumentów płatniczych, 
akceptowania instrumentów płatniczych i przetwarzania transakcji płatniczych wykonywanych przy użyciu instrume n-
tów płatniczych oraz system kart płatniczych; 
26aa)18) silne uwierzytelnianie użytkownika – uwierzytelnianie zapewniające ochronę poufności danych w oparciu o zast o-
sowanie co najmniej dwóch elementów należących do kategorii: 
a) wiedza o czymś, o czym wie wyłącznie użytkownik, 
b) posiadanie czegoś, co posiada wyłącznie użytkownik, 
c) cechy charakterystyczne użytkownika 
– będących integralną częścią tego uwierzytelniania oraz niezależnych w taki sposób, że naruszenie jednego z tych 
elementów nie osłabia wiarygodności pozostałych; 
26b) system kart płatniczych – system kart płatniczych w rozumieniu art. 2 pkt 16 rozporządzenia (UE) 2015/751; 
26c)19) szczególnie chronione dane dotyczące płatności – dane, w tym indywidualne dane uwierzytelniające, które mogą 
być wykorzystywane do dokonywania oszustw, z wyłączeniem imienia i nazwiska lub nazwy właściciela rachunku 
i numeru rachunku – w przypadku działalności prowadzonej przez dostawców świadczących usługę inicjowania 
transakcji płatniczej i dostawców świadczących usługę dostępu do informacji o rachunku; 
27) system płatności – system transferu środków pieniężnych oparty na formalnych i znormalizowanych regułach oraz 
wspólnych zasadach dotyczących przetwarzania, rozliczeń lub rozrachunku transakcji płatniczych, w szczególności 
system płatności w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach 
płatności i systemach rozrachunku papierów wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 212), zwanej dalej „ustawą o ostateczności rozrachunku”; 
27a) średnia wartość pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu – ustalaną na pierwszy dzień kalendarzowy ka ż-
dego miesiąca średnią arytmetyczną sum zobowiązań finansowych z tytułu wydanego pieniądza elektronicznego obl i-
czonych na koniec każdego dnia kalendarzowego w okresie poprzednich 6 miesięcy kalendarzowych; 
27b) środki finansowe – środki pieniężne oraz środki niepieniężne o wiarygodnie określonej wartości i stopniu płynności 
umożliwiającym niezwłoczne pokrycie ryzyka lub straty środkami pieniężnymi uzyskanymi z tych środków niepi e-
niężnych; 
28) środki porozumiewania się na odległość – środki, które mogą być wykorzystane do zawarcia umowy o usługę płatn i-
czą, które nie wymagają jednoczesnej obecności dostawcy i użytkownika; 
29) transakcja płatnicza – zainicjowaną przez płatnika lub odbiorcę wpłatę, transfer lub wypłatę środków pieniężnych; 
29a)20) treści cyfrowe – towary lub usługi wytwarzane i dostarczane lub świadczone w formie cyfrowej, które mogą zostać 
użyte lub z których można skorzystać wyłącznie za pomocą urządzenia technicznego, z wyłączeniem użycia 
i konsumpcji fizycznych towarów lub usług; 
                                                           
15) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. i ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
16) Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 864), która weszła w życie z dniem 1 1 sierpnia 2018 r. 
17) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. j ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
18) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. k ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
19) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. l ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
20) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. m ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 659 
 
 30) trwały nośnik informacji – nośnik umożliwiający użytkownikowi przechowywanie adresowanych do niego informacji 
w sposób umożliwiający dostęp do nich przez okres odpowiedni do celów sporządzenia tych informacji i pozwalający 
na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci; 
31) umowa ramowa – umowę o usługę płatniczą regulującą wykonywanie indywidualnych transakcji płatniczych, która 
może zawierać postanowienia w zakresie prowadzenia rachunku płatniczego; 
31a) unijna instytucja pieniądza elektronicznego – osobę prawną, której właściwe organy nadzorcze wydały zezwolenie na 
wydawanie pieniądza elektronicznego; 
32) unijna instytucja płatnicza – osobę prawną, której właściwe organy nadzorcze wydały zezwolenie na świadczenie 
usług płatniczych; 
33) unikatowy identyfikator – kombinację liter, liczb lub symboli określoną przez dostawcę dla użytkownika, która jest 
dostarczana przez jednego użytkownika w celu jednoznacznego zidentyfikowania drugiego biorącego udział w danej 
transakcji płatniczej użytkownika lub jego rachunku płatniczego; 
33a) usługi powiązane z rachunkiem płatniczym – usługi świadczone w ramach otwarcia, prowadzenia i zamknięcia 
rachunku płatniczego, w tym usługi płatnicze, które wiążą się z korzystaniem z rachunku płatniczego, transakcje, 
o których mowa w art. 6 pkt 7, kredyt w rachunku płatniczym oraz przekroczenie salda na rachunku; 
33b)21) uwierzytelnianie – procedurę umożliwiającą dostawcy usług płatniczych weryfikację tożsamości użytkownika lub 
ważności stosowania konkretnego instrumentu płatniczego, łącznie ze stosowaniem indywidualnych danych uwierz y-
telniających; 
34) użytkownik – osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa 
przyznaje zdolność prawną, korzystającą z usług płatniczych w charakterze płatnika lub odbiorcy; 
35) właściwe organy nadzorcze – władze innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich uprawnione na mocy 
obowiązujących w tych państwach przepisów do wydawania zezwolenia na wykonywanie usług płatniczych przez 
unijne instytucje płatnicze lub na wydawanie pieniądza elektronicznego przez unijne instytucje pieniądza elektronic z-
nego; 
35a) wydawca instrumentu płatniczego – podmiot świadczący usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4, w tym 
wydawcę w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2015/751; 
35b) zagraniczna instytucja pieniądza elektronicznego – podmiot z siedzibą w państwie niebędącym państwem członko w-
skim, inny niż bank zagraniczny, uprawniony zgodnie z prawem państwa siedziby do wydawania pieniądza elektr o-
nicznego; 
35c) wydawca karty płatniczej – dostawcę wydającego kartę płatniczą do dyspozycji płatnika; 
36) zlecenie płatnicze – oświadczenie płatnika lub odbiorcy skierowane do jego dostawcy zawierające polecenie wykon a-
nia transakcji płatniczej; 
37) znaczny pakiet akcji lub udziałów – akcje lub udziały w ilości: 
a) oznaczającej posiadanie przez jednostkę bezpośrednio lub pośrednio co najmniej 10% kapitału innej jednostki, 
b) uprawniającej jednostkę do wykonywania praw z co najmniej 10% głosów w organie stanowiącym innej jednostki 
lub 
c) dającej inne prawa do kapitału jednostki w sposób umożliwiający wywieranie wpływu na kierowanie jej polityką 
finansową i operacyjną. 
Art. 3. 1. Przez usługi płatnicze rozumie się działalność polegającą na: 
1) przyjmowaniu wpłat gotówki i dokonywaniu wypłat gotówki z rachunku płatniczego oraz wszelkie działania niezbę d-
ne do prowadzenia rachunku; 
2) wykonywaniu transakcji płatniczych, w tym transferu środków pieniężnych na rachunek płatniczy u dostawcy uży t-
kownika lub u innego dostawcy: 
a) przez wykonywanie usług polecenia zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty, 
b) przy użyciu karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego, 
c) przez wykonywanie usług polecenia przelewu, w tym stałych zleceń; 
                                                           
21) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. n ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 659 
 
 3) wykonywaniu transakcji płatniczych wymienionych w pkt 2, w ciężar środków pieniężnych udostępnionych użytko w-
nikowi z tytułu kredytu, a w przypadku instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego – kredytu, 
o którym mowa w art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3; 
4) wydawaniu instrumentów płatniczych; 
5)22) umożliwianiu akceptowania instrumentów płatniczych oraz wykonywania transakcji płatniczych, zainicjowanych 
instrumentem płatniczym płatnika przez akceptanta lub za jego pośrednictwem, polegających w szczególności na o b-
słudze autoryzacji, przesyłaniu do wydawcy instrumentu płatniczego lub systemów płatności zleceń płatniczych pła t-
nika lub akceptanta, mających na celu przekazanie akceptantowi należnych mu środków, z wyłączeniem czynności 
polegających na rozliczaniu i rozrachunku tych transakcji w ramach systemu płatności w rozumieniu ustawy 
o ostateczności rozrachunku (acquiring); 
6) świadczeniu usługi przekazu pieniężnego; 
7)23) świadczeniu usługi inicjowania transakcji płatniczej; 
8)24) świadczeniu usługi dostępu do informacji o rachunku. 
2. Polecenie zapłaty oznacza usługę płatniczą polegającą na obciążeniu określoną kwotą rachunku płatniczego płatn i-
ka na skutek transakcji płatniczej zainicjowanej przez odbiorcę, dokonywanej na podstawie zgody, której płatnik udzielił 
odbiorcy, dostawcy odbiorcy lub dostawcy płatnika. 
2a.25) Do transakcji polecenia zapłaty z tytułu zapłaty faktury między wierzycielem i dłużnikiem będącymi przedsi ę-
biorcami stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. 
z 2018 r. poz. 2187 , 2243 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 326), zwanej dalej „ustawą – Prawo bankowe”. 
3. Usługa przekazu pieniężnego oznacza usługę płatniczą świadczoną bez pośrednictwa rachunku płatniczego prow a-
dzonego dla płatnika, polegającą na transferze do odbiorcy lub do innego dostawcy przyjmującego środki pieniężne dla 
odbiorcy środków pieniężnych otrzymanych od płatnika lub polegającą na przyjęciu środków pieniężnych dla odbiorcy 
i ich udostępnieniu odbiorcy. 
4. Polecenie przelewu oznacza usługę płatniczą polegającą na uznaniu rachunku płatniczego odbiorcy, w przypadku 
gdy transakcja płatnicza z rachunku płatniczego płatnika jest dokonywana przez dostawcę usług płatniczych prowadzącego 
rachunek płatniczy płatnika na podstawie dyspozycji udzielonej przez płatnika. 
5.26) Usługa inicjowania transakcji płatniczej oznacza usługę polegającą na zainicjowaniu zlecenia płatniczego przez 
dostawcę świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej na wniosek użytkownika z rachunku płatniczego użytko w-
nika prowadzonego przez innego dostawcę. 
6.26) Usługa dostępu do informacji o rachunku oznacza usługę on-line polegającą na dostarczaniu skonsolidowanych 
informacji dotyczących: 
1) rachunku płatniczego użytkownika prowadzonego u innego dostawcy albo 
2) rachunków płatniczych użytkownika prowadzonych u innego dostawcy albo u więcej niż jednego dostawcy. 
Art. 4. 1. Działalność w zakresie świadczenia usług płatniczych może być wykonywana wyłącznie przez dostawców 
usług płatniczych, zwanych dalej „dostawcami”. 
2. Dostawcą może być wyłącznie: 
1)27) bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo bankowe; 
2) oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy – Prawo bankowe; 
3) instytucja kredytowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy – Prawo bankowe i odpowiednio oddział instytucji 
kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy – Prawo bankowe; 
                                                           
22) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
23) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
24) Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
25) Dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 62 i 1075 ), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2018 r. 
26) Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
27) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1a ustawy, o której mowa w odnośniku 25. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 659 
 
 4)28) instytucja pieniądza elektronicznego i oddział instytucji pieniądza elektronicznego – w przypadku gdy oddział znajd u-
je się w państwie członkowskim, a siedziba takiej instytucji pieniądza elektronicznego znajduje się poza państwem 
członkowskim, o ile usługi płatnicze świadczone przez oddział są związane z wydawaniem pieniądza elektronicznego; 
5) oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, zgodnie z prawem tego 
państwa, pocztowe usługi płatnicze, uprawnionego zgodnie z prawem tego państwa do świadczenia usług płatniczych 
oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna w zakresie, w jakim odrębne przepisy upoważniają ją do świadczenia usług pła t-
niczych; 
6) instytucja płatnicza; 
7)29) Europejski Bank Centralny, zwany dalej „EBC”, Narodowy Bank Polski, zwany dalej „NBP”, oraz bank centralny 
państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska – w przypadku gdy nie działają w charakterze władz m o-
netarnych lub organów administracji publicznej; 
8) organ administracji publicznej; 
9) spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa 
w rozumieniu ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych ( Dz. U. 
z 2018 r. poz. 2386 i 2243 oraz z 2019 r. poz. 326), zwanej dalej „ustawą o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-
-kredytowych” – w zakresie, w jakim odrębne przepisy uprawniają je do świadczenia usług płatniczych, zwane dalej 
„kasą oszczędnościowo-kredytową”; 
10) biuro usług płatniczych; 
11)30) mała instytucja płatnicza; 
12)30) dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku. 
2a. Działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego i jego wykupu może być wykonywana wyłącznie 
przez wydawców pieniądza elektronicznego. 
2b. Wydawcą pieniądza elektronicznego może być wyłącznie podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 1–4 i 6–8, oraz: 
1) oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego; 
2) oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, zgodnie z prawem tego 
państwa, pocztowe usługi płatnicze, uprawnionego zgodnie z prawem tego państwa do wydawania pieniądza elektr o-
nicznego oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna w zakresie, w jakim przepis art. 13 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 
5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej „Poczta Polska” ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 261) uprawnia ją do wydawania pieniądza elektronicznego; 
3) kasa oszczędnościowo-kredytowa. 
3.31) Krajowe instytucje płatnicze, małe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, krajowe instytucje pieniądza 
elektronicznego oraz ich oddziały i agenci tych podmiotów wykonujący działalność agencyjną w zakresie świadczenia 
usług płatniczych, oddziały krajowych instytucji płatniczych, jeżeli świadczą one usługi płatnicze w państwie członko w-
skim innym niż ich macierzyste państwo członkowskie, dostawcy świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji 
o rachunku, ich oddziały oraz agenci wykonujący działalność agencyjną w zakresie świadczenia usług płatniczych, jeżeli 
świadczą usługi płatnicze w państwie członkowskim innym niż ich macierzyste państwo członkowskie, oddziały zagranic z-
nych instytucji pieniądza elektronicznego, kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz ich oddziały, podmioty wykonujące 
działalność określoną w art. 6 pkt 11 lit. a lub b, do których ma zastosowanie art. 6c ust. 1, oraz podmioty prowadzące 
działalność określoną w art. 6 pkt 12, do których ma zastosowanie art. 6d ust. 1, podlegają wpisowi do rejestru dostawców 
i wydawców pieniądza elektronicznego, zwanego dalej „rejestrem”. 
4. Określenie „usługi płatnicze” dla określenia wykonywanej działalności gospodarczej, w tym jako element nazwy 
(firmy), lub w reklamie może być używane wyłącznie przez dostawców usług płatniczych. 
5. Wyłącznie uprawnionymi do używania w nazwie (firmie) określenia: 
1) „instytucja płatnicza” – są instytucje płatnicze; 
2) „biuro usług płatniczych” – są biura usług płatniczych; 
3)32) „mała instytucja płatnicza” – są małe instytucje płatnicze. 
                                                           
28) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
29) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
30) Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
31) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
32) Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 659 
 
 6. Określenie „wydawanie pieniądza elektronicznego” dla określenia wykonywanej działalności gospodarczej, w tym 
jako element nazwy (firmy), lub w reklamie może być używane wyłącznie przez wydawców pieniądza elektronicznego. 
7. Wyłącznie uprawnionymi do używania w nazwie (firmie) określenia „instytucja pieniądza elektronicznego” są instyt u-
cje pieniądza elektronicznego i oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego. 
8.33) Dostawca, o którym mowa w ust. 2 pkt 1–3, zapewnia instytucjom płatniczym, instytucjom pieniądza elektr o-
nicznego, małym instytucjom płatniczym oraz biurom usług płatniczych, na ich żądanie, dostęp do świadczonych przez 
siebie usług w zakresie prowadzenia rachunków płatniczych na obiektywnych, niedyskryminujących i proporcjonalnych 
zasadach. Dostęp ten umożliwia świadczenie usług płatniczych przez te podmioty bez przeszkód i w sposób efektywny. 
Dostawca, o którym mowa w ust. 2 pkt 1–3, zawiadamia Komisję Nadzoru Finansowego, zwaną dalej „KNF”, o odmowie 
dostępu tym podmiotom do świadczonych przez siebie usług w terminie 7 dni od dnia odmowy dostępu z podaniem prz y-
czyn takiej odmowy. 
Art. 4a. 1. Dostawcy prowadzący rachunki płatnicze umożliwiające świadczenie usług, o których mowa w art. 3 ust. 1 
pkt 2 lit. a lub c, nadają tym rachunkom unikatowy identyfikator. 
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do rachunków bankowych służących do wykonywania transakcji płatniczych prow a-
dzonych dla użytkownika przez bank krajowy, oddział banku zagranicznego, oddział instytucji kredytowej oraz NBP. 
3. NBP nadaje numery rozliczeniowe dostawcom prowadzącym rachunki płatnicze i uczestniczącym w systemach 
płatności, z wyłączeniem dostawców, którym numery rozliczeniowe nadaje się na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 
1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 1373 oraz z 2018 r. poz. 2243) oraz ustawy – Prawo bank o-
we, oraz prowadzi wykaz tych numerów. 
4. Identyfikator dostawcy oraz numer rozliczeniowy, o którym mowa w ust. 3, nadaje się na wniosek dostawcy zawi e-
rający w szczególności jego dane teleadresowe oraz dane odnoszące się do prowadzonej działalności. 
5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa NBP, określi, w drodze rozp o-
rządzenia: 
1) sposób nadawania unikatowych identyfikatorów rachunkom płatniczym prowadzonym przez dostawców, 
2) sposób nadawania numerów rozliczeniowych dostawcom prowadzącym rachunki płatnicze i uczestniczącym w syst e-
mach płatności, 
3) szczegółowy zakres oraz sposób przekazywania przez dostawców informacji do NBP w celu nadania numerów roz-
liczeniowych, 
4) sposób nadawania dostawcom identyfikatora dostawcy, 
5) szczegółowy zakres oraz sposób przekazywania przez dostawców informacji do NBP w celu nadania identyfikatora 
dostawcy, 
6) wzór wniosków, o których mowa w ust. 4 
– mając na względzie zapewnienie jednolitego sposobu numeracji rachunków płatniczych oraz identyfikacji dostawców 
zgodnej z obowiązującymi standardami. 
Art. 5. 1. Przepisy ustawy stosuje się do usług płatniczych świadczonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub 
w obrocie z innymi państwami członkowskimi. 
2.34) Przepisy działu II, działu IIa, działu III, z wyłączeniem przepisów rozdziału 7, oraz działu IX stosuje się do 
transakcji płatniczych wykonywanych w euro, w walucie polskiej lub w walucie państwa członkowskiego innego niż 
Rzeczpospolita Polska w przypadku gdy zarówno dostawca płatnika, jak i dostawca odbiorcy lub jedyny dostawca w danej 
transakcji płatniczej znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego. 
3.34) Przepisy działu II, z wyłączeniem art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 27 pkt 2 lit. e i art. 30 pkt 1, działu IIa oraz działu III, 
z wyłączeniem art. 52–58 i rozdziału 7, stosuje się do transakcji płatniczych wykonywanych w walucie, która nie jest wal u-
tą państwa członkowskiego, w przypadku gdy zarówno dostawca płatnika, jak i dostawca odbiorcy lub jedyny dostawca 
w danej transakcji płatniczej znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego, 
w odniesieniu do tych części danej transakcji, które są realizowane w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie czło n-
kowskim. 
                                                           
33) Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
34) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 659 
 
 3a.35) Przepisy działu II, z wyłączeniem art. 23 ust. 1 pkt 2, art. 27 pkt 2 lit. e i pkt 5 lit. f oraz art. 30 pkt 1, działu IIa, 
działu III, z wyłączeniem art. 37a ust. 1 i 3, art. 38a ust. 3, art. 47, art. 48, art. 52, art. 54 i rozdziału 7, oraz działu IX, 
z wyłączeniem art. 144, art. 145, art. 146 i art. 148, stosuje się do transakcji płatniczych wykonywanych w każdej walucie, 
w przypadku gdy tylko jeden z dostawców znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa czło n-
kowskiego, a drugi dostawca znajduje się na terytorium innego państwa, w odniesieniu do tych części danej transakcji 
płatniczej, które są realizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego. 
3b.35) Przepisy działu III rozdziału 7 stosuje się wyłącznie do usług płatniczych wykonywanych w walucie polskiej. 
4. Przepisy ustawy stosuje się do wydawania pieniądza elektronicznego w każdej walucie. 
5. (uchylony) 
Art. 6. Przepisów ustawy, z zastrzeżeniem art. 6a– 6d, nie stosuje się do:36) 
1) transakcji płatniczych dokonywanych wyłącznie w gotówce bezpośrednio między płatnikiem a odbiorcą; 
2)37) transakcji płatniczych między płatnikiem a odbiorcą, dokonywanych za pośrednictwem umocowanej osoby wykon u-
jącej czynności zmierzające do zawarcia przez płatnika i odbiorcę oznaczonej umowy lub zawierającej taką umowę, 
w imieniu lub na rzecz wyłącznie płatnika albo wyłącznie odbiorcy; 
3) transportu banknotów i monet, w szczególności ich odbierania, przetwarzania oraz dostarczania; 
4) transakcji płatniczych w ramach wykonywanego niezawodowo gromadzenia i dostarczania gotówki w toku działal-
ności niezarobkowej, w szczególności zbierania i wydatkowania środków pieniężnych w ramach zbiórek publicznych; 
5) usług, w ramach których odbiorca, na żądanie płatnika zgłoszone przed wykonaniem transakcji płatniczej mającej na 
celu dokonanie zapłaty za zakupione towary lub usługi, w ramach tej transakcji płatniczej wypłaca płatnikowi gotó w-
kę (usług „cash back” ); 
6) wymiany walutowej z gotówki na gotówkę bez pośrednictwa rachunku płatniczego; 
7) transakcji płatniczych opartych na jednym z następujących dokumentów w postaci papierowej, wystawionych na 
dostawcę w celu postawienia środków pieniężnych do dyspozycji odbiorcy: 
a) czeku zgodnego z Konwencją w sprawie jednolitej ustawy o czekach ( Dz. U. z 1937 r. poz. 181), 
b) czeku podobnego do czeku, o którym mowa w lit. a, który podlega przepisom państw członkowskich niebęd ą-
cych stroną konwencji, o której mowa w lit. a, 
c) weksla trasowanego zgodnego z Konwencją w sprawie jednolitej ustawy o wekslach trasowanych i własnych 
(Dz. U. z 1937 r. poz. 175), 
d) weksla trasowanego podobnego do weksla, o którym mowa w lit. c, który podlega przepisom państw członko w-
skich niebędących stroną konwencji, o której mowa w lit. c, 
e) znaku legitymacyjnego, w tym voucherów, 
f) czeku podróżnego, 
g) przekazu pocztowego w rozumieniu aktów Światowego Związku Pocztowego; 
8) transakcji płatniczych dokonywanych w ramach systemu płatności lub w ramach systemu rozrachunku papierów wa r-
tościowych, o którym mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o ostateczności rozrachunku; 
9) transakcji płatniczych dokonywanych w związku z obsługą instrumentów finansowych i wynikających z nich praw, 
w tym dywidend, innych dochodów, oraz transakcji dokonywanych w związku ze sprzedażą lub umorzeniem papi e-
rów wartościowych, w szczególności dokonywanych przez podmioty wymienione w pkt 8 lub podmioty podlegające 
nadzorowi sprawowanemu na podstawie ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 298 i 326), zwanej dalej „ustawą o nadzorze nad rynkiem finansowym”; 
10)38) usług świadczonych przez dostawców usług technicznych, wspierających świadczenie usług płatniczych, jeżeli nie 
wchodzą oni w posiadanie środków pieniężnych będących przedmiotem transakcji płatniczej, w szczególności usług 
przetwarzania i przechowywania danych, usług powierniczych i ochrony prywatności, usług przekazywania między 
płatnikiem a odbiorcą informacji o transakcji płatniczej, uwierzytelniania danych i podmiotów, dostarczania techn o-
                                                           
35) Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
36) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
37) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
38) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 659 
 
 logii informatycznych (IT) i sieci komunikacyjnych, dostarczania i utrzymania terminali i urządzeń wykorzystyw a-
nych do świadczenia usług płatniczych, z wyjątkiem usług inicjowania transakcji płatniczej i usług dostępu do info r-
macji o rachunku; 
11)38) usług opartych na instrumentach płatniczych, które można wykorzystywać jedynie w ograniczony sposób i które 
spełniają co najmniej jeden z poniższych warunków: 
a) pozwalają posiadaczowi nabywać towary lub usługi wyłącznie w placówkach wydawców tych instrumentów lub 
w ramach ograniczonej sieci podmiotów związanych umową handlową bezpośrednio z zawodowym wydawcą 
tych instrumentów, 
b) służą wyłącznie do nabywania bardzo ograniczonego zakresu towarów lub usług, 
c) mogą być używane wyłącznie w jednym państwie członkowskim, jeżeli instrumenty takie są dostarczane na 
wniosek przedsiębiorcy lub jednostki sektora finansów publicznych, są regulowane ze względu na określone cele 
społeczne lub podatkowe przez krajowy lub samorządowy organ administracji publicznej i służą do nabycia 
określonych towarów lub usług od dostawców związanych z wydawcą umową handlową; 
12)38) transakcji płatniczych przeprowadzanych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, dokonywanych obok usług 
telekomunikacyjnych na rzecz użytkownika końcowego, doliczanych do należności za usługi telekomunikacyjne: 
a) w celu nabycia treści cyfrowych lub usług głosowych, niezależnie od urządzenia stosowanego do nabycia lub 
wykorzystania treści cyfrowych lub 
b) dokonywanych za pomocą urządzenia elektronicznego lub z jego użyciem, jeżeli transakcja płatnicza jest prz e-
prowadzana w ramach zbiórek publicznych lub w celu zakupu biletów, w szczególności komunikacyjnych, pa r-
kingowych oraz biletów wstępu na imprezy artystyczne, rozrywkowe lub sportowe 
– jeżeli wartość pojedynczej transakcji płatniczej, o której mowa w lit. a lub b, nie przekracza równowartości 
w walucie polskiej 50 euro oraz łączna wartość transakcji płatniczych dotyczących jednego użytkownika końcowego, 
także w przypadku gdy należności za usługi telekomunikacyjne są opłacane z góry, nie przekracza równowartości 
w walucie polskiej 300 euro miesięcznie, przy czym kwoty wyrażone w euro oblicza się przy zastosowaniu kursu 
średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w dniu 31 października poprzedniego roku; 
13) transakcji płatniczych przeprowadzanych między dostawcami, ich agentami lub oddziałami na ich własny rachunek; 
14)39) transakcji płatniczych i usług dodatkowych, o których mowa w art. 74 ust. 1 pkt 1, ściśle powiązanych ze świadcz e-
niem usług płatniczych, przeprowadzanych między jednostką dominującą a jednostką zależną lub między jednostkami 
zależnymi od tej samej jednostki dominującej, z udziałem dostawcy należącego do tej samej grupy; 
15)40) usług wypłat gotówki przy użyciu bankomatów, świadczonych przez podmioty działające na rzecz co najmniej jednego 
wydawcy instrumentów płatniczych i niebędące stroną umowy ramowej z osobą wypłacającą gotówkę z rachunku 
płatniczego przy użyciu bankomatu, jeżeli podmioty te nie świadczą innych usług płatniczych; 
16) usług wykonywanych wyłącznie z wykorzystaniem papierowych książeczek oszczędnościowych, w przypadku gdy 
wszelkie transakcje są rejestrowane wyłącznie w tych książeczkach. 
Art. 6a. Do transakcji, o których mowa w art. 6 pkt 7, stosuje się przepisy art. 14f–14h, art. 20a, art. 20b oraz 
art. 32b–32d. 
Art. 6b.41) W przypadku transakcji, o których mowa w art. 6 pkt 15, podmiot świadczący usługę wypłaty gotówki 
przy użyciu bankomatu udostępnia osobie wypłacającej gotówkę informacje o opłatach za wypłatę gotówki, o których 
mowa w art. 20c i art. 23–25, przed dokonaniem wypłaty gotówki oraz po dokonaniu wypłaty gotówki. Na wniosek uży t-
kownika informacje te przekazuje się w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji. 
Art. 6c.41) 1. W przypadku gdy całkowita wartość transakcji płatniczych dokonanych podczas ostatnich 12 miesięcy 
przekracza 1 000 000 euro, podmiot wykonujący działalność określoną w art. 6 pkt 11 lit. a lub b przekazuje KNF 
w terminie 14 dni od końca miesiąca, w którym nastąpiło przekroczenie tej kwoty, powiadomienie zawierające opis ofer o-
wanych usług, ze wskazaniem, na podstawie którego wyłączenia określonego w art. 6 pkt 11 lit. a i b uznaje się, że dany 
rodzaj działalności jest wykonywany. Równowartość w walucie polskiej kwoty, o której mowa w zdaniu pierwszym, ustala 
się przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego na ostatni roboczy dzień miesiąca, 
w którym nastąpiło przekroczenie tej kwoty. 
                                                           
39) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 6 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
40) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
41) Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 659 
 
 2. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera także dane, o których mowa w art. 136e pkt 2 lit. a–c. 
3. W przypadku braku możliwości weryfikacji przekroczenia, o którym mowa w ust. 1, KNF, na podstawie powiad o-
mienia, o którym mowa w ust. 1, wzywa podmiot do jego uzupełnienia. 
4. W przypadku przekroczenia, o którym mowa w ust. 1, KNF dokonuje, w terminie 30 dni od dnia złożenia powi a-
domienia, o którym mowa w ust. 1, lub otrzymania uzupełnienia, o którym mowa w ust. 3, wpisu tego podmiotu do rej e-
stru. Jeżeli działalność podmiotu nie spełnia warunków, o których mowa w art. 6 pkt 11 lit. a lub b, KNF wydaje decyzję 
o odmowie wpisu podmiotu do rejestru. 
5. W przypadku wydania decyzji o odmowie wpisu podmiotu do rejestru podmiot ten jest obowiązany dostosować 
rozmiar prowadzonej działalności w zakresie usług płatniczych do wymogu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 
3 miesięcy od dnia doręczenia tej decyzji albo złożyć w tym terminie wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa 
w art. 60 ust. 1, albo wniosek, o którym mowa w art. 117j. 
6. Do czasu rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 5, podmiot może kontynuować działalność na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej bez wymogu uzyskania zezwolenia albo wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 117g ust. 1. 
7. W przypadku odmowy wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, oraz odmowy dokonania wpisu do r e-
jestru, o którym mowa w art. 117g ust. 1, albo umorzenia postępowania termin, o którym mowa w ust. 5, biegnie od dnia, 
w którym decyzja stała się ostateczna. 
8. Podmiot wykonujący działalność określoną w art. 6 pkt 11 lit. a lub b, wpisany do rejestru zgodnie z ust. 4, zawi a-
damia KNF o zamiarze zakończenia działalności gospodarczej lub działalności określonej w art. 6 pkt 11 lit. a lub b, wsk a-
zując termin zakończenia działalności. 
Art. 6d.41) 1. Podmiot prowadzący działalność określoną w art. 6 pkt 12 przekazuje KNF, w terminie do dnia 
31 marca roku następującego po zakończeniu roku obrotowego, powiadomienie zawierające opis oferowanych usług oraz 
dotyczącą tego roku obrotowego opinię z audytu finansowego poświadczającą, że działalność jest zgodna z limitami okreś-
lonymi w art. 6 pkt 12. 
2. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera także dane, o których mowa w art. 136f pkt 2 lit. a–c. 
3. W przypadku braku możliwości stwierdzenia, że działalność podmiotu jest zgodna z limitami określonymi 
w art. 6 pkt 12, KNF na podstawie powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, wzywa podmiot do jego uzupełnienia. 
4. W przypadku gdy zgłoszona działalność jest zgodna z limitami określonymi w art. 6 pkt 12, KNF, w terminie 
30 dni od dnia złożenia powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, lub otrzymania uzupełnienia, o którym mowa w ust. 3, 
dokonuje wpisu do rejestru. Jeżeli działalność podmiotu nie spełnia wymogów dotyczących limitów określonych 
w art. 6 pkt 12, KNF wydaje decyzję o odmowie wpisu podmiotu do rejestru. 
5. W przypadku wydania decyzji o odmowie wpisu do rejestru podmiot jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy od 
dnia doręczenia tej decyzji, dostosować prowadzoną działalność do warunków, o których mowa w art. 6 pkt 12, albo zł o-
żyć w tym terminie wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, albo wniosek, o którym mowa 
w art. 117j. 
6. Do czasu rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w ust. 5, podmiot może kontynuować działalność na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej bez wymogu uzyskania zezwolenia albo wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 117g ust. 1. 
7. W przypadku odmowy wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, oraz odmowy dokonania wpisu do 
rejestru, o którym mowa w art. 117g ust. 1, albo umorzenia postępowania, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od 
dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. 
8. Podmiot wykonujący działalność określoną w art. 6 pkt 12, wpisany do rejestru zgodnie z ust. 4, zawiadamia KNF 
o zamiarze zakończenia działalności gospodarczej lub działalności określonej w art. 6 pkt 12, wskazując termin zakończ e-
nia działalności. 
Art. 6e.41) KNF informuje Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, zwany dalej „EUNB”, o usługach będących 
przedmiotem powiadomień zgodnie z art. 6c ust. 1 i art. 6d ust. 1, ze wskazaniem wyłączenia, na podstawie którego jest 
prowadzona działalność danego rodzaju. 
Art. 7. 1.42) Środki pieniężne otrzymywane przez instytucje płatnicze , małe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, 
instytucje pieniądza elektronicznego oraz oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego w związku ze świadcz e-
niem usług płatniczych oraz w zamian za wydawany pieniądz elektroniczny nie stanowią depozytu ani innych środków 
pieniężnych podlegających zwrotowi w rozumieniu art. 726 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny ( Dz. U. 
z 2018 r. poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80). 
                                                           
42) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 659 
 
 2.43) Instytucje płatnicze, małe instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, instytucje pieniądza elektronicznego oraz 
oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego nie mogą prowadzić działalności polegającej na przyjmow a-
niu środków pod tytułem zwrotnym w celu obciążenia ich ryzykiem innym niż ryzyko wynikające z wykonywania usług 
płatniczych. 
3. Środki pieniężne złożone na rachunku płatniczym w instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego 
nie mogą być oprocentowane ani nie mogą przynosić żadnych innych pożytków użytkownikowi. 
4. Środki pieniężne otrzymywane w zamian za wydawany pieniądz elektroniczny nie mogą być oprocentowane ani nie 
mogą przynosić posiadaczowi pieniądza elektronicznego żadnych innych pożytków uzależnionych od okresu posiadania 
pieniądza elektronicznego. 
Art. 8. 1. Postanowienia umów o usługi płatnicze oraz umów o wydanie pieniądza elektronicznego nie mogą być 
mniej korzystne dla użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego niż przepisy ustawy, chyba że ustawa stanowi 
inaczej. 
2. Postanowienia umów o usługi płatnicze oraz umów o wydanie pieniądza elektronicznego mniej korzystne dla uży t-
kowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego niż przepisy ustawy są nieważne; zamiast nich stosuje się odpowiednie 
przepisy ustawy. 
Art. 9. 1. Zasady dostępu do systemów płatności dla dostawców powinny być ustalane według obiektywnych, ró w-
nych i proporcjonalnych kryteriów, a ograniczenia w dostępie do tych systemów nie mogą być większe niż jest to koniec z-
ne dla ochrony przed określonymi rodzajami ryzyka, takimi jak ryzyko rozrachunkowe, ryzyko operacyjne i ryzyko bizn e-
sowe, oraz dla ochrony finansowej i operacyjnej stabilności systemu płatności. 
2. Systemy płatności nie mogą wprowadzać: 
1) ograniczeń dotyczących skutecznego udziału w innych systemach płatności; 
2) zasad, które wprowadzałyby odmienny sposób traktowania między: 
a) dostawcami wymienionymi w art. 4 ust. 2 pkt 1–8 lub 
b) dostawcami wpisanymi do rejestru, nieposiadającymi zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 lub art. 132a 
ust. 1; 
3) ograniczeń ze względu na rodzaj podmiotu lub formę prawną prowadzonej działalności. 
3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do: 
1) systemów płatności w rozumieniu art. 1 p kt 1 ustawy o ostateczności rozrachunku, o których mowa w art. 15 tej ustawy, 
2)44) systemów płatności obejmujących wyłącznie dostawców należących do grupy. 
3) (uchylony)45) 
4. (uchylony)46) 
4a.47) W przypadku gdy w systemie płatności, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o ostateczności rozrachunku, 
uczestnik zezwala dostawcy posiadającemu zezwolenie lub wpisanemu do rejestru, niebędącemu uczestnikiem tego syst e-
mu, na przekazywanie zleceń transferu za pośrednictwem systemu, uczestnik ten, w razie otrzymania wniosku w tej spr a-
wie, zapewnia taką samą możliwość innym dostawcom posiadającym zezwolenie lub wpisanym do rejestru zgodnie z ust. 1 i 2 , 
w sposób obiektywny, proporcjonalny i niedyskryminujący. W przypadku odmowy uczestnik przekazuje dostawcy wyst ę-
pującemu z wnioskiem uzasadnienie takiej odmowy. 
5.48) Zastosowanie się do zasad określonych w ust. 1 i 2 przez podmiot zamierzający prowadzić system płatności 
w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku lub podmiot prowadzący już taki system, jest oceniane przez Prezesa 
NBP w ramach postępowania w sprawie uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 i 3 ustawy o ostateczności 
rozrachunku. 
                                                           
43) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
44) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
45) Przez art. 1 pkt 9 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
46) Przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
47) Dodany przez art. 1 pkt 9 l it. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
48) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 659 
 
 Art. 10.49) Dostawcy i podmioty prowadzące systemy płatności mogą przetwarzać dane osobowe w zakresie niezbę d-
nym do zapobiegania oszustwom związanym z wykonywanymi usługami płatniczymi lub prowadzeniem systemu płatności 
oraz dochodzenia i wykrywania tego rodzaju oszustw przez właściwe organy, z wyjątkiem danych, o których mowa 
w art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich  
danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, 
str. 1). 
Art. 11. 1. Do zachowania tajemnicy zawodowej dotyczącej działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1, w charakterze 
dostawcy, a także działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego oraz działalności polegającej na świadcz e-
niu usług ściśle powiązanych z usługami płatniczymi lub wydawaniem pieniądza elektronicznego są obowiązane: 
1) osoby zarządzające oraz inne osoby wchodzące w skład organów statutowych dostawcy lub wydawcy pieniądza ele k-
tronicznego; 
2) osoby pozostające z dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego w stosunku pracy; 
3) osoby lub podmioty pozostające z dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego w stosunku zlecenia lub innym 
stosunku prawnym o podobnym charakterze, w tym agenci dostawcy lub wydawcy pieniądza elektronicznego, inni 
przedsiębiorcy dokonujący wykupu pieniądza elektronicznego oraz podmioty wykonujące niektóre czynności oper a-
cyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1 lub art. 132v ust. 1; 
4) osoby lub podmioty pozostające w stosunku pracy, zlecenia lub innym stosunku prawnym o podobnym charakterze 
z podmiotem pozostającym z dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego w stosunku, o którym mowa w pkt 3. 
2. Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej istnieje również po zakończeniu pełnienia funkcji lub ustaniu st o-
sunków prawnych, o których mowa w ust. 1. 
3. Tajemnica zawodowa, w rozumieniu ust. 1, obejmuje informacje dotyczące użytkownika lub posiadacza pieniądza 
elektronicznego w związku ze świadczonymi mu usługami płatniczymi, wydawanym mu pieniądzem elektronicznym lub 
udzielonym mu kredytem zgodnie z art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3, w tym oznaczenie rachunku płatniczego użytkownika 
oraz stan tego rachunku, a także inne informacje związane z transakcjami płatniczymi oraz zawieranymi z użytkownikiem 
lub posiadaczem pieniądza elektronicznego umowami, jeżeli nieuprawnione ujawnienie takiej informacji mogłoby narazić 
na szkodę prawnie chroniony interes użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego, którego ta informacja dotyczy. 
Art. 12. 1. Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej przekazywanie informacji objętej tajemnicą 
zawodową: 
1) organowi sprawującemu nadzór lub kontrolę nad dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego w związku 
z czynnościami podejmowanymi w zakresie nadzoru lub kontroli; 
2) w wykonaniu uprawnienia albo obowiązku określonego w odrębnych przepisach; 
3) innym dostawcom, wydawcom pieniądza elektronicznego, użytkownikom lub posiadaczom pieniądza elektroniczn e-
go, w ramach świadczenia usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego, zgodnie z otrzymanym zlec e-
niem płatniczym lub zawartą umową; 
3a)50) płatnikowi w wykonaniu obowiązków określonych w art. 143b oraz art. 143c ust. 6; 
3b)50) innemu dostawcy w wykonaniu obowiązków określonych w art. 143a ust. 1 pkt 2, art. 143b ust. 2 oraz art. 143c 
ust. 2 i 5; 
4) za wyrażoną w postaci papierowej albo elektronicznej zgodą użytkownika lub posiadacza pieniądza elektronicznego, 
którego ta informacja dotyczy; 
5)51) dostawcom świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi 
inicjowania transakcji płatnicze j; 
6)51) dostawcom świadczącym usługę dostępu do informacji o rachunku, w zakresie niezbędnym do świadczenia usługi 
dostępu do informacji o rachunku. 
2.52) Podmioty wymienione w ust. 1 pkt 3–6 mogą wykorzystywać uzyskaną informację tylko zgodnie z celem jej 
przekazania. 
                                                           
49) W brzmieniu ustalonym przez art. 142 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. poz. 1000), która w e-
szła w życie z dniem 25 maja 2018 r. 
50) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 
51) Dodany przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
52) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 659 
 
 Art. 12a. 1. Wydawcy instrumentów płatniczych mogą wymieniać między sobą informacje o użytkownikach, z któ-
rymi umowa o wydanie instrumentu płatniczego została rozwiązana z powodu jej nienależytego wykonania przez użytko w-
nika. 
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują wskazanie przyczyny rozwiązania umowy oraz: 
1) w przypadku użytkownika będącego osobą fizyczną: 
a) imię i nazwisko, 
b) numer PESEL; 
2) w przypadku użytkownika niebędącego osobą fizyczną: 
a) nazwę (firmę), siedzibę i adres, 
b) numer identyfikacji podatkowej (NIP). 
3. Informacje, o których mowa w ust. 1, może udostępniać wydawcom instrumentów płatniczych i gromadzić w tym 
celu instytucja utworzona na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy – Prawo bankowe. 
4. Agenci rozliczeniowi są obowiązani wymieniać między sobą informacje o akceptantach, z którymi umowa o usługę 
płatniczą określoną w art. 3 ust. 1 pkt 5 została rozwiązana z powodu jej nienależytego wykonania przez akceptanta. 
5. Agent rozliczeniowy jest obowiązany udostępnić informacje, o których mowa w ust. 4, wydawcy instrumentu pła t-
niczego na jego żądanie. 
6. Informacje, o których mowa w ust. 4, obejmują wskazanie przyczyny rozwiązania umowy oraz: 
1) w przypadku akceptanta będącego osobą fizyczną – dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1; 
2) w przypadku akceptanta niebędącego osobą fizyczną – dane, o których mowa w ust. 2 pkt 2. 
7. Okres przechowywania informacji, o których mowa w ust. 1 i 4, nie może przekraczać 5 lat od dnia rozwiązania 
umowy. 
8. Wydawca instrumentu płatniczego i agent rozliczeniowy, którzy w związku z prowadzoną działalnością dowiedzieli się 
o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązani niezwłocznie zawiadomić o tym organy powołane do ścig a-
nia tych przestępstw. Do zawiadomienia dołącza się niezbędne informacje lub dokumenty, w szczególności wskazuje się 
informacje określone w ust. 1 i 4. 
Art. 13. Jeżeli odrębne przepisy określają inne zasady ochrony informacji stanowiących tajemnicę zawodową zgodnie 
z art. 11 ust. 3, do ochrony tych informacji stosuje się przepisy odrębne. 
Art. 14. 1. Nadzór nad wykonywaniem działalności w zakresie usług płatniczych, przenoszenia rachunków płatn i-
czych oraz wydawania i wykupu pieniądza elektronicznego zgodnie z ustawą oraz rozporządzeniem (UE) 2015/751, 
a w zakresie usług płatniczych w euro – również zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 
nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającym rozporz ą-
dzenie (WE) nr 2560/2001 (Dz. Urz. UE L 266 z 09.10.2009, str. 11, z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Parlamentu  
Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającym wymogi techniczne i handlowe w odni e-
sieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 924/2009 (Dz. Urz. UE L 94 
z 30.03.2012, str. 22, z późn. zm.): 
1) przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3, 5 i 9 – sprawują organy właściwe do sprawowania nadzoru 
nad tymi podmiotami; 
2)53) przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 4, 6 i 10–12, oraz przez oddziały zagranicznych instytucji pieni ą-
dza elektronicznego – sprawuje KNF, z tym że w przypadku unijnych instytucji płatniczych i unijnych instytucji pi e-
niądza elektronicznego – wyłącznie w zakresie określonym ustawą. 
2. Nadzór nad funkcjonowaniem schematów płatniczych sprawuje Prezes NBP. 
3. Czynności podejmowane przez KNF w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów rozporządzenia (UE) 
2015/751 przez dostawców, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–4, 6 i 9, polegają w szczególności na: 
1) monitorowaniu przestrzegania przepisów rozporządzenia (UE) 2015/751; 
2) przeciwdziałaniu próbom naruszenia zakazu określonego w art. 5 rozporządzenia (UE) 2015/751. 
                                                           
53) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 659 
 
 4. W przypadku gdy dostawcy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–4, 6 i 9, nie wykonują lub nienależycie wykonują 
obowiązki lub nie przestrzegają zakazów albo ograniczeń, o których mowa w art. 3–5 i art. 8–10 rozporządzenia (UE) 
2015/751, KNF może, w drodze decyzji, nałożyć na tych dostawców karę pieniężną do wysokości 100 000 zł, nie więcej 
jednak niż do wysokości 1% przychodu z tytułu świadczenia usług płatniczych wykazanego w jego ostatnim zbadanym 
sprawozdaniu finansowym, a w przypadku braku obowiązku badania sprawozdania finansowego – nie wyższą niż 
10% przychodu wykazanego w ostatnim zatwierdzonym sprawozdaniu finansowym. 
5. W przypadku gdy dostawcy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–4, 6 i 9, nie wykonują lub nienależycie wykonują 
obowiązki i nie przestrzegają zakazów, o których mowa w art. 11 i art. 12 rozporządzenia (UE) 2015/751, KNF może, 
w drodze decyzji, nałożyć na tych dostawców karę pieniężną do wysokości 500 000 zł. 
6. Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w ust. 4 i 5, KNF uwzględnia w szczególności rodzaj 
i wagę naruszenia przepisów rozporządzenia (UE) 2015/751, wpływ tego naruszenia na prawidłowe funkcjonowanie rynku 
usług płatniczych, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację finansową dostawcy, który dokonał naruszenia. 
7. Wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4 lub 5, następuje po przeprowadzeniu rozprawy. 
8. (uchylony)54) 
9. (uchylony)54) 
10. W przypadku stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość wystąpienia zagrożenia niewykonania lub 
nienależytego wykonania przez dostawców, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–4, 6 i 9, obowiązków określonych 
w rozporządzeniu (UE) 2015/751, KNF może w szczególności: 
1) skierować do dostawcy zalecenia; 
2) wystąpić do dostawcy o udzielenie informacji lub wyjaśnień. 
11. W przypadku stwierdzenia naruszenia, o którym mowa odpowiednio w art. 3–5 i art. 8–12 rozporządzenia (UE) 
2015/751, dokonanego przez unijną instytucję płatniczą, art. 107 ust. 1 i 3–8 stosuje się odpowiednio. 
Art. 14a. 1. Agent rozliczeniowy jest obowiązany przekazywać NBP kwartalne informacje obejmujące: 
1) liczbę akceptantów, na rzecz których świadczy usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, i liczbę stosow a-
nych przez nich urządzeń akceptujących instrumenty płatnicze; 
2) liczbę i wartość wykonanych transakcji płatniczych, których dotyczyła usługa płatnicza, o której mowa w art. 3 ust. 1 
pkt 5; 
3) liczbę i wartość wykonanych transakcji płatniczych naruszających przepisy prawa lub reguły uczciwego obrotu oraz 
wysokość spowodowanych nimi strat agenta rozliczeniowego i akceptantów. 
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane według stanu na koniec ostatniego dnia miesiąca kończąc e-
go kwartał lub za okres kwartału, w terminie do końca miesiąca następującego po upływie kwartału, którego dotyczą. 
3. NBP przekazuje KNF dane, o których mowa w ust. 1 pkt 3, niezwłocznie po ich otrzymaniu. 
Art. 14b. 1. Wydawca instrumentu płatniczego jest obowiązany przekazywać NBP kwartalne informacje obejmujące: 
1) rodzaj i liczbę wydanych instrumentów płatniczych; 
2) liczbę i wartość transakcji płatniczych wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów płatniczych; 
3) liczbę udostępnionych bankomatów oraz liczbę i wartość transakcji płatniczych wykonanych przy ich użyciu; 
4) liczbę i wartość wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów płatniczych transakcji płatniczych naruszających 
przepisy prawa lub reguły uczciwego obrotu oraz wysokość spowodowanych nimi strat. 
2. W informacjach przekazywanych zgodnie z ust. 1 odrębnie przedstawia się informacje dotyczące instrumentów 
płatniczych, na których jest przechowywany pieniądz elektroniczny wydany przez inny podmiot. Informacje te obejmują: 
1) rodzaj i liczbę wydanych instrumentów płatniczych; 
2) liczbę urządzeń akceptujących wydane instrumenty płatnicze oraz liczbę urządzeń umożliwiających zasilenie takich 
instrumentów; 
3) liczbę i wartość transakcji płatniczych wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów płatniczych; 
4) liczbę i wartość transakcji zasilenia wydanych instrumentów płatniczych; 
5) liczbę i wartość wykonanych przy użyciu wydanych instrumentów płatniczych transakcji płatniczych naruszających 
przepisy prawa lub reguły uczciwego obrotu oraz wysokość spowodowanych nimi strat. 
                                                           
54) Przez art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem nadzoru nad rynkiem 
finansowym oraz ochrony inwestorów na tym rynku (Dz. U. poz. 2243) , która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 659 
 
 3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane według stanu na koniec ostatniego dnia miesiąca ko ń-
czącego kwartał lub za okres kwartału, w terminie do końca miesiąca następującego po upływie kwartału, którego dotyczą. 
4. NBP przekazuje KNF dane, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 5, niezwłocznie po ich otrzymaniu. 
Art. 14c. 1. Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany przekazywać NBP kwartalne informacje o wartości 
wydanego pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu. 
2. Jeżeli wydawca pieniądza elektronicznego wydaje równocześnie instrument płatniczy, na którym jest przechow y-
wany wydawany przez niego pieniądz elektroniczny, informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują dodatkowo informa-
cje o tych instrumentach w zakresie określonym w art. 14b ust. 2. 
3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane według stanu na koniec ostatniego dnia miesiąca ko ń-
czącego kwartał lub za okres kwartału, w terminie do końca miesiąca następującego po upływie kwartału, którego dotyczą. 
4. NBP przekazuje KNF dane, o których mowa w art. 14b ust. 2 pkt 5, przekazane zgodnie z ust. 2 niezwłocznie po 
ich otrzymaniu. 
Art. 14ca.  Informacje, o których mowa w art. 14a– 14c, przekazywane są w postaci elektronicznej z wykorzystaniem 
odpowiednich certyfikatów wydanych przez NBP lub innych form uwierzytelniania stosowanych przez NBP. 
Art. 14d.  Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku 
Polskiego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 14a–14c, przekaz y-
wanych Narodowemu Bankowi Polskiemu oraz sposób realizacji obowiązku ich przekazywania, kierując się potrzebą z a-
pewnienia Narodowemu Bankowi Polskiemu dostępu do danych niezbędnych do dokonywania okresowych ocen rozliczeń 
pieniężnych. 
Art. 14e. 1. W celu wykonania zadań wynikających z art. 14f–14h, art. 32e oraz z przepisów działu III rozdziałów 7 i 8 
KNF pełni rolę punktu kontaktowego, którego zadanie polega na współpracy z właściwymi organami nadzorczymi wyzn a-
czonymi jako punkty kontaktowe w innych państwach członkowskich, w tym na wymianie informacji niezbędnych do  
wykonywania tych zadań. 
2. Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1, powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki. 
3.55) W przypadku gdy wniosek KNF o podjęcie współpracy w celu wykonania zadań wynikających z art. 14f–14h, 
art. 32e, przepisów działu III rozdziałów 7 i 8 oraz przepisów działów V i VI, w szczególności wniosek dotyczący wymi a-
ny informacji, został odrzucony przez organ, o którym mowa w ust. 1, lub organ ten nie podjął działań w rozsądnym term i-
nie, KNF może przekazać sprawę do EUNB i zwrócić się do niego o pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia Parlament u 
Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Na d-
zoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 
2009/78/WE (Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2010, str. 12, z późn. zm.56)), zwanego dalej „rozporządzeniem 1093/2010”. 
KNF zawiesza postępowanie do czasu wydania przez EUNB rozstrzygnięcia zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia 
1093/2010 i wydaje decyzję po wydaniu rozstrzygnięcia przez EUNB. 
4. KNF może odmówić udzielenia informacji niezbędnych do wykonywania zadań wynikających z art. 32e oraz 
z przepisów działu III rozdziałów 7 i 8, jeżeli udzielenie tych informacji może wpływać negatywnie na sprawowanie nad-
zoru lub na bezpieczeństwo lub porządek publiczny. 
5. KNF odmawiając udzielenia informacji, o których mowa w ust. 4, powiadamia właściwy organ wyznaczony jako 
punkt kontaktowy, który zwrócił się z wnioskiem o udzielenie informacji, i wskazuje szczegółowe uzasadnienie swojej 
odmowy. 
Art. 14f. 1. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi, w drodze rozp o-
rządzenia: 
1) wykaz usług reprezentatywnych obejmujących co najmniej dziesięć, jednak nie więcej niż dwadzieścia usług powi ą-
zanych z rachunkiem płatniczym najczęściej wykorzystywanych przez konsumentów na krajowym rynku, za korz y-
stanie z których przynajmniej jeden dostawca prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pobi e-
ra opłatę; 
2) definicje związane z usługami, o których mowa w pkt 1. 
                                                           
55) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
56) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013, str. 5, Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, 
str. 34, Dz. Urz. UE L 173 z 12.06.2014, str. 190, Dz. Urz. UE L 225 z 30.07.2014, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 337 z 23.12.2015, 
str. 35. 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 659 
 
 2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw instytucji finansowych uwzględnia 
w pierwszej kolejności usługi, które są najczęściej wykorzystywane w ramach korzystania z rachunków płatniczych przez 
konsumentów na krajowym rynku i jednocześnie generują najwyższe koszty dla konsumentów, zarówno jednostkowe, jak 
i łączne, a w przypadku ich braku – usługi, które spełniają wyłącznie kryterium najczęstszego wykorzystywania w ramach 
korzystania z rachunków płatniczych przez konsumentów na krajowym rynku, a także uwzględnia pojęcia i definicje opr a-
cowane przez Komisję Europejską zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia 1093/2010. 
3. KNF, co 4 lata, dokonuje oceny aktualności wykazu usług reprezentatywnych, o którym mowa w ust. 1, i przekaz u-
je ministrowi właściwemu do spraw instytucji finansowych informację o usługach powiązanych z rachunkiem płatniczym, 
reprezentatywnych w danym okresie dla krajowego rynku. 
4. KNF przekazuje do Komisji Europejskiej i EUNB: 
1) informację o wynikach oceny, o której mowa w ust. 3, 
2) wykaz usług reprezentatywnych – w przypadku dokonania zmiany przepisów wydanych na podstawie ust. 1 w tym 
zakresie 
– w terminie 2 miesięcy od dnia dokonania tej oceny albo ogłoszenia zmiany przepisów wydanych na podstawie ust. 1 
dotyczących wykazu usług reprezentatywnych. 
Art. 14g. 1. Podmiot prowadzący stronę internetową porównującą opłaty pobierane przez dostawców prowadzących 
rachunki, która:57) 
1)58) zawiera informacje dotyczące rachunków płatniczych obejmujących powyżej 50% ofert występujących na rynku 
usług płatniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 
2)58) porównuje opłaty pobierane przez dostawców prowadzących rachunki przynajmniej za świadczenie usług zawartych 
w wykazie usług reprezentatywnych oraz posługuje się pojęciami i definicjami zawartymi w tym wykazie, 
3) (uchylony)59) 
4) zawiera informację o podmiocie prowadzącym stronę, 
5)60) określa jednoznaczne i obiektywne kryteria porównywania, 
6) zawiera informacje sformułowane w sposób prosty i jednoznaczny, 
7) zawiera aktualne informacje, z podaniem daty ostatniej aktualizacji, 
8) wykorzystuje procedurę umożliwiającą zgłaszanie błędów w zamieszczonych informacjach, 
9) jest prowadzona przez podmiot niezależny od dostawców 
– może zamieścić na tej stronie internetowej oświadczenie, że jest podmiotem porównującym opłaty pobierane przez d o-
stawców prowadzących rachunki, a prowadzona przez niego strona internetowa spełnia wymogi określone w pkt 1, 2 i 4– 9.61) 
2. Dokonując oceny spełniania wymogu określonego w ust. 1 pkt 1 uwzględnia się dostawców posiadających prz y-
najmniej jedną placówkę na terytorium każdego województwa. 
2a.62) Podmiot, który zamieścił oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, informuje KNF o prowadzeniu tej strony 
i przekazuje opis prowadzonej działalności. 
2b.62) Na stronie internetowej, o której mowa w ust. 1, można dodatkowo umieszczać inne informacje dotyczące usług 
płatniczych umożliwiające konsumentom porównanie ofert dostawców prowadzących rachunki, w tym informacje o liczbie 
bankomatów lub placówek znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z których lub w których konsument 
może dokonywać wypłaty gotówki bez opłat. 
3.63) Podmiotem niezależnym w rozumieniu ust. 1 pkt 9 jest podmiot, który nie jest jednostką dominującą, zależną ani 
współzależną wobec jakiegokolwiek dostawcy prowadzącego rachunki płatnicze dla konsumentów na terytorium Rzecz y-
pospolitej Polskiej, ani nie uczestniczy w jakimkolwiek zakresie w prowadzeniu działalności polegającej na prowadzeniu 
rachunków płatniczych. 
                                                           
57) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
58) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
59) Przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
60) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
61) Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. a tiret piąte ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
62) Dodany przez art. 1 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
63) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 659 
 
 4.63) Jeżeli strona internetowa przestała spełniać którykolwiek z wymogów określonych w ust. 1 lub podmiot, o któ-
rym mowa w ust. 2a, zrezygnował z publikacji oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, podmiot ten niezwłocznie informuje 
o tym KNF. 
Art. 14h.64) 1. KNF zamieszcza na swojej stronie internetowej wykaz podmiotów, o których mowa w art. 14g ust. 2a, 
prowadzących stronę internetową. 
2. KNF wykreśla z wykazu podmiotów, o którym mowa w ust. l, podmiot, który poinformował KNF o niespełnieniu 
któregokolwiek z wymogów określonych w art. 14g ust. 1, lub o rezygnacji z publikacji oświadczenia, o którym mowa 
w art. 14g ust. 1, zgodnie z art. 14g ust. 4, lub gdy KNF w inny sposób stwierdzi, że podmiot nie spełnia któregokolwiek 
z wymogów określonych w art. 14g ust. 1. 
3. KNF może prowadzić stronę internetową spełniającą wymogi, o których mowa w art. 14g ust. 1, niezależnie od 
liczby podmiotów, o których mowa w art. 14g ust. 2a, wpisanych do wykazu, o którym mowa w ust. 1. 
4. W przypadku gdy żaden podmiot nie prowadzi strony internetowej spełniającej wymogi, o których mowa w art. 14g 
ust. 1, oraz zawierającej oświadczenie, o którym mowa w art. 14g ust. 1, stronę taką prowadzi KNF. 
5. Dostawca prowadzący rachunek ma obowiązek przekazać KNF, na jej żądanie, dane o opłatach pobieranych 
z tytułu usług świadczonych w związku z prowadzeniem rachunku płatniczego, w szczególności zawartych w wykazie 
usług reprezentatywnych, oraz o zmianie tych opłat, na potrzeby prowadzenia przez KNF strony internetowej spełniającej 
wymogi, o których mowa w art. 14g ust. 1. 
6. KNF co 2 lata informuje Komisję Europejską o liczbie podmiotów prowadzących stronę internetową, o których 
mowa w art. 14g ust. 2a.  
Art. 15. 1. Użytkownik lub posiadacz pieniądza elektronicznego może wnieść do organu sprawującego nadzór nad 
dostawcą lub wydawcą pieniądza elektronicznego skargę na działanie tego dostawcy, wydawcy pieniądza elektronicznego 
lub agenta takiego podmiotu, jeżeli działanie to narusza przepisy prawa. 
1a.65) Użytkownik może wnieść do KNF lub właściwego organu nadzorczego skargę na działanie agenta lub oddziału 
dostawcy, świadczących usługi płatnicze na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako goszczącego państwa członko w-
skiego. 
2.66) Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1 i 1a, przysługuje także osobom fizycznym, osobom prawnym oraz je d-
nostkom organizacyjnym niebędącym osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, którym odmówiono 
świadczenia usług płatniczych lub wydania pieniądza elektronicznego, oraz organizacjom konsumenckim. 
3. Organ, o którym mowa w ust. 1, udzielając odpowiedzi na skargę dotyczącą sporu o charakterze cywilnoprawnym, 
informuje skarżącego o pozasądowych procedurach rozstrzygania sporów, w tym wskazuje właściwe sądy polubowne. 
4. Jeżeli w stosunku do danego dostawcy lub wydawcy pieniądza elektronicznego nie można ustalić organu sprawuj ą-
cego nadzór, skargę wnosi się bezpośrednio do tego dostawcy lub wydawcy; przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio. 
5. Do skarg, o których mowa w ust. 1–4, nie stosuje się przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60). 
Art. 15a.67) 1. Dostawca wprowadza i stosuje procedury rozpatrywania reklamacji użytkowników dotyczących praw 
i obowiązków wynikających z ustawy. 
2. Dostawca udziela odpowiedzi na reklamację w terminie 15 dni roboczych od dnia otrzymania reklamacji. Odp o-
wiedzi udziela się w postaci papierowej lub, po uzgodnieniu z użytkownikiem, na innym trwałym nośniku informacji. 
3. W szczególnie skomplikowanych przypadkach uniemożliwiających rozpatrzenie reklamacji i udzielenie odpowi e-
dzi w terminie, o którym mowa w ust. 2, dostawca: 
1) wyjaśnia przyczynę opóźnienia; 
2) wskazuje okoliczności, które muszą zostać ustalone w celu rozpatrzenia sprawy; 
3) określa przewidywany termin rozpatrzenia reklamacji i udzielenia odpowiedzi, nie dłuższy niż 35 dni roboczych od 
dnia otrzymania reklamacji. 
                                                           
64) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
65) Dodany przez art. 1 pkt 15 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
66) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 15 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
67) Dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 659 
 
 4. Do zachowania terminów, o których mowa w ust. 2 i ust. 3 pkt 3, jest wystarczające wysłanie odpowiedzi przed ich 
upływem, a w przypadku odpowiedzi udzielonych na piśmie – nadanie w placówce pocztowej operatora wyznaczonego 
w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188). 
5. Procedury, o których mowa w ust. 1, są stosowane przez dostawcę w odniesieniu do użytkowników z każdego 
z państw członkowskich, w których dostawca oferuje usługi, chyba że prawo właściwe dla stosunku prawnego, w ramach 
którego użytkownik złożył reklamację, stanowi inaczej. 
6. Procedury, o których mowa w ust. 1, są dostępne w językach urzędowych państw członkowskich, w których d o-
stawca oferuje daną usługę płatniczą, chyba że dostawca i użytkownik uzgodnili stosowanie innego języka dla świadczenia 
usługi płatniczej przy zawieraniu umowy o świadczenie takiej usługi. 
7. Wykonywanie obowiązków wynikających z ust. 1–6 przez dostawców, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1, 2, 4, 6 
i 9–12, oraz przez oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego jest nadzorowane przez KNF. 
Art. 15b.67) 1. Do rozpatrywania reklamacji składanych przez użytkownika będącego osobą fizyczną stosuje się prz e-
pisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o Rzeczniku Fina n-
sowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 2038, 2215 i 2243), z zastrzeżeniem art. 15a ust. 2– 4. 
2. W zakresie, w jakim do rozstrzygania reklamacji użytkownika będącego osobą fizyczną nie stosuje się przepisów 
ustawy wymienionej w ust. 1, dostawca wprowadza i stosuje procedury rozpatrywania reklamacji określone niniejszą ustawą. 
Art. 15c.67) 1. Dostawca przekazuje użytkownikowi informację o podmiotach uprawnionych do prowadzenia post ę-
powania w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich w rozumieniu ustawy z dnia 23 września 2016 r. 
o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich (Dz. U. poz. 1823). 
2. W informacji, o której mowa w ust. 1, dostawca wskazuje również sposób i tryb uzyskania przez użytkownika 
szczegółowych informacji o zasadach rozwiązywania sporu przez podmiot uprawniony do prowadzenia postępowania 
w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich w rozumieniu ustawy wymienionej w ust. 1. 
3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, są precyzyjne, wyczerpujące i łatwo dostępne na stronie internetowej d o-
stawcy, jeżeli strona taka istnieje, oraz w jego oddziale, a także w ogólnych warunkach umowy między dostawcą 
a użytkownikiem. 
Art. 15d.67) KNF może podać do publicznej wiadomości informację o zastosowaniu wobec dostawcy sankcji admin i-
stracyjnej w związku z naruszeniem przepisów ustawy dotyczących świadczenia usług płatniczych, chyba że ujawnienie 
takiej informacji mogłoby zagrozić stabilności rynku finansowego lub w sposób niewspółmierny zaszkodzić interesowi 
prawnemu zainteresowanych stron. 
DZIAŁ II 
Obowiązki informacyjne w zakresie świadczenia usług płatniczych 
Rozdział 1 
Przepisy ogólne 
Art. 16. Dostawca i użytkownik niebędący konsumentem mogą uzgodnić, że przepisów niniejszego działu, z wyłącze-
niem art. 32a, nie stosuje się w całości lub w części. 
Art. 17. 1.68) Dostawca nie może pobierać od użytkownika opłat za dostarczanie lub udostępnienie informacji wym a-
ganych na podstawie przepisów niniejszego działu. 
2.69) Dostawca i użytkownik mogą uzgodnić opłaty za przekazywanie, na wniosek użytkownika, informacji: 
1) innych niż wymagane na podstawie przepisów niniejszego działu; 
2) z większą częstotliwością, niż jest wymagana na podstawie przepisów niniejszego działu; 
3) wymaganych na podstawie przepisów niniejszego działu za pomocą środków porozumiewania się innych niż określ o-
ne w umowie ramowej. 
3.69) Jeżeli dostawca jest uprawniony do pobierania opłat za przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 2, 
opłaty te nie mogą przekraczać rzeczywistych kosztów ponoszonych przez dostawcę, w tym kosztów ponoszonych 
w związku z ich przekazywaniem.  
                                                           
68) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
69) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 659 
 
 Art. 18. Ciężar udowodnienia spełnienia przez dostawcę wymogów w zakresie przekazania użytkownikowi inform a-
cji określonych w przepisach niniejszego działu spoczywa na dostawcy. 
Art. 19. 1. W przypadku instrumentów płatniczych, które zgodnie z umową ramową pozwalają na dokonywanie w y-
łącznie indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę nieprzekraczającą równowartości w walucie polskiej 30 euro albo 
które mają ustalony limit wydatków w wysokości nieprzekraczającej równowartości w walucie polskiej 150 euro, albo 
służą do przechowywania środków pieniężnych w kwocie nieprzekraczającej w żadnym momencie równowartości 
w walucie polskiej 150 euro, ustalonych przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego 
w dniu zawarcia umowy:70) 
1) dostawca dostarcza płatnikowi jedynie informacje o głównych cechach usługi płatniczej oraz inne podstawowe info r-
macje niezbędne do podjęcia decyzji, w tym o: 
a) możliwych sposobach korzystania z instrumentu płatniczego, w tym informacje, o których mowa w art. 32a, 
b) zakresie odpowiedzialności ponoszonej za wykonanie usługi przez dostawcę, 
c) pobieranych opłatach, 
d) miejscu, w którym można w łatwy sposób uzyskać dostęp do informacji określonych w art. 27; 
2) strony mogą uzgodnić, że art. 29 nie ma zastosowania, a dostawca nie ma obowiązku proponowania zmian w postano-
wieniach umowy ramowej w sposób określony w art. 26 ust. 1; 
3) strony mogą uzgodnić, że po wykonaniu transakcji płatniczej: 
a)71)  dostawca dostarcza lub udostępnia użytkownikowi jedynie informacje umożliwiające zidentyfikowanie transakcji 
płatniczej i jej kwoty oraz pobranych opłat, a w przypadku kilku transakcji płatniczych tego samego rodzaju i na 
rzecz tego samego odbiorcy – informacje o całkowitej kwocie tych transakcji płatniczych i opłatach pobranych 
z ich tytułu, 
b)72)  dostawca nie ma obowiązku dostarczania lub udostępniania informacji, o których mowa w lit. a, jeżeli instr u-
ment płatniczy używany jest anonimowo lub jeżeli z innych względów dostawca nie ma technicznej możliwości 
ich dostarczenia; dostawca zapewnia jednak płatnikowi możliwość sprawdzenia kwoty przechowywanych śro d-
ków pieniężnych. 
2. W przypadku transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określone 
w ust. 1 kwoty, upoważniające do ograniczenia obowiązków informacyjnych dostawcy zgodnie z ust. 1 pkt 1–3, mogą 
zostać w umowie ramowej podwyższone o 100%. 
3. W odniesieniu do przedpłaconych instrumentów płatniczych w zakresie transakcji płatniczych wykonywanych 
w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określone w ust. 1 kwoty, upoważniające do ograniczenia obowiązków 
informacyjnych dostawcy zgodnie z ust. 1 pkt 1–3, wynoszą równowartość w walucie polskiej 500 euro, ustaloną przy 
zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia umowy. 
Art. 20. 1.73) Jeżeli odbiorca żąda opłaty za korzystanie z danego instrumentu płatniczego lub oferuje zniżkę, jest 
obowiązany poinformować o tym płatnika przed zainicjowaniem transakcji płatniczej. 
2.74) Jeżeli dostawca lub inny podmiot uczestniczący w transakcji płatniczej żąda opłaty za korzystanie z danego 
instrumentu płatniczego, jest obowiązany poinformować o tym użytkownika przed zainicjowaniem transakcji płatniczej. 
3.75) W razie niepoinformowania o całkowitej kwocie opłat, o których mowa w ust. 1 i 2, przed zainicjowaniem tran-
sakcji płatnic zej, odpowiednio płatnik albo użytkownik nie są zobowiązani do jej uiszczenia. W razie niepoinformowania 
płatnika o oferowanej zniżce uznaje się, że umowa jest zawarta z uwzględnieniem zniżki oferowanej przez odbiorcę. 
Art. 20a. 1.76) Przed zawarciem umowy o prowadzenie rachunku płatniczego dostawca przekazuje konsumentowi, 
z odpowiednim wyprzedzeniem, w postaci papierowej albo elektronicznej, dokument dotyczący opłat pobieranych z tytułu 
usług świadczonych w związku z prowadzeniem rachunku płatniczego, w celu umożliwienia konsumentowi porównania 
ofert dostawców prowadzących rachunki. 
                                                           
70) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 18 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
71) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 18 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
72) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 18 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
73) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
74) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
75) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
76) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 20 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 659 
 
 2.77) Dokument, o którym mowa w ust. 1, zawiera wykaz usług świadczonych przez dostawcę, zawartych w wykazie 
usług reprezentatywnych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1, wraz ze związanymi z nimi 
stawkami opłat, z uwzględnieniem ewentualnych opłat pobieranych w przypadku niewywiązywania się przez konsumenta 
ze zobowiązań wynikających z umowy o świadczenie tych usług oraz ewentualnej opłaty za wypowiedzenie umowy ramo-
wej, o której mowa w art. 35 ust. 4. 
3. W przypadku gdy usługa świadczona przez dostawcę jest oferowana w ramach pakietu usług, dostawca zamieszcza 
w dokumencie, o którym mowa w ust. 1, informację o opłacie za cały pakiet usług, o usługach zawartych w pakiecie i ich 
liczbie oraz o dodatkowych opłatach za każdą usługę, która wykracza poza liczbę usług objętych opłatą za cały pakiet 
usług. 
Art. 20b.  1. Dokument dotyczący opłat, o którym mowa w art. 20a ust. 1, stanowi dokument odrębny w stosunku do 
innych dokumentów przekazywanych konsumentowi przed zawarciem umowy o prowadzenie rachun ku płatniczego, 
a ponadto: 
1) jest krótki i precyzyjny; 
2) informacje w nim zawarte są sformułowane w sposób przejrzysty i czytelny oraz nie wprowadzają w błąd; 
3) jego układ, struktura i użyte czcionki nie utrudniają zapoznania się z jego treścią; 
4) w przypadku oryginału sporządzonego w kolorze, czarno-biała kopia dokumentu nie jest mniej czytelna niż oryginał; 
5) jest sporządzony w języku polskim, chyba że dostawca i konsument uzgodnili jego sporządzenie w innym języku; 
6)78) zawiera kwoty opłat wyrażone w walucie polskiej, chyba że dostawca i konsument uzgodnili, że będą one podane 
w walucie innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego; 
7) w górnej części pierwszej strony zawiera oznaczenie: „Dokument dotyczący opłat z tytułu usług związanych 
z rachunkiem płatniczym”; 
8) zawiera informację, że podane są w nim opłaty za najbardziej reprezentatywne usługi powiązane z rachunkiem płatn i-
czym, a pełne informacje dotyczące wszystkich usług świadczonych oraz związanych z nimi opłat w ramach umowy 
ramowej będą przekazywane zgodnie z art. 27; 
9) jest sporządzony w ujednoliconym formacie oraz posługuje się symbolem opracowanym zgodnie z wykonawczymi 
standardami technicznymi przyjętymi przez Komisję Europejską na podstawie art. 3–5 dyrektywy Parlamentu Eur o-
pejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami 
płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (Dz. Urz. 
UE L 257 z 28.08.2014, str. 214) – w przypadku ich przyjęcia. 
2. Dostawca udostępnia konsumentowi informacje obejmujące objaśnienia pojęć zawartych w wykazie usług repr e-
zentatywnych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1. Informacje te są: 
1) formułowane w sposób przejrzysty i czytelny oraz nie mogą wprowadzać w błąd; 
2) przekazywane konsumentowi w odrębnym dokumencie albo zawarte w dokumencie dotyczącym opłat, o którym 
mowa w art. 20a ust. 1. 
3. Dostawca udostępnia konsumentom, nieodpłatnie, dokument dotyczący opłat, o którym mowa w art. 20a ust. 1, 
oraz odrębny dokument, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, w swoich placówkach, w godzinach pracy dostawcy, oraz na sw o-
jej stronie internetowej, a na wniosek konsumenta także w postaci papierowej albo elektronicznej. 
4. Dostawca może w dokumencie dotyczącym opłat, o którym mowa w art. 20a ust. 1, posługiwać się nazwami hand-
lowymi w odniesieniu do usług zawartych w wykazie usług reprezentatywnych określonym w przepisach wydanych na 
podstawie art. 14f ust. 1, jeżeli nazwy te stanowią jedynie uzupełnienie pojęć zawartych w tym wykazie i definicji określ o-
nych w tych przepisach. 
Art. 20c.79) W przypadku gdy usługa przeliczenia waluty jest oferowana bezpośrednio przed zainicjowaniem transa k-
cji płatniczej i świadczona za pośrednictwem bankomatu, w punkcie sprzedaży lub przez odbiorcę, podmiot oferujący 
płatnikowi usługę przeliczenia waluty przekazuje płatnikowi przed dokonaniem transakcji płatniczej informacje dotyczące 
opłat, jak również kursu walutowego, jaki zostanie zastosowany do przeliczenia waluty transakcji płatniczej. 
                                                           
77) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 20 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
78) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
79) Dodany przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 659 
 
 Rozdział 2 
Pojedyncze transakcje płatnicze 
Art. 21. W przypadku gdy zlecenie płatnicze dotyczące pojedynczej transakcji płatniczej jest przekazywane przez 
instrument płatniczy objęty umową ramową, dostawca nie jest obowiązany do dostarczania ani udostępniania informacji, 
którą użytkownik już otrzymał na podstawie umowy ramowej z innym dostawcą lub którą otrzyma na podstawie tej umowy 
ramowej. 
Art. 22. 1.80) Dostawca zapewnia użytkownikowi łatwy dostęp do informacji, o których mowa w art. 23 ust. 1 lub 1a, 
art. 24 i art. 25, a na wniosek użytkownika dostarcza je użytkownikowi w postaci papierowej lub na innym trwałym nośn i-
ku informacji. Informacje te formułuje się w sposób łatwo zrozumiały, w przejrzystej i czytelnej formie. 
2. Informacje określone w art. 23 ust. 1 dostawca jest obowiązany udostępnić użytkownikowi w chwili złożenia pr o-
pozycji zawarcia umowy lub oferty pojedynczej transakcji płatniczej. Jeżeli umowa o pojedynczą transakcję płatniczą 
została zawarta na wniosek użytkownika korzystającego ze środków porozumiewania się na odległość niepozwalających 
dostawcy na wykonanie tego obowiązku, dostawca wykonuje ten obowiązek niezwłocznie po wykonaniu transakcji płatn i-
czej. W przypadku gdy użytkownik wnioskuje o dostarczenie informacji w postaci papierowej lub na innym trwałym noś-
niku informacji, dostawca wykonuje ten obowiązek niezwłocznie po wykonaniu transakcji płatniczej. 
2a.81) Informacje określone w art. 23 ust. 1a dostawca świadczący usługę inicjowania transakcji płatniczej dostarcza 
lub udostępnia użytkownikowi przed zainicjowaniem transakcji płatniczej. 
3.82) Dostawca może spełnić obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dostarczając, co najmniej w formie elektronicznej, 
wzór umowy o pojedynczą transakcję płatniczą lub formularz zlecenia płatniczego, zawierający informacje określone 
w art. 23 ust. 1 lub 1a. 
4.83) W przypadku niewywiązania się przez dostawcę z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, 2 lub 2a, użytkownik jest 
zwolniony z obowiązku uiszczenia opłat; przepis art. 52 ust. 4 stosuje się odpowiednio. 
Art. 23. 1. Dostawca jest obowiązany dostarczyć lub udostępnić użytkownikowi:84) 
1)85) wyszczególnienie informacji, które muszą być dostarczone przez użytkownika, aby zlecenie płatnicze mogło zostać 
prawidłowo zainicjowane lub wykonane, albo informację, że wystarczające jest podanie unikatowego identyfikatora; 
2) informację o maksymalnym czasie wykonania świadczonej usługi płatniczej; 
3) informację o wszelkich opłatach należnych dostawcy od użytkownika, w tym wyszczególnienie kwot tych opłat; 
4) informację o kursie walutowym, w tym o referencyjnym kursie walutowym, który będzie zastosowany do transakcji 
płatniczej, jeżeli transakcja płatnicza wiąże się z przeliczaniem waluty. 
1a.86) Dostawca świadczący usługę inicjowania transakcji płatniczej jest obowiązany dostarczyć lub udostępnić uży t-
kownikowi oprócz informacji, o których mowa w ust. 1, także następujące informacje: 
1) nazwę (firmę) dostawcy świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej, adres siedziby oraz adres głównego 
miejsca wykonywania działalności, a w przypadku korzystania z usług agenta lub wykonywania działalności przez 
oddział w państwie członkowskim, w którym usługa jest oferowana – także adres tego agenta lub oddziału, oraz inne 
dane kontaktowe mające znaczenie dla celów porozumiewania się z dostawcą świadczącym usługę inicjowania tran-
sakcji płatniczej, w tym adres poczty elektronicznej; 
2) dane kontaktowe właściwego organu nadzoru. 
2. W przypadku gdy strony uzgodnią, iż dostawca jest obowiązany udostępnić użytkownikowi także inne informacje, 
w tym określone w art. 27, dostawca zapewnia użytkownikowi łatwy dostęp do tych informacji. 
                                                           
80) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 23 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
81) Dodany przez art. 1 pkt 23 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
82) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 23 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
83) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 23 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
84) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 24 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
85) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 24 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
86) Dodany przez art. 1 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 659 
 
 Art. 24. Niezwłocznie po otrzymaniu zlecenia płatniczego dostawca płatnika dostarcza lub udostępnia płatnikowi 
informację:87) 
1) umożliwiającą płatnikowi zidentyfikowanie transakcji płatniczej oraz informacje dotyczące odbiorcy; 
2) o kwocie transakcji płatniczej w walucie użytej w zleceniu płatniczym; 
3) o wszelkich opłatach należnych od płatnika z tytułu transakcji płatniczej, w tym wyszczególnienie kwot tych opłat; 
4) o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę płatnika oraz o kwocie transakcji 
płatniczej po przeliczeniu walut, jeżeli transakcja płatnicza wiązała się z przeliczaniem waluty; 
5) o dacie otrzymania zlecenia płatniczego. 
Art. 25. Niezwłocznie po wykonaniu transakcji płatniczej dostawca odbiorcy dostarcza lub udostępnia odbiorcy 
informację:88) 
1) umożliwiającą odbiorcy zidentyfikowanie transakcji płatniczej i, w stosownych przypadkach płatnika, oraz wszelkie 
inne informacje przekazane odbiorcy w związku z wykonaniem transakcji płatniczej; 
2) o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której środki pieniężne są udostępniane odbiorcy; 
3)89) o wszelkich opłatach należnych od odbiorcy z tytułu transakcji płatniczej i w stosownych przypadkach wyszczegó l-
nienie kwot takich opłat; 
4) o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę odbiorcy oraz o kwocie transakcji 
płatniczej przed przeliczeniem walut, jeżeli transakcja płatnicza wiąże się z przeliczaniem waluty; 
5) o dacie waluty zastosowanej przy uznaniu rachunku. 
Rozdział 3 
Umowa ramowa o usługę płatniczą 
Art. 26. 1.90) Dostawca dostarcza użytkownikowi informacje określone w art. 27, art. 29 ust. 1 i 5, art. 31 ust. 1 
i art. 32 ust. 1 w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku informacji. Informacje sporządza się w języku polskim 
lub innym języku uzgodnionym przez dostawcę i użytkownika. Informacje formułuje się w sposób łatwo zrozumiały, 
w przejrzystej i czytelnej formie. 
2. Informacje określone w art. 27 dostawca jest obowiązany dostarczyć użytkownikowi w odpowiednim czasie przed 
zawarciem umowy ramowej. Dostawca może za zgodą użytkownika wykonać ten obowiązek przez zamieszczenie inform a-
cji na stronie internetowej, o ile strona taka umożliwia dostęp do niej przez okres właściwy do celów dostarczania tych 
informacji i pozwala na odtworzenie przechowywanych informacji w niezmienionej postaci. 
3. Jeżeli umowa ramowa została zawarta na wniosek użytkownika korzystającego ze środków porozumiewania się na 
odległość, dostawca dostarcza użytkownikowi informacje określone w art. 27 niezwłocznie po zawarciu umowy ramowej, 
jeżeli nie było możliwe ich dostarczenie w terminie określonym w ust. 2. 
4. Dostawca może spełnić obowiązek, o którym mowa w ust. 1, 2 albo 3, w zakresie dostarczenia informacji określ o-
nych w art. 27, dostarczając projekt umowy ramowej zawierający te informacje. 
5. Użytkownik może odstąpić od umowy ramowej zawartej z naruszeniem przepisów ust. 1–3 lub 4 w każdym czasie, 
nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania informacji określonych w art. 27, w sposób, o którym mowa 
w ust. 1. 
6. Do indywidualnych transakcji płatniczych dokonywanych na podstawie umowy ramowej przed dopełnieniem przez 
dostawcę obowiązku określonego w ust. 1–3 lub 4, stosuje się przepis art. 22 ust. 4. 
                                                           
87) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
88) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 26 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
89) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 26 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
90) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 659 
 
 Art. 27. Dostawca przekazuje użytkownikowi następujące informacje: 
1) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) dostawcy, siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego 
miejsca wykonywania działalności, adres poczty elektronicznej oraz, w razie korzystania z usług agenta lub oddziału 
w państwie członkowskim, w którym dana usługa płatnicza jest oferowana, adres tego agenta lub oddziału, a także 
wszelkie inne adresy mające znaczenie do celów porozumiewania się z dostawcą, w tym wskazanie wszystkich 
miejsc, w których jest wykonywana działalność, oraz informacje o: 
a) organie sprawującym nadzór nad dostawcą oraz o rejestrze, ze wskazaniem numeru, pod jakim dostawca jest 
wpisany do tego rejestru, chyba że dostawca w zakresie świadczenia usług płatniczych nie podlega nadzorowi lub 
nie podlega obowiązkowi uzyskania wpisu do rejestru albo 
b) właściwym organie nadzorczym oraz o publicznym rejestrze, o którym mowa w art. 13 dyrektywy 2007/64/WE 
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku w e-
wnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 
97/5/WE ( Dz. Urz. UE L 319 z 05.12.2007, str. 1, z późn. zm.), do którego dostawca jest wpisany w innym pa ń-
stwie członkowskim, z podaniem numeru wpisu w tym rejestrze – w przypadku unijnej instytucji płatniczej, jej 
agenta lub oddziału; 
2) dotyczące korzystania z usługi płatniczej: 
a) opis najważniejszych cech świadczonej usługi płatniczej, 
b)91)  wyszczególnienie informacji, które muszą być dostarczone przez użytkownika, aby zlecenie płatnicze mogło z o-
stać prawidłowo zainicjowane lub wykonane albo informację, że wystarczające jest podanie unikatowego ident y-
fikatora, 
c)92)  określenie formy i procedury udzielania zgody na złożenie zlecenia płatniczego lub dokonanie transakcji płatn i-
czej oraz cofnięcia takiej zgody, a także odwołania zlecenia płatniczego na podstawie art. 40 i art. 51, 
d) informację na temat momentu, który zgodnie z art. 49 uznaje się za moment otrzymania zlecenia płatniczego, 
e)93)  informację o maksymalnym czasie wykonania świadczonej usługi płatniczej, 
f)94)  wskazanie limitu wydatków dla transakcji płatniczych wykonywanych za pomocą instrumentu płatniczego, 
o którym mowa w art. 41 ust. 1, oraz 
g)95)  w przypadku instrumentów płatniczych, w których zastosowano umieszczanie co najmniej dwóch marek płatn i-
czych lub aplikacji płatniczych tej samej marki płatniczej na tym samym instrumencie płatniczym (co-badging) – 
dodatkowo informacje na temat praw przysługujących użytkownikowi na podstawie art. 8 rozporządzenia (UE) 
2015/751; 
3) dotyczące opłat, stóp procentowych i kursów walutowych: 
a)96)  informację o opłatach należnych dostawcy od użytkownika, w tym opłatach związanych ze sposobem i częst o-
tliwością dostarczania lub udostępniania informacji, wraz z wyszczególnieniem kwot tych opłat, 
b) informację o stopach procentowych, jeżeli mają zastosowanie, lub o kursach walutowych, jeżeli transakcja pła t-
nicza wiąże się z przeliczaniem waluty, w tym o bazowych stopach procentowych i referencyjnych kursach wal u-
towych, oraz o sposobie obliczania faktycznej wysokości odsetek i kursu walutowego oraz 
c) o ile zostało to uzgodnione – informację o stosowaniu bez uprzedzenia zmienionych wysokości bazowej stopy 
procentowej lub referencyjnego kursu walutowego i sposobie informowania o takiej zmianie zgodnie z art. 29 
ust. 4; 
4) dotyczące komunikowania się: 
a)97)  wskazanie środków porozumiewania się, w tym wymogów technicznych dotyczących sprzętu i oprogramowania 
użytkownika, uzgodnionych przez strony do przekazywania informacji lub do dokonywania zgłoszeń zgodnie 
z ustawą, 
                                                           
91) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 28 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
92) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
93) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 28 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
94) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 28 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
95) Dodana przez art. 1 pkt 28 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
96) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
97) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 28 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 659 
 
 b)98)  określenie sposobu oraz częstotliwości dostarczania lub udostępniania informacji wymaganych na podstawie 
ustaw, 
c) wskazanie języka lub języków, w jakich zawiera się umowę ramową, oraz w jakich strony porozumiewają się 
w okresie jej obowiązywania oraz 
d) informację o prawie użytkownika do otrzymania postanowień umowy ramowej oraz informacji zgodnie z art. 28; 
5) dotyczące środków ochronnych i naprawczych: 
a) opis środków, jakie powinien przedsięwziąć użytkownik w celu bezpiecznego przechowywania instrumentu pła t-
niczego, oraz informacje dotyczące sposobu dokonania zgłoszenia dostawcy zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2, 
b) o ile zostało to uzgodnione – warunki, na których dostawca zastrzega sobie prawo zablokowania instrumentu 
płatniczego zgodnie z art. 41, 
c) informację o odpowiedzialności płatnika zgodnie z art. 46 ust. 2–5, w tym informacje dotyczące kwoty nieaut o-
ryzowanej transakcji płatniczej podlegającej zwrotowi, 
d)99)  określenie sposobu, w jaki użytkownik ma obowiązek powiadomić dostawcę o przypadkach nieautoryzowanych 
lub nieprawidłowo zainicjowanych lub wykonanych transakcji płatniczych zgodnie z art. 44, oraz wskazanie te r-
minu takiego powiadomienia, jak również informacje o odpowiedzialności za nieautoryzowane transakcje płatn i-
cze na podstawie art. 46 ust. 1 i 2, 
e)100)  informację o odpowiedzialności dostawcy za zainicjowanie lub wykonanie transakcji płatniczych na podstawie 
art. 144–146, 
f)101)  informację o warunkach uzyskania, zgodnie z art. 47 i art. 48, zwrotu kwoty autoryzowanej transakcji płatniczej 
zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, która została już wykonana, oraz 
g)102)  opis bezpiecznej procedury powiadamiania użytkownika przez dostawcę w przypadku wystąpienia oszustwa lub 
podejrzenia jego wystąpienia, lub wystąpienia zagrożeń dla bezpieczeństwa; 
6) dotyczące zmian i wypowiedzenia umowy ramowej: 
a) o ile, zgodnie z art. 29 ust. 2, zostało to uzgodnione – informację, że jeżeli przed proponowanym dniem wejścia 
w życie zmian umowy ramowej użytkownik nie zgłosi dostawcy sprzeciwu wobec takich zmian, uznaje się, że 
użytkownik wyraził na nie zgodę, 
b) informację o okresie obowiązywania umowy ramowej oraz 
c) informację o prawie użytkownika do wypowiedzenia umowy ramowej oraz o innych uzgodnieniach dotyczących 
wypowiedzenia umowy zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 35 i art. 37; 
7) dotyczące procedur rozstrzygania sporów: 
a) informację o wszelkich klauzulach umownych mających zastosowanie do umowy ramowej, w szczególności 
dotyczących prawa właściwego i właściwości sądu, oraz 
b) informację o pozasądowych procedurach wnoszenia skarg, o których mowa w art. 15, i pozasądowych proced u-
rach rozstrzygania sporów dostępnych dla użytkownika. 
Art. 28. 1. W okresie obowiązywania umowy ramowej użytkownik ma prawo żądać w każdym czasie udostępnienia 
mu postanowień umowy oraz informacji określonych w art. 27, w postaci papierowej lub na innym trwałym nośniku info r-
macji. Przepis art. 26 ust. 2 stosuje się odpowiednio.103) 
1a. Przed zawarciem umowy ramowej z akceptantem agent rozliczeniowy jest obowiązany dostarczyć akceptantowi 
informację o wysokości opłaty akceptanta wraz z wyszczególnieniem składników tej opłaty. Przepis art. 26 ust. 1 stosuje się 
odpowiednio. 
1b. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysokości opłaty akceptanta. 
2. Z zastrzeżeniem art. 17 ust. 2, w okresie obowiązywania umowy ramowej dostawca powinien w każdym czasie na 
wniosek użytkownika udostępniać mu, w uzgodniony sposób, informacje dotyczące rachunku płatniczego i wykonanych 
transakcji płatniczych. 
                                                           
98) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 28 lit. c tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
99) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 28 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
100) Ze zmianami wprowadzonymi przez art. 1 pkt 28 lit. d tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
101) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 28 lit. d tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
102) Dodana przez art. 1 pkt 28 lit. d tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
103) Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 659 
 
 Art. 29. 1. Dostawca informuje o proponowanych zmianach postanowień umownych nie później niż 2 miesiące przed 
proponowaną datą ich wejścia w życie. 
2. Jeżeli umowa ramowa stanowi, że brak sprzeciwu użytkownika wobec proponowanych zmian jest równoznaczny 
z wyrażeniem na nie zgody, dostawca, informując o zmianach, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany poinformować 
użytkownika, że: 
1) jeżeli przed proponowaną datą wejścia w życie zmian użytkownik nie zgłosi dostawcy sprzeciwu wobec tych zmian, 
uznaje się, że użytkownik wyraził na nie zgodę; 
2)104)  użytkownik ma prawo, przed dniem proponowanego wejścia w życie zmian, wypowiedzieć umowę ramową bez pon o-
szenia opłat ze skutkiem od dnia poinformowania użytkownika o zmianie, o której mowa w ust. 1, nie później jednak 
niż od dnia, w którym te zmiany zostałyby zastosowane; 
3) w przypadku gdy użytkownik zgłosi sprzeciw zgodnie z pkt 1, ale nie dokona wypowiedzenia umowy ramowej, um o-
wa wygasa z dniem poprzedzającym dzień wejścia w życie proponowanych zmian, bez ponoszenia opłat. 
3. Do poinformowania dokonywanego zgodnie z ust. 2 przepis art. 26 ust. 1 stosuje się odpowiednio. 
4. Zmiany stóp procentowych lub kursów walutowych mogą być stosowane bez uprzedzenia, pod warunkiem że są 
korzystniejsze dla użytkowników lub: 
1) przewiduje to umowa ramowa oraz 
2) zmiany wynikają ze zmian wysokości bazowych stóp procentowych lub referencyjnych kursów walutowych, których 
zastosowanie przewiduje umowa ramowa. 
5. Dostawca informuje użytkownika o zmianach stopy procentowej bez zbędnej zwłoki, chyba że umowa ramowa 
określa stałą częstotliwość lub sposób dostarczania albo udostępniania informacji o zmianach stopy procentowej. 
6. Dostawcy nie mogą dyskryminować poszczególnych użytkowników z jakiejkolwiek przyczyny przy wprowadzaniu 
zmian stóp procentowych lub kursów walutowych stosowanych w transakcjach płatniczych. 
7. W przypadku gdy zmiana dotyczy opłaty za usługę zawartą w wykazie usług reprezentatywnych określonym 
w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1, dostawca przekazuje konsumentowi, z którym zawarł umowę obejm u-
jącą świadczenie tej usługi, uaktualniony dokument dotyczący opłat, o którym mowa w art. 20a ust. 1. 
Art. 30.105) W przypadku indywidualnej transakcji płatniczej dokonywanej na podstawie umowy ramowej i zainicj o-
wanej przez płatnika dostawca dostarcza przed wykonaniem indywidualnej transakcji płatniczej na wniosek płatnika 
i w odniesieniu do tej konkretnej transakcji płatniczej dokładne informacje dotyczące: 
1) maksymalnego terminu wykonania indywidualnej transakcji płatniczej oraz 
2) opłat należnych od płatnika, w tym wyszczególnienie kwot tych opłat.  
Art. 31. 1. Po obciążeniu rachunku płatniczego płatnika kwotą indywidualnej transakcji płatniczej, a w przypadku 
gdy płatnik nie korzysta z rachunku płatniczego – po otrzymaniu zlecenia płatniczego, dostawca płatnika jest obowiązany 
niezwłocznie dostarczyć płatnikowi informacje: 
1) umożliwiające zidentyfikowanie transakcji płatniczej, i w stosownych przypadkach odbiorcy; 
2) o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której obciążono rachunek płatniczy płatnika, lub w walucie, w której 
zostało złożone zlecenie płatnicze; 
3) o kwocie wszelkich opłat z tytułu transakcji płatniczej i w stosownych przypadkach ich wyszczególnienie, lub info r-
mację o odsetkach należnych od płatnika; 
4) o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę płatnika oraz o kwocie transakcji 
płatniczej po przeliczeniu walut, jeżeli transakcja płatnicza wiązała się z przeliczaniem waluty; 
5) o dacie waluty zastosowanej przy obciążeniu rachunku lub o dacie otrzymania zlecenia płatniczego. 
2.106) Umowa ramowa zawiera postanowienie, zgodnie z którym płatnik może wymagać, aby informacje, o których 
mowa w ust. 1, były dostarczane lub udostępniane okresowo, co najmniej raz w miesiącu, bezpłatnie, w sposób określony 
w umowie, umożliwiający płatnikowi przechowywanie i odtwarzanie tych informacji w niezmienionej postaci. 
                                                           
104) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
105) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
106) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 32 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 659 
 
 Art. 32. 1. Po wykonaniu indywidualnej transakcji płatniczej dostawca odbiorcy jest obowiązany niezwłocznie dostar-
czyć odbiorcy informacje: 
1) umożliwiające odbiorcy zidentyfikowanie transakcji płatniczej i, w stosownych przypadkach płatnika, a także wsze l-
kie inne informacje przekazane odbiorcy w związku z wykonaniem transakcji płatniczej; 
2) o kwocie transakcji płatniczej w walucie, w której uznawany jest rachunek płatniczy odbiorcy; 
3) o kwocie wszelkich opłat z tytułu transakcji płatniczej, w tym ich wyszczególnienie, lub informację o odsetkach n a-
leżnych od odbiorcy; 
4) o kursie walutowym zastosowanym w danej transakcji płatniczej przez dostawcę odbiorcy oraz informację o kwocie 
transakcji płatniczej przed przeliczeniem walut, jeżeli transakcja płatnicza wiązała się z przeliczaniem waluty; 
5) o dacie waluty zastosowanej przy uznaniu rachunku. 
2.107) Strony mogą uzgodnić w umowie ramowej, że informacje, o których mowa w ust. 1, dostawca odbiorcy dosta r-
cza lub udostępnia okresowo co najmniej raz w miesiącu, w uzgodniony sposób umożliwiający odbiorcy przechowywanie 
i odtwarzanie tych informacji w niezmienionej postaci. 
Art. 32a. Wydawca karty płatniczej informuje użytkownika o sposobie oznaczenia akceptantów oraz bankomatów 
i innych miejsc, w których mogą być dokonywane transakcje płatnicze przy użyciu karty płatniczej. 
Art. 32b.  1. Dostawca przekazuje konsumentowi, nieodpłatnie, co najmniej raz w roku kalendarzowym, zestawienie 
opłat za usługi powiązane z rachunkiem płatniczym pobranych w okresie objętym zestawieniem, a w przypadku udzielania 
kredytu w rachunku płatniczym – także informację o stopie oprocentowania kredytu w rachunku płatniczym oraz całkow i-
tej kwocie odsetek pobranych z tego tytułu w tym okresie, a także informację o stopie oprocentowania środków pienię ż-
nych na rachunku płatniczym oraz całkowitej kwocie odsetek należnych za dany okres. 
2. W przypadku rozwiązania umowy rachunku płatniczego dostawca przekazuje konsumentowi, nie później niż 
w terminie 2 tygodni od dnia rozwiązania umowy, zestawienie opłat za okres, za który nie było sporządzane zestawienie 
opłat, do dnia rozwiązania umowy. 
3. W zestawieniu opłat dostawca uwzględnia opłaty pobierane w związku z usługami zawartymi w wykazie usług 
reprezentatywnych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1. W takim przypadku dostawca 
posługuje się pojęciami zawartymi w tym wykazie oraz definicjami określonymi w przepisach wydanych na podstawie 
art. 14f ust. 1. 
4. Dostawca i konsument uzgadniają sposób przekazywania zestawienia opłat. Na żądanie konsumenta dostawca 
przekazuje mu zestawienie opłat w postaci papierowej. 
Art. 32c. 1. W zestawieniu opłat dostawca uwzględnia: 
1) jednostkową opłatę pobieraną od konsumenta za daną usługę, liczbę przypadków skorzystania przez konsumenta 
z danej usługi w okresie objętym zestawieniem, a w przypadku gdy usługi są połączone w pakiet usług – opłatę za  
cały pakiet, liczbę przypadków pobrania opłaty za pakiet w okresie objętym zestawieniem oraz dodatkową opłatę p o-
braną za każdą usługę, która przekracza liczbę usług objętych opłatą za pakiet; 
2) całkowitą kwotę opłat pobranych od konsumenta za daną usługę, pakiet usług oraz za usługi, które przekroczyły licz-
bę usług objętych opłatą za pakiet w okresie objętym zestawieniem; 
3) w przypadku świadczenia usługi kredytu w rachunku płatniczym – stopę oprocentowania tego kredytu oraz całkowitą 
kwotę odsetek pobranych z tytułu kredytu w okresie objętym zestawieniem; 
4) w przypadku oprocentowania środków na rachunku – stopę ich oprocentowania stosowaną dla danego rachunku pła t-
niczego oraz całkowitą kwotę odsetek należnych za okres objęty zestawieniem; 
5) całkowitą kwotę opłat pobranych za wszystkie usługi powiązane z rachunkiem płatniczym świadczone w okresie 
objętym zestawieniem. 
2. Do zestawienia opłat stosuje się odpowiednio przepisy art. 20b ust. 1 pkt 1–6 i 9 oraz ust. 4, przy czym dokument 
ten w górnej części pierwszej strony zawiera oznaczenie „Zestawienie opłat”. 
                                                           
107) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 659 
 
 Art. 32d.  1. W informacjach handlowych i reklamowych kierowanych do konsumentów oraz postanowieniach umów 
zawieranych z konsumentami dostawca jest obowiązany posługiwać się pojęciami zawartymi w wykazie usług reprezent a-
tywnych określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1 i definicjami określonymi w tych przepisach, 
jeżeli odnoszą się do tych usług. Dostawca może używać nazw handlowych, jeżeli informacja będzie wskazywać odpowi a-
dającą danej nazwie handlowej nazwę usługi uwzględnionej w wykazie usług reprezentatywnych. 
2. Dostawca, który oferuje konsumentom rachunek płatniczy w pakiecie usług z innym produktem lub usługą nie-
powiązaną z rachunkiem płatniczym, przed zawarciem umowy informuje konsumenta o możliwości zawarcia umowy  
rachunku płatniczego oddzielnie, a jeżeli jest to możliwe – także o wszystkich opłatach związanych z każdym produktem 
lub usługą, które można nabyć oddzielnie. 
Art. 32e. Do dnia 31 stycznia według stanu na dzień 31 grudnia poprzedniego roku kalendarzowego właściwe  
organy, o których mowa w art. 14, co 2 lata informują Komisję Europejską o stwierdzonych przypadkach nierealizowania 
przez dostawców nadzorowanych przez te organy obowiązków wynikających z art. 20a, art. 20b i art. 32b– 32d. 
DZIAŁ IIA108) 
Bezpieczeństwo świadczenia usług płatniczych 
Art. 32f. 1. Dostawca, w ramach systemu zarządzania ryzykiem, podejmuje środki ograniczające ryzyko oraz wpr o-
wadza mechanizmy kontroli służące zarządzaniu ryzykiem operacyjnym oraz ryzykiem naruszenia bezpieczeństwa 
w zakresie świadczenia usług płatniczych, w szczególności przez: 
1) utrzymywanie skutecznej procedury zarządzania incydentami, w tym na potrzeby wykrywania i klasyfikacji powa ż-
nych incydentów operacyjnych i incydentów związanych z bezpieczeństwem, w tym o charakterze teleinformatyc z-
nym; 
2) bieżącą ocenę i aktualizację procedur w zakresie zarządzania ryzykiem operacyjnym i ryzykiem naruszenia bezpi e-
czeństwa, w tym bezpieczeństwa teleinformatycznego, a także bieżącą ocenę środków ograniczających ryzyko oraz 
mechanizmów kontroli. 
2. Dostawca corocznie, w terminie do dnia 31 stycznia roku następnego, przekazuje KNF lub innemu właściwemu 
organowi nadzoru roczną informację o ocenie i aktualizacji procedur w zakresie zarządzania ryzykiem operacyjnym 
i ryzykiem naruszenia bezpieczeństwa, a także ocenie środków ograniczających ryzyko oraz mechanizmów kontroli, 
o których mowa w ust. 1 pkt 2. 
Art. 32g. 1. Dostawca przekazuje niezwłocznie KNF lub innemu właściwemu organowi nadzoru informację o p o-
ważnym incydencie operacyjnym lub incydencie związanym z bezpieczeństwem, w tym o charakterze teleinformatycznym. 
2. Jeżeli incydent, o którym mowa w ust. 1, ma lub może mieć wpływ na interesy finansowe użytkowników, dostawca 
bez zbędnej zwłoki powiadamia o incydencie użytkowników korzystających z usług tego dostawcy oraz informuje ich 
o dostępnych środkach, które mogą podjąć w celu ograniczenia negatywnych skutków incydentu. 
3. Informację, o której mowa w ust. 1, KNF lub inny właściwy organ nadzoru przekazują niezwłocznie EUNB i EBC, 
a jeżeli incydent ma znaczenie dla organu nadzoru innego państwa członkowskiego – także temu organowi. 
4. Jeżeli KNF lub inny właściwy organ nadzoru otrzyma od EUNB lub EBC informację o incydencie, który ma zn a-
czenie dla krajowego rynku finansowego, niezwłocznie podejmuje niezbędne działania w celu ochrony bezpieczeństwa 
systemu finansowego. 
Art. 32h.  1. Dostawca corocznie, w terminie do dnia 31 stycznia roku następnego, przekazuje KNF lub innemu właś-
ciwemu organowi nadzoru roczne dane dotyczące oszustw związanych z wykonywanymi usługami płatniczymi, uwzglę d-
niając różne sposoby świadczenia usług płatniczych. 
2. Na podstawie danych otrzymanych zgodnie z ust. 1, KNF oraz inny właściwy organ nadzoru, w terminie do dnia 
30 czerwca danego roku, przekazują EUNB i EBC zbiorcze dane dotyczące oszustw związanych z wykonywanymi usł u-
gami płatniczymi, uwzględniając różne sposoby świadczenia usług płatniczych. 
Art. 32i. 1. Dostawca stosuje silne uwierzytelnianie użytkownika, w przypadku gdy płatnik: 
1) uzyskuje dostęp do swojego rachunku w trybie on-line; 
2) inicjuje elektroniczną transakcję płatniczą; 
3) przeprowadza za pomocą kanału zdalnego czynność, która może wiązać się z ryzykiem oszustwa związanego 
z wykonywanymi usługami płatniczymi lub innych nadużyć. 
                                                           
108) Dział dodany przez art. 1 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 659 
 
 2. Jeżeli płatnik inicjuje elektroniczną transakcję płatniczą z wykorzystaniem połączenia z siecią Internet lub za p o-
średnictwem środków, które mogą być wykorzystywane do porozumiewania się na odległość, dostawca stosuje silne uwi e-
rzytelnianie użytkownika obejmujące elementy, które dynamicznie łączą transakcję płatniczą z określoną kwotą transakcji 
oraz określonym odbiorcą. 
3. Dostawca stosuje odpowiednie środki bezpieczeństwa w celu ochrony poufności i integralności indywidualnych 
danych uwierzytelniających. 
4. Przepisy ust. 2 i 3 mają również zastosowanie, w przypadku gdy płatności są inicjowane za pośrednictwem dosta w-
cy świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej. 
5. Przepisy ust. 1 i 3 mają również zastosowanie, w przypadku gdy dostawca świadczący usługę dostępu do inform a-
cji o rachunku występuje do dostawcy prowadzącego rachunek o podanie informacji o tym rachunku. 
6. Dostawca prowadzący rachunek umożliwia dostawcy świadczącemu usługę inicjowania transakcji płatniczej 
i dostawcy świadczącemu usługę dostępu do informacji o rachunku świadczenie usług w oparciu o uwierzytelnianie stos o-
wane w relacji między użytkownikiem a dostawcą prowadzącym rachunek zgodnie z ust. 1 i 3, a w przypadku gdy jest 
zaangażowany dostawca świadczący usługę inicjowania transakcji płatniczej – zgodnie z ust. 1– 3. 
DZIAŁ III 
Prawa i obowiązki w zakresie dostarczania usług płatniczych i korzystania z nich 
Rozdział 1 
Przepisy ogólne 
Art. 33. Dostawca i użytkownik niebędący konsumentem mogą uzgodnić, że przepisów art. 34, art. 35–37, art. 40 
ust. 3 i 4, art. 45, art. 46 ust. 2–5, art. 47, art. 48, art. 51 oraz art. 144–146 nie stosuje się w całości lub w części oraz mogą 
uzgodnić inny niż określony w art. 44 ust. 2 termin powiadomienia dostawcy o stwierdzonych nieautoryzowanych, nie-
wykonanych lub nienależycie wykonanych transakcjach płatniczych. 
Art. 34. Płatności są dokonywane w walucie uzgodnionej przez dostawcę i użytkownika. 
Art. 34a. Nieważne są postanowienia umowne zobowiązujące do stosowania zasad nałożonych przez organizację ka r-
tową dla transakcji płatniczych z użyciem kart płatniczych wydanych w ramach umowy z inną organizacją kartową. 
Art. 34b. (uchylony) 
Art. 35. 1. Użytkownik może wypowiedzieć umowę ramową w każdym czasie ze skutkiem natychmiastowym, chyba 
że umowa ramowa przewiduje okres wypowiedzenia. Umowny okres wypowiedzenia nie może przekraczać 1 miesiąca. 
2. Dostawca może wypowiedzieć umowę ramową zawartą na czas nieokreślony z co najmniej dwumiesięcznym w y-
powiedzeniem; przepis art. 26 ust. 1 stosuje się odpowiednio. 
3.109) Wypowiedzenie umowy ramowej nie może wiązać się z nałożeniem przez dostawcę na użytkownika opłat. 
4.109) Dostawca może pobrać od użytkownika opłatę za wypowiedzenie umowy ramowej, w przypadku gdy wypowi e-
dzenie nastąpiło przed upływem 6 miesięcy od dnia jej zawarcia, a umowa ta przewiduje możliwość pobrania tej opłaty. 
Opłata pobrana od użytkownika z tego tytułu nie może przekraczać kosztów poniesionych przez dostawcę w związku 
z zawarciem umowy ramowej. 
Art. 36. 1. Dostawca nie może pobierać od użytkownika opłat za dostarczenie informacji oraz zastosowanie środków 
ochronnych i naprawczych, o których mowa w przepisach niniejszego działu, z wyjątkiem opłat, o których mowa w art. 50 
ust. 3 oraz art. 51 ust. 6. 
2. Wysokość opłat, o których mowa w art. 50 ust. 3 i art. 51 ust. 6, określa umowa użytkownika z dostawcą. Opłaty 
nie mogą przekraczać kosztów ponoszonych przez dostawcę w związku z powiadomieniem, o którym mowa w art. 50 
ust. 2, lub w związku z odwołaniem zlecenia przez użytkownika. 
Art. 37. Opłaty z tytułu świadczenia usług płatniczych pobierane okresowo są należne dostawcy jedynie za okres obo-
wiązywania umowy ramowej. Opłaty uiszczone z góry podlegają proporcjonalnemu zwrotowi. 
                                                           
109) Dodany przez art. 1 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 659 
 
 Art. 37a.110) 1. W przypadku transakcji płatniczych realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub 
w obrocie z państwami członkowskimi innymi niż Rzeczpospolita Polska płatnik i odbiorca ponoszą opłaty określone 
w umowie zawartej przez każdego z nich ze swoim dostawcą, jeżeli zarówno dostawca płatnika, jak i dostawca odbiorcy 
lub jedyny dostawca danej transakcji płatniczej wykonują działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego 
państwa członkowskiego. 
2. Dostawca nie uniemożliwia odbiorcy żądania od płatnika opłaty, oferowania mu zniżki lub kierunkowania jeg o 
wyboru w inny sposób, tak aby skorzystał z określonego instrumentu płatniczego. Ewentualne opłaty pobierane z tego 
tytułu nie mogą przekraczać kosztów bezpośrednich ponoszonych przez odbiorcę z tytułu korzystania z określonego 
instrumentu płatniczego. 
3. Odbiorca nie pobiera opłat za korzystanie z instrumentów płatniczych, w przypadku których opłaty interchange są 
regulowane w przepisach rozdziału II rozporządzenia (UE) 2015/751, ani za te usługi płatnicze, do których zastosowanie 
mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiając e-
go wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozp o-
rządzenie (WE) nr 924/2009. 
Art. 38. (uchylony)111) 
Art. 38a. 1. Organizacja kartowa, wydawca karty płatniczej oraz agent rozliczeniowy udostępniają na swoich str o-
nach internetowych informację o aktualnych stawkach opłaty interchange. 
2. Organizacja kartowa udostępnia informację o stawkach opłaty systemowej na swojej stronie internetowej. 
3. Organizacja kartowa nie może pobierać opłaty z tytułu krajowej transakcji płatniczej przy użyciu karty płatniczej 
lub instrumentu płatniczego opartego na karcie płatniczej, o którym mowa w art. 2 pkt 20 rozporządzenia (U E) 2015/751, 
wydanej w ramach umowy z inną organizacją kartową. 
Art. 39. 1. W przypadku instrumentów płatniczych, które zgodnie z umową ramową pozwalają na dokonywanie  
indywidualnych transakcji płatniczych na kwotę nieprzekraczającą równowartości w walucie polskiej 30 euro albo które 
mają limit wydatków w wysokości równowartości w walucie polskiej 150 euro, albo służą do przechowywania środków 
pieniężnych w kwocie nieprzekraczającej w żadnym momencie równowartości w walucie polskiej 150 euro, ustalonych 
przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia umowy, dostawca i użyt-
kownik mogą uzgodnić, że: 
1) nie stosuje się przepisów art. 42 ust. 1 pkt 2, art. 43 ust. 1 pkt 3–5 i art. 46 ust. 4 i 5, jeżeli instrument płatniczy nie 
pozwala na jego zablokowanie lub uniemożliwienie w inny sposób jego dalszego używania; 
2) nie stosuje się przepisów art. 45 oraz art. 46 ust. 1–3, jeżeli instrument płatniczy jest używany anonimowo lub 
dostawca z innych przyczyn nieodłącznie związanych z instrumentem płatniczym nie jest w stanie udowodnić, że 
transakcja była autoryzowana; 
3) dostawca nie ma obowiązku powiadomienia użytkownika o odmowie wykonania zlecenia płatniczego, jeżeli 
z okoliczności jasno wynika, iż zlecenie nie zostało wykonane; w takim przypadku przepisów art. 50 ust. 1–3 nie sto-
suje się; 
4) płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po przekazaniu odbiorcy zlecenia płatniczego lub udzieleniu odbiorcy 
swojej zgody na wykonanie transakcji płatniczej; w takim przypadku przepisu art. 51 nie stosuje się; 
5) terminy uznania rachunku dostawcy odbiorcy kwotą transakcji płatniczej oraz udostępnienia odbiorcy kwoty transakcji 
przez dostawcę odbiorcy określone w art. 54, art. 56 i art. 57 nie mają zastosowania. 
2. W przypadku transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określone 
w ust. 1 kwoty mogą zostać w umowie ramowej podwyższone o 100%. 
3. W odniesieniu do przedpłaconych instrumentów płatniczych w zakresie transakcji płatniczych wykonywanych 
w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określone w ust. 1 kwoty wynoszą równowartość w walucie polskiej 
500 euro, ustaloną z zastosowaniem kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu zawarcia umowy. 
                                                           
110) Dodany przez art. 1 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
111) Przez art. 1 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 659 
 
 Art. 39a. 1. W przypadku śmierci użytkownika będącego stroną umowy obejmującej wydanie instrumentu płatnicz e-
go lub prowadzenie rachunku płatniczego, dostawca, w zakresie nieuregulowanym w ustawie – Prawo bankowe oraz ust a-
wie o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, jest obowiązany wypłacić z tego instrumentu lub rachunku: 
1) kwotę wydatkowaną na koszty pogrzebu użytkownika osobie, która przedstawiła rachunki stwierdzające wysokość 
poniesionych przez nią kosztów, w wysokości nieprzekraczającej kosztów urządzenia pogrzebu zgodnie ze zwycz a-
jami przyjętymi w danym środowisku; 
2) kwotę równą wpłatom na instrument płatniczy lub rachunek płatniczy, dokonanym przez organ wypłacający świa d-
czenie z ubezpieczenia lub zabezpieczenia społecznego albo uposażenie w stanie spoczynku, które nie przysługiwały 
za okres po śmierci użytkownika, wskazaną we wniosku organu wypłacającego to świadczenie lub uposażenie, ski e-
rowanym do dostawcy wraz z podaniem danych identyfikujących instrument płatniczy lub rachunek płatniczy, na kt ó-
ry dokonano wpłat. 
2. Dostawca jest zwolniony od wypłaty pełnej lub częściowej kwoty, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli przed 
otrzymaniem wniosku organu wypłacającego świadczenie lub uposażenie dokonał z instrumentu płatniczego lub rachunku 
płatniczego wypłat innym osobom współuprawnionym z umowy obejmującej wydanie instrumentu płatniczego lub prow a-
dzenie rachunku płatniczego, które to wypłaty nie pozwalają zrealizować wniosku w całości lub części. 
3. Dostawca, na pisemne żądanie organu wypłacającego świadczenie z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia 
emerytalnego albo uposażenie w stanie spoczynku, jest obowiązany do sporządzania i przekazywania danych umożliwiaj ą-
cych identyfikację osoby współuprawnionej z umowy obejmującej wydanie instrumentu płatniczego lub prowadzenie r a-
chunku płatniczego, na który zostały przekazane świadczenia lub uposażenia za okres po śmierci świadczeniobiorcy. Prz e-
kazywane dane mogą obejmować jedynie imię i nazwisko, numer PESEL oraz adres miejsca zamieszkania osoby współ-
uprawnionej. 
Art. 39b.112) Dostawcy świadczący usługi płatnicze, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. c i pkt 7, oraz dostawcy 
usług technicznych, o których mowa w art. 6 pkt 10, świadczący usługę przekazywania pomiędzy płatnikiem a odbiorcą 
informacji o transakcji płatniczej, mogą pośredniczyć w płatnościach z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, 
o którym mowa w dziale XI w rozdziale 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. 
poz. 2174, z późn. zm.113)). 
Rozdział 2 
Autoryzacja transakcji płatniczych 
Art. 40. 1. Transakcję płatniczą uważa się za autoryzowaną, jeżeli płatnik wyraził zgodę na wykonanie transakcji płat-
niczej w sposób przewidziany w umowie między płatnikiem a jego dostawcą. Zgoda może dotyczyć także kolejnych tran-
sakcji płatniczych. 
2. Zgoda powinna być udzielona przez płatnika przed wykonaniem transakcji płatniczej albo kolejnych transakcji 
płatniczych, chyba że płatnik i jego dostawca uzgodnili, że zgoda może zostać udzielona także po ich wykonaniu. Zgody na 
wykonanie transakcji płatniczej można również udzielić za pośrednictwem odbiorcy, dostawcy odbiorcy albo dostawcy 
świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej.114) 
3. Płatnik może w każdej chwili wycofać zgodę, nie później jednak niż do momentu, w którym zlecenie płatnicze 
zgodnie z art. 51 stało się nieodwołalne. 
4.115) Jeżeli zgoda dotyczy kolejnych transakcji płatniczych, wycofanie dotyczy wszystkich niewykonanych transakcji 
płatniczych, chyba że płatnik zastrzegł inaczej. 
Art. 41. 1. Jeżeli do udzielania zgody używany jest określony instrument płatniczy, płatnik i jego dostawca mogą 
uzgodnić limity wydatków dla transakcji płatniczych wykonanych za pomocą tego instrumentu płatniczego. 
2. W umowie ramowej można zastrzec prawo dostawcy do blokowania instrumentu płatniczego: 
1) z uzasadnionych przyczyn związanych z bezpieczeństwem instrumentu płatniczego, 
2) w związku z podejrzeniem nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego lub umyślnego doprowadzenia do nie-
autoryzowanej transakcji płatniczej lub 
3) z powodu zwiększenia ryzyka utraty przez płatnika zdolności kredytowej wymaganej dla danego instrumentu 
płatniczego, gdy korzystanie z instrumentu płatniczego jest związane z korzystaniem przez płatnika z udzielonego mu 
kredytu. 
                                                           
112) Dodany przez art. 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 25. 
113) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2193, 2215, 2244, 2354, 2392 i 2433. 
114) Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 38 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
115) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 38 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 659 
 
 3. Dostawca powinien poinformować płatnika, w uzgodniony sposób, o zablokowaniu instrumentu płatniczego przed 
zablokowaniem tego instrumentu, a jeżeli nie jest to możliwe – niezwłocznie po jego zablokowaniu. Nie dotyczy to prz y-
padków, gdy przekazanie informacji o zablokowaniu instrumentu byłoby nieuzasadnione ze względów bezpieczeństwa lub 
zabronione na mocy odrębnych przepisów. 
4. Dostawca odblokowuje instrument płatniczy albo zastępuje go nowym, jeżeli przestały istnieć podstawy do utrz y-
mywania blokady. 
5.116) Dostawca prowadzący rachunek może odmówić dostawcy świadczącemu usługę dostępu do informacji 
o rachunku lub dostawcy świadczącemu usługę inicjowania transakcji płatniczej dostępu do danego rachunku płatniczego 
z obiektywnie uzasadnionych i należycie udokumentowanych przyczyn związanych z nieuprawnionym lub nielegalnym 
dostępem do rachunku płatniczego przez takiego dostawcę, w tym nieuprawnionym zainicjowaniem transakcji płatniczej. 
W takim przypadku dostawca prowadzący rachunek w uzgodniony sposób informuje płatnika o odmowie dostępu do r a-
chunku płatniczego i jej przyczynach. Informacja ta, o ile jest to możliwe, jest przekazywana płatnikowi przed odmową 
dostępu, a najpóźniej bezzwłocznie po takiej odmowie, nie później jednak niż w dniu roboczym następującym po dniu 
takiej odmowy, chyba że jej przekazanie nie byłoby wskazane z obiektywnie uzasadnionych względów bezpieczeństwa lub 
jest sprzeczne z odrębnymi przepisami. Dostawca prowadzący rachunek umożliwia dostawcy świadczącemu usługę dost ę-
pu do informacji o rachunku oraz dostawcy świadczącemu usługę inicjowania transakcji płatniczej dostęp do rachunku 
płatniczego niezwłocznie po ustaniu przyczyn uzasadniających odmowę. 
6.116) W przypadku, o którym mowa w ust. 5, dostawca prowadzący rachunek niezwłocznie zgłasza do KNF lub inn e-
go właściwego organu nadzoru incydent związany z dostawcą świadczącym usługę dostępu do informacji o rachunku lub 
dostawcą świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej. Informacje te obejmują istotne okoliczności zdarzenia oraz 
opis i przyczyny podjętych działań wraz z uzasadnieniem. 
7.116) Jeżeli odmowa dostępu jest niezgodna z ust. 5, KNF lub inny właściwy organ nadzoru, w drodze decyzji, nak a-
zuje, aby dostawca prowadzący rachunek bez zbędnej zwłoki przyznał dostawcy świadczącemu usługę dostępu do info r-
macji o rachunku lub dostawcy świadczącemu usługę inicjowania transakcji płatniczej dostęp do danego rachunku płatn i-
czego. 
Art. 42. 1. Użytkownik uprawniony do korzystania z instrumentu płatniczego jest obowiązany: 
1) korzystać z instrumentu płatniczego zgodnie z umową ramową oraz 
2) zgłaszać niezwłocznie dostawcy lub podmiotowi wskazanemu przez dostawcę stwierdzenie utraty, kradzieży, prz y-
właszczenia albo nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego lub nieuprawnionego dostępu do tego instrumentu. 
2.117) W celu spełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, użytkownik, z chwilą otrzymania instrumentu pła t-
niczego, podejmuje niezbędne środki służące zapobieżeniu naruszeniu indywidualnych danych uwierzytelniających , 
w szczególności jest obowiązany do przechowywania instrumentu płatniczego z zachowaniem należytej staranności oraz 
nieudostępniania go osobom nieuprawnionym. 
3.118) Umowa ramowa, o której mowa w ust. 1 pkt 1, powinna zawierać obiektywne, niedyskryminujące i proporcj o-
nalne postanowienia dotyczące wydawania i użytkowania instrumentu płatniczego. 
Art. 43. 1. Dostawca wydający instrument płatniczy jest obowiązany do: 
1)119)  zapewnienia, że indywidualne dane uwierzytelniające nie są dostępne dla osób innych niż użytkownik uprawniony do 
korzystania z tego instrumentu, 
2) niewysyłania niezamówionego instrumentu płatniczego, z wyjątkiem sytuacji, w których instrument płatniczy otrz y-
many przez użytkownika podlega wymianie, 
3) zapewnienia stałej dostępności odpowiednich środków pozwalających użytkownikowi na dokonanie zgłoszenia zgo d-
nie z art. 42 ust. 1 pkt 2 lub wystąpienie z wnioskiem o odblokowanie albo zastąpienie zablokowanego instrumentu 
płatniczego nowym na podstawie art. 41 ust. 4, 
4)120)  zapewnienia procedur pozwalających na udowodnienie dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, 
na wniosek złożony przez użytkownika w terminie 18 miesięcy od dnia dokonania zgłoszenia, 
                                                           
116) Dodany przez art. 1 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
117) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 40 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
118) Dodany przez art. 1 pkt 40 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
119) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 41 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
120) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 41 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 659 
 
 4a)121)  zapewnienia użytkownikowi możliwości bezpłatnego dokonania zgłoszenia, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2, oraz 
nienakładania opłat w wysokości przekraczającej koszty bezpośrednio związane z wydaniem nowego instrumentu 
płatniczego w miejsce instrumentu, którego zgłoszenie dotyczy, oraz 
5) uniemożliwienia korzystania z instrumentu płatniczego po dokonaniu zgłoszenia zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2. 
2.122) Dostawca ponosi ryzyko związane z wysłaniem płatnikowi instrumentu płatniczego lub indywidualnych danych 
uwierzytelniających. 
Art. 44. 1. Użytkownik niezwłocznie powiadamia dostawcę o stwierdzonych nieautoryzowanych, niewykonanych lub 
nienależycie wykonanych transakcjach płatniczych. 
2. Jeżeli użytkownik nie dokona powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w terminie 13 miesięcy od dnia obciążenia 
rachunku płatniczego albo od dnia, w którym transakcja miała być wykonana, roszczenia użytkownika względem dostawcy 
z tytułu nieautoryzowanych, niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcji płatniczych wygasają. 
3. W przypadku gdy użytkownik nie korzysta z rachunku płatniczego, termin, o którym mowa w ust. 2, liczy się od 
dnia wykonania nieautoryzowanych lub nienależycie wykonanych transakcji płatniczych albo od dnia, w którym transakcja 
płatnicza miała być wykonana. 
3a.123) W przypadku gdy transakcja płatnicza jest inicjowana przez dostawcę świadczącego usługę inicjowania tran-
sakcji płatniczej, dostawca prowadzący rachunek dokonuje przywrócenia stanu rachunku sprzed wystąpienia nieautoryz o-
wanych, niewykonanych lub nienależycie wykonanych transakcji płatniczych. 
4. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, w przypadku gdy dostawca nie udostępnił informacji o transakcji płatniczej zgodnie 
z przepisami działu II. 
Art. 45. 1.124) Na dostawcy użytkownika spoczywa ciężar udowodnienia, że transakcja płatnicza została autoryzow a-
na i prawidłowo zapisana w systemie służącym do obsługi transakcji płatniczych dostawcy oraz że nie miała na nią wpływu 
awaria techniczna ani innego rodzaju usterka związana z usługą płatniczą świadczoną przez tego dostawcę, w tym dosta w-
cę świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej. 
1a.125) Jeżeli transakcja płatnicza jest inicjowana za pośrednictwem dostawcy świadczącego usługę inicjowania tran-
sakcji płatniczej, na dostawcy tym spoczywa ciężar udowodnienia, że w zakresie jego właściwości transakcja płatnicza 
została autoryzowana i prawidłowo zapisana w systemie służącym do obsługi transakcji płatniczych dostawcy oraz że nie 
miała na nią wpływu awaria techniczna ani innego rodzaju usterka związana z usługą płatniczą, za którą ten dostawca o d-
powiada. 
2.126) Wykazanie przez dostawcę zarejestrowanego użycia instrumentu płatniczego nie jest wystarczające do udowo d-
nienia, że transakcja płatnicza została przez użytkownika autoryzowana albo że płatnik umyślnie albo wskutek rażącego 
niedbalstwa doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej albo umyślnie albo wskutek rażącego niedbalstwa d o-
puścił się naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42. Ciężar udowodnienia tych okoliczności 
spoczywa na dostawcy. 
Art. 46. 1.127) Z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, w przypadku wystąpienia nieautoryzowanej transakcji płatniczej dosta w-
ca płatnika niezwłocznie, nie później jednak niż do końca dnia roboczego następującego po dniu stwierdzenia wystąpienia 
nieautoryzowanej transakcji, którą został obciążony rachunek płatnika, lub po dniu otrzymania stosownego zgłoszenia, 
zwraca płatnikowi kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej, z wyjątkiem przypadku gdy dostawca płatnika ma uz a-
sadnione i należycie udokumentowane podstawy, aby podejrzewać oszustwo, i poinformuje o tym w formie pisemnej org a-
ny powołane do ścigania przestępstw. W przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku płatniczego, dostawca płatnika prz y-
wraca obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała miejsca nieautoryzowana transakcja płatnicza. 
Data waluty w odniesieniu do uznania rachunku płatniczego płatnika nie może być późniejsza od daty obciążenia tą kwotą. 
                                                           
121) Dodany przez art. 1 pkt 41 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
122) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 41 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
123) Dodany przez art. 1 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
124) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
125) Dodany przez art. 1 pkt 43 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
126) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 43 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
127) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 659 
 
 1a.128) W przypadku gdy transakcja płatnicza jest inicjowana za pośrednictwem dostawcy świadczącego usługę in i-
cjowania transakcji płatniczej, dostawca prowadzący rachunek niezwłocznie, nie później jednak niż do końca dnia rob o-
czego następującego po dniu stwierdzenia wystąpienia nieautoryzowanej transakcji, którą został obciążony rachunek pła t-
nika, lub po dniu otrzymania stosownego zgłoszenia, zwraca płatnikowi kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej oraz, 
w stosownych przypadkach, przywraca obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała miejsca 
nieautoryzowana transakcja płatnicza. 
1b.128) Jeżeli dostawca świadczący usługę inicjowania transakcji płatniczej odpowiada za dokonanie nieautoryzowanej 
transakcji płatniczej, na wniosek dostawcy prowadzącego rachunek, niezwłocznie, nie później jednak niż do końca dnia 
roboczego następującego po dniu stwierdzenia wystąpienia danej transakcji lub doręczenia wniosku, rekompensuje mu 
poniesione straty lub zwraca kwoty zapłacone w wyniku dokonania przez niego zwrotu na rzecz płatnika, w tym kwotę 
nieautoryzowanej transakcji płatniczej. Przepis art. 45 ust. 1a stosuje się odpowiednio. 
1c.128) Roszczenia, o których mowa w ust. 1b, nie wyłączają roszczeń wynikających z umowy zawartej między płatn i-
kiem a dostawcą prowadzącym rachunek lub umowy zawartej między płatnikiem a dostawcą świadczącym usługę inicj o-
wania transakcji płatniczej oraz z przepisów prawa właściwego dla tych umów. 
2. Płatnik odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze do wysokości równowartości w walucie polskiej 
50 euro, ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu wykonania transa k-
cji, jeżeli nieautoryzowana transakcja jest skutkiem:129) 
1) posłużenia się utraconym przez płatnika albo skradzionym płatnikowi instrumentem płatniczym lub 
2)130)  przywłaszczenia instrumentu płatniczego. 
2a.131) Przepisu ust. 2 nie stosuje się, w przypadku gdy: 
1) płatnik nie miał możliwości stwierdzenia utraty, kradzieży lub przywłaszczenia instrumentu płatniczego przed wyk o-
naniem transakcji płatniczej, z wyjątkiem przypadku gdy płatnik działał umyślnie, lub 
2) utrata instrumentu płatniczego przed wykonaniem transakcji płatniczej została spowodowana działaniem lub zani e-
chaniem ze strony pracownika, agenta lub oddziału dostawcy płatnika lub podmiotu świadczącego na jego rzecz usł u-
gi, o których mowa w art. 6 pkt 10. 
3. Płatnik odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatnicze w pełnej wysokości, jeżeli doprowadził do nich umyś l-
nie albo w wyniku umyślnego lub będącego skutkiem rażącego niedbalstwa naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, 
o których mowa w art. 42. 
4. Po dokonaniu zgłoszenia zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 płatnik nie odpowiada za nieautoryzowane transakcje płatn i-
cze, chyba że płatnik doprowadził umyślnie do nieautoryzowanej transakcji. 
4a.132) W przypadku gdy dostawca płatnika nie wymaga silnego uwierzytelniania użytkownika, płatnik nie ponosi o d-
powiedzialności za nieautoryzowane transakcje płatnicze, chyba że działał umyślnie. W przypadku gdy odbiorca lub d o-
stawca odbiorcy nie akceptują silnego uwierzytelniania użytkownika, odpowiadają oni za szkody poniesione przez dosta w-
cę płatnika. 
5. Jeżeli dostawca, wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3, nie zapewnia odpowiednich środków 
umożliwiających dokonanie w każdym czasie zgłoszenia, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, płatnik nie odpowiada za 
nieautoryzowane transakcje płatnicze, chyba że płatnik doprowadził umyślnie do nieautoryzowanej transakcji. 
6. Przepisów ust. 1–5 nie stosuje się do pieniądza elektronicznego, jeżeli dostawca płatnika nie ma możliwości zabl o-
kowania instrumentu płatniczego lub rachunku płatniczego. 
Art. 47. 1. Płatnik może żądać od swojego dostawcy zwrotu kwoty autoryzowanej transakcji płatniczej zainicjowanej 
przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, która została już wykonana, jeżeli: 
1) w momencie autoryzacji nie została określona dokładna kwota transakcji płatniczej oraz 
2) kwota transakcji płatniczej jest wyższa niż kwota, jakiej płatnik mógł się spodziewać, uwzględniając rodzaj i wartość 
wcześniejszych transakcji płatnika, postanowienia jego umowy ramowej i istotne dla sprawy okoliczności. 
                                                           
128) Dodany przez art. 1 pkt 44 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
129) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 44 lit. c tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
130) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 44 lit. c tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
131) Dodany przez art. 1 pkt 44 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
132) Dodany przez art. 1 pkt 44 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 659 
 
 2. Na żądanie dostawcy płatnik jest obowiązany przedstawić okoliczności faktyczne wskazujące na spełnienie waru n-
ków określonych w ust. 1. 
3. Zwrot obejmuje pełną kwotę wykonanej transakcji płatniczej. Data waluty w odniesieniu do uznania rachunku pła t-
niczego płatnika nie może być późniejsza od daty obciążenia tą kwotą.133) 
4.134) W odniesieniu do poleceń zapłaty płatnik posiada bezwarunkowe prawo do otrzymania zwrotu w terminach 
określonych w art. 48. 
5. Dla wykazania spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatnik nie może powoływać się na przyczyny 
związane z wymianą waluty, jeżeli do ustalenia kursu walutowego został zastosowany referencyjny kurs walutowy, uzgo d-
niony z jego dostawcą. 
6. Umowa ramowa płatnika i jego dostawcy może stanowić, że płatnik nie ma prawa do zwrotu kwoty autoryzowanej 
transakcji zainicjowanej przez odbiorcę, gdy: 
1)135)  płatnik udzielił zgody na wykonanie transakcji płatniczej bezpośrednio swojemu dostawcy oraz 
2) informacja o przyszłej transakcji płatniczej została dostarczona płatnikowi przez dostawcę lub odbiorcę, w uzgod-
niony sposób, na co najmniej 4 tygodnie przed terminem wykonania zlecenia lub była udostępniana płatnikowi przez 
dostawcę lub odbiorcę, w uzgodniony sposób, przez okres co najmniej 4 tygodni przed terminem wykonania zlecenia. 
Art. 48. 1. Płatnik może wystąpić o zwrot, o którym mowa w art. 47, w terminie 8 tygodni od dnia obciążenia rachunku 
płatniczego, a w przypadku gdy nie korzysta z rachunku płatniczego – od dnia wykonania transakcji płatniczej. 
2. W terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania żądania zwrotu dostawca dokonuje zwrotu pełnej kwoty transa k-
cji płatniczej albo podaje uzasadnienie odmowy dokonania zwrotu, wskazując organy, do których płatnik może zgodnie 
z art. 15 złożyć skargę, jeżeli nie zgadza się z przedstawionym uzasadnieniem. W przypadku określonym w art. 47 ust. 4 
dostawca nie może odmówić dokonania zwrotu. 
3. W przypadku gdy dostawcą płatnika jest NBP, może on uzależnić zwrot, o którym mowa w art. 47, od otrzymania 
środków pieniężnych od dostawcy odbiorcy. 
Rozdział 3 
Zlecenia płatnicze i kwoty transakcji płatniczych 
Art. 49. 1.136) Momentem otrzymania zlecenia płatniczego jest moment, w którym zlecenie zostało otrzymane przez 
dostawcę płatnika. W przypadku gdy dostawca płatnika otrzymuje zlecenie płatnicze w dniu niebędącym dla tego dostawcy 
dniem roboczym, uznaje się, że zlecenie zostało otrzymane pierwszego dnia roboczego po tym dniu. Nie obciąża się r a-
chunku płatnika przed otrzymaniem zlecenia płatniczego. 
2. Dostawca może ustalić nieprzekraczalny, przypadający pod koniec dnia roboczego moment, po którym otrzymane 
zlecenia płatnicze uznaje się za otrzymane pierwszego dnia roboczego po tym dniu. 
3. Jeżeli użytkownik inicjujący zlecenie płatnicze i jego dostawca uzgodnią, że wykonanie zlecenia płatniczego ro z-
poczyna się: 
1) określonego dnia, 
2) pod koniec wskazanego okresu, 
3) w dniu, w którym płatnik przekazał do dyspozycji swojemu dostawcy środki pieniężne na wykonanie zlecenia płatn i-
czego 
– za moment otrzymania zlecenia do celów art. 54 uznaje się początek dnia, o którym mowa w pkt 1, albo dnia będącego 
ostatnim dniem okresu, o którym mowa w pkt 2, albo dnia, o którym mowa w pkt 3. 
4. Jeżeli dzień, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 lub 3, albo ostatni dzień okresu, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, nie jest 
dla dostawcy płatnika dniem roboczym, uznaje się, że zlecenie płatnicze zostało otrzymane pierwszego dnia roboczego po 
tym dniu. 
                                                           
133) Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 45 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
134) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 45 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
135) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 45 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
136) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 659 
 
 Art. 49a.137) 1. Dostawca prowadzący rachunek, na wniosek dostawcy wydającego instrumenty płatnicze oparte na 
karcie płatniczej, niezwłocznie potwierdza dostępność na rachunku płatniczym płatnika kwoty niezbędnej do wykonania 
transakcji płatniczej realizowanej w oparciu o tę kartę, jeżeli: 
1) rachunek płatniczy płatnika jest dostępny on-line w momencie występowania z wnioskiem oraz 
2) płatnik udzielił dostawcy prowadzącemu rachunek zgody na udzielanie odpowiedzi na wnioski dostawcy wydającego 
instrumenty płatnicze oparte na karcie płatniczej dotyczące potwierdzenia, że kwota odpowiadająca określonej tran-
sakcji płatniczej realizowanej w oparciu o tę kartę jest dostępna na rachunku płatniczym płatnika, oraz 
3) zgoda, o której mowa w pkt 2, została udzielona przed wystąpieniem z pierwszym wnioskiem dotyczącym potwie r-
dzenia. 
2. Dostawca wydający instrumenty płatnicze oparte na karcie płatniczej może wystąpić z wnioskiem, o którym mowa 
w ust. 1, jeżeli: 
1) płatnik udzielił temu dostawcy zgody na występowanie z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, oraz 
2) płatnik zainicjował transakcję płatniczą realizowaną w oparciu o kartę płatniczą na daną kwotę przy użyciu instr u-
mentu płatniczego opartego na tej karcie wydanego przez danego dostawcę, oraz 
3) dostawca uwierzytelnia siebie wobec dostawcy prowadzącego rachunek przed złożeniem wniosku, o którym mowa 
w ust. 1, oraz w sposób bezpieczny porozumiewa się z tym dostawcą zgodnie z wymogami określonymi w przepisach 
rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parl a-
mentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących 
silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych standardów komunikacji ( Dz. Urz. UE L 69 
z 13.03.2018, str. 23). 
3. Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, polega na udzieleniu odpowiedzi „tak” albo „nie” i nie obejmuje podania 
salda rachunku. Odpowiedzi nie przechowuje się ani nie wykorzystuje do celów innych niż wykonanie transakcji płatniczej 
realizowanej w oparciu o kartę płatniczą. 
4. Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, nie umożliwia dostawcy prowadzącemu rachunek dokonania blokady 
środków pieniężnych na rachunku płatniczym płatnika. 
5. Płatnik może zwrócić się do dostawcy prowadzącego rachunek o przekazanie mu danych identyfikujących dosta w-
cę, o którym mowa w ust. 2, oraz udzielonej odpowiedzi, o której mowa w ust. 3. 
6. Przepisów ust. 1–5 nie stosuje się do transakcji płatniczych zainicjowanych za pośrednictwem instrumentów płatn i-
czych opartych na karcie płatniczej, na których jest przechowywany pieniądz elektroniczny. 
Art. 49b.137) 1. W przypadku gdy transakcja płatnicza jest inicjowana przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem 
w związku z transakcją płatniczą realizowaną w oparciu o kartę płatniczą, a jej dokładna kwota nie jest znana w momencie, 
w którym płatnik wyraża zgodę na wykonanie transakcji płatniczej, dostawca płatnika może dokonać blokady środków 
pieniężnych na rachunku płatniczym płatnika wyłącznie w przypadku, gdy płatnik wyraził zgodę na blokadę określonej 
kwoty środków pieniężnych. 
2. Dostawca płatnika uwalnia środki pieniężne zablokowane na rachunku płatniczym płatnika zgodnie z ust. 1 nie-
zwłocznie po otrzymaniu zlecenia płatniczego i informacji o określonej kwocie transakcji płatniczej. 
Art. 50. 1.138) Dostawca prowadzący rachunek nie może odmówić wykonania autoryzowanego zlecenia płatniczego 
inicjowanego przez płatnika, w tym za pośrednictwem dostawcy świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej, 
albo odbiorcę lub za jego pośrednictwem, chyba że nie zostały spełnione przez płatnika postanowienia umowy między 
dostawcą prowadzącym rachunek a płatnikiem lub możliwość albo obowiązek takiej odmowy wynika z odrębnych przep i-
sów. 
2. W przypadku gdy dostawca odmawia wykonania zlecenia płatniczego, jest obowiązany powiadomić użytkownika 
w najbliższym możliwym terminie, nie później jednak niż w terminach określonych zgodnie z art. 54 i art. 56: 
1) o odmowie, 
2) jeżeli to możliwe – o przyczynach odmowy, 
3) jeżeli to możliwe – o procedurze sprostowania błędów, które spowodowały odmowę 
– chyba że powiadomienie takie jest niedopuszczalne z mocy odrębnych przepisów. 
                                                           
137) Dodany przez art. 1 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
138) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 659 
 
 3.139) Strony mogą zastrzec w umowie, że w przypadku, o którym mowa w ust. 2, dostawca ma prawo pobierać opłaty 
nieprzekraczające uzasadnionych kosztów ponoszonych przez dostawcę, jeżeli odmowa wykonania zlecenia płatniczego 
była obiektywnie uzasadniona. 
4. Do celów, o których mowa w art. 54 i art. 56 oraz art. 144–146 zlecenie płatnicze, którego wykonania odmówiono, 
uznaje się za nieotrzymane. 
Art. 51. 1. Użytkownik nie może odwołać zlecenia płatniczego od chwili jego otrzymania przez dostawcę płatnika. 
2.140) W przypadku gdy transakcja płatnicza jest inicjowana przez dostawcę świadczącego usługę inicjowania transa k-
cji płatniczej lub przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, płatnik nie może odwołać zlecenia płatniczego po udzieleniu 
dostawcy świadczącemu usługę inicjowania transakcji płatniczej zgody na zainicjowanie transakcji płatniczej albo po 
udzieleniu odbiorcy zgody na wykonanie transakcji płatniczej. 
3. W przypadku polecenia zapłaty płatnik może odwołać zlecenie płatnicze, z zachowaniem prawa do zwrotu kwoty 
transakcji płatniczej, nie później niż do końca dnia roboczego poprzedzającego uzgodniony dzień obciążenia rachunku 
płatniczego. 
4. W przypadku, o którym mowa w art. 49 ust. 3, użytkownik może odwołać zlecenie płatnicze nie później niż do 
końca dnia roboczego poprzedzającego uzgodniony dzień. 
5.141) Po upływie terminów określonych w ust. 1–4 zlecenie płatnicze można odwołać wyłącznie, jeżeli uzgodnią to mi ę-
dzy sobą użytkownik i odpowiedni dostawca. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, wymagana jest również zgoda 
odbiorcy. 
6.142) Jeżeli zostało to uzgodnione w umowie ramowej, odpowiedni dostawca może pobierać opłatę za odwołanie zl e-
cenia płatniczego. 
Art. 52. 1. Dostawca płatnika, dostawca odbiorcy oraz inne podmioty pośredniczące w wykonaniu transakcji płatni-
czej nie mogą pomniejszać kwoty transakcji płatniczej o opłaty należne w związku z jej wykonaniem ani o inne należności. 
2.143) Umowa między odbiorcą i dostawcą odbiorcy może przewidywać, że dostawca udostępnia odbiorcy kwotę 
transakcji płatniczej pomniejszoną o pobrane opłaty. W takim przypadku dostawca podaje w informacji o transakcji płatni-
czej pełną kwotę transakcji płatniczej oraz pobranych opłat. 
3. Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają dopuszczalności potrącenia przez dostawcę z kwoty transakcji płatniczej kwoty 
wynikającej ze zobowiązań podatkowych oraz składek na ubezpieczenie zdrowotne związanych z tą transakcją płatniczą. 
4. Jeżeli z kwoty transakcji płatniczej zainicjowanej przez płatnika zostały pobrane jakiekolwiek inne należności ni ż 
określone w ust. 2 lub 3, dostawca płatnika jest obowiązany doprowadzić do otrzymania przez odbiorcę pełnej kwoty 
transakcji płatniczej. W przypadku transakcji płatniczych zainicjowanych przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, ob o-
wiązek ten ciąży na dostawcy odbiorcy. 
5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki 
pobierania opłat przy przyjmowaniu płatności z tytułu należności o charakterze publicznoprawnym, stanowiących dochód 
budżetu państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, przy użyciu karty płatniczej, kierując się w szczególności potrz e-
bą przekazania pełnej kwoty danej należności publicznoprawnej na wyznaczony rachunek bankowy oraz biorąc pod uwagę 
specyfikę tych płatności. 
Rozdział 4 
Czas wykonania transakcji płatniczej i data waluty 
Art. 53. 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do: 
1) transakcji płatniczych w euro; 
2) transakcji płatniczych wykonywanych w całości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w walucie polskie j; 
                                                           
139) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 48 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
140) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
141) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 49 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
142) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 49 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
143) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 659 
 
 3) transakcji płatniczych obejmujących nie więcej niż jedno przeliczenie waluty między: 
a) euro a walutą polską, jeżeli przeliczenie waluty jest dokonane w Rzeczypospolitej Polskiej, 
b) euro a walutą innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego spoza obszaru euro, jeżeli przeliczenie 
waluty jest dokonane w tym państwie członkowskim, 
c) euro a walutą polską lub euro a walutą innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego spoza obszaru 
euro, dokonywanego w państwie członkowskim z obszaru euro, w przypadku przelewów transgranicznych za-
inicjowanych w euro. 
2.144) Przepisy niniejszego rozdziału mają także zastosowanie do transakcji płatniczych, o których mowa w art. 5 
ust. 2 i 3a, innych niż wymienione w ust. 1. 
3.144) Użytkownik i jego dostawca mogą uzgodnić, że do transakcji płatniczych, o których mowa w art. 5 ust. 2 i 3a, 
innych niż wymienione w ust. 1, nie stosuje się przepisów niniejszego rozdziału. Strony nie mogą jednak uzgodnić wył ą-
czenia stosowania art. 59, a w przypadku transakcji płatniczych wykonywanych na terytorium jednego lub więcej państw 
członkowskich nie mogą uzgodnić terminu, o którym mowa w art. 54, jako dłuższego niż 4 dni robocze od momentu 
otrzymania zlecenia płatniczego. 
Art. 54. 1. Dostawca płatnika jest obowiązany doprowadzić do uznania rachunku płatniczego dostawcy odbiorcy 
kwotą transakcji płatniczej zainicjowanej przez płatnika nie później niż do końca następnego dnia roboczego po otrzym a-
niu zlecenia. 
2. Termin określony w ust. 1 może zostać przedłużony o jeden dzień roboczy, w przypadku gdy dostawca płatnika 
otrzymał zlecenie płatnicze w postaci papierowej. 
Art. 55. 1. W zakresie transakcji płatniczych w całości wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
w walucie polskiej, dotyczących należności, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja 
podatkowa ( Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.145)), zwanej dalej „ustawą – Ordynacja podatkowa”, oraz rozporządz e-
nia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny 
(Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.146)), nie stosuje się art. 54 ust. 2. 
2. W razie niedotrzymania terminu wykonania transakcji płatniczej, o którym mowa w art. 54 ust. 1, w zakresie nale ż-
ności, o których mowa w ust. 1, dostawca jest obowiązany do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki 
samorządu terytorialnego odsetek w wysokości przewidzianej dla odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. 
3. Do odpowiedzialności dostawcy z tytułu niewykonania obowiązku określonego w art. 54 ust. 1, dotyczącego nale ż-
ności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa dotyczące odpowiedzia l-
ności podatkowej inkasenta. 
Art. 55a. 1. W zakresie transakcji płatniczych w całości wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
w walucie polskiej, dotyczących należności, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach 
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 39), nie stosuje się 
przepisu art. 54 ust. 2. 
2. W razie niedotrzymania terminu wykonania transakcji płatniczej, o którym mowa w art. 54 ust. 1, w zakresie nale ż-
ności, o których mowa w ust. 1, dostawca jest obowiązany do zapłacenia na rzecz świadczeniobiorcy odsetek ustawowych 
za opóźnienie. 
3. Do odpowiedzialności dostawcy z tytułu niewykonania obowiązku określonego w art. 54 ust. 1, dotyczącego nale ż-
ności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 85 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 13 października 
1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 300 i 303 ). 
Art. 55b.  W zakresie transakcji płatniczych polegających na transferze środków pieniężnych z tytułu składek na 
ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne oraz innych składek i wpłat, do których poboru jest zobowiązany 
Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie stosuje się art. 54 ust. 2. 
Art. 56. 1. Dostawca odbiorcy przekazuje zlecenie płatnicze zainicjowane przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem 
dostawcy płatnika w terminie uzgodnionym między odbiorcą a jego dostawcą, umożliwiając w przypadku transakcji pol e-
cenia zapłaty rozrachunek tej transakcji w uzgodnionym terminie płatności. 
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do transakcji płatniczych kartą płatniczą lub podobnym instrumentem płatn i-
czym zainicjowanych przez odbiorcę. 
                                                           
144) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
145) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 723, 771, 1000, 1039, 1075, 1499, 
1540, 1544, 1629, 1693, 2126, 2193 , 2244 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 60. 
146) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013, str. 90.  
  
Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 659 
 
 Art. 57. Jeżeli odbiorca nie posiada rachunku płatniczego u dostawcy, środki pieniężne są udostępniane odbiorcy 
przez dostawcę, który otrzymuje środki pieniężne dla odbiorcy, w terminie określonym w art. 54 i art. 56 ust. 1. 
Art. 58. Wpłata gotówki na swój lub cudzy rachunek płatniczy, dokonana u dostawcy prowadzącego ten rachunek 
płatniczy w walucie tego rachunku płatniczego, jest udostępniana na tym rachunku niezwłocznie po otrzymaniu środków 
pieniężnych, nie później niż w tym samym dniu roboczym, oraz otrzymuje datę waluty z chwilą wpłaty, z tym że jeżeli 
wpłacającym jest podmiot niebędący konsumentem, udostępnienie środków pieniężnych na rachunku z datą waluty nie 
może nastąpić później niż następnego dnia roboczego po otrzymaniu środków pieniężnych. 
Art. 59. 1. Dostawca odbiorcy uznaje rachunek płatniczy odbiorcy kwotą transakcji płatniczej z datą waluty tego dnia 
roboczego, w którym rachunek dostawcy odbiorcy został uznany kwotą transakcji płatniczej. 
2.147) Dostawca odbiorcy udostępnia odbiorcy kwotę transakcji płatniczej natychmiast po uznaniu tą kwotą rachunku 
dostawcy odbiorcy, w przypadku gdy po stronie dostawcy odbiorcy: 
1) nie następuje przeliczenie waluty albo 
2) następuje przeliczenie waluty między euro a walutą państwa członkowskiego lub między dwiema walutami państw 
członkowskich. 
2a.148) Obowiązek określony w ust. 2 ma zastosowanie również do płatności w ramach jednego dostawcy. 
3. Obciążenie rachunku płatniczego płatnika kwotą transakcji płatniczej następuje z datą waluty nie wcześniejszą niż 
moment, w którym rachunek ten został faktycznie obciążony kwotą transakcji płatniczej. 
4. Do transakcji płatniczych inicjowanych przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem dostawca odbiorcy lub odbiorca 
mogą uzgodnić dłuższy termin wykonania niż określony w ust. 2. 
Rozdział 5 
Karty płatnicze 
Art. 59a. Umowa w zakresie, w jakim obejmuje wydanie karty płatniczej, określa czy karta jest wydawana na okaz i-
ciela czy też na rzecz oznaczonej osoby. 
Art. 59b.  Przy dokonywaniu płatności z użyciem karty płatniczej identyfikującej osobę upoważnioną do jej używania, 
osoba korzystająca z tej karty jest obowiązana do okazania akceptantowi, na jego żądanie, dokumentu potwierdzającego jej 
tożsamość. 
Art. 59c. 1. Użytkownik może odstąpić od umowy w zakresie, w jakim obejmuje ona wydanie karty płatniczej, 
w terminie 14 dni od dnia otrzymania po raz pierwszy karty płatniczej na podstawie tej umowy, jeżeli nie wykonał żadnej 
transakcji płatniczej przy użyciu tej karty. 
2. W przypadku odstąpienia od umowy zgodnie z ust. 1 wydawca karty płatniczej zwraca użytkownikowi kwotę p o-
niesionych opłat. Wydawca karty płatniczej może obciążyć użytkownika kosztami związanymi z wydaniem karty płatniczej 
w zakresie przewidzianym w umowie. 
Art. 59d.  1. Użytkownik może upoważnić wydawcę karty płatniczej do wykonywania jego praw jako pokrzywdzon e-
go w postępowaniu karnym. 
2. Wydawca karty płatniczej jest obowiązany działać z zachowaniem najwyższej staranności. 
3. Wydawca karty płatniczej może wykonywać prawa dwóch lub więcej pokrzywdzonych w postępowaniu karnym, 
jeżeli ich interesy nie pozostają w sprzeczności. 
Rozdział 6 
Prawa i obowiązki akceptanta i agenta rozliczeniowego 
Art. 59e. Odmowa przyjęcia zapłaty przez akceptanta może nastąpić w przypadku: 
1) upływu terminu, do którego jest możliwe korzystanie z instrumentu płatniczego; 
2) zablokowania instrumentu płatniczego; 
                                                           
147) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 52 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
148) Dodany przez art. 1 pkt 52 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 659 
 
 3) niezgodności podpisu osoby upoważnionej do używania instrumentu płatniczego na instrumencie płatniczym ident y-
fikującym taką osobę z podpisem na dokumencie obciążeniowym; 
4) odmowy okazania dokumentu stwierdzającego tożsamość w przypadku, o którym mowa w art. 59f ust. 1; 
5) stwierdzenia posługiwania się instrumentem płatniczym przez osobę nieuprawnioną; 
6) braku możliwości dokonania akceptacji transakcji płatniczej. 
Art. 59f. 1. W przypadku uzasadnionych wątpliwości akceptant może żądać od osoby korzystającej z karty płatniczej 
identyfikującej osobę upoważnioną do jej używania okazania dokumentu stwierdzającego jej tożsamość. 
2. Akceptant może zatrzymać instrument płatniczy w przypadku, o którym mowa w art. 59e pkt 1–3 i 5, a ponadto 
w przypadku otrzymania od agenta rozliczeniowego polecenia zatrzymania instrumentu płatniczego. 
3. Akceptant i agent rozliczeniowy są obowiązani do ustalenia i przestrzegania procedur bezpieczeństwa, w szczegól-
ności akceptant nie może udostępniać osobom nieuprawnionym danych o użytkowniku i osobie przez niego upoważnionej 
do używania karty płatniczej, a także jest obowiązany zapobiegać nieprawidłowemu użyciu lub skopiowaniu instrumentu 
płatniczego. 
Art. 59g. Akceptant oznacza miejsce, w którym prowadzi działalność, w sposób umożliwiający jednoznaczne ustal e-
nie, przy użyciu jakich instrumentów płatniczych możliwe jest dokonanie transakcji płatniczej w ramach prowadzonej 
przez niego działalności, w szczególności wskazuje zakres akceptowanych kart płatniczych. 
Art. 59h.  Agent rozliczeniowy rozpatruje reklamacje dotyczące transakcji płatniczych, których wykonania odmówił 
wydawca. W przypadku transakcji płatniczych zainicjowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rozpatrywanie 
reklamacji nie może trwać dłużej niż 90 dni od dnia jej doręczenia agentowi rozliczeniowemu. 
Art. 59i. Akceptant może upoważnić agenta rozliczeniowego do wykonywania jego praw jako pokrzywdzonego 
w postępowaniu karnym. Przepisy art. 59d ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. 
Rozdział 7 
Dostęp do podstawowego rachunku płatniczego 
Art. 59ia.  1. Dostawcy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy 
Oszczędnościowo-Kredytowej, oferujący usługi związane z prowadzeniem rachunków płatniczych dla konsumentów, są 
obowiązani do świadczenia usługi prowadzenia podstawowego rachunku płatniczego. Obowiązek ten w przypadku 
dostawców wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 9 dotyczy wyłącznie członków danej kasy oszczędnościowo-kredytowej. 
2. Podstawowy rachunek płatniczy jest przeznaczony dla konsumentów, dla których żaden dostawca, o którym mowa 
w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, w ramach działa l-
ności wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie prowadzi innego rachunku płatniczego w walucie polskiej 
umożliwiającego wykonywanie transakcji, o których mowa w ust. 3. 
3. Podstawowy rachunek płatniczy umożliwia wyłącznie: 
1) dokonywanie wpłat środków pieniężnych na rachunek; 
2) dokonywanie wypłat gotówki z rachunku na terytorium któregokolwiek państwa członkowskiego, w bankomacie lub 
w placówce dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy  
Oszczędnościowo-Kredytowej, w godzinach pracy tego dostawcy lub poza nimi, lub przy użyciu terminala płatnicz e-
go, jeżeli konsument wyrazi wolę zawarcia umowy również w zakresie usługi umożliwiającej takie wypłaty; 
3) wykonywanie na terytorium państw członkowskich transakcji płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2, 
w szczególności w urządzeniach akceptujących instrumenty płatnicze, placówce dostawcy, o którym mowa w art. 4 
ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, lub za pośrednictwem 
środków elektronicznego dostępu do rachunku, przy czym w przypadku transakcji płatniczych wykonywanych przy 
użyciu karty płatniczej podstawowy rachunek płatniczy zapewnia także możliwość dokonywania transakcji płatn i-
czych bez fizycznego wykorzystania karty oraz możliwość rozliczania przez dostawcę transakcji płatniczych wyk o-
nywanych przy użyciu karty płatniczej, powodujących przekroczenie środków zgromadzonych na rachunku, o którym 
mowa w art. 4 ust. 2 pkt 4 ustawy o kredycie konsumenckim. 
4. Obowiązek zapewnienia wypłaty w placówce poza godzinami pracy dostawcy następuje wyłącznie w przypadku 
gdy dostawca oferuje takie usługi. 
  
Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 659 
 
 5. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, w ramach podstawowego rachunku płatniczego jest obowiązany zapewnić usługi, o których mowa w ust. 3, 
w zakresie, w jakim świadczy takie usługi w ramach prowadzenia innych rachunków płatniczych. 
6. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, udostępnia na żądanie konsumenta, nieodpłatnie, informacje o podstawowych rachunkach płatniczych  
dostępnych w jego ofercie, warunkach korzystania z rachunków oraz opłatach z tym związanych. 
Art. 59ib. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy  
Oszczędnościowo-Kredytowej, może poprzez centralną informację o rachunkach, o której mowa w art. 92bb ustawy – 
Prawo bankowe, sprawdzić czy konsument posiada rachunek płatniczy umożliwiający wykonywanie transakcji, o których 
mowa w art. 59ia ust. 3, prowadzony przez dostawcę, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej 
Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej. 
Art. 59ic. 1. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy  
Oszczędnościowo-Kredytowej, otwiera i prowadzi podstawowy rachunek płatniczy konsumenta na podstawie zawartej 
z konsumentem umowy podstawowego rachunku płatniczego. Dostawca udostępnia wnioski o zawarcie umowy podstaw o-
wego rachunku płatniczego w postaci papierowej w swoich placówkach, a wzór wniosku – na swojej stronie internetowej. 
Konsument może również ustnie żądać zawarcia umowy rachunku podstawowego, bez składania pisemnego wniosku, o ile 
dostawca dopuszcza taką możliwość. 
2. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, nie może uzależniać otwarcia podstawowego rachunku płatniczego od zawarcia przez konsumenta innej 
umowy o świadczenie usług dodatkowych ani od zadeklarowania określonej kwoty wpływu środków pieniężnych na po d-
stawowy rachunek płatniczy. Zakaz ten nie dotyczy obowiązków wynikających ze stosunku członkostwa łączących kons u-
menta z dostawcą. 
3. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 10 dni roboczych od dnia otrzymania kompletnego wniosku 
o zawarcie umowy podstawowego rachunku płatniczego, zawiera z konsumentem taką umowę albo informuje o odmowie 
jej zawarcia. W przypadku kompletnego wniosku złożonego za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli d o-
stawca dopuszcza taką możliwość, wyznacza on konsumentowi termin, nie krótszy niż 10 dni roboczych, na podpisanie 
umowy w placówce dostawcy albo zawiera z konsumentem umowę za pomocą środków porozumiewania się na odległość. 
4. W przypadku dostawcy, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy  
Oszczędnościowo-Kredytowej, termin wskazany w ust. 3 jest liczony od dnia potwierdzenia, że wnioskodawca może uzys-
kać status członka tego dostawcy. 
5. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio, jeżeli zawarcie umowy podstawowego rachunku bankowego następuje 
na podstawie ustnego żądania, o którym mowa w ust. 1. 
6. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, odmawia zawarcia umowy podstawowego rachunku płatniczego w przypadku: 
1) gdy jest to uzasadnione względami ostrożnościowymi wynikającymi z podejrzenia popełnienia przestępstwa, o kt ó-
rym mowa w art. 165a lub art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 
i 2077), zwanej dalej „Kodeksem karnym”; 
2) dostawców, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 9, jeżeli konsument składający wniosek nie jest członkiem spółdzie l-
czej kasy oszczędnościowo-kredytowej będącej tym dostawcą lub nie spełnia kryteriów uzyskania statusu członka tej 
kasy; 
3) gdy dostawca posiada uprawdopodobnioną informację o udziale konsumenta w przestępstwie popełnionym 
z wykorzystaniem rachunku płatniczego lub uprawdopodobnioną informację, że środki, które mają być zgromadzone 
na rachunku, pochodzą z przestępstwa. 
7. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, może odmówić zawarcia umowy podstawowego rachunku płatniczego w przypadku gdy: 
1) konsument jest stroną umowy o prowadzenie rachunku płatniczego zawartej z dostawcą, o którym mowa w art. 4 ust. 2 
pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, w ramach działalności 
wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, umożliwiającego wykonywanie transakcji, o których mowa 
w art. 59ia ust. 3; 
2) dane identyfikacyjne konsumenta są zgodne z danymi osób znajdującymi się na międzynarodowych listach sankcy j-
nych lub Liście ostrzeżeń publicznych KNF publikowanej na podstawie art. 6b ust. 4 ustawy o nadzorze nad rynkiem 
finansowym; 
  
Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 659 
 
 3) konsument nie posiada ważnego dokumentu potwierdzającego jego tożsamość; 
4) umowa rachunku płatniczego zawarta między tym dostawcą a konsumentem została rozwiązana ze względu na rażące 
naruszenie jej postanowień przez konsumenta; 
5) konsument nie podpisał umowy w placówce dostawcy w terminie, o którym mowa w ust. 3 zdanie pierwsze, albo 
w tym terminie nie zawarł umowy za pomocą środków porozumiewania się na odległość; 
6) konsument nie przebywa legalnie na terytorium państwa członkowskiego; 
7) konsument nie podał adresu zamieszkania lub innego adresu korespondencyjnego na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej. 
8.149) W przypadkach, o których mowa w ust. 6 i 7, dostawca niezwłocznie informuje konsumenta, nieodpłatnie, 
o przyczynach odmowy zawarcia umowy, chyba że przekazanie takiej informacji zagrażałoby bezpieczeństwu narodowemu 
lub porządkowi publicznemu lub byłoby sprzeczne z przepisami prawa, w tym z przepisami ustawy z dnia 1 marca 2018 r. 
o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. poz. 723, 1075, 1499 i 2215 oraz z 2019 r. 
poz. 125), zwanej dalej „ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy”. 
9. W przypadku odmowy zawarcia umowy podstawowego rachunku płatniczego na podstawie ust. 6 pkt 1 dostawca, 
o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, jest 
obowiązany stosować odpowiednie środki wynikające z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. 
Art. 59id. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy 
Oszczędnościowo-Kredytowej, jest obowiązany oferować podstawowe rachunki płatnicze w walucie polskiej. 
Art. 59ie. 1. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy  
Oszczędnościowo-Kredytowej, prowadzi podstawowy rachunek płatniczy w zakresie krajowych transakcji płatniczych 
nieodpłatnie. 
2. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, może pobierać opłaty za wykonanie krajowych transakcji płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 
lit. c, po wykonaniu w ciągu miesiąca 5 takich transakcji płatniczych zlecanych przez konsumenta. Opłaty te nie mogą być 
wyższe od opłat najczęściej stosowanych przez danego dostawcę przez ostatnie 12 miesięcy w odniesieniu do transakcji, 
o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. c, powiązanych z jakimkolwiek rachunkiem płatniczym oferowanym przez tego 
dostawcę. 
3. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, może pobierać od konsumenta opłatę za wykonywanie transakcji, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, przy 
użyciu bankomatów lub wpłatomatów nienależących do tego dostawcy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, po wykonaniu w ciągu miesiąca 5 takich krajowych transakcji płatniczych na rzecz konsumenta. Opłaty te nie 
mogą być wyższe od opłat najczęściej stosowanych przez ostatnie 12 miesięcy przez tego dostawcę w odniesieniu do tran-
sakcji, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, wykonywanych w ramach jakiegokolwiek rachunku płatniczego prowadzonego 
przez tego dostawcę i przy użyciu bankomatów lub wpłatomatów nienależących do tego dostawcy. 
4. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, zapewnia konsumentom możliwość wykonywania operacji, o których mowa w art. 59ia ust. 3, w swoich 
placówkach oraz za pośrednictwem środków elektronicznego dostępu do rachunku, o ile dostawca oferuje taki dostęp. 
Dostawca nie może oferować podstawowych rachunków płatniczych, z których korzystanie odbywałoby się wyłącznie za 
pomocą środków elektronicznego dostępu do rachunku, chyba że dostawca oferuje wyłącznie usługi świadczone za pom o-
cą takich środków. 
5. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo- 
-Kredytowej, nie może pobierać od konsumenta opłat za świadczenie usług związanych z prowadzeniem podstawowego 
rachunku płatniczego innych niż opłaty, o których mowa w ust. 2 i 3, oraz opłaty za wykonanie transgranicznych transakcji 
płatniczych. Opłaty za wykonanie transgranicznych transakcji płatniczych nie mogą być wyższe od opłat najczęściej st o-
sowanych przez danego dostawcę przez ostatnie 12 miesięcy w odniesieniu do transakcji tego rodzaju, wykonywanych 
w ramach jakiegokolwiek rachunku płatniczego prowadzonego przez tego dostawcę. 
Art. 59if.  Umowa podstawowego rachunku płatniczego stanowi umowę ramową, do której mają zastosowanie przep i-
sy działu II rozdziału 3. 
                                                           
149) W brzmieniu ustalonym przez art. 175 pkt 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu 
terroryzmu (Dz. U. poz. 723), która weszła w życie z dniem 13 lipca 2018 r. 
  
Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 659 
 
 Art. 59ig. 1. Dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1–3 i 9, z wyłączeniem Krajowej Spółdzielczej Kasy 
Oszczędnościowo-Kredytowej, może wypowiedzieć umowę podstawowego rachunku płatniczego, w przypadku gdy: 
1) konsument umyślnie albo w wyniku rażącego niedbalstwa wykorzystał rachunek do celów niezgodnych z prawem; 
2) istnieje uzasadnione podejrzenie, że środki zgromadzone na rachunku pochodzą z działalności przestępczej lub mają 
związek z taką działalnością; 
3) na rachunku nie dokonano żadnych operacji przez ponad 24 kolejne miesiące, z wyjątkiem operacji z tytułu pobier a-
nia opłat lub naliczania odsetek od zgromadzonych na rachunku środków pieniężnych; 
4) konsument podał nieprawdziwe informacje lub zataił prawdziwe informacje we wniosku o zawarcie umowy podst a-
wowego rachunku płatniczego, jeżeli podanie prawdziwych informacji skutkowałoby odrzuceniem wniosku; 
5) konsument nie przebywa legalnie na terytorium państwa członkowskiego; 
6) konsument zawarł inną umowę rachunku płatniczego, który umożliwia mu wykonywanie transakcji, o których mowa 
w art. 59ia ust. 3, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 5 lub 6, nieodpłatna informacja o przyczynach wypowiedzenia 
umowy podstawowego rachunku płatniczego jest przekazywana konsumentowi, w postaci papierowej albo elektronicznej, 
wraz z wypowiedzeniem tej umowy, chyba że przekazanie tej informacji zagrażałoby bezpieczeństwu narodowemu lub 
porządkowi publicznemu lub byłoby sprzeczne z przepisami ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Dostawca może 
wypowiedzieć umowę podstawowego rachunku płatniczego zawartą na czas nieokreślony z co najmniej dwumiesięcznym 
wypowiedzeniem. 
3. W informacji, o której mowa w ust. 2, dostawca wskazuje tryb, w jakim konsument może dochodzić swoich praw 
w związku z rozwiązaniem umowy podstawowego rachunku płatniczego, oraz informuje go o pozasądowych procedurach 
rozstrzygania sporów, w tym wskazuje właściwe sądy polubowne. 
4. Wypowiedzenie umowy podstawowego rachunku płatniczego z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 1, 2 i 4 następ u-
je ze skutkiem natychmiastowym. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio. 
5. Po wypowiedzeniu umowy podstawowego rachunku płatniczego z przyczyn określonych w ust. 1 konsument wsk a-
zuje dostawcy sposób, w jaki chce uzyskać zwrot środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku. W przypadku nie-
uzyskania przez dostawcę takiej informacji może on złożyć środki pieniężne znajdujące się na rachunku podstawowym do 
depozytu sądowego lub w inny sposób zabezpieczyć środki pieniężne zgromadzone na rachunku. O sposobie zabezpiecz e-
nia dostawca pisemnie informuje konsumenta. 
Art. 59ih. 1. KNF zamieszcza na swojej stronie internetowej informacje o zasadach dostępu do podstawowego 
rachunku płatniczego. 
2. Do dnia 31 stycznia danego roku kalendarzowego dostawcy oferujący w roku poprzednim podstawowe rachunki 
płatnicze przekazują do KNF informacje o liczbie otwartych w tym roku podstawowych rachunków płatniczych oraz 
o stosunku liczby przypadków odmowy zawarcia umowy takiego rachunku do liczby złożonych wniosków, według stanu 
na dzień 31 grudnia poprzedniego roku kalendarzowego. 
3. KNF, co 2 lata, w terminie do końca lutego roku kalendarzowego następującego po upływie okresu sprawozda w-
czego, informuje Komisję Europejską o liczbie dostawców świadczących usługę podstawowego rachunku płatniczego oraz 
przekazuje informacje uzyskane zgodnie z ust. 2. 
Rozdział 8 
Przeniesienie rachunku płatniczego 
Art. 59ii. Przez przeniesienie rachunku płatniczego między dostawcami mającymi siedzibę na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej należy rozumieć przekazanie, z upoważnienia konsumenta, przez dostawcę przekazującego dostawcy 
przyjmującemu informacji o wszystkich lub niektórych zleceniach stałych dotyczących poleceń przelewu oraz regularnie 
przychodzących na rachunek płatniczy prowadzony dla konsumenta przez dostawcę przekazującego poleceniach przelewu 
i poleceniach zapłaty, w ramach rachunku płatniczego albo jakiegokolwiek dodatniego salda, z rachunku płatniczego pr o-
wadzonego przez dostawcę przekazującego na rachunek płatniczy otwarty dla konsumenta przez dostawcę przyjmującego, 
w walucie rachunku płatniczego, którego dotyczą przekazywane informacje, łącznie z ewentualnym zamknięciem rachunku 
płatniczego prowadzonego dla konsumenta przez dostawcę przekazującego. 
  
Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 659 
 
 Art. 59ij. 1. Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do rachunków płatniczych umożliwiających co naj-
mniej: 
1) dokonywanie wpłat środków pieniężnych na ten rachunek; 
2) dokonywanie wypłat gotówki z rachunku; 
3) zlecanie i odbieranie transakcji płatniczych. 
2. Dostawca przyjmujący, który nie świadczy usług świadczonych przez dostawcę przekazującego w ramach prow a-
dzonego rachunku płatniczego, nie jest obowiązany do ich świadczenia w ramach rachunku otwieranego przez niego dla 
konsumenta w ramach przeniesienia rachunku. 
Art. 59ik. 1. Dostawca przekazujący lub dostawca przyjmujący informują konsumenta, nieodpłatnie, na jego żądanie, 
w sposób przejrzysty i czytelny, o trybie przeniesienia rachunku płatniczego. 
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności: 
1) obowiązki i uprawnienia dostawcy przekazującego, dostawcy przyjmującego i konsumenta; 
2) terminy zakończenia poszczególnych czynności w ramach przeniesienia rachunku płatniczego; 
3) wskazanie usług płatniczych, które świadczy dostawca przyjmujący, w tym warunków, na jakich je świadczy, oraz 
możliwych ograniczeń, które mogą wyniknąć w trakcie przeniesienia rachunku płatniczego w powiązaniu z tymi usł u-
gami; 
4) opłaty związane z przeniesieniem rachunku płatniczego, o ile są pobierane; 
5) dane, które konsument będzie musiał przedstawić w celu przeniesienia rachunku płatniczego; 
6) wskazanie pozasądowych procedur rozstrzygania sporów, w tym właściwych sądów polubownych. 
3. Informacje, o których mowa w ust. 1, dostawca przekazuje w postaci papierowej we wszystkich swoich placówkach 
dostępnych dla konsumentów, albo w postaci elektronicznej, a także udostępnia je na swojej stronie internetowej. 
Art. 59il. 1. Po złożeniu przez konsumenta upoważnienia do przeniesienia rachunku płatniczego i w zakresie w nim 
określonym, dostawca przyjmujący podejmuje czynności zmierzające do przeniesienia rachunku płatniczego konsumenta 
lub usług powiązanych z rachunkiem płatniczym wskazanych przez konsumenta w zakresie, w jakim dostawca przyjmujący 
świadczy takie usługi. W przypadku gdy rachunek płatniczy jest prowadzony dla dwóch lub więcej konsumentów, upowa ż-
nienia udzielają wszyscy konsumenci. 
2. Upoważnienie może być złożone w postaci papierowej albo elektronicznej, w przypadku gdy zapewniona jest jed-
noznaczna identyfikacja elektroniczna konsumenta upoważniającego do przeniesienia rachunku. Upoważnienie jest sp o-
rządzane w języku polskim lub innym języku uzgodnionym przez dostawcę przyjmującego i konsumenta. 
3. W upoważnieniu konsument może w szczególności: 
1) określić szczegółowo przychodzące polecenia przelewu i zlecenia stałe dotyczące poleceń przelewu oraz udzielić 
dostawcy przyjmującemu zgód na realizację poleceń zapłaty, które mają zostać przeniesione; 
2) określić datę, od której zlecenia stałe dotyczące poleceń przelewu oraz polecenia zapłaty mają być wykonywane 
z rachunku płatniczego prowadzonego przez dostawcę przyjmującego. 
4. Datę, o której mowa w ust. 3 pkt 2, ustala się na co najmniej 6 dni roboczych licząc od dnia otrzymania przez d o-
stawcę przyjmującego dokumentów przekazanych przez dostawcę przekazującego zgodnie z art. 59im ust. 3. W przypadku 
określenia daty na dzień wcześniejszy, zlecenia stałe dotyczące poleceń przelewu oraz polecenia zapłaty dostawca przy j-
mujący wykonuje po upływie 6 dni roboczych od dnia otrzymania przez dostawcę przyjmującego tych dokumentów. 
Art. 59im. 1. Dostawca przyjmujący, w terminie 2 dni roboczych od dnia otrzymania upoważnienia, zwraca się do 
dostawcy przekazującego o dokonanie następujących czynności, o ile zostały objęte upoważnieniem: 
1) przekazania dostawcy przyjmującemu oraz konsumentowi, w przypadku gdy tego zażądał, wykazu istniejących zleceń 
stałych dotyczących poleceń przelewu oraz dostępnych informacji o udzielonych zgodach na realizację poleceń zapł a-
ty, które mają zostać przeniesione; 
2) przekazania dostawcy przyjmującemu oraz konsumentowi, w przypadku gdy tego zażądał, dostępnych informacji 
o regularnie przychodzących poleceniach przelewu oraz zleconych przez wierzyciela poleceniach zapłaty zrealizow a-
nych na rachunku płatniczym konsumenta w ciągu 13 miesięcy poprzedzających dzień zwrócenia się o te informacje; 
  
Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 659 
 
 3) zaprzestania akceptowania poleceń zapłaty i przychodzących poleceń przelewu, ze skutkiem od dnia określonego 
w upoważnieniu, w przypadku gdy dostawca przekazujący nie zapewnia automatycznego przekierowywania przych o-
dzących poleceń przelewu i poleceń zapłaty na rachunek płatniczy konsumenta u dostawcy przyjmującego; 
4) anulowania zleceń stałych ze skutkiem od dnia określonego w upoważnieniu; 
5) przekazania środków pieniężnych pozostających na rachunku płatniczym prowadzonym przez dostawcę przekazuj ą-
cego w dniu określonym przez konsumenta w upoważnieniu; 
6) zamknięcia rachunku płatniczego prowadzonego przez dostawcę przekazującego w dniu wskazanym przez konsume n-
ta w upoważnieniu. 
2. Jeżeli dostawca przyjmujący jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 9, z wyłączeniem Krajowej Spó ł-
dzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, i dokonuje weryfikacji członkostwa konsumenta, termin określony w ust. 1 
jest liczony od dnia dokonania pozytywnej weryfikacji członkostwa. 
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dostawca przekazujący dokonuje następujących czynności, o ile są objęte 
upoważnieniem: 
1) przekazuje dostawcy przyjmującemu informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w terminie 5 dni roboczych od 
dnia otrzymania upoważnienia; 
2) ze skutkiem od dnia określonego w upoważnieniu zaprzestaje akceptowania przychodzących na rachunek płatniczy 
poleceń przelewu i poleceń zapłaty w przypadku gdy nie zapewnia automatycznego przekierowywania przychodz ą-
cych poleceń przelewu i poleceń zapłaty na rachunek płatniczy posiadany lub otwarty przez konsumenta u dostawcy 
przyjmującego, a w przypadku odmowy przyjęcia transakcji informuje płatnika lub odbiorcę o przyczynach odmowy; 
3) anuluje zlecenia stałe ze skutkiem od dnia określonego w upoważnieniu; 
4) przekazuje środki pieniężne pozostające na rachunku płatniczym prowadzonym przez niego na rachunek płatniczy 
prowadzony przez dostawcę przyjmującego, w dniu określonym w upoważnieniu; 
5) zamyka rachunek płatniczy w dniu określonym w upoważnieniu, jeżeli nie istnieją na nim nieuregulowane zobowi ą-
zania uniemożliwiające jego zamknięcie, i pod warunkiem zakończenia czynności wymienionych w pkt 1– 3. 
4. W przypadku gdy nieuregulowane zobowiązania uniemożliwiają zamknięcie rachunku płatniczego konsumenta 
w terminie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, dostawca przekazujący niezwłocznie informuje o tym konsumenta. 
5. Dostawca przekazujący nie może pobierać opłat od konsumenta oraz dostawcy przyjmującego za przekazywanie 
informacji, o które zwrócił się ten dostawca zgodnie z ust. 1 pkt 1 i 2. 
6. Dostawca przyjmujący, w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, 
wykonuje następujące czynności, o ile są objęte upoważnieniem: 
1) ustanawia i realizuje zlecenia stałe dotyczące poleceń przelewu, o których ustanowienie wystąpił konsument, ze sku t-
kiem od dnia wskazanego w upoważnieniu; 
2) dokonuje niezbędnych przygotowań do akceptowania poleceń zapłaty i akceptuje polecenia zapłaty ze skutkiem od 
dnia wskazanego w upoważnieniu; 
3) w stosownych przypadkach informuje konsumenta o prawach przysługujących mu zgodnie z art. 5 ust. 3 lit. d rozp o-
rządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi 
techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządz e-
nie (WE) nr 924/2009; 
4) informuje płatników wskazanych w upoważnieniu i dokonujących regularnie przychodzących poleceń przelewu na 
rachunek płatniczy konsumenta o danych identyfikujących rachunek płatniczy konsumenta u dostawcy przyjmującego 
oraz przekazuje płatnikom kopię upoważnienia; 
5) informuje odbiorców określonych w upoważnieniu i stosujących polecenie zapłaty do pobierania środków pienię ż-
nych z rachunku płatniczego konsumenta o danych identyfikujących rachunek płatniczy konsumenta u dostawcy 
przyjmującego oraz o dniu, od którego polecenia zapłaty mają być realizowane z tego rachunku płatniczego, a także 
przekazuje tym odbiorcom kopię upoważnienia. 
7. Dostawca przyjmujący wykonuje czynności, o których mowa w ust. 6, w zakresie, w jakim umożliwiają mu to 
informacje przedstawione przez dostawcę przekazującego lub konsumenta, a w przypadku braku takich informacji zwraca 
on się o ich przekazanie. 
  
Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 659 
 
 8. W przypadku gdy konsument osobiście przekazuje informacje, o których mowa w ust. 6 pkt 4 i 5, płatnikom lub 
odbiorcom, dostawca przyjmujący przekazuje konsumentowi, w terminie, o którym mowa w ust. 6, dane identyfikujące 
rachunek płatniczy oraz wskazuje datę, o której mowa w art. 59il ust. 3 pkt 2. 
9. W celu zachowania ciągłości świadczenia usług płatniczych na rzecz konsumenta w trakcie przeniesienia rachunku 
płatniczego, dostawca przekazujący nie może dokonać blokady instrumentów płatniczych przed dniem wskazanym w up o-
ważnieniu udzielonym przez konsumenta, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 2. 
Art. 59in. 1. Jeżeli konsument poinformuje dostawcę prowadzącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jego 
rachunek płatniczy o zamiarze otwarcia rachunku płatniczego u dostawcy prowadzącego działalność w innym państwie 
członkowskim, dostawca prowadzący rachunek płatniczy, po otrzymaniu tej informacji: 
1) przekazuje konsumentowi, nieodpłatnie, wykaz istniejących zleceń stałych dotyczących poleceń przelewu oraz udzi e-
lonych przez dłużnika zgodach na realizację poleceń zapłaty, o ile są dostępne, a także dostępne informacje o reg u-
larnie przychodzących poleceniach przelewu oraz zleconych przez wierzyciela poleceniach zapłaty zrealizowanych na 
rachunku płatniczym konsumenta w ciągu 13 miesięcy poprzedzających dzień otrzymania informacji; 
2) przekazuje środki pieniężne pozostające na rachunku płatniczym konsumenta na rachunek płatniczy konsumenta 
u nowego dostawcy usług płatniczych, o ile informacja zawiera dane umożliwiające jego identyfikację i identyfikację 
rachunku płatniczego konsumenta; 
3) zamyka rachunek płatniczy konsumenta, o ile takie żądanie jest objęte informacją. 
2. W przypadku gdy konsument nie ma na rachunku płatniczym nieuregulowanych zobowiązań, dostawca prowadzący 
ten rachunek realizuje czynności określone w ust. 1 w dniu wskazanym przez konsumenta, nie wcześniej jednak niż po 
upływie 6 dni roboczych od dnia otrzymania informacji konsumenta, chyba że konsument i dostawca uzgodnią inny termin. 
W przypadku gdy na rachunku płatniczym konsumenta znajdują się nieuregulowane zobowiązania, które uniemożliwiają 
jego zamknięcie, dostawca niezwłocznie informuje o tym konsumenta. 
Art. 59io. W przypadku, o którym mowa w art. 59im ust. 3 pkt 5 i w art. 59in ust. 2 zdanie drugie, dostawca może 
stwierdzić istnienie nieuregulowanych zobowiązań uniemożliwiających zamknięcie rachunku w terminie, o którym mowa 
w upoważnieniu albo w art. 59in ust. 2 zdanie pierwsze, jeżeli dotyczy to w szczególności rachunku: 
1) na którym jest blokada środków z tytułu nierozliczonej transakcji płatniczej; 
2) z którego są dokonywane spłaty kredytów, w tym udzielonych z wykorzystaniem karty kredytowej; 
3) na którym dokonano zajęcia środków w toku postępowania egzekucyjnego lub zabezpieczającego; 
4) z blokadami środków; 
5) na którym została ustanowiona kaucja środków na poczet zobowiązań konsumenta wobec innego dostawcy; 
6) z saldem zerowym i zaległymi opłatami, w przypadku gdy dostawca przyjmujący nie wprowadza przekroczenia salda 
na rachunku, a opłaty są naliczone, ale nie zostały pobrane; 
7) z saldem ujemnym; 
8) z otwartą akredytywą, otwartym inkasem dokumentowym lub inkasem czeków w obrocie krajowym lub dewizowym; 
9) prowadzonego dla konsumenta, wobec którego zostało wydane postanowienie o ogłoszeniu przez niego upadłości lub 
który złożył wniosek o ogłoszenie upadłości; 
10) powiązanego z członkostwem u dostawcy prowadzącego taki rachunek. 
Art. 59ip. 1. Dostawca przekazujący i dostawca przyjmujący, na żądanie konsumenta, udostępniają mu, nieodpłatnie, 
dane dotyczące istniejących zleceń stałych i poleceń zapłaty, powiązanych z prowadzonymi przez tych dostawców rachu n-
kami płatniczymi konsumenta, które są objęte przeniesieniem. 
2. Opłaty pobierane od konsumenta przez dostawcę przekazującego lub dostawcę przyjmującego za czynności inne 
niż przekazywanie informacji, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 59im ust. 1 pkt 1 i 2, wykonywane zgodnie z art. 59il 
i art. 59im, nie mogą być wyższe niż rzeczywiste koszty ponoszone przez danego dostawcę z tytułu wykonywanych czyn-
ności. 
Art. 59iq. 1. Dostawca przyjmujący lub dostawca przekazujący niezwłocznie wyrównuje każdą szkodę finansową ko n-
sumenta wynikającą bezpośrednio z niewywiązania się przez danego dostawcę z obowiązków wynikających z art. 59ik–59io. 
  
Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 659 
 
 2. Przez straty, o których mowa w art. 361 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, należy rozumieć 
opłaty i odsetki pobrane przez dostawcę przekazującego, które nie zostałyby pobrane w przypadku gdyby dostawca wype ł-
nił obowiązki wynikające z art. 59ik–59io, a przez korzyści, o których mowa w tym przepisie, należy rozumieć odsetki 
wynikające z oprocentowania środków na rachunku, które zostałyby naliczone, gdyby dostawca wypełnił obowiązki wyn i-
kające z art. 59ik–59io. 
Art. 59ir. Przepisy art. 59ii−59im i art. 59io–59iq stosuje się odpowiednio do przenoszenia rachunku płatniczego 
w ramach tego samego dostawcy. 
Art. 59is.  1. Do dnia 31 stycznia danego roku kalendarzowego dostawca uczestniczący w przeniesieniu rachunku jako 
dostawca przekazujący przekazuje do KNF informacje o liczbie przeniesionych rachunków płatniczych oraz o liczbie ni e-
zrealizowanych upoważnień do przeniesienia rachunku płatniczego w poprzednim roku kalendarzowym, według stanu na 
dzień 31 grudnia poprzedniego roku kalendarzowego. 
2. KNF, co 2 lata, informuje Komisję Europejską o liczbie przeniesionych rachunków płatniczych oraz o liczbie 
niezrealizowanych upoważnień do przeniesienia rachunku płatniczego w tym okresie, według stanu na dzień 31 grudnia 
poprzedniego roku kalendarzowego. 
Art. 59it.  1. W przypadku gdy dostawca, o którym mowa w art. 59ii, inny niż dostawca, o którym mowa w art. 4 ust. 2 
pkt 1–3 i 9, nie umożliwia przenoszenia rachunków płatniczych, właściwy organ nadzoru, o którym mowa w art. 14, może 
nałożyć na tego dostawcę karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu go do 
spełnienia tego obowiązku w terminie wyznaczonym przez organ. 
2. Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru uwzględnia wagę, czas trwania 
i przyczyny naruszenia obowiązku określonego w art. 59ii, rozmiar prowadzonej przez dostawcę działalności oraz jego 
sytuację finansową. 
3. (uchylony)150) 
4. (uchylony)150) 
DZIAŁ IIIA 
Wydawanie i wykup pieniądza elektronicznego 
Art. 59j. Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany niezwłocznie wydać pieniądz elektroniczny według 
wartości nominalnej z chwili otrzymania środków pieniężnych przeznaczonych na ten cel. 
Art. 59k.  1. Umowa o wydanie pieniądza elektronicznego określa warunki dokonywania wykupu pieniądza elektr o-
nicznego, w tym opłaty za jego wykup, jednoznacznie i w sposób zrozumiały. 
2. Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany dostarczyć jednoznaczną i zrozumiałą informację o warun-
kach dokonywania wykupu pieniądza elektronicznego nie później niż przy złożeniu propozycji zawarcia umowy. 
Art. 59l. 1. Wydawca pieniądza elektronicznego jest obowiązany umożliwić, na żądanie posiadacza pieniądza elektr o-
nicznego, wykup pieniądza elektronicznego w każdym czasie, według wartości nominalnej. 
2. Wykup pieniądza elektronicznego następuje za środki pieniężne inne niż pieniądz elektroniczny. 
3. Posiadacz pieniądza elektronicznego może zażądać wykupu pieniądza elektronicznego: 
1) przed wygaśnięciem umowy, o której mowa w art. 59k ust. 1 – w całości lub w części; 
2) po wygaśnięciu umowy, o której mowa w art. 59k ust. 1 – w całości. 
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, jeżeli wydawca pieniądza elektronicznego prowadzi również działa l-
ność gospodarczą inną niż działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego lub świadczenia usług płatniczych 
i świadczenia usług dodatkowych ściśle powiązanych z taką działalnością lub inną niż prowadzenie systemów płatności lub 
udzielanie pożyczek służących wykonaniu transakcji płatniczej w związku z wykonywaniem usług płatniczych i nie może 
określić, jaka część przekazanych mu środków pieniężnych miała być wykorzystana na wydanie pieniądza elektronicznego, 
wypłacie podlegają wszystkie środki pieniężne objęte żądaniem użytkownika w kwocie nieobjętej wcześniej złożonymi 
zleceniami płatniczymi użytkownika. 
                                                           
150) Przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 54. 
  
Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 659 
 
 Art. 59m.  1. Wydawca pieniądza elektronicznego może pobierać opłatę za wykup pieniądza elektronicznego jedynie 
w przypadku, gdy przewiduje to umowa, a ponadto: 
1) w umowie wskazana została data jej wygaśnięcia, a posiadacz pieniądza elektronicznego rozwiązał umowę przed tą 
datą; 
2) posiadacz pieniądza elektronicznego wystąpił z żądaniem wykupu pieniądza elektronicznego w całości przed wygaś-
nięciem umowy lub po upływie roku od dnia jej wygaśnięcia. 
2. Opłata, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć kosztów ponoszonych przez wydawcę pieniądza elektronic z-
nego w związku z umożliwianiem wykupu. 
3. Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają możliwości potrącenia przez wydawcę pieniądza elektronicznego z kwoty transa k-
cji płatniczej należności wynikającej ze zobowiązań podatkowych. 
Art. 59n. Wydawca pieniądza elektronicznego oraz podmiot niebędący konsumentem, który akceptuje pieniądz elektr o-
niczny, mogą ustalić warunki wykupu pieniądza elektronicznego inne niż określone w art. 59l ust. 3 i 4 oraz art. 59m ust. 1 i 2. 
Art. 59o. Roszczenie o wykup pieniądza elektronicznego przedawnia się z upływem 5 lat od dnia wygaśnięcia um o-
wy o wydanie pieniądza elektronicznego. 
Art. 59p.  Wydawanie pieniądza elektronicznego nie może następować za pośrednictwem agentów ani innych po d-
miotów. 
DZIAŁ IIIB151) 
Świadczenie usług inicjowania transakcji płatniczych i usług dostępu do informacji o rachunku 
Art. 59q.  1. Jeżeli zlecenie płatnicze jest składane dostawcy świadczącemu usługę inicjowania transakcji płatniczej, 
niezwłocznie po jego złożeniu dostawca świadczący usługę inicjowania transakcji płatniczej dostarcza lub udostępnia 
płatnikowi, a w razie potrzeby odbiorcy: 
1) potwierdzenie prawidłowego złożenia zlecenia płatniczego u dostawcy prowadzącego rachunek; 
2) numer identyfikacyjny umożliwiający płatnikowi i odbiorcy zidentyfikowanie transakcji płatniczej, a w razie potrzeby 
umożliwiający odbiorcy zidentyfikowanie płatnika, oraz inne informacje przekazane wraz z transakcją płatniczą; 
3) informację o: 
a) kwocie transakcji płatniczej, 
b) łącznej kwocie opłat należnych z tytułu transakcji płatniczej na rzecz dostawcy świadczącego usługę inicjowania 
transakcji płatniczej, a w stosownych przypadkach wraz z wyszczególnieniem kwot tych opłat. 
2. Jeżeli zlecenie płatnicze jest składane dostawcy świadczącemu usługę inicjowania transakcji płatniczej, dostawca 
ten udostępnia dostawcy prowadzącemu rachunek numer identyfikacyjny tej transakcji. 
Art. 59r. 1. Płatnik może korzystać z usługi inicjowania transakcji płatniczej, chyba że rachunek płatniczy nie jest 
dostępny on-line. 
2. W przypadku gdy płatnik udziela zgody na wykonanie płatności zgodnie z art. 40, dostawca prowadzący rachunek 
wykonuje czynności określone w ust. 4 w celu zapewnienia płatnikowi korzystania z usługi inicjowania transakcji płatn i-
czej. 
3. Dostawca świadczący usługę inicjowania transakcji płatniczej: 
1) nie może wchodzić w posiadanie środków pieniężnych płatnika w związku ze świadczeniem usługi inicjowania tran-
sakcji płatniczej; 
2) jest obowiązany zapewnić, aby indywidualne dane uwierzytelniające nie były dostępne dla podmiotów innych niż 
użytkownik i dostawca prowadzący rachunek oraz aby były one przekazywane za pośrednictwem bezpiecznych 
i wydajnych kanałów; 
3) jest obowiązany zapewnić, aby informacje o użytkowniku, inne niż określone w pkt 2, uzyskane w trakcie świadcz e-
nia usług inicjowania transakcji płatniczej, były dostarczane tylko odbiorcy i wyłącznie za zgodą użytkownik a; 
                                                           
151) Dział dodany przez art. 1 pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 56 – Poz. 659 
 
 4) w przypadku inicjowania płatności – jest obowiązany identyfikować siebie wobec dostawcy prowadzącego rachunek 
i porozumiewać się z dostawcą prowadzącym rachunek, płatnikiem i odbiorcą w sposób bezpieczny, zgodnie 
z wymogami określonymi w przepisach rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 z dnia 27 listopada 
2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regulacy j-
nych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych 
standardów komunikacji; 
5) nie może przechowywać szczególnie chronionych danych dotyczących płatności; 
6) nie może żądać od użytkownika danych innych niż niezbędne do wykonania usługi inicjowania transakcji płatniczej; 
7) nie może używać, uzyskiwać ani przechowywać danych do celów innych niż wykonanie usługi inicjowania transakcji 
płatniczej świadczonej na podstawie umowy z użytkownikiem lub zgody użytkownika; 
8) nie może zmieniać kwoty, odbiorcy ani innych danych transakcji płatniczej. 
4. Dostawca prowadzący rachunek: 
1) jest obowiązany porozumiewać się z dostawcami świadczącymi usługę inicjowania transakcji płatniczej w sposób 
bezpieczny, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 
z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 
w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych 
i bezpiecznych otwartych standardów komunikacji; 
2) niezwłocznie po otrzymaniu zlecenia płatniczego od dostawcy świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej 
jest obowiązany przekazać lub udostępnić temu dostawcy informacje o zainicjowaniu transakcji płatniczej oraz d o-
stępne mu informacje dotyczące wykonania transakcji płatniczej; 
3) jest obowiązany stosować wobec zleceń płatniczych przekazanych za pośrednictwem dostawcy świadczącego usługę 
inicjowania transakcji płatniczej niedyskryminujące zasady w stosunku do zleceń płatniczych przekazanych bezp o-
średnio przez samego płatnika, chyba że odstąpienie od obowiązku stosowania tych zasad jest uzasadnione obiekty w-
nymi przyczynami, w szczególności czasem wykonania, priorytetowym charakterem transakcji płatniczej lub wysok o-
ścią opłat. 
5. Korzystanie przez użytkownika z usług inicjowania transakcji płatniczej nie może być uzależnione od istnienia sto-
sunku umownego między dostawcą świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej a dostawcą prowadzącym rachunek. 
Art. 59s. 1. Użytkownik może korzystać z usługi dostępu do informacji o rachunku, chyba że rachunek płatniczy nie 
jest dostępny on-line. 
2. Dostawca świadczący usługę dostępu do informacji o rachunku: 
1) jest obowiązany świadczyć usługi wyłącznie na podstawie zgody użytkownika wyrażonej w sposób niebudzący wą t-
pliwości; 
2) jest obowiązany zapewnić, aby indywidualne dane uwierzytelniające nie były dostępne dla podmiotów innych niż 
użytkownik i dostawca prowadzący rachunek oraz aby były one przekazywane za pośrednictwem bezpiecznych 
i wydajnych kanałów; 
3) w przypadku sesji komunikacyjnej – jest obowiązany identyfikować siebie wobec dostawcy prowadzącego rachunek 
na rzecz użytkownika oraz porozumiewać się z dostawcą prowadzącym rachunek i użytkownikiem w sposób be z-
pieczny, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 
z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odni e-
sieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bez-
piecznych otwartych standardów komunikacji; 
4) może uzyskać dostęp wyłącznie do informacji dotyczących wyznaczonych rachunków płatniczych i związanych 
z nimi transakcji płatniczych; 
5) nie może żądać szczególnie chronionych danych dotyczących płatności związanych z rachunkami płatniczymi; 
6) nie może używać, uzyskiwać ani przechowywać danych do celów innych niż wykonanie usługi dostępu do informacji 
o rachunku świadczonej na podstawie umowy z użytkownikiem lub zgody użytkownika. 
3. Dostawca prowadzący rachunek: 
1) jest obowiązany porozumiewać się z dostawcami świadczącymi usługę dostępu do informacji o rachunku w sposób 
bezpieczny, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 
z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odnie-
sieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bez-
piecznych otwartych standardów komunikacji; 
  
Dziennik Ustaw – 57 – Poz. 659 
 
 2) jest obowiązany stosować wobec wniosków o udostępnienie danych przekazanych za pośrednictwem dostawcy 
świadczącego usługę dostępu do informacji o rachunku niedyskryminujące zasady w stosunku do innych wniosków, 
chyba że odstąpienie od obowiązku stosowania tych zasad jest uzasadnione obiektywnymi przyczynami. 
4. Korzystanie przez użytkownika z usług dostępu do informacji o rachunku nie może być uzależnione od istnienia 
stosunku umownego między dostawcą świadczącym usługę dostępu do informacji o rachunku a dostawcą prowadzącym 
rachunek. 
Art. 59t. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się do rachunków prowadzonych przez Bank Gospodarstwa Kr a-
jowego oraz rachunków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2–4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku 
Polskim. 
DZIAŁ IV 
Krajowe instytucje płatnicze 
Rozdział 1 
Podejmowanie i prowadzenie działalności przez krajowe instytucje płatnicze 
Art. 60. 1. Świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej wymaga uzyskania zezwolenia 
KNF. 
2.152) Zezwolenie może być wydane osobie prawnej z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zamierzającej 
wykonywać na tym terytorium przynajmniej część swojej działalności z zakresu usług płatniczych, na jej wniosek. 
3. Wydanie zezwolenia obejmującego świadczenie usług, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, następuje po zasięg-
nięciu opinii Prezesa NBP. Opinia Prezesa NBP obejmuje ocenę wniosku w zakresie zgodności z prawem oraz zapewni e-
nia bezpieczeństwa i sprawności świadczenia usługi płatniczej. 
Art. 61. 1. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wnioskodawca dołącza: 
1)153)  adres siedziby; 
2) statut, akt założycielski albo umowę spółki; 
3) wykaz usług płatniczych, które zamierza świadczyć; 
4)154)  program działalności i plan finansowy na okres co najmniej trzyletni, z których wynika, że wnioskodawca jest 
w stanie zastosować odpowiednie i proporcjonalne systemy, zasoby i procedury niezbędne do prawidłowego prow a-
dzenia działalności; 
5)154)  dokumenty potwierdzające posiadanie funduszy własnych w wymaganej wysokości; 
6)154)  opis systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3, w tym zatwierdz o-
ne regulacje wewnętrzne w tym zakresie; 
6a)155)  opis bliskich powiązań między wnioskodawcą a innymi podmiotami, jeżeli takie powiązania istnieją; 
7) (uchylony) 
8)156)  dane pozwalające na ustalenie tożsamości osób zarządzających oraz osób, które bezpośrednio lub pośrednio posiad a-
ją znaczny pakiet akcji lub udziałów w spółce lub spółdzielni zamierzającej wykonywać usługi płatnicze, ze wskaz a-
niem wielkości należącego do nich pakietu akcji lub udziałów, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę), 
b) siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres; 
                                                           
152) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
153) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
154) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 lit. a tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
155) Dodany przez art. 1 pkt 55 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
156) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 58 – Poz. 659 
 
 9) dokumenty i informacje pozwalające na ocenę, czy wnioskodawca i osoby, o których mowa w pkt 8, dają rękojmię 
ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą, w szczególności: 
a) dokumenty pozwalające na ocenę, czy osoby zarządzające posiadają wykształcenie i doświadczenie zawodowe 
niezbędne do zarządzania działalnością w zakresie świadczenia usług płatniczych, 
b) informacje dotyczące skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, postępowań warunkowo umorzonych 
oraz zakończonych ukaraniem postępowań dyscyplinarnych, jak również innych zakończonych postępowań 
administracyjnych i cywilnych, dotyczących wnioskodawcy lub osób, o których mowa w pkt 8, 
c) informacje o toczących się postępowaniach karnych w sprawach o przestępstwo umyślne, z wyłączeniem prz e-
stępstw ściganych z oskarżenia prywatnego, postępowaniach w sprawie o przestępstwo skarbowe, jak również 
o toczących się postępowaniach administracyjnych, dyscyplinarnych i cywilnych – prowadzonych przeciwko 
osobom, o których mowa w pkt 8, lub związanych z działalnością tych osób albo wnioskodawcy; 
10)157)  dane pozwalające na ustalenie tożsamości biegłych rewidentów oraz identyfikację firm audytorskich, obejmujące: 
a) imię i nazwisko biegłego rewidenta albo nazwę firmy audytorskiej, 
b) adres biegłego rewidenta albo adres firmy audytorskiej, 
c) numer wpisu do rejestru biegłych rewidentów albo numer wpisu na listę firm audytorskich; 
11)158)  w przypadku, o którym mowa w art. 61b ust. 1 – dokument potwierdzający posiadanie ubezpieczenia odpowiedzia l-
ności cywilnej, gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub innego zabezpieczenia roszczeń użytkownika. 
2.159) Wnioskodawca oraz instytucja płatnicza po uzyskaniu zezwolenia niezwłocznie powiadamiają KNF o zmianie 
mającej istotny wpływ na dokładność informacji i dokumentów dołączonych do wniosku zgodnie z ust. 1. Jeżeli powiad o-
mienie zawiera informacje mające wpływ na sposób świadczenia usługi, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, KNF ni e-
zwłocznie przekazuje te informacje Prezesowi NBP. 
3.160) Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i n-
formacji oraz rodzaj i formę dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt 4–10, mając na względzie konieczność sprawdz e-
nia, czy wnioskodawca spełnia warunki konieczne do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, oraz ko m-
pletność i wiarygodność dokumentacji dołączanej do wniosku , z uwzględnieniem wytycznych wydanych w tym zakresie 
przez EUNB. 
Art. 61a. 1. Jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć usługi płatnicze, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, KNF 
niezwłocznie przekazuje NBP wniosek wraz z załącznikami, o których mowa w art. 61 ust. 1, w celu wydania przez Prez e-
sa NBP opinii, o której mowa w art. 60 ust. 3. 
2. Opinia, o której mowa w art. 60 ust. 3, jest wydawana przez Prezesa NBP w terminie miesiąca od dnia przekazania 
mu wniosku zgodnie z ust. 1. 
Art. 61b.161) 1. Jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć usługi inicjowania transakcji płatniczej, jest obowiązany do 
zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z wykonywaną przez niego 
działalnością lub posiadania gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub innego zabezpieczenia roszczeń uży t-
kownika. 
2. Zakres oraz wysokość ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeni o-
wej lub innego zabezpieczenia pokrywają kwoty zobowiązań, jakie ciążyć będą na wnioskodawcy, wynikających 
z wykonywania działalności na podstawie ustawy oraz przepisów obowiązujących na terytorium państwa członkowskiego 
innego niż Rzeczpospolita Polska, na którym wnioskodawca ma zamiar wykonywać działalność. 
3. Umowa gwarancji bankowej albo umowa gwarancji ubezpieczeniowej powinna obejmować upoważnienie dla KNF 
do wydawania dyspozycji wypłaty przez gwaranta środków pieniężnych z gwarancji. 
4. KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach wypłaty środków z tytułu umowy gw a-
rancji bankowej albo umowy gwarancji ubezpieczeniowej na zasadach określonych w treści tych umów. 
                                                           
157) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 lit. a tiret piąt e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
158) Dodany przez art. 1 pkt 55 lit. a tiret szóste ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
159) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 55 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
160) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 55 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
161) Dodany przez art. 1 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 59 – Poz. 659 
 
 5. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, minimalną sumę gwarancy j-
ną ubezpieczenia, sumę gwarancji bankowej, sumę gwarancji ubezpieczeniowej lub wartość innego zabezpieczenia ros z-
czeń użytkownika, uwzględniając wytyczne wydane w tym zakresie przez EUNB, z tym że przy wyliczaniu tej sumy nie 
uwzględnia się liczby i wartości transakcji płatniczych zainicjowanych przez krajową instytucję płatniczą, będących po d-
stawą naliczania wymaganych funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej. 
Art. 62. 1. W toku postępowania w sprawie wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, KNF: 
1) wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, jeżeli wniosek nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 61 
ust. 1; 
2) może żądać uzupełniających informacji lub dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. 
2. KNF wydaje decyzję w przedmiocie zezwolenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku lub jego uz u-
pełnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1. 
Art. 63. W zezwoleniu, o którym mowa w art. 60 ust. 1, KNF określa usługi płatnicze, do świadczenia których jest 
uprawniona instytucja płatnicz a. 
Art. 64. 1.162) Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, może być udzielone, jeżeli podmiot: 
1) posiada kapitał założycielski co najmniej w wysokości równowartości w walucie polskiej: 
a) kwoty 125 000 euro – w przypadku gdy wnioskodawca zamierza świadczyć wszystkie usługi płatnicze wymi e-
nione w art. 3 ust. 1 pkt 1–5 lub niektóre z nich, 
b) kwoty 50 000 euro – w przypadku gdy wnioskodawca zamierza świadczyć usługę płatniczą, o której mowa 
w art. 3 ust. 1 pkt 7, 
c) kwoty 20 000 euro – w przypadku gdy wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie usługę płatniczą, o której 
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6; 
2) posiada fundusze własne w wymaganej wysokości; 
3) zapewnia ostrożne i stabilne zarządzanie działalnością objętą wnioskiem o wydanie zezwolenia, w szczególności 
przez posiadanie systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej odpowiedniego do rodzaju, skali i stopnia zł o-
żoności świadczonych usług płatniczych, zapewniającego należyte wypełnianie między innymi obowiązków związ a-
nych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz obejmującego rozwiązania organizacyjne 
mające służyć ochronie środków pieniężnych użytkowników zgodnie z art. 78; 
4) jest zarządzany przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 8, dające rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządz a-
nia jego działalnością; 
5) posiada środki finansowe na pokrycie kapitału założycielskiego niepochodzące z kredytu, pożyczki albo w inny sp o-
sób nieobciążone oraz niepochodzące z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł; 
6) posiada plan finansowy lub program działalności zapewniający zdolność krajowej instytucji płatniczej do wykonyw a-
nia zobowiązań wynikających z działalności objętej wnioskiem o wydanie zezwolenia; 
7) nie posiada bliskich powiązań z podmiotami trzecimi, które stanowią przeszkodę w skutecznym wykonywaniu funkcji 
nadzorczych; 
8) nie posiada bliskich powiązań z podmiotami trzecimi, w przypadku których przepisy prawa państwa innego niż pa ń-
stwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą wnioskodawca 
ma bliskie powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów uniemożliwiałyby skuteczne wyk o-
nywanie nadzoru nad krajową instytucją płatniczą; 
9) zapewnia spełnianie wymogów określonych w przepisach rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 
z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 
w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych 
i bezpiecznych otwartych standardów komunikacji; 
10) posiada ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej, gwarancję bankową, gwarancję ubezpieczeniową lub inne zabe z-
pieczenie roszczeń użytkownika – w przypadku, o którym mowa w art. 61b ust. 1. 
                                                           
162) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 57 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 60 – Poz. 659 
 
 2. Równowartość w walucie polskiej podanych w ust. 1 pkt 1 kwot w euro ustala się przy zastosowaniu kursu średni e-
go ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w dniu wydania zezwolenia. 
3. (uchylony)163) 
Art. 64a. 1. W skład systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3, 
wchodzą: 
1) rozwiązania organizacyjne: 
a) struktura organizacyjna i procedury podejmowania decyzji obejmujące pełny zakres prowadzonej działalności, 
b)164)  zasady i procedury wypełniania obowiązków instytucji obowiązanych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o przeci w-
działaniu praniu pieniędzy; 
2) zasady zarządzania ryzykiem: 
a) zasady szacowania ryzyka, w szczególności ryzyka utraty płynności w przypadku udzielania kredytu, o którym 
mowa w art. 74 ust. 3, lub w przypadku prowadzenia innej działalności gospodarczej oprócz świadczenia usług 
płatniczych, 
b) procedury identyfikacji ryzyka, jego pomiaru, szacowania, monitorowania oraz informowania o ryzyku, a także 
procedury ograniczania ryzyka; 
3) kontrola wewnętrzna obejmująca: 
a) audyt wewnętrzny, 
b) badanie zgodności prowadzonej działalności z ustawą, przepisami o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finan-
sowaniu terroryzmu oraz regulacjami wewnętrznymi; 
4) opis: 
a) zasad postępowania ze środkami pieniężnymi przyjmowanymi od użytkowników w celu wykonania transakcji 
płatniczych zgodnie z art. 78, 
b)165)  procedur monitorowania incydentów związanych z bezpieczeństwem oraz monitorowania i rozpatrywania skarg 
użytkowników, w tym skarg związanych z bezpieczeństwem, a także działań następczych w przypadku wystąpi e-
nia takich incydentów i skarg, wraz z mechanizmem zgłaszania incydentów uwzględniającym obowiązki instyt u-
cji płatniczej w zakresie zgłaszania, o których mowa w art. 32g i art. 32h, 
c) systemu komunikacji wewnętrznej, 
d)166)  procedury wprowadzonej w celu włączania do dokumentacji, monitorowania i śledzenia szczególnie chroni o-
nych danych dotyczących płatności oraz ograniczenia dostępu do tych danych, 
e)166)  rozwiązań zapewniających ciągłość działania, w tym wyczerpujące i dokładne określenie krytycznych operacji 
oraz określenie skutecznych planów awaryjnych i procedury na potrzeby regularnego weryfikowania i przeglądu 
adekwatności i skuteczności takich planów, 
f)166) zasad i definicji stosowanych do gromadzenia danych statystycznych dotyczących wyników, transakcji 
i oszustw, 
g)166)  strategii w zakresie bezpieczeństwa wraz ze szczegółową oceną ryzyka w odniesieniu do świadczonych przez 
wnioskodawcę usług płatniczych oraz środków kontroli bezpieczeństwa i ograniczania ryzyka podjętych w celu 
odpowiedniej ochrony użytkowników przed zidentyfikowanym ryzykiem, w tym oszustwami i nielegalnym wyk o-
rzystywaniem szczególnie chronionych danych i danych osobowych, 
h)166)  mechanizmów kontroli wewnętrznej. 
2. Rozwiązania organizacyjne, o których mowa w ust. 1 pkt 1, powinny być uwzględnione w szczególności w opisie, 
o którym mowa w ust. 1 pkt 4. 
                                                           
163) Przez art. 1 pkt 57 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
164) W brzmieniu ustalonym przez art. 175 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 149. 
165) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
166) Dodany przez art. 1 pkt 58 lit. a tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 61 – Poz. 659 
 
 3.167) Kontrola wewnętrzna, o której mowa w ust. 1 pkt 3, obejmuje w szczególności procedury kontroli wykonywania 
transakcji płatniczych, kontroli podmiotów, którym powierzono wykonywanie niektórych czynności operacyjnych, oraz 
kontroli, które wnioskodawca zobowiązuje się przeprowadzać w stosunku do agentów i oddziałów krajowej instytucji 
płatniczej co najmniej raz w roku, w tym kontroli przeprowadzanych bezpośrednio u agenta oraz w oddziale. 
3a.168) Środki kontroli bezpieczeństwa i ograniczania ryzyka, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. g, wskazują sposób 
zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa technicznego i ochrony danych, w tym w odniesieniu do oprogramowania 
i systemów informatycznych stosowanych przez wnioskodawcę lub podmiot, któremu wnioskodawca powierzył wykon y-
wanie całości albo części czynności operacyjnych. Środki te obejmują również środki bezpieczeństwa, o których mowa 
w dziale IIa. 
4. Instytucja płatnicza na bieżąco weryfikuje i okresowo ocenia sposób funkcjonowania systemu zarządzania ryz y-
kiem i kontroli wewnętrznej. 
5.169) Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, wytyczne dotyczące śro d-
ków, o których mowa w ust. 3a, mając na uwadze konieczność zapewnienia prawidłowego zarządzania ryzykiem operacy j-
nym oraz ryzykiem naruszenia bezpieczeństwa w zakresie świadczenia usług płatniczych, a także uwzględniając wytyczne 
wydane w tym zakresie przez EUNB. 
Art. 65.170) KNF odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, jeżeli podmiot wnioskujący nie spe ł-
nia wymogów określonych w art. 64 ust. 1. 
Art. 66. 1. Zmiana określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 60 ust. 1, usług płatniczych, do świadczenia kt ó-
rych jest uprawniona instytucja płatnicza, wymaga zmiany tego zezwolenia; przepisy art. 61–65 stosuje się odpowiednio. 
2. W miejsce informacji i dokumentów, o których mowa w art. 61 ust. 1, może być złożone oświadczenie o aktualności 
informacji zawartych w odpowiednich dokumentach złożonych przez krajową instytucję płatniczą wraz z wnioskiem 
o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1. 
Art. 67. 1. Zezwolenie na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej wygasa, jeżeli kraj o-
wa instytucja płatnicza: 
1) w terminie 12 miesięcy od dnia wydania tego zezwolenia nie rozpoczęła działalności w zakresie usług płatniczych, 
przy czym za dzień rozpoczęcia działalności w zakresie usług płatniczych uważa się dzień wykonania pierwszej tran-
sakcji płatniczej; 
2) nie prowadzi działalności w zakresie usług płatniczych w okresie dłuższym niż 6 kolejnych miesięcy. 
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, KNF wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia. 
Art. 68. 1. Jeżeli działalność hybrydowej instytucji płatniczej w zakresie niepolegającym na świadczeniu usług pła t-
niczych lub wydawaniu pieniądza elektronicznego narusza lub może naruszać stabilność finansową tej instytucji płatniczej 
lub mogłaby ograniczać możliwość sprawowania nadzoru, KNF może, w drodze decyzji, nakazać hybrydowej instytucji 
płatniczej prawne i organizacyjne wyodrębnienie działalności w zakresie usług płatniczych i w zakresie wydawania pieni ą-
dza elektronicznego przez utworzenie nowego podmiotu, który będzie prowadził te rodzaje działalności. 
2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF: 
1) określa termin utworzenia nowego podmiotu, który będzie prowadził działalność w zakresie usług płatniczych lub 
w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego, nie krótszy niż 3 miesiące; 
2) może określić warunki dotyczące sposobu wyodrębnienia działalności w zakresie usług płatniczych lub w zakresie 
wydawania pieniądza elektronicznego. 
3. Podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, zawiadamia KNF o wpisie do rejestru przedsi ę-
biorców w terminie 7 dni od dnia uzyskania wpisu. 
4. Do zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, dołącza się informacje i dokumenty, o których mowa w art. 61 ust. 1 
pkt 1, 2 oraz 4–10, dotyczące podmiotu utworzonego w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. W miejsce informacji 
i dokumentów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz 6–10, może być złożone oświadczenie o aktualności informacji 
zawartych w odpowiednich dokumentach złożonych przez hybrydową instytucję płatniczą, które uznaje się wówczas za 
złożone przez ten podmiot. Przepisy art. 62 stosuje się odpowiednio. 
                                                           
167) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 58 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
168) Dodany przez art. 1 pkt 58 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
169) Dodany przez art. 1 pkt 58 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
170) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 59 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 62 – Poz. 659 
 
 5. W przypadku określenia warunków, o których mowa w ust. 2 pkt 2, odpowiednio hybrydowa instytucja płatnicza 
lub podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, nie później niż z dniem złożenia zawiadomienia, 
o którym mowa w ust. 3, przekazują KNF informacje i dokumenty potwierdzające spełnienie tych warunków. 
6. Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydane hybrydowej instytucji płatniczej przechodzi na podmiot utw o-
rzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez KNF zawiadomienia, 
o którym mowa w ust. 3, albo jego uzupełnienia, jeżeli nie są spełnione wymagania określone w ust. 4 lub 5, chyba że 
w tym terminie KNF zgłosi sprzeciw do przejścia tego zezwolenia. 
7. KNF, w drodze decyzji: 
1) zgłasza sprzeciw, o którym mowa w ust. 6, jeżeli zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 65; 
2) może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 6, jeżeli nie zostały spełnione warunki, o których mowa w ust. 2 pkt 2. 
8. Z dniem przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której 
mowa w ust. 1, wstępuje w prawa i obowiązki hybrydowej instytucji płatniczej w zakresie świadczenia usług płatniczych. 
9. Zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydane hybrydowej instytucji płatniczej wygasa: 
1) w przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1 – z upływem terminu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1; 
2) z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja w sprawie sprzeciwu, o którym mowa w ust. 6, stała się ostateczna. 
10. W przypadkach, o których mowa w ust. 9, KNF wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia. 
11. W terminie 7 dni od dnia przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, wydanego hybrydowej instytucji 
płatniczej na podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, albo wydania decyzji, o której mowa 
w ust. 10, KNF z urzędu dokonuje zmian w rejestrze. 
Art. 68a. W przypadku powzięcia przez Prezesa NBP informacji, że działalność instytucji płatniczej w zakresie 
świadczenia usług płatniczych stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego, Prezes NBP zawiadamia o tym 
KNF. 
Art. 69. 1. KNF może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1, jeżeli: 
1) instytucja płatnicza uzyskała zezwolenie wskutek złożenia fałszywych informacji lub w inny sposób niezgodny 
z prawem; 
2)171)  instytucja płatnicza przestała spełniać wymogi, od których jest uzależnione wydanie zezwolenia , lub nie powiadomiła 
KNF o istotnych okolicznościach, które wskazują na zaprzestanie spełniania tych wymog ów; 
3) instytucja płatnicza wykonuje działalność z naruszeniem zezwolenia lub trwale utraciła zdolność do wykonywania 
swoich zobowiązań; 
4)172)  instytucja płatnicza, kontynuując działalność w zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego, 
stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego lub dla zaufania do tego systemu; 
5) osoby, które bezpośrednio lub pośrednio posiadają znaczny pakiet akcji lub udziałów w instytucji płatniczej, nie dają 
rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą; 
6) osoba zarządzająca nie daje rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą; 
7) bliskie powiązania między krajową instytucją płatniczą a innymi podmiotami mogłyby uniemożliwiać skuteczne 
sprawowanie nadzoru nad krajową instytucją płatniczą; 
8) przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej jednej osoby fizyc z-
nej lub prawnej, z którą krajowa instytucja płatnicza ma bliskie powiązania, lub trudności związane z egzekwo-
waniem tych przepisów mogłyby uniemożliwiać skuteczne sprawowanie nadzoru nad tą instytucją; 
9) instytucja płatnicza, która nie stosuje środków ochrony środków pieniężnych użytkowników określonych w art. 78 
ust. 1, nie zawarła w terminie umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia, o której 
mowa w art. 78 ust. 2. 
2. Decyzja o cofnięciu zezwolenia jest natychmiast wykonalna. 
3. Jeżeli wymaga tego interes użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego, w decyzji o cofnięciu ze zwo-
lenia KNF może określić termin i warunki zaprzestania świadczenia usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektr o-
nicznego przez instytucję płatniczą. 
                                                           
171) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 60 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
172) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 60 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 63 – Poz. 659 
 
 Art. 70. 1. KNF cofa zezwolenie na wniosek instytucji płatniczej. 
2. Postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na wniosek instytucji płatniczej nie wszczyna się, jeżeli: 
1) w instytucji płatniczej jest prowadzona kontrola, o której mowa w art. 103, lub instytucja płatnicza została zawiad o-
miona o zamiarze przeprowadzenia takiej kontroli; 
2) wobec instytucji płatniczej wszczęto postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 105 
ust. 1 pkt 5. 
3. Postępowanie wszczęte zawiesza się do dnia, w którym decyzja w sprawie nałożenia kary pieniężnej stała się ostateczna. 
4. Do decyzji o cofnięciu zezwolenia na wniosek instytucji płatniczej stosuje się przepis art. 69 ust. 3. 
Art. 71. (uchylony)173) 
Art. 72. W przypadku połączenia lub podziału instytucji płatniczej albo nabycia jej przedsiębiorstwa, zezwolenie, 
o którym mowa w art. 60 ust. 1, nie przechodzi na podmiot przejmujący lub nowo utworzony powstały w wyniku połącz e-
nia lub podziału ani na nabywcę, z zastrzeżeniem art. 68 ust. 6. 
Art. 72a.174) 1. Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio nabyć albo objąć akcje lub udziały krajowej 
instytucji płatniczej w liczbie zapewniającej osiągnięcie lub przekroczenie odpowiednio 20%, 30% lub 50% ogólnej liczby 
głosów w organie stanowiącym lub udziału w kapitale zakładowym, lub jeżeli na skutek nabycia albo objęcia akcji lub 
udziałów instytucja taka stałaby się jednostką zależną lub współzależną względem tego podmiotu, zawiadamia KNF 
o takim zamiarze. 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 25 ust. 2, 3 i 7–9, art. 25a ust. 1 i 2, art. 25c–25e i art. 25g 
ustawy – Prawo bankowe stosuje się odpowiednio, z tym że przepisy dotyczące podmiotu dominującego, zależnego lub 
współzależnego, o których mowa w tych przepisach, stosuje się do jednostki dominującej, zależnej lub współzależnej. 
3. W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, jest: 
1) unijną instytucją pieniądza elektronicznego, unijną instytucją płatniczą, dostawcą, o którym mowa w art. 96 ust. 2, 
zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną lub spółką zarządzającą, kt ó-
rzy uzyskali zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczposp o-
lita Polska, lub 
2) jednostką dominującą lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku wobec unijnej instytucji pieniądza 
elektronicznego, unijnej instytucji płatniczej, dostawcy, o którym mowa w art. 96 ust. 2, zakładu ubezpieczeń, 
zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej lub spółki zarządzającej, którzy uzyskali zezwolenie 
na wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska 
– przedstawia w zawiadomieniu odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą w szczególności nazwy i siedziby 
podmiotów, o których mowa w pkt 2, w stosunku do których jest jednostką dominującą lub podmiotem pozostającym 
w podobnym stosunku. 
4. Jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w ust. 3, zawiadomienie zawiera stosowne oświadczenie w tym zakresie. 
5. Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć znaczny pakiet akcji lub udziałów krajowej instytucji 
płatniczej lub zbyć pakiet akcji lub udziałów, w wyniku czego nastąpiłby spadek poniżej 20%, 30% lub 50% jego udziału 
w ogólnej liczbie głosów w organie stanowiącym lub udziału w kapitale zakładowym, zawiadamia o tym zamiarze KNF. 
W przypadku gdy statut lub umowa spółki krajowej instytucji płatniczej przewiduje uprzywilejowanie lub ograniczenie 
akcji lub udziałów co do prawa głosu, zawiadomienie powinno również dotyczyć udziału w kapitale zakładowym 
w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej mu liczbie głosów bez prz y-
wilejów i ograniczeń. Przepisy art. 25 ust. 2, 3 i 7 ustawy – Prawo bankowe stosuje się odpowiednio. 
Art. 72b.174) 1. Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 72a ust. 1, załącza do niego informacje: 
1) pozwalające na identyfikację podmiotu składającego zawiadomienie oraz ustalenie tożsamości osób zarządzających 
jego działalnością oraz osób przewidzianych do objęcia funkcji osób zarządzających krajowej instytucji płatniczej, 
o ile podmiot składający zawiadomienie planuje zmiany w tym zakresie, obejmujące: 
a) nazwę (firmę), 
b) imiona i nazwiska tych osób, 
                                                           
173) Przez art. 1 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
174) Dodany przez art. 1 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 64 – Poz. 659 
 
 c) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile składający zawiadomienie taki numer 
posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz 
adres głównego miejsca wykonywania działalności; 
2) określone w art. 61 ust. 1 pkt 9 lit. b i c dotyczące podmiotu składającego zawiadomienie oraz osób, o których mowa 
w pkt 1; 
3) pozwalające na identyfikację krajowej instytucji płatniczej, o której mowa w art. 72a ust. 1; 
4) dotyczące działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego zawiadomienie i osób, 
o których mowa w pkt 1, w szczególności przedmiotu tej działalności, zakresu i miejsca jej prowadzenia oraz dotyc h-
czasowego jej przebiegu, a także wykształcenia posiadanego przez podmiot składający zawiadomienie będący osobą 
fizyczną i osoby, o których mowa w pkt 1; 
5) dotyczące grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, w szczególności jej struktury, należących do 
niej podmiotów oraz prawnych i faktycznych powiązań kapitałowych, finansowych i osobowych z innymi podmiotami; 
6) dotyczące sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie; 
7) dotyczące działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub udziałów w liczbie zapewniającej osiągnięcie lub 
przekroczenie poziomów określonych w art. 72a ust. 1 albo uzyskanie pozycji jednostki dominującej wobec krajowej 
instytucji płatniczej, w szczególności docelowego udziału w ogólnej liczbie głosów w organie stanowiącym krajowej 
instytucji płatniczej, związanych z tym udziałem uprawnień, sposobu i źródeł finansowania nabycia albo objęcia akcji 
lub udziałów, zawartych w związku z tymi działaniami umów oraz działania w porozumieniu z innymi podmiotami; 
8) dotyczące zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej działalności krajowej instyt u-
cji płatniczej, w szczególności w zakresie planów marketingowych, operacyjnych, finansowych oraz dotyczących o r-
ganizacji i zarządzania; 
9) dotyczące ewentualnych zobowiązań podmiotu składającego zawiadomienie w zakresie ostrożnego i stabilnego z a-
rządzania krajową instytucją płatniczą. 
2. Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego oraz informacje, o których mowa w art. 61 ust. 1 
pkt 9 lit. b i c, nie są wymagane w odniesieniu do podmiotu składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego działal-
nością, jeżeli podmiot ten jest bankiem krajowym, instytucją kredytową, instytucją płatniczą, instytucją pieniądza elektr o-
nicznego, zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, domem maklerskim, firmą inwestycyjną lub spółką zarządzającą, 
które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności w państwie członkowskim, o ile okoliczność ta zostanie wykazana 
w zawiadomieniu. 
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty, które należy z a-
łączyć do zawiadomienia w celu przedstawienia informacji określonych w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie proporcj o-
nalności wymaganych informacji w zależności od zamierzonego wpływu podmiotu składającego zawiadomienie na zarz ą-
dzanie krajową instytucją płatniczą. 
Art. 72c.174) 1. KNF zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia lub objęcia akcji lub udziałów krajowej inst y-
tucji płatniczej, wskazanego w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 72a ust. 1, jeżeli: 
1) podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków w zawiadomieniu lub dokume n-
tów i informacji załączanych do zawiadomienia, 
2) podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych informacji lub dokumentów żądanych 
przez KNF, 
3) jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą, z uwagi na możliwy 
niekorzystny wpływ podmiotu składającego zawiadomienie na tę instytucję lub z uwagi na ocenę sytuacji finansowej 
podmiotu składającego zawiadomienie 
– przy czym przepisy art. 25h ust. 2 i 4–6 oraz art. 25i–25k ustawy – Prawo bankowe stosuje się odpowiednio. 
2. Przy dokonywaniu oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, KNF uwzględnia również podjęte zobowiązania podmiotu 
składającego zawiadomienie, o których mowa w art. 72b ust. 1 pkt 9. 
3. W przypadku nabycia lub objęcia akcji lub udziałów: 
1) z naruszeniem art. 72a ust. 1 albo 
2) mimo zgłoszenia przez KNF sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, albo 
3) przed upływem terminu uprawniającego KNF do zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, albo 
4) po wyznaczonym przez KNF terminie, o którym mowa w art. 25h ust. 5 ustawy – Prawo bankowe, na nabycie akcji 
lub udziałów w zakresie określonym w art. 72a ust. 1 
– nie może być wykonywane prawo głosu z tych akcji lub udziałów. 
  
Dziennik Ustaw – 65 – Poz. 659 
 
 4. Jeżeli skutkiem nabycia lub objęcia akcji w przypadkach, o których mowa w ust. 3, jest wykonywanie uprawnień 
jednostki dominującej krajowej instytucji płatniczej, osoby zarządzające krajową instytucją płatniczą powołane przez je d-
nostkę dominującą lub będące członkami zarządu, prokurentami lub osobami pełniącymi kierownicze funkcje w jednostce 
dominującej nie mogą uczestniczyć w czynnościach z zakresu reprezentacji krajowej instytucji płatniczej. W przypadku 
gdy nie można ustalić, które osoby zarządzające zostały powołane przez jednostkę dominującą, powołanie organu odp o-
wiedzialnego za zarządzanie krajową instytucją płatniczą jest bezskuteczne od dnia uzyskania przez ten podmiot uprawnień 
jednostki dominującej krajowej instytucji płatniczej. 
5. Uchwały organu stanowiącego krajowej instytucji płatniczej podjęte z naruszeniem ust. 3 są nieważne, chyba że 
spełniają wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. W przypadkach, 
o których mowa w ust. 3, prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały organu stanowiącego kraj o-
wej instytucji płatniczej przysługuje również KNF. Przepisy art. 252 i art. 425 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks 
spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1577, z późn. zm.175)) stosuje się odpowiednio. 
6. W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, KNF może, w drodze decyzji, nakazać zbycie akcji lub udziałów kr a-
jowej instytucji płatniczej w wyznaczonym terminie. 
7. Jeżeli akcje lub udziały nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 6, KNF może nałożyć na akcjonariusza 
lub udziałowca krajowej instytucji płatniczej karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł lub cofnąć zezwolenie, o którym 
mowa w art. 60 ust. 1. Do nakładania kar przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio. 
8. W przypadku gdy wymagają tego interesy użytkowników, a wnioskodawca wykaże, że nie zachodzi przesłanka, 
o której mowa w ust. 1 pkt 3, KNF może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji wydanej na wni o-
sek akcjonariusza, udziałowca lub jednostki dominującej krajowej instytucji płatniczej, uchylić zakazy, o których mowa 
w ust. 3 lub 4. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje, o których mowa w art. 72b ust. 1. 
Art. 72d.174) 1. Jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą, 
z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu, który uzyskał bezpośrednio lub pośrednio prawo wykonywania głosu w jej 
organie stanowiącym na poziomach określonych w art. 72a ust. 1 albo wskutek nabycia lub objęcia akcji lub udziałów stał 
się bezpośrednio lub pośrednio jednostką dominującą krajowej instytucji płatniczej, lub z uwagi na możliwy wpływ tego 
podmiotu na tę instytucję, w szczególności w przypadku stwierdzenia, że podmiot ten nie dochowuje podjętych zobowi ą-
zań, o których mowa w art. 72b ust. 1 pkt 9, KNF może, w drodze decyzji, zakazać wykonywania prawa głosu z akcji lub 
udziałów krajowej instytucji płatniczej posiadanych przez ten podmiot lub wykonywania uprawnień jednostki dominującej 
przysługujących temu podmiotowi. Przy dokonywaniu oceny przesłanki wydania tego zakazu przepis art. 72c ust. 2 oraz 
przepis art. 25h ust. 2 ustawy – Prawo bankowe stosuje się odpowiednio. 
2. Uchwała organu stanowiącego krajowej instytucji płatniczej jest nieważna, jeżeli przy jej podejmowaniu wykonano 
prawo głosu z akcji lub udziałów, w stosunku do których KNF wydała decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba że uchwała 
spełnia wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. Prawo wytoczenia 
powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały przysługuje również KNF. Przepisy art. 252 i art. 425 ustawy z dnia 
15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych stosuje się odpowiednio. 
3. Jeżeli KNF na podstawie ust. 1 wydała decyzję o zakazie wykonywania uprawnień jednostki dominującej krajowej 
instytucji płatniczej, przepis art. 72c ust. 4 stosuje się odpowiednio. 
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, KNF może, w drodze decyzji, nakazać zbycie akcji lub udziałów krajowej 
instytucji płatniczej w wyznaczonym terminie. 
5. Jeżeli akcje lub udziały nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 4, KNF może nałożyć na akcjonariusza 
lub udziałowca krajowej instytucji płatniczej karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł lub cofnąć zezwolenie, o którym 
mowa w art. 60 ust. 1. Do nakładania kar przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio. 
6. Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 72a ust. 1, nabył lub objął akcje lub prawa z akcji, o których mowa 
w art. 72a ust. 1, i nie dochowuje podjętego zobowiązania, o którym mowa w art. 72b ust. 1 pkt 9, KNF może, w drodze 
decyzji, nałożyć na ten podmiot karę pieniężną do wysokości odpowiadającej wartości tych akcji lub praw z akcji. Wartość 
akcji lub praw z akcji ustalana jest na dzień ich nabycia albo objęcia według wartości godziwej, o której mowa w ustawie 
o rachunkowości. 
7. Decyzja, o której mowa w ust. 6, jest natychmiast wykonalna. 
8. KNF może określić w decyzji, o której mowa w ust. 6, że kara pieniężna jest płatna w miesięcznych ratach. 
                                                           
175) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 398, 650, 1544, 2219 i 2244 oraz 
z 2019 r. poz. 55 i 60. 
  
Dziennik Ustaw – 66 – Poz. 659 
 
 9. Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 72a ust. 1, wypełni zobowiązanie, o którym mowa w art. 72b ust. 1 pkt 9, 
przed upływem terminu wskazanego w decyzji, o której mowa w ust. 6, KNF wydaje decyzję o umorzeniu kary pieniężnej, 
o której mowa w ust. 6: 
1) w całości albo 
2) w części odpowiadającej niezapłaconym przyszłym ratom – w przypadku określonym w ust. 8. 
10. Na wniosek akcjonariusza, udziałowca lub jednostki dominującej krajowej instytucji płatniczej KNF uchyla dec y-
zję wydaną na podstawie ust. 1, jeżeli ustały okoliczności uzasadniające wydanie tej decyzji. 
11. W przypadku gdy dwa lub więcej podmiotów działa w porozumieniu, którego przedmiotem jest wykonywanie 
prawa głosu z akcji lub udziałów na poziomach określonych w art. 72a ust. 1 lub wykonywanie uprawnień jednostki domi-
nującej, przepisy ust. 1– 10 stosuje się odpowiednio. 
Art. 72e.174) W przypadku zaległej kary pieniężnej, o której mowa w art. 72d ust. 5 lub 6, KNF może nakazać kraj o-
wej instytucji płatniczej, której akcjonariuszem jest podmiot, na który została nałożona kara, przekazanie na poczet zaleg-
łej kary wraz z odsetkami wszelkich płatności dokonywanych przez krajową instytucję płatniczą na rzecz tego akcjonari u-
sza, w kwocie odpowiadającej tej karze wraz z odsetkami. 
Art. 73. Informacje o instytucji płatniczej oraz o świadczonych przez nią usługach płatniczych, w tym informacje r e-
klamowe, publikowane przez instytucję płatniczą, na zlecenie instytucji płatniczej lub na rzecz instytucji płatniczej, powi n-
ny być przedstawiane w sposób rzetelny i zrozumiały. 
Art. 73a. 1. Krajowa instytucja płatnicza posiadająca kapitał założycielski w wysokości nie niższej niż równowartość 
w walucie polskiej kwoty 125 000 euro jest uprawniona do wydawania pieniądza elektronicznego. Krajowa instytucja 
płatnicza wydająca pieniądz elektroniczny może również świadczyć usługi ściśle powiązane z jego wydawaniem. 
2. Krajowa instytucja płatnicza może wydawać pieniądz elektroniczny wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Po l-
skiej. 
3. Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF, w formie pisemnej, zawiadomienie o zamiarze prowadzenia działa l-
ności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego, wraz z: 
1) wnioskiem o wpis do rejestru informacji o wydawaniu pieniądza elektronicznego; 
2) uzupełnieniem programu działalności i planu finansowego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, o informację 
o planowanej średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu w okresie pozostającym do końca 
okresu objętego programem; informację taką przedstawia się także w programach działalności i planach finansowych 
na kolejne okresy. 
4. Średnia wartość pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu wydawanego przez krajową instytucję płatniczą 
obliczona na dany miesiąc kalendarzowy nie może przekraczać równowartości w walucie polskiej kwoty 5 000 000 euro 
ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ogłoszonego przez NBP obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprz e-
dzającego ten miesiąc. W przypadku krajowych instytucji płatniczych rozpoczynających działalność w zakresie wydawania 
pieniądza elektronicznego w okresie pierwszych 6 miesięcy jej prowadzenia wartość tę oblicza się na podstawie średniej 
wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu określonej w programie działalności i planie finansowym 
zgodnie z ust. 3 oraz wynikającej z wydania pieniądza elektronicznego. 
5. W przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza prowadzi działalność w zakresie usług płatniczych niezwiązanych 
z wydawaniem pieniądza elektronicznego albo działalność, o której mowa w art. 74 ust. 1 i 3, a wartość pieniądza elektr o-
nicznego pozostającego w obiegu nie jest znana z wyprzedzeniem, KNF wyraża zgodę na jej obliczenie na podstawie  
reprezentatywnej części zobowiązań finansowych, jeżeli uzna, że taką reprezentatywną część zobowiązań finansowych 
można oszacować na podstawie dotychczasowych danych. 
Art. 73b.  1. Krajowa instytucja płatnicza, która wydaje pieniądz elektroniczny, jest obowiązana przekazywać KNF 
informację o: 
1) średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu – w terminie do 15 dnia każdego miesiąca, na 
który jest ustalana; 
2) całkowitej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu, wydanego przez tę instytucję, według stanu 
na dzień 31 grudnia każdego roku kalendarzowego – w terminie do dnia 31 stycznia roku następnego. 
2. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli pozostająca w obiegu kwota pieniądza 
elektronicznego przekracza kwotę określoną w art. 73a ust. 4, KNF może nałożyć na krajową instytucję płatniczą karę 
pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy 
art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio. 
  
Dziennik Ustaw – 67 – Poz. 659 
 
 Art. 73c. 1. W przypadku przekroczenia kwoty, o której mowa w art. 73a ust. 4, krajowa instytucja płatnicza traci 
uprawnienie do wydawania pieniądza elektronicznego z upływem 30 dni od ostatniego dnia okresu, w którym nastąpiło 
przekroczenie, chyba że w tym terminie dostosowała rozmiar prowadzonej działalności w zakresie wydawania pieniądza 
elektronicznego do wymogu, o którym mowa w art. 73a ust. 4. 
2. Jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 1, krajowa instytucja płatnicza wystąpi o zezwolenie na prowadzenie dzi a-
łalności w charakterze krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, o którym mowa w art. 132a ust. 1, przepisu ust. 1 nie 
stosuje się do czasu rozpoznania wniosku. Krajowa instytucja płatnicza jest jednak obowiązana do dostosowania rozmi a-
rów prowadzonej działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego do wymogu, o którym mowa w art. 73a 
ust. 4, w terminie 3 miesięcy od końca okresu, w którym nastąpiło przekroczenie. W przypadku odmowy wydania zezw o-
lenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, lub umorzenia postępowania, termin utraty uprawnienia do wydawania pieniądza 
elektronicznego, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym decyzja o odmowie wydania zezwolenia, o którym 
mowa w art. 132a ust. 1, bądź o umorzeniu postępowania stała się ostateczna. 
3. Utrata przez krajową instytucję płatniczą uprawnienia do wydawania pieniądza elektronicznego nie wpływa na w y-
konywanie jej zobowiązań i obowiązków związanych z uprzednio wydanym pieniądzem elektronicznym. 
Art. 73d.  Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana do ochrony środków pieniężnych otrzymanych w zamian za 
wydany pieniądz elektroniczny na zasadach określonych w art. 132n. Przepisy wydane na podstawie art. 132o oraz przep i-
sy art. 132p stosuje się odpowiednio. 
Art. 73e. KNF informuje Komisję Europejską o liczbie krajowych instytucji płatniczych wydających pieniądz ele k-
troniczny oraz o całkowitej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu, wydanego przez te instytucje, 
według stanu na dzień 31 grudnia każdego roku kalendarzowego. 
Art. 74. 1. Krajowa instytucja płatnicza może również: 
1) świadczyć ściśle powiązane ze świadczeniem usług płatniczych usługi dodatkowe, takie jak: 
a) usługi wymiany walut, 
b) usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania transakcji płatniczej, 
c) usługi przechowywania i przetwarzania danych; 
2) prowadzić systemy płatności; 
3) prowadzić inną działalność gospodarczą. 
2. Świadczenie przez krajową instytucję płatniczą usługi przeliczenia waluty w ramach wykonania transakcji płatn i-
czej lub wydania pieniądza elektronicznego nie stanowi działalności kantorowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy 
z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe ( Dz. U. z 2019 r. poz. 160). 
3.176) W związku z wykonywaniem usług płatniczych krajowa instytucja płatnicza może udzielać pożyczki służącej 
wykonaniu transakcji płatniczej (kredyt płatniczy) wyłącznie w celu świadczenia usług płatniczych, o których mowa 
w art. 3 ust. 1 pkt 3–5, oraz pod warunkiem że pożyczka ta nie jest udzielana: 
1) na okres dłuższy niż 12 miesięcy; 
2) ze środków pieniężnych otrzymanych lub przechowywanych w celu wykonania transakcji płatniczej. 
Art. 75. Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana przechowywać dokumenty związane ze świadczeniem usług 
płatniczych oraz z prowadzoną działalnością w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego przez okres co najmniej 
5 lat od dnia ich wytworzenia lub otrzymania. 
Rozdział 2 
Fundusze własne i gospodarka finansowa krajowych instytucji płatniczych 
Art. 76. 1.177) Krajowa instytucja płatnicza , z wyłączeniem krajowej instytucji płatniczej świadczącej wyłącznie usługi 
inicjowania transakcji płatniczej, jest obowiązana posiadać w każdym czasie fundusze własne dostosowane do rozmiaru pr o-
wadzonej działalności i rodzaju usług płatniczych, jakie może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia. 
                                                           
176) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
177) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 64 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 68 – Poz. 659 
 
 2. Fundusze własne krajowej instytucji płatniczej obejmują: 
1) kapitał założycielski instytucji płatniczej; 
2) kapitał z aktualizacji wyceny rzeczowych aktywów trwałych; 
3) niepodzielony zysk z lat ubiegłych; 
4) zysk w trakcie zatwierdzania oraz zysk netto bieżącego okresu sprawozdawczego, obliczone zgodnie z obowiązują-
cymi zasadami rachunkowości, pomniejszone o wszelkie przewidywane obciążenia i dywidendy, w kwotach nie wię k-
szych niż kwoty zysku zweryfikowane przez biegłych rewidentów; 
5)178)  kapitał zapasowy; 
6)178)  pozostałe kapitały rezerwowe. 
2a.179) Jeżeli transakcja płatnicza jest inicjowana za pośrednictwem dostawcy świadczącego usługę inicjowania tran-
sakcji płatniczej w celu dokonania zapłaty odbiorcy, któremu ten dostawca świadczy usługę prowadzenia rachunku płatn i-
czego lub usługę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, a ten sposób zapłaty jest oferowany płatnikowi przez odbiorcę we 
współpracy z tym dostawcą świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej, zainicjowana transakcja płatnicza wlicza 
się do transakcji płatniczych będących podstawą naliczania wymaganych funduszy własnych tego dostawcy świadczącego 
usługę inicjowania transakcji płatniczej. 
3. Fundusze własne pomniejsza się o: 
1) akcje lub udziały własne posiadane przez instytucję płatniczą, wycenione według wartości bilansowej, pomniejszone 
o odpisy spowodowane trwałą utratą ich wartości; 
2) wszelkie zobowiązania z tytułu akcji uprzywilejowanych; 
3) wartości niematerialne i prawne wycenione według wartości bilansowej; 
4) stratę z lat ubiegłych; 
5) stratę w trakcie zatwierdzania; 
6) stratę netto bieżącego okresu. 
3a. (uchylony)180) 
4. Wysokość funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej nie może być niższa od wyższej z wartości: 
1) minimalnej wartości kapitału założycielskiego wymaganego zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1, albo 
2) kwoty obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 6. 
5.181) W przypadku gdy instytucja płatnicza udziela kredytów płatniczych, o których mowa w art. 74 ust. 3, wymóg, 
o którym mowa w ust. 4, zwiększa się o 5% średniej stanów należności na koniec każdego miesiąca z tytułu kredytów 
płatniczych udzielonych w ciągu ostatniego roku obrotowego. 
6. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi, w drodze rozporządzenia, 
metodę obliczania kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2, uwzględniając łączną wartość transakcji płatniczych wykonanych 
w ciągu ostatniego roku obrotowego przez krajową instytucję płatniczą i rodzaj usług płatniczych, jakie krajowa instytucja 
płatnicza może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia. 
7. KNF może, w drodze decyzji, na podstawie analizy ryzyka strat oraz oceny procesów zarządzania ryzykiem 
i mechanizmów kontroli wewnętrznej krajowej instytucji płatniczej: 
1) zażądać od krajowej instytucji płatniczej zwiększenia wysokości funduszy własnych, jednak do wysokości nie wię k-
szej niż 120% kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2; 
2) zezwolić krajowej instytucji płatniczej na zmniejszenie wysokości funduszy własnych, jednak do wysokości nie 
mniejszej niż 80% kwoty, o której mowa w ust. 4 pkt 2. 
                                                           
178) Dodany przez art. 1 pkt 64 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
179) Dodany przez art. 1 pkt 64 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
180) Przez art. 1 pkt 64 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
181) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 64 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 69 – Poz. 659 
 
 Art. 77. 1. Przy obliczaniu funduszy własnych krajowej instytucji płatniczej, która: 
1) należy do tej samej grupy co inna krajowa instytucja płatnicza, bank krajowy, oddział banku zagranicznego, oddział 
instytucji kredytowej, krajowa instytucja pieniądza elektronicznego, oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektr o-
nicznego, firma inwestycyjna, podmiot zarządzający aktywami lub zakład ubezpieczeń, 
2) prowadzi działalność w charakterze hybrydowej instytucji płatniczej 
– nie mogą być w jakikolwiek sposób uwzględniane fundusze, które zostały uwzględnione w funduszach własnych innego 
podmiotu grupy lub hybrydowej instytucji płatniczej obliczanych w związku z wymogami kapitałowymi wynikającymi 
z odrębnych przepisów. 
2. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, może, w drodze rozporządzenia, 
określić sposób przeciwdziałania wielokrotnemu zaliczaniu tych samych elementów do funduszy własnych, w przypad-
kach, o których mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia realnego poziomu określonych przez ustawę w y-
mogów kapitałowych. 
Art. 78. 1. W przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza przyjmuje od użytkowników środki pieniężne na poczet 
wykonania transakcji płatniczych bezpośrednio lub za pośrednictwem innego dostawcy, jest zobowiązana do ich ochrony 
z zastosowaniem następujących zasad: 
1) środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, w wysokości podlegającej przekazaniu odbiorcy 
albo innemu dostawcy w celu przekazania odbiorcy, nie są w żadnym momencie podczas przechowywania łączone ze 
środkami pieniężnymi posiadanymi przez krajową instytucję płatniczą z innego tytułu; 
2) środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, które nie zostały przekazane odbiorcy lub innemu 
dostawcy do końca dnia roboczego następującego po dniu otrzymania tych środków, są co najmniej w wysokości po d-
legającej przekazaniu odbiorcy albo innemu dostawcy w celu przekazania odbiorcy: 
a) składane na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym w banku krajowym, instytucji kredytowej lub o d-
dziale banku zagranicznego lub 
b) inwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane na wyodrębnionym do tego celu 
rachunku. 
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych są objęte 
umową gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umową ubezpieczenia zawartą z zakładem ubezpieczeń, bankiem 
krajowym, oddziałem banku zagranicznego, instytucją kredytową, które nie należą do tej samej grupy co krajowa instytucja 
płatnicza, na kwotę równą kwocie, która w przypadku zastosowania zasad określonych w ust. 1 podlegałaby wydzieleniu 
z innych środków pieniężnych posiadanych przez krajową instytucję płatniczą oraz złożeniu na wyodrębnionym rachunku 
bankowym lub zainwestowaniu. 
3. Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowa ubezpieczenia obejmuje zwrot przez gwaranta lub 
zakład ubezpieczeń wpłat wniesionych przez użytkowników w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania 
transakcji płatniczej wynikającej z umowy o świadczenie usług płatniczych przez krajową instytucję płatniczą, do wysok o-
ści dokonanej wpłaty. 
4. Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej powinna obejmować upoważnienie dla KNF do wydawania 
dyspozycji wypłaty przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń środków pieniężnych z gwarancji. 
5. Krajowa instytucja płatnicza stosująca wymogi określone w ust. 2 jest obowiązana składać KNF dokumenty p o-
twierdzające zawarcie kolejnej umowy gwarancji albo ubezpieczenia, obejmującej cały okres prowadzenia działalności, 
przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej. 
6. W przypadku krajowych instytucji płatniczych rozpoczynających działalność kwotę, o której mowa w ust. 2, okreś-
la się na podstawie programu działalności i planu finansowego, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4. 
7.182) W przypadku gdy wartość środków pieniężnych przeznaczonych na wykonywanie przyszłych transakcji płatn i-
czych jest zmienna lub nieznana z wyprzedzeniem, KNF wyraża zgodę na stosowanie wymogów określonych w ust. 2 na 
podstawie kwoty reprezentatywnej, jeżeli uzna, że taką reprezentatywną kwotę można oszacować na podstawie dotychcz a-
sowych danych. 
8. KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach wypłaty środków z tytułu umowy gw a-
rancji bankowej albo umowy gwarancji ubezpieczeniowej na zasadach określonych w treści tych umów. 
                                                           
182) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 65 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 70 – Poz. 659 
 
 9.183) Jeżeli transakcja płatnicza jest inicjowana za pośrednictwem dostawcy świadczącego usługę inicjowania tran-
sakcji płatniczej w celu dokonania zapłaty temu dostawcy świadczącemu usługę inicjowania transakcji płatniczej, środki 
otrzymane przez dostawcę świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej nie podlegają ochronie. 
10.183) Do transakcji, o której mowa w art. 76 ust. 2a, przepisy ust. 1–3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 79. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, kategorie aktywów, 
o których mowa w art. 78 ust. 1 pkt 2 lit. b, oraz maksymalną część środków pieniężnych, jaka może być inwestowana 
w poszczególne kategorie aktywów, mając na względzie należyte zabezpieczenie środków pieniężnych użytkowników, 
w tym ograniczenie ryzyka inwestycyjnego. 
Art. 80. 1. W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko krajowej instytucji płatniczej środki pieniężne 
znajdujące się na rachunkach płatniczych oraz rachunkach, o których mowa w art. 78 ust. 1, są wolne od zajęcia na po d-
stawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego. 
2. W razie ogłoszenia upadłości krajowej instytucji płatniczej środki pieniężne znajdujące się na rachunkach płatn i-
czych oraz rachunkach, o których mowa w art. 78 ust. 1, podlegają wyłączeniu z masy upadłości. 
3. Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie obejmuje roszczeń użytkowników wobec krajowych instytucji płatn i-
czych z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zleceń płatniczych przez krajową instytucję płatniczą lub po d-
mioty, za które instytucja ponosi odpowiedzialność wobec użytkownika, w granicach odpowiedzialności krajowej instyt u-
cji płatniczej określonej w art. 144–146. 
Rozdział 3 
Sprawozdawczość krajowych instytucji płatniczych 
Art. 81. Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF sporządzone zgodnie z ustawą o rachunkowości roczne spr a-
wozdanie finansowe, a także roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe, jeżeli istnieje obowiązek jego sporządzenia. 
Sprawozdania przekazuje się wraz ze sprawozdaniem z badania oraz odpisem uchwały albo postanowienia organu zatwie r-
dzającego o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego, w terminie nie dłuższym niż 15 dni od dnia zatwierdzenia odp o-
wiednio rocznego sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający jednostki i rocznego skonsolidowanego spr a-
wozdania finansowego przez organ zatwierdzający jednostki dominującej. 
Art. 82. Firma audytorska jest obowiązana do niezwłocznego informowania KNF o stwierdzonych w trakcie prz e-
prowadzania badania sprawozdania finansowego okolicznościach i zdarzeniach, które mogą stanowić podstawę do wydania 
opinii z zastrzeżeniami, opinii negatywnej albo odmowy wyrażenia opinii, albo wskazywać na naruszenie przepisów okreś-
lających warunki wydania zezwolenia krajowym instytucjom płatniczym lub regulujących prowadzenie działalności kraj o-
wych instytucji płatniczych albo na zagrożenie kontynuowania działalności przez tę instytucję. 
Art. 83. 1. Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF kwartalne i dodatkowe roczne sprawozdania finansowe i statys-
tyczne obejmujące: 
1) wartość posiadanych środków finansowych; 
2) informację o udzielonych w danym kwartale lub roku kredytach, o których mowa w art. 74 ust. 3, w tym ich liczbie, 
wartości oraz okresie, na jaki zostały udzielone; 
3) informację o wykonanych transakcjach płatniczych, w tym ich wartości, liczbie oraz strukturze walutowej; 
4) zestawienie funduszy własnych wraz ze wskazaniem poszczególnych elementów składowych i określeniem ich kwoty; 
5) informację o rodzaju i zakresie działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1. 
2. KNF, w drodze decyzji, na wniosek krajowej instytucji płatniczej, w uzasadnionych przypadkach może zwolnić ją 
z obowiązków określonych w ust. 1 lub ograniczyć ich zakres. 
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi, w drodze rozporządzenia, 
szczegółowy zakres, formę i sposób sporządzania sprawozdań, o których mowa w ust. 1, oraz terminy ich przekazywania 
KNF, uwzględniając konieczność zapewnienia KNF dostępu do informacji mających wpływ na ocenę sytuacji finansowej 
krajowej instytucji płatniczej, w tym informacji o rodzaju i zakresie wykonywania innej działalności prowadzonej przez 
instytucję płatniczą, o której mowa w art. 74 ust. 1. 
                                                           
183) Dodany przez art. 1 pkt 65 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 71 – Poz. 659 
 
 Rozdział 4 
Korzystanie przez krajową instytucję płatniczą z usług agentów oraz powierzanie wykonywania niektórych 
czynności operacyjnych innym podmiotom 
Art. 84. 1. Krajowa instytucja płatnicza może świadczyć usługi płatnicze za pośrednictwem agentów. 
1a. Krajowa instytucja płatnicza może dokonywać wykupu pieniądza elektronicznego za pośrednictwem agentów lub 
innych przedsiębiorców. 
2. Umowa między agentem a krajową instytucją płatniczą jest zawierana w formie pisemnej pod rygorem nieważności. 
3.184) Agent może rozpocząć świadczenie usług płatniczych po wpisaniu do rejestru. 
Art. 85. 1. Krajowa instytucja płatnicza przekazuje KNF, w formie pisemnej, zawiadomienie o zamiarze świadczenia 
usług płatniczych za pośrednictwem agenta, wraz z wnioskiem o dokonanie wpisu agenta do rejestru. 
2. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać: 
1) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta; 
2) siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta; 
3) opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z zapobieganiem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu 
zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy; 
4)185)  imiona i nazwiska oraz funkcje osób zarządzających agentem, a także – w przypadku agentów innych niż dostawcy 
podlegający nadzorowi w rozumieniu ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym lub ich jednostki zależne – doku-
menty potwierdzające, że osoby te posiadają właściwe kompetencje oraz że nie zostały prawomocnie skazane za prz e-
stępstwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestępstwo 
przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwo, o którym mowa w art. 165a Kodeksu ka r-
nego, przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej lub przestępstwo skarbowe; 
5)186)  wykaz usług płatniczych instytucji płatniczej, do świadczenia których agent jest upoważniony, oraz 
6)186)  numer identyfikacji podatkowej (NIP) agenta, jeżeli taki posiada. 
3.187) Opis, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, podlega niezwłocznej aktualizacji w przypadku istotnej okoliczności obj ę-
tej pierwotnym powiadomieniem. 
4.187) W terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia wraz z wnioskiem, o których mowa w ust. 1, KNF 
wpisuje albo odmawia wpisu agenta do rejestru, o czym niezwłocznie powiadamia krajową instytucję płatniczą. 
5.187) Dokumentem potwierdzającym posiadanie właściwych kompetencji przez osobę zarządzającą agentem może 
być w szczególności oświadczenie krajowej instytucji płatniczej lub osoby zarządzającej agentem potwierdzające posiad a-
nie właściwych kompetencji przez tę osobę. 
Art. 86. 1. Krajowa instytucja płatnicza może, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej z innym przedsi ę-
biorcą, powierzyć temu przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności operacyjnych związanych ze świadczeniem 
usług płatniczych lub z działalnością w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego. 
2. Krajowa instytucja płatnicza prowadzi ewidencję umów, o których mowa w ust. 1, zawierającą dane identyfikacy j-
ne przedsiębiorcy, zakres powierzonych czynności i miejsce ich wykonywania oraz okres obowiązywania umowy. 
3. W przypadku gdy umowa, o której mowa w ust. 1, przewiduje powierzenie wykonywania istotnych czynności op e-
racyjnych, krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF o zamiarze zawarcia takiej umowy oraz o każdej jej zmianie, 
rozwiązaniu lub o jej wygaśnięciu, co najmniej na 14 dni przed jej zawarciem, zmianą, rozwiązaniem lub wygaśnięciem. 
4. Czynność operacyjną uznaje się za istotną, jeżeli jej niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie mogłoby w powa ż-
nym stopniu zagrozić ciągłości spełniania przez krajową instytucję płatniczą wymogów, od których było uzależnione w y-
danie zezwolenia, lub wykonywania innych obowiązków nałożonych na instytucję płatniczą przez ustawę, lub zagrażałoby 
jej wynikom finansowym, rzetelności lub ciągłości świadczonych przez nią usług płatniczych lub wykonywania działal-
ności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego. 
                                                           
184) Dodany przez art. 1 pkt 66 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
185) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 67 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
186) Dodany przez art. 1 pkt 67 lit. a tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
187) Dodany przez art. 1 pkt 67 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 72 – Poz. 659 
 
 5. Krajowa instytucja płatnicza może powierzyć innemu przedsiębiorcy wykonywanie istotnych czynności operacy j-
nych, jeżeli powierzenie wykonywania czynności nie wpłynie niekorzystnie na prowadzenie przez krajową instytucję pła t-
niczą działalności zgodnie z przepisami prawa i wydanym jej zezwoleniem oraz na ostrożne i stabilne zarządzanie krajową 
instytucją płatniczą oraz: 
1) przedsiębiorca posiada uprawnienia do wykonywania czynności w zakresie przedmiotu umowy, jeżeli z przepisów 
prawa wynika obowiązek posiadania takich uprawnień, albo zajmuje się wykonywaniem tych czynności w sposób z a-
wodowy; 
2) przedsiębiorca posiada niezbędną wiedzę i doświadczenie oraz zapewnia warunki techniczne i organizacyjne ni e-
zbędne do prawidłowego wykonywania umowy, o której mowa w ust. 1; 
3) sytuacja finansowa przedsiębiorcy pozwala na prawidłowe wykonywanie umowy, o której mowa w ust. 1; 
4) przedsiębiorca umożliwi skuteczne nadzorowanie przez krajową instytucję płatniczą wykonywania powierzonych mu 
czynności oraz zarządzanie ryzykiem związanym z powierzeniem czynności, a krajowa instytucja płatnicza posiada 
wiedzę umożliwiającą skuteczne nadzorowanie wykonywania powierzonych czynności i zarządzanie ryzykiem; 
5) krajowa instytucja płatnicza będzie posiadać dostęp do informacji i dokumentów związanych z wykonywaniem czy n-
ności powierzonych przedsiębiorcy, w szczególności w przypadku gdy udostępnienie tych danych następuje w wyniku 
żądania KNF; 
6) krajowa instytucja płatnicza i przedsiębiorca będą posiadać plany działania zapewniające ciągłe, bezpieczne 
i niezakłócone prowadzenie działalności w zakresie objętym umową, również w przypadku rozwiązania umowy, 
a także plany działania przewidujące sposoby odzyskiwania danych chroniące przed ich utratą spowodowaną zdarz e-
niami losowymi. 
6. Powierzenie wykonywania czynności operacyjnych nie może: 
1) prowadzić do zaprzestania faktycznego świadczenia usług płatniczych lub wykonywania działalności w zakresie w y-
dawania pieniądza elektronicznego przez krajową instytucję płatniczą; 
2) obejmować przekazania prawa do reprezentowania instytucji płatniczej lub zarządzania instytucją płatniczą 
w rozumieniu art. 201 § 1 i art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych oraz art. 48 § 1 
ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1285 ). 
Art. 87. 1. KNF może żądać od krajowej instytucji płatniczej powierzającej wykonywanie czynności operacyjnych 
innym przedsiębiorcom w szczególności: 
1) przedstawienia kopii zawartej umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1; 
2) złożenia wyjaśnień dotyczących wykonania umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1; 
3) przedstawienia dokumentów określających status przedsiębiorcy, z którym krajowa instytucja płatnicza zawarła um o-
wę, a w przypadku powierzenia wykonywania istotnych czynności operacyjnych – także dokumentów niezbędnych do 
oceny spełniania przez przedsiębiorcę wymogów określonych w art. 86 ust. 5. 
2. KNF, w drodze decyzji, nakazuje krajowej instytucji płatniczej doprowadzenie w wyznaczonym terminie do zmi a-
ny lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, jeżeli: 
1) wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu instytucją płatniczą; 
2) przedsiębiorca będący stroną umowy utracił wymagane uprawnienia niezbędne do wykonywania tej umowy. 
3. Od decyzji KNF, o której mowa w ust. 2, krajowa instytucja płatnicza może wnieść skargę do sądu administracy j-
nego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji; przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks p o-
stępowania administracyjnego nie stosuje się. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. 
4. KNF może zastosować środki określone w art. 105 ust. 1, w przypadku gdy w wyznaczonym terminie krajowa 
instytucja płatnicza nie doprowadzi do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 73 – Poz. 659 
 
 Art. 87a.188) Krajowa instytucja płatnicza niezwłocznie powiadamia KNF o zmianach dotyczących korzystania z usług 
innych przedsiębiorców, którym powierzono wykonywanie czynności operacyjnych, oraz agentów. 
Art. 88. 1. Krajowa instytucja płatnicza w zakresie świadczenia usług płatniczych i wykonywania działalności 
w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego ponosi odpowiedzialność wobec użytkowników lub posiadaczy pieniądza 
elektronicznego za działania jej agentów i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których świadczy usługi płatnicze 
lub dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmiotów wykonujących czynności operacyjne na podstawie 
umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, jak za swoje własne działania. 
2. Odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, nie można wyłączyć ani ograniczyć, z zastrzeżeniem art. 149. 
3. Odpowiedzialności agenta i innego przedsiębiorcy, za pośrednictwem którego krajowa instytucja płatnicza świa d-
czy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmiotu wykonującego czynności operacyjne 
na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, wobec krajowej instytucji płatniczej za szkody wyrządzone użytko w-
nikom lub posiadaczom pieniądza elektronicznego wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, o której 
mowa w art. 84 ust. 2, umowy, na podstawie której inny przedsiębiorca dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, albo 
umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, nie można wyłączyć ani ograniczyć. 
Art. 89. Krajowe instytucje płatnicze zapewniają, aby oddziały, przez które prowadzą działalność, a także agenci oraz 
inni przedsiębiorcy, za pośrednictwem których świadczą usługi płatnicze lub dokonują wykupu pieniądza elektronicznego, 
informowali w sposób rzetelny użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego o tym fakcie. 
Art. 90. Agent jest obowiązany w umowie zawieranej z użytkownikiem jednoznacznie wskazać instytucję płatniczą, 
w imieniu i na rzecz której działa, z podaniem numeru wpisu do rejestru. 
DZIAŁ V 
 Podejmowanie i prowadzenie przez instytucje płatnicze oraz przez dostawców świadczących wyłącznie usługę 
dostępu do informacji o rachunku działalności na terytorium państwa goszczącego189) 
Art. 91. 1.190) Krajowa instytucja płatnicza może wykonywać na terytorium innego państwa członkowskiego przez 
oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta, usługi płatnicze wynikające z zezwolenia, 
o którym mowa w art. 60 ust. 1. 
2.191) Dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku może świadczyć usługę dostępu do 
informacji o rachunku na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska przez oddział, w ramach 
działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta. 
Art. 92. 1.192) Krajowa instytucja płatnicza oraz dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji 
o rachunku zawiadamiają KNF, w formie pisemnej, o zamiarze świadczenia usług płatniczych na terytorium państwa 
członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośredni c-
twem agenta. 
1a.193) Krajowa instytucja płatnicza oraz dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku, 
zamierzający świadczyć usługi płatnicze na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska przez 
oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta, wraz z zawiadomieniem, o którym mowa 
w ust. 1, składają wniosek o dokonanie wpisu oddziału, informacji o świadczeniu usług w ramach działalności transgr a-
nicznej lub agenta do rejestru. 
2.194) Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 
1) nazwę państwa członkowskiego, na którego terytorium krajowa instytucja płatnicza albo dostawca świadczący wy-
łącznie usługę dostępu do informacji o rachunku zamierza świadczyć usługi płatnicze przez oddział, w ramach dzi a-
łalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta; 
                                                           
188) Dodany przez art. 1 pkt 68 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
189) Tytuł działu w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 69 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
190) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
191) Dodany przez art. 1 pkt 70 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
192) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
193) Dodany przez art. 1 pkt 71 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
194) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 71 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 74 – Poz. 659 
 
 2) nazwę (firmę), siedzibę i adres krajowej instytucji płatniczej albo dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu 
do informacji o rachunku; 
3) nazwę (firmę) i adres oddziału lub imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta, numer identyfikacji podatkowej (NIP) 
agenta, jeżeli taki posiada, oraz siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca w y-
konywania działalności; 
4) opis struktury organizacyjnej oddziału, program działalności i plan finansowy na okres co najmniej trzyletni, a także 
opis mechanizmów kontroli wewnętrznej, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3, w odniesieniu do oddziału – w przy-
padku gdy krajowa instytucja płatnicza albo dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku 
zamierza świadczyć usługi płatnicze przez oddział; 
5) opis mechanizmów kontroli wewnętrznej, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 3, w zakresie związanym z przeciwdzi a-
łaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu – w przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza albo dostawca 
świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku zamierza świadczyć usługi płatnicze za pośredni c-
twem agenta; 
6) imiona i nazwiska osób zarządzających oddziałem lub agentem, a w przypadku agentów innych niż dostawcy podl e-
gający nadzorowi w rozumieniu ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym lub ich jednostki zależne – także doku-
menty potwierdzające, że osoby te posiadają właściwe kompetencje oraz że nie zostały prawomocnie skazane za prz e-
stępstwa wymienione w art. 85 ust. 2 pkt 4; 
7) wykaz usług płatniczych, które krajowa instytucja płatnicza zamierza świadczyć na terytorium państwa członko w-
skiego, o którym mowa w pkt 1, odpowiednio przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośredni c-
twem agenta; 
8) informację o terminie planowanego rozpoczęcia działalności na terytorium goszczącego państwa członkowskiego – 
w przypadku krajowej instytucji płatniczej albo dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji 
o rachunku zamierzających świadczyć usługi płatnicze na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rze czpo-
spolita Polska w ramach działalności transgranicznej. 
3. KNF wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w wyznaczonym terminie, 
jeżeli zawiadomienie nie spełnia wymagań określonych w ust. 2. 
4. W terminie miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, lub jego uzupełnienia, KNF 
przesyła właściwym organom nadzorczym goszczącego państwa członkowskiego zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, 
albo w drodze decyzji odmawia jego przesłania. 
5. KNF odmawia przesłania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy: 
1)  zawiadomienie nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2, i nie zostało uzupełnione w terminie; 
2)195)  struktura organizacyjna oddziału krajowej instytucji płatniczej albo dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dost ę-
pu do informacji o rachunku jest nieadekwatna do zamierzonej działalności; 
3) zamierzona działalność oddziału lub wykonywanie usług za pośrednictwem agenta naruszałoby przepisy prawa; 
4)196)  posiada lub uzyskała od właściwych organów nadzorczych państwa goszczącego, w którym krajowa instytucja pła t-
nicza albo dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku zamierza wykonywać usługi 
płatnicze, informacje wskazujące, iż istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że w związku z tą działalnością jest 
popełniane lub zostało popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłow a-
no popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest zamierzone, lub rozpoczęcie wykonywania 
usług przez oddział lub za pośrednictwem agenta mogłyby zwiększać ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terr o-
ryzmu. 
6.197) Dokumentem potwierdzającym posiadanie właściwych kompetencji przez osobę zarządzającą agentem może 
być w szczególności oświadczenie krajowej instytucji płatniczej lub osoby zarządzającej agentem potwierdzające posiad a-
nie właściwych kompetencji przez tę osobę. 
                                                           
195) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 71 lit. d tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
196) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 71 lit. d tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
197) Dodany przez art. 1 pkt 71 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 75 – Poz. 659 
 
 Art. 93.198) 1. W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 92 ust. 1, po zap o-
znaniu się z informacjami zawartymi w tym zawiadomieniu oraz zastrzeżeniami przekazanymi przez właściwe organy 
nadzorcze goszczącego państwa członkowskiego, w szczególności informacjami, o których mowa w art. 92 ust. 5 pkt 4, 
KNF: 
1) przekazuje swoje stanowisko dotyczące zawiadomienia właściwemu organowi nadzorczemu goszczącego państwa 
członkowskiego; 
2) dokonuje wpisu do rejestru odpowiednio oddziału, informacji o świadczeniu usług w ramach działalności transgr a-
nicznej lub agenta albo wydaje decyzję o odmowie dokonania takiego wpisu albo o wykreśleniu z rejestru, jeżeli wpis 
ten został uprzednio dokonany. 
2. W przypadku gdy KNF nie zgadza się z oceną oraz zastrzeżeniami, o których mowa w ust. 1, stanowisko, o którym 
mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera uzasadnienie. 
3. Stanowisko lub decyzję, o których mowa w ust. 1, KNF przekazuje krajowej instytucji płatniczej, która złożyła do 
KNF zawiadomienie, o którym mowa w art. 92 ust. 1, albo dostawcy świadczącemu wyłącznie usługę dostępu do inform a-
cji o rachunku. 
4. Krajowa instytucja płatnicza oraz dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku zawi a-
damiają KNF o terminie rozpoczęcia działalności w zakresie świadczenia usług płatniczych na terytorium goszczącego 
państwa członkowskiego przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta. KNF ni e-
zwłocznie przekazuje taką informację właściwemu organowi goszczącego państwa członkowskiego. 
5. Termin, o którym mowa w ust. 4, nie może być wcześniejszy niż data wpisu do rejestru oddziału, informacji 
o świadczeniu usług w ramach działalności transgranicznej lub agenta. 
Art. 94.198) O zamiarze dokonania zmiany danych, o których mowa w art. 92 ust. 2, w tym o nowym agencie 
i oddziale, krajowa instytucja płatnicza zawiadamia, w formie pisemnej, KNF. Przepisy art. 92 ust. 3–6 i art. 93 stosuje się 
odpowiednio. 
Art. 94a.199) Krajowa instytucja płatnicza zawiadamia KNF o zamiarze powierzenia przedsiębiorcy z innego państwa 
członkowskiego niż Rzeczpospolita Polska wykonywania czynności operacyjnych związanych ze świadczeniem usług 
płatniczych.  
Art. 95. (uchylony)200) 
Art. 96. 1.201) Unijna instytucja płatnicza może wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi płatnicze 
przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta, w zakresie wynikającym z zezwolenia 
wydanego przez właściwe organy nadzorcze. 
2.202) Dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku na terytorium innego państwa czło n-
kowskiego niż Rzeczpospolita Polska może świadczyć na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi dostępu do inform a-
cji o rachunku przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta. 
Art. 97.203) 1. W terminie miesiąca od dnia otrzymania przez KNF od właściwych organów nadzorczych macierzyst e-
go państwa członkowskiego informacji wskazanych w art. 92 ust. 2 KNF przekazuje tym organom ocenę oraz zastrzeżenia 
w związku z zamierzonym świadczeniem usług płatniczych przez daną unijną instytucję płatniczą albo dostawcę, o którym 
mowa w art. 96 ust. 2. 
2. Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować w szczególności okoliczności dotyczące stwierdzenia 
przez KNF wystąpienia uzasadnionych podstaw do podejrzeń, że w związku z zamierzonym świadczeniem usług przez 
unijną instytucję płatniczą albo dostawcę, o którym mowa w art. 96 ust. 2, świadczącego usługę dostępu do informacji 
o rachunku przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta jest popełniane albo zostało 
popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano popełnić takie przestę p-
stwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest zamierzone, lub świadczenie usług przez oddział, w ramach działalności 
transgranicznej lub za pośrednictwem agenta mogłoby zwiększyć ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. 
                                                           
198) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 72 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
199) Dodany przez art. 1 pkt 73 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
200) Przez art. 1 pkt 74 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
201) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 75 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
202) Dodany przez art. 1 pkt 75 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
203) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 76 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 76 – Poz. 659 
 
 3. Unijna instytucja płatnicza albo dostawca, o którym mowa w art. 96 ust. 2, może rozpocząć świadczenie na teryto-
rium Rzeczypospolitej Polskiej usług płatniczych w dniu wskazanym właściwemu organowi nadzorczemu macierzystego 
państwa członkowskiego jako termin planowanego rozpoczęcia takiej działalności. 
Art. 98. (uchylony)204) 
Art. 98a. W przypadku świadczenia przez unijną instytucję płatniczą usługi przeliczenia waluty w ramach wykonania 
transakcji płatniczej lub wydania pieniądza elektronicznego przepis art. 74 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 98b.205) 1. Unijna instytucja płatnicza albo dostawca, o którym mowa w art. 96 ust. 2, wykonujący na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej usługi płatnicze przez oddział albo za pośrednictwem agenta, w terminie do dnia 31 marca roku 
następującego po zakończeniu roku obrotowego, przekazuje KNF roczne sprawozdanie dotyczące działalności na teryt o-
rium Rzeczypospolitej Polskiej. 
2. Unijna instytucja płatnicza albo dostawca, o którym mowa w art. 96 ust. 2, wykonujący na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej usługi płatnicze przez oddział albo za pośrednictwem agenta, w terminie do dnia 31 marca roku nast ę-
pującego po zakończeniu roku obrotowego, przekazuje KNF roczne sprawozdania obejmujące informację o wykonanych 
transakcjach płatniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym dane o ich wartości, liczbie oraz strukturze wal u-
towej. 
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres, formę 
i sposób sporządzania sprawozdań, o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględniając konieczność zapewnienia KNF dostępu do 
informacji mających wpływ na ocenę sytuacji finansowej unijnej instytucji płatniczej albo dostawcy, o którym mowa 
w art. 96 ust. 2. 
DZIAŁ VI 
 Nadzór nad krajowymi instytucjami płatniczymi oraz działalnością unijnych instytucji płatniczych na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej206) 
Art. 99. 1. Działalność w zakresie usług płatniczych oraz w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego prow a-
dzona przez krajowe instytucje płatnicze, w tym przez ich agentów i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których 
krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmioty 
wykonujące niektóre czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, podlega nadzorowi spr a-
wowanemu przez KNF, w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem 
finansowym, zwanemu dalej „nadzorem”. 
2. Celem nadzoru jest: 
1) zapewnienie bezpieczeństwa finansowego krajowych instytucji płatniczych; 
2) zapewnienie zgodności działalności krajowych instytucji płatniczych, w tym prowadzonej przez ich agentów i innych 
przedsiębiorców, za pośrednictwem których krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze lub dokonuje w y-
kupu pieniądza elektronicznego, oraz podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne na podstawie umowy, 
o której mowa w art. 86 ust. 1, z przepisami ustawy, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 
nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego  
rozporządzenie (WE) nr 2560/2001, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 
14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapł a-
ty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 i rozporządzenia (UE) 2015/751 oraz zezwoleniem, 
o którym mowa w art. 60 ust. 1; 
3) ochrona interesów użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego. 
Art. 100. Czynności podejmowane w ramach nadzoru polegają w szczególności na: 
1) dokonywaniu oceny sytuacji finansowej krajowej instytucji płatniczej; 
2) badaniu jakości zarządzania krajową instytucją płatniczą, w tym systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej. 
3) (uchylony) 
                                                           
204) Przez art. 1 pkt 77 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
205) Dodany przez art. 1 pkt 78 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
206) Tytuł działu w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 79 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 77 – Poz. 659 
 
 Art. 101. KNF oraz osoby wykonujące czynności nadzoru nie ponoszą odpowiedzialności za szkodę wynikłą ze zgodn e-
go z przepisami ustaw działania lub zaniechania, które pozostaje w związku ze sprawowanym przez KNF nadzorem. 
Art. 102. 1. KNF w ramach sprawowanego nadzoru może: 
1)207)  wezwać krajową instytucję płatniczą do przekazania w wyznaczonym terminie wszelkich informacji niezbędnych dla 
realizacji celów nadzoru, o których mowa w art. 99 ust. 2, określając cel takiego wezwania; 
2) zażądać okresowego przekazywania przez krajową instytucję płatniczą określonych danych niezbędnych do oceny 
sytuacji finansowej krajowej instytucji płatniczej; 
3) wydawać krajowej instytucji płatniczej zalecenia w zakresie: 
a) zapewnienia zgodności działalności krajowej instytucji płatniczej z przepisami ustawy, rozporządzenia Parlame n-
tu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we 
Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejski e-
go i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu 
do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009, 
b) zwiększenia funduszy własnych, jeżeli ich wysokość jest niższa niż wynikałoby to z przepisów ustawy lub dec y-
zji, o której mowa w art. 76 ust. 7, 
c) podjęcia środków koniecznych do osiągnięcia i przestrzegania norm, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 
i art. 76, 
d) opracowania i stosowania procedur, które zapewnią utrzymywanie oraz bieżące monitorowanie poziomu fund u-
szy własnych, 
e) podjęcia środków koniecznych dla zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników lub posiadaczy pieniądza 
elektronicznego; 
4) nakazać krajowej instytucji płatniczej wstrzymanie wypłat z zysku lub wstrzymanie tworzenia nowych jednostek 
organizacyjnych do czasu osiągnięcia norm, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i art. 76; 
5) nakazać krajowej instytucji płatniczej opracowanie i wykonanie planu przywrócenia prawidłowych stosunków fina n-
sowych. 
2. KNF może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania krajowymi inst y-
tucjami płatniczymi, mając na uwadze ochronę interesów użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego. 
3.208) KNF, w drodze decyzji, może nakazać unijnej instytucji płatniczej albo dostawcy, o którym mowa w art. 96 
ust. 2, wykonującemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi płatnicze za pośrednictwem agenta, wyznaczenie 
centralnego punktu kontaktowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zachodzą okoliczności utrudniające z a-
pewnienie prawidłowej komunikacji, w tym zgłaszanie informacji dotyczących przestrzegania przepisów działów II i III, 
lub sprawowanie nadzoru. 
Art. 103. 1. KNF może przeprowadzać kontrolę działalności i sytuacji finansowej krajowej instytucji płatniczej. 
2. W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, KNF może przeprowadzać także ocenę działalności i sytuacji finans o-
wej agenta, za pośrednictwem którego instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze, lub podmiotu wykonującego czynn o-
ści operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1. Jeżeli kontrola, o której mowa w ust. 1, nie pozwala na 
dokonanie wszystkich ustaleń niezbędnych do oceny działalności lub sytuacji finansowej agenta lub podmiotu wykonuj ą-
cego czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, czynności kontrolne mogą być prowadz o-
ne bezpośrednio wobec agenta lub podmiotu wykonującego czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa 
w art. 86 ust. 1, w ramach odrębnej kontroli. 
3. Czynności kontrolne są wykonywane przez pracowników Urzędu KNF po okazaniu legitymacji służbowej oraz d o-
ręczeniu upoważnienia wydanego przez Przewodniczącego KNF lub upoważnioną przez niego osobę. 
4. Pracownicy, o których mowa w ust. 3, w zakresie ustalonym w upoważnieniu, mają prawo do: 
1) wstępu do pomieszczeń kontrolowanego podmiotu; 
2) swobodnego dostępu do oddzielnego pomieszczenia biurowego i środków łączności; 
                                                           
207) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 80 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
208) Dodany przez art. 1 pkt 80 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 78 – Poz. 659 
 
 3) wglądu do dokumentów kontrolowanego podmiotu oraz żądania sporządzenia kopii, odpisów i wyciągów z tych 
dokumentów; 
4) wglądu do danych zawartych w systemie informatycznym kontrolowanego podmiotu oraz żądania sporządzenia kopii 
lub wyciągów z tych danych, w tym w postaci dokumentów elektronicznych. 
5.209) Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 
2018 r. – Prawo przedsiębiorców. 
6.210) Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb 
wykonywania czynności kontrolnych w krajowych instytucjach płatniczych, uwzględniając cele nadzoru sprawowanego 
nad tymi instytucjami oraz zapewnienie efektywności tego nadzoru. 
Art. 104. 1. KNF każdorazowo zgłasza właściwemu organowi nadzorczemu goszczącego państwa członkowskiego 
zamiar przeprowadzenia kontroli w pomieszczeniach kontrolowanego podmiotu znajdujących się na terytorium goszcząc e-
go państwa członkowskiego. 
2. KNF może przekazać właściwym organom nadzorczym goszczącego państwa członkowskiego zadanie przeprow a-
dzania kontroli w pomieszczeniach podmiotów, o których mowa w art. 109. 
3. Przepisy art. 103 stosuje się do działających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddziałów unijnych instytucji 
płatniczych oraz ich agentów, w przypadku ustalenia z właściwymi organami nadzorczymi macierzystego państwa czło n-
kowskiego, że kontrola zostanie przeprowadzona przez KNF. 
Art. 105. 1. W razie stwierdzenia, że krajowa instytucja płatnicza nie wykonuje albo nieprawidłowo wykonuje ob o-
wiązek udzielenia informacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 1, lub przekazywania danych, o którym mowa 
w art. 102 ust. 1 pkt 2, nie wykonała w wyznaczonym terminie zaleceń, o których mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3, utrudnia 
albo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103, lub nie wykonuje nakazów określonych w art. 102 
ust. 1 pkt 4 i 5, a także gdy działalność krajowej instytucji płatniczej jest wykonywana z naruszeniem prawa lub stwarza 
zagrożenie interesów użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego, KNF może: 
1) wystąpić do organu krajowej instytucji płatniczej z wnioskiem o odwołanie osoby zarządzającej bezpośrednio odp o-
wiedzialnej za stwierdzone nieprawidłowości; 
2) zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą, o której mowa w pkt 1, do czasu podjęcia uchwały w sprawie wniosku 
o jej odwołanie przez organy krajowej instytucji płatniczej na najbliższym posiedzeniu; zawieszenie w czynnościach 
polega na wyłączeniu z podejmowania decyzji za krajową instytucję płatniczą w zakresie jej praw i obowiązków m a-
jątkowych; 
3) ograniczyć zakres działalności krajowej instytucji płatniczej lub jej jednostek organizacyjnych; 
4) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do 
wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego wyn a-
grodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary; 
5) nałożyć na krajową instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł; 
6) cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 60 ust. 1. 
2.211) Ustalając wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 pkt 5, KNF uwzględnia rodzaj i wagę naruszenia, 
rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację finansową krajowej instytucji płatniczej. 
3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do ustalenia wysokości kary, o której mowa w ust. 1 pkt 4. 
4. Zastosowanie środków, o których mowa w ust. 1 pkt 2–6, następuje w drodze decyzji. Decyzje w sprawach, 
o których mowa w ust. 1 pkt 2, 3 i 6, są natychmiast wykonalne. 
5. Decyzja KNF o ograniczeniu zakresu działalności może zawierać warunki i terminy, a decyzja o nałożeniu kary 
pieniężnej zawiera termin zapłaty należności. 
6. KNF może także zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą w przypadku: 
1) przedstawienia tej osobie zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe; 
2) spowodowania przez tę osobę znacznych strat majątkowych krajowej instytucji płatniczej. 
                                                           
209) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
210) Dodany przez art. 1 pkt 81 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
211) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 82 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 79 – Poz. 659 
 
 7. O cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, KNF niezwłocznie powiadamia właściwe organy nad zor-
cze państwa członkowskiego, w którym krajowa instytucja płatnicza prowadzi działalność transgraniczną, za pośredni c-
twem agenta lub przez oddział. 
Art. 105a.212) KNF, po przeprowadzeniu oceny otrzymanych od właściwego organu nadzorczego goszczącego pa ń-
stwa członkowskiego informacji o nieprzestrzeganiu przez krajową instytucję płatniczą prowadzącą działalność za pośre d-
nictwem oddziału albo agenta na terytorium goszczącego państwa członkowskiego obowiązujących przepisów prawa gos z-
czącego państwa członkowskiego odpowiadających przepisom ustawy, niezwłocznie podejmie działania mające na celu 
przywrócenie stanu zgodnego z przepisami tego państwa regulującymi obowiązki informacyjne w zakresie świadczenia 
usług płatniczych oraz prawa i obowiązki w zakresie dostarczania usług płatniczych i korzystania z nich. KNF niezwłoc z-
nie powiadamia o podjętych środkach właściwe organy nadzorcze goszczącego państwa członkowskiego oraz właściwe 
organy nadzorcze innego zainteresowanego państwa członkowskiego. 
Art. 106. 1. Jeżeli rozpowszechniane informacje, o których mowa w art. 73, wprowadzają lub mogą wprowadzać 
w błąd, KNF może: 
1) wydać instytucji płatniczej zalecenie, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a, dotyczące zaprzestania ich rozp o-
wszechniania, przy czym nie stosuje się przepisów art. 105 ust. 1 pkt 1–3 i 6; 
2) nakazać, w drodze decyzji, ogłoszenie sprostowania we wskazanej formie oraz w wyznaczonym terminie; nakazując 
ogłoszenie sprostowania KNF może określić jego treść. 
2. W przypadku gdy nakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został wykonany, KNF może, w drodze decyzji: 
1) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za niewykonanie nakazu karę pieniężną do wysokości 
trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego wynagrodzenia brutto 
za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary; 
2) nałożyć na instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł. 
3. Przy nakładaniu kar, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5. 
Art. 107. 1. W przypadku gdy unijna instytucja płatnicza lub jej agent, prowadząc działalność na terytorium Rzecz y-
pospolitej Polskiej, narusza przepisy prawa polskiego, KNF: 
1) wzywa, w formie pisemnej, tę instytucję do przestrzegania przepisów prawa polskiego i wyznacza jej termin usunięcia 
stwierdzonych nieprawidłowości; 
2)213)  niezwłocznie zawiadamia właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego o stwierdzonych ni e-
prawidłowościach. 
2. Jeżeli naruszenie przepisów prawa polskiego dotyczy przepisów działu II i III, po bezskutecznym upływie terminu 
wyznaczonego w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, KNF może odpowiednio zastosować środki, o których mowa 
w art. 105 ust. 1 pkt 1 i 3, zawiadamiając właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego o stwierdzo-
nych nieprawidłowościach i podjętych środkach. 
3. Jeżeli mimo zastosowania środków nadzoru przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członko w-
skiego, unijna instytucja płatnicza lub jej agent prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nadal nie 
przestrzegają przepisów ustawy, KNF może zastosować odpowiednio środki określone w art. 105 ust. 1 pkt 1, 3 i 4. 
4. Przepis ust. 3 stosuje się także, w przypadku gdy: 
1) środki zastosowane przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego okazały się niead e-
kwatne do zaistniałego naruszenia lub niemożliwe do zastosowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
2) właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego bez uzasadnienia odmawiają zastosowania śro d-
ków nadzorczych albo w sposób nieuzasadniony zwlekają z ich zastosowaniem. 
5. Jeżeli zastosowanie procedury, o której mowa w ust. 1, skutkowałoby nadmierną zwłoką, mogącą bezpośrednio z a-
grażać ważnym interesom użytkowników, KNF może odpowiednio zastosować środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 
pkt 1, 3 i 4, z pominięciem tej procedury. 
                                                           
212) Dodany przez art. 1 pkt 83 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
213) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 84 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 80 – Poz. 659 
 
 6.214) W przypadkach, o których mowa w ust. 2, 3 i 5, KNF niezwłocznie powiadamia właściwe organy nadzorcze 
macierzystego państwa członkowskiego, właściwe organy nadzorcze innego zainteresowanego państwa członkowskiego, 
Komisję Europejską oraz EUNB o zastosowanych środkach nadzorczych, a także uzasadnia ich zastosowanie. 
6a.215) Środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, stosowane przez KNF są odpowiednie i proporcjonalne 
do zapewnienia ochrony przed poważnym zagrożeniem dla zbiorowych interesów użytkowników na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej i nie powodują preferencyjnego traktowania użytkowników danej instytucji płatniczej na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej w stosunku do użytkowników danej instytucji płatniczej w innych państwach członkowskich. 
6b.215) KNF stosuje środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1, 3 i 4, do czasu usunięcia stwierdzonych powa ż-
nych zagrożeń, w szczególności przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego albo we wspó ł-
pracy z tymi organami lub z EUNB. 
7. Do decyzji KNF wydanych na podstawie ust. 2–5, przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks 
postępowania administracyjnego nie stosuje się. 
8. Od decyzji KNF wydanych na podstawie ust. 2–5 unijna instytucja płatnicza może wnieść skargę do sądu admin i-
stracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. 
Art. 108. 1. W celu wykonania zadań wynikających z ustawy KNF współpracuje z właściwymi organami nadzorcz y-
mi oraz z innymi władzami lub organami, a w szczególności z: 
1) Europejskim Bankiem Centralnym; 
2) NBP i bankami centralnymi innych państw członkowskich; 
3) organami publicznymi innych państw członkowskich odpowiedzialnymi za nadzór nad systemami płatności; 
4)216)  EUNB. 
2. KNF może zawierać z właściwymi organami nadzorczymi porozumienia o współdziałaniu w zakresie nadzoru. 
Art. 109.217) W celu podejmowania działań określonych w art. 107 w odniesieniu do unijnej instytucji płatniczej, 
a także w art. 102–105 w odniesieniu do krajowej instytucji płatniczej świadczącej usługi płatnicze na terytorium goszcz ą-
cego państwa członkowskiego za pośrednictwem agenta lub przez oddział albo w ramach działalności transgranicznej , 
KNF współpracuje z właściwymi organami nadzorczymi odpowiednio macierzystego albo goszczącego państwa członko w-
skiego. 
Art. 110.218) KNF przekazuje właściwemu organowi nadzorczemu goszczącego państwa członkowskiego z własnej 
inicjatywy istotne informacje, a na jego żądanie – informacje niezbędne do celów współpracy, o której mowa w art. 109, 
w szczególności w przypadkach stwierdzenia lub podejrzenia naruszenia prawa przez agenta, oddział lub w ramach dzi a-
łalności transgranicznej. 
Art. 111. 1. KNF może udzielać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy: 
1) właściwym organom nadzorczym, w przypadkach określonych w art. 110; 
2) bankom centralnym innych państw członkowskich lub innym instytucjom państw członkowskich wykonującym zad a-
nia z zakresu polityki monetarnej oraz innym organom publicznym innych państw członkowskich wykonującym z a-
dania z zakresu nadzoru nad systemami płatności; 
3) organom i instytucjom Unii Europejskiej właściwym w zakresie spraw związanych z nadzorem nad instytucjami pła t-
niczymi lub innymi dostawcami lub nadzorem nad systemami płatności; 
4) właściwym organom państw członkowskich wyznaczonym jako punkty kontaktowe, o których mowa w art. 14e ust. 1. 
2. Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1, następuje jeżeli: 
1) zapewnione jest wykorzystanie udzielonych informacji wyłącznie na potrzeby wykonywanych przez te organy zadań 
z zakresu nadzoru nad dostawcami, nadzoru nad systemami płatności lub zadań z zakresu polityki monetarnej; 
2) zagwarantowane jest, że przekazywanie udzielonych informacji poza te organy jest możliwe wyłącznie po uprzednim 
uzyskaniu zgody KNF; 
3) nie narusza to zasad ochrony informacji wynikających z przepisów odrębnych. 
                                                           
214) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 84 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
215) Dodany przez art. 1 pkt 84 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
216) Dodany przez art. 1 pkt 85 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
217) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 86 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
218) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 87 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 81 – Poz. 659 
 
 Art. 112. 1. Informacje uzyskane lub wytworzone w związku ze sprawowaniem nadzoru, których udzielenie, uja w-
nienie lub potwierdzenie mogłoby naruszyć chroniony prawem interes podmiotów, których te informacje bezpośrednio lub 
pośrednio dotyczą, lub utrudnić sprawowanie nadzoru nad instytucjami płatniczymi, stanowią tajemnicę zawodową chr o-
nioną zgodnie z przepisami art. 16 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym. 
2. Obowiązku ochrony tajemnicy, o której mowa w ust. 1, nie narusza: 
1) udzielenie informacji w sytuacjach, o których mowa w art. 111 ust. 1; 
2) złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa; 
3) przekazanie informacji osobie, organowi lub innemu podmiotowi na podstawie przepisów odrębnych. 
3. W przypadku informacji objętych ochroną na podstawie przepisów odrębnych, przekazywanie przez KNF inform a-
cji, o których mowa w ust. 1, nie może naruszać zasad ochrony określonej w tych przepisach. 
Art. 113. 1. Krajowe instytucje płatnicze są obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru. Wpłata 
krajowej instytucji płatniczej nie może przekroczyć rocznie 1% kwoty, o której mowa w art. 76 ust. 4 pkt 2, obliczonej na 
ostatni dzień roku, za który należna jest wpłata na pokrycie kosztów nadzoru. 
1a. Równowartość w walucie polskiej kwoty w euro, o której mowa w art. 76 ust. 4 pkt 2, ustala się przy zastosow a-
niu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w ostatnim dniu roku, za który należna jest wpłata na pokr y-
cie kosztów nadzoru, a jeżeli kurs w ten dzień nie jest ogłaszany – kursu z dnia poprzedniego. 
2. (uchylony) 
3. (uchylony) 
4. (uchylony) 
5.219) Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy z dnia 
17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, z późn. zm.220)), zwanej 
dalej „ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji”. 
Art. 114. 1. Opłacie podlega: 
1) wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, z wyjątkiem sytuacji, w której zmiana zezwolenia 
polega wyłącznie na ograniczeniu rodzaju usług płatniczych, do których świadczenia jest uprawniona instytucja płatnicza; 
2) dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub zmianą zezwolenia, o którym mowa 
w art. 60 ust. 1. 
2. Wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, nie może być wyższa niż równowartość w walucie polskiej kwoty 
1500 euro, ustalonej z zastosowaniem kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w dniu wydania albo 
zmiany zezwolenia lub dokonania wpisu do rejestru. 
3. Opłaty, o których mowa w ust. 1, są przeznaczane na pokrycie kosztów nadzoru. Suma opłat dokonanych w danym 
roku przez instytucje płatnicze pomniejsza łączną kwotę należnych od tych instytucji zgodnie z art. 113 wpłat na pokrycie 
kosztów nadzoru. 
4. Opłaty, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym 
w administracji. 
Art. 115. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 
1) terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w art. 113 ust. 1, 
2) sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w art. 113 ust. 1, 
3) wysokość, a także sposób i terminy uiszczania opłat, o których mowa w art. 114 
– uwzględniając charakter czynności, z którymi wiąże się obowiązek uiszczenia opłat oraz konieczność zapewnienia sk u-
teczności sprawowanego nadzoru, mając zarazem na względzie, aby wysokość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru i opłat 
nie wpływała w istotny sposób na zwiększenie kosztów działalności podmiotów obowiązanych do ich uiszczenia. 
                                                           
219) W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 54. 
220) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1356, 1499, 1629, 2192, 2193 i 2432. 
  
Dziennik Ustaw – 82 – Poz. 659 
 
 Art. 116. 1. Postępowanie w sprawie nałożenia kary, o której mowa w art. 105 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz w art. 106 ust. 2, 
nie może być wszczęte po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia przez KNF informacji o okolicznościach mogących st a-
nowić podstawę nałożenia kary albo jeżeli od popełnienia czynu upłynęło więcej niż 2 lata. 
2. (uchylony)221) 
Art. 117. 1. Do postępowania naprawczego oraz likwidacji krajowej instytucji płatniczej i oddziałów instytucji pła t-
niczych stosuje się odpowiednio przepisy art. 142 oraz art. 145–157e ustawy – Prawo bankowe. 
2. Uprawnienie do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości krajowej instytucji płatniczej przysługuje także KNF. 
DZIAŁ VIA222) 
Dostawcy świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku 
Art. 117a. 1. Działalność w zakresie świadczenia wyłącznie usługi dostępu do informacji o rachunku jest działaln o-
ścią regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. 
2. Dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku może prowadzić działalność gospoda r-
czą inną niż świadczenie usług płatniczych. 
3. Dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku jest obowiązany do zawarcia umowy 
ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z wykonywaną przez niego działalnością lub 
posiadania gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub innego zabezpieczenia roszczeń użytkownika. 
4. Zakres oraz wysokość ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeni o-
wej lub innego zabezpieczenia dostosowuje się do odpowiedzialności, jaką ponosi dostawca świadczący wyłącznie usługę 
dostępu do informacji o rachunku w przypadku nieuprawnionego dostępu do informacji o rachunku płatniczym lub nie u-
prawnionego użycia takich informacji oraz do terytorium, na którym ten dostawca wykonuje usługi. 
5. Umowa gwarancji bankowej albo umowa gwarancji ubezpieczeniowej powinna obejmować upoważnienie dla KNF 
do wydawania dyspozycji wypłaty przez gwaranta środków pieniężnych z gwarancji. 
6. KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach wypłaty środków z tytułu umowy gw a-
rancji bankowej albo umowy gwarancji ubezpieczeniowej na zasadach określonych w treści tych umów. 
7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, minimalną sumę gwarancy j-
ną ubezpieczenia, sumę gwarancji bankowej, sumę gwarancji ubezpieczeniowej lub wartość innego zabezpieczenia ros z-
czeń użytkownika, mając na uwadze konieczność zapewnienia interesów użytkowników oraz uwzględniając wytyczne 
wydane w tym zakresie przez EUNB. 
Art. 117b.  1. Działalność w zakresie świadczenia wyłącznie usługi dostępu do informacji o rachunku może być w y-
konywana po uzyskaniu wpisu do rejestru dostawców świadczących wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku. 
2. Rejestr dostawców świadczących wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku jest rejestrem działalności 
regulowanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, dla działalności, o której 
mowa w art. 117a ust. 1. 
3. Wpis do rejestru dostawców świadczących wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku następuje na pise m-
ny wniosek przedsiębiorcy zawierający dane, o których mowa w art. 136c pkt 2– 5. 
4. Wniosek o dokonanie wpisu do rejestru dostawców świadczących wyłącznie usługę dostępu do informacji 
o rachunku zawiera także: 
1) informacje i dokumenty, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2, 4, 6a i 8; 
2) opis: 
a) struktury organizacyjnej, o której mowa w art. 64a ust. 1 pkt 1 lit. a, 
b) zasad zarządzania ryzykiem, o którym mowa w art. 64a ust. 1 pkt 2, 
c) zasad przeprowadzania audytu wewnętrznego, o którym mowa w art. 64a ust. 1 pkt 3 lit. a, 
d) o którym mowa w art. 64a ust. 1 pkt 4 lit. a–e i g; 
                                                           
221) Przez art. 13 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 54. 
222) Dział dodany przez art. 1 pkt 88 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 83 – Poz. 659 
 
 3) dokument potwierdzający posiadanie przez wnioskodawcę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prow a-
dzenia odpowiedniej działalności gospodarczej, gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub innego zabe z-
pieczenia roszczeń użytkownika; 
4) oświadczenie wnioskodawcy o następującej treści: „Oświadczam, że dane zawarte we wniosku są kompletne i zgodne 
z prawdą. Znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w charakterze dostawcy świadcz ą-
cego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku określone w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach 
płatniczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 659).”, a także klauzulę o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzial-
ności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”, która zastępuje pouczenie organu uprawnionego do odebrania 
oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. 
5. KNF dokonuje wpisu dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku w terminie 
3 miesięcy od dnia wpływu do KNF wniosku o wpis lub jego uzupełnienia, wraz z oświadczeniem, o którym mowa 
w ust. 4 pkt 4. 
6. Za dzień rozpoczęcia działalności w charakterze dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji 
o rachunku uważa się dzień dokonania wpisu do rejestru dostawców świadczących wyłącznie usługę dostępu do informacji 
o rachunku. 
7. KNF wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru dostawców świadczących wyłącznie usługę 
dostępu do informacji o rachunku. 
8. Dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku zawiadamia KNF o zamiarze zakończ e-
nia działalności gospodarczej lub działalności w charakterze dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do info r-
macji o rachunku, wskazując termin zakończenia działalności. 
9. Dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku jest obowiązany do informowania KNF 
o liczbie użytkowników, dla których świadczył usługę dostępu do informacji o rachunku, oraz liczbie rachunków, do kt ó-
rych zapewnił dostęp w okresie poprzedniego roku kalendarzowego, w terminie do dnia 31 stycznia roku następnego. 
Art. 117c.  1. Dostawcy świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku są obowiązani do wnoszenia 
wpłat na pokrycie kosztów nadzoru w kwocie stanowiącej iloczyn liczby użytkowników, dla których dany dostawca świa d-
czył usługę dostępu do informacji o rachunku w okresie poprzedniego roku kalendarzowego, kwoty 1 zł i stawki nieprz e-
kraczającej 15%. 
2. Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępow a-
niu egzekucyjnym w administracji. 
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 
1) terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1, 
2) sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1 
– uwzględniając konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru oraz mając na uwadze, aby wysokość 
wpłat na pokrycie kosztów nadzoru nie wpływała w istotny sposób na zwiększenie kosztów działalności podmiotów ob o-
wiązanych do ich uiszczenia. 
Art. 117d.  1. Działalność w zakresie usług płatniczych prowadzona przez dostawców świadczących wyłącznie usługę 
dostępu do informacji o rachunku podlega nadzorowi sprawowanemu przez KNF w zakresie i na zasadach określonych 
w ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym. 
2. Celem nadzoru nad dostawcami świadczącymi wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku jest zapewnienie 
zgodności ich działalności z przepisami ustawy, a także ochrona interesów użytkowników. 
3. Do nadzoru nad dostawcami świadczącymi wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku przepisy art. 100, 
art. 101, art. 102 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2, art. 103, art. 106 ust. 1 i art. 112 stosuje się odpowiednio. 
4. W ramach nadzoru KNF może wydawać dostawcom świadczącym wyłącznie usługę dostępu do informacji 
o rachunku zalecenia w zakresie: 
1) zapewnienia zgodności ich działalności z przepisami ustawy; 
2) podjęcia środków koniecznych do zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników. 
5. W razie stwierdzenia, że dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku nie wykonuje 
obowiązku udzielenia informacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 1, albo wykonuje ten obowiązek nieprawidłowo, nie 
wykonał w wyznaczonym terminie zaleceń, o których mowa w ust. 4, utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, 
  
Dziennik Ustaw – 84 – Poz. 659 
 
 o której mowa w art. 103, a także gdy działalność dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji 
o rachunku jest wykonywana z naruszeniem przepisów prawa albo stwarza zagrożenie dla interesów użytkowników, KNF 
może zastosować środki określone w art. 105 ust. 1 pkt 1– 3. 
6. W przypadkach, o których mowa w ust. 5, KNF może także: 
1) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do 
wysokości trzykrotności miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego wyn a-
grodzenia brutto za 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę; 
2) nałożyć na dostawcę świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku karę pieniężną w wysokości 
do 500 000 zł. 
7. KNF może wydać decyzję o zakazie wykonywania działalności w charakterze dostawcy świadczącego wyłącznie 
usługę dostępu do informacji o rachunku, w przypadku gdy: 
1) oświadczenie, o którym mowa w art. 117b ust. 4 pkt 4, zostało złożone niezgodnie ze stanem faktycznym; 
2) stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych prawem do prowadzenia działalności w charakterze dostawcy 
świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku lub wynikających z przepisów ustawy obowiązków 
związanych z prowadzeniem działalności w charakterze dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do info r-
macji o rachunku. 
8. W przypadku niewykonania zalecenia lub nakazu, o których mowa w art. 106 ust. 1, KNF może: 
1) nałożyć kary pieniężne, o których mowa w ust. 6; 
2) wydać decyzję, o której mowa w ust. 7. 
9. Decyzja, o której mowa w ust. 7, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 
10. Do nakładania kar, o których mowa w ust. 6 i 8 pkt 1, przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odp o-
wiednio. 
Art. 117e.  Do dostawców świadczących wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku stosuje się odpowiednio 
przepisy art. 18, art. 23, art. 27, art. 42, art. 59s, art. 64a ust. 2, 3 i 3a, art. 94, art. 98a, art. 98b, art. 99, art. 104, art. 105 
ust. 1 pkt 1–4 i 6, art. 106 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 107–111, art. 116 i art. 117 oraz przepisy wykonawcze wydane na po d-
stawie art. 64a ust. 5. 
DZIAŁ VIB222) 
Małe instytucje płatnicze 
Art. 117f.  1. Działalność w zakresie usług płatniczych w charakterze małej instytucji płatniczej jest działalnością 
regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. 
2. Działalność, o której mowa w ust. 1, może być wykonywana wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
3. Średnia całkowitej kwoty transakcji płatniczych z poprzednich 12 miesięcy wykonanych przez małą instytucję pła t-
niczą, w tym przez agentów, za pośrednictwem których świadczy ona usługi płatnicze, nie może przekraczać kwoty stan o-
wiącej równowartość 1 500 000 euro miesięcznie. 
4. Przy ustalaniu średniej, o której mowa w ust. 3, całkowitą kwotę transakcji płatniczych za dany miesiąc oblicza się 
przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego 
ten miesiąc. 
5. Mała instytucja płatnicza może prowadzić działalność gospodarczą inną niż świadczenie usług płatniczych oraz 
działalność, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 1 i ust. 3. 
6. Do świadczenia przez małą instytucję płatniczą usługi przeliczenia waluty w ramach wykonania transakcji płatn i-
czej przepis art. 74 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 117g. 1. Działalność w zakresie usług płatniczych w charakterze małej instytucji płatniczej może być wykon y-
wana po uzyskaniu wpisu do rejestru małych instytucji płatniczych. 
2. Rejestr małych instytucji płatniczych jest rejestrem działalności regulowanej w rozumieniu przepisów ustawy 
z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, dla działalności, o której mowa w art. 117f ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 85 – Poz. 659 
 
 Art. 117h.  1. Działalność w charakterze małej instytucji płatniczej może być wykonywana, jeżeli: 
1) mała instytucja płatnicza posiada rozwiązania organizacyjne pozwalające na: 
a) wyliczenie całkowitej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych, 
b) wykonanie obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu zgodnie 
z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy; 
2) osoba zarządzająca małą instytucją płatniczą nie została prawomocnie skazana za przestępstwo przeciwko wymiarowi 
sprawiedliwości, przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestępstwo przeciwko obrotowi pieniędzmi 
i papierami wartościowymi, przestępstwo, o którym mowa w art. 165a Kodeksu karnego, przestępstwo popełnione 
w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej lub przestępstwo skarbowe. 
2. Mała instytucja płatnicza jest obowiązana posiadać: 
1) program działalności i plan finansowy na okres pierwszych 12 miesięcy działalności, uwzględniający wymóg określ o-
ny w art. 117f ust. 3; 
2) aktualną procedurę zarządzania ryzykiem, na które może być narażona. 
3. Mała instytucja płatnicza świadcząca usługę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, może przechowywać środki 
pieniężne użytkowników na rachunkach płatniczych użytkowników, przy czym łączna wysokość środków przyjętych dla 
jednego użytkownika w każdym czasie nie może przekroczyć równowartości w walucie polskiej 2000 euro. 
4. Do małych instytucji płatniczych stosuje się odpowiednio przepisy art. 73 i art. 75. 
5. Do obliczania limitu, o którym mowa w ust. 3, przepis art. 117f ust. 4 stosuje się odpowiednio. 
Art. 117i.  Mała instytucja płatnicza może świadczyć usługi płatnicze za pośrednictwem agenta oraz powierzyć inn e-
mu przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności operacyjnych związanych ze świadczeniem usług płatniczych. 
Przepisy art. 84–90 stosuje się odpowiednio. 
Art. 117j.  1. Wpis do rejestru małych instytucji płatniczych następuje na pisemny wniosek przedsiębiorcy zawieraj ą-
cy dane, o których mowa w art. 136d pkt 2– 4. 
2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 
1) wykaz usług płatniczych, które mała instytucja płatnicza zamierza świadczyć, wraz z przedstawieniem tych usług 
w formie schematu graficznego z opisem tych usług oraz wskazaniem, do którego z rodzajów usług określonych 
w art. 3 ust. 1 pkt 1–6 należą te usługi; 
2) oświadczenie wnioskodawcy o następującej treści: „Oświadczam, że dane zawarte we wniosku są kompletne i zgodne 
z prawdą. Znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w charakterze małej instytucji 
płatniczej, określone w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 659).”, 
a także klauzulę o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświa d-
czenia.”, która zastępuje pouczenie organu uprawnionego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za 
złożenie fałszywego oświadczenia. 
Art. 117k.  1. KNF dokonuje wpisu małej instytucji płatniczej w terminie 3 miesięcy od dnia wpływu do KNF wniosku 
o wpis lub jego uzupełnienia, wraz z oświadczeniem, o którym mowa w art. 117j ust. 2 pkt 2. 
2. Za dzień rozpoczęcia działalności w charakterze małej instytucji płatniczej uważa się dzień dokonania wpisu do 
rejestru małych instytucji płatniczych. 
3. KNF wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru małych instytucji płatniczych. 
Art. 117l.  Mała instytucja płatnicza przechowuje dokumenty niezbędne do wykazania spełniania warunków wymag a-
nych do wykonywania działalności przez okres co najmniej 5 lat od dnia ich wytworzenia lub otrzymania. 
Art. 117m.  Mała instytucja płatnicza zawiadamia KNF o zamiarze zakończenia działalności gospodarczej lub dzi a-
łalności w charakterze małej instytucji płatniczej, wskazując termin zakończenia działalności. 
Art. 117n.  KNF wykreśla wpis małej instytucji płatniczej z rejestru małych instytucji płatniczych w przypadku 
otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w art. 117m, a także po uzyskaniu informacji o zgonie przedsiębiorcy. Wykreś-
lenie następuje także po uzyskaniu informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo Kr a-
jowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy. 
  
Dziennik Ustaw – 86 – Poz. 659 
 
 Art. 117o. Mała instytucja płatnicza chroni środki pieniężne otrzymane od użytkowników, w tym środki otrzymane za 
pośrednictwem agentów lub innego dostawcy w celu wykonania transakcji płatniczych. Przepisy art. 78 i art. 80 oraz prz e-
pisy wykonawcze wydane na podstawie art. 79 stosuje się odpowiednio. 
Art. 117p.  1. Mała instytucja płatnicza zgłasza KNF: 
1) przekroczenie poziomu 1 500 000 euro: 
a) całkowitej kwoty transakcji płatniczych w danym miesiącu, w tym wykonanych przez agentów, za pośrednictwem 
których mała instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze, 
b) średniej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych za każdy okres ostatnich 3 miesięcy i ostatnich 12 miesięcy, 
w tym wykonywanych przez agentów, za pośrednictwem których mała instytucja płatnicza świadczy usługi pła t-
nicze; 
2) wszczęcie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 117h ust. 1 pkt 2, lub postępow a-
nia w sprawie o przestępstwo skarbowe przeciwko osobie zarządzającej. 
2. Do obliczania kwoty transakcji płatniczych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przepis art. 117f ust. 4 stosuje się o d-
powiednio. 
3. Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 14 dni od dnia: 
1) upływu okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 1; 
2) powzięcia przez małą instytucję płatniczą wiadomości o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. 
4. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, KNF może, w drodze decyzji, nałożyć na małą i n-
stytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 1000 zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak 
niż 250 000 zł. Przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio. 
Art. 117q.  1. W przypadku przekroczenia średniej całkowitej kwoty transakcji płatniczych, o której mowa w art. 117f 
ust. 3, mała instytucja płatnicza, niezależnie od obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 117p ust. 1 pkt 1 lit. b: 
1) dostosowuje rozmiar prowadzonej działalności w zakresie usług płatniczych do wymogu, o którym mowa w art. 117f 
ust. 3, albo 
2) składa wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 
– w terminie 30 dni od końca okresu, w którym nastąpiło przekroczenie. 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, do czasu rozpoznania wniosku przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się. 
W przypadku odmowy wydania zezwolenia albo umorzenia postępowania termin określony w tym przepisie biegnie od 
dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. 
Art. 117r.  1. Mała instytucja płatnicza przekazuje KNF: 
1) informacje o łącznej wartości i liczbie transakcji płatniczych wykonanych, w tym przez jej agentów, w danym: 
a) kwartale – w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu kończącym dany kwartał, 
b) roku – w terminie do dnia 31 stycznia roku następującego po danym roku, 
c) miesiącu w okresie, o którym mowa w art. 117q ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 zdanie drugie – w terminie do piętnastego 
dnia miesiąca następującego po danym miesiącu; 
2) roczne sprawozdanie finansowe wraz z odpisem uchwały albo postanowienia organu zatwierdzającego 
o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego – w terminie 15 dni od dnia zatwierdzenia rocznego sprawozdania fina n-
sowego przez organ zatwierdzający, jeżeli takie sprawozdanie sporządza. 
2. Przepisy ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 stosuje się także w przypadku, gdy mała instytucja płatnicza, w tym także 
przez swoich agentów, w danym okresie nie wykonała żadnej transakcji płatniczej, z wyjątkiem przypadku, gdy osoba 
prowadząca działalność gospodarczą w charakterze małej instytucji płatniczej w danym okresie miała zawieszoną działa l-
ność gospodarczą. 
3. KNF informuje Komisję Europejską o liczbie małych instytucji płatniczych oraz całkowitej kwocie transakcji pła t-
niczych wykonanych w danym roku przez małe instytucje płatnicze, w tym przez ich agentów. 
Art. 117s.  1. Działalność w zakresie usług płatniczych prowadzona przez małe instytucje płatnicze podlega nadzor o-
wi sprawowanemu przez KNF w zakresie i na zasadach określonych w ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem 
finansowym. 
  
Dziennik Ustaw – 87 – Poz. 659 
 
 2. Celem nadzoru nad małymi instytucjami płatniczymi jest zapewnienie zgodności działalności małych instytucji 
płatniczych z przepisami ustawy i rozporządzenia (UE) 2015/751, a także ochrona interesów użytkowników. 
3. Do nadzoru nad małymi instytucjami płatniczymi przepisy art. 100, art. 101, art. 102 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 oraz ust. 2, 
art. 103, art. 106 ust. 1 i art. 112 stosuje się odpowiednio. 
4. W ramach nadzoru KNF może wydawać małym instytucjom płatniczym zalecenia w zakresie: 
1) zapewnienia zgodności działalności małej instytucji płatniczej z przepisami ustawy, rozporządzenia (UE) 2015/751 
oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego 
wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego ro z-
porządzenie (WE) nr 924/2009; 
2) zastosowania środków koniecznych do zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników. 
5. W razie stwierdzenia, że mała instytucja płatnicza nie wykonuje obowiązku udzielenia informacji, o którym mowa 
w art. 102 ust. 1 pkt 1, lub obowiązku przekazywania danych, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, albo wykonuje je 
nieprawidłowo, nie wykonała w wyznaczonym terminie zaleceń, o których mowa w ust. 4, lub nakazu, o którym mowa 
w art. 102 ust. 1 pkt 5, utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103, a także gdy dzi a-
łalność małej instytucji płatniczej jest wykonywana z naruszeniem prawa albo stwarza zagrożenie dla interesów użytko w-
ników, KNF może zastosować środki określone w art. 105 ust. 1 pkt 1– 3. 
6. W przypadkach, o których mowa w ust. 5, KNF może także: 
1) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do 
wysokości trzykrotności miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego wyn a-
grodzenia brutto za 3 miesiące poprzedzające miesiąc, w którym nałożono karę; 
2) nałożyć na małą instytucję płatniczą karę pieniężną w wysokości do 500 000 zł. 
7. KNF może wydać decyzję o zakazie wykonywania działalności w charakterze małej instytucji płatniczej, 
w przypadku gdy: 
1) oświadczenie, o którym mowa w art. 117j ust. 2 pkt 2, zostało złożone niezgodnie ze stanem faktycznym; 
2) stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych prawem do prowadzenia działalności w charakterze małej inst y-
tucji płatniczej lub wynikających z przepisów ustawy obowiązków związanych z prowadzeniem działalności 
w charakterze małej instytucji płatniczej. 
8. W przypadku niewykonania zalecenia lub nakazu, o których mowa w art. 106 ust. 1, KNF może: 
1) nałożyć kary pieniężne, o których mowa w ust. 6; 
2) wydać decyzję, o której mowa w ust. 7. 
9. Decyzja, o której mowa w ust. 7, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 
10. Do nakładania kar, o których mowa w ust. 6 i 8 pkt 1, przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odp o-
wiednio. 
Art. 117t.  Jeżeli działalność hybrydowej małej instytucji płatniczej w zakresie niepolegającym na świadczeniu usług 
płatniczych narusza lub może naruszać stabilność finansową tej instytucji lub mogłaby ograniczać możliwość sprawowania 
nadzoru, KNF może, w drodze decyzji, nakazać hybrydowej małej instytucji płatniczej prawne i organizacyjne wyodrę b-
nienie działalności w zakresie usług płatniczych przez utworzenie nowego podmiotu, który będzie prowadził tę działalność. 
Przepisy art. 68 ust. 2–11 stosuje się odpowiednio. 
Art. 117u.  1. Mała instytucja płatnicza jest obowiązana do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru w kwocie 
stanowiącej iloczyn całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych przez małą instytucję płatniczą, w tym przez jej 
agentów, i stawki nieprzekraczającej 0,025%. 
2. Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 
1) terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1, 
2) sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1 
– uwzględniając konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru oraz mając na uwadze, aby wysokość 
wpłat na pokrycie kosztów nadzoru nie wpływała w istotny sposób na zwiększenie kosztów działalności podmiotów ob o-
wiązanych do ich uiszczenia. 
  
Dziennik Ustaw – 88 – Poz. 659 
 
 DZIAŁ VII 
Biura usług płatniczych i kasy oszczędnościowo-kredytowe 
Art. 118. 1.223) Działalność w zakresie usług płatniczych w charakterze biura usług płatniczych jest działalnością 
regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. 
2. Działalność, o której mowa w ust. 1, może być wykonywana wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
3. Średnia całkowitej kwoty transakcji płatniczych z poprzednich 12 miesięcy wykonanych przez biuro usług płatn i-
czych, w tym przez agentów, za pośrednictwem których świadczy ono usługi płatnicze, nie może przekraczać kwoty 
500 000 euro miesięcznie. 
4. Przy ustalaniu średniej, o której mowa w ust. 3, całkowitą kwotę transakcji płatniczych za dany miesiąc oblicza się 
przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego 
ten miesiąc. 
5. Biuro usług płatniczych może prowadzić działalność gospodarczą inną niż świadczenie usług płatniczych. 
Art. 119. 1.224) Działalność w zakresie usług płatniczych w charakterze biura usług płatniczych może być wykonyw a-
na po uzyskaniu wpisu do rejestru biur usług płatniczych. 
2.225) Rejestr biur usług płatniczych jest rejestrem działalności regulowanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 
6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, dla działalności, o której mowa w art. 118 ust. 1. 
Art. 119a.226) 1. Wpis do rejestru biur usług płatniczych następuje na pisemny wniosek przedsiębiorcy zawierający 
dane, o których mowa w art. 136 pkt 2–4. 
2.227) Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się oświadczenie wnioskodawcy o następującej treści: „Oświa d-
czam, że dane zawarte we wniosku są kompletne i zgodne z prawdą. Znane mi są i spełniam warunki wykonywania działa l-
ności gospodarczej w charakterze biura usług płatniczych określone w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatn i-
czych (Dz. U. z 2019 r. poz. 659).”. Składający oświadczenie zawiera w nim klauzulę o następującej treści: „Jestem świ a-
domy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu uprawni o-
nego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. 
3. KNF dokonuje wpisu biura usług płatniczych w terminie 7 dni od dnia wpływu do KNF wniosku o wpis wraz 
z oświadczeniem, o którym mowa w ust. 2. 
4. Za dzień rozpoczęcia działalności w charakterze biura usług płatniczych uważa się dzień dokonania wpisu do rejestru. 
Art. 119b.228) Osoba zarządzająca biurem usług płatniczych nie może być osobą prawomocnie skazaną za przestę p-
stwo przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestępstwo przeciwko 
obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwo, o którym mowa w art. 165a Kodeksu karnego, przestę p-
stwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej lub przestępstwo skarbowe. 
Art. 119c.226) 1. Biuro usług płatniczych jest obowiązane do zapewnienia rozwiązań organizacyjnych pozwalających 
na wykonywanie obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu zgodnie 
z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. 
2. Do biur usług płatniczych stosuje się odpowiednio przepisy art. 73 i art. 75. 
Art. 120. (uchylony)229) 
Art. 121. Biuro usług płatniczych może świadczyć usługi płatnicze za pośrednictwem agenta oraz powierzyć innemu 
przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności operacyjnych związanych ze świadczeniem usług płatniczych; przep i-
sy art. 84–90 stosuje się odpowiednio. 
Art. 122. (uchylony)230) 
                                                           
223) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
224) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 48 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
225) Dodany przez art. 1 48 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
226) Dodany przez art. 1 48 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
227) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 89 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
228) Dodany przez art. 1 48 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 11; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 90 ustawy, o której 
mowa w odnośniku 2. 
229) Przez art. 148 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
230) Przez art. 148 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
  
Dziennik Ustaw – 89 – Poz. 659 
 
 Art. 122a.231) KNF wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru. 
Art. 123. Biuro usług płatniczych zawiadamia KNF o zamiarze zakończenia działalności gospodarczej lub działalnoś-
ci w charakterze biura usług płatniczych, wskazując datę zakończenia działalności. 
Art. 124. (uchylony)232) 
Art. 125. 1. Biuro usług płatniczych jest zobowiązane do ochrony środków pieniężnych otrzymanych od użytkown i-
ków, w tym za pośrednictwem agenta lub innego dostawcy, w celu wykonania transakcji płatniczych. 
2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, biuro usług płatniczych wykonuje przez zawarcie odpowiednio z bankiem 
krajowym, instytucją kredytową, oddziałem banku zagranicznego albo zakładem ubezpieczeń, które nie należą do tej samej 
grupy co dane biuro usług płatniczych, umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia. 
3. Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowa ubezpieczenia obejmuje zwrot przez gwaranta lub 
zakład ubezpieczeń wpłat wniesionych przez użytkowników w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania 
transakcji płatniczej wynikającej z umowy o świadczenie usług płatniczych przez biuro usług płatniczych, do wysokości 
dokonanej wpłaty. 
4. Umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej powinna obejmować upoważnienie dla KNF do wydawania 
dyspozycji wypłaty przez gwaranta środków pieniężnych z gwarancji. 
5. Umowa gwarancji albo ubezpieczenia, o której mowa w ust. 2, nie może być zawarta na okres krótszy niż 
12 miesięcy. 
6. Biuro usług płatniczych jest obowiązane złożyć w KNF dokument potwierdzający zawarcie pierwszej umowy gw a-
rancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo pierwszej umowy ubezpieczenia, w terminie 7 dni od dnia zawarcia takiej 
umowy, a następnie składać do KNF dokumenty potwierdzające każdorazowe zawarcie kolejnej umowy gwarancji bank o-
wej albo ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia przed upływem terminu obowiązywania umowy poprzedniej, 
w terminie 7 dni od dnia jej zawarcia. 
7. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 6, KNF może nałożyć na biuro usług płatniczych karę 
pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy 
art. 105 ust. 2, 4 i 5 i art. 116 stosuje się odpowiednio. 
8. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, minimalną sumę gwarancji, 
o których mowa w ust. 2, oraz termin powstania obowiązku zawarcia umowy gwarancji, uwzględniając wysokość kwot 
transakcji płatniczych. 
8a. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych może określić, w drodze rozporządzenia, wzory formularzy 
umowy gwarancji bankowej oraz umowy gwarancji ubezpieczeniowej, o których mowa w ust. 2, kierując się potrzebą 
uwzględnienia niezbędnych elementów umowy. 
9. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpi e-
czenia, o którym mowa w ust. 2, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, uwzglę d-
niając wysokość kwot transakcji płatniczych. 
10. KNF jest uprawniony do występowania na rzecz użytkowników w sprawach wypłaty środków z tytułu umowy 
gwarancji bankowej albo umowy gwarancji ubezpieczeniowej na zasadach określonych w treści tych umów. 
Art. 126. 1. Biuro usług płatniczych jest zobowiązane do zgłoszenia KNF: 
1) każdego przekroczenia poziomu 500 000 euro: 
a) całkowitej kwoty transakcji płatniczych, w tym wykonanych przez agentów, za pośrednictwem których biuro 
usług płatniczych świadczy usługi płatnicze, w danym miesiącu, 
b) średniej miesięcznej kwoty transakcji płatniczych, w tym wykonywanych przez agentów, za pośrednictwem kt ó-
rych biuro usług płatniczych świadczy usługi płatnicze, za każdy okres ostatnich 3 miesięcy i ostatnich 12 mie-
sięcy; 
2)233)  o wszczęciu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo, o którym mowa w art. 119b, lub postępowania 
w sprawie o przestępstwo skarbowe przeciwko osobie zarządzającej. 
                                                           
231) Dodany przez art. 148 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
232) Przez art. 148 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
233) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 148 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
  
Dziennik Ustaw – 90 – Poz. 659 
 
 2. Do obliczania kwoty transakcji płatniczych, o których mowa w ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio przepis 
art. 118 ust. 4. 
3. Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, powinny zostać dokonane w terminie 14 dni od dnia: 
1) zakończenia okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 1; 
2) powzięcia wiadomości przez biuro o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. 
4. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, KNF może nałożyć na biuro usług płatniczych karę 
pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 100 000 zł; przepisy 
art. 105 ust. 2, 4 i 5 i art. 116 stosuje się odpowiednio. 
Art. 127.234) 1. W przypadku przekroczenia średniej całkowitej kwoty transakcji płatniczych, o której mowa w art. 118 
ust. 3, biuro usług płatniczych, niezależnie od obowiązku dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 126 ust. 1 pkt 1 lit. b: 
1) dostosowuje rozmiar prowadzonej działalności w zakresie usług płatniczych do wymogu, o którym mowa w art. 118 
ust. 3, albo 
2) składa wniosek o dokonanie wpisu do rejestru małych instytucji płatniczych, o którym mowa w art. 117j ust. 1, albo 
3) składa wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1 
– w terminie 30 dni od dnia zakończenia okresu, w którym nastąpiło przekroczenie. 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 albo 3, do czasu rozpoznania wniosku przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje 
się. W przypadku odmowy wpisu do rejestru małych instytucji płatniczych, odmowy wydania zezwolenia albo umorzenia 
postępowania termin ten biegnie od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. 
Art. 128. 1. Biuro usług płatniczych jest obowiązane do przekazywania KNF informacji o łącznej wartości i liczbie 
transakcji płatniczych wykonanych, w tym także przez jego agentów: 
1) w danym kwartale – w terminie do końca pierwszego miesiąca następnego kwartału; 
2) w danym roku – w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku; 
3)235)  w danym miesiącu w okresie, o którym mowa w art. 127 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 zdanie drugie – w terminie do piętn a-
stego dnia następnego miesiąca. 
1a.236) Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 stosuje się także w przypadku, gdy biuro usług płatniczych, w tym także przez swoich 
agentów, w danym okresie nie wykonało żadnej transakcji płatniczej, z wyjątkiem przypadku, gdy osoba prowadząca dzi a-
łalność gospodarczą w charakterze biura usług płatniczych w danym okresie miała zawieszoną działalność gospodarczą. 
2. KNF informuje Komisję Europejską o liczbie biur usług płatniczych oraz całkowitej kwocie transakcji płatniczych 
wykonanych w danym roku przez biura usług płatniczych, w tym także przez ich agentów. 
Art. 129. 1. Działalność w zakresie usług płatniczych prowadzona przez biura usług płatniczych podlega nadzorowi 
sprawowanemu przez KNF w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad ry n-
kiem finansowym. 
2. Celem nadzoru nad biurami usług płatniczych jest zapewnienie zgodności działalności biur usług płatniczych 
z przepisami ustawy oraz ochrona interesów użytkowników usług płatniczych. 
3. Do nadzoru nad biurami usług płatniczych stosuje się odpowiednio przepisy art. 100, art. 102 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, 
art. 103, art. 106 ust. 1 oraz art. 112. 
4. W ramach nadzoru KNF może wydawać biurom usług płatniczych zalecenia w zakresie: 
1) zapewnienia zgodności działalności biura z przepisami ustawy; 
2) podjęcia środków koniecznych do zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników. 
                                                           
234) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 91 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
235) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 92 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
236) Dodany przez art. 1 48 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
  
Dziennik Ustaw – 91 – Poz. 659 
 
 5. W razie stwierdzenia, że biuro usług płatniczych nie wykonuje albo nieprawidłowo wykonuje obowiązek udzielenia 
informacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 1, lub przekazywania danych, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, nie 
wykonało w wyznaczonym terminie zaleceń, o których mowa w ust. 4, lub nakazu, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 5, 
utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103, a także gdy działalność biura usług pła t-
niczych jest wykonywana z naruszeniem prawa albo stwarza zagrożenie dla interesów użytkowników, KNF może zastos o-
wać środki określone w art. 105 ust. 1 pkt 1– 3. 
6. W przypadkach, o których mowa w ust. 5, KNF może także: 
1) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do 
wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego wyn a-
grodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary; 
2) nałożyć na biuro usług płatniczych karę pieniężną w wysokości do 500 000 zł. 
6a.237) KNF może wydać decyzję o zakazie wykonywania działalności w zakresie biura usług płatniczych, w przypa d-
ku gdy: 
1) oświadczenie, o którym mowa w art. 119a ust. 2, zostało złożone niezgodnie ze stanem faktycznym; 
2) stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych prawem do prowadzenia działalności w charakterze biura usług 
płatniczych lub wynikających z przepisów ustawy obowiązków związanych z prowadzeniem działalności w charakte-
rze biura usług płatniczych. 
7.238) W przypadku niewykonania zalecenia lub nakazu, o których mowa w art. 106 ust. 1, KNF może: 
1) nałożyć kary pieniężne, o których mowa w ust. 6; 
2) wydać decyzję, o której mowa w ust. 6a. 
8. Do nakładania kar, o których mowa w ust. 6, stosuje się odpowiednio przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116. 
9.239) Decyzja, o której mowa w ust. 6a, podlega natychmiastowemu wykonaniu.  
Art. 130. 1. Biura usług płatniczych są obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru w kwocie st a-
nowiącej iloczyn całkowitej kwoty transakcji płatniczych wykonanych przez biuro, w tym także przez jego agentów, 
i stawki nieprzekraczającej 0,025%. 
2. Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępow a-
niu egzekucyjnym w administracji. 
3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 
1) terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w ust. 1, 
2) sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1 
– uwzględniając konieczność zapewnienia skuteczności sprawowanego nadzoru, mając zarazem na względzie, aby wys o-
kość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru nie wpływała w istotny sposób na zwiększenie kosztów działalności podmiotów 
obowiązanych do ich uiszczenia. 
Art. 131. 1. Kasa oszczędnościowo-kredytowa w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności w zakresie świa d-
czenia usług płatniczych zawiadamia KNF o rozpoczęciu tej działalności, wskazując: 
1) nazwę (firmę) i siedzibę i adres; 
2) numer w rejestrze przedsiębiorców; 
3) wykaz świadczonych usług płatniczych; 
4) nazwy i adresy posiadanych oddziałów. 
2. Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa zawiadamia KNF o zakończeniu działalności przez kasę 
oszczędnościowo-kredytową w terminie 14 dni od dnia uzyskania takiej informacji ze wskazaniem daty zakończenia dzi a-
łalności przez kasę oszczędnościowo-kredytową. 
                                                           
237) Dodany przez art. 148 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
238) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
239) Dodany przez art. 148 pkt 13 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
  
Dziennik Ustaw – 92 – Poz. 659 
 
 3.240) Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku, gdy zakończenie działalności jest następstwem wydania decyzji, 
o której mowa w art. 74c ust. 3 lub 4 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych, lub ogłoszenia upad-
łości. 
Art. 132. (uchylony) 
DZIAŁ VIIA 
Instytucje pieniądza elektronicznego i oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego 
Art. 132a. 1. Wydawanie pieniądza elektronicznego oraz świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instyt u-
cji pieniądza elektronicznego wymaga uzyskania zezwolenia KNF. 
2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być wydane osobie prawnej z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, na jej wniosek. 
3. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 61 ust. 1 i prze-
pisy wydane na podstawie art. 61 ust. 3, z tym że w programie działalności i planie finansowym podaje się również info r-
mację o planowanej średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu. 
4. Do wnioskodawcy i krajowej instytucji pieniądza elektronicznego przepis art. 61 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 132b.  1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, może być wydane podmiotom posiadającym kapitał z a-
łożycielski w wysokości co najmniej równowartości w walucie polskiej kwoty 350 000 euro ustalonej przy zastosowaniu 
kursu średniego ogłaszanego przez NBP obowiązującego w dniu wydania zezwolenia. 
2.241) Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 2–10 i art. 64a ust. 1–4 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 64a 
ust. 5 stosuje się odpowiednio, z tym że system zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, o którym mowa w art. 64 
ust. 1 pkt 3, zawiera ponadto opis zasad postępowania ze środkami pieniężnymi otrzymywanymi w zamian za wydany 
pieniądz elektroniczny zgodnie z art. 132n i opis procedur rozpatrywania skarg posiadaczy pieniądza elektronicznego. 
3.241) Do odmowy wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, zmiany zakresu usług płatniczych okreś-
lonych w zezwoleniu, wygaśnięcia zezwolenia w związku z nieprowadzeniem albo nierozpoczęciem działalności objętej 
tym zezwoleniem oraz do cofnięcia zezwolenia, a także do postępowania w sprawie wydania, zmiany, wygaśnięcia 
i cofnięcia zezwolenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 61a–63, art. 65–67, art. 69, art. 70 i art. 142a. 
4. Warunkiem udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, jest dodatkowo posiadanie przez podmiot 
rozwiązań organizacyjnych mających służyć ochronie środków pieniężnych otrzymanych w zamian za wydany pieniądz 
elektroniczny zgodnie z art. 132n. 
5. KNF może cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, również jeżeli instytucja pieniądza elektronic z-
nego, która nie stosuje zasad ochrony środków pieniężnych otrzymanych w zamian za wydany pieniądz elektroniczny, 
określonych w art. 132n ust. 1, nie zawarła w terminie umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowy 
ubezpieczenia, o której mowa w art. 78 ust. 2, zgodnie z art. 132n ust. 2. 
Art. 132c. 1. Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio nabyć albo objąć akcje lub udziały krajowej inst y-
tucji pieniądza elektronicznego w liczbie zapewniającej osiągnięcie lub przekroczenie odpowiednio 10%, 20%, 30% lub 
50% ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym lub udziału w kapitale zakładowym, lub jeżeli na skutek nabycia albo 
objęcia akcji lub udziałów instytucja taka stałaby się jednostką zależną lub współzależną względem tego podmiotu, jest 
obowiązany każdorazowo zawiadomić KNF o takim zamiarze. 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 25 ust. 2, 3 i 7– 9, art. 25a ust. 1 i 2, art. 25c–25e i art. 25g 
ustawy – Prawo bankowe stosuje się odpowiednio, z tym że przepisy dotyczące podmiotu dominującego, zależnego lub 
współzależnego, o których mowa w tych przepisach, stosuje się do jednostki dominującej, zależnej lub współzależnej. 
3. W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, jest: 
1) unijną instytucją pieniądza elektronicznego, unijną instytucją płatniczą, zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekur a-
cji, instytucją kredytową, firmą inwestycyjną lub spółką zarządzającą, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie 
działalności na terytorium państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska lub 
                                                           
240) Dodany przez art. 1 pkt 93 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
241) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 94 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 93 – Poz. 659 
 
 2) jednostką dominującą lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku wobec unijnej instytucji pieniądza 
elektronicznego, unijnej instytucji płatniczej, zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy 
inwestycyjnej lub spółki zarządzającej, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium 
państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska 
– przedstawia w zawiadomieniu odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą w szczególności nazwę i siedzibę 
podmiotów, o których mowa w pkt 2, w stosunku do których jest jednostką dominującą lub podmiotem pozostającym 
w podobnym stosunku. 
4. Jeżeli nie zachodzą okoliczności wymienione w ust. 3 pkt 1 i 2, zawiadomienie zawiera stosowne oświadczenie 
w tym zakresie. 
5. Podmiot, który zamierza bezpośrednio lub pośrednio zbyć znaczny pakiet akcji lub udziałów krajowej instytucji 
pieniądza elektronicznego, lub zbyć pakiet akcji lub udziałów, w wyniku czego nastąpiłby spadek poniżej 10%, 20%, 30% 
lub 50% jego udziału w ogólnej liczbie głosów w organie stanowiącym lub udziału w kapitale zakładowym, jest obowiąz a-
ny zawiadomić o tym zamiarze KNF. W przypadku gdy statut krajowej instytucji pieniądza elektronicznego przewiduje 
uprzywilejowanie lub ograniczenie akcji lub udziałów co do prawa głosu, zawiadomienie powinno również dotyczyć udzi a-
łu w kapitale zakładowym w wysokości odpowiadającej wielkościom określonym w zdaniu pierwszym i odpowiadającej 
mu liczbie głosów bez przywilejów i ograniczeń; przepisy art. 25 ust. 2, 3 i 7 ustawy – Prawo bankowe stosuje się odp o-
wiednio. 
Art. 132d.  1. Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 132c ust. 1, przedstawia wraz z zawiadomi e-
niem informacje: 
1) pozwalające na identyfikację podmiotu składającego zawiadomienie oraz ustalenie tożsamości osób zarządzających 
jego działalnością oraz osób przewidzianych do objęcia funkcji osób zarządzających krajowej instytucji pieniądza 
elektronicznego – o ile podmiot składający zawiadomienie planuje zmiany w tym zakresie; 
2) określone w art. 61 ust. 1 pkt 9 lit. b i c dotyczące podmiotu składającego zawiadomienie oraz osób, o których mowa 
w pkt 1; 
3) pozwalające na identyfikację krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, o której mowa w art. 132c ust. 1; 
4) dotyczące działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego zawiadomienie i osób, o któ-
rych mowa w pkt 1, a w szczególności przedmiotu tej działalności, zakresu i miejsca jej prowadzenia oraz dotych-
czasowego jej przebiegu, a także wykształcenia posiadanego przez podmiot składający zawiadomienie, będący osob ą  
fizyczną, i osoby, o których mowa w pkt 1; 
5) dotyczące grupy, do której należy podmiot składający zawiadomienie, a w szczególności jej struktury, należących do 
niej podmiotów oraz prawnych i faktycznych powiązań kapitałowych, finansowych i osobowych z innymi podmiotami; 
6) dotyczące sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie; 
7) dotyczące działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub udziałów w liczbie zapewniającej osiągnięcie lub 
przekroczenie poziomów określonych w art. 132c ust. 1, albo uzyskanie pozycji jednostki dominującej wobec kraj o-
wej instytucji pieniądza elektronicznego, a w szczególności docelowego udziału w ogólnej liczbie głosów w organie 
stanowiącym krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, związanych z tym udziałem uprawnień, sposobu i źródeł 
finansowania nabycia albo objęcia akcji lub udziałów, zawartych w związku z tymi działaniami umów oraz działania 
w porozumieniu z innymi podmiotami; 
8) dotyczące zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej działalności krajowej instyt u-
cji pieniądza elektronicznego, w szczególności w zakresie planów marketingowych, operacyjnych, finansowych oraz 
dotyczących organizacji i zarządzania; 
9) dotyczące ewentualnych zobowiązań podmiotu składającego zawiadomienie w zakresie ostrożnego i stabilnego z a-
rządzania krajową instytucją pieniądza elektronicznego. 
2. Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także informacje, o których mowa w art. 61 
ust. 1 pkt 9 lit. b i c, nie są wymagane w odniesieniu do podmiotu składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego 
działalnością, jeżeli podmiot składający zawiadomienie jest bankiem krajowym, instytucją kredytową, instytucją płatniczą, 
instytucją pieniądza elektronicznego, zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, domem maklerskim, firmą inwest y-
cyjną lub spółką zarządzającą, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności w państwie członkowskim, o ile 
okoliczność ta zostanie wykazana w zawiadomieniu. 
3. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty, które należy z a-
łączyć do zawiadomienia w celu przedstawienia informacji określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie propo r-
cjonalności wymaganych informacji w zależności od zamierzonego wpływu podmiotu składającego zawiadomienie na 
zarządzanie krajową instytucją pieniądza elektronicznego. 
  
Dziennik Ustaw – 94 – Poz. 659 
 
 Art. 132e. 1. KNF zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia lub objęcia akcji lub udziałów krajowej instyt u-
cji pieniądza elektronicznego, wskazanego w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 132c ust. 1, jeżeli: 
1) podmiot składający zawiadomienie nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braków w zawiadomieniu lub dokume n-
tów i informacji załączanych do zawiadomienia, 
2) podmiot składający zawiadomienie nie przekazał w terminie dodatkowych informacji lub dokumentów żądanych 
przez KNF, 
3) jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją pieniądza elektronicznego, 
z uwagi na możliwy niekorzystny wpływ podmiotu składającego zawiadomienie na tę instytucję lub z uwagi na ocenę 
sytuacji finansowej podmiotu składającego zawiadomienie 
– przy czym przepisy art. 25h ust. 2 i 4–6 oraz art. 25i–25k ustawy – Prawo bankowe stosuje się odpowiednio. 
2. Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, KNF uwzględnia również podjęte zobowiązania podmiotu skład a-
jącego zawiadomienie, o których mowa w art. 132d ust. 1 pkt 9. 
3. W przypadku nabycia lub objęcia akcji lub udziałów: 
1) z naruszeniem art. 132c ust. 1 albo 
2) pomimo zgłoszenia przez KNF sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, albo 
3) przed upływem terminu uprawniającego KNF do zgłoszenia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, albo 
4) po wyznaczonym przez KNF terminie, o którym mowa w art. 25h ust. 5 ustawy – Prawo bankowe, na nabycie akcji 
lub udziałów w zakresie określonym w art. 132c ust. 1 
– nie może być wykonywane prawo głosu z tych akcji lub udziałów. 
4. Jeżeli skutkiem nabycia lub objęcia akcji w przypadkach, o których mowa w ust. 3, jest wykonywanie uprawnień 
jednostki dominującej krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, osoby zarządzające krajową instytucją pieniądza 
elektronicznego powołane przez jednostkę dominującą lub będące członkami zarządu, prokurentami lub osobami pełni ą-
cymi kierownicze funkcje w jednostce dominującej nie mogą uczestniczyć w czynnościach z zakresu reprezentacji kraj o-
wej instytucji pieniądza elektronicznego; w przypadku gdy nie można ustalić, które osoby zarządzające zostały powołane 
przez jednostkę dominującą, powołanie organu odpowiedzialnego za zarządzanie krajową instytucją pieniądza elektronic z-
nego jest bezskuteczne od dnia uzyskania przez ten podmiot uprawnień jednostki dominującej krajowej instytucji pieniądza 
elektronicznego. 
5. Uchwały organu stanowiącego krajowej instytucji pieniądza elektronicznego podjęte z naruszeniem ust. 3 są nie-
ważne, chyba że spełniają wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. 
W przypadkach, o których mowa w ust. 3, prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały organu st a-
nowiącego krajowej instytucji pieniądza elektronicznego przysługuje również KNF. Przepisy art. 425 ustawy z dnia 
15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych stosuje się odpowiednio. 
6. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 lub 4, KNF może, w drodze decyzji, nakazać zbycie akcji lub udziałów kr a-
jowej instytucji pieniądza elektronicznego w wyznaczonym terminie. 
7. Jeżeli akcje lub udziały nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 6, KNF może nałożyć na akcjonariusza 
lub udziałowca krajowej instytucji pieniądza elektronicznego karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł lub cofnąć zezw o-
lenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1. Do nakładania kar przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odp o-
wiednio. 
8. W przypadku gdy wymagają tego interesy użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego, a wniosko-
dawca wykaże, że nie zachodzi przesłanka, o której mowa w ust. 1 pkt 3, KNF może, w szczególnie uzasadnionych prz y-
padkach, w drodze decyzji, wydanej na wniosek akcjonariusza, udziałowca lub jednostki dominującej krajowej instytucji 
pieniądza elektronicznego, uchylić zakazy, o których mowa w ust. 3 lub 4. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje, 
o których mowa w art. 132d ust. 1. 
Art. 132f.  1. Jeżeli jest to uzasadnione potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją pieniądza 
elektronicznego, z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu, który uzyskał bezpośrednio lub pośrednio prawo wyk o-
nywania głosu w jej organie stanowiącym na poziomach określonych w art. 132c ust. 1 albo, wskutek nabycia lub objęcia 
akcji lub udziałów, stał się bezpośrednio lub pośrednio jednostką dominującą krajowej instytucji pieniądza elektroniczn e-
go, lub z uwagi na możliwy wpływ tego podmiotu na tę instytucję, a w szczególności w przypadku stwierdzenia, że po d-
miot ten nie dochowuje podjętych zobowiązań, o których mowa w art. 132d ust. 1 pkt 9, KNF może, w drodze decyzji, 
zakazać wykonywania prawa głosu z akcji lub udziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego posiadanych przez 
ten podmiot lub wykonywania uprawnień jednostki dominującej przysługujących temu podmiotowi. Przy dokonywaniu 
oceny przesłanki wydania tego zakazu przepis art. 132e ust. 2 i art. 25h ust. 2 ustawy – Prawo bankowe stosuje się odp o-
wiednio. 
  
Dziennik Ustaw – 95 – Poz. 659 
 
 2. Uchwała organu stanowiącego krajowej instytucji pieniądza elektronicznego jest nieważna, jeżeli przy jej pode j-
mowaniu wykonano prawo głosu z akcji lub udziałów, w stosunku do których KNF wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, 
chyba że uchwała spełnia wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych. Pr a-
wo wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały przysługuje również KNF. Przepisy art. 425 ustawy z dnia 
15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych stosuje się odpowiednio. 
3. Jeżeli KNF wydał na podstawie ust. 1 decyzję w przedmiocie zakazu wykonywania uprawnień jednostki dominuj ą-
cej krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, przepis art. 132e ust. 4 stosuje się odpowiednio. 
4. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF może, w drodze decyzji, nakazać zbycie akcji lub 
udziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego w wyznaczonym terminie. 
5. Jeżeli akcje lub udziały nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 4, KNF może nałożyć na akcjonariusza 
lub udziałowca krajowej instytucji pieniądza elektronicznego karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł lub cofnąć zezw o-
lenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1. Do nakładania kar przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odp o-
wiednio. 
5a.242) Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 132c ust. 1, nabył lub objął akcje lub prawa z akcji, o których mowa 
w art. 132c ust. 1, i nie dochowuje podjętego zobowiązania, o którym mowa w art. 132d ust. 1 pkt 9, KNF może, w drodze 
decyzji, nałożyć na ten podmiot karę pieniężną do wysokości odpowiadającej wartości tych akcji lub praw z akcji. Wartość 
akcji lub praw z akcji ustalana jest na dzień ich nabycia albo objęcia według wartości godziwej, o której mowa w ustawie 
o rachunkowości. 
5b.242) Decyzja, o której mowa w ust. 5a, jest natychmiast wykonalna. 
5c.242) KNF może określić w decyzji, o której mowa w ust. 5a, że kara pieniężna jest płatna w miesięcznych ratach. 
5d.242) Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 132c ust. 1, wypełni zobowiązanie, o którym mowa w art. 132d 
ust. 1 pkt 9, przed upływem terminu wskazanego w decyzji, o której mowa w ust. 5a, KNF wydaje decyzję o umorzeniu 
kary pieniężnej, o której mowa w ust. 5a: 
1) w całości albo 
2) w części odpowiadającej niezapłaconym przyszłym ratom – w przypadku określonym w ust. 5c. 
6. Na wniosek akcjonariusza, udziałowca lub jednostki dominującej krajowej instytucji pieniądza elektronicznego 
KNF uchyla decyzję wydaną na podstawie ust. 1, jeżeli ustały okoliczności uzasadniające wydanie tej decyzji. 
7. Przepisy ust. 1–6 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy dwa lub więcej podmiotów działa w porozumieniu, 
którego przedmiotem jest wykonywanie prawa głosu z akcji lub udziałów na poziomach określonych w art. 132c ust. 1 lub 
wykonywanie uprawnień jednostki dominującej. 
Art. 132fa.243) W przypadku zaległej kary pieniężnej, o której mowa w art. 132f ust. 5 lub 5a, KNF może nakazać 
krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, której akcjonariuszem jest podmiot, na który została nałożona kara, przek a-
zanie na poczet zaległej kary wraz z odsetkami wszelkich płatności dokonywanych przez krajową instytucję pieniądza 
elektronicznego na rzecz tego akcjonariusza, w kwocie odpowiadającej tej karze wraz z odsetkami. 
Art. 132g. 1. Jeżeli działalność hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego w zakresie niepolegającym na w y-
dawaniu pieniądza elektronicznego lub świadczeniu usług płatniczych narusza lub może naruszać stabilność finansową tej 
instytucji lub mogłaby ograniczać możliwość sprawowania nadzoru, KNF może, w drodze decyzji, nakazać hybrydowej 
instytucji pieniądza elektronicznego prawne i organizacyjne wyodrębnienie działalności w zakresie wydawania pieniądza elektr o-
nicznego lub świadczenia usług płatniczych przez utworzenie nowego podmiotu, który będzie prowadził tę działalność. 
2. W decyzji, o której mowa w ust. 1, KNF: 
1) określa termin utworzenia nowego podmiotu, który będzie prowadził działalność w zakresie wydawania pieniądza 
elektronicznego i świadczenia usług płatniczych, nie krótszy niż 3 miesiące; 
2) może określić warunki dotyczące sposobu wyodrębnienia działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronic z-
nego i świadczenia usług płatniczych. 
3. Do podmiotu utworzonego w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, i hybrydowej instytucji pieniądza elektr o-
nicznego przepisy art. 68 ust. 3–5 stosuje się odpowiednio. 
                                                           
242) Dodany przez art. 1 pkt 95 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
243) Dodany przez art. 1 pkt 96 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 96 – Poz. 659 
 
 4. Zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, wydane hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego przech o-
dzi na podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, po upływie miesiąca od dnia otrzymania przez 
KNF zawiadomienia o wpisie podmiotu utworzonego w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, do rejestru przedsiębior-
ców albo uzupełnienia tego zawiadomienia, chyba że w tym terminie KNF zgłosi sprzeciw co do przejścia tego zezwolenia. 
5. KNF, w drodze decyzji: 
1) zgłasza sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jeżeli zachodzą przesłanki, które uzasadniałyby odmowę wydania zezwo-
lenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, podmiotowi utworzonemu w wykonaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, okreś-
lone w art. 65; 
2) może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jeżeli nie zostały spełnione warunki określone w ust. 2 pkt 2. 
6. Z dniem przejścia zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, podmiot utworzony w wykonaniu decyzji, 
o której mowa w ust. 1, wstępuje w prawa i obowiązki hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego w zakresie działa l-
ności objętej tym zezwoleniem. 
7. Zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, wydane hybrydowej instytucji pieniądza elektronicznego wygasa: 
1) w przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1 – z upływem terminu, o  którym mowa w ust. 2 pkt 1; 
2) z upływem 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja w sprawie sprzeciwu, o którym mowa w ust. 4, stała się ostateczna. 
8. Przepisy art. 68 ust. 10 i 11 stosuje się odpowiednio. 
Art. 132h.  W przypadku połączenia lub podziału instytucji pieniądza elektronicznego albo nabycia jej przedsiębio r-
stwa, zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1, nie przechodzi na podmiot przejmujący lub nowo utworzony powstały 
w wyniku połączenia lub podziału ani na nabywcę. 
Art. 132i.  Informacje o instytucji pieniądza elektronicznego oraz o wykonywanej przez nią działalności w zakresie 
wydawania pieniądza elektronicznego lub świadczonych przez nią usługach płatniczych, w tym informacje reklamowe, 
publikowane przez instytucję pieniądza elektronicznego, na zlecenie instytucji pieniądza elektronicznego lub na rzecz 
instytucji pieniądza elektronicznego, powinny być przedstawiane w sposób rzetelny i zrozumiały. 
Art. 132j.  1. Instytucja pieniądza elektronicznego oprócz działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronic z-
nego i świadczenia usług płatniczych może: 
1) świadczyć usługi dodatkowe ściśle powiązane z wydawaniem pieniądza elektronicznego i świadczeniem usług płatn i-
czych, takie jak: 
a) usługi wymiany walut, 
b) usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania transakcji płatniczej, 
c) usługi przechowywania i przetwarzania danych; 
2) prowadzić systemy płatności; 
3) prowadzić inną działalność gospodarczą. 
2. Świadczenie przez instytucję pieniądza elektronicznego usługi przeliczenia waluty w ramach wydania pieniądza 
elektronicznego lub wykonania transakcji płatniczej nie stanowi działalności kantorowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 19 
ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo dewizowe. 
3. W związku z wykonywaniem usług płatniczych instytucja pieniądza elektronicznego może udzielać kredytu płatn i-
czego, o którym mowa w art. 74 ust. 3, wyłącznie w celu świadczenia usług płatniczych, o których mowa w art. 3 ust. 1 
pkt 3–5 i 7, oraz pod warunkiem że kredyt ten nie jest udzielany: 
1) na okres dłuższy niż 12 miesięcy; 
2) ze środków pieniężnych otrzymanych lub przechowywanych w celu wykonania transakcji płatniczej. 
Art. 132k.  Jeżeli instytucja pieniądza elektronicznego świadczy usługi płatnicze, których przedmiotem jest wydany 
przez tę instytucję pieniądz elektroniczny, usługi te, dla celów obliczania funduszy własnych i określenia wpłat na pokrycie 
kosztów nadzoru, uznaje się za działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego. 
Art. 132l.  Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana przechowywać dokumenty związane 
z działalnością w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego lub ze świadczeniem usług płatniczych przez okres co 
najmniej 5 lat od dnia ich wytworzenia lub otrzymania. 
  
Dziennik Ustaw – 97 – Poz. 659 
 
 Art. 132m.  1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana posiadać w każdym czasie fundusze 
własne dostosowane do rozmiaru działalności prowadzonej w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego i usług pła t-
niczych oraz do rodzaju usług płatniczych, jakie może świadczyć na podstawie posiadanego zezwolenia; przepisy art. 76 
ust. 2 i 3 oraz art. 77 ust. 1 stosuje się odpowiednio. 
2. Wysokość funduszy własnych krajowej instytucji pieniądza elektronicznego nie może być niższa odpowiednio od 
wyższej z wartości: 
1) minimalnej wysokości kapitału założycielskiego; 
2) minimalnej wysokości funduszy własnych stanowiących sumę: 
a) kwoty funduszy własnych przeznaczonych na działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego, 
b) kwoty funduszy własnych przeznaczonych na działalność w zakresie usług płatniczych niezwiązanych z wydaw a-
niem pieniądza elektronicznego obliczonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. 
3.244) W przypadku gdy krajowa instytucja pieniądza elektronicznego udziela kredytów płatniczych, o których mowa 
w art. 74 ust. 3, wymóg określony w ust. 2 zwiększa się o 5% średniej stanów należności na koniec każdego miesiąca 
z tytułu kredytów płatniczych udzielonych w ciągu ostatniego roku obrotowego. 
4. Kwota funduszy własnych krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a, nie 
może być niższa od 2% średniej wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu. 
5. W przypadku gdy krajowa instytucja pieniądza elektronicznego prowadzi działalność w zakresie usług płatniczych 
niezwiązanych z wydawaniem pieniądza elektronicznego albo działalność, o której mowa w art. 132j ust. 1 i 3, a wartość 
pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu nie jest znana z wyprzedzeniem, KNF wyraża zgodę na obliczenie kw o-
ty funduszy własnych krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a, na podstawie  
reprezentatywnej części zobowiązań finansowych, jeżeli uzna, że taką reprezentatywną część zobowiązań finansowych 
można oszacować na podstawie dotychczasowych danych. 
6. W przypadku krajowych instytucji pieniądza elektronicznego rozpoczynających działalność w okresie pierwszych 
6 miesięcy jej prowadzenia kwotę funduszy własnych, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a, oblicza się na podstawie średniej 
wartości pieniądza elektronicznego pozostającego w obiegu określonej w programie działalności i planie finansowym, 
zgodnie z art. 132a ust. 3, oraz wynikającej z wydania pieniądza elektronicznego. 
7. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi, w drodze rozporządzenia, 
metodę obliczania kwoty, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b, uwzględniając, aby nie przekraczała ona 4% z jednej dwun a-
stej całkowitej wartości transakcji płatniczych wykonanych w ciągu ostatniego roku przez krajową instytucję pieniądza 
elektronicznego, oraz biorąc pod uwagę rodzaj usług płatniczych, jakie może ona świadczyć na podstawie posiadanego 
zezwolenia. 
8. KNF może, w drodze decyzji, na podstawie analizy ryzyka strat oraz oceny procesów zarządzania ryzykiem 
i mechanizmów kontroli wewnętrznej krajowej instytucji pieniądza elektronicznego: 
1) zażądać od krajowej instytucji pieniądza elektronicznego zwiększenia wysokości funduszy własnych, jednak do w y-
sokości nie wyższej niż 120% kwoty, która stanowiłaby sumę kwot obliczonych zgodnie z ust. 4–6 i zgodnie z prze-
pisami wydanymi na podstawie ust. 7; 
2) zezwolić krajowej instytucji pieniądza elektronicznego na zmniejszenie wysokości funduszy własnych, jednak do 
wysokości nie niższej niż 80% kwoty, która stanowiłaby sumę kwot obliczonych zgodnie z ust. 4–6 i zgodnie z prze-
pisami wydanymi na podstawie ust. 7. 
Art. 132n.  1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest obowiązana do ochrony środków pieniężnych otrz y-
manych w zamian za wydany pieniądz elektroniczny z zastosowaniem następujących zasad: 
1) środki pieniężne otrzymane w zamian za wydany pieniądz elektroniczny nie są w żadnym momencie podczas prz e-
chowywania łączone ze środkami pieniężnymi posiadanymi przez krajową instytucję pieniądza elektronicznego 
z innego tytułu; 
2) środki pieniężne otrzymane w zamian za wydany pieniądz elektroniczny są: 
a) składane na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym w banku krajowym, instytucji kredytowej lub o d-
dziale banku zagranicznego lub 
b) inwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane na wyodrębnionym do tego celu 
rachunku. 
                                                           
244) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 97 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 98 – Poz. 659 
 
 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli środki są objęte ochroną w sposób określony w art. 78 ust. 2; przepisy art. 78 
ust. 3–8 stosuje się odpowiednio, z tym że umowa, o której mowa w art. 78 ust. 2, obejmuje zwrot wpłat wniesionych przez 
stronę umowy o wydanie pieniądza elektronicznego na poczet wydania pieniądza elektronicznego w przypadku jego ni e-
wydania w wysokości odpowiadającej wartości wniesionej wpłaty, do wysokości niewydanego pieniądza elektronicznego. 
3. Środki pieniężne otrzymane w zamian za wydanie pieniądza elektronicznego podlegają ochronie nie później niż od 
5 dnia roboczego od dnia postawienia środków do dyspozycji instytucji pieniądza elektronicznego. 
4. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego niezwłocznie informuje KNF o wszelkich istotnych zmianach w spo-
sobie ochrony środków pieniężnych otrzymanych w zamian za wydany pieniądz elektroniczny. 
Art. 132o. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii KNF, określi, w drodze rozp o-
rządzenia, kategorie aktywów, o których mowa w art. 132n ust. 1 pkt 2 lit. b, oraz maksymalną część środków pieniężnych, 
jaka może być inwestowana w poszczególne kategorie aktywów, mając na względzie należyte zabezpieczenie środków 
pieniężnych posiadaczy pieniądza elektronicznego, w tym ograniczenie ryzyka inwestycyjnego związanego z tymi akt y-
wami. 
Art. 132p.  1. W razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przeciwko krajowej instytucji pieniądza elektroniczn e-
go środki pieniężne znajdujące się na rachunkach płatniczych użytkowników oraz rachunkach, o których mowa w art. 132n 
ust. 1, są wolne od zajęcia na podstawie sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego. 
2. W razie ogłoszenia upadłości krajowej instytucji pieniądza elektronicznego środki pieniężne znajdujące się na rachu n-
kach płatniczych użytkowników i rachunkach, o których mowa w art. 132n ust. 1, podlegają wyłączeniu z masy upadłości. 
3. Wyłączenie, o którym mowa w ust. 1, nie obejmuje roszczeń o zwrot wpłat wniesionych przez stronę umowy 
o wydanie pieniądza elektronicznego na poczet wydania pieniądza elektronicznego. 
Art. 132q. Jeżeli krajowa instytucja pieniądza elektronicznego prowadzi działalność w zakresie usług płatniczych, 
jest obowiązana do ochrony środków pieniężnych otrzymanych od użytkowników bezpośrednio lub za pośrednictwem 
innego dostawcy na poczet wykonania transakcji płatniczych na zasadach określonych dla krajowych instytucji płatniczych. 
Przepisy art. 78 i art. 80 oraz przepisy wydane na podstawie art. 79 stosuje się odpowiednio. 
Art. 132r.  Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego przekazuje KNF roczne sprawozdania finansowe i roczne 
skonsolidowane sprawozdania finansowe na zasadach określonych w art. 81, a także kwartalne i dodatkowe roczne sprawo-
zdania finansowe i statystyczne obejmujące dane określone w art. 83 ust. 1 pkt 1–4 oraz informacje o rodzaju i zakresie 
działalności, o której mowa w art. 132j ust. 1. Przepisy art. 82 i art. 83 ust. 2 oraz przepisy wydane na podstawie art. 83 
ust. 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 132s.  1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może świadczyć usługi płatnicze za pośrednictwem agentów. 
2. Przepisy art. 84 ust. 2, art. 85 i art. 90 stosuje się odpowiednio. 
Art. 132t. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może dokonywać wykupu pieniądza elektronicznego za p o-
średnictwem agentów lub innych przedsiębiorców. 
Art. 132u.  Krajowe instytucje pieniądza elektronicznego zapewniają, aby oddziały, przez które prowadzą działa l-
ność, a także agenci oraz inni przedsiębiorcy, za pośrednictwem których świadczą usługi płatnicze, dokonują wykupu lub 
prowadzą dystrybucję pieniądza elektronicznego, informowali w sposób rzetelny posiadaczy pieniądza elektronicznego 
i użytkowników o tym fakcie. 
Art. 132v. 1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej 
z innym przedsiębiorcą, powierzyć temu przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności operacyjnych związanych 
z prowadzoną działalnością objętą zezwoleniem, o którym mowa w art. 132a ust. 1. Przepisy art. 86 ust. 2–6 i art. 87 ust. 1 
stosuje się odpowiednio. 
2. KNF, w drodze decyzji, nakazuje krajowej instytucji pieniądza elektronicznego doprowadzenie w wyznaczonym 
terminie do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w ust. 1, jeżeli: 
1) wykonanie umowy zagraża ostrożnemu i stabilnemu zarządzaniu instytucją pieniądza elektronicznego; 
2) przedsiębiorca będący stroną umowy utracił wymagane uprawnienia niezbędne do wykonywania tej umowy. 
3. Od decyzji KNF, o której mowa w ust. 2, krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może wnieść skargę do 
sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji; przepisu art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. 
4. KNF może zastosować środki określone w art. 132za ust. 1 i 2, w przypadku gdy w wyznaczonym terminie krajowa 
instytucja pieniądza elektronicznego nie doprowadzi do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 99 – Poz. 659 
 
 Art. 132w.  Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego w zakresie świadczenia usług płatniczych i działalności 
w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego ponosi odpowiedzialność wobec użytkowników i posiadaczy pieniądza 
elektronicznego za działania jej agentów i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których świadczy usługi płatnicze 
lub dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmiotów wykonujących czynności operacyjne na podstawie 
umowy, o której mowa w art. 132v ust. 1, jak za swoje własne działania. Przepisy art. 88 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 132x. 1. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego może, na terytorium innego państwa członkowskiego, 
prowadzić działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego przez oddział lub w ramach działalności trans-
granicznej oraz wykonywać usługi płatnicze, wynikające z zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, za pośredni c-
twem agenta, przez oddział, lub w ramach działalności transgranicznej. 
2. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego zawiadamia KNF o zamiarze prowadzenia działalności transgranic z-
nej albo, w formie pisemnej, o zamiarze wydawania pieniądza elektronicznego na terytorium innego państwa członko w-
skiego przez oddział lub świadczenia usług płatniczych na terytorium innego państwa członkowskiego przez oddział lub za 
pośrednictwem agenta, składając jednocześnie wniosek o dokonanie wpisu oddziału lub agenta do rejestru. Przepisy 
art. 92 ust. 2–6 oraz art. 93–94a stosuje się odpowiednio.245) 
3. Krajowa instytucja pieniądza elektronicznego zawiadamia KNF o zamiarze dokonywania wykupu pieniądza ele k-
tronicznego lub wykonywania czynności operacyjnej polegającej na jego dystrybucji na terytorium innego państwa czło n-
kowskiego za pośrednictwem agenta lub innego przedsiębiorcy. Przepisy art. 92 ust. 3–5 i art. 94 stosuje się odpowiednio. 
4. Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 3, zawiera: 
1) nazwę państwa członkowskiego, na terytorium którego krajowa instytucja pieniądza elektronicznego zamierza dok o-
nywać wykupu pieniądza elektronicznego lub wykonywać czynność operacyjną polegającą na jego dystrybucji za p o-
średnictwem agenta lub innego przedsiębiorcy; 
2) nazwę (firmę) i siedzibę oraz adres krajowej instytucji pieniądza elektronicznego; 
3) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta lub innego przedsiębiorcy oraz siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania 
i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności; 
4) opis mechanizmów kontroli wewnętrznej związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu; 
5) imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za zarządzanie działalnością agenta lub innego przedsiębiorcy; 
6) wskazanie czynności, które krajowa instytucja pieniądza elektronicznego zamierza wykonywać na terytorium państwa 
członkowskiego, o którym mowa w pkt 1, za pośrednictwem agenta lub innego przedsiębiorcy. 
Art. 132y. Unijna instytucja pieniądza elektronicznego może wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego przez oddział lub w ramach działalności transgranicznej, lub 
świadczyć usługi płatnicze przez oddział, w ramach działalności transgranicznej lub za pośrednictwem agenta, w zakresie 
wynikającym z zezwolenia wydanego przez właściwe organy nadzorcze. Przepisy art. 97 stosuje się odpowiednio.246) 
Art. 132z.  1. Działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego i świadczenia usług płatniczych prow a-
dzona przez krajowe instytucje pieniądza elektronicznego, w tym przez ich agentów i innych przedsiębiorców, za pośre d-
nictwem których krajowa instytucja pieniądza elektronicznego świadczy usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza 
elektronicznego, oraz podmioty wykonujące niektóre czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa 
w art. 132v ust. 1, podlega nadzorowi sprawowanemu przez KNF, w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej ust a-
wie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym, zwanemu dalej „nadzorem nad krajowymi instytucjami pieniądza 
elektronicznego”. 
2. Celem nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego jest: 
1) zapewnienie bezpieczeństwa finansowego krajowych instytucji pieniądza elektronicznego; 
2) zapewnienie zgodności działalności krajowych instytucji pieniądza elektronicznego, w tym prowadzonej przez ich 
agentów i innych przedsiębiorców, za pośrednictwem których krajowa instytucja pieniądza elektronicznego świadczy 
usługi płatnicze lub dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmioty wykonujące niektóre czynności op e-
racyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 132v ust. 1, z przepisami ustawy, rozporządzenia Parlamentu  
Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności transgranicznych we Wspó l-
nocie oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2560/2001, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 
                                                           
245) Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 98 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
246) Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 99 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 100 – Poz. 659 
 
 nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń prz e-
lewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 i rozporządzenia (UE) 2015/751 
oraz zezwoleniem, o którym mowa w art. 132a ust. 1; 
3) ochrona interesów użytkowników i posiadaczy pieniądza elektronicznego. 
3. Do nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio przepisy art. 100, 
art. 101, art. 102 ust. 1 pkt 1, 2 i 5, art. 103 i art. 104. 
4. KNF w ramach sprawowanego nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego może: 
1) wydawać krajowej instytucji pieniądza elektronicznego zalecenia w zakresie: 
a) zapewnienia zgodności działalności krajowej instytucji pieniądza elektronicznego z przepisami ustawy, roz-
porządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 924/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie płatności 
transgranicznych we Wspólnocie oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2560/2001 oraz rozporządzenia Pa r-
lamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi techniczne 
i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie 
(WE) nr 924/2009, 
b) zwiększenia funduszy własnych, jeżeli ich wysokość jest niższa niż wynikałoby to z przepisów ustawy lub dec y-
zji, o której mowa w art. 132m ust. 8, 
c) podjęcia środków koniecznych do osiągnięcia i przestrzegania norm, o których mowa w art. 132b ust. 1 i art. 132m, 
d) opracowania i stosowania procedur, które zapewnią utrzymywanie oraz bieżące monitorowanie poziomu fund u-
szy własnych, 
e) podjęcia środków koniecznych dla zapobieżenia naruszeniom interesów użytkowników i posiadaczy pieniądza 
elektronicznego; 
2) nakazać krajowej instytucji pieniądza elektronicznego wstrzymanie wypłat z zysku lub wstrzymanie tworzenia 
nowych jednostek organizacyjnych do czasu osiągnięcia norm, o których mowa w art. 132b ust. 1 i art. 132m. 
5. KNF może wydawać rekomendacje dotyczące dobrych praktyk ostrożnego i stabilnego zarządzania krajowymi inst y-
tucjami pieniądza elektronicznego, mając na uwadze ochronę interesów posiadaczy pieniądza elektronicznego i użytkow-
ników. 
Art. 132za.  1. W razie stwierdzenia, że krajowa instytucja pieniądza elektronicznego nie wykonuje albo niepraw i-
dłowo wykonuje obowiązek udzielenia informacji, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 1, lub przekazywania danych, 
o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 2, nie wykonała w wyznaczonym terminie zaleceń, o których mowa w art. 132z ust. 4 
pkt 1, utrudnia albo uniemożliwia przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 103, lub nie wykonuje nakazów określ o-
nych w art. 132z ust. 4 pkt 2 lub w art. 102 ust. 1 pkt 5, a także gdy działalność krajowej instytucji pieniądza elektronic z-
nego jest wykonywana z naruszeniem prawa lub stwarza zagrożenie interesów posiadaczy pieniądza elektronicznego lub 
użytkowników, KNF może zastosować środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1–3. Przepisy art. 1 05 ust. 4 i 5 stosuje 
się odpowiednio. 
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, KNF może także: 
1) nałożyć na osobę zarządzającą bezpośrednio odpowiedzialną za stwierdzone nieprawidłowości karę pieniężną do 
wysokości trzykrotnego miesięcznego wynagrodzenia brutto tej osoby, wyliczonego na podstawie średniego wyn a-
grodzenia brutto za ostatnie 3 miesiące przed nałożeniem kary; 
2) nałożyć na krajową instytucję pieniądza elektronicznego karę pieniężną w wysokości do 1 000 000 zł; 
3) cofnąć zezwolenie, o którym mowa w art. 132a ust. 1; przepisy art. 105 ust. 4 i 7 stosuje się odpowiednio. 
3. Jeżeli rozpowszechniane informacje, o których mowa w art. 132i, wprowadzają lub mogą wprowadzać w błąd, 
KNF może: 
1) wydać instytucji pieniądza elektronicznego zalecenie, o którym mowa w art. 132z ust. 4 pkt 1 lit. a, dotyczące zaprz e-
stania ich rozpowszechniania, przy czym nie stosuje się przepisów ust. 2 pkt 3 i przepisów art. 105 ust. 1 pkt 1– 3; 
2) nakazać, w drodze decyzji, ogłoszenie sprostowania we wskazanej formie oraz w wyznaczonym terminie; nakazując 
ogłoszenie sprostowania KNF może określić jego treść. 
4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, KNF może nałożyć także w przypadku niewykonania nakazu, 
o którym mowa w ust. 3 pkt 2. 
  
Dziennik Ustaw – 101 – Poz. 659 
 
 5. Do nakładania kar, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odp o-
wiednio. 
6. KNF może także zawiesić w czynnościach osobę zarządzającą w przypadku: 
1) przedstawienia tej osobie zarzutów w postępowaniu karnym lub w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe; 
2) spowodowania przez tę osobę znacznych strat majątkowych krajowej instytucji pieniądza elektronicznego. 
Art. 132zb.  1. W przypadku gdy unijna instytucja pieniądza elektronicznego lub jej agent, prowadząc działalność na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, narusza przepisy prawa polskiego, KNF stosuje środki, o których mowa w art. 107 
ust. 1. Przepis art. 107 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
2. Jeżeli mimo zastosowania środków nadzoru przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członko w-
skiego, unijna instytucja pieniądza elektronicznego lub jej agent prowadzący działalność na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej nadal nie przestrzegają przepisów ustawy, KNF może zastosować odpowiednio środki określone w art. 105 ust. 1 
pkt 1 i 3 oraz art. 132za ust. 2 pkt 1. 
3. Przepis ust. 2 stosuje się także w przypadku, gdy: 
1) środki zastosowane przez właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego okazały się niead e-
kwatne do zaistniałego naruszenia lub niemożliwe do zastosowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
2) właściwe organy nadzorcze macierzystego państwa członkowskiego bez uzasadnienia odmawiają zastosowania śro d-
ków nadzorczych albo w sposób nieuzasadniony zwlekają z ich zastosowaniem. 
4. Jeżeli zastosowanie procedury, o której mowa w ust. 1, skutkowałoby nadmierną zwłoką, mogącą bezpośrednio z a-
grażać ważnym interesom użytkowników lub posiadaczy pieniądza elektronicznego, KNF może odpowiednio zastosować 
środki, o których mowa w art. 105 ust. 1 pkt 1 i 3 i w art. 132za ust. 2 pkt 1, z pominięciem tej procedury. 
5. Przepisy art. 107 ust. 6–8 stosuje się odpowiednio. 
Art. 132zc.  Do wykonywania nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego przepisy art. 108–112 
stosuje się odpowiednio. 
Art. 132zd.  Do postępowania naprawczego oraz likwidacji krajowej instytucji pieniądza elektronicznego i oddziałów 
instytucji pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio przepisy art. 142 i art. 145–157e ustawy – Prawo bankowe. 
Przepis art. 117 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 132ze.  1. Krajowe instytucje pieniądza elektronicznego są obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów 
nadzoru. Wpłaty są wnoszone w wysokości stanowiącej iloczyn ustalanej na dzień 1 stycznia danego roku średniej arytm e-
tycznej sum zobowiązań finansowych z tytułu wydanego pieniądza elektronicznego obliczonych na koniec każdego dnia 
kalendarzowego w okresie poprzednich dwunastu miesięcy kalendarzowych oraz stawki nieprzekraczającej 0,075%. 
2. Przy obliczaniu średniej, o której mowa w ust. 1, nie uwzględnia się zobowiązań krajowej instytucji pieniądza elektr o-
nicznego wynikających z realizacji czynności wyłączonych przez art. 6, bez względu czy wyłączenie zależne jest od świa d-
czenia innych usług. 
3. Krajowe instytucje pieniądza elektronicznego świadczące usługi płatnicze, niezależnie od wpłat na pokrycie kos z-
tów nadzoru określonych w ust. 1, są obowiązane do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru na zasadach określ o-
nych w art. 113. Przepisy wydane na podstawie art. 115 dotyczące wpłat stosuje się odpowiednio. 
4. Należności z tytułu wpłat, o których mowa w ust. 1, podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępo-
waniu egzekucyjnym w administracji. 
Art. 132zf.  1. Opłacie podlega: 
1) wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, z wyjątkiem przypadku, w którym zmiana 
zezwolenia polega wyłącznie na ograniczeniu rodzaju usług płatniczych, do świadczenia których jest uprawniona 
krajowa instytucja pieniądza elektronicznego; 
2) dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub zmianą zezwolenia, o którym mowa 
w art. 132a ust. 1. 
2. Opłaty, o których mowa w ust. 1, są przeznaczane na pokrycie kosztów nadzoru. Suma opłat dokonanych w danym 
roku przez krajowe instytucje pieniądza elektronicznego pomniejsza łączną kwotę wpłat na pokrycie kosztów nadzoru 
należnych od tych instytucji zgodnie z art. 132ze; przepisy art. 114 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio. 
  
Dziennik Ustaw – 102 – Poz. 659 
 
 Art. 132zg.  Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 
1) terminy uiszczania, wysokość i sposób obliczania wpłat, o których mowa w art. 132ze ust. 1, 
2) sposób i terminy rozliczenia należności z tytułu wpłat, o których mowa w art. 132ze ust. 1, 
3) wysokość, sposób i terminy uiszczania opłat, o których mowa w art. 132zf 
– uwzględniając charakter czynności, z którymi wiąże się obowiązek uiszczenia opłat, oraz konieczność zapewnienia sk u-
teczności sprawowanego nadzoru nad krajowymi instytucjami pieniądza elektronicznego, mając zarazem na względzie, aby 
wysokość wpłat na pokrycie kosztów nadzoru i opłat nie wpływała w istotny sposób na zwiększenie kosztów działalności 
podmiotów obowiązanych do ich uiszczenia. 
Art. 132zh.  1. Prowadzenie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności w zakresie wydawania pieniądza 
elektronicznego przez oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego wymaga uzyskania zezwolenia KNF. 
2. Do oddziałów zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kr a-
jowej instytucji pieniądza elektronicznego, z uwzględnieniem art. 132zi i art. 132zj. 
Art. 132zi.  1. Oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego oprócz działalności w zakresie wydawania 
pieniądza elektronicznego może również świadczyć ściśle powiązane z wydawaniem pieniądza elektronicznego usługi 
dodatkowe. 
2. Zezwolenie, o którym mowa w art. 132zh ust. 1, może być wydane, jeżeli środki przeznaczone na funkcjonowanie 
oddziału zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego, wyodrębnione z kapitału założycielskiego zagranicznej instyt u-
cji pieniądza elektronicznego, wynoszą co najmniej równowartość w walucie polskiej kwoty 350 000 euro ustalonej przy 
zastosowaniu kursu średniego ogłoszonego przez NBP obowiązującego w dniu wydania zezwolenia. 
3. Oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego nie może, na podstawie zezwolenia, o którym mowa 
w art. 132zh ust. 1, prowadzić działalności w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego na terytorium innego państwa 
członkowskiego, w tym w ramach działalności transgranicznej. 
Art. 132zj.  1. Oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego są obowiązane do wnoszenia wpłat na p o-
krycie kosztów nadzoru. Wpłaty są wnoszone w wysokości stanowiącej iloczyn ustalanej na dzień 1 stycznia danego roku 
średniej arytmetycznej sum zobowiązań finansowych z tytułu wydanego pieniądza elektronicznego obliczonych na koniec 
każdego dnia kalendarzowego w okresie poprzednich dwunastu miesięcy kalendarzowych oraz stawki nieprzekraczającej 
0,075%. Przepisy art. 132ze ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio. 
2. Opłacie podlega: 
1) wydanie oraz zmiana zezwolenia, o którym mowa w art. 132zh ust. 1; 
2) dokonanie wpisu do rejestru, z wyłączeniem wpisu związanego z wydaniem lub zmianą zezwolenia, o którym mowa 
w art. 132zh ust. 1. 
3. Opłaty, o których mowa w ust. 2, są przeznaczane na pokrycie kosztów nadzoru. Suma opłat dokonanych w danym 
roku przez oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego pomniejsza łączną kwotę wpłat na pokrycie kos z-
tów nadzoru należnych od tych instytucji zgodnie z ust. 1; przepisy art. 114 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio. 
4. Do wpłat, o których mowa w ust. 1, i opłat, o których mowa w ust. 2, przepisy wydane na podstawie art. 132zg st o-
suje się odpowiednio. 
Art. 132zk. KNF zawiadamia Komisję Europejską o wszystkich zezwoleniach udzielonych oddziałom zagranicznych 
instytucji pieniądza elektronicznego. 
DZIAŁ VIIB 
Schematy płatnicze 
Art. 132zl.  Czynności podejmowane przez Prezesa NBP w ramach nadzoru, o którym mowa w art. 14 ust. 2, polegają 
w szczególności na: 
1)247)  wydawaniu zezwolenia na prowadzenie schematu płatniczego oraz zezwolenia na zmianę zasad funkcjonowania 
schematu płatniczego; 
2) dokonywaniu oceny funkcjonowania schematów płatniczych; 
3) żądaniu przedstawienia informacji lub dokumentów niezbędnych do oceny funkcjonowania schematu płatniczego; 
4) pozyskiwaniu informacji o prowadzonej działalności; 
                                                           
247) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 14 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
  
Dziennik Ustaw – 103 – Poz. 659 
 
 5) wydawaniu zaleceń; 
6)248)  wydawaniu decyzji o czasowym, częściowym albo całkowitym wstrzymaniu funkcjonowania schematu płatniczego 
albo cofnięciu zezwolenia na prowadzenie schematu płatniczego; 
7) nakładaniu kar pieniężnych. 
Art. 132zm.249) 1. Prowadzenie schematu płatniczego wymaga zezwolenia Prezesa NBP. 
2. Zezwolenia Prezesa NBP wymaga również zmiana zasad funkcjonowania schematu płatniczego. 
3. Prezes NBP wydaje zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, jeżeli zasady dostępu do schematu płatniczego są 
ustalone według obiektywnych, równych i proporcjonalnych kryteriów, a ograniczenia w dostępie do tego schematu nie 
mogą być większe, niż jest to konieczne ze względu na ochronę przed określonymi rodzajami ryzyka, takimi jak ryzyko 
rozrachunkowe, ryzyko operacyjne i ryzyko biznesowe, oraz ze względu na ochronę finansową i operacyjną stabilności 
schematu płatniczego. 
Art. 132zn.  1.250) Organizacja płatnicza składa wniosek o wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 132zm ust. 1 
lub 2, co najmniej na 3 miesiące przed planowanym rozpoczęciem funkcjonowania schematu płatniczego lub co najmniej 
na 3 miesiące przed planowanym wprowadzeniem zmian w zasadach funkcjonowania schematu płatniczego. 
2. Za rozpoczęcie funkcjonowania schematu płatniczego, o którym mowa w ust. 1, uznaje się termin zawarcia pier w-
szej umowy o wydawanie danego instrumentu płatniczego z wydawcą prowadzącym działalność na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej lub termin wydania pierwszego instrumentu płatniczego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, organizacja płatnicza załącza dokumenty i udostępnia informacje potwie r-
dzające zgodność schematu płatniczego z wymogami określonymi w art. 132zp, a także wskazuje swoją nazwę i siedzibę 
oraz nazwę i siedzibę każdego podmiotu ponoszącego odpowiedzialność za działanie schematu płatniczego zgodnie z tymi 
wymogami, wraz z określeniem jego zakresu odpowiedzialności. 
4. Jeżeli schemat płatniczy jest systemem kart płatniczych, do wniosku, o którym mowa w ust. 1, organizacja płatn i-
cza załącza także dokumenty i udostępnia informacje potwierdzające zgodność ustalonych przez nią zasad funkcjonowania 
schematu płatniczego z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2015/751. 
5. Prezes NBP odmawia wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132zm ust. 1 lub 2, jeżeli:251) 
1) zasady funkcjonowania schematu płatniczego są niezgodne z przepisami prawa lub 
2) nie zostały zapewnione bezpieczeństwo lub sprawność funkcjonowania schematu płatniczego albo systemu płatności, 
w którym są dokonywane przetwarzanie, rozliczenie lub rozrachunek płatności w ramach schematu płatniczego, lub 
3) zasady funkcjonowania schematu płatniczego nie spełniają wymogów określonych w art. 132zm ust. 3 lub art. 132zp 
ust. 4. 
6.252) Prezes NBP wydaje zezwolenie, o którym mowa w art. 132zm ust. 1 lub 2, albo odmawia jego wydania 
w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku lub jego uzupełnienia. 
Art. 132zo.  1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 132zm ust. 1 lub 2, nie jest wymagane, jeżeli:253) 
1) organizacja płatnicza jest jednocześnie jedynym wydawcą instrumentu płatniczego oraz jedynym podmiotem świad-
czącym usługę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, lub 
2) organizacja płatnicza podlega nadzorowi odpowiedniego organu nadzoru państwa członkowskiego innego niż Rzec z-
pospolita Polska lub odpowiedniego organu Unii Europejskiej. 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w celu rozpoczęcia funkcjonowania schematu płatniczego na teryto-
rium Rzeczypospolitej Polskiej, organizacja płatnicza informuje Prezesa NBP o poddaniu ocenie zasad funkcjonowania 
schematu płatniczego przez odpowiedni organ nadzoru państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska lub 
odpowiedni organ Unii Europejskiej co najmniej na miesiąc przed planowanym terminem rozpoczęcia funkcjonowania 
schematu płatniczego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku organizacja płatnicza dołącza odpis 
odpowiedniego dokumentu potwierdzającego dokonanie oceny zasad funkcjonowania schematu płatniczego wraz z dok u-
mentacją, która podlegała tej ocenie, oraz informację o rodzajach instrumentów płatniczych, które będą wydawane na ter y-
torium Rzeczypospolitej Polskiej. 
                                                           
248) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 14 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
249) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 1 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
250) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
251) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
252) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 16 l it. c ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
253) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 17 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
  
Dziennik Ustaw – 104 – Poz. 659 
 
 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w celu wprowadzenia zmian w zasadach funkcjonowania schematu 
płatniczego, organizacja płatnicza informuje Prezesa NBP co najmniej na miesiąc przed planowanym wprowadzeniem 
takich zmian, dołączając dokumenty i informacje dotyczące tych zmian. 
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organizacja płatnicza może rozpocząć funkcjonowanie na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej albo zmienić zasady funkcjonowania schematu płatniczego, jeżeli Prezes NBP w terminie mi e-
siąca od dnia przekazania dokumentów i informacji nie stwierdzi, że zasady funkcjonowania schematu płatniczego nie 
zapewniają w wystarczającym stopniu bezpieczeństwa lub sprawności funkcjonowania schematu płatniczego albo infr a-
struktury, systemów płatności lub schematów płatniczych, z którymi schemat płatniczy jest powiązany. 
5.254) W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli Prezes NBP stwierdzi, że zasady funkcjonowania schematu 
płatniczego nie zapewniają w wystarczającym stopniu bezpieczeństwa lub sprawności funkcjonowania schematu płatnicz e-
go albo infrastruktury, systemów płatności lub schematów płatniczych, z którymi schemat płatniczy jest powiązany, wzywa 
on organizację płatniczą do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 132zm ust. 1. 
6. Przepis ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli zmiana zasad funkcjonowania schematu płatniczego dotyczy wyłącznie 
funkcjonowania schematu płatniczego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W takim przypadku art. 132zn ust. 1 i 3– 6 
stosuje się odpowiednio. 
7. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli schemat płatniczy jest systemem kart płatniczych, organizacja 
kartowa przekazuje Prezesowi NBP informacje potwierdzające zgodność ustalonych przez nią zasad funkcjonowania sys-
temu kart płatniczych z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2015/751 co najmniej na 2 miesiące przed plan o-
wanym terminem rozpoczęcia funkcjonowania systemu kart płatniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. System 
kart płatniczych może rozpocząć funkcjonowanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli Prezes NBP w terminie 
2 miesięcy od dnia przekazania informacji nie stwierdzi braku zgodności zasad funkcjonowania systemu kart płatniczych 
z wymogami określonymi w rozporządzeniu (UE) 2015/751. 
Art. 132zp. 1. Organizacja płatnicza odpowiada za zgodność funkcjonowania schematu płatniczego z przepisami 
prawa oraz zapewnienie bezpieczeństwa i sprawności funkcjonowania schematu płatniczego. Jeżeli za określone funkcje 
w ramach schematu płatniczego jest odpowiedzialny inny uczestnik, organizacja płatnicza wskazuje ten podmiot i określa 
zakres jego odpowiedzialności. 
2. Nazwa schematu płatniczego powinna jednoznacznie odróżniać się od nazw innych schematów płatniczych oraz 
systemów płatności. 
3. Zasady funkcjonowania schematu płatniczego: 
1) określają jego nazwę oraz rodzaje instrumentów płatniczych oferowanych w ramach schematu płatniczego; 
2) wskazują waluty, w jakich będzie dokonywane przetwarzanie i rozliczanie transakcji płatniczych realizowanych 
instrumentami płatniczymi wydanymi w ramach schematu płatniczego; 
3) wskazują infrastrukturę, systemy płatności i schematy płatnicze, z którymi będzie związane funkcjonowanie schematu 
płatniczego; 
4) wskazują podmiot obsługujący transakcje w rozumieniu art. 2 pkt 28 rozporządzenia (UE) 2015/751, jeżeli schemat 
płatniczy jest czterostronnym systemem kart płatniczych, o którym mowa w art. 2 pkt 17 rozporządzenia (UE) 
2015/751; 
5) w sposób wyczerpujący i jednoznaczny określają wymagania dla wydawców instrumentów płatniczych, akceptantów, 
użytkowników i podmiotów, którym organizacja płatnicza powierza zadania związane z bieżącym funkcjonowaniem 
schematu płatniczego, w tym dostawców infrastruktury technicznej, w szczególności umożliwiają ustalenie odpowi e-
dzialności w zakresie przetwarzania i rozliczania transakcji płatniczych; 
6) zapewniają przejrzystość przepływów środków pieniężnych pomiędzy podmiotami uczestniczącymi w schemacie 
płatniczym oraz użytkownikami; 
7) wskazują sposób zarządzania poszczególnymi rodzajami ryzyka, występującymi w związku z funkcjonowaniem 
schematu płatniczego; 
8) zapewniają podmiotom uczestniczącym w schemacie płatniczym oraz użytkownikom rzetelną informację o ryzyku, 
w szczególności ryzyku finansowym, związanym z uczestnictwem w schemacie płatniczym; 
                                                           
254) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 17 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
  
Dziennik Ustaw – 105 – Poz. 659 
 
 9) zapewniają bezpieczne i sprawne przetwarzanie, rozliczanie i rozrachunek transakcji płatniczych, służące minimaliz a-
cji ryzyka finansowego w procesie przetwarzania, rozliczenia i rozrachunku; 
10) zapewniają poziom bezpieczeństwa, niezawodności i ciągłości działania schematu płatniczego adekwatny do poziomu 
generowanego ryzyka; 
11) nie powinny powodować zagrożeń dla stabilności systemu płatniczego; 
12) zapewniają skuteczność, rzetelność i przejrzystość zarządzania schematem płatniczym; 
13) wskazują rozwiązania organizacyjne organizacji płatniczej w zakresie struktury i procedur podejmowania decyzji 
dotyczącej działalności polegającej na przetwarzaniu transakcji płatniczych oraz sposób ustalania kosztów tej działa l-
ności, jeżeli organizacja płatnicza nie jest jednocześnie jedynym wydawcą instrumentu płatniczego oraz jedynym 
podmiotem świadczącym usługę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5, chyba że przetwarzanie transakcji płatniczych 
zostało powierzone podmiotowi trzeciemu. 
4. Schemat płatniczy nie może wprowadzać: 
1) ograniczeń dotyczących skutecznego udziału w innych schematach płatniczych; 
2) zasad, które wprowadzałyby odmienny sposób traktowania dostawców wymienionych w art. 4 ust. 2; 
3) ograniczeń ze względu na rodzaj podmiotu lub formę prawną prowadzonej działalności. 
Art. 132zq.  1. Organizacja płatnicza w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu kończącym 
dany kwartał przekazuje do NBP kwartalne informacje o całkowitej liczbie i wartości przetworzonych i rozliczonych kr a-
jowych transakcji płatniczych oraz przekazuje niezwłocznie informacje o zdarzeniach zaistniałych w związku z prowadz e-
niem schematu płatniczego mających lub mogących mieć negatywny wpływ na sprawne lub bezpieczne funkcjonowanie 
schematu płatniczego. 
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do schematu płatniczego, o którym mowa w art. 132zo ust. 1 
pkt 2, NBP może uzyskiwać od wskazanego przez organizację płatniczą właściwego organu nadzoru, jeżeli zakres i często-
tliwość przekazywania tych informacji są tożsame. 
3. Organizacja kartowa, w terminie do ostatniego dnia miesiąca następującego po miesiącu kończącym dany kwartał, 
przekazuje do NBP kwartalne informacje niezbędne do sprawdzenia prawidłowości stosowania wysokości opłat interchange 
zgodnie z art. 3 i art. 4 rozporządzenia (UE) 2015/751. 
4. Na żądanie Prezesa NBP organizacja płatnicza udostępnia NBP informacje i dokumenty w zakresie określonym 
w art. 132zp ust. 3, niezbędne do oceny zgodności zasad funkcjonowania schematu płatniczego z przepisami prawa oraz 
zapewnienia bezpieczeństwa i sprawności jego funkcjonowania, w terminie 2 tygodni od dnia otrzymania żądania. W uz a-
sadnionych przypadkach Prezes NBP, na wniosek organizacji płatniczej, może przedłużyć termin na udostępnienie info r-
macji i dokumentów o kolejne 2 tygodnie. 
5.255) Organizacja płatnicza jest obowiązana przekazać NBP teksty jednolite dokumentów określających zasady fun k-
cjonowania schematu płatniczego w terminie miesiąca od dnia otrzymania zezwolenia na zmianę zasad funkcjonowania 
schematu płatniczego. 
6. Prezes NBP może wydawać organizacji płatniczej, w drodze decyzji, zalecenia w zakresie zapewnienia zgodności 
funkcjonowania schematu płatniczego z przepisami prawa oraz bezpieczeństwa lub sprawności jego funkcjonowania, 
w terminie oznaczonym w zaleceniu. 
7. Organizacja płatnicza, która nie wykonuje zalecenia, o którym mowa w ust. 6, w zakresie naruszenia obowiązków 
określonych w: 
1) art. 6–8, art. 10 lub art. 11 rozporządzenia (UE) 2015/751 – podlega karze pieniężnej do 1 000 000 zł; 
2) art. 3, art. 4 lub art. 5 rozporządzenia (UE) 2015/751 – podlega karze pieniężnej do 5 000 000 zł. 
8. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 7, Prezes NBP uwzględnia w szczególności rodzaj 
i wagę naruszenia przepisów rozporządzenia (UE) 2015/751, wpływ tego naruszenia na prawidłowe funkcjonowanie rynku 
usług płatniczych, rozmiar prowadzonej działalności oraz sytuację finansową organizacji płatniczej, która dokonała nar u-
szenia. 
9. (uchylony)256) 
10. (uchylony)256) 
                                                           
255) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
256) Przez art. 13 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 54. 
  
Dziennik Ustaw – 106 – Poz. 659 
 
 Art. 132zr.  1. Prezes NBP może wydać decyzję o czasowym, częściowym albo całkowitym wstrzymaniu funkcjon o-
wania schematu płatniczego albo cofnąć zezwolenie na prowadzenie schematu płatniczego w razie stwierdzenia, że:257) 
1) działanie schematu płatniczego: 
a) jest sprzeczne z przepisami prawa, 
b) nie zapewnia bezpieczeństwa lub sprawności jego funkcjonowania, 
c) stwarza zagrożenie dla użytkowników, stabilności systemu płatniczego, bezpieczeństwa lub sprawności funkcj o-
nowania powiązanych systemów płatności; 
2) schemat płatniczy nie funkcjonuje przez ostatnich 12 miesięcy; 
3) organizacja płatnicza nie udostępniła we wskazanym terminie informacji i dokumentów, o których mowa w art. 132zq 
ust. 4; 
4) organizacja płatnicza nie wykonała zalecenia wydanego przez Prezesa NBP w terminie oznaczonym w tym zaleceniu; 
5)258)  zmiany zasad funkcjonowania schematu płatniczego zostały dokonane bez uzyskania zezwolenia, o którym mowa 
w art. 132zm ust. 2. 
2. Organizacja płatnicza zaprzestaje prowadzenia schematu płatniczego w zakresie i w terminie wskazanych w dec y-
zji, o której mowa w ust. 1. 
Art. 132zs. 1. NBP prowadzi i zamieszcza na swojej stronie internetowej listę schematów płatniczych funkcjonuj ą-
cych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Lista zawiera informacje o nazwie i siedzibie organizacji płatniczej lub  
innych podmiotów odpowiedzialnych za funkcjonowanie schematu płatniczego, nazwie schematu płatniczego oraz rodz a-
jach instrumentów płatniczych wydawanych w ramach tego schematu. 
2. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 132zr ust. 1, Prezes NBP zamieszcza na swojej stronie inte r-
netowej informację o czasowym, częściowym albo całkowitym wstrzymaniu funkcjonowania schematu płatniczego albo 
skreśla schemat płatniczy z listy, o której mowa w ust. 1, z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna. 
Art. 132zt.  Przepisów niniejszego działu nie stosuje się do schematów płatniczych, które funkcjonują na podstawie 
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012 z dnia 14 marca 2012 r. ustanawiającego wymogi 
techniczne i handlowe w odniesieniu do poleceń przelewu i poleceń zapłaty w euro oraz zmieniającego rozporządzenie 
(WE) nr 924/2009 przez właściwe organy odpowiedzialne za zapewnienie przestrzegania tego rozporządzenia. 
Art. 132zu. 1. Dokumenty i informacje, o których mowa w art. 132zn ust. 1, 3 i 4, art. 132zo ust. 2, 3 i 7 oraz 
art. 132zq ust. 4 i 5, są przekazywane w postaci elektronicznej. 
2. Dokumenty i informacje, o których mowa w art. 132zq ust. 1 i 3, są przekazywane w postaci elektronicznej z w y-
korzystaniem odpowiednich certyfikatów wydanych przez NBP lub innych form uwierzytelniania stosowanych przez NBP. 
3.259) Dokumenty i informacje, o których mowa w art. 132zn ust. 3 i 4, art. 132zo ust. 2 zdanie drugie i art. 132zq 
ust. 4 i 5, oraz dokumenty i informacje dołączane w przypadku, o którym mowa w art. 132zo ust. 3, mogą być przekazane 
w języku angielskim. W takim przypadku czynności, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. 
o języku polskim (Dz. U. z 2018 r. poz. 931 i 1669), mogą być dokonywane w języku polskim lub angielskim. 
Art. 132zv.  Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Prezesa NBP, określi, w dr o-
dze rozporządzenia: 
1) kryteria oceny schematu płatniczego oraz szczegółowy zakres dokumentów i informacji, o których mowa w art. 132zn 
ust. 3 i 4, 
2) szczegółowy zakres dokumentów i informacji, o których mowa w art. 132zo ust. 2 i 7, 
3) szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 132zq ust. 1 i 3 
– mając na względzie konieczność zapewnienia prawidłowości, bezpieczeństwa i sprawności funkcjonowania schematu 
płatniczego oraz infrastruktury, systemów płatności i schematów płatniczych powiązanych oraz kompletności i wiarygo d-
ności przekazywanych informacji i dokumentów. 
                                                           
257) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
258) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
259) Dodany przez art. 1 pkt 100 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 107 – Poz. 659 
 
 DZIAŁ VIII 
Rejestr dostawców i wydawców pieniądza elektronicznego 
Art. 133. 1. KNF prowadzi rejestr w systemie informatycznym. 
2. Rejestr jest jawny i dostępny dla osób trzecich przez stronę internetową KNF. 
3. Rejestr składa się z: 
1) rejestru krajowych instytucji płatniczych obejmującego również ich agentów i oddziały; 
2) rejestru kas oszczędnościowo-kredytowych obejmującego również ich oddziały; 
3) rejestru biur usług płatniczych obejmującego również ich agentów i oddziały; 
4) rejestru krajowych instytucji pieniądza elektronicznego obejmującego również ich agentów i oddziały; 
5) rejestru oddziałów zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego; 
6)260)  rejestru dostawców świadczących wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku, obejmującego również ich 
agentów i oddziały, jeżeli świadczą usługi płatnicze w państwie członkowskim innym niż ich macierzyste państwo 
członkowskie; 
7)260)  rejestru małych instytucji płatniczych, obejmującego również ich agentów; 
8)260)  rejestru podmiotów wykonujących działalność określoną w art. 6 pkt 11 lit. a lub b, do których ma zastosowanie 
przepis art. 6c ust. 1, zawierającego informacje przekazane w powiadomieniu, o którym mowa w art. 6c ust. 1, stan o-
wiące opis oferowanych usług; 
9)260)  rejestru podmiotów prowadzących działalność określoną w art. 6 pkt 12, zawierającego informacje przekazane 
w powiadomieniu, o którym mowa w art. 6d ust. 1, stanowiące opis oferowanych usług. 
Art. 134. Rejestr krajowych instytucji płatniczych zawiera odpowiednio: 
1) numer wpisu do rejestru; 
2) dane dotyczące krajowej instytucji płatniczej, obejmujące: 
a) nazwę (firmę), 
b) numer w rejestrze przedsiębiorców, 
c) siedzibę i adres; 
3) dane dotyczące usług płatniczych, do świadczenia których krajowa instytucja płatnicza jest uprawniona, obejmujące: 
a) datę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, oraz jego zmiany, 
b) wykaz usług płatniczych objętych zakresem zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1; 
3a) informację o wydawaniu przez krajową instytucję płatniczą pieniądza elektronicznego; 
4) dane dotyczące agentów krajowej instytucji płatniczej wykonujących działalność agencyjną w zakresie świadczenia 
usług płatniczych, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta, 
b) siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta; 
5) dane dotyczące oddziałów krajowej instytucji płatniczej utworzonych w państwie członkowskim innym niż Rzecz-
pospolita Polska, obejmując e:261) 
a) nazwę (firmę) oddziału, 
b) adres oddziału; 
6) dane dotyczące świadczenia przez krajową instytucję płatniczą usług płatniczych w innym państwie członkowskim, 
obejmujące: 
a) wykaz państw, w których krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze, 
b)262)  wskazane w pkt 4 lub 5 dane dotyczące podmiotu, za pośrednictwem którego krajowa instytucja płatnicza 
świadczy usługi płatnicze w innym państwie członkowskim, lub informację o świadczeniu takich usług transgr a-
nicznie, 
c) wykaz świadczonych usług płatniczych. 
                                                           
260) Dodany przez art. 1 pkt 1 01 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
261) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 102 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
262) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 02 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 108 – Poz. 659 
 
 Art. 135. Rejestr kas oszczędnościowo-kredytowych zawiera odpowiednio: 
1) numer wpisu do rejestru; 
2) dane dotyczące kasy oszczędnościowo-kredytowej, obejmujące: 
a) nazwę (firmę), 
b) numer w rejestrze przedsiębiorców, 
c) siedzibę i adres; 
3) wykaz świadczonych usług płatniczych; 
4) dane dotyczące oddziałów kasy oszczędnościowo-kredytowej, obejmujące: 
a) nazwę (firmę) oddziału, 
b) adres oddziału. 
Art. 136. Rejestr biur usług płatniczych zawiera odpowiednio: 
1) numer wpisu do rejestru; 
2) dane dotyczące biura usług płatniczych, obejmujące: 
a) nazwę (firmę), 
b) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile biuro usług płatniczych taki numer 
posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), 
c) siedzibę i adres albo miejsce zamieszkania i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności, 
d)263)  wskazanie świadczonej usługi płatniczej; 
3) dane dotyczące agentów biura usług płatniczych, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta, 
b) siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta; 
4) dane dotyczące oddziałów biura usług płatniczych, obejmujące: 
a) nazwę (firmę) oddziału, 
b) adres oddziału. 
Art. 136a. Rejestr krajowych instytucji pieniądza elektronicznego zawiera odpowiednio: 
1) numer wpisu do rejestru; 
2) dane dotyczące krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, obejmujące: 
a) nazwę (firmę), 
b) numer w rejestrze przedsiębiorców, 
c) siedzibę i adres; 
3) dane dotyczące usług płatniczych, do świadczenia których krajowa instytucja pieniądza elektronicznego jest upra w-
niona, obejmujące: 
a) datę wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1, oraz jego zmiany, 
b) wykaz usług płatniczych objętych zakresem zezwolenia, o którym mowa w art. 132a ust. 1; 
4) dane dotyczące agentów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego wykonujących działalność agencyjną w zakre-
sie świadczenia usług płatniczych, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta, 
b) siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta; 
5) dane dotyczące oddziałów krajowej instytucji pieniądza elektronicznego, obejmujące: 
a) nazwę (firmę) oddziału, 
b) adres oddziału; 
                                                           
263) Dodana przez art. 1 pkt 103 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 109 – Poz. 659 
 
 6) dane dotyczące wydawania pieniądza elektronicznego lub świadczenia usług płatniczych przez krajową instytucję 
pieniądza elektronicznego w innym państwie członkowskim, obejmujące: 
a) wykaz państw, w których krajowa instytucja pieniądza elektronicznego wydaje pieniądz elektroniczny lub świa d-
czy usługi płatnicze, 
b) dane określone w pkt 4 lub 5 dotyczące podmiotu, za pośrednictwem którego krajowa instytucja pieniądza ele k-
tronicznego prowadzi działalność w innym państwie członkowskim, 
c) wykaz świadczonych usług płatniczych. 
Art. 136b.  Rejestr oddziałów zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego zawiera odpowiednio: 
1) numer wpisu do rejestru; 
2) dane dotyczące oddziału zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego, obejmujące: 
a) nazwę (firmę) oddziału, 
b) numer w rejestrze przedsiębiorców, 
c) adres oddziału; 
3) dane dotyczące działalności związanej z wydawaniem pieniądza elektronicznego, obejmujące datę wydania zezwol e-
nia, o którym mowa w art. 132zh ust. 1, oraz jego zmiany. 
Art. 136c.264) Rejestr dostawców świadczących wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku zawiera: 
1) numer wpisu do rejestru; 
2) dane dotyczące dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę), 
b) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile dostawca świadczący wyłącznie usł u-
gę dostępu do informacji o rachunku taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), 
c) miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności, 
d) wskazanie świadczonej usługi płatniczej; 
3) dane dotyczące agentów dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku wykonujących 
działalność agencyjną w zakresie świadczenia usług płatniczych, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta, 
b) miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta; 
4) dane dotyczące oddziałów dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku, obejmujące: 
a) nazwę (firmę) oddziału, 
b) adres oddziału; 
5) dane dotyczące świadczenia przez dostawcę świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku usług 
płatniczych w innym państwie członkowskim, obejmujące: 
a) wykaz państw członkowskich, w których dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji 
o rachunku świadczy usługi płatnicze, 
b) wskazane w pkt 3 lub 4 dane dotyczące podmiotu, za pośrednictwem którego dostawca świadczący wyłącznie 
usługę dostępu do informacji o rachunku świadczy usługi płatnicze w innym państwie członkowskim, 
c) wskazanie świadczonej usługi płatniczej. 
Art. 136d.264) Rejestr małych instytucji płatniczych zawiera: 
1) numer wpisu do rejestru; 
2) dane dotyczące małej instytucji płatniczej, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę), 
b) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile mała instytucja płatnicza taki numer 
posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), 
                                                           
264) Dodany przez art. 1 pkt 104 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 110 – Poz. 659 
 
 c) miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności, 
d) wykaz usług płatniczych, o którym mowa w art. 117j ust. 2 pkt 1; 
3) dane dotyczące agentów małej instytucji płatniczej, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta, 
b) miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta; 
4) dane dotyczące oddziałów małej instytucji płatniczej, obejmujące: 
a) nazwę (firmę) oddziału, 
b) adres oddziału. 
Art. 136e.264) Rejestr podmiotów wykonujących działalność określoną w art. 6 pkt 11 lit. a lub b, do których ma z a-
stosowanie przepis art. 6c ust. 1, zawiera: 
1) numer wpisu do rejestru; 
2) dane dotyczące podmiotu, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę), 
b) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile podmiot taki numer posiada, oraz 
numer identyfikacji podatkowej (NIP), 
c) miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności, 
d) informacje przekazane w powiadomieniu, o którym mowa w art. 6c ust. 1, obejmujące opis oferowanych usług 
oraz wskazanie wyłączenia określonego w art. 6 pkt 11 lit. a lub b. 
Art.
 136f.264) Rejestr podmiotów prowadzących działalność określoną w art. 6 pkt 12 zawiera: 
1) numer wpisu do rejestru; 
2) dane dotyczące podmiotu, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę), 
b) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile podmiot taki numer posiada, oraz 
numer identyfikacji podatkowej (NIP), 
c) miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres oraz adres głównego miejsca wykonywania działalności, 
d) informacje przekazane w powiadomieniu, o którym mowa w art. 6d ust. 1, obejmujące opis oferowanych usług 
oraz wskazanie wyłączenia określonego w art. 6 pkt 12. 
Art. 137. 1. Wpisu do rejestru oraz wykreślenia wpisu z rejestru dokonuje się na wniosek, chyba że ustawa stanowi 
inaczej. 
2. Przez wpis do rejestru rozumie się także jego zmianę. 
2a.265) Po wykreśleniu podmiotu z rejestru pozostawia się w rejestrze informację o dokonaniu takiego wykreślenia p o-
przez zamieszczenie przy nazwie takiego podmiotu adnotacji „Wykreślony”. 
3. KNF z urzędu prostuje wpisy w rejestrze zawierające błędy pisarskie lub oczywiste omyłki. 
Art. 138. 1. Wpis do rejestru krajowej instytucji płatniczej lub krajowej instytucji pieniądza elektronicznego oraz 
wpis do rejestru zmiany zakresu świadczonych przez nie usług płatniczych, a także wpis do rejestru oddziału zagranicznej 
instytucji pieniądza elektronicznego są dokonywane z urzędu w terminie 14 dni od dnia wydania zezwolenia, o którym 
mowa w art. 60 ust. 1, art. 132a ust. 1 albo art. 132zh ust. 1, lub jego zmiany. 
1a.266) Wpis do rejestru na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1, jest dokonywany w terminie 30 dni od dnia 
wpływu wniosku o dokonanie wpisu, z wyłączeniem przypadków, gdy przepisy ustawy przewidują odrębny termin dok o-
nania wpisu. 
2. Wpisu kasy oszczędnościowo-kredytowej do rejestru dokonuje się z urzędu w terminie 14 dni od dnia otrzymania 
zawiadomienia, o którym mowa w art. 131 ust. 1. 
                                                           
265) Dodany przez art. 1 pkt 1 05 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
266) Dodany przez art. 1 pkt 106 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 111 – Poz. 659 
 
 Art. 139. 1.267) Krajowe instytucje płatnicze, małe instytucje płatnicze, dostawcy świadczący wyłącznie usługę dost ę-
pu do informacji o rachunku, biura usług płatniczych, kasy oszczędnościowo-kredytowe, krajowe instytucje pieniądza 
elektronicznego, oddziały zagranicznych instytucji pieniądza elektronicznego, podmioty wykonujące działalność określoną 
w art. 6 pkt 11 lit. a lub b, do których ma zastosowanie przepis art. 6c ust. 1, oraz podmioty prowadzące działalność okreś-
loną w art. 6 pkt 12 są obowiązane zapewnić zgodność danych wpisanych do rejestru ze stanem faktycznym. 
2. Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane poinformować KNF o każdej zmianie danych objętych wpisem 
do rejestru, nie później niż w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji o zmianie, składając stosowny wniosek. 
3. W przypadku naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, KNF może nałożyć na podmiot, o którym mowa 
w ust. 1, karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej 500 zł za każdy dzień opóźnienia, nie większej jednak niż 
100 000 zł; przepisy art. 105 ust. 2, 4 i 5 oraz art. 116 stosuje się odpowiednio. 
Art. 140. Odmowa dokonania wpisu do rejestru następuje w drodze decyzji administracyjnej. 
Art. 141. 1. KNF może odmówić dokonania wpisu do rejestru, jeżeli wniosek jest niekompletny i nie został uzupe ł-
niony w wyznaczonym terminie lub dane zawarte we wniosku są niezgodne ze stanem faktycznym. 
2. KNF odmawia wpisu do rejestru osoby fizycznej, wobec której prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia dzi a-
łalności gospodarczej w zakresie objętym wpisem. 
3.268) W przypadku biura usług płatniczych KNF odmawia wpisu do rejestru także, jeśli wnioskodawcę wykreślono 
z rejestru zgodnie z przepisem art. 142 ust. 1a pkt 1 w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku. 
Art. 142. 1. KNF z urzędu dokonuje wykreślenia wpisu z rejestru w przypadku: 
1) cofnięcia lub wygaśnięcia zezwolenia, o którym mowa w art. 60 ust. 1, art. 132a ust. 1 i art. 132zh ust. 1; 
2) zakończenia działalności przez kasę oszczędnościowo-kredytową, na podstawie zawiadomienia, o którym mowa 
w art. 131 ust. 2; 
3) zakończenia przez biuro usług płatniczych działalności gospodarczej lub działalności w charakterze biura usług pła t-
niczych, na podstawie zawiadomienia, o którym mowa w art. 123, nie wcześniej niż z datą wskazaną w tym zawiad o-
mieniu; 
4) prawomocnego orzeczenia wobec osoby fizycznej wpisanej do rejestru zakazu prowadzenia działalności gospodarczej 
w zakresie objętym wpisem; 
5)269)  zakończenia przez podmiot wykonujący działalność określoną w art. 6 pkt 11 lit. a lub b działalności gospodarczej 
lub działalności określonej w art. 6 pkt 11 lit. a lub b, na podstawie zawiadomienia, o którym mowa w art. 6c ust. 8, 
nie wcześniej niż z dniem wskazanym w tym zawiadomieniu; 
6)269)  zakończenia przez podmiot wykonujący działalność określoną w art. 6 pkt 12 działalności gospodarczej lub działa l-
ności określonej w art. 6 pkt 12, na podstawie zawiadomienia, o którym mowa w art. 6d ust. 8, nie wcześniej niż 
z dniem wskazanym w tym zawiadomieniu; 
7)269)  zakończenia przez małą instytucję płatniczą działalności gospodarczej lub działalności w charakterze małej instytucji 
płatniczej, na podstawie zawiadomienia, o którym mowa w art. 117m, nie wcześniej niż z dniem wskazanym w tym 
zawiadomieniu; 
8)269)  zakończenia przez dostawcę świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku działalności gosp o-
darczej lub działalności w charakterze dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku, na 
podstawie zawiadomienia, o którym mowa w art. 117b ust. 8, nie wcześniej niż z dniem wskazanym w tym zawiad o-
mieniu. 
1a.270) KNF dokonuje z urzędu wykreślenia biura usług płatniczych z rejestru biur usług płatniczych w przypadku: 
1) wydania decyzji, o której mowa w art. 129 ust. 6a; 
2) (uchylony)271) 
3) gdy biuro zostało wykreślone z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym lub z Centralnej Ewidencji 
i Informacji o Działalności Gospodarczej. 
                                                           
267) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 107 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
268) Dodany przez art. 1 48 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
269) Dodany przez art. 1 pkt 108 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
270) Dodany przez art. 148 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
271) Przez art. 114 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629), która 
weszła w życie z dniem 25 listopada 2018 r. 
  
Dziennik Ustaw – 112 – Poz. 659 
 
 1b.270) Biuro usług płatniczych, które z urzędu wykreślono z rejestru biur usług płatniczych w przypadku, o którym 
mowa w ust. 1a pkt 1, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wykreś-
lenia. 
1c.272) Przepisy ust. 1a i 1b stosuje się odpowiednio do dostawcy świadczącego wyłącznie usługę dostępu do inform a-
cji o rachunku oraz małej instytucji płatniczej. 
2. KNF może dokonać z urzędu wykreślenia wpisu z rejestru w zakresie dotyczącym agenta lub oddziału krajowej inst y-
tucji płatniczej albo krajowej instytucji pieniądza elektronicznego w przypadku uzyskania od właściwych organów nadzo r-
czych goszczącego państwa członkowskiego, w którym krajowa instytucja płatnicza lub krajowa instytucja pieniądza elektr o-
nicznego prowadzi działalność w zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego przez danego agenta 
lub dany oddział, informacji wskazujących, iż istnieją uzasadnione podstawy do podejrzeń, że w związku z tą działalnością 
jest popełniane lub zostało popełnione przestępstwo, o którym mowa w art. 165a lub art. 299 Kodeksu karnego, usiłowano 
popełnić takie przestępstwo lub popełnienie takiego przestępstwa jest zamierzone, lub świadczenie usług przez agenta lub 
działalność oddziału mogłaby zwiększać ryzyko prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Wykreślenie wpisu z rejestru 
następuje w drodze decyzji. 
Art. 142a.273) 1. KNF niezwłocznie powiadamia EUNB o informacjach wpisywanych do rejestru, w tym o przypa d-
kach wykreślenia z rejestru, wraz z podaniem przyczyn wykreślenia. 
2. KNF zapewnia prawidłowość oraz bieżącą aktualizację informacji przekazywanych EUNB. 
Art. 142b.273) 1. KNF udostępnia na swojej stronie internetowej informacje o unijnych instytucjach płatniczych oraz 
unijnych instytucjach pieniądza elektronicznego, które zgłosiły zamiar świadczenia usług płatniczych lub prowadzenia 
działalności związanej z wydawaniem pieniądza elektronicznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obejmujące: 
1) dane dotyczące unijnej instytucji płatniczej lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego, obejmujące: 
a) nazwę (firmę), 
b) siedzibę i adres; 
2) numer albo inne oznaczenie udzielonego unijnej instytucji płatniczej lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego 
przez właściwy organ nadzorczy macierzystego państwa członkowskiego zezwolenia, o ile taki numer lub takie ozn a-
czenie zostały nadane; 
3) wykaz usług płatniczych, jakie unijna instytucja płatnicza lub unijna instytucja pieniądza elektronicznego zamierzają 
świadczyć w ramach działalności transgranicznej, lub informację o zamiarze prowadzenia działalności związanej 
z wydawaniem pieniądza elektronicznego; 
4) dane dotyczące oddziału, obejmujące: 
a) nazwę (firmę) oddziału, 
b) adres oddziału; 
5) dane dotyczące agentów unijnej instytucji płatniczej lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego, obejmujące: 
a) imię i nazwisko albo nazwę (firmę) agenta, 
b) siedzibę i adres albo adres głównego miejsca wykonywania działalności agenta. 
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są na bieżąco aktualizowane. 
DZIAŁ IX 
Odpowiedzialność cywilna i karna 
Rozdział 1 
Odpowiedzialność za wykonanie transakcji płatniczych 
Art. 143. 1. Zlecenie płatnicze uznaje się za wykonane na rzecz właściwego odbiorcy, jeżeli zostało wykonane zgo d-
nie z informacjami, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 lub w art. 27 pkt 2 lit. b, a w przypadku wskazania w treści zl e-
cenia płatniczego unikatowego identyfikatora – jeżeli zostało wykonane zgodnie z tym unikatowym identyfikatorem bez 
względu na dostarczone przez użytkownika inne informacje dodatkowe. 
                                                           
272) Dodany przez art. 1 pkt 108 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
273) Dodany przez art. 1 pkt 109 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 113 – Poz. 659 
 
 2.274) Jeżeli unikatowy identyfikator podany przez użytkownika jest nieprawidłowy, dostawca nie ponosi odpowi e-
dzialności na podstawie art. 144–146. Dostawca płatnika, a w przypadku, o którym mowa w art. 143a ust. 1 pkt 2, również 
dostawca odbiorcy, są jednak obowiązani podjąć działania w celu odzyskania kwoty transakcji płatniczej wykonanej 
z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, w szczególności w trybie i na zasadach określonych w art. 143a–143c. 
Strony mogą zastrzec w umowie, że dostawca płatnika ma prawo pobrać od płatnika opłatę za odzyskanie środków. Przepis 
art. 36 ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
2a.275) W celu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2 zdanie drugie, dostawca prowadzi rachunek zwrotu. 
3. Przy wykonaniu transakcji płatniczych z wykorzystaniem rachunku bankowego unikatowym identyfikatorem jest 
numer rachunku bankowego, chyba że strony uzgodnią w umowie ramowej inny unikatowy identyfikator. 
Art. 143a.276) 1. W celu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 143 ust. 2 zdanie drugie, dostawca płatnika, nie 
później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia dokonania zgłoszenia przez płatnika informacji o transakcji płatniczej 
wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, w przypadku gdy: 
1) prowadzi rachunek płatniczy odbiorcy – pisemnie zawiadamia odbiorcę o: 
a) zgłoszeniu przez płatnika informacji o transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego 
identyfikatora i możliwości dokonania zwrotu kwoty tej transakcji na rachunek zwrotu dostawcy odbiorcy bez 
pobierania od odbiorcy opłat, 
b) obowiązku udostępnienia płatnikowi danych osobowych odbiorcy w celu umożliwienia dochodzenia zwrotu kw o-
ty transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, jeżeli odbiorca nie 
dokona jej zwrotu w terminie, o którym mowa w art. 143b ust. 1, 
c) dniu upływu terminu, o którym mowa w art. 143b ust. 1, 
d) numerze rachunku zwrotu; 
2) nie prowadzi rachunku płatniczego odbiorcy – zwraca się do dostawcy odbiorcy o podjęcie działań w celu odzyskania 
kwoty transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, przekazując jedn o-
cześnie posiadane informacje niezbędne do ich podjęcia. 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w celu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 143 ust. 2 zda-
nie drugie, przez dostawcę odbiorcy, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. 
3. Odbiorca dokonuje zwrotu kwoty transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego ident y-
fikatora na rachunek zwrotu dostawcy odbiorcy. Za dokonanie zwrotu dostawca odbiorcy nie może pobierać od odbiorcy 
opłat ani prowizji. 
4. Jeżeli dostawca płatnika prowadzi rachunek płatniczy odbiorcy, a odbiorca dokonał zwrotu kwoty transakcji płatn i-
czej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, dostawca płatnika, nie później niż w terminie 
1 dnia roboczego od uznania rachunku zwrotu kwotą transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikat o-
wego identyfikatora, doprowadza do uznania tą kwotą rachunku płatniczego płatnika, który został nią obciążony. 
5. Jeżeli dostawca płatnika nie prowadzi rachunku płatniczego odbiorcy, a odbiorca dokonał zwrotu kwoty transakcji 
płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, dostawca odbiorcy, nie później niż 
w terminie 1 dnia roboczego od uznania prowadzonego przez siebie rachunku zwrotu, doprowadza do uznania rachunku 
zwrotu dostawcy płatnika, kwotą transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, 
a następnie dostawca płatnika nie później niż w terminie 1 dnia roboczego od uznania prowadzonego przez siebie rachunku 
zwrotu uznaje tą kwotą rachunek płatniczy płatnika, o którym mowa w ust. 4. 
6. Jeżeli doprowadzenie do uznania rachunku płatniczego płatnika, o którym mowa w ust. 4 i 5, nie jest możliwe, d o-
stawca płatnika, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od uznania rachunku zwrotu, informuje płatnika o możliwości 
zwrotu kwoty transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora na wskazany przez 
płatnika numer rachunku płatniczego lub poprzez dokonanie wypłaty środków pieniężnych. 
7. Jeżeli płatnik wskazał numer rachunku płatniczego, o którym mowa w ust. 6, dostawca płatnika, nie później niż 
w terminie 1 dnia roboczego od jego wskazania, doprowadza do uznania tego rachunku kwotą transakcji płatniczej wyk o-
nanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora. Jeżeli płatnik nie wskazał numeru rachunku płatniczego, 
wypłata środków pieniężnych następuje niezwłocznie na żądanie płatnika. 
                                                           
274) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 
275) Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 
276) Dodany przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 
  
Dziennik Ustaw – 114 – Poz. 659 
 
 Art. 143b.276) 1. Jeżeli działania, o których mowa w art. 143a, w terminie miesiąca od dnia dokonania zgłoszenia, 
o którym mowa w art. 143a ust. 1, nie doprowadziły do odzyskania kwoty transakcji płatniczej wykonanej z użyciem 
nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania pisemnego 
żądania płatnika o udostępnienie danych odbiorcy, dostawca płatnika: 
1) który prowadzi rachunek płatniczy odbiorcy, udostępnia płatnikowi: 
a) imię i nazwisko lub nazwę odbiorcy, 
b) miejsce zamieszkania i adres albo siedzibę i adres odbiorcy, 
2) który nie prowadzi rachunku płatniczego odbiorcy – zwraca się do dostawcy odbiorcy o przekazanie mu danych, 
o których mowa w pkt 1 
– w celu umożliwienia płatnikowi dochodzenia kwoty transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unik a-
towego identyfikatora. 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dostawca odbiorcy przekazuje dostawcy płatnika dane, o których 
mowa w ust. 1 pkt 1, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania żądania. Dostawca płatnika przekazuje 
otrzymane dane płatnikowi nie później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia ich otrzymania. 
Art. 143c.276) 1. W przypadku usługi przekazu pieniężnego polegającej na transferze środków pieniężnych na rachunek 
płatniczy dostawcy odbiorcy, świadczonej przez biuro usług płatniczych, płatnikiem, o którym mowa w art. 143a i art. 143b, 
jest biuro usług płatniczych. 
2. Biuro usług płatniczych, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia dokonania zgłoszenia przez zlecając e-
go przekaz pieniężny informacji o przekazie pieniężnym wykonanym z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfik a-
tora, zgłasza swojemu dostawcy transakcję płatniczą wykonaną z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora. 
Przepis art. 143a stosuje się odpowiednio. 
3. Zwrot kwoty transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora następuje na 
rachunek płatniczy biura usług płatniczych, który został obciążony kwotą tej transakcji. Jeżeli doprowadzenie do uznania 
rachunku płatniczego, o którym mowa w zdaniu pierwszym, nie jest możliwe, zwrot kwoty transakcji następuje na inny 
rachunek wskazany przez biuro usług płatniczych. 
4. Biuro usług płatniczych, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od uznania rachunku płatniczego, o którym 
mowa w ust. 3, kwotą transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, informuje 
zlecającego przekaz pieniężny o możliwości zwrotu kwoty tej transakcji poprzez dokonanie wypłaty środków pieniężnych. 
Wypłata następuje niezwłocznie na żądanie zlecającego przekaz pieniężny. 
5. Jeżeli działania, o których mowa w ust. 2–4, nie doprowadziły do odzyskania kwoty transakcji płatniczej wykon a-
nej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora w terminie miesiąca od dnia zgłoszenia, o którym mowa 
w ust. 2, biuro usług płatniczych, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania pisemnego żądania zlec a-
jącego przekaz pieniężny o udostępnienie danych odbiorcy, o których mowa w art. 143b ust. 1 pkt 1, pisemnie przekazuje 
żądanie swojemu dostawcy. Przepis art. 143b stosuje się odpowiednio. 
6. Biuro usług płatniczych przekazuje otrzymane dane zlecającemu przekaz pieniężny, nie później niż w terminie 
3 dni roboczych od dnia ich otrzymania od swojego dostawcy. 
Art. 144. 1.277) W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest składane bezpośrednio przez płatnika, dostawca ponosi w o-
bec płatnika odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej, z zastrzeżeniem art. 44 
ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, chyba że udowodni, że rachunek dostawcy odbiorcy został uznany zgodnie z art. 54. 
2. Jeżeli dostawca płatnika ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 1, niezwłocznie zwraca płatnikowi kwotę niew y-
konanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej albo, w przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku płatniczego, 
przywraca obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miało miejsca niewykonanie lub nienależyte 
wykonanie transakcji płatniczej. W odniesieniu do uznania rachunku płatniczego płatnika data waluty nie może być pó ź-
niejsza od daty obciążenia tą kwotą.278) 
2a.279) W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest składane przez płatnika do dostawcy świadczącego usługę inicjowania 
transakcji płatniczej, dostawca prowadzący rachunek zwraca płatnikowi kwotę niewykonanej lub nienależycie wykonanej 
transakcji płatniczej, a w razie potrzeby przywraca obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miało 
miejsca jej nienależyte wykonanie. 
                                                           
277) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
278) Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 1 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
279) Dodany przez art. 1 pkt 110 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 115 – Poz. 659 
 
 2b.279) Na dostawcy świadczącym usługę inicjowania transakcji płatniczej spoczywa ciężar udowodnienia, że dosta w-
ca prowadzący rachunek otrzymał zlecenie płatnicze zgodnie z art. 49 oraz że – w zakresie jego właściwości – transakcja 
płatnicza została uwierzytelniona, prawidłowo zapisana i nie miała na nią wpływu awaria techniczna ani innego rodzaju 
usterka związana z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem transakcji, w tym wykonaniem z opóźnieniem. 
2c.279) Jeżeli dostawca świadczący usługę inicjowania transakcji płatniczej jest odpowiedzialny za niewykonanie lub 
nienależyte wykonanie transakcji płatniczej, w tym wykonanie z opóźnieniem, niezwłocznie rekompensuje dostawcy pr o-
wadzącemu rachunek, na jego wniosek, poniesioną szkodę lub zwraca kwotę zapłaconą w wyniku dokonania zwrotu na 
rzecz płatnika. 
3. Jeżeli rachunek dostawcy odbiorcy został uznany zgodnie z art. 54, dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność 
wobec odbiorcy za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej. 
4. Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 3, niezwłocznie przekazuje do dyspozycji o d-
biorcy kwotę transakcji płatniczej albo, w przypadku gdy odbiorca korzysta z rachunku płatniczego, uznaje rachunek pła t-
niczy odbiorcy odpowiednią kwotą w celu doprowadzenia rachunku płatniczego do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miało 
miejsca niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej. W odniesieniu do uznania rachunku płatniczego 
odbiorcy data waluty nie może być późniejsza od daty waluty, z którą kwota zostałaby uznana, gdyby transakcja została 
wykonana zgodnie z art. 59.280) 
5.281) W przypadku gdy transakcja płatnicza jest wykonywana z opóźnieniem, dostawca odbiorcy zapewnia, na wni o-
sek dostawcy płatnika działającego w imieniu płatnika, aby data waluty w odniesieniu do uznania rachunku płatniczego 
odbiorcy nie była późniejsza od daty waluty, z którą kwota zostałaby uznana, gdyby transakcja została wykonana praw i-
dłowo. 
Art. 145. 1. W przypadku gdy zlecenie płatnicze jest inicjowane przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem, z zastrze-
żeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, jego dostawca ponosi wobec odbiorcy odpowiedzialność za prawidłowe 
przekazanie zlecenia płatniczego dostawcy płatnika zgodnie z art. 56. 
2. Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 1, niezwłocznie przekazuje ponownie zlecenie 
płatnicze dostawcy płatnika. 
2a.282) W przypadku przekazania zlecenia płatniczego z opóźnieniem kwota zlecenia zostaje uznana na rachunku pła t-
niczym odbiorcy z datą waluty nie późniejszą niż data waluty, z którą kwota zostałaby uznana, gdyby transakcja została 
wykonana prawidłowo. Dostawca płatnika przekazuje dostawcy odbiorcy informację o opóźnieniu w przekazaniu zlecenia 
płatniczego. 
3. Z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2, art. 143 ust. 2 oraz art. 149, dostawca odbiorcy ponosi wobec odbiorcy odpowi e-
dzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej w przypadku naruszenia art. 58. 
4. Jeżeli dostawca odbiorcy ponosi odpowiedzialność zgodnie z ust. 3, udostępnia kwotę transakcji płatniczej odbio r-
cy niezwłocznie po uznaniu nią rachunku dostawcy odbiorcy. 
4a.283) Kwota, o której mowa w ust. 4, zostaje uznana na rachunku płatniczym odbiorcy z datą waluty nie późniejszą 
niż data waluty, z którą kwota zostałaby uznana, gdyby transakcja została wykonana prawidłowo. 
5. W przypadku niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej, za którą dostawca odbiorcy nie p o-
nosi odpowiedzialności zgodnie z ust. 1 i 3, odpowiedzialność wobec płatnika ponosi dostawca płatnika; w takim przypa d-
ku stosuje się art. 144 ust. 2. 
6.284) Obowiązek, o którym mowa w ust. 5, nie ma zastosowania do dostawcy płatnika, jeżeli dostawca płatnika ud o-
wodni, że dostawca odbiorcy otrzymał kwotę danej transakcji płatniczej, nawet jeżeli transakcja płatnicza została wykon a-
na z opóźnieniem. W takim przypadku dostawca odbiorcy uznaje kwotę na rachunku płatniczym odbiorcy z datą waluty nie 
późniejszą niż data waluty, z którą kwota zostałaby uznana, gdyby transakcja płatnicza została wykonana prawidłowo. 
                                                           
280) Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 110 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
281) Dodany przez art. 1 pkt 110 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
282) Dodany przez art. 1 pkt 111 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
283) Dodany przez art. 1 pkt 111 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
284) Dodany przez art. 1 pkt 111 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 116 – Poz. 659 
 
 Art. 146. 1. W przypadku niewykonanej lub nienależycie wykonanej transakcji płatniczej: 
1)285)  zainicjowanej przez płatnika – jego dostawca, bez względu na odpowiedzialność ponoszoną na mocy art. 144 ust. 1, 
na wniosek płatnika podejmuje niezwłocznie działania w celu prześledzenia transakcji płatniczej i powiadamia płatn i-
ka o ich wyniku , przy czym czynności te są dla płatnika bezpłatne; 
2)286)  zainicjowanej przez odbiorcę lub za jego pośrednictwem – jego dostawca, bez względu na odpowiedzialność pon o-
szoną na mocy art. 145 ust. 1 i 3, podejmuje na wniosek odbiorcy niezwłoczne starania w celu prześledzenia transa k-
cji płatniczej i powiadamia odbiorcę o ich wyniku , przy czym czynności te są dla odbiorcy bezpłatne. 
2.287) Odpowiedzialność dostawcy określona w art. 144 i art. 145 obejmuje także opłaty oraz odsetki, którymi został 
obciążony użytkownik w rezultacie niewykonania lub nienależytego , w tym opóźnionego, wykonania transakcji płatniczej. 
Art. 147. Odpowiedzialność dostawcy określona w art. 144–146 nie wyłącza roszczeń użytkownika wynikających 
z umowy zawartej z dostawcą oraz z przepisów prawa właściwego dla tej umowy. 
Art. 148. W przypadku gdy niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej jest wynikiem działania 
lub zaniechania dostawcy innego niż dostawca płatnika lub odbiorcy albo innego podmiotu pośredniczącego w wykonaniu 
transakcji płatniczej, dostawca płatnika lub odbiorcy może żądać od niego zwrotu kwot zapłaconych zgodnie z art. 144–146; 
przepis art. 147 stosuje się odpowiednio. Obejmuje to rekompensatę, w przypadku gdy którykolwiek z dostawców nie 
zastosuje silnego uwierzytelnienia użytkownika.288) 
Art. 149. Odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie transakcji płatniczej jest wyłączona 
w przypadku siły wyższej lub jeżeli niewykonanie lub nienależyte wykonanie zlecenia płatniczego wynika z innych przep i-
sów prawa. 
Rozdział 2 
Przepisy karne 
Art. 150. 1. Kto, nie będąc uprawnionym, prowadzi działalność w zakresie świadczenia usług płatniczych lub 
w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego, podlega grzywnie do 5 000 000 zł albo karze pozbawienia wolności do 
lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
2.289) Tej samej karze podlega, kto, nie będąc uprawnionym, używa w nazwie (firmie) lub do określenia wykonywanej 
działalności gospodarczej albo w reklamie określeń „usługi płatnicze” , „wydawanie pieniądza elektronicznego” , „instytucja 
płatnicza” , „mała instytucja płatnicza”, „biuro usług płatniczych” , „instytucja pieniądza elektronicznego” albo „oddział zagr a-
nicznej instytucji płatniczej”. 
3. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 lub 2, działając w imieniu lub w interesie 
osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność 
prawną. 
Art. 151. 1. Kto, nie będąc uprawnionym przez dostawcę, zawiera w jego imieniu lub na jego rzecz umowę o usługę 
płatniczą, podlega grzywnie do 3 000 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w imieniu lub w interesie osoby 
fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną. 
Art. 152. 1.290) Kto, będąc odpowiedzialnym w instytucji płatniczej, małej instytucji płatniczej, biurze usług płatniczych, 
instytucji pieniądza elektronicznego lub oddziale zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego za przekazywanie info r-
macji KNF, podaje informacje niezgodne ze stanem faktycznym albo w inny sposób wprowadza w błąd ten organ, podlega 
grzywnie do 1 000 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega grzywnie do 500 000 zł albo karze pozbawienia wolności do roku, albo 
obu tym karom łącznie. 
                                                           
285) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 112 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
286) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 112 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
287) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 112 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
288) Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 1 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
289) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 114 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
290) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 115 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik Ustaw – 117 – Poz. 659 
 
 Art. 152a. 1.291) Kto prowadzi schemat płatniczy bez wymaganego zezwolenia Prezesa NBP lub nie będąc do jego 
prowadzenia uprawnionym w inny sposób, podlega grzywnie do 5 000 000 zł. 
2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w imieniu lub w interesie osoby 
fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną. 
Art. 153. 1. Kto, będąc obowiązany do zachowania w tajemnicy informacji, o których mowa w art. 11 ust. 3, ujawnia 
je niezgodnie z upoważnieniem określonym w ustawie, podlega grzywnie do 500 000 zł albo karze pozbawienia wolności 
do lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu, o którym mowa w ust. 1, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, 
podlega grzywnie do 1 000 000 zł albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. 
Art. 153a. 1. Kto, wbrew obowiązkom, o których mowa w art. 14a–14c, nie udziela NBP wymaganych informacji, 
podlega grzywnie do 1 000 000 zł. 
2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w imieniu lub w interesie osoby 
fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną. 
Art. 153b. 1. Kto zamieszcza oświadczenie, o którym mowa w art. 14g ust. 1, niezgodne z prawdą, podlega grzywnie 
do 1 000 000 zł. 
2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza się czynu określonego w ust. 1, działając w imieniu lub w interesie osoby 
fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną. 
Art. 153c.292) Kto wbrew obowiązkom, o których mowa w art. 6c ust. 1, nie udziela KNF wymaganych informacji, 
podlega grzywnie do 500 000 zł. 
Art. 153d.293) Płatnik, który pozyskuje i wykorzystuje dane, o których mowa w art. 143b ust. 1, w innym celu niż 
dochodzenie kwoty transakcji płatniczej wykonanej z użyciem nieprawidłowego unikatowego identyfikatora, 
podlega grzywnie do 30 000 zł. 
DZIAŁ X 
Zmiany w przepisach obowiązujących 
Art. 154–167. (pominięte) 
DZIAŁ XI 
Przepisy przejściowe i końcowe 
Art. 168. (pominięty) 
Art. 169. Zgoda na polecenie zapłaty, o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo 
bankowe ( Dz. U. z 2002 r. poz. 665, z późn. zm.294)), udzielona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, obowiązuje 
w odniesieniu do polecenia zapłaty wykonywanego na zasadach określonych w niniejszej ustawie, chyba że płatnik złoży 
oświadczenie o cofnięciu tej zgody. Oświadczenie o cofnięciu zgody, o której mowa w art. 63d ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 
29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, jest skuteczne w odniesieniu do transakcji polecenia zapłaty, w której dniem obci ą-
żenia rachunku byłby dzień następujący po dniu złożenia takiego oświadczenia. 
Art. 170–178. (pominięte) 
Art. 179. Przepis art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 166, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do 
należności, których termin płatności upływa po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. 
                                                           
291) W brzmieniu ustalonym przez art. 148 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 11. 
292) Dodany przez art. 1 pkt 116 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
293) Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 
294) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. poz. 1070, 1178, 1208, 1271, 1385, 1387 
i 2074, z 2003 r. poz. 424, 535, 594, 2260 i 2276, z 2004 r. poz. 594, 623, 870, 959, 1264, 1546 i 1808, z 2005 r. poz. 719, 727, 
1398 i 1538, z 2006 r. poz. 708, 1119, 1401 i 1775, z 2007 r. poz. 272 i 769, z 2008 r. poz. 1056, 1179, 1315 i 1546, z 2009 r. 
poz. 97, 341, 545, 609, 1045, 1075, 1176, 1316, 1317, 1323 i 1540, z 2010 r. poz. 226, 530, 853, 1228 i 1724 oraz z 2011 r. 
poz. 388, 715, 763, 779, 781 i 984. 
  
Dziennik Ustaw – 118 – Poz. 659 
 
 Art. 179a. 1. Trójstronny system kart płatniczych w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia Parlamentu Europe j-
skiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatn i-
czych realizowanych w oparciu o kartę ( Dz. Urz. UE L 123 z 19.05.2015, str. 1), który spełnia określone w tym przepisie 
warunki uznania go za czterostronny system kart płatniczych, do dnia 9 grudnia 2018 r. jest zwolniony z obowiązków 
przewidzianych w rozdziale II tego rozporządzenia. 
2. Przepis ust. 1 stosuje się w odniesieniu do krajowych transakcji płatniczych w rozumieniu art. 2 pkt 9 rozporządz e-
nia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli transakcje dokonywane w ramach trójstronnego systemu kart płatniczych, o którym 
mowa w ust. 1, nie przekraczają w ujęciu rocznym 3% wartości wszystkich krajowych transakcji płatniczych w rozumieniu 
art. 2 pkt 9 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1. 
Art. 180. 1. Maksymalny limit wydatków budżetu państwa na lata 2011– 2020 wynosi 73 010,73 tys. zł, z tym że 
w roku: 
1) 2011 – 6150 tys. zł; 
2) 2012 – 6396 tys. zł; 
3) 2013 – 6632,65 tys. zł; 
4) 2014 – 6891,33 tys. zł; 
5) 2015 – 7166,98 tys. zł; 
6) 2016 – 7432,16 tys. zł; 
7) 2017 – 7692,28 tys. zł; 
8) 2018 – 7953,82 tys. zł; 
9) 2019 – 8216,30 tys. zł; 
10) 2020 – 8479,22 tys. zł. 
2. W przypadku zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, na dany rok budżetowy, zast o-
sowany zostanie mechanizm korygujący polegający na: 
1) ograniczeniu kosztów rzeczowych Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego związanych z realizacją zadań wynikaj ą-
cych ze sprawowania nadzoru nad instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych lub 
2) racjonalizacji częstotliwości wykonywania czynności w ramach nadzoru sprawowanego przez Komisję Nadzoru Finan-
sowego nad instytucjami płatniczymi i biurami usług płatniczych. 
3. Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest odpowiednio Komisja 
Nadzoru Finansowego i Urząd Komisji Nadzoru Finansowego. 
4. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, jest minister 
właściwy do spraw instytucji finansowych. 
Art. 181. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia295), z wyjątkiem: 
1) art. 159, który wchodzi w życie z dniem 18 grudnia 2011 r.; 
2) art. 167, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. 
                                                           
295) Ustawa została ogłoszona w dniu 23 września 2011 r.