DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia 9 czerwca 2022  r. 
Poz. 1225  
 
OBWIESZCZENIE  
MINISTRA ROZWOJU I T ECHNOLOGII1) 
z dnia 15  kwietnia 2022  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w  sprawie warunków 
technicznych,  jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie  
1. Na podstawie art.  16 ust. 3 ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i  niektórych innych 
aktów prawnych (Dz.  U. z 2019  r. poz.  1461) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwies zczenia jednolity tekst rozpo-
rządzenia Ministra Infrastruktury z  dnia 12  kwietnia 2002  r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać 
budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. z 2019  r. poz.  1065), z  uwzględnieniem zmian wprowadzonych:  
1) rozporządze niem Ministra Rozwoju z  dnia 16  września 2020  r. zmieniającym rozporządzenie w  sprawie warunków 
technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. poz.  1608);  
2) rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i  Technologii z  dnia 21  grudnia 2020  r. zmieniającym rozporządzenie 
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. poz.  2351);  
3) rozporządzeniem Ministra Rozwoju i  Technologii z  dnia 31  stycznia 2022  r. zmieniającym rozporządzenie w  sprawie 
warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. poz.  248).  
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity rozporządzenia nie obejmuje:  
1) odnośnika nr  2 oraz §  2 i § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z  dnia 16  września 2020  r. zmieniającego rozporządze-
nie w  sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. poz.  1608), 
które stanowią:  
„2) Niniejsze rozporządzenie w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 
2018/844 z  dnia 30  maja 2018  r. zmieniającą dyrektywę 2010/31/UE w  sprawie charakterystyki energetycznej 
budynków i  dyrektywę 2012/27/UE w  sprawie efektywności energetycznej (Dz.  Urz. U E L 156 z  19.06.2018, 
str. 75).”  
„§ 2. 1. Do spraw, w  których przed dniem wejścia w  życie niniejszego rozporządzenia:  
1) został złożony wniosek o  pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o  zatwierdzenie projektu budowlanego, wnio-
sek o  zmianę pozwolenia na bud owę, wniosek o  pozwolenie na wznowienie robót budowlanych lub wniosek o  za-
twierdzenie zamiennego projektu budowlanego,  
2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w  przypadku, gdy nie jest wymagane 
uzyskanie decyzji o  pozwoleniu n a budowę,  
3) została wydana decyzja o  pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o  zatwierdzeniu projektu budowlanego  
– stosuje się przepisy rozporządzenia w  brzmieniu dotychczasowym.  
                                                           
1) Minister Rozwoju i  Technologii kieruje działem administracji rządowej – budownictwo, planowanie i  zagospodarowanie prze-
strzenne oraz mieszkalnictwo, na podstawie §  1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z  dnia 15  kwie tnia 2022  r. 
w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rozwoju i  Technologii (Dz.  U. poz.  838).  
                                    
Dziennik Ustaw  – 2 – Poz. 1225  
 
 2. Do spraw, w  których przed dniem wejścia w  życie niniejszego rozporządzenia zostało rozstrzygnięte zamówie-
nie publiczne na sporządzenie dokumentacji projektowej lub inwestor uzyskał dofinansowanie ze środków publicznych 
na realizację inwestycji, a  nie został jeszcze złożony wniosek o  wydanie pozwolenia na budowę, od rębny wniosek 
o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o  zmianę pozwolenia na budowę, wniosek o  pozwolenie na wznowie-
nie robót budowlanych lub wniosek o  zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, przepisy dotychczasowe sto-
suje się na wniosek inwes tora, jeżeli z  okoliczności sprawy wynika, że zastosowanie nowych przepisów mogłoby na-
razić inwestora na ryzyko powstania szkody lub utraty dofinansowania w  całości lub w  części albo wywołać trudne do 
oszacowania koszty, których inwestor nie mógł przewidzi eć, wnioskując o  środki publiczne.  
§ 3. Rozporządzenie wchodzi w  życie z  dniem 19  września 2020  r.”; 
2) § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i  Technologii z  dnia 21  grudnia 2020  r. zmieniającego rozporządzenie 
w sprawie warunków technicznych, jakim p owinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. poz.  2351), który 
stanowi:  
„§ 2. Rozporządzenie wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia.”;  
3) odnośnika nr  2 oraz §  2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i  Technologii z  dnia 31  stycznia 2022  r. zmieniającego roz-
porządzenie w  sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. 
poz. 248), które stanowią:  
„2) Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji Europ ejskiej w  dniu 11  października 2021  r. pod nume-
rem 2021/652/PL, zgodnie z  § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z  dnia 23  grudnia 2002  r. w sprawie sposobu 
funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i  aktów prawnych (Dz.  U. poz.  2039 oraz z  2004  r. 
poz. 597), które wdraża dyrektywę (UE) 2015/1535  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 9  września 2015  r. 
ustanawiającą procedurę udzielania informacji w  dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących 
usług społeczeństwa informacyjnego (ujednoliceni e) (Dz.  Urz. UE  L 241 z  17.09.2015, str.  1).” 
„§ 2. Rozporządzenie wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia.”.  
Minister Rozwoju  i Technologii : W. Buda  
 
                                    
Dziennik Ustaw  – 3 – Poz. 1225  
 
 Załącznik do obwieszczenia Ministra Rozwoju i  Technologii 
z dnia 15  kwietnia 2022  r. (po z. 1225 ) 
ROZPORZĄDZENIE  
MINISTRA INFRASTRUKT URY1) 
z dnia 12  kwietnia 2002  r. 
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budyn ki i ich usytuowanie  
Na podstawie art.  7 ust. 2 pkt 12) ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane (Dz.  U. z 2021  r. poz.  2351 oraz 
z 2022  r. poz.  88) zarządza się, co następuje:  
DZIAŁ I  
Przepisy ogólne  
§ 1. Rozporządzenie ustala warunki techniczne, j akim powinny odpowiadać budynki i  związane z  nimi urządzenia, ich 
usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie 
wymagań art.  5 i 6 ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane.  
§ 2. 1.3) Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i  przebudowie oraz przy zmianie sposobu 
użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i  podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a  także do 
związanych z  nimi urządzeń budowlan ych, z  zastrzeżeniem §  135 ust. 10 oraz §  207 ust. 2. 
2. Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i  zmianie sposobu użytkowania:  
1) budynków o  powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000  m2, 
2) budynków o  powierzchni użytkowej przekraczającej 1000  m2, o których mowa w  art. 5 ust. 7 pkt 1–4 i 64) ustawy 
z dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane  
– wymagania, o  których mowa w  § 1, mogą być spełnione w  sposób inny niż określony w  rozporządzeniu, stosownie do 
wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki b adawczo -rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw 
zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z  właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej 
lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej eks pertyzy.  
3. (uchylony).  
3a. Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i  zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących o  powierzchni 
użytkowej przekraczającej 1000  m2 wymagania, o  których mowa w  § 1, z wyłączeniem wymagań charakterystyki energe-
tycznej, mogą być spełnione w  sposób inny niż określony w  rozporządzeniu, stosownie do wskazań, o  których mowa 
w ust. 2, uzgodnionych z  właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym woje-
wódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do pr zedmiotu tej ekspertyzy.  
4. Dla budynków i  terenów wpisanych do rejestru zabytków lub obszarów objętych ochroną konserwatorską na pod-
stawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ekspertyza, o  której mowa w  ust. 2, podlega również 
uzgodn ieniu z  wojewódzkim konserwatorem zabytków.  
                                                           
1) Obecnie działem administracji rządowej – budownictwo, planowanie i  zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkaln ictwo kieruje 
Minister Rozwoju i  Technologii, na podstawie §  1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z  dnia 15  kwietnia 2022  r. 
w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rozwoju i  Technologii (Dz.  U. poz.  838).  
2) Art. 7  zmieniony prz ez art.  44 pkt 1 ustawy z  dnia 19  lipca 2019  r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami 
(Dz. U. poz.  1696), która weszła w  życie z  dniem 20  września 2019  r.; zgodnie z  art. 66 ustawy z  dnia 19  lipca 2019  r. o zapewnianiu 
dostępności oso bom ze szczególnymi potrzebami dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  7 ust. 2 ustawy 
z dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie 
art. 7 ust. 2 ustawy z  dnia 7 lipca 1994  r. – Prawo budowlane, w  brzmieniu nadanym ustawą z  dnia 19  lipca 2019  r. o zapewnianiu 
dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, nie dłużej jednak niż przez 36  miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy z  dnia 
19 lipca 2019  r. o zapewniani u dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, i  mogą być w  tym czasie zmieniane na podstawie 
tego przepisu w  brzmieniu nadanym ustawą z  dnia 19  lipca 2019  r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami, 
w szczególności z  uwzględnieniem p otrzeb osób ze szczególnymi potrzebami.  
3) Ze zmianą wprowadzoną przez §  1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z  dnia 16  września 2020  r. zmieniającego rozporządzenie 
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz . U. poz.  1608), które weszło w  życie 
z dniem 19  września 2020  r. 
4) Uchylony przez art.  43 pkt 2 lit. b ustawy z  dnia 29  sierpnia 2014  r. o charakterystyce energetycznej budynków (Dz.  U. poz.  1200), 
która weszła w  życie z  dniem 9  marca 2015  r. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 4 – Poz. 1225  
 
 5. Przepisy rozporządzenia odnoszące się do budynku o  określonym przeznaczeniu stosuje się także do każdej części 
budynku o  tym przeznaczeniu.  
6. (uchylony).  
§ 3. Ilekroć w  rozporządzeniu jest mowa o:  
1) zabudowi e śródmiejskiej – należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, 
określonej w  miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a  w przypadku braku planu miejscowego w  stu-
dium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania pr zestrzennego gminy;  
1a) działce budowlanej – należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy 
geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w  urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi 
realiz acji obiektów budowlanych wynikające z  rozporządzenia, odrębnych przepisów i  aktów prawa miejscowego;  
2) zabudowie jednorodzinnej – należy przez to rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich bu-
dynków, wraz z  budynkami garażowymi i  gospodarczymi;  
3) zabudowie zagrodowej – należy przez to rozumieć w  szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub 
inwentarskie w  rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w  gospodarstwach leśnych;  
4) budynku mieszkalnym  – należy przez to rozumieć:  
a) budynek mieszkalny wielorodzinny,  
b) budynek mieszkalny jednorodzinny;  
5) budynku zamieszkania zbiorowego – należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, 
w szczególności hotel, motel, pensjonat, d om wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schroni-
sko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śled-
czego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a  także budynek do stałe go pobytu ludzi, w  szczególności dom 
dziecka, dom rencistów i  dom zakonny;  
6) budynku użyteczności publicznej – należy przez to rozumieć budynek przeznaczony na potrzeby administracji publicz-
nej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty , szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki 
zdrowotnej, społecznej lub socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, w  tym usług pocztowych lub tele-
komunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w  transporcie kolejowym, drogowym, lo tniczym, morskim lub 
wodnym śródlądowym, oraz inny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji; za budynek użyteczno-
ści publicznej uznaje się także budynek biurowy lub socjalny;  
7) budynku rekreacji indywidualnej – należy przez to rozumieć budyne k przeznaczony do okresowego wypoczynku;  
8) budynku gospodarczym – należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsz-
tatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i  płodów rolnych służących mieszkańcom budynku 
mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a  także ich otoczenia, a  w zabudo-
wie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i  sprzętu oraz płodów rolnych;  
9) mieszkaniu – należy pr zez to rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i  pomocniczych, mający odrębne wejście, 
wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i  prowadzenie samodzielnego gospo-
darstwa domowego;  
10) pomieszczeniu mieszkalnym – należy pr zez to rozumieć pokoje w  mieszkaniu, a  także sypialnie i  pomieszczenia do 
dziennego pobytu ludzi w  budynku zamieszkania zbiorowego;  
11) pomieszczeniu pomocniczym – należy przez to rozumieć pomieszczenie znajdujące się w  obrębie mieszkania lub lo-
kalu użytko wego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno -sanitarnych, przygotowywania posiłków, 
z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a  także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności;  
12) pomieszczeniu technicznym – należy przez to rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funk-
cjonowania i  obsługi technicznej budynku;  
13) pomieszczeniu gospodarczym – należy przez to rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem 
użytkowym, służące do przechowyw ania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, ma-
teriałów lub sprzętu związanego z  obsługą budynku, a  także opału lub odpadów stałych;  
14) lokalu użytkowym – należy przez to rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielon e stałymi prze-
grodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym;  
15) poziomie terenu – należy przez to rozumieć przyjętą w  projekcie rzędną terenu w  danym miejscu działki budowlanej;  
                                    
Dziennik Ustaw  – 5 – Poz. 1225  
 
 16) kondygnacji – należy przez to rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie 
lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a  powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej 
izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze 
z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia 
techniczne, mającą średnią wysokość w  świetle większą niż 2  m; za kondygnac ję nie uznaje się nadbudówek ponad 
dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z  klatki 
schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne;  
17) kondygnacji podziemnej – należy przez to rozumieć  kondygnację zagłębioną poniżej poziomu przylegającego do niej 
terenu co najmniej w  połowie jej wysokości w  świetle, a  także każdą usytuowaną pod nią kondygnację;  
18) kondygnacji nadziemnej – należy przez to rozumieć każdą kondygnację niebędącą kondygnacją  podziemną;  
19) antresoli – należy przez to rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym 
je stropem pośrednim o  powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą prze-
grodami budowlanymi od strony wnętrza, z  którego jest wydzielona;  
20) suterenie – należy przez to rozumieć kondygnację budynku lub jej część zawierającą pomieszczenia, w  której poziom 
podłogi w  części lub całości znajduje się poniżej poziomu projektowanego lub urz ądzonego terenu, lecz co najmniej 
od strony jednej ściany z  oknami poziom podłogi znajduje się nie więcej niż 0,9  m poniżej poziomu terenu przylega-
jącego do tej strony budynku;  
21) piwnicy – należy przez to rozumieć kondygnację podziemną lub najniższą nadz iemną bądź ich część, w  których poziom 
podłogi co najmniej z  jednej strony budynku znajduje się poniżej poziomu terenu;  
22) terenie biologicznie czynnym – należy przez to rozumieć teren o  nawierzchni urządzonej w  sposób zapewniający na-
turalną wegetację roś lin i retencję wód opadowych, a  także 50% powierzchni tarasów i  stropodachów z  taką nawierzch-
nią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o  powierzchni nie mniejszej niż 10  m2, oraz 
wodę powierzchniową na tym terenie;  
23) powierzc hni wewnętrznej budynku – należy przez to rozumieć sumę powierzchni wszystkich kondygnacji budynku, 
mierzoną po wewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych budynku w  poziomie podłogi, bez pomniejszenia o  po-
wierzchnię przekroju poziomego konstrukcji i  przegró d wewnętrznych, jeżeli występują one na tych kondygnacjach, 
a także z  powiększeniem o  powierzchnię antresoli;  
24) kubaturze brutto budynku – należy przez to rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą ilo-
czyn powierzchni całkowitej, mi erzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i  wysokości kondygnacji 
brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a  górną powierzchnią podłogi bądź war-
stwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją,  przy czym do kubatury brutto budynku:  
a) wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i  przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części  
zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a  także kubaturę balkon ów 
i tarasów,  obliczaną do wysokości balustrady,  
b) nie wlicza się kubatury ław i  stóp fundamentowych, kanałów i  studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach 
piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i  pochylni, gzymsów, daszków i  osłon oraz kominów i  attyk ponad 
płaszczyzną dachu;  
25) parkingu – należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i  parkowania samocho-
dów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występ ują; 
26) aneksie kuchennym – należy przez to rozumieć część pomieszczenia mieszkalnego służącą do przygotowywania po-
siłków.  
§ 4. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na:  
1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w  których przebywa nie tych samych osób w  ciągu doby trwa dłużej 
niż 4  godziny;  
2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w  których przebywanie tych samych osób w  ciągu doby trwa od 
2 do 4 godzin włącznie.  
§ 5. 1. Nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomi eszczeń, w  których:  
1) łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2  godziny w  ciągu doby, a  wykonywane czynności mają 
charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z  dozorem oraz konserwacją 
maszyn i  urządze ń lub utrzymaniem czystości i  porządku;  
                                    
Dziennik Ustaw  – 6 – Poz. 1225  
 
 2) mają miejsce procesy technologiczne niepozwalające na zapewnienie warunków przebywania osób stanowiących ich ob-
sługę, bez zastosowania indywidualnych urządzeń ochrony osobistej i  zachowania specjalnego reżimu orga nizacji pracy;  
3) jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w  nich osób zajmujących się obsługą.  
2. Przepis ust.  1 nie narusza przepisów dotyczących bezpieczeństwa i  higieny pracy.  
§ 6. Wysokość budynku, służącą do przyp orządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, 
mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej 
kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego  stropu, łącznie z  grubością izolacji cieplnej 
i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i  innych pomiesz-
czeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia bu dynku znajdującego się 
bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.  
§ 7. (uchylony).  
§ 8. W celu określenia wymagań technicznych i  użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy 
wysokości:  
1) niskie (N) – do 12  m włącznie  nad poziomem terenu lub mieszkalne o  wysokości do 4  kondygnacji nadziemnych 
włącznie;  
2) średniowysokie (SW) – ponad 12  m do 25  m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o  wysokości ponad 4  do 
9 kondygnacji nadziemnych włącznie;  
3) wysokie (W) – ponad  25 m do 55  m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o  wysokości ponad 9  do 18  kon-
dygnacji nadziemnych włącznie;  
4) wysokościowe (WW) – powyżej 55  m nad poziomem terenu.  
§ 9. 1. Wymagane w  rozporządzeniu wymiary należy rozumieć jako uzyskane z uwzględnieniem wykończenia po-
wierzchni elementów budynku, a  w odniesieniu do szerokości drzwi – jako wymiary w  świetle ościeżnicy.  
2. Grubość skrzydła drzwi po otwarciu nie może pomniejszać wymiaru szerokości otworu w  świetle ościeżnicy.  
3. Określone w  rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki 
budowlanej mierzy się w  poziomie w  miejscu ich najmniejszego oddalenia.  
4. Dla budynków istniejących dopuszcza się przyjmowanie odległości, o  których mowa w  ust. 3, bez uwzględnienia 
grubości warstw izolacji termicznej, tynków lub okładzin zewnętrznych, przy czym nie dotyczy to ściany budynku usytuo-
wanej bezpośrednio przy granicy działki.  
5. Wykaz Polskich Norm powołanych w  rozporządzeniu określa załącznik nr  1 do rozporządzenia.  
DZIAŁ II  
Zabudowa i  zagospodarowanie działki budowlanej  
Rozdział 1  
Usytuowanie budynku  
§ 10. (uchylony).  
§ 11. 1. Budynek z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagro-
żeń i uciążliwości określo nych w  przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w  tym zasięgu pod 
warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w  tych przepi-
sach bądź zwiększających odporność budynku na te zag rożenia i  uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z  warunkami usta-
lonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w  przepisach odrębnych.  
2. Do uciążliwości, o  których mowa w  ust. 1, zalicza się w  szczególności:  
1) szkodliwe promieniowanie i  oddziaływanie pól elektromagnetycznych;  
2) hałas i  drgania (wibracje);  
3) zanieczyszczenie powietrza;  
4) zanieczyszczenie gruntu i  wód;  
5) powodzie i  zalewanie wodami opadowymi;  
6) osuwiska gruntu, lawiny skalne i  śnieżne;  
7) szkody spowodowane działalnośc ią górniczą.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 7 – Poz. 1225  
 
 § 12. 1. Jeżeli z  przepisów §  13, 19, 23, 36, 40, 60 i  271–273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne 
odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuo wać 
w odległośc i od granicy tej działki w  odległości nie mniejszej niż:  
1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z  oknami lub drzwiami w  stronę tej granicy;  
2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i  drzwi w  stronę tej granicy.  
2. Sytuowanie budynku  w przypadku, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w  odległości 1,5  m od granicy lub 
bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.  
3. Dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy §  13, 19, 23, 36, 40,  60 i 271–273, sytuowanie bu-
dynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego 
na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z  obowiązującym na danym terenie planem miejscowym  lub decyzją 
o warunkach zabudowy i  zagospodarowania terenu.  
4. W zabudowie jednorodzinnej i  zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy §  13, 19, 23, 36, 40, 60 
i 271–273, dopuszcza się:  
1) budowę budynku ścianą bez okien i  drzwi bezpośrednio  przy granicy działki budowlanej lub w  odległości mniejszej 
niż określona w  ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5  m, na działce budowlanej o  szerokości 16  m lub mniejszej;  
2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w  odległości mniejszej niż określ ona w  ust. 1 od granicy tej działki 
budowlanej, o  nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w  nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w  odległości 
mniejszej niż 4  m od granicy, nie może być okien i  drzwi;  
3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o  długośc i nie większej niż 6,5  m i wysokości nie większej niż 3  m bez-
pośrednio przy granicy działki budowlanej lub w  odległości nie mniejszej niż 1,5  m ścianą bez okien i  drzwi.  
5. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w  sposób, o  którym mowa w  ust. 2–4, powod uje objęcie sąsiedniej 
działki obszarem oddziaływania obiektu w  rozumieniu art.  3 pkt 20 ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane.  
6. Odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż:  
1) 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w  stronę  tej granicy, a  także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, 
schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni – z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych;  
2) 4 m do okna umieszczonego w  dachu zwróconego w  stronę tej granicy.  
7. W przypadkach, o  których mowa w  ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w  stronę 
granicy działki budowlanej do 1  m. 
8. Budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w  § 13, 60 i  271–273, 
nie może być sytuowany ścianą z  oknami lub drzwiami w  odległości mniejszej niż 8  m od ściany istniejącego na sąsiedniej 
działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub 
takiego, dla którego istn ieje ostateczna decyzja o  pozwoleniu na budowę, z  zastrzeżeniem ust.  4 pkt 3. 
9. Odległości podziemnej części budynku, a  także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znaj-
dujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od gra nicy działki budowlanej nie ustala się.  
10. Zachowanie odległości, o  których mowa w  ust. 1–9, nie jest wymagane w  przypadku, gdy sąsiednia działka jest 
działką drogową.  
§ 13. 1. Odległość budynku z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych ob iektów powinna umożli-
wiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli:  
1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w  płaszczyźnie poziomej, z  wierzchołkiem usytuowanym w  wewnętrznym 
licu ściany na osi okna pomieszczenia przes łanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub 
inny obiekt przesłaniający w  odległości mniejszej niż:  
a) wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o  wysokości do 35  m, 
b) 35 m – dla obiektów przesłaniających o  wysokoś ci ponad 35  m; 
2) zostały zachowane wymagania, o  których mowa w  § 57 i 60. 
2. Wysokość przesłaniania, o  której mowa w  ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych 
okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej k rawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłania-
jącej części.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 8 – Poz. 1225  
 
 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w  odległości nie mniejszej niż 10  m od okna pomieszczenia 
przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o  sze-
rokości przesłaniającej nie większej niż 3  m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.  
4. Odległości, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o  połowę w  zabudowie śródmiej-
skiej.  
Rozdział 2  
Dojścia i  dojazdy  
§ 14. 1. Do działek budowlanych oraz do budynków i  urządzeń z  nimi związanych należy zapewnić dojście i  dojazd 
umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i  sposobu ich użytkowania oraz wymagań doty-
czących ochr ony przeciwpożarowej, określonych w  przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może 
być mniejsza niż 3  m. 
2. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i  dojazdu do działek budowlanych w  postaci ciągu pieszo -jezdnego, pod wa-
runkiem że ma on sze rokość nie mniejszą niż 5  m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i  postój pojazdów.  
3. Do budynku i  urządzeń z  nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warun-
kiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5  m. 
4. Dojścia  i dojazdy do budynków, z  wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i  rekreacji indywidualnej, powinny 
mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku.  
§ 15. 1. Szerokość, promienie łuków dojazdów, nac hylenie podłużne i  poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy 
dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i  warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki bu-
dowlanej i  budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z  warun kami określonymi w  przepisach od-
rębnych.  
2. Dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów gospodarczych i  uprzywilejowanych o  masie całkowitej do 
2,5 tony powinny mieć nawierzchnię o  nośności co najmniej dostosowanej do masy tych pojazdów.  
§ 16. 1. Do wej ść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i  użyteczności publicznej po-
winny być doprowadzone od dojść i  dojazdów, o  których mowa w  § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o  szerokości minimal-
nej 1,5  m, przy czym co najmniej jedno dojś cie powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku 
lub tych jego części, z  których osoby te mogą korzystać.  
2. Wymaganie  dostępności  osób  niepełnosprawnych,  o których  mowa  w ust. 1, nie dotyczy  budynków  na terenach 
zamkniętych, z wyjątkiem budynków, o  których mowa w  § 3 pkt 6. 
§ 17. (uchylony).  
Rozdział 3  
Parkingi i  garaże dla samochodów  
§ 18. 1. Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i  sposobu zabudowy, 
stanowiska postojowe dla samoch odów użytkowników stałych i  przebywających okresowo, w  tym również stanowiska po-
stojowe dla samochodów, z  których korzystają osoby niepełnosprawne.  
2. Liczbę stanowisk postojowych i  sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w  miej-
scowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w  decyzji o  warunkach zabudowy i  zagospodarowania terenu, 
z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z  których korzystają osoby niepełnosprawne.  
§ 19. 1. Odległość stanowisk postojowych, w  tym również z adaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: 
placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i  młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w  budynku 
opieki zdrowotnej, w  budynku oświaty i  wychowania, w  budynku mieszkalnym, w  budynk u zamieszkania zbiorowego, z  wy-
jątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i  schroniska, 
nie może być mniejsza niż:  
1) dla samochodów osobowych:  
a) 7 m – w przypadku parkingu do 10  stanowisk postoj owych włącznie,  
b) 10 m – w przypadku parkingu od 11  do 60  stanowisk postojowych włącznie,  
c) 20 m – w przypadku parkingu powyżej 60  stanowisk postojowych;  
                                    
Dziennik Ustaw  – 9 – Poz. 1225  
 
 2) dla samochodów innych niż samochody osobowe:  
a) 10 m – w przypadku parkingu do 4  stanowisk postoj owych włącznie,  
b) 20 m – w przypadku parkingu powyżej 4  stanowisk postojowych.  
2. Stanowiska postojowe, w  tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce 
budowlanej w  odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż : 
1) dla samochodów osobowych:  
a) 3 m – w przypadku parkingu do 10  stanowisk postojowych włącznie,  
b) 6 m – w przypadku parkingu od 11  do 60  stanowisk postojowych włącznie,  
c) 16 m – w przypadku parkingu powyżej 60  stanowisk postojowych;  
2) dla samochodów innych niż samochody osobowe:  
a) 6 m – w przypadku parkingu do 4  stanowisk postojowych włącznie,  
b) 16 m – w przypadku parkingu powyżej 4  stanowisk postojowych.  
3. Odległości, o  których mowa w  ust. 1 i 2, stosuje się do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w  stosunku do 
okien budynku opieki zdrowotnej, budynku oświaty i  wychowania, a  także placów zabaw i  boisk dla dzieci i  młodzieży.  
4. Zachowanie odległości, o  których mowa w  ust. 1 i 2, nie jest wymagane przy sytuowaniu parkingów między liniami 
rozgr aniczającymi ulicę.  
5. Zachowanie odległości, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w  przypadku parkingów niezada-
szonych składających się z  jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na 
jeden lokal mi eszkalny w  budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku.  
6. Zachowanie odległości, o  których mowa w  ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w  przypadku niezadaszonych par-
kingów  składających  się z jednego  albo dwóch  stanowisk  postojow ych dla samochodów  osobowych  w zabudowie  jedno -
rodzinnej oraz w  zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z  niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych 
na sąsiedniej działce.  
7. Zachowanie odległości, o  których mowa w  ust. 2, nie jest wymagane w  przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką 
drogową.  
§ 20. Stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z  których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, 
mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Miejsca te wymagają odpowie dniego oznakowania.  
§ 21. 1. Stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej:  
1) szerokość 2,5  m i długość 5  m – w przypadku samochodów osobowych;  
2) szerokość 3,6  m i długość 5  m – w przypadku samochodów osobowych użytkowany ch przez osoby niepełnosprawne;  
3) szerokość 3,5  m i długość 8  m – w przypadku samochodów ciężarowych;  
4) szerokość 4  m i długość 10  m – w przypadku autobusów.  
2. W przypadku usytuowania wzdłuż jezdni stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiar y wyno-
szące co najmniej:  
1) szerokość 3,6  m, z możliwością ograniczenia do 2,5  m – w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z  przyle-
gającego dojścia lub ciągu pieszo -jezdnego, i  długość 6  m – w przypadku samochodów osobowych;  
2) szerokość 3,6  m i długość 6  m – w przypadku samochodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnosprawne;  
3) szerokość 3  m i długość 15  m – w przypadku samochodów ciężarowych;  
4) szerokość 3  m i długość 19  m – w przypadku autobusów.  
3. Stanowiska postojowe i  dojazdy manewrow e dla samochodów powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co naj-
mniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody.  
4. Stanowiska przeznaczone do mycia i  niezawodowego przeglądu samochodów na parkingach powinny mieć dopro-
wadzenie wody oraz twardą nawierzchnię ze spadkami zapewniającymi spływ wody do wpustów kanalizacyjnych z  osad-
nikami błota i  łapaczami oleju.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 10 – Poz. 1225  
 
 Rozdział 4  
Miejsca gromadzenia odpadów stałych  
§ 22. 1. Na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do c zasowego gromadzenia od-
padów stałych, z  uwzględnieniem możliwości ich segregacji.  
2. Miejscami, o  których mowa w  ust. 1, mogą być:  
1) zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi;  
2) wyodrębnione pomieszczenia w  budynku, mające pos adzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transporto-
wego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15  m, w  tym także dolne komory zsypu z  bezpośrednim wyjściem na 
zewnątrz, zaopatrzonym w  daszek o  wysięgu co najmniej 1  m i przedłużony na boki po co  najmniej 0,8  m, mające 
ściany i  podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację oraz sztuczne oświetlenie;  
3) utwardzone place do ustawiania kontenerów z  zamykanymi otworami wrzutowymi;  
4) utwardzone place z  nadziemnymi otworami wrzutowymi i  podziemnymi lub częściowo podziemnymi kontenerami.  
3. Między wejściami do pomieszczeń lub placami, o  których mowa w  ust. 2, a miejscem dojazdu samochodów śmie-
ciarek wywożących odpady powinno być utwardzone dojście, umożliwiające przemieszczani e pojemników na własnych 
kołach lub na wózkach.  
4. Miejsca do gromadzenia odpadów stałych przy budynkach wielorodzinnych powinny być dostępne dla osób niepeł-
nosprawnych.  
§ 23. 1. Odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o  których mowa w  § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i  4, powinna wyno-
sić co najmniej:  
1) 10 m – od okien i  drzwi do budynków z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;  
2) 3 m – od granicy działki budowlanej;  
3) 10 m – od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i  młodzieży oraz miejsc rekrea cyjnych, o  których mowa w  § 40. 
2. Zachowanie odległości, o  której mowa w  ust. 1 pkt 2, nie jest wymagane, jeżeli miejsca te stykają się z  podobnymi 
miejscami na działce sąsiedniej.  
3. W przypadku przebudowy istniejącej zabudowy odległości, o  których mowa w ust. 1, mogą być pomniejszone, jed-
nak nie więcej niż o  połowę, po uzyskaniu opinii państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.  
4. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i  rekreacji indywidualnej odległości, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1 i 2, 
nie ok reśla się.  
5. Dojście od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbioro-
wego lub użyteczności publicznej do miejsca do gromadzenia odpadów stałych, o  których mowa w  § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i  4, 
wynosi nie więcej niż 80  m. Wymaganie to nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych.  
§ 24. 1. Na terenach niezurbanizowanych dopuszcza się stosowanie zbiorników na odpady stałe, przystosowanych do 
okresowego opróżniania, pod warunkiem usytuowania ich w  odległościach okreś lonych w  § 23 ust. 1. 
2. Zbiorniki, o  których mowa w  ust. 1, powinny mieć nieprzepuszczalne ściany i  dno, szczelne przekrycie z  zamyka-
nym otworem wsypowym oraz zamykanym otworem bocznym do usuwania odpadów. Do zbiorników tych należy dopro-
wadzić utwardzony dojazd.  
§ 25. (uchylony).  
Rozdział 5  
Uzbrojenie techniczne działki i  odprowadzenie wód powierzchniowych  
§ 26. 1. Działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć 
zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia d ziałki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, 
elektroenergetycznej i  ciepłowniczej, a  dla budynków wymienionych w  § 56 – także telekomunikacyjnej.  
2. Za równorzędne z  przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej i  ciepłowniczej uzna je się zapewnienie możliwości 
korzystania  z indywidualnych  źródeł  energii  elektrycznej  i ciepła,  odpowiadających  przepisom  odrębnym  dotyczącym  
gospodarki energetycznej i  ochrony środowiska.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 11 – Poz. 1225  
 
 3. W razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o  której mowa w  ust. 1, może 
być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości ko-
rzystania z  indywidualnego ujęcia wody, a  także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub p rzydomowej oczyszczalni 
ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5  m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5  m3, to ich gromadzenie lub 
oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska.  
4. Na działkach budowl anych przeznaczonych dla szpitali i  sanatoriów, niezależnie od zasilania z  sieci, należy zapew-
nić dodatkowo własne ujęcie wody oraz własne źródło energii elektrycznej i  cieplnej.  
5. Spełnienie warunków określonych w  ust. 1 i 2 nie jest wymagane w  przypadku  działek przeznaczonych pod budowę 
budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków inwentarskich i  gospodarczych na wsi, jeżeli właściwy organ w  decyzji 
o warunkach zabudowy i  zagospodarowania terenu nie określił takich wymagań.  
§ 27. Dopuszcza się wykorzys tanie pod zabudowę zagrodową lub rekreacji indywidualnej działki budowlanej, która 
nie może być zaopatrzona w  wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi z  sieci lub własnego ujęcia, pod warunkiem za-
pewnienia możliwości czerpania lub dostawy wody z  ujęć poło żonych poza granicami działki.  
§ 28. 1. Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w  kanalizację umożliwiającą 
odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej.  
2. W przypadku budynków niskich lu b budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji 
deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów 
chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.  
§ 29. Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w  celu kierowania ich na teren sąsiedniej nierucho-
mości jest zabronione.  
§ 30. Usytuowa nie na działce budowlanej ujęć wody, urządzeń do gromadzenia i  oczyszczania ścieków oraz odpadów 
stałych powinno być zgodne z wymaganiami rozporządzenia oraz z  przepisami dotyczącymi ochrony gruntu, wód i  powietrza.  
Rozdział 6  
Studnie  
§ 31. 1. Odległość  studni  dostarczającej  wodę  przeznaczoną  do spożycia  przez  ludzi,  niewymagającej,  zgodnie   
z przepisami  dotyczącymi  ochrony  ujęć i źródeł  wodnych,  ustanowienia  strefy  ochronnej,  powinna  wynosić  – licząc  od osi 
studni  – co najmniej:  
1) do granicy działki – 5 m; 
2) do osi rowu przydrożnego – 7,5 m; 
3) do budynków inwentarskich i  związanych z  nimi szczelnych silosów, zbiorników do  gromadzenia nieczystości, kom-
postu oraz podobnych szczelnych urządzeń – 15 m; 
4) do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczysz-
czone biologicznie w  stopniu określonym w  przepisach dotyczącyc h ochrony wód – 30 m; 
5) do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej 
bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego – 70 m. 
2. Dopuszcza się sytuowanie studni w  odległości mniejszej niż 5  m od granicy działki, a  także studni wspólnej na gra-
nicy dwóch działek, pod warunkiem zachowania na obydwu działkach odległości, o  których mowa w  ust. 1 pkt 2–5. 
§ 32. 1. Obudowa studni kopanej, dostarczającej wodę przez naczoną do spożycia przez ludzi, powinna być wykonana z  ma-
teriałów nieprzepuszczalnych i  niewpływających ujemnie na jakość wody, a  złącza elementów obudowy powinny być należycie 
uszczelnione. Przy zastosowaniu kręgów betonowych warunek szczelności uznaje s ię za spełniony, jeżeli wykonane zostanie ich 
spoinowanie od wewnątrz na całej wysokości studni, a  ponadto od zewnątrz do głębokości co najmniej 1,5  m od poziomu terenu.  
2. Część nadziemna studni kopanej, niewyposażonej w  urządzenie pompowe, powinna mieć w ysokość co najmniej 
0,9 m od poziomu terenu oraz być zabezpieczona trwałym i  nieprzepuszczalnym przykryciem, ochraniającym wnętrze 
studni i  urządzenia do czerpania wody.  
3. Część nadziemna studni kopanej, wyposażonej w  urządzenie pompowe, powinna mieć wyso kość co najmniej 0,2  m 
od poziomu terenu. Przykrycie jej powinno być dopasowane do obudowy i  wykonane z  materiału nieprzepuszczalnego oraz 
mieć nośność odpowiednią do przewidywanego obciążenia.  
4. Teren otaczający studnię kopaną, w  pasie o  szerokości co na jmniej 1  m, licząc od zewnętrznej obudowy studni, po-
winien być pokryty nawierzchnią utwardzoną, ze spadkiem 2% w  kierunku zewnętrznym.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 12 – Poz. 1225  
 
 § 33. Przy ujęciu wód podziemnych za pomocą studni wierconej teren w  promieniu co najmniej 1  m od wprowadzonej 
w grunt ru ry należy zabezpieczyć w  sposób określony w  § 32 ust. 4, a przejście rury studziennej przez nawierzchnię utwar-
dzoną należy uszczelnić.  
Rozdział 7  
Zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe  
§ 34. 1. Zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwo-
ści przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach podlegających szczegól-
nej ochronie środowiska i  narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zal ewowych.  
2. Przepisu ust.  1 nie stosuje się do zbiorników na nieczystości ciekłe, dla których została wydana decyzja na podstawie 
art. 40 ust. 3 ustawy z  dnia 18  lipca 2001  r. – Prawo wodne (Dz.  U. z 2017  r. poz.  1121) lub na podstawie art.  77 ust. 3 
ustaw y z dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo wodne (Dz.  U. z 2021  r. poz.  2233 i  2368 oraz z  2022  r. poz.  88, 258 , 855 i 1079) . 
§ 35. Zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe, doły ustępów nieskanalizowanych oraz urządzenia kanalizacyjne 
i zbiorniki do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego powinny mieć dno i  ściany nieprzepuszczalne, 
szczelne przekrycie z  zamykanym otworem do usuwania nieczystości i  odpowietrzenie wyprowadzone co najmniej 0,5  m 
ponad poziom terenu.  
§ 36. 1. Odległość pokryw i  wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustę-
pów nieskanalizowanych o  liczbie miejsc nie większej niż 4 i  podobnych urządzeń sanitarno -gospodarczych o  pojemności 
do 10  m3 powinna wynosić co najmniej:  
1) od okien i  drzwi z ewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów spo-
żywczych – 15 m; 
2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego – 7,5 m. 
2. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i  rekreacji indywidualnej odległo ści, o  których mowa w  ust. 1, powinny 
wynosić co najmniej:  
1) od okien i  drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi – 5 m, przy czym nie dotyczy to dołów 
ustępowych w  zabudowie jednorodzinnej;  
2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego – 2 m. 
3. Odległości pokryw i  wylotów wentylacji z  dołów ustępów nieskanalizowanych o  liczbie miejsc większej niż 4 oraz 
zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i  kompostowników o  pojemności powyżej 10  m3 do 50  m3 powinn y 
wynosić co najmniej:  
1) od okien i  drzwi zewnętrznych do pomieszczeń wymienionych w  ust. 1 pkt 1 – 30 m; 
2) od granicy działki sąsiedniej – 7,5 m; 
3) od linii rozgraniczającej drogi (ulicy) lub ciągu pieszego – 10 m. 
4. Właściwy organ w  decyzji o  warunka ch zabudowy i  zagospodarowania terenu, w  porozumieniu z  państwowym wo-
jewódzkim inspektorem sanitarnym, może ustalić dla działek budowlanych położonych przy zabudowanych działkach są-
siednich odległości mniejsze niż określone w  ust. 1 i 2. 
5. Kryte zbiorniki  bezodpływowe na nieczystości ciekłe oraz doły ustępowe mogą być sytuowane w  odległości mniej-
szej niż 2  m od granicy, w  tym także przy granicy działek, jeżeli sąsiadują z  podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej, 
pod warunkiem zachowania odległości okr eślonych w  § 31 i § 36. 
6. Odległości zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i  kompostowników o  pojemności powyżej 50  m3 od 
budynków przeznaczonych na pobyt ludzi należy przyjmować zgodnie ze wskazaniem ekspertyzy technicznej, przyjętej 
przez pań stwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.  
§ 37. Przepływowe, szczelne osadniki podziemne, stanowiące część przydomowej oczyszczalni ścieków gospodarczo -
-bytowych,  służące  do wstępnego  ich oczyszczania,  mogą  być sytuowane  w bezpośrednim  sąsiedztwie  budynków  jedno -
rodzinnych , pod warunkiem wyprowadzenia ich odpowietrzenia przez instalację kanalizacyjną co najmniej 0,6  m powyżej 
górnej krawędzi okien i  drzwi zewnętrznych w  tych budynkach.  
§ 38. Odległość osadników błota, łapaczy olejów mineralnych i  tłusz czu, neutralizatorów ścieków i  innych podobnych 
zbiorników od okien otwieralnych i  drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić 
co najmniej 5  m, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 13 – Poz. 1225  
 
 Rozdział 8  
Zieleń i  urządzenia  rekreacyjne  
§ 39. Na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjąt-
kiem przychodni) oraz oświaty i  wychowania co najmniej 25% powierzchni działki należy urządzić jako powierzchnię te-
renu biologicznie c zynnego, jeżeli inny procent nie wynika z  ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.  
§ 40. 1. W  zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb 
użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzie ci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co naj-
mniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.  
2. Nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wyn osić co najmniej 4  godziny, liczone w  dniach równonocy, 
w godzinach 1000–1600. W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się nasłonecznienie nie krótsze niż 2  godziny.  
3. Odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i  młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczają-
cych ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić 
co najmniej 10  m, przy zachowaniu wymogów §  19 ust. 1. 
Rozdział 9  
Ogrodzenia  
§ 41. 1. Ogrodzenie nie może stwarzać zagro żenia dla bezpieczeństwa ludzi i  zwierząt.  
2. Umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8  m, ostro zakończonych elementów, drutu kolcza-
stego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i  materiałów jest zabronione.  
3. Przepisy ust.  1 i 2 nie dotyczą ogrodzeń wewnętrznych w  zakładach karnych i  aresztach śledczych.  
§ 42. 1. Bramy i  furtki w  ogrodzeniu nie mogą otwierać się na zewnątrz działki.  
2. Furtki w  ogrodzeniu przy budynkach mieszkalnych wielorodzinnych i  budynkach użyteczności publ icznej nie mogą 
utrudniać dostępu do nich osobom niepełnosprawnym poruszającym się na wózkach inwalidzkich.  
§ 43. Szerokość bramy powinna wynosić w  świetle co najmniej 2,4  m, a w przypadku zastosowania furtki jej szerokość 
powinna być nie mniejsza niż 0,9  m, przy czym na drodze pożarowej szerokości te regulują przepisy odrębne dotyczące 
ochrony przeciwpożarowej.  
DZIAŁ III  
Budynki i  pomieszczenia  
Rozdział 1  
Wymagania ogólne  
§ 44. Budynek, jego układ funkcjonalny i  przestrzenny, ustrój konstrukcyjny oraz rozwiązania techniczne i  materia-
łowe elementów budowlanych powinny być zaprojektowane i  wykonane w  sposób odpowiadający wymaganiom wynikają-
cym z  jego usytuowania i  przeznaczenia oraz z  odnoszących się do niego przepisów rozporządzenia i  przepisów odrębnych . 
§ 45. Budynek z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być zaopatrzony co najmniej w  wodę do 
spożycia przez ludzi oraz do celów przeciwpożarowych, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne, a  odpowiednio do ich prze-
znaczenia – także na inne c ele. W  innych budynkach zaopatrzenie w  wodę powinno wynikać z  ich przeznaczenia i  potrzeb 
ochrony przeciwpożarowej.  
§ 46. Budynek mieszkalny, zamieszkania zbiorowego, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i  socjalnej, oświaty, nauki, 
zakładu żywienia, produ kcji i  handlu żywnością, a  także inne budynki, jeżeli są wyposażone w  wanny, natryski lub umy-
walki, powinny mieć indywidualną lub centralną instalację ciepłej wody. Warunek doprowadzenia ciepłej wody do umywa-
lek nie dotyczy budynków w  zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej.  
§ 47. Budynek wyposażony w  instalację wodociągową powinien mieć zapewnione odprowadzenie ścieków bytowo -
-gospodarczych oraz ścieków technologicznych, jeżeli one występują.  
§ 48. 1. Każdy budynek przeznaczony na pobyt ludzi oraz i nne budynki, w  których w  trakcie użytkowania powstają 
odpady i  nieczystości stałe, powinny mieć miejsca przystosowane do czasowego gromadzenia tych odpadów i  nieczystości, 
usytuowane w  samym budynku lub w  jego otoczeniu.  
2. Budynki, o  których mowa w  ust. 1, z wyjątkiem wysokościowych, mogą być wyposażone w  wewnętrzne urządzenia 
(zsypy) do usuwania odpadów i  nieczystości stałych.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 14 – Poz. 1225  
 
 § 49. Budynek i  pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz inne budynki, jeżeli wynika to z  ich przeznaczenia, 
powinny być wyp osażone w  instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w  okresie obniżonych temperatur, umożli -
wiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia. Wymaganie to nie dotyczy 
budynków rekreacyjnych, użytkowanych wyłąc znie w  sezonie letnim.  
§ 50. Budynek i  pomieszczenia, w  których są zainstalowane paleniska na paliwo stałe lub komory spalania z  palnikami 
na paliwo płynne lub gazowe, powinny mieć przewody kominowe do odprowadzania dymu i  spalin.  
§ 51. Budynek i  pomieszcz enia powinny mieć zapewnioną wentylację lub klimatyzację, stosownie do ich przeznaczenia.  
§ 52. Budynek z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi może być zaopatrywany w  gaz z  sieci gazowej, ba-
terii butli lub zbiorników stałych gazu płynnego, zgodnie  z warunkami określonym w  § 156 ust. 1 i § 157. 
§ 53. 1. Budynek, odpowiednio do potrzeb wynikających z  jego przeznaczenia, powinien być wyposażony w  wewnętrzną 
instalację elektryczną.  
2. Budynek należy wyposażyć w  instalację chroniącą od wyładowań atmosfe rycznych. Obowiązek ten odnosi się do 
budynków wyszczególnionych w  Polskiej Normie dotyczącej ochrony odgromowej obiektów budowlanych.  
§ 54. 1. Budynek użyteczności publicznej, budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego, 
z wyłączenie m budynków zamieszkania zbiorowego na terenach zamkniętych, oraz każdy inny budynek mający najwyższą 
kondygnację z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt więcej niż 50  osób, w  których różnica poziomów posadzek po-
między pierwszą a  najwyższą kondygnacją nad ziemną, niestanowiącą drugiego poziomu w  mieszkaniu dwupoziomowym, 
przekracza 9,5  m, a także mający dwie lub więcej kondygnacji nadziemnych budynek opieki zdrowotnej i  budynek opieki 
społecznej, należy wyposażyć w  dźwig osobowy.  
2. W budynku mieszkalnym wi elorodzinnym, budynku zamieszkania zbiorowego oraz budynku użyteczności publicz-
nej, wyposażanym w  dźwigi, należy zapewnić dojazd z  poziomu terenu i  dostęp na wszystkie kondygnacje użytkowe oso-
bom niepełnosprawnym.  
3. W przypadku wbudowywania lub przybudowy wania szybu dźwigowego do istniejącego budynku dopuszcza się 
usytuowanie drzwi przystankowych na poziomie spocznika międzypiętrowego, jeżeli zostanie zapewniony dostęp do kon-
dygnacji użytkowej osobom niepełnosprawnym.  
§ 55. 1. W  budynku mieszkalnym wieloro dzinnym niewyposażanym w  dźwigi należy wykonać pochylnię lub zainstalować 
odpowiednie urządzenie techniczne, umożliwiające dostęp osobom niepełnosprawnym do mieszkań położonych na pierwszej kon-
dygnacji nadziemnej oraz do kondygnacji podziemnej zawierającej  stanowiska postojowe dla samochodów osobowych.  
2. W niskim budynku zamieszkania zbiorowego i  budynku użyteczności publicznej, niewymagającym wyposażenia 
w dźwigi, o  których mowa w  § 54 ust. 1, należy zainstalować urządzenia techniczne zapewniające osobom niepełnospraw-
nym dostęp na kondygnacje z  pomieszczeniami użytkowymi, z  których mogą korzystać. Nie dotyczy to budynków zamiesz-
kania zbiorowego na terenach zamkniętych.  
3. Dopuszcza się niewyposażenie w  dźwigi budynku mieszkalnego wielorodzinnego do 5. kond ygnacji nadziemnej 
włącznie, jeżeli wszystkie pomieszczenia na ostatniej kondygnacji są częścią mieszkań dwupoziomowych.  
4. W istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym niewyposażonym w  dźwigi, na którego budowę została wy-
dana decyzja o  pozwoleniu na b udowę przed dniem 1  kwietnia 1995  r., na poddaszu usytuowanym bezpośrednio nad 4. 
kondygnacją nadziemną, dopuszcza się zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń na mieszkania.  
§ 56. Budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego i  budynek u żyteczności publicznej po-
winien być wyposażony w  instalację telekomunikacyjną, a  w miarę potrzeby również w  inne instalacje, takie jak: telewizji 
przemysłowej, sygnalizacji dzwonkowej lub domofonowej, w  sposób umożliwiający zapewnienie ochrony instalacji p rzed 
dostępem osób nieuprawnionych.  
Rozdział 2  
Oświetlenie i  nasłonecznienie  
§ 57. 1. Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do 
jego przeznaczenia, kształtu i  wielkości, z  uwzględnieniem warunków określonych w  § 13 oraz w  ogólnych przepisach bez-
pieczeństwa i  higieny pracy.  
2. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w  świetle ościeżnic, do po-
wierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w  innym pomieszczeniu, w  którym oświetlenie dzienne jest 
wymagane ze względów na przeznaczenie – co najmniej 1:12.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 15 – Poz. 1225  
 
 § 58. 1. Dopuszcza się oświetlenie pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wyłącznie światłem sztucznym, jeżeli:  
1) oświetlenie dzienne nie je st konieczne lub nie jest wskazane ze względów technologicznych;  
2) jest uzasadnione celowością funkcjonalną zlokalizowania tego pomieszczenia w  obiekcie podziemnym lub w  części 
budynku pozbawionej oświetlenia dziennego.  
2. W przypadku gdy pomieszczenie, o  którym mowa w  ust. 1, jest pomieszczeniem stałej pracy w  rozumieniu ogólnych 
przepisów bezpieczeństwa i  higieny pracy, dla zastosowania wyłącznie oświetlenia światłem sztucznym, w  tym elektrycz-
nym, jest wymagane uzyskanie zgody właściwego państwowego woje wódzkiego inspektora sanitarnego, wydanej w  poro-
zumieniu z  właściwym okręgowym inspektorem pracy.  
3. Uzgodnienie, o  którym mowa w  ust. 2, nie dotyczy budynków służących obronności państwa.  
§ 59. 1. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz do ruchu og ólnego (komunikacji) powinny mieć zapewnione 
oświetlenie światłem sztucznym odpowiednio do potrzeb użytkowych.  
2. Ogólne oświetlenie światłem sztucznym pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi powinno zapewniać 
odpowiednie warunki użytkowania całe j jego powierzchni.  
3. Oświetlenie światłem sztucznym połączonych ze sobą pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz do 
ruchu ogólnego (komunikacji) nie powinno wykazywać różnic natężenia, wywołujących olśnienie przy przejściu między 
tymi pomiesz czeniami.  
§ 60. 1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w  żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, 
innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z  wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i  plastycznej, powinny mieć 
zapewniony czas  nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3  godziny w  dniach równonocy w  godzinach 800–1600, natomiast 
pokoje mieszkalne – w godzinach 700–1700. 
2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust.  1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju.  
3. W przypadku budynków zlokalizowanych w  zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego 
czasu nasłonecznienia, określonego w  ust. 1, do 1,5  godziny, a  w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w  takiej za-
budowie nie określa się wymaganego  czasu nasłonecznienia.  
Rozdział 3  
Wejścia do budynków i  mieszkań  
§ 61. 1. Położenie drzwi wejściowych do budynku oraz kształt i  wymiary pomieszczeń wejściowych powinny umożli -
wiać dogodne warunki ruchu, w  tym również osobom niepełnosprawnym.  
2. Wymaganie przystosowania wejść dla osób niepełnosprawnych nie dotyczy budynków mieszkalnych w  zabudowie 
jednorodzinnej i  zagrodowej, budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków na terenach zamkniętych z  wyłączeniem 
budynków użyteczności publicznej.  
§ 62. 1. Drzwi  wejściowe do budynku i  ogólnodostępnych pomieszczeń użytkowych oraz do mieszkań powinny mieć 
w świetle ościeżnicy co najmniej: szerokość 0,9  m i wysokość 2  m. W  przypadku zastosowania drzwi zewnętrznych dwu-
skrzydłowych szerokość skrzydła głównego nie może  być mniejsza niż 0,9  m. 
2. W wejściach do budynku i  ogólnodostępnych pomieszczeń użytkowych mogą być zastosowane drzwi obrotowe lub 
wahadłowe, pod warunkiem usytuowania przy nich drzwi rozwieranych lub rozsuwanych, przystosowanych do ruchu osób 
niepełnosp rawnych, oraz spełnienia wymagań §  240. 
3. W drzwiach, o  których mowa w  ust. 1, oraz w  drzwiach do mieszkań i  pomieszczeń mieszkalnych w  budynku za-
mieszkania zbiorowego wysokość progów nie może przekraczać 0,02  m. 
§ 63. Wejścia z  zewnątrz do budynku i  pomi eszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi należy chronić przed nadmiernym 
dopływem chłodnego powietrza przez zastosowanie przedsionka, kurtyny powietrznej lub innych rozwiązań nieutrudniają-
cych ruchu. Wymagania te nie dotyczą dodatkowych wejść nieprzewidzianyc h do stałego użytkowania.  
§ 64. Wejście do budynku i  do każdej klatki schodowej powinno mieć elektryczne oświetlenie zewnętrzne. Nie dotyczy 
to budownictwa zagrodowego i  rekreacyjnego.  
§ 65. (uchylony).  
                                    
Dziennik Ustaw  – 16 – Poz. 1225  
 
 Rozdział 4  
Schody i  pochylnie  
§ 66. W celu zapewnienia dostępu do pomieszczeń położonych na różnych poziomach należy stosować schody stałe, 
a w zależności od przeznaczenia budynku – również pochylnie odpowiadające warunkom określonym w  rozporządzeniu.  
§ 67. Zainstalowanie w  budynku schodów lub poch ylni ruchomych nie zwalnia z  obowiązku zastosowania schodów 
lub pochylni stałych.  
§ 68. 1. Graniczne wymiary schodów stałych w  budynkach o  różnym przeznaczeniu określa tabela:  
Przeznaczenie budynków  Minimalna  
szerokość użytkowa 
(m) Maksymalna  
wysokość  
stopni 
(m) biegu  spocznika  
1 2 3 4 
Budynki mieszkalne jednorodzinne i  w zabudowie zagrodowej oraz mieszkania 
dwupoziomowe  0,8 0,8 0,19 
Budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki zamieszkania zbiorowego *) oraz 
budynki użyteczności publicznej *), z wyłączeniem budynków zakładów opieki 
zdrowotnej5), a także budynki produkcyjne *), magazynowo -składowe oraz usługowe, 
w których zatrudnia się ponad 10  osób 1,2 1,5 0,175  
Przedszkola i  żłobki  1,2 1,3 0,15 
Budynki opieki zdrowotnej *) 1,4 1,5 0,15 
Garaże wbudowane i  wolno stojące (wielostanowiskowe) oraz budynki usługowe, 
w których zatrudnia się do 10  osób  0,9 0,9 0,19 
We wszystkich budynkach niezależnie od ich przeznaczenia schody do kondygnacji 
podziemnej, pomieszczeń technicznych i  poddaszy nieużytkowych  0,8 0,8 0,2 
*) W przypadku tych budynków szerokość użytkową biegu schodowego i  spocznika należy przyjmować z  uwzględnieniem wymagań 
określonych w  ust. 2. 
2. W budynkach użyteczności publicznej oraz budynkach produkcyjnych łączną szerokość uż ytkową biegów oraz 
łączną szerokość użytkową spoczników w  klatkach schodowych, stanowiących drogę ewakuacyjną, należy obliczać propor-
cjonalnie do liczby osób mogących przebywać równocześnie na kondygnacji, na której przewiduje się obecność największej 
ich liczby, przyjmując co najmniej 0,6  m szerokości na 100  osób, lecz nie mniej niż określono to w  ust. 1. 
3. Szerokość użytkowa schodów zewnętrznych do budynku powinna wynosić co najmniej 1,2  m, przy czym nie może być 
mniejsza niż szerokość użytkowa biegu sch odowego w  budynku, przyjęta zgodnie z  wymaganiami określonymi w  ust. 1 i 2. 
4. Szerokość użytkową schodów stałych mierzy się między wewnętrznymi krawędziami poręczy, a  w przypadku balu-
strady jednostronnej – między wykończoną powierzchnią ściany a  wewnętrzn ą krawędzią poręczy tej balustrady. Szerokości 
te nie mogą być ograniczane przez zainstalowane urządzenia oraz elementy budynku.  
§ 69. 1. Liczba stopni w  jednym biegu schodów stałych powinna wynosić nie więcej niż:  
1) 14 stopni – w budynku opieki zdrowotnej;  
2) 17 stopni – w innych budynkach.  
2. Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 2, nie dotyczy budynków w  zabudowie jednorodzinnej i  w zabudowie za-
grodowej oraz budynków rekreacji indywidualnej, mieszkań dwupoziomowych oraz dojść do urządzeń techni cznych.  
3. Liczba stopni w  jednym biegu schodów zewnętrznych nie powinna wynosić więcej niż 10.  
                                                           
5) Obecnie zakładów leczniczych podmiotów leczniczych na podstawie art.  40 ustawy z  dnia 10  czerwca 2016  r. o zmianie ustawy 
o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw (Dz.  U. poz.  960), która weszła w  życie z  dniem 15  lipca 2016  r.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 17 – Poz. 1225  
 
 4. Szerokość stopni stałych schodów wewnętrznych powinna wynikać z  warunku określonego wzorem: 2h + s = 0,6  do 
0,65 m, gdzie h oznacza wysokość stopnia, s – jego szerokość.  
5. Szerokość stopni schodów zewnętrznych przy głównych wejściach do budynku powinna wynosić w  budynkach 
mieszkalnych wielorodzinnych i  budynkach użyteczności publicznej co najmniej 0,35  m. 
6. Szerokość stopni schodów wachlarzowych powinna wyno sić co najmniej 0,25  m, natomiast w  schodach zabiego-
wych i  kręconych szerokość taką należy zapewnić w  odległości nie większej niż 0,4  m od poręczy balustrady wewnętrznej 
lub słupa stanowiącego koncentryczną konstrukcję schodów.  
7. W budynku zakładu opieki zdrowotnej5) stosowanie schodów zabiegowych i  wachlarzowych, jako przeznaczonych 
do ruchu pacjentów, jest zabronione.  
8. W budynkach opieki zdrowotnej, a  także budynkach zamieszkania zbiorowego przeznaczonych dla osób starszych 
oraz niepełnosprawnych zabra nia się stosowania stopni schodów z  noskami i  podcięciami.  
§ 70. Maksymalne nachylenie pochylni związanych z  budynkiem nie może przekraczać wielkości określonych w  po-
niższej tabeli:  
Przeznaczenie pochylni  Usytuowanie pochylni  
na zewnątrz,  
bez przekrycia  
% nachylenia  wewnątrz budynku  
lub pod dachem  
% nachylenia  
1 2 3 
Do ruchu pieszego i  dla osób niepełnosprawnych poruszających się 
przy użyciu wózka inwalidzkiego, przy wysokości pochylni:  
a)  do 0,15  m 
b)  do 0,5  m 
c)  ponad 0,5  m*)  
15 
8 
6  
15 
10 
8 
Dla samochodów w  garażach wielostanowiskowych:  
a)  jedno - i dwupoziomowych  
b)  wielopoziomowych   
15 
15  
20 
15 
Dla samochodów w  garażach indywidualnych  25 25 
*) Pochylnie do ruchu pieszego i  dla osób niepełnosprawnych o  długości ponad 9  m powinny być podzielone na krótsze odcinki, przy 
zastosowaniu spoczników o  długości co najmniej 1,4  m. 
§ 71. 1. Pochylnie przeznaczone dla osób niepełnosprawnych powinny mieć szerokość płaszczyzny ruchu 1,2  m, kra-
wężniki o  wysokości co najmniej 0,07  m i obustronne porę cze odpowiadające warunkom określonym w  § 298, przy czym 
odstęp między nimi powinien mieścić się w  granicach od 1  m do 1,1  m. 
2. Długość poziomej płaszczyzny ruchu na początku i  na końcu pochylni powinna wynosić co najmniej 1,5  m. 
3. Powierzchnia spocznika  przy pochylni dla osób niepełnosprawnych poruszających się na wózkach inwalidzkich po-
winna mieć wymiary co najmniej 1,5  x 1,5  m poza polem otwierania skrzydła drzwi wejściowych do budynku.  
4. Krawędzie stopni schodów w  budynkach mieszkalnych wielorodzinny ch i użyteczności publicznej powinny wyróż-
niać się kolorem kontrastującym z  kolorem posadzki.  
Rozdział 5  
Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi  
§ 72. 1. Wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna odpowiadać wymaganiom określonym w  po-
niższej tabeli, jeżeli przepisy odrębne, w  tym dotyczące pomieszczeń pracy i  pomieszczeń służby zdrowia, nie określają 
innych wymagań:  
                                    
Dziennik Ustaw  – 18 – Poz. 1225  
 
 Rodzaj pomieszczenia (sposób użytkowania)  Minimalna wysokość 
w świetle  
(m) 
1 2 
Pokoje w  budynkach mieszkalnych oraz sypialnie 1 –4-osobowe w  budynkach zamieszkania 
zbiorowego  2,5*) 
Pokoje na poddaszu w  budynkach jednorodzinnych i  mieszkalnych zagrodowych oraz 
pomieszczenia w  budynkach rekreacji indywidualnej  2,2*) 
Pomieszczenia do pracy **), nauki i  innych celów, w których nie występują czynniki 
uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia, przeznaczone na stały lub czasowy pobyt:  
a)  nie więcej niż 4  osób  
b)  więcej niż 4  osób   
 
2,5 
3,0 
Pomieszczenia jak wyżej, lecz usytuowane na antresoli, jeżeli nie występują czynniki 
szkodliwe dla zdrowia  2,2 
Pomieszczenia do pracy **) i innych celów, w  których występują czynniki uciążliwe lub 
szkodliwe dla zdrowia  3,3 
Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, jak dyżurki, portiernie, kantory, kioski, 
w tym kioski usytuowane w halach dworcowych, wystawowych, handlowych, sportowych, 
jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia  2,2*) 
Pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi:  
a)  jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia  
b)  jeżeli występują czynniki szkodliwe dla zdrowia   
2,2*) 
2,5 
*) Przy stropach pochyłych jest to wysokość średnia liczona między największą a  najmniejszą wysokością pomieszczenia, lecz nie mniej-
szą niż 1,9  m. Przestrzeni o  wysokości poniżej 1,9  m nie zalicza się do odpowiadającej przeznaczeniu danego pomieszczenia.  
**) Wymagania dotyczące minimalnej wysokości pomieszczeń w  zakładach pracy określają przepisy o  bezpieczeństwie i  higienie pracy.  
2. Pomieszczenia, których wysokość powinna, zgodnie z  ust. 1, wynosić co najmniej 3  m i 3,3 m, mogą być obniżone 
do wysokości nie mniejszej niż 2,5  m w przypadku zastosowania wentylacji mechanicznej nawiewno -wywiewnej lub kli-
matyzacji, pod warunkiem uzyskania zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.  
§ 73. 1. W  pomieszczeniach pr zeznaczonych na stały pobyt ludzi poziom podłogi powinien znajdować się powyżej lub 
być równy poziomowi terenu przy budynku.  
2. Dopuszcza się usytuowanie pomieszczeń produkcyjnych, handlowych, usługowych, gastronomicznych lub obsługi 
pasażerów, określonych  w ust. 1, poniżej poziomu terenu przy budynku pod warunkiem uzyskania zgody państwowego 
wojewódzkiego inspektora sanitarnego wydanej w  przypadku pomieszczeń stałej pracy w  rozumieniu ogólnych przepisów 
bezpieczeństwa i  higieny pracy w  porozumieniu z  właśc iwym okręgowym inspektorem pracy.  
§ 74. W budynku użyteczności publicznej pomieszczenia ogólnodostępne ze zróżnicowanym poziomem podłóg po-
winny być przystosowane do ruchu osób niepełnosprawnych.  
§ 75. 1. Drzwi do pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt  ludzi oraz do kuchni powinny mieć co najmniej sze-
rokość 0,8  m i wysokość 2  m w świetle ościeżnicy.  
2. W budynku użyteczności publicznej drzwi wewnętrzne, z  wyjątkiem drzwi do pomieszczeń technicznych i  gospo-
darczych, powinny mieć co najmniej szerokość 0,9  m i wysokość 2  m w świetle ościeżnicy.  
3. Drzwi, o  których mowa w  ust. 1 i 2, nie powinny mieć progów.  
Rozdział 6  
Pomieszczenia higienicznosanitarne  
§ 76. Wymagania dotyczące pomieszczeń higienicznosanitarnych określają przepisy rozporządzenia, a  także pr zepisy doty-
czące bezpieczeństwa i  higieny pracy oraz obrony cywilnej. Do pomieszczeń higienicznosanitarnych zalicza się łaźnie, sauny, 
natryski, łazienki, ustępy, umywalnie, szatnie, przebieralnie, pralnie, pomieszczenia higieny osobistej kobiet, jak też p omieszczenia 
służące do odkażania, oczyszczania oraz suszenia odzieży i  obuwia, a  także przechowywania sprzętu do utrzymania czystości.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 19 – Poz. 1225  
 
 § 77. 1. Pomieszczenie higienicznosanitarne powinno mieć wentylację spełniającą wymagania przepisów rozporządze-
nia oraz przepisów odrębnych.  
2. Pomieszczenie higienicznosanitarne powinno mieć wysokość w  świetle co najmniej 2,5  m, z wyjątkiem  łaźni ogólno -
dostępnej, której wysokość powinna wynosić co najmniej 3  m. 
3. Dopuszcza się zmniejszenie wysokości pomieszczenia higienicznosanitarnego w  budynku mieszkalnym oraz w  ho-
telu, motelu i  pensjonacie do 2,2  m w świetle, w  przypadku gdy jest ono wyposażone w  wentylację mechaniczną wywiewną 
lub nawiewno -wywiewną.  
§ 78. 1. Ściany pomieszczenia higienicznosanitarnego powinny mieć do wysokości co najmniej 2  m powierzchnie zmy-
walne i  odporne na działanie wilgoci.  
2. Posadzka pralni, łazienki, umywalni, kabiny natryskowej i  ustępu powinna być zmywalna, nienasiąkliwa i  nieślisk a. 
§ 79. 1. Drzwi do łazienki, umywalni i  wydzielonego ustępu powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia, mieć, 
z zastrzeżeniem §  75 ust. 2, co najmniej szerokość 0,8  m i wysokość 2  m w świetle ościeżnicy, a  w dolnej części – otwory 
o sumarycznym przek roju nie mniejszym niż 0,022  m2 dla dopływu powietrza.  
2. W łazienkach i  ustępach, z  wyjątkiem ogólnodostępnych, dopuszcza się stosowanie drzwi przesuwnych lub składanych.  
§ 80. (uchylony).  
§ 81. 1. Kabina natryskowa niezamknięta, stanowiąca wydzieloną czę ść pomieszczeń natrysków i  umywalni zbioro-
wych, powinna mieć powierzchnię nie mniejszą niż 0,9  m2 i szerokość co najmniej 0,9  m. 
2. Kabina natryskowa zamknięta, wydzielona ściankami na całą wysokość pomieszczenia, powinna mieć powierzchnię 
nie mniejszą niż  1,5 m2 i szerokość co najmniej 0,9  m oraz być wyposażona w  wentylację mechaniczną wywiewną.  
3. Kabina natryskowa zamknięta, z  urządzeniami przystosowanymi do korzystania przez osoby niepełnosprawne po-
ruszające się na wózkach inwalidzkich, powinna mieć pow ierzchnię nie mniejszą niż 2,5  m2 i szerokość co najmniej 1,5  m 
oraz być wyposażona w  urządzenia wspomagające, umożliwiające korzystanie z  kabiny zgodnie z  przeznaczeniem.  
4. Bezpośrednio przy kabinach natryskowych i  umywalniach zbiorowych powinna znajdowa ć się kabina ustępowa.  
§ 82. 1. W  budynku zamieszkania zbiorowego łazienki związane z  pomieszczeniami mieszkalnymi powinny być wy-
posażone w  wannę lub natrysk oraz umywalkę. Miska ustępowa może być usytuowana w  łazience lub w  wydzielonej kabinie 
ustępowej w yposażonej w  umywalkę.  
2. W budynku, o  którym mowa w  ust. 1, bez łazienek i  ustępów związanych z  pomieszczeniami mieszkalnymi należy 
przewidzieć na każdej kondygnacji umywalnie i  ustępy przeznaczone do wspólnego użytku, wyposażone co najmniej w:  
1) 1 miskę  ustępową dla 10  kobiet;  
2) 1 miskę ustępową i  1 pisuar dla 20  mężczyzn;  
3) 1 urządzenie natryskowe dla 15  osób;  
4) 1 umywalkę dla 5  osób.  
§ 83. Kabina ustępowa (ustęp wydzielony), nieprzeznaczona dla osób niepełnosprawnych, powinna mieć najmniejszy wy-
miar poziomy (szerokość) w  świetle co najmniej 0,9  m i powierzchnię przed miską ustępową co najmniej 0,6  x 0,9  m w rzucie 
poziomym, spełniającą również funkcję powierzchni przed umywalką – w przypadku jej zainstalowania w  kabinie ustępowej.  
§ 84. 1. W  budynku użyteczności publicznej i  zakładu pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne. Jeżeli liczba osób 
w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na danej kondygnacji jest mniejsza od 10, dopuszcza się umieszczenie 
ustępu na najbliższej, wyższej lub niższe j kondygnacji.  
1a. Ustępów ogólnodostępnych, o  których mowa w  ust. 1, nie urządza się w  budynku obsługi bankowej, handlu lub 
usług o  powierzchni użytkowej do 100  m2 włącznie.  
2. W budynkach, o  których mowa w  ust. 1, w ustępach ogólnodostępnych powinna przy padać co najmniej jedna umy-
walka na 20  osób, co najmniej jedna miska ustępowa i  jeden pisuar na 30  mężczyzn oraz jedna miska ustępowa na 20  kobiet, 
jeżeli przepisy dotyczące bezpieczeństwa i  higieny pracy nie stanowią inaczej. W  przypadku gdy w  pomieszczen iach prze-
znaczonych na stały pobyt ludzi liczba osób jest mniejsza niż 10, dopuszcza się umieszczenie wspólnego ustępu dla kobiet 
i mężczyzn.  
3. W budynkach, o  których mowa w  ust. 1, odległość od stanowiska pracy lub miejsca przebywania ludzi do najbliż-
szego ustępu nie może być większa niż 75  m, a od stanowiska pracy chronionej – niż 50  m. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 20 – Poz. 1225  
 
 § 85. 1. Ustępy ogólnodostępne w  budynkach zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej i  zakładów pracy po-
winny mieć wejścia z  dróg komunikacji ogólnej.  
2. W ustępac h ogólnodostępnych należy stosować:  
1) przedsionki, oddzielone ścianami pełnymi na całą wysokość pomieszczenia, w  których mogą być instalowane tylko 
umywalki;  
2) drzwi o  szerokości co najmniej 0,9  m; 
3) drzwi do kabin ustępowych otwierane na zewnątrz, o  szerokości co najmniej 0,8  m, a do kabin przystosowanych dla 
potrzeb osób niepełnosprawnych, co najmniej 0,9  m; 
4) przegrody dzielące ustęp damski od męskiego, wykonane jako ściany pełne na całą wysokość pomieszczenia;  
5) miski ustępowe umieszczone w oddzielnych kabinach o  szerokości co najmniej 1  m i długości 1,10  m, ze ściankami 
i drzwiami o  wysokości co najmniej 2  m z prześwitem nad podłogą 0,15  m; w  żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach 
oraz innych formach opieki przedszkolnej dopuszcza si ę stosowanie ścianek i  drzwi o  wysokości nie mniejszej niż 1,5  m; 
6) wpusty kanalizacyjne podłogowe z  syfonem oraz armaturę czerpalną ze złączką do węża w  pomieszczeniach z  pisua-
rem lub mających więcej niż 4  kabiny ustępowe;  
7) wentylację grawitacyjną lub mechaniczną – w ustępach z  oknem i  jedną kabiną, a  w innych – mechaniczną o  działaniu 
ciągłym lub włączaną automatycznie.  
3. Przedsionków, o  których mowa w  ust. 2 pkt 1, nie wymagają ustępy przy salach zajęć w  żłobkach, klubach dziecię-
cych, przedszkolach, innych formach opieki przedszkolnej oraz przy pokojach dla chorych w  szpitalach.  
§ 85a. 1. W  budynkach: gastronomii, handlu lub usług o  powierzchni użytkowej powyżej 1000  m2, a także stacji paliw 
o powierzchni użytkowej powyżej 100  m2 powinno znajdować się  wydzielone pomieszczenie dostosowane do karmienia 
i przewijania dzieci.  
2. Pomieszczenie do karmienia i  przewijania dzieci powinno być wyposażone w  umywalkę oraz wentylację spełniającą 
wymagania przepisów rozporządzenia.  
3. Przepisu ust.  1 nie stosuje się  do stacji paliw zlokalizowanych na terenach zamkniętych.  
§ 86. 1. W  budynku, na kondygnacjach dostępnych dla osób niepełnosprawnych, co najmniej jedno z  ogólnodostęp-
nych pomieszczeń higienicznosanitarnych powinno być przystosowane dla tych osób przez:  
1) zapewnienie przestrzeni manewrowej o  wymiarach co najmniej 1,5  x 1,5  m; 
2) stosowanie w  tych pomieszczeniach i  na trasie dojazdu do nich drzwi bez progów;  
3) zainstalowanie odpowiednio przystosowanej, co najmniej jednej miski ustępowej i  umywalki, a  także jednego natry-
sku, jeżeli ze względu na przeznaczenie przewiduje się w  budynku takie urządzenia;  
4) zainstalowanie uchwytów ułatwiających korzystanie z  urządzeń higienicznosanitarnych.  
2. Dopuszcza się stosowanie pojedynczego ustępu dla osób niepełnosprawny ch bez przedsionka oddzielającego od 
komunikacji ogólnej.  
§ 87. 1. Ustępy publiczne należy sytuować na terenach wyposażonych w  sieć wodociągową i  kanalizacyjną.  
2. Dopuszcza się sytuowanie ustępów publicznych na terenach nieskanalizowanych, jako budynki wo lno stojące ze 
szczelnymi zbiornikami nieczystości.  
3. Dopuszcza się sytuowanie tymczasowych, nieskanalizowanych ustępów publicznych na terenach skanalizowanych, 
za zgodą właściwego terenowo państwowego inspektora sanitarnego.  
4. Ustęp publiczny powinien o dpowiadać wymaganiom określonym w  § 85 oraz mieć kabiny ustępowe o  wymiarach 
co najmniej 1,5  m długości i  1 m szerokości.  
5. W ustępie publicznym należy zainstalować co najmniej jeden wpust kanalizacyjny podłogowy z  syfonem oraz 
armaturę czerpalną  ze złącz ką do węża.  
6. W ustępie publicznym co najmniej jedna kabina powinna być przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych, 
zgodnie z  § 86. 
§ 88. 1. Wejście do ustępu publicznego, wbudowanego w  inny obiekt, nie może prowadzić bezpośrednio z  klatki scho-
dowej lub innej drogi komunikacji ogólnej w  budynku ani z  pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi.  
2. Odległość od okien i  drzwi ustępu publicznego do okien i  drzwi do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz 
do produkcji i  magazynowania artykułów żywn ościowych i  farmaceutycznych nie może być mniejsza niż 10  m. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 21 – Poz. 1225  
 
 § 89. 1. Przepisów §  73 ust. 1, § 75, 79  ust. 1, § 82 i 83 oraz w  przypadkach przebudowy także §  77 ust. 2 niniejszego 
działu nie stosuje się do budynków zakwaterowania osób tymczasowo aresztowan ych, skazanych lub ukaranych, zwanych 
dalej „osadzonymi”.  
2. Przepisów §  75 i 79 ust. 1 nie stosuje się do zakładów poprawczych i  schronisk dla nieletnich.  
Rozdział 7  
Szczególne wymagania dotyczące mieszkań w  budynkach wielorodzinnych  
§ 90. Mieszkanie w budynku wielorodzinnym powinno spełniać wymagania dotyczące pomieszczeń przeznaczonych 
na pobyt ludzi, a  ponadto wymagania określone w  niniejszym rozdziale.  
§ 91. Mieszkanie, z  wyjątkiem jedno - i dwupokojowego, powinno być przewietrzane na przestrzał lub  narożnikowo. 
Nie dotyczy to mieszkania w  budynku podlegającym przebudowie, a  także mieszkania wyposażonego w  wentylację mecha-
niczną o  działaniu ciągłym wywiewną lub nawiewno -wywiewną.  
§ 92. 1. Mieszkanie, oprócz pomieszczeń mieszkalnych, powinno mieć kuc hnię lub aneks kuchenny, łazienkę, ustęp 
wydzielony lub miskę ustępową w  łazience, przestrzeń składowania, miejsce umożliwiające zainstalowanie automatycznej 
pralki domowej oraz przestrzeń komunikacji wewnętrznej.  
2. (uchylony).  
3. W budynku mieszkalnym wi elorodzinnym w  łazienkach powinno być możliwe zainstalowanie wanny lub kabiny 
natryskowej, umywalki, miski ustępowej (jeżeli nie ma ustępu wydzielonego). Sposób zagospodarowania i  rozmieszczenia 
urządzeń sanitarnych powinien zapewniać do nich dogodny dostę p. 
4. Ustęp wydzielony należy wyposażyć w  umywalkę.  
§ 93. 1. Pomieszczenie mieszkalne, kuchnia oraz aneks kuchenny powinny mieć bezpośrednie oświetlenie światłem 
dziennym.  
2. W mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się stosowanie kuchni bez okien lub aneksu kuchennego połączonego 
z przedpokojem, pod warunkiem zastosowania co najmniej wentylacji:  
1) grawitacyjnej – w przypadku kuchni elektrycznej;  
2) mechanicznej wywiewnej – w przypadku kuchni gazowej.  
3. W mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się stosowanie an eksu kuchennego połączonego z  pokojem pod warun-
kiem zastosowania w  tym aneksie wentylacji i  kuchni elektrycznej.  
4. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się stosowanie aneksu kuchennego w  pokoju przeznaczonym na pobyt 
dzienny pod warunkiem zastosowania w  tym aneksie wentylacji.  
5. W przypadku zastosowania okapu kuchennego w  kuchni lub w  aneksie kuchennym, należy zapewnić podłączenie 
tego okapu do odrębnego przewodu kominowego.  
§ 94. Mieszkanie powinno mieć powierzchnię użytkową nie mniejszą niż 25  m2. 
§ 95. 1. Kształt i  wymiary przedpokoju powinny umożliwiać przeniesienie chorego na noszach oraz wykonanie ma-
newru wózkiem inwalidzkim w  miejscach zmiany kierunku ruchu.  
2. Korytarze stanowiące komunikację wewnętrzną w  mieszkaniu powinny mieć szerokość w  świetl e co najmniej 1,2  m, 
z dopuszczeniem miejscowego zwężenia do 0,9  m na długości korytarza nie większej niż 1,5  m. 
Rozdział 8  
Pomieszczenia techniczne i  gospodarcze  
§ 96. 1. Pomieszczenie techniczne, w  którym są zainstalowane urządzenia emitujące hałasy lub drgania, może być sy-
tuowane w  bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania roz-
wiązań konstrukcyjno -materiałowych, zapewniających ochronę sąsiednich pomieszczeń przed uciążliwym oddziaływaniem 
tych ur ządzeń, zgodnie z  wymaganiami §  323 ust. 2 pkt 2 i § 327 oraz Polskich Norm dotyczących dopuszczalnych wartości 
poziomu dźwięku w  pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i  na ludzi w  budynkach.  
2. Podpory, zamocowania i  złącza urządzeń, o  któryc h mowa w  ust. 1, powinny być wykonane w  sposób uniemożli-
wiający przenoszenie niedopuszczalnego hałasu i  drgań na elementy budynku i  instalacje.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 22 – Poz. 1225  
 
 § 97. 1. Wysokość pomieszczenia technicznego i  gospodarczego nie powinna być mniejsza niż 2  m, jeżeli inne prze-
pisy rozporządzenia nie określają większych wymagań.  
2. W pomieszczeniach, o  których mowa w  ust. 1, wysokość drzwi i  przejść pod przewodami instalacyjnymi powinna 
wynosić w  świetle co najmniej 1,9  m, z zastrzeżeniem §  242 ust. 3. 
3. Wysokość kanałów i  przes trzeni instalacyjnych w  budynku oraz studzienek rewizyjnych powinna wynosić w  świetle 
co najmniej 1,9  m, przy czym na odcinkach o  długości do 4  m wysokość kanałów może być obniżona do 0,9  m. 
4. Odległość między włazami kontrolnymi w  kanałach instalacyjnych  nie może przekraczać 30  m. Włazy te powinny 
znajdować się na każdym załamaniu kanału i  mieć wymiary co najmniej 0,6  m x 0,6  m lub średnicę 0,6  m. 
5. Pomieszczenia techniczne przeznaczone do układania kabli w  budynku (tunele i  pomieszczenia kablowe) powinn y 
spełniać wymagania wynikające z  normy Stowarzyszenia Elektryków Polskich nr  N SEP -E-004:2003  Elektroenergetyczne 
i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i  budowa.  
§ 98. 1. Podłogi w  pomieszczeniach technicznych i  gospodarczych powinny być wykonane w sposób zapewniający 
utrzymanie czystości, stosownie do ich przeznaczenia.  
2. Pomieszczenia techniczne i  gospodarcze powinny być wyposażone w  instalacje i  urządzenia elektryczne dostoso-
wane do ich przeznaczenia, zgodnie z  wymaganiami Polskich Norm dotyczą cych tych instalacji i  urządzeń.  
Rozdział 9  
Dojścia i  przejścia do urządzeń technicznych  
§ 99. 1. Dojściami i  przejściami do dźwignic i  innych urządzeń technicznych mogą być korytarze, pomosty, podesty, 
galerie, schody, z  zastrzeżeniem §  68 ust. 1, drabiny  i klamry, wykonane z  materiałów niepalnych.  
2. Ogólne wymagania dotyczące dojść i  przejść do dźwignic należy stosować również w  razie wykonania dojść robo-
czych do pomieszczeń i  części budynku nieprzeznaczonych na pobyt ludzi, związanych z  okresową obsługą  maszyn i  urzą-
dzeń oraz przeglądem i  utrzymaniem stanu technicznego budynku.  
§ 100. 1. Dojścia i  przejścia powinny mieć wysokość w  świetle co najmniej 1,9  m i mogą być usytuowane nad stano-
wiskiem pracy na wysokości co najmniej 2,5  m, licząc od poziomu podł ogi tego stanowiska.  
2. Nawierzchnia podłogi w  dojściach i  przejściach nie może być śliska.  
3. Podłogi ażurowe nie mogą mieć otworów o  powierzchni większej niż 1700  mm2 i wymiarów umożliwiających przej-
ście przez nie kuli o  średnicy większej niż 36  mm. 
4. Poziome dojścia i  przejścia od strony przestrzeni otwartej powinny być zabezpieczone balustradą o  wysokości 1,1  m 
z poprzeczką umieszczoną w  połowie jej wysokości i  krawężnikiem o  wysokości co najmniej 0,15  m. 
§ 101. 1. W  wyjątkowych przypadkach, uzasadnion ych względami użytkowymi, jako dojście i  przejście między róż-
nymi poziomami mogą służyć drabiny lub klamry, trwale zamocowane do konstrukcji.  
2. Szerokość drabin lub klamer, o  których mowa w  ust. 1, powinna wynosić co najmniej 0,5  m, a odstępy między 
szcze blami nie mogą być większe niż 0,3  m. Poczynając od wysokości 3  m nad poziomem podłogi, drabiny lub klamry 
powinny być zaopatrzone w  urządzenia zabezpieczające przed upadkiem, takie jak obręcze ochronne, rozmieszczone w  roz-
stawie nie większym niż 0,8  m, z pionowymi prętami w  rozstawie nie większym niż 0,3  m. 
3. Odległość drabiny lub klamry od ściany bądź innej konstrukcji, do której są umocowane, nie może być mniejsza niż 
0,15 m, a odległość obręczy ochronnej od drabiny, w  miejscu najbardziej od niej oddalo nym, nie może być mniejsza niż 
0,7 m i większa niż 0,8  m. 
4. Spoczniki z  balustradą powinny być umieszczone co 8 –10 m wysokości drabiny lub ciągu klamer. Górne końce po-
dłużnic (bocznic) drabin powinny być wyprowadzone co najmniej 0,75  m nad poziom wejścia (pomostu), jeżeli nie zostały 
zastosowane inne zabezpieczenia przed upadkiem.  
Rozdział 10  
Garaże dla samochodów osobowych  
§ 102. Garaż do przechowywania i  bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny 
obiekt budowlany lub częś ć innego obiektu, będący garażem zamkniętym – z pełną obudową zewnętrzną i  zamykanymi 
otworami, bądź garażem otwartym – bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć:  
1) wysokość w  świetle konstrukcji co najmniej 2,2  m i do spodu przewodów i  urządzeń instalacyjnych 2  m; 
2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o  szerokości 2,3  m i wysokości 2  m w świetle;  
                                    
Dziennik Ustaw  – 23 – Poz. 1225  
 
 3) elektryczną instalację oświetleniową;  
4) zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z  § 108; 
5) wpusty podłogowe z  syfonem  i osadnikami w  garażu z  instalacją wodociągową lub przeciwpożarową tryskaczową, 
w garażu podziemnym przed wjazdem do niego oraz w  garażu nadziemnym o  pojemności powyżej 25  samochodów;  
6) instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczoną przed za-
marzaniem.  
§ 103. 1. Do garażu położonego poniżej lub powyżej terenu należy zapewnić dojazd dla samochodów za pomocą po-
chylni o  maksymalnym nachyleniu nie większym niż określone w  § 70 lub zastosować odpowiednie urzą dzenia do trans-
portu pionowego.  
2. W garażu przeznaczonym dla więcej niż 25  samochodów na każdej kondygnacji, należy stosować pochylnie o  sze-
rokości co najmniej 5,5  m, umożliwiające ruch dwukierunkowy, lub osobne, jednopasmowe pochylnie o  szerokości co naj-
mniej 2,7  m dla wjazdu i  wyjazdu samochodów.  
3. W garażu przeznaczonym dla nie więcej niż 25  samochodów na kondygnacji, dopuszcza się zastosowanie wyłącznie 
pochylni jednopasmowych, pod warunkiem zainstalowania sygnalizacji do regulacji kierunków ruchu.  
4. W garażu jedno - i dwupoziomowym, przeznaczonym dla nie więcej niż 10  samochodów na kondygnacji, dopuszcza 
się zastosowanie pochylni jednopasmowej bez sygnalizacji świetlnej.  
§ 104. 1. Dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w  garażu jednoprze strzennym (bez ścian wewnętrz-
nych) powinien mieć szerokość dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane, oraz 
do sposobu ich usytuowania w  stosunku do osi drogi, ale co najmniej:  
1) przy usytuowaniu prostopadłym – 5,0 m; 
2) przy usytuowaniu pod kątem 60° – 4 m; 
3) przy usytuowaniu pod kątem 45° – 3,5 m; 
4) przy usytuowaniu równoległym – 3 m. 
2. (uchylony).  
3. Odległość między dłuższą krawędzią stanowiska postojowego a:  
1) ścianą powinna wynosić co najmniej 0,3  m; 
2) słupem p owinna wynosić co najmniej 0,1  m pod warunkiem zapewnienia swobodnego otwarcia drzwi samochodu.  
4. Stanowiska postojowe w  garażu, przeznaczone dla samochodów, z  których korzystają osoby niepełnosprawne, po-
winny mieć zapewniony dojazd na wózku inwalidzkim z  drogi manewrowej do drzwi samochodu co najmniej z  jednej 
strony, o  szerokości nie mniejszej niż 1,2  m. 
§ 105. 1. W  garażu podziemnym i  wielopoziomowym nadziemnym jako dojścia należy stosować schody odpowiada-
jące warunkom określonym w  § 68. 
2. W garażu jed nopoziomowym podziemnym i  nadziemnym dopuszcza się wykorzystanie jako dojścia pochylni prze-
znaczonych do ruchu samochodów, jeżeli ich nachylenie nie przekracza 10% oraz istnieje możliwość wydzielenia bezpiecz-
nego pasma ruchu pieszego o  szerokości co najmni ej 0,75  m. 
3. Nie wymaga się wydzielenia pasma ruchu pieszego na pochylni dwupasmowej, a  w garażu  o pojemności do 25  samo-
chodów włącznie na kondygnacji – także na pochylni jednopasmowej.  
4. Stanowiska postojowe dla samochodów, z  których korzystają osoby niepełnosprawne, należy sytuować na poziomie 
terenu lub na kondygnacjach dostępnych dla tych osób z  pochylni, z  uwzględnieniem warunków, o  których mowa w  § 70. 
5. W garażu wielopoziomowym lub stanowiącym kondygnację w  budynku mieszkalnym wielorodzinnym ora z bu-
dynku użyteczności publicznej należy zainstalować urządzenia dźwigowe lub inne urządzenia podnośne umożliwiające 
transport pionowy osobom niepełnosprawnym poruszającym się na wózkach inwalidzkich na inne kondygnacje, które wy-
magają dostępności dla tych  osób.  
§ 106. 1. Garaż znajdujący się w  budynku o  innym przeznaczeniu powinien mieć ściany i  stropy, zapewniające wyma-
ganą izolację akustyczną, o  której mowa w  § 326, oraz szczelność uniemożliwiającą przenikanie spalin lub oparów paliwa 
do sąsiednich pomie szczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych obok lub nad garażem.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 24 – Poz. 1225  
 
 2. Dopuszcza się sytuowanie nad garażem otwartym kondygnacji z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, 
z wyjątkiem pomieszczeń mieszkalnych, opieki zdrowotnej oraz oświaty i  nauki, przy spełnieniu jednego z  warunków:  
1) lico ściany zewnętrznej tych kondygnacji z  oknami otwieranymi jest cofnięte w  stosunku do lica ściany garażu otwar-
tego lub do krawędzi jego najwyższego stropu co najmniej o  6 m, a konstrukcja dachu i  jego przekr ycie nad garażem 
spełniają wymagania określone w  § 218; 
2) usytuowanie ścian zewnętrznych tych kondygnacji w  jednej płaszczyźnie z  licem ścian zewnętrznych części garażowej 
lub z  krawędziami jej stropów wymaga zastosowania w  tych pomieszczeniach okien nieo twieranych oraz wentylacji 
mechanicznej nawiewno -wywiewnej lub klimatyzacji.  
3. Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 2, nie dotyczy budynków jednorodzinnych, zagrodowych i  rekreacji indywi dualnej.  
§ 107. 1. Posadzka w  garażu powinna mieć spadki do wewnętrzneg o lub zewnętrznego wpustu kanalizacyjnego. W  za-
budowie jednorodzinnej, zagrodowej i  rekreacji indywidualnej dopuszcza się wykonywanie spadku posadzki skierowanego 
bezpośrednio na nieutwardzony teren działki.  
2. W garażu krawędzie płaszczyzny posadzki, a  także znajdujących się w  niej otworów, należy, z  uwzględnieniem 
ust. 1, ograniczyć progiem (obrzeżem) o  wysokości 30  mm, uniemożliwiającym spływ wody lub innej cieczy na zewnątrz 
i na niższy poziom garażowania. Na drodze ruchu pieszego próg ten powinien być wyprofilowany w  sposób umożliwiający 
przejazd wózkiem inwalidzkim.  
§ 108. 1. W  garażu zamkniętym należy stosować wentylację:  
1) co najmniej naturalną, przez przewietrzanie otworami wentylacyjnymi umieszczonymi w  ścianach przeciwległych lub 
bocznych, bądź we wrotach garażowych, o  łącznej powierzchni netto otworów wentylacyjnych nie mniejszej niż 
0,04 m2 na każde, wydzielone przegrodami budowlanymi, stanowisko postojowe – w nieogrzewanych garażach nad-
ziemnych wolno stojących, przybudowanych lub wbudowanych w  inne budynki;  
2) co najmniej grawitacyjną, zapewniającą 1,5 -krotną wymianę powietrza na godzinę – w ogrzewanych garażach nad-
ziemnych lub częściowo zagłębionych, mających nie więcej niż 10  stanowisk postojowych;  
3) mechaniczną, sterowaną czujkami niedopusz czalnego poziomu stężenia tlenku węgla – w innych garażach, niewymie-
nionych w  pkt 1 i 2, oraz w  kanałach rewizyjnych, służących zawodowej obsłudze i  naprawie samochodów bądź znaj-
dujących się w  garażach wielostanowiskowych, z  zastrzeżeniem §  150 ust. 5; 
4) mechaniczną, sterowaną czujkami niedopuszczalnego poziomu stężenia gazu propan -butan – w garażach, w  których 
dopuszcza się parkowanie samochodów zasilanych gazem propan -butan i  w których poziom podłogi znajduje się po-
niżej poziomu terenu.  
2. W garażu otw artym należy zapewnić przewietrzanie naturalne kondygnacji spełniające następujące wymagania:  
1) łączna wielkość niezamykanych otworów w  ścianach zewnętrznych na każdej kondygnacji nie powinna być mniejsza 
niż 35% powierzchni ścian, z  dopuszczeniem zastoso wania w  nich stałych przesłon żaluzjowych, nieograniczających 
wolnej powierzchni otworu;  
2) odległość między parą przeciwległych ścian z  niezamykanymi otworami nie powinna być większa niż 100  m; 
3) zagłębienie najniższego poziomu posadzki nie powinno być w iększe niż 0,6  m poniżej poziomu terenu bezpośrednio 
przylegającego do ściany zewnętrznej garażu, a  w przypadku większego zagłębienia – należy zastosować fosę o  na-
chyleniu zboczy nie większym niż 1:1.  
Rozdział 11  
Szczególne wymagania dotyczące pomieszczeń inwentarskich  
§ 109. Pomieszczenie przeznaczone dla inwentarza żywego powinno odpowiadać potrzebom wynikającym z  zasad ra-
cjonalnego utrzymywania zwierząt oraz odpowiednich warunków pracy obsługi, a  także powinno spełniać wymagania do-
tyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków inwentarskich i  ewakuacji zwierząt, określone w  dziale VI rozdziale 9.  
§ 110. W pomieszczeniu przeznaczonym dla inwentarza żywego należy zapewnić:  
1) oświetlenie światłem dziennym lub sztucznym, przystosowane do gatunku i  grupy zwierząt , 
2) wymianę powietrza, wymaganą dla określonego gatunku i  grupy zwierząt,  
3) utrzymanie właściwej temperatury,  
4) zabezpieczenie przed wpływami atmosferycznymi oraz wilgocią z  podłoża i  zalegających odchodów zwierzęcych,  
5) odprowadzenie ścieków ze stanow isk dla zwierząt do zewnętrznych lub wewnętrznych zbiorników szczelnych,  
6) wyposażenie w  instalacje i  urządzenia elektryczne, dostosowane do przeznaczenia pomieszczeń,  
oraz odpowiednie warunki do pracy obsługi.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 25 – Poz. 1225  
 
 § 111. (uchylony).  
§ 112. Dopuszcza się niew yposażenie pomieszczenia przeznaczonego dla inwentarza żywego, użytkowanego okre-
sowo, w  instalacje i  urządzenia elektryczne.  
DZIAŁ IV  
Wyposażenie techniczne budynków  
Rozdział 1  
Instalacje wodociągowe zimnej i  ciepłej wody  
§ 113. 1. (uchylony).  
2. (uchylony).  
3. (uchylony).  
3a. Instalacja wodociągowa ciepłej wody przygotowywanej:  
1) centralnie – rozpoczyna się bezpośrednio za armaturą odcinającą tę instalację od źródła ciepła, takiego jak kotłownia, 
węzeł ciepłowniczy indywidualny lub grupowy, ko lektory słoneczne, pojemnościowy podgrzewacz elektryczny lub 
pompa ciepła, a  kończy punktami czerpalnymi;  
2) miejscowo – rozpoczyna się bezpośrednio za armaturą odcinającą na przewodzie zasilającym zimną wodą urządzenia 
do przygotowywania ciepłej wody, a  kończy punktami czerpalnymi.  
4. Instalacja wodociągowa powinna być zaprojektowana i  wykonana w  sposób zapewniający zaopatrzenie w  wodę bu-
dynku, zgodnie z  jego przeznaczeniem, oraz spełniać wymagania określone w  Polskiej Normie dotyczącej projektowania 
insta lacji wodociągowych.  
5. Instalacja wodociągowa zimnej wody powinna spełniać wymagania określone w  przepisach odrębnych dotyczących 
ochrony przeciwpożarowej.  
6. Wyroby zastosowane w  instalacji wodociągowej powinny być dobrane z  uwzględnieniem korozyjności w ody, tak 
aby nie następowało pogarszanie jej jakości oraz trwałości instalacji, a  także aby takich skutków nie wywoływało wzajemne 
oddziaływanie materiałów, z  których wykonano te wyroby.  
7. Instalacja wodociągowa powinna mieć zabezpieczenia uniemożliwiając e wtórne zanieczyszczenie wody, zgodnie 
z wymaganiami dla przepływów zwrotnych, określonymi w  Polskiej Normie dotyczącej zabezpieczenia przed przepływem 
zwrotnym.  
8. (uchylony).  
§ 114. 1. Ciśnienie wody w  instalacji wodociągowej w  budynku, poza hydrantami przeciwpożarowymi, powinno wy-
nosić przed każdym punktem czerpalnym nie mniej niż 0,05  MPa (0,5  bara) i  nie więcej niż 0,6  MPa (6  barów).  
2. Jeżeli minimalne ciśnienie, określone w  ust. 1, nie może być uzyskane ze względu na występujące stale lub okresowo 
niedostateczne ciśnienie wody w  sieci wodociągowej, należy zastosować odpowiednie urządzenia techniczne, zapewniające 
wymaganą jego wielkość w  instalacji wodociągowej w  budynku.  
§ 115. 1. Na połączeniu wewnętrznej instalacji wodociągowej zimnej wody w  budyn ku lub zewnętrznej na terenie 
działki budowlanej z  siecią wodociągową powinien być zainstalowany zestaw wodomierza głównego, zgodnie z  wymaga-
niami Polskich Norm dotyczących zabudowy zestawów wodomierzowych w  instalacjach wodociągowych oraz wymagań 
instalac yjnych dla wodomierzy.  
2. Za każdym zestawem wodomierza głównego od strony instalacji należy zainstalować zabezpieczenie, o  którym 
mowa w  § 113 ust. 7. 
3. W przypadku połączenia wewnętrznej instalacji wodociągowej zimnej wody w  budynku lub zewnętrznej na t erenie 
działki budowlanej z  siecią wodociągową w  więcej niż jednym miejscu należy na każdym z  tych połączeń zainstalować 
zestaw wodomierza głównego i  zabezpieczenie, o  których mowa w  ust. 1 i 2. 
§ 116. 1. Zestaw wodomierza głównego, na połączeniu z  siecią wodociągową, powinien być umieszczony w  piwnicy 
budynku lub na parterze, w  wydzielonym, łatwo dostępnym miejscu, zabezpieczonym przed zalaniem wodą, zamarzaniem 
oraz dostępem osób niepowołanych. W  budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, zamieszkania zbioro wego i  użyteczno-
ści publicznej miejscem tym powinno być odrębne pomieszczenie.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 26 – Poz. 1225  
 
 2. Dopuszcza się umieszczenie zestawu wodomierza głównego w  studzience poza budynkiem, jeżeli jest on niepod-
piwniczony i  nie ma możliwości wydzielenia na parterze budynku miejsc a, o którym mowa w  ust. 1. 
3. Instalację wodociągową, wykonaną z  materiałów przewodzących prąd elektryczny, należy przed i  za wodomierzem 
połączyć przewodem metalowym, zgodnie z  Polską Normą dotyczącą uziemień i  przewodów ochronnych.  
§ 117. 1. Pomieszczeni e lub studzienka, w  której jest zainstalowany zestaw wodomierza głównego, powinny mieć:  
1) w przypadku umieszczenia w  piwnicy budynku – wpust do kanalizacji, zabezpieczony zamknięciem przeciwzalewo-
wym, jeżeli warunki lokalne tego wymagają, a  także wentylac ję; 
2) w przypadku umieszczenia w  studzience wodomierzowej poza budynkiem – zabezpieczenie przed napływem wód 
gruntowych i  opadowych, zagłębienie do wyczerpywania wody oraz wentylację.  
2. Studzienka wodomierzowa powinna być wykonana z  materiału trwałego, m ieć stopnie lub klamry do schodzenia 
oraz otwór włazowy o  średnicy co najmniej 0,6  m w świetle, zaopatrzony w  dwie pokrywy, z  których wierzchnia powinna 
być dostosowana do przewidywanego obciążenia ruchem pieszym lub kołowym.  
§ 118. 1. Instalacja ciepłej wody powinna być zaprojektowana i  wykonana w  taki sposób, aby ilość energii cieplnej 
potrzebna do przygotowania tej wody była utrzymywana na racjonalnie niskim poziomie.  
2. Urządzenia do przygotowania ciepłej wody instalowane w  budynkach powinny odpowiadać  wymaganiom określo-
nym w  przepisie odrębnym dotyczącym efektywności energetycznej.  
3. Straty ciepła na przesyle ciepłej wody użytkowej i  w przewodach cyrkulacyjnych powinny być na racjonalnie niskim 
poziomie. Izolacja cieplna tych przewodów powinna spełnia ć wymagania określone w  załączniku nr  2 do rozporządzenia.  
§ 119. W budynkach, w  których do przygotowania ciepłej wody korzysta się z  instalacji ogrzewczej, należy w  okresie 
przerw w  jej działaniu zapewnić inny sposób podgrzewania wody.  
§ 120. 1. W  budynka ch, z  wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i  rekreacji indywidualnej, w  instalacji ciepłej 
wody powinien być zapewniony stały obieg wody, także na odcinkach przewodów o  objętości wewnątrz przewodu powyżej 
3 dm3 prowadzących do punktów czerpalnych.  
2. Instalacja wodociągowa ciepłej wody powinna umożliwiać uzyskanie w  punktach czerpalnych wody o  temperaturze 
nie niższej niż 55°C i  nie wyższej niż 60°C.  
2a. Instalacja wodociągowa ciepłej wody powinna umożliwiać przeprowadzanie ciągłej lub okresowej dezynfekc ji me-
todą chemiczną lub fizyczną (w tym okresowe stosowanie metody dezynfekcji cieplnej), bez obniżania trwałości instalacji 
i zastosowanych w  niej wyrobów. Do przeprowadzenia dezynfekcji cieplnej niezbędne jest zapewnienie uzyskania w  punk-
tach czerpalnych  temperatury wody nie niższej niż 70°C i  nie wyższej niż 80°C.  
3. Izolacja cieplna przewodów instalacji ciepłej wody, w  których występuje stały obieg wody, powinna zapewnić speł-
nienie wymagań określonych w  ust. 2 i § 267 ust. 8. 
4. Instalacja ciepłej wody powinna mieć zabezpieczenie przed przekroczeniem, dopuszczalnych dla danych instalacji, 
ciśnienia i  temperatury, zgodnie z  wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej zabezpieczeń instalacji ciepłej wody.  
5. W armaturze mieszającej i  czerpalnej przewód ciepłej w ody powinien być podłączony z  lewej strony.  
§ 121. 1. W  budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zamieszkania zbiorowego i  użyteczności publicznej należy sto-
sować urządzenia do pomiaru ilości ciepła lub paliwa zużywanego do przygotowania ciepłej wody.  
2. W budy nku mieszkalnym wielorodzinnym do pomiaru ilości zimnej i  ciepłej wody, dostarczanej do poszczególnych 
mieszkań oraz pomieszczeń służących do wspólnego użytku mieszkańców, należy stosować zestawy wodomierzowe, zgod-
nie z  wymaganiami Polskich Norm, o  których  mowa w  § 115 ust. 1. 
3. W zespołach budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zaopatrywanych w  ciepłą wodę ze wspólnej kotłowni lub 
grupowego węzła ciepłowniczego, urządzenie do pomiaru ilości ciepła lub paliwa zużywanego do przygotowania ciepłej 
wody może b yć umieszczone poza tymi budynkami, jeżeli w  budynkach tych są zastosowane zestawy wodomierzowe, o  któ-
rych mowa w  ust. 2. 
Rozdział 2  
Kanalizacja ściekowa i  deszczowa  
§ 122. 1. Instalację kanalizacyjną stanowi układ połączonych przewodów wraz z  urządzeniami , przyborami i  wpustami 
odprowadzającymi ścieki oraz wody opadowe do pierwszej studzienki od strony budynku.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 27 – Poz. 1225  
 
 2. Instalacja kanalizacyjna budynku powinna umożliwiać odprowadzanie ścieków, a  także wód opadowych z  tego bu-
dynku, jeżeli nie są one odprowadzane na teren działki, oraz spełniać wymagania określone w  Polskich Normach dotyczą-
cych tych instalacji.  
3. (uchylony).  
§ 123. Instalacja kanalizacyjna budynku, do której są wprowadzane ścieki nieodpowiadające warunkom dotyczącym 
ochrony ziemi i  wód oraz odprow adzania ścieków do sieci kanalizacyjnej, określonym w  przepisach odrębnych, powinna 
być wyposażona w  urządzenia służące do ich oczyszczania do stanu zgodnego z  tymi przepisami.  
§ 124. Instalacja kanalizacyjna grawitacyjna w  pomieszczeniach budynku, z  który ch krótkotrwale nie jest możliwy 
grawitacyjny spływ ścieków, może być wykonana pod warunkiem zainstalowania zabezpieczenia przed przepływem zwrot-
nym ścieków z  sieci kanalizacyjnej przez zastosowanie przepompowni ścieków, zgodnie z  wymaganiami Polskiej Norm y 
dotyczącej projektowania przepompowni ścieków w  kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków lub urządzenia przeciw-
zalewowego zgodnie z  wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej urządzeń przeciwzalewowych w  budynkach.  
§ 125. 1. Przewody spustowe (piony) grawi tacyjnej instalacji kanalizacyjnej powinny być wyprowadzone jako prze-
wody wentylujące ponad dach, a  także powyżej górnej krawędzi okien i  drzwi znajdujących się w  odległości poziomej 
mniejszej niż 4  m od wylotów tych przewodów.  
2. Nie jest wymagane wyprowa dzanie ponad dach wszystkich przewodów wentylujących piony kanalizacyjne, pod 
następującymi warunkami:  
1) zastosowania na pionach kanalizacyjnych niewyprowadzonych ponad dach urządzeń napowietrzających te piony 
i przeciwdziałających przenikaniu wyziewów z  kanalizacji do pomieszczeń;  
2) wyprowadzenia ponad dach przewodów wentylujących:  
a) ostatni pion, licząc od podłączenia kanalizacyjnego na każdym przewodzie odpływowym,  
b) co najmniej co piąty z  pozostałych pionów kanalizacyjnych w  budynku.  
3. Wprowadzanie  przewodów wentylujących piony kanalizacyjne do przewodów dymowych i  spalinowych oraz do 
przewodów wentylacyjnych pomieszczeń jest zabronione.  
4. W przypadku gdy wysokość przewodu spustowego (pionu) grawitacyjnej instalacji kanalizacyjnej przekracza 10  m, 
podłączenia podejść na najniższej kondygnacji powinny spełniać wymagania Polskiej Normy dotyczącej projektowania in-
stalacji kanalizacyjnych.  
§ 126. 1. Dachy i  tarasy, a  także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wody 
opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej, a  w przypadku braku takiej możliwoś ci – 
zgodnie z  § 28 ust. 2. 
2. Przewody odprowadzające wody opadowe przez wnętrze budynku w  przypadku przyłączenia budynku do sieci ka-
nalizacj i ogólnospławnej należy łączyć z  instalacją kanalizacyjną poza budynkiem.  
3. W przypadku wykorzystywania wód opadowych, gromadzonych w  zbiornikach retencyjnych, do spłukiwania toalet, 
podlewania zieleni, mycia dróg i  chodników oraz innych potrzeb gospodarc zych należy dla tego celu wykonać odrębną 
instalację, niepołączoną z  instalacją wodociągową.  
§ 127. Przyłączenie drenażu terenu przy budynku do przewodów odprowadzających ścieki do kanalizacji ogólnospław-
nej lub deszczowej wymaga zastosowania urządzeń zapo biegających zamulaniu tych przewodów oraz przedostawaniu się 
ścieków i  gazów z  sieci kanalizacyjnej do ziemi.  
Rozdział 3  
Wewnętrzne urządzenia do usuwania odpadów stałych  
§ 128. Wewnętrzne urządzenia zsypowe do usuwania odpadów i  nieczystości stałych mogą być stosowane w  budyn-
kach mieszkalnych o  wysokości do 55  m i powinny odpowiadać wymaganiom higienicznym, być wykonane w  sposób za-
pewniający bezpieczeństwo pożarowe, być zabezpieczone pod względem akustycznym i  nie powodować uciążliwości dla 
mieszkańców.  
§ 129. Urządzenie zsypowe zainstalowane w  budynku powinno odpowiadać następującym warunkom:  
1) nie może być usytuowane bezpośrednio przy ścianach pomieszczeń przeznaczonych  na stały pobyt ludzi oraz w  odleg -
łości mniejszej niż 2  m od drzwi wejściowych do tyc h pomieszczeń;  
2) powinno być zabezpieczone przed zamarzaniem;  
                                    
Dziennik Ustaw  – 28 – Poz. 1225  
 
 3) komora wsypowa powinna być wydzielona pełnymi ścianami, spełniającymi wymagania §  216 ust. 1, a także mieć 
drzwi o  szerokości co najmniej 0,8  m, umieszczone w  sposób umożliwiający dostęp oso bom niepełnosprawnym;  
4) otwór wsypowy powinien mieć zamknięcie chroniące przed wydzielaniem się woni z  rury zsypowej;  
5) rura zsypowa powinna mieć średnicę wewnętrzną co najmniej 0,4  m; 
6) rura zsypowa powinna być prowadzona pionowo bez załamań oraz wenty lowana przewodem wyprowadzonym ponad 
dach, wyposażonym w  filtr oraz wentylator wywiewny;  
7) rura zsypowa powinna być gładka wewnątrz, wykonana z  materiałów trwałych, niepalnych, nienasiąkliwych i  odpor-
nych na niszczące oddziaływania chemiczne odpadów oraz uderzenia przy ich spadaniu.  
§ 130. 1. Nad najwyżej położonym otworem wsypowym powinna znajdować się górna komora zsypu z  urządzeniami 
do czyszczenia i  dezynfekcji urządzenia zsypowego.  
2. Pod najniżej położonym otworem wsypowym powinna znajdować się dolna  komora zsypu z  pojemnikami do gro-
madzenia odpadów. Pojemność dolnej komory zsypu, warunki dojazdu i  szerokość otworu drzwiowego do niej powinny 
umożliwiać stosowanie ruchomych pojemników na śmieci o  wielkości używanej w  danym rejonie oczyszczania.  
3. Górn a i dolna komora zsypu powinny mieć:  
1) ściany i  posadzkę z  materiału nienasiąkliwego, łatwo zmywalnego;  
2) urządzenia do spłukiwania zimną i  ciepłą wodą;  
3) wpust kanalizacyjny;  
4) dopływ powietrza oraz niezależną wentylację wywiewną;  
5) wejścia bez progów, zamykane drzwiami pełnymi, otwieranymi na zewnątrz;  
6) elektryczną instalację oświetleniową.  
§ 131. Rozwiązania techniczne urządzeń zsypowych powinny spełniać wymagania Polskich Norm dotyczących tych 
urządzeń.  
Rozdział 4  
Instalacje ogrzewcze  
§ 132. 1. Budynek, który ze względu na swoje przeznaczenie wymaga ogrzewania, powinien być wyposażony w  insta-
lację ogrzewczą lub inne urządzenia ogrzewcze, niebędące piecami, trzonami kuchennymi lub kominkami.  
2. Dopuszcza się stosowanie pieców i  trzonów kuchenn ych na paliwo stałe w  budynkach o  wysokości do 3  kondygna-
cji nadziemnych włącznie, jeżeli nie jest to sprzeczne z  ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 
przy czym w  budynkach zakładów opieki zdrowotnej5), opieki społecznej, przeznac zonych dla dzieci i  młodzieży, lokalach 
gastronomicznych oraz pomieszczeniach przeznaczonych do produkcji żywności i  środków farmaceutycznych – pod wa-
runkiem uzyskania zgody właściwego państwowego inspektora sanitarnego.  
3. Kominki opalane drewnem z  otwart ym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane 
wyłącznie w  budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w  zabudowie zagrodowej i  rekreacji indywidualnej oraz niskich 
budynkach wielorodzinnych, w  pomieszczeniach:  
1) o kubaturze wynikającej  ze wskaźnika 4  m3/kW nominalnej mocy cieplnej kominka, lecz nie mniejszej niż 30  m3; 
2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o  których mowa w  § 150 ust. 9; 
3) posiadających przewody kominowe określone w  § 140 ust. 1 i 2 oraz §  145 ust. 1; 
4) w których możliwy jest dopływ powietrza do paleniska kominka w  ilości:  
a) co najmniej 10  m3/h na 1  kW nominalnej mocy cieplnej kominka – dla kominków o  obudowie zamkniętej,  
b) zapewniającej nie mniejszą prędkość przepływu powietrza w  otworze komory spalania ni ż 0,2  m/s – dla kominków 
o obudowie otwartej.  
§ 133. 1. Instalację ogrzewczą wodną stanowi układ połączonych przewodów wraz z  armaturą, pompami obiegowymi, 
grzejnikami i  innymi urządzeniami, znajdujący się za zaworami oddzielającymi od źródła ciepła, takie go jak kotłownia, 
węzeł ciepłowniczy indywidualny lub grupowy, kolektory słoneczne lub pompa ciepła.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 29 – Poz. 1225  
 
 2. Instalację ogrzewczą powietrzną stanowi układ połączonych kanałów i  przewodów powietrznych wraz z  nawiewni-
kami i  wywiewnikami oraz elementami regulacji strumienia powietrza, znajdujący się pomiędzy źródłem ciepła podgrze-
wającym powietrze a  ogrzewanymi pomieszczeniami. Funkcję ogrzewania powietrznego może także pełnić instalacja wen-
tylacji mechanicznej.  
3. Instalacja ogrzewcza wodna powinna być zabezpieczo na przed nadmiernym wzrostem ciśnienia i  temperatury, zgod-
nie z  wymaganiami Polskich Norm dotyczących zabezpieczeń instalacji ogrzewań wodnych.  
4. Wyroby zastosowane w  instalacji ogrzewczej wodnej powinny być dobrane z  uwzględnieniem wymagań Polskiej 
Normy  dotyczącej jakości wody w  instalacjach ogrzewania oraz z  uwzględnieniem korozyjności wody i  możliwości zasto-
sowania ochrony przed korozją.  
5. Instalacja ogrzewcza wodna powinna być zaprojektowana w  taki sposób, aby ilość wody uzupełniającej można było 
utrzymywać na racjonalnie niskim poziomie.  
6. Instalacja ogrzewcza wodna systemu zamkniętego lub wyposażona w  armaturę automatycznej regulacji powinna 
mieć urządzenia do odpowietrzania miejscowego, zgodnie z  wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej odpowietrzani a in-
stalacji ogrzewań wodnych.  
7. Zabrania się stosowania kotła na paliwo stałe do zasilania instalacji ogrzewczej wodnej systemu zamkniętego, wy-
posażonej w  przeponowe naczynie wzbiorcze, z  wyjątkiem kotła na paliwo stałe o  mocy nominalnej do 300  kW, wypos a-
żonego w  urządzenia do odprowadzania nadmiaru ciepła.  
8. Instalacja ogrzewcza wodna systemu zamkniętego z  grzejnikami, w  części albo w  całości może być przystosowana 
do działania jako wodna instalacja chłodnicza, pod warunkiem spełnienia wymagań Polskich Norm dotyczących jakości 
wody w  instalacjach ogrzewania i  zabezpieczania instalacji ogrzewań wodnych systemu zamkniętego z  naczyniami wzbior-
czymi przeponowymi.  
9. Straty ciepła na przewodach zasilających i  powrotnych instalacji wodnej centralnego ogrzewani a powinny być na 
racjonalnie niskim poziomie. Izolacja cieplna tych przewodów powinna spełniać wymagania określone w  załączniku nr  2 do 
rozporządzenia.  
10. Straty ciepła na przewodach ogrzewania powietrznego powinny być na racjonalnie niskim poziomie. Izolacja 
cieplna tych przewodów powinna spełniać wymagania określone w  załączniku nr  2 do rozporządzenia.  
§ 134. 1. Instalacje i  urządzenia do ogrzewania budynku powinny mieć szczytową moc cieplną określoną zgodnie 
z Polskimi Normami dotyczącymi obliczania  zapotrzebowania na ciepło pomieszczeń, a  także obliczania oporu cieplnego 
i współczynnika przenikania ciepła przegród budowlanych.  
2. Do obliczania szczytowej mocy cieplnej należy przyjmować temperatury obliczeniowe zewnętrzne zgodnie z  Polską 
Normą dotyc zącą obliczeniowych temperatur zewnętrznych, a  temperatury obliczeniowe ogrzewanych pomieszczeń – zgod-
nie z  poniższą tabelą:  
Temperatury 
obliczeniowe *) Przeznaczenie lub sposób wykorzystywania 
pomieszczeń  Przykłady pomieszczeń  
1 2 3 
+5°C  – nieprzeznaczone na pobyt ludzi,  
– przemysłowe – podczas działania ogrzewania 
dyżurnego (jeżeli pozwalają na to względy 
technologiczne)  magazyny bez stałej obsługi, garaże 
indywidualne, hale postojowe (bez remontów), 
akumulatornie, maszynownie i  szyby dźwig ów 
osobowych  
+8°C  – w których nie występują zyski ciepła, 
a jednorazowy pobyt osób znajdujących się 
w ruchu i  w okryciach zewnętrznych nie 
przekracza 1  h, klatki schodowe w  budynkach mieszkalnych,  
– w których występują zyski ciepła od urządzeń 
technologicznych, oświetlenia itp., 
przekraczające 25  W na 1 m3 kubatury 
pomieszczenia  hale sprężarek, pompownie, kuźnie, hartownie, 
wydziały obróbki cieplnej  
                                    
Dziennik Ustaw  – 30 – Poz. 1225  
 
 +12°C  – w których nie występują zyski ciepła, 
przeznaczone do stałego pobytu ludzi, 
znajdujących  się w  okryciach zewnętrznych lub 
wykonujących pracę fizyczną o  wydatku 
energetycznym powyżej 300  W, magazyny i  składy wymagające stałej obsługi, 
hole wejściowe, poczekalnie przy salach 
widowiskowych bez szatni,  
– w których występują zyski ciepła od urządzeń 
technologicznych, oświetlenia itp., wynoszące od 
10 do 25  W na 1 m3 kubatury pomieszczenia  hale pracy fizycznej o  wydatku energetycznym 
powyżej 300  W, hale formierni, maszynownie 
chłodni, ładownie akumulatorów, hale targowe, 
sklepy rybne i  mięsne  
+16°C  – w których nie występują zyski ciepła, 
przeznaczone na pobyt ludzi:  sale widowiskowe bez szatni, ustępy publiczne, 
szatnie okryć zewnętrznych, hale produkcyjne, 
sale gimnastyczne,  – w okryciach zewnętrznych w  pozycji siedzącej 
i stojącej,  
– bez okryć zewnętrznych, znajdujących się 
w ruchu lub wykonujących pracę fizyczną 
o wydatku energetycznym do 300  W, kuchnie indywidualne wyposażone w  paleniska 
węglowe  
– w których występują zyski ciepła od urządzeń 
technologicznych, oświetlenia itp., 
nieprzekraczające 10  W na 1 m3 kubatury 
pomieszczenia  
+20°C  – przeznaczone na stały pobyt ludzi bez okryć 
zewnętrznych, niewykonujących w  sposób ciągły 
pracy fizycznej  pokoje mieszkalne, przedpokoje, kuchnie 
indywidualne wyposażone w  paleniska gazowe 
lub elektryczne, pokoje biurowe, sale posiedzeń  
+24°C  – przeznaczone do rozbierania,  
– przeznaczone na pobyt ludzi bez odzieży  łazienki, rozbieralnie -szatnie, umywalnie, 
natryskownie, hale pływalni, gabinety lekarskie 
z rozbieraniem pacjentów, sale niemowląt i  sale 
dziecięce w  żłobkach, sale operacyjne  
*) Dopuszcza się przyjmowanie innych temperatur obliczeniowych dla ogrzewanych pomieszczeń niż jest to określone w  tabeli, jeżeli 
wynika to z  wymagań technologicznych.  
3. Urządzenia zastosowane w instalacji ogrzewczej, o  których mowa w  przepisie odrębnym dotyczącym efektywności 
energetycznej, powinny odpowiadać wymaganiom określonym w  tym przepisie.  
4. Grzejniki oraz inne urządzenia odbierające ciepło z  instalacji ogrzewczej powinny być zaopatrzo ne w  regulatory 
dopływu ciepła. Wymaganie to nie dotyczy instalacji ogrzewczej w  budynkach zakwaterowania w  zakładach karnych 
i aresztach śledczych.  
5. W budynku zasilanym z  sieci ciepłowniczej oraz w  budynku z  własnym (indywidualnym) źródłem ciepła na olej 
opałowy, paliwo gazowe lub energię elektryczną, regulatory dopływu ciepła do grzejników powinny działać automatycznie, 
w zależności od zmian temperatury wewnętrznej w  pomieszczeniach, w  których są zainstalowane. Wymaganie to nie doty-
czy budynków jedno rodzinnych, mieszkalnych w  zabudowie zagrodowej i  rekreacji indywidualnej, a  także poszczególnych 
mieszkań oraz lokali użytkowych wyposażonych we własne instalacje ogrzewcze.  
6. Urządzenia, o  których mowa w  ust. 5, powinny umożliwiać użytkownikom uzyskanie  w pomieszczeniach temperatury 
niższej od obliczeniowej, przy czym nie niższej niż 16°C w  pomieszczeniach o  temperaturze obliczeniowej 20°C i  wyższej.  
7. Instalacje ogrzewcze zasilane z  sieci ciepłowniczej powinny być sterowane urządzeniem do regulacji dop ływu  ciepła, 
działającym automatycznie, odpowiednio do zmian zewnętrznych warunków klimatycznych.  
8. Jeżeli zapotrzebowanie na ciepło lub sposób użytkowania poszczególnych części budynku są wyraźnie zróżnico-
wane, instalacja ogrzewcza powinna być odpowiednio podzielona na niezależne gałęzie (obiegi).  
9. W budynku, w  którym w  sezonie grzewczym występują okresowe przerwy w  użytkowaniu, instalacja ogrzewcza 
powinna być zaopatrzona w  urządzenia pozwalające na ograniczenie dopływu ciepła w  czasie tych p rzerw.  
10. Poszczególne części instalacji ogrzewczej powinny być wyposażone w  armaturę umożliwiającą zamknięcie do-
pływu ciepła do nich i  opróżnienie z  czynnika grzejnego bez konieczności przerywania działania pozostałej części instalacji.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 31 – Poz. 1225  
 
 § 135. 1. Instala cje ogrzewcze powinny być zaopatrzone w  odpowiednią aparaturę kontrolną i  pomiarową, zapewnia-
jącą ich bezpieczne użytkowanie.  
2. W budynkach z  instalacją ogrzewczą wodną zasilaną z  sieci ciepłowniczej powinny znajdować się urządzenia słu-
żące do rozliczania  zużytego ciepła:  
1) ciepłomierz (układ pomiarowo -rozliczeniowy) do pomiaru ilości ciepła dostarczanego do instalacji ogrzewczej bu-
dynku;  
2) urządzenia umożliwiające indywidualne rozliczanie kosztów ogrzewania poszczególnych mieszkań lub lokali użytko-
wych  w budynku.  
3. W przypadku zasilania instalacji ogrzewczej wodnej z  kotłowni w  budynku mającym więcej niż jedno mieszkanie 
lub lokal użytkowy należy zastosować następujące urządzenia służące do rozliczania kosztów zużytego ciepła:  
1) urządzenie do pomiaru ilości zużytego paliwa w  kotłowni;  
2) urządzenia umożliwiające indywidualne rozliczanie kosztów ogrzewania poszczególnych mieszkań lub lokali użytko-
wych w  budynku.  
4. Izolacja cieplna instalacji ogrzewczej wodnej powinna odpowiadać wymaganiom Polskiej Norm y dotyczącej izola-
cji cieplnej rurociągów, armatury i  urządzeń oraz przepisom §  267 ust. 8. 
5. W pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi zabrania się stosowania ogrzewania parowego oraz wodnych 
instalacji ogrzewczych o  temperaturze czynnika grzejnego  przekraczającego 90°C.  
6. (uchylony).  
7.6) Instalacje ogrzewcze powinny być zaopatrzone w  urządzenia, które automatycznie regulują temperaturę oddzielnie 
w poszczególnych pomieszczeniach.  
8.6) W przypadku braku możliwości montażu urządzeń automatycznie re gulujących temperaturę oddzielnie w  poszcze-
gólnych pomieszczeniach dopuszcza się stosowanie regulacji w  strefie ogrzewanej.  
9.6) Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 7, stosuje się w  przypadku:  
1) możliwości realizacji z  technicznego punktu widzenia, w  oparciu o opinię sporządzoną przez osobę posiadającą upraw-
nienia do projektowania w  odpowiedniej specjalności, oraz  
2) możliwości realizacji z  ekonomicznego punktu widzenia, na podstawie porównania początkowych kosztów instalacji 
urządzenia, które automatycznie re guluje temperaturę, ze spodziewanymi oszczędnościami kosztów energii, wynika-
jącymi z  instalacji tych urządzeń, gdzie okres zwrotu z  inwestycji jest nie dłuższy niż 5  lat. 
10.6) Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 7, stosuje się również w  przypadku wymiany źród ła ciepła w  budynkach użyt-
kowanych.  
§ 136. 1. Pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotłów na paliwo stałe i  pomieszczenia składu paliwa i  żuż-
lowni oraz pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotłów na olej opałowy i  pomieszczenia magazynu oleju o pało-
wego powinny odpowiadać przepisom rozporządzenia, w  tym określonym w  § 220 ust. 1. 
2. Kotły na paliwo stałe o  mocy cieplnej nominalnej do 25  kW powinny być instalowane w  wydzielonych pomieszcze-
niach technicznych zlokalizowanych na kondygnacji podziemne j, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń lub w  innych po-
mieszczeniach, w  których mogą być instalowane kotły o  większych mocach cieplnych nominalnych. Skład paliwa powinien 
być umieszczony w  wydzielonym pomieszczeniu technicznym w  pobliżu kotła lub w  pomieszc zeniu, w  którym znajduje się 
kocioł. Pomieszczenia, w  których instalowane są kotły, oraz pomieszczenia składu paliwa powinny odpowiadać wymaga-
niom określonym w  Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.  
2a. Kotły na paliwo stałe o  mocy cieplnej nominalnej do 10  kW mogą być instalowane w  budynkach, o  których mowa 
w § 132 ust. 3, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, w  pomieszczeniach niebędących pomieszczeniami mieszkalnymi:  
1) o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4  m3/kW nominalnej mocy  cieplnej kotła, lecz nie mniej niż 30  m3, 
2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o  których mowa w  § 150 ust. 9, 
3) posiadających przewody kominowe określone w  § 140 ust. 1 i 2 oraz §  145 ust. 1, 
4) zapewniających dopływ powietrza do spalania w ilości co najmniej 10  m3/h na 1  kW nominalnej mocy cieplnej kotła  
– odpowiadających wymaganiom określonym w  Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.  
                                                           
6) Dodany przez §  1 pkt 2 rozporządzenia , o którym mowa w  odnośniku 3. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 32 – Poz. 1225  
 
 3. Kotły na paliwo stałe o  łącznej mocy cieplnej nominalnej powyżej 25  kW do 2000  kW powinny być instalowane 
w wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej lub na poziomie terenu. Skład 
paliwa i  żużlownia powinny być umieszczone w  oddzielnych pomieszczeniach technicznych znajdujących się bezpośred nio 
obok pomieszczenia kotłów, a  także mieć zapewniony dojazd dla dostawy paliwa oraz usuwania żużla i  popiołu. Pomiesz-
czenia, w  których instalowane są kotły, oraz pomieszczenia składu paliwa powinny odpowiadać wymaganiom określonym 
w Polskiej Normie dotyc zącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.  
4. Kotły na olej opałowy o  łącznej mocy cieplnej nominalnej do 30  kW mogą być instalowane w  pomieszczeniach 
nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi, w  tym również w  pomieszczeniach pomocniczych w  mieszkaniach, a  także w  in-
nych miejscach, o  których mowa w  ust. 5. 
5. Kotły na olej opałowy o  łącznej mocy cieplnej nominalnej powyżej 30  kW do 2000  kW powinny być instalowane 
w wydzielonych pomieszczeniach technicznych, przeznaczonych wyłącznie do tego celu w  piwnicy lub na najniższej kon-
dygnacji nadziemnej w  budynku lub w  budynku wolno stojącym przeznaczonym wyłącznie na kotłownię.  
6. Kotły na paliwo stałe lub olej opałowy o  łącznej mocy cieplnej nominalnej powyżej 2000  kW powinny być instalo-
wane w  budynku wolno stojącym przeznaczonym wyłącznie na kotłownię.  
7. W pomieszczeniu, w  którym są zainstalowane kotły na paliwo stałe lub olej opałowy, znajdującym się nad inną 
kondygnacją użytkową, podłoga, a  także ściany do wysokości 10  cm oraz progi drzwiowe o  wysokości 4  cm powin ny być 
wodoszczelne. Warunek wodoszczelności dotyczy również wszystkich przejść przewodów w  podłodze oraz w  ścianach do 
wysokości 10  cm. 
8. Maksymalne, łączne obciążenie cieplne, służące do określania wymaganej kubatury pomieszczenia, w  którym będą 
zainsta lowane kotły o  mocy do 2000  kW, na olej opałowy, nie może być większe niż 4650  W/m3. 
9. Kubatura pomieszczenia z  kotłami na olej opałowy, o  którym mowa w  ust. 6, powinna być określona indywidualnie 
z uwzględnieniem wymagań technicznych i  technologicznych, a także eksploatacyjnych.  
10. Wysokość pomieszczenia, w  którym instaluje się kotły na olej opałowy nie może być mniejsza niż 2,2  m, a kuba-
tura nie mniejsza niż 8  m3. 
11. W pomieszczeniu, w  którym zainstalowane są kotły na paliwo stałe lub olej opałowy, pow inien być zapewniony 
nawiew niezbędnego strumienia powietrza dla prawidłowej pracy kotłów z  mocą cieplną nominalną, a  także nawiew i  wy-
wiew powietrza dla wentylacji kotłowni.  
12. Odprowadzenie spalin z  kotłów na olej opałowy powinno spełniać wymagania dla urządzeń gazowych określone 
w § 174 ust. 1, 2, 5, 6, 8 i  9. 
§ 137. 1. Magazynowanie oleju opałowego o  temperaturze zapłonu powyżej 55°C może się odbywać w  bezciśnienio-
wych, stałych zbiornikach naziemnych i  podziemnych przy budynku lub w  przeznaczonym wyłąc znie na ten cel pomiesz-
czeniu technicznym w  piwnicy lub na najniższej kondygnacji nadziemnej budynku, zwanym dalej „magazynem” oleju opa-
łowego.  
2. Pojedyncze zbiorniki lub baterie zbiorników w  magazynach oleju opałowego w  budynku powinny być wyposażone 
w układ przewodów do napełniania, odpowietrzania i  czerpania oleju oraz w  sygnalizator poziomu napełnienia, przekazu-
jący sygnał do miejsca, w  którym jest zlokalizowany króciec do napełniania.  
3. W baterii zbiorników w  magazynie oleju opałowego w  budynku wszys tkie zbiorniki powinny być tego samego ro-
dzaju i  wielkości, przy czym łączna objętość tych zbiorników nie powinna przekraczać 100  m3. 
4. W magazynie oleju opałowego powinna być wykonana, na części lub całości pomieszczenia, izolacja szczelna na 
przenikanie  oleju w  postaci wanny wychwytującej, mogącej w  przypadku awarii pomieścić olej o  objętości jednego zbior-
nika.  
5. Dopuszcza się w  pomieszczeniu, w  którym są zainstalowane kotły na olej opałowy, ustawienie zbiornika tego oleju 
o objętości nie większej niż 1  m3 pod warunkiem:  
1) umieszczenia zbiornika w  odległości nie mniejszej niż 1  m od kotła;  
2) oddzielenia zbiornika od kotła ścianką murowaną o  grubości co najmniej 12  cm i przekraczającą wymiary zbiornika 
co najmniej o  30 cm w  pionie i  o 60 cm w  poziomie;  
3) umieszczenie zbiornika w  wannie wychwytującej olej opałowy.  
6. Wanna wychwytująca, o  której mowa w  ust. 4 i 5 pkt 3, nie jest wymagana w  przypadku stosowania zbiorników 
oleju opałowego o  konstrukcji uniemożliwiającej wydostawanie się oleju na zewnątrz w  przypadku awarii, w  tym typu dwu-
płaszczowego.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 33 – Poz. 1225  
 
 7. Magazyn oleju opałowego powinien być wyposażony w:  
1) wentylację nawiewno -wywiewną zapewniającą od 2  do 4 wymian powietrza na godzinę;  
2) okno lub półstałe urządzenie gaśnicze pianowe.  
8. W magazynie oleju  opałowego może być stosowane wyłącznie centralne ogrzewanie wodne.  
9. Stosowane do magazynowania oleju opałowego zbiorniki, wykładziny zbiorników oraz przewody wykonane z  two-
rzywa sztucznego powinny być chronione przed elektrycznością statyczną, zgodnie z  warunkami określonymi w  Polskich 
Normach dotyczących tej ochrony.  
§ 138. Obudowa przewodów instalacji ogrzewczej powinna umożliwiać wymianę instalacji bez naruszania konstrukcji 
budynku.  
§ 139. Elementy wodnych instalacji ogrzewczych, narażone na intensywny dopływ powietrza zewnętrznego w  zimie, 
powinny być chronione przed zamarzaniem i  mieć, w  miejscach tego wymagających, izolację cieplną, zabezpieczającą przed 
nadmiernymi stratami ciepła.  
Rozdział 5  
Przewody kominowe  
§ 140. 1. Przewody (kanały) k ominowe w  budynku: wentylacyjne, spalinowe i  dymowe, prowadzone w  ścianach bu-
dynku, w  obudowach, trwale połączonych z  konstrukcją lub stanowiące konstrukcje samodzielne, powinny mieć wymiary 
przekroju, sposób prowadzenia i  wysokość, stwarzające potrzebny c iąg, zapewniający wymaganą przepustowość, oraz speł-
niające wymagania określone w  Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz 
projektowania kominów.  
2. Przewody kominowe powinny być szczelne i  spełniać warunki określone w  § 266. 
3. (uchylony).  
4. Wewnętrzna powierzchnia przewodów odprowadzających spaliny mokre powinna być odporna na ich destrukcyjne 
oddziaływanie.  
5. Przewody kominowe do wentylacji grawitacyjnej powinny mieć powierzchnię przekroju co najmniej 0,016  m2 oraz 
najmniejszy wymiar przekroju co najmniej 0,1  m. 
§ 141. Zabrania się stosowania:  
1) grawitacyjnych zbiorczych przewodów spalinowych i  dymowych, z  zastrzeżeniem §  174 ust. 3; 
2) zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej;  
3) indywidualnych wentylatorów w yciągowych w  pomieszczeniach, w  których znajdują się wloty do przewodów spali-
nowych.  
§ 142. 1. Przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedo-
puszczalnym zakłóceniem ciągu.  
2. Wymaganie ust.  1 uznaje się za spe łnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad 
dach w  sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych.  
3. Dopuszcza się wyprowadzanie przewodów spalinowych od urządzeń gazowych z  zamkniętą komorą spalania bez-
pośrednio przez ścia ny zewnętrzne budynków, przy zachowaniu warunków określonych w  § 175. 
§ 143. 1. W  budynkach usytuowanych w  II i III strefie obciążenia wiatrem, określonych Polskimi Normami, należy 
stosować na przewodach dymowych i  spalinowych nasady kominowe zabezpieczają ce przed odwróceniem ciągu, przy za-
chowaniu wymagań §  146 ust. 1. 
2. Nasady kominowe, o  których mowa w  ust. 1, należy również stosować na innych obszarach, jeżeli wymagają tego 
położenie budynków i  lokalne warunki topograficzne.  
3. Wymagania ust.  1 i 2 nie dotyczą palenisk i  komór spalania z  mechanicznym pobudzaniem odpływu spalin.  
§ 144. 1. Ściany, w  których znajdują się przewody kominowe, mogą być obciążone stropami, pod warunkiem spełnie-
nia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, a  także jeżeli n ie spowoduje to nieszczelności lub ograniczenia światła 
przewodów.  
2. Trzonów kominowych wydzielonych lub oddylatowanych od konstrukcji budynku nie można obciążać stropami ani 
też uwzględniać ich w  obliczeniach jako części tej konstrukcji.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 34 – Poz. 1225  
 
 § 145. 1. Trzony  kuchenne i  kotły grzewcze na paliwo stałe oraz kominki z  otwartym paleniskiem lub zamkniętym 
wkładem kominkowym o  wielkości otworu paleniskowego kominka do 0,25  m2 mogą być przyłączone wyłącznie do włas -
nego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego, po siadającego co najmniej wymiary 0,14  x 0,14  m lub średnicę 
0,15 m, a w przypadku trzonów kuchennych typu restauracyjnego oraz kominków o  większym otworze paleniskowym – co 
najmniej 0,14  x 0,27  m lub średnicę 0,18  m, przy czym dla większych przewodów o  przekroju prostokątnym należy zacho-
wać stosunek wymiarów boków 3:2.  
2. Piece na paliwo stałe, posiadające szczelne zamknięcie, mogą być przyłączone do jednego przewodu kominowego 
dymowego o  przekroju co najmniej 0,14  x 0,14  m lub średnicy 0,15  m, pod warunkiem  zachowania różnicy poziomu włą-
czenia co najmniej 1,5  m oraz nieprzyłączania więcej niż 3  pieców do tego przewodu.  
3. Piece, o  których mowa w  ust. 2, usytuowane na najwyższej kondygnacji powinny być przyłączone do odrębnego 
przewodu dymowego.  
4. Przyłączen ia urządzeń gazowych do przewodów spalinowych powinny odpowiadać warunkom określonym w  § 174 i 175. 
§ 146. 1. Wyloty przewodów kominowych powinny być dostępne do czyszczenia i  okresowej kontroli, z  uwzględnie-
niem przepisów §  308. 
2. Przewody spalinowe i dymowe powinny być wyposażone, odpowiednio, w  otwory wycierowe lub rewizyjne, zamy-
kane szczelnymi drzwiczkami, a  w przypadku występowania spalin mokrych – także w  układ odprowadzania skroplin.  
Rozdział 6  
Wentylacja i  klimatyzacja  
§ 147. 1. Wentylacja i  klimatyzacja powinny zapewniać odpowiednią jakość środowiska wewnętrznego, w  tym wiel-
kość wymiany powietrza, jego czystość, temperaturę, wilgotność względną, prędkość ruchu w  pomieszczeniu, przy zacho-
waniu przepisów odrębnych i  wymagań Polskich Norm dotyczą cych wentylacji, a  także warunków bezpieczeństwa pożaro-
wego i  wymagań akustycznych określonych w  rozporządzeniu.  
2. Wentylację mechaniczną lub grawitacyjną należy zapewnić w  pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, 
w pomieszczeniach bez otwieranych o kien, a  także w  innych pomieszczeniach, w  których ze względów zdrowotnych, tech-
nologicznych lub bezpieczeństwa konieczne jest zapewnienie wymiany powietrza.  
3. Klimatyzację należy stosować w  pomieszczeniach, w  których ze względów użytkowych, higienicznych,  zdrowot-
nych lub technologicznych konieczne jest utrzymywanie odpowiednich parametrów powietrza wewnętrznego określonych 
w przepisach odrębnych i  w Polskiej Normie dotyczącej parametrów obliczeniowych powietrza wewnętrznego.  
4. Instalowane w  budynkach urzą dzenia do wentylacji i  klimatyzacji, o  których mowa w  przepisie odrębnym dotyczą-
cym efektywności energetycznej, powinny odpowiadać wymaganiom określonym w  tym przepisie.  
5.7) Instalacje klimatyzacji powinny być zaopatrzone w  urządzenia, które automatycznie  regulują temperaturę oddziel-
nie w  poszczególnych pomieszczeniach.  
6.7) W przypadku braku możliwości montażu urządzeń automatycznie regulujących temperaturę oddzielnie w  poszcze-
gólnych pomieszczeniach dopuszcza się stosowanie regulacji w  strefie chłodzącej . 
7.7) Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 5, stosuje się w  przypadku:  
1) możliwości realizacji z  technicznego punktu widzenia, w  oparciu o  opinię sporządzoną przez osobę posiadającą upraw-
nienia do projektowania w  odpowiedniej specjalności, oraz  
2) możliwości realizacji z  ekonomicznego punktu widzenia, na podstawie porównania początkowych kosztów instalacji 
urządzenia, które automatycznie reguluje temperaturę, ze spodziewanymi oszczędnościami kosztów energii, wynika-
jącymi z  instalacji tych urządzeń, gdzie okres  zwrotu z  inwestycji jest nie dłuższy niż 5  lat. 
§ 148. 1. Wentylację mechaniczną wywiewną lub nawiewno -wywiewną należy stosować w  budynkach wysokich i  wy-
sokościowych oraz w  innych budynkach, w  których zapewnienie odpowiedniej wymiany powietrza nie jest m ożliwe za po-
mocą wentylacji grawitacyjnej lub wentylacji hybrydowej. W  pozostałych budynkach może być stosowana wentylacja gra-
witacyjna lub wentylacja hybrydowa.  
2. W pomieszczeniu, w  którym jest zastosowana wentylacja mechaniczna lub klimatyzacja, nie moż na stosować wen-
tylacji grawitacyjnej ani wentylacji hybrydowej. Wymaganie to nie dotyczy pomieszczeń z  urządzeniami klimatyzacyjnymi 
niepobierającymi powietrza zewnętrznego.  
                                                           
7) Dodany przez §  1 pkt 3 rozporządzenia, o  którym mowa w  odnośniku 3. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 35 – Poz. 1225  
 
 3. W pomieszczeniu zagrożonym wydzieleniem się lub przenikaniem z  zewnątrz substan cji szkodliwej dla zdrowia 
bądź substancji palnej, w  ilościach mogących stworzyć zagrożenie wybuchem, należy stosować dodatkową, awaryjną wen-
tylację wywiewną, uruchamianą od wewnątrz i  z zewnątrz pomieszczenia oraz zapewniającą wymianę powietrza dostoso-
waną do jego przeznaczenia, zgodnie z  przepisami o  bezpieczeństwie i  higienie pracy.  
4. W pomieszczeniu, w  którym proces technologiczny jest źródłem miejscowej emisji substancji szkodliwych o  niedo-
puszczalnym stężeniu lub uciążliwym zapachu, należy stosować o dciągi miejscowe współpracujące z  wentylacją ogólną, 
umożliwiające spełnienie w  strefie pracy wymagań jakości środowiska wewnętrznego określonych w  przepisach o  bezpie-
czeństwie i  higienie pracy.  
5. Instalacja wentylacji hybrydowej, wentylacji mechanicznej wywiewnej oraz nawiewno -wywiewnej powinna mieć 
regulację wentylatorów zapewniającą dostosowanie ich wydajności powietrznej do potrzeb użytkowych.  
§ 149. 1. Strumień powietrza zewnętrznego doprowadzanego do pomieszczeń, niebędących pomieszczeniami pracy, 
powinien odpowiadać wymaganiom Polskiej Normy dotyczącej wentylacji, przy czym w  mieszkaniach strumień ten powi-
nien wynikać z  wielkości strumienia powietrza wywiewanego, lecz być nie mniejszy niż 20  m3/h na osobę przewidywaną 
na pobyt stały w  projekcie budo wlanym.  
2. Strumień powietrza zewnętrznego doprowadzonego do pomieszczeń pracy powinien odpowiadać wymaganiom 
określonym w  przepisach o  bezpieczeństwie i  higienie pracy.  
3. Powietrze zewnętrzne doprowadzone do pomieszczeń za pomocą wentylacji mechanicznej lub klimatyzacji, zanie-
czyszczone w  stopniu przekraczającym wymagania określone dla powietrza wewnętrznego w  przepisach odrębnych w  spra-
wie dopuszczalnych stężeń i  natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia, powinno być oczyszczone przed wprowadzeniem 
do we ntylowanych pomieszczeń, z  uwzględnieniem zanieczyszczeń występujących w  pomieszczeniu. Wymaganie to nie 
dotyczy budynków jednorodzinnych, mieszkalnych w  zabudowie zagrodowej i  rekreacji indywidualnej.  
4. W pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt lud zi, wentylowanych w  sposób mechaniczny lub klimatyzowa-
nych, wartości temperatury, wilgotności względnej i  prędkości ruchu powietrza w  pomieszczeniach należy przyjmować do 
obliczeń zgodnie z  Polską Normą dotyczącą parametrów obliczeniowych powietrza wewnętr znego.  
5. Dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wentylowanych w  sposób naturalny, wartości temperatury 
wewnętrznej w  okresach ogrzewczych należy przyjmować do obliczeń zgodnie z  tabelą w  § 134 ust. 2. 
§ 150. 1. W  przypadku zastosowania w  budynku przepływu powietrza wentylacyjnego między pomieszczeniami lub 
strefami wentylacyjnymi, w  pomieszczeniu należy zapewnić kierunek przepływu od pomieszczenia o  mniejszym do po-
mieszczenia o  większym stopniu zanieczyszczenia powietrza.  
2. Przepływ powietrz a wentylacyjnego w  mieszkaniach powinien odbywać się z  pokoi do kuchni lub aneksu kuchen-
nego oraz do pomieszczeń higienicznosanitarnych.  
3. W instalacjach wentylacji i  klimatyzacji nie należy łączyć ze sobą przewodów z  pomieszczeń o  różnych wymaga-
niach uży tkowych i  sanitarno -zdrowotnych. Nie dotyczy to budynków jednorodzinnych i  rekreacji indywidualnej oraz wy-
dzielonych lokali mieszkalnych lub użytkowych z  indywidualną zorganizowaną wentylacją nawiewno -wywiewną.  
4. W instalacjach wentylacji i  klimatyzacji  przewody z  pomieszczenia zagrożonego wybuchem nie mogą łączyć się 
z przewodami z  innych pomieszczeń.  
5. Dopuszcza się wentylowanie garaży oraz innych pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt ludzi powietrzem 
o mniejszym stopniu zanieczyszczenia, niezawieraj ącym substancji szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych zapachów, 
odprowadzanym z  pomieszczeń niebędących pomieszczeniami higienicznosanitarnymi, jeżeli przepisy odrębne nie stano-
wią inaczej.  
6. W pomieszczeniach w  budynkach użyteczności publicznej i  produ kcyjnych, których przeznaczenie wiąże się z  ich 
okresowym użytkowaniem, instalacja wentylacji mechanicznej powinna zapewniać możliwość ograniczenia intensywności 
działania lub jej wyłączenia poza okresem użytkowania pomieszczeń, z  zachowaniem warunku norma lnej pracy przez co 
najmniej jedną godzinę przed i  po ich użytkowaniu.  
7. W pomieszczeniach, o  których mowa w  ust. 6, w przypadku występowania źródeł zanieczyszczeń szkodliwych dla 
zdrowia lub źródeł pary wodnej, należy zapewnić stałą, co najmniej półkrotn ą wymianę powietrza w  okresie przerw w  ich 
wykorzystywaniu, przyjmując do obliczania wentylowanej kubatury nominalną wysokość pomieszczeń, lecz nie większą 
niż 4  m, lub zapewnić okresową wymianę powietrza sterowaną poziomem stężenia zanieczyszczeń.  
8. Instalowane w  pomieszczeniu urządzenia, w  szczególności zużywające powietrze, nie mogą wywoływać zakłóceń 
ograniczających skuteczność funkcjonowania wentylacji.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 36 – Poz. 1225  
 
 9. W pomieszczeniu z  paleniskami na paliwo stałe, płynne lub z  urządzeniami gazowymi pobierającymi powietrze do 
spalania z  pomieszczenia i  z grawitacyjnym odprowadzeniem spalin przewodem od urządzenia stosowanie mechanicznej 
wentylacji wyciągowej jest zabronione.  
10. Przepisu ust.  9 nie stosuje się do pomieszczeń, w  których zastosowano wentylację nawiew no-wywiewną zrówno-
ważoną lub nadciśnieniową.  
11. W pomieszczeniach, które należy chronić przed wpływem zanieczyszczeń lub uciążliwych zapachów z  pomiesz-
czeń sąsiadujących i  z otoczenia zewnętrznego, należy stosować wentylację mechaniczną nadciśnieniową.  
§ 151. 1. W  instalacjach wentylacji mechanicznej ogólnej nawiewno -wywiewnej lub klimatyzacji komfortowej o  wy-
dajności 500  m3/h i więcej należy stosować urządzenia do odzyskiwania ciepła z  powietrza wywiewanego o  sprawności 
temperaturowej co najmniej 50% lu b recyrkulację, gdy jest to dopuszczalne. W  przypadku zastosowania recyrkulacji stru-
mień powietrza zewnętrznego nie może być mniejszy niż wynika to z  wymagań higienicznych. Dla wentylacji technologicz-
nej zastosowanie odzysku ciepła powinno wynikać z  uwarun kowań technologicznych i  rachunku ekonomicznego.  
2. Urządzenia do odzyskiwania ciepła powinny mieć zabezpieczenia ograniczające przenikanie między wymieniają-
cymi ciepło strumieniami powietrza do:  
1) 0,25% objętości strumienia powietrza wywiewanego z  pomies zczenia – w przypadku wymiennika płytowego oraz wy-
miennika z  rurek cieplnych,  
2) 5% objętości strumienia powietrza wywiewanego z  pomieszczenia – w przypadku wymiennika obrotowego,  
w odniesieniu do różnicy ciśnienia 400  Pa. 
3. Recyrkulację powietrza można s tosować wówczas, gdy przeznaczenie wentylowanych pomieszczeń nie wiąże się 
z występowaniem bakterii chorobotwórczych, z  emisją substancji szkodliwych dla zdrowia, uciążliwych zapachów, przy 
zachowaniu wymagań §  149 ust. 1 oraz wymagań dotyczących ochrony p rzeciwpożarowej.  
4. W budynku opieki zdrowotnej recyrkulacja powietrza może być stosowana tylko za zgodą i  na warunkach określo-
nych przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego.  
5. W przypadku stosowania recyrkulacji powietrza w  instalacjach wentyla cji mechanicznej nawiewno -wywiewnej lub 
klimatyzacji należy stosować układy regulacji umożliwiające w  korzystnych warunkach pogodowych zwiększanie udziału 
powietrza zewnętrznego do 100%.  
6. Przepisu ust.  5 nie stosuje się w  przypadkach, gdy zwiększanie st rumienia powietrza wentylacyjnego uniemożliwia-
łoby dotrzymanie poziomu czystości powietrza wymaganego przez względy technologiczne.  
7. Wymagań ust.  1 można nie stosować w  przypadku instalacji używanych krócej niż przez 1000  godzin w  roku.  
§ 152. 1. Czerpni e powietrza w  instalacjach wentylacji i  klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed opadami  
atmosferycznymi i  działaniem wiatru oraz być zlokalizowane w  sposób umożliwiający pobieranie w  danych warunkach jak 
najczystszego i, w  okresie letnim, najchłodniej szego powietrza.  
2. Czerpni powietrza nie należy lokalizować w  miejscach, w  których istnieje niebezpieczeństwo napływu powietrza 
wywiewanego z  wyrzutni oraz powietrza z  rozpyloną wodą pochodzącą z  chłodni kominowej lub innych podobnych urzą-
dzeń.  
3. Czerpni e powietrza sytuowane na poziomie terenu lub na ścianie dwóch najniższych kondygnacji nadziemnych bu-
dynku powinny znajdować się w  odległości co najmniej 8  m w rzucie poziomym od ulic i  parkingów powyżej 20  stanowisk 
postojowych, miejsc gromadzenia odpadów stałych, wywiewek kanalizacyjnych oraz innych źródeł zanieczyszczenia po-
wietrza. Odległość dolnej krawędzi otworu wlotowego czerpni od poziomu terenu powinna wynosić co najmniej 2  m. 
4. Czerpnie powietrza sytuowane na dachu budynku powinny być tak lokalizo wane, aby dolna krawędź otworu wloto-
wego znajdowała się co najmniej 0,4  m po wyżej powierzchni, na której są zamontowane, oraz aby została zachowana odleg -
łość co najmniej 6  m od wywiewek kanalizacyjnych.  
5. Powietrze wywiewane z  budynków lub pomieszczeń, z anieczyszczone w  stopniu przekraczającym wymagania okreś -
lone w przepisach odrębnych, dotyczących dopuszczalnych rodzajów i  ilości substancji zanieczyszczających powietrze ze-
wnętrzne, powinno być oczyszczone przed wprowadzeniem do atmosfery.  
6. Wyrzutnie p owietrza w  instalacjach wentylacji i  klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed opadami atmosfe-
rycznymi i  działaniem wiatru oraz być zlokalizowane w  miejscach umożliwiających odprowadzenie wywiewanego powie-
trza bez powodowania zagrożenia zdrowia użytkown ików budynku i  ludzi w  jego otoczeniu oraz wywierania szkodliwego 
wpływu na budynek.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 37 – Poz. 1225  
 
 7. Dolna krawędź otworu wyrzutni z  poziomym wylotem powietrza, usytuowanej na dachu budynku, powinna znajdo-
wać się co najmniej 0,4  m powyżej powierzchni, na której wyrzutn ia jest zamontowana, oraz 0,4  m powyżej linii łączącej 
najwyższe punkty wystających ponad dach części budynku, znajdujących się w  odległości do 10  m od wyrzutni, mierząc 
w rzucie poziomym.  
8. Usytuowanie wyrzutni powietrza na poziomie terenu jest dopuszcza lne tylko za zgodą i  na warunkach określonych 
przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego.  
9. Dopuszcza się sytuowanie wyrzutni powietrza w  ścianie budynku, pod warunkiem że:  
1) powietrze wywiewane nie zawiera uciążliwych zapachów;  
1a) powietrze wywiewane nie zawiera zanieczyszczeń szkodliwych dla zdrowia;  
2) przeciwległa ściana sąsiedniego budynku z oknami znajduje się w  odległości co najmniej 10  m lub bez okien w  odleg -
łości co najmniej 8  m; 
3) okna znajdujące się w  tej samej ścianie są oddalone  w poziomie od wyrzutni co najmniej 3  m, a poniżej lub powyżej 
wyrzutni – co najmniej 2  m; 
4) czerpnia powietrza, usytuowana w  tej samej ścianie budynku, znajduje się poniżej lub na tym samym poziomie co 
wyrzutnia, w  odległości co najmniej 1,5  m. 
10. Czerp nie i wyrzutnie powietrza na dachu budynku należy sytuować poza strefami zagrożenia wybuchem, zacho-
wując między nimi odległość nie mniejszą niż 10  m przy wyrzucie poziomym i  6 m przy wyrzucie pionowym, przy czym 
wyrzutnia powinna być usytuowana co najmniej  1 m ponad czerpnią.  
11. Odległość, o  której mowa w  ust. 10, może nie być zachowana w  przypadku zastosowania zblokowanych urządzeń 
wentylacyjnych, obejmujących czerpnię i  wyrzutnię powietrza, zapewniających skuteczny rozdział strumienia powietrza 
świeżego od wywiewanego z  urządzenia wentylacyjnego. Nie dotyczy to przypadku usuwania powietrza zawierającego za-
nieczyszczenia szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe zapachy lub substancje palne.  
12. Odległość wyrzutni dachowych, mierząc w  rzucie poziomym, nie powinna b yć mniejsza niż 3  m od:  
1) krawędzi dachu, poniżej której znajdują się okna;  
2) najbliższej krawędzi okna w  połaci dachu;  
3) najbliższej krawędzi okna w  ścianie ponad dachem.  
13. Jeżeli odległość, o  której mowa w  ust. 12 pkt 2 i 3, wynosi od 3  m do 10  m, dolna krawędź wyrzutni powinna znaj-
dować się co najmniej 1  m ponad najwyższą krawędzią okna.  
14. W przypadku usuwania przez wyrzutnię dachową powietrza zawierającego zanieczyszczenia szkodliwe dla zdro-
wia lub uciążliwe zapachy, z  zastrzeżeniem ust.  5, odleg łości, o  których mowa w  ust. 12 i 13, należy zwiększyć o  100%.  
§ 153. 1. Przewody i  urządzenia wentylacji mechanicznej i  klimatyzacji powinny być zaprojektowane i  wykonane 
w taki sposób, aby zminimalizować odkładanie się zanieczyszczeń na ich powierzchniac h wewnętrznych kontaktujących się 
z powietrzem wentylacyjnym.  
2. Przewody powinny mieć przekrój poprzeczny właściwy dla przewidywanych przepływów powietrza oraz konstruk-
cję przystosowaną do maksymalnego ciśnienia i  wymaganej szczelności instalacji, z  uwzgl ędnieniem Polskich Norm doty-
czących wytrzymałości i  szczelności przewodów.  
3. Właściwości materiałów przewodów lub sposób zabezpieczania ich powierzchni powinny być dobrane odpowiednio 
do parametrów przepływającego powietrza oraz do warunków występujących w miejscu ich zamontowania.  
4. Przewody instalowane w  miejscach, w  których mogą być narażone na uszkodzenia mechaniczne, powinny być za-
bezpieczone przed tymi uszkodzeniami.  
5. Przewody powinny być wyposażone w  otwory rewizyjne spełniające wymagania Polskie j Normy dotyczącej ele-
mentów przewodów ułatwiających konserwację, umożliwiające oczyszczenie wnętrza tych przewodów, a  także innych urzą-
dzeń i  elementów instalacji, o  ile ich konstrukcja nie pozwala na czyszczenie w  inny sposób niż poprzez te otwory, przy 
czym nie należy ich sytuować w  pomieszczeniach o  podwyższonych wymaganiach higienicznych.  
6. Przewody prowadzone przez pomieszczenia lub przestrzenie nieogrzewane, a  w przypadku instalacji klimatyzacji – 
również niechłodzone, powinny mieć izolację cieplną,  z uwzględnieniem wymagań określonych w  § 267 ust. 1. 
7. Przewody instalacji klimatyzacji, przewody stosowane do recyrkulacji powietrza oraz prowadzące do urządzeń do 
odzyskiwania ciepła, a  także przewody prowadzące powietrze zewnętrzne przez ogrzewane pom ieszczenia, powinny mieć 
izolację cieplną i  przeciwwilgociową.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 38 – Poz. 1225  
 
 § 154. 1. Urządzenia i  elementy wentylacji mechanicznej i  klimatyzacji powinny być stosowane w  sposób umożliwia-
jący uzyskanie zakładanej jakości środowiska w  pomieszczeniu przy racjonalnym zuży ciu energii do ogrzewania i  chłodze-
nia oraz energii elektrycznej.  
2. Instalacje klimatyzacji powinny być wyposażone w  odpowiednie urządzenia pomiarowe służące do sprawdzania 
warunków pracy i  kontroli zużycia energii.  
3. Urządzenia wentylacji mechanicznej i  klimatyzacji, takie jak centrale, klimakonwektory wentylatorowe, klimatyza-
tory, aparaty ogrzewcze i  chłodząco -wentylacyjne, powinny być tak instalowane, aby była zapewniona możliwość ich okre-
sowej kontroli, konserwacji, naprawy lub wymiany.  
4. Centrale w entylacyjne i  klimatyzacyjne usytuowane na zewnątrz budynku powinny mieć odpowiednią obudowę lub 
inne zabezpieczenie przed wpływem czynników atmosferycznych.  
5. W przypadku pomieszczeń o  specjalnych wymaganiach higienicznych należy stosować centrale wentyl acyjne i  kli-
matyzacyjne umożliwiające utrzymanie podwyższonej czystości wewnątrz obudowy, wyposażone w  oświetlenie we-
wnętrzne i  wzierniki do kontroli stanu centrali z  zewnątrz.  
6. Urządzenia wentylacji mechanicznej i  klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed zanieczyszczeniami znajdu-
jącymi się w  powietrzu zewnętrznym, a  w szczególnych przypadkach w  powietrzu obiegowym (recyrkulacyjnym), za po-
mocą filtrów:  
1) nagrzewnice, chłodnice i  urządzenia do odzyskiwania ciepła – co najmniej klasy G4,  
2) nawilżacze – co najmniej klasy F6,  
określonych w  Polskiej Normie dotyczącej klasyfikacji filtrów powietrza.  
7. Nawilżacze w  instalacji wentylacji mechanicznej i  klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed przeciekaniem 
wody na zewnątrz oraz przed przenoszeniem krope l wody przez powietrze wentylacyjne do dalszych części instalacji.  
8. Połączenia wentylatorów z  przewodami wentylacyjnymi powinny być wykonane za pomocą elastycznych elemen-
tów łączących, z  zachowaniem wymagań określonych w  § 267 ust. 7. 
9. Instalacje wenty lacji mechanicznej i  klimatyzacji powinny być wyposażone w  przepustnice zlokalizowane w  miej-
scach umożliwiających regulację instalacji, a  także odcięcie dopływu powietrza zewnętrznego i  wypływu powietrza we-
wnętrznego. Wymaganie to nie dotyczy instalacji me chanicznej wywiewnej, przewidzianej do okresowej pracy jako wenty-
lacja grawitacyjna.  
10. Moc właściwą wentylatorów stosowanych w  instalacjach wentylacyjnych i  klimatyzacyjnych określa poniższa ta-
bela:  
Lp. Rodzaj i  zastosowanie wentylatora  Maksymalna moc  
właściwa wentylatora  
[kW/(m3/s)] 
1 2 3 
1 Wentylator nawiewny:  
a) instalacja klimatyzacji lub wentylacji nawiewno -wywiewnej z  odzyskiem ciepła  
b) instalacja wentylacji nawiewno -wywiewnej bez odzysku ciepła oraz wentylacji 
nawiewnej  1,60 
1,25 
2 Wentylator  wywiewny:  
a) instalacja klimatyzacji lub wentylacji nawiewno -wywiewnej z  odzyskiem ciepła  
b) instalacja wentylacji nawiewno -wywiewnej bez odzysku ciepła  
c) instalacja wywiewna   
1,00 
1,00 
0,80 
  
                                    
Dziennik Ustaw  – 39 – Poz. 1225  
 
 11. Dopuszcza się zwiększenie mocy właściwej wentylatora, w przypadku zastosowania wybranych elementów insta-
lacji, do wartości określonej w  poniższej tabeli:  
Lp. Dodatkowe elementy instalacji wentylacyjnej lub klimatyzacyjnej  Dodatkowa moc  
właściwa wentylatora 
[kW/(m3/s)] 
1 2 3 
1 Dodatkowy stopień filtracji powietrza  0,3 
2 Dodatkowy stopień filtracji powietrza z  filtrami klasy H10 i  wyższej  0,6 
3 Filtry do usuwania gazowych zanieczyszczeń powietrza  0,3 
4 
 Wysoko skuteczne urządzenie do odzysku ciepła (sprawność temperaturowa większa 
niż 67%)  0,3 
12. Temperatury zasilania i  powrotu czynnika chłodzącego belek chłodzących i  elementów chłodzących płaszczyzno-
wych powinny być tak dobrane, aby nie występowała kondensacja pary wodnej na powierzchniach tych urządzeń.  
13. Pompy obiegowe w  obiegach chłodzący ch i ogrzewczych instalacji klimatyzacji powinny być regulowane według 
obciążenia cieplnego.  
§ 155. 1. W  budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego, oświaty, wychowania, opieki zdrowotnej i  opieki 
społecznej, a  także w  pomieszczeniach biurowych przezn aczonych na pobyt ludzi, niewyposażonych w  wentylację mecha-
niczną lub klimatyzację, okna, w  celu okresowego przewietrzania, powinny mieć konstrukcję umożliwiającą otwieranie co 
najmniej 50% powierzchni wymaganej zgodnie z  § 57 dla danego pomieszczenia.  
2. Skrzydła okien, świetliki oraz nawietrzaki okienne, wykorzystywane do przewietrzania pomieszczeń przeznaczo-
nych na pobyt ludzi, powinny być zaopatrzone w  urządzenia pozwalające na łatwe ich otwieranie i  regulowanie wielkości 
otwarcia z  poziomu podłogi lub pomostu, także przez osoby niepełnosprawne, jeżeli nie przewiduje się korzystania z  po-
mocy innych współużytkowników.  
3. W przypadku zastosowania w  pomieszczeniach innego rodzaju wentylacji niż wentylacja mechaniczna nawiewna 
lub nawiewno -wywiewna, dopływ powietrza zewnętrznego, w  ilości niezbędnej dla potrzeb wentylacyjnych, należy zapew-
nić przez urządzenia nawiewne umieszczane w  oknach, drzwiach balkonowych lub w  innych częściach przegród zewnętrz-
nych.  
4. Urządzenia nawiewne, o  których mowa w  ust. 3, powi nny być stosowane zgodnie z  wymaganiami określonymi 
w Polskiej Normie dotyczącej wentylacji w  budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i  użyteczności publicznej.  
Rozdział 7  
Instalacja gazowa na paliwa gazowe  
§ 156. 1. Zaopatrzenie budynków w  gaz oraz instalacje gazowe powinny odpowiadać potrzebom użytkowym i  warun-
kom wynikającym z  własności fizykochemiczn ych gazu oraz warunkom technicznym przyłączenia do sieci gazowej, okreś -
lonym  przez dostawcę gazu.  
2. Instalację gazową zasilaną z  sieci gazowej stanowi układ przewodów za kurkiem głównym, prowadzonych na ze-
wnątrz lub wewnątrz budynku, wraz z  armaturą, kształtkami i  innym wyposażeniem, a  także urządzeniami do pomiaru zu-
życia gazu, urządzeniami gazowymi oraz przewodami spalinowymi lub powietrzno -spalinowymi, jeżeli są one elementem 
wyposażenia urządzeń gazowych.  
3. Instalację gazową zasilaną gazem płynnym ze stałych zbiorników lub baterii butli, znajdujących się na działce bu-
dowlanej na zewnątrz budynku, stanowi układ przewodów za głównym zaworem od cinającym instalację zbiornikową, butle 
lub kolektor butli prowadzonych na zewnątrz lub wewnątrz budynku, wraz z  armaturą, kształtkami i  innym wyposażeniem, 
a także urządzenia do pomiaru zużycia gazu, urządzenia gazowe z  wyposażeniem oraz przewody spalinow e lub powietrzno -
-spalinowe odprowadzające spaliny bezpośrednio poza budynek lub do przewodów w  ścianach.  
4. Instalację gazową zasilaną gazem płynnym z  indywidualnej butli, znajdującej się wewnątrz budynku, stanowi butla 
gazowa, urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z  armaturą, kształtkami i  innym wyposażeniem, a  także urządzenie ga-
zowe wraz z  przewodami spalinowymi lub powietrzno -spalinowymi, jeżeli stanowią one element składowy urządzeń gazo-
wych.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 40 – Poz. 1225  
 
 5. Instalację zbiornikową gazu płynnego stanowi zespół  urządzeń składający się ze zbiornika albo grupy zbiorników 
z armaturą i  osprzętem oraz z  przyłącza gazowego z  głównym zaworem odcinającym.  
6. Wymagania dla instalacji gazowych, o  których mowa w  rozporządzeniu, nie dotyczą instalacji przeznaczonych dla 
celów rolniczych i  produkcyjno -przemysłowych (technologicznych).  
§ 157. 1. W  przewodach gazowych, doprowadzających gaz do zewnętrznej ściany budynku mieszkalnego, zamieszka-
nia zbiorowego, użyteczności publicznej i  rekreacji indywidualnej, nie powinno być ciś nienia wyższego niż 500  kPa, a  do 
ścian zewnętrznych pozostałych budynków wyższego niż 1600  kPa. 
2. Instalacja gazowa w  budynku powinna zapewniać doprowadzenie paliwa gazowego w  ilości odpowiadającej potrze-
bom użytkowym oraz odpowiednią wartość ciśnienia p rzed urządzeniami gazowymi, zależną od rodzaju paliwa gazowego 
zastosowanego do zasilania budynku, określoną Polską Normą dotyczącą paliw gazowych, przy czym ciśnienie to nie po-
winno być wyższe niż 5  kPa. 
3. Instalacja gazowa w  budynku o  wysokości większej  niż 35  m ponad poziomem terenu może być doprowadzona 
tylko do pomieszczeń technicznych, w  których są zainstalowane urządzenia gazowe, usytuowanych w  piwnicy lub na naj-
niższej kondygnacji nadziemnej, a  także na najwyższej kondygnacji budynku lub nad tą kon dygnacją, pod warunkiem za-
stosowania urządzeń stabilizujących ciśnienie gazu.  
4. Zastosowanie instalacji gazowej w  budynkach o  wysokości ponad 25  m wymaga uzyskania pozytywnej opinii wy-
danej przez właściwego komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożar nej. 
5. Instalacje gazowe zasilane gazem płynnym mogą być wykonywane tylko w  budynkach niskich.  
6. Zabrania się stosowania w  jednym budynku gazu płynnego i  gazu z  sieci gazowej.  
7. W budynku niskim, mającym w  mieszkaniach instalację zasilaną gazem płynnym,  dopuszcza się usytuowanie ko-
tłowni gazowej zasilanej z  sieci gazowej.  
8. Instalacje gazowe zasilane gazem o  gęstości większej od gęstości powietrza nie mogą być stosowane w  pomieszcze-
niach, których poziom podłogi znajduje się poniżej otaczającego terenu o raz w  których znajdują się studzienki lub kanały 
instalacyjne i  rewizyjne poniżej podłogi.  
§ 158. 1. Instalacje sygnalizujące niedopuszczalny poziom stężenia gazu mogą być stosowane w  budynkach, w  których 
jest ustanowiony stały nadzór, zapewniający podejmo wanie działań zaradczych, a  także w  budynkach jednorodzinnych.  
2. Czujki sygnalizujące niedopuszczalny poziom stężenia gazu w  budynkach, o  których mowa w  ust. 1, powinny być 
instalowane w  piwnicach i  suterenach oraz w  pomieszczeniach, w  których istnieje mo żliwość nagromadzenia gazu przy sta-
nach awaryjnych instalacji lub przyłącza gazowego.  
3. Sygnały alarmowe stanu zagrożenia wybuchem w  budynkach, z  wyłączeniem budynków jednorodzinnych, powinny 
być kierowane do służb lub osób zobowiązanych do podjęcia skute cznej akcji zapobiegawczej.  
4. Zabrania się instalowania urządzeń sygnalizacyjno -odcinających dopływ gazu do części mieszkalnej budynku wie-
lorodzinnego. Nie dotyczy to indywidualnych urządzeń sygnalizacyjno -odcinających dopływ gazu do odrębnych mieszkań.  
5. Urządzenia sygnalizacyjno -odcinające dopływ gazu należy stosować w  tych pomieszczeniach, w  których łączna no-
minalna moc cieplna zainstalowanych urządzeń gazowych jest większa niż 60  kW. 
6. Zawór odcinający dopływ gazu do budynku, będący elementem skła dowym urządzenia sygnalizacyjno -odcinają-
cego, powinien być instalowany poza budynkiem, między kurkiem głównym a  wprowadzeniem przewodu do budynku.  
7. Instalacja gazowa przyłączona do sieci gazowej wykonanej z  przewodów metalowych powinna być zabezpieczona  
przed wpływem prądów błądzących przez zainstalowanie wstawki izolacyjnej na wprowadzeniu metalowej rury gazowej do 
budynku.  
§ 159. 1. Instalacja gazowa budynku zasilanego z  sieci gazowej powinna mieć zainstalowany na przyłączu kurek 
główny, umożliwiający odcięcie dopływu gazu.  
2. Kurek główny powinien być zainstalowany na zewnątrz budynku w  wentylowanej szafce co najmniej z  materiału 
trudno zapalnego przy ścianie, we wnęce ściennej lub w  odległości nieprzekraczającej 10  m od zasilanego budynku, w  miej-
scu łatwo dostępnym i  zabezpieczonym przed wpływami atmosferycznymi, uszkodzeniami mechanicznymi i  dostępem osób 
niepowołanych.  
3. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i  rekreacji indywidualnej dopuszcza się instalowanie kurka głównego 
w odległości większej n iż 10  m od zasilanego budynku, w  wentylowanej szafce, usytuowanej w  linii ogrodzenia od ulicy 
lub ogólnego ciągu pieszego z  dostępem do niej od strony zewnętrznej działki budowlanej.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 41 – Poz. 1225  
 
 4. W budynkach o  charakterze monumentalnym dopuszcza się instalowanie kur ków głównych w  miejscach łatwo do-
stępnych z  zewnątrz, niebędących pomieszczeniami, np.  w podcieniach, prześwitach, bramach, w  odległości nie większej 
niż 2  m od lica zewnętrznego budynku.  
5. Odległość kurka głównego, montowanego przy ścianie lub we wnęce ś ciany budynku, od poziomu terenu oraz naj-
bliższej krawędzi okna, drzwi lub innego otworu w  budynku powinna wynosić co najmniej 0,5  m. 
6. W uzasadnionych przypadkach, wynikających z  rozwiązania funkcjonalno -przestrzennego budynku, może być za-
instalowany wi ęcej niż jeden kurek główny. W  takim przypadku instalacje zasilane z  oddzielnych przyłączy nie mogą być 
ze sobą połączone.  
7. W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się instalowanie kurka głównego przed budynkiem, poniżej poziomu terenu, 
pod warunkiem zachowa nia wymagań właściwych dla armatury zaporowej montowanej na gazociągach sieci gazowych.  
8. Miejsce usytuowania kurka głównego powinno być jednoznacznie oznakowane. Na budynku mającym więcej niż 
jeden kurek główny należy umieścić informację o  liczbie i miejscach ich zainstalowania.  
§ 160. 1. W  przypadku gdy z  jednego przyłącza jest zasilany więcej niż jeden budynek, oprócz kurka głównego, należy 
zastosować odrębne zawory niebędące kurkami głównymi, odcinające dopływ gazu do każdego z  tych budynków.  
2. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i  rekreacji indywidualnej, gdy kurek główny jest zainstalowany w  linii 
ogrodzenia w  odległości większej niż 10  m, należy na ścianie budynku dodatkowo zastosować zawór odcinający.  
3. Zawory odcinające, o  których mowa w  ust. 1 i 2, powinny spełniać wymagania określone w  § 158 ust. 6. 
§ 161. 1. W  przypadku instalacji gazowej, zasilanej z  sieci gazowej o  ciśnieniu do 500  kPa, z  której korzysta więcej 
niż jeden  odbiorca  lub w której  nominalne  zużycie  gazu  jest większe  niż 10 m3/h, w przeliczeniu  na gaz ziemny  wysoko-
metanowy, przed urządzeniem redukcyjnym należy zainstalować zawór odcinający, a  za tym urządzeniem – zawór odcinający 
będąc y kurkiem głównym.  
2. W przypadku instalacji gazowej, zasilanej ze wspólnej sieci o ciśnieniu do 500  kPa, z  której korzysta jeden odbiorca, 
a nominalne zużycie gazu jest mniejsze niż 10  m3/h, dopuszcza się, aby zawór odcinający zainstalowany przed urządzeniem 
redukcyjnym był traktowany jako kurek główny. Przepis ten stosuje się także, j eżeli urządzenie redukcyjne jest połączone 
w jeden zespół z  gazomierzem.  
§ 162. Urządzenia redukcyjne mogą być instalowane wyłącznie na zewnątrz budynku i  powinny być zabezpieczone 
przed dostępem osób niepowołanych i  uszkodzeniami mechanicznymi.  
§ 163. 1. Przewody instalacji gazowej, prowadzone poniżej poziomu terenu, poza budynkiem w  odległości większej 
niż 0,5  m od jego ściany zewnętrznej, powinny spełniać wymagania określone w  przepisach odrębnych dotyczących sieci 
gazowych.  
1a. Przewody instalacji gazow ej powinny być wykonane w  sposób zapewniający spełnienie wymagań szczelności 
i trwałości określonych w  Polskiej Normie dotyczącej przewodów gazowych dla budynków.  
2. Przewody instalacji gazowej, począwszy od 0,5  m przed zewnętrzną ścianą budynku do kurków odcinających przed 
gazomierzami w  budynkach mieszkalnych wielorodzinnych lub do odgałęzień lokali użytkowych w  budynkach użyteczno-
ści publicznej, powinny być wykonane z  rur stalowych bez szwu bądź z  rur stalowych ze szwem przewodowych, zgodnych 
z wymagania mi przedmiotowych Polskich Norm, łączonych przez spawanie.  
3. Przewody instalacji gazowej w  budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, zagrodowych i  rekreacji indywidualnej, 
począwszy od 0,5  m przed zewnętrzną ścianą budynku do wyprowadzenia poza lico wewnętr zne tej ściany, powinny być 
wykonane z  rur, o  których mowa w  ust. 2. 
4. W budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, budynkach w  zabudowie zagrodowej i  budynkach rekreacji indywi-
dualnej przewody instalacji gazowej, a  w pozostałych budynkach tylko przewody za gazomierzami lub odgałęzieniami pro-
wadzącymi do odrębnych mieszkań lub lokali użytkowych, powinny być wykonane z  rur, o  których mowa w  ust. 2, łączo-
nych również z  zastosowaniem połączeń gwintowanych lub z  rur miedzianych łączonych przez lutowanie lutem twa rdym. 
Dopuszcza się stosowanie innych sposobów łączenia rur, jeżeli spełniają one wymagania szczelności i  trwałości okreś lone 
w Polskiej Normie dotyczącej przewodów gazowych dla budynków.  
5. Po zewnętrznej stronie ścian budynku nie mogą być prowadzone prz ewody gazowe wykonane:  
1) z rur stalowych, jeżeli służą do rozprowadzania paliw gazowych zawierających parę wodną lub inne składniki ulegające 
kondensacji w  warunkach eksploatacyjnych;  
2) z rur miedzianych.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 42 – Poz. 1225  
 
 6. Przewody instalacji gazowej dla gazu płynnego mogą być prowadzone powyżej poziomu terenu między zbiornikiem, 
butlą lub baterią butli a  budynkiem, a  także po zewnętrznej ścianie budynku, jeżeli długość tego przewodu nie jest większa 
niż 10  m, a składniki gazu nie podlegają kondensacji w  warunkach ekspl oatacyjnych.  
§ 164. 1. Przewodów instalacji gazowych nie należy prowadzić przez pomieszczenia mieszkalne oraz pomieszczenia, 
których sposób użytkowania może spowodować naruszenie stanu technicznego instalacji lub wpływać na parametry eksplo-
atacyjne gazu.  
2. Zabrania się prowadzenia przez pomieszczenia mieszkalne przewodów instalacji gazowej z  zastosowaniem połączeń 
gwintowanych, a  także z  zastosowaniem innych sposobów łączenia rur, jeżeli mogą one stanowić zagrożenie dla bezpie-
czeństwa mieszkańców.  
3. Przew ody instalacji gazowej, w  stosunku do przewodów innych instalacji stanowiących wyposażenie budynku 
(ogrzewczej wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej, piorunochronnej itp.), należy lokalizować w  sposób zapewniający 
bezpieczeństwo ich użytkowania. Odleg łość między przewodami instalacji gazowej a  innymi przewodami powinna umoż-
liwiać wykonywanie prac konserwacyjnych.  
4. Poziome odcinki instalacji gazowych powinny być usytuowane w  odległości co najmniej 0,1  m powyżej innych 
przewodów instalacyjnych, natomia st jeżeli gęstość gazu jest większa od gęstości powietrza – poniżej przewodów elektrycz-
nych i  urządzeń iskrzących.  
5. Przewody instalacji gazowej krzyżujące się z  innymi przewodami instalacyjnymi powinny być od nich oddalone co 
najmniej o  0,02 m. 
6. Dopusz cza się prowadzenie przewodów gazowych z  rur stalowych bez szwu i  rur stalowych ze szwem przewodo-
wych, łączonych za pomocą spawania przez jedną kondygnację garażu, znajdującą się bezpośrednio pod kondygnacją nad-
ziemną budynku, pod warunkiem zabezpieczenia tych przewodów przed uszkodzeniem mechanicznym.  
§ 165. 1. Rozwiązania techniczne instalacji gazowej powinny umożliwiać samokompensację wydłużeń cieplnych oraz 
eliminować ewentualne odkształcenia instalacji, wywołane deformacją lub osiadaniem budynku.  
2. Przewody instalacji gazowych w  piwnicach i  suterenach należy prowadzić na powierzchni ścian lub pod stropem, 
natomiast na pozostałych kondygnacjach nadziemnych dopuszcza się prowadzenie ich także w  bruzdach osłoniętych nie-
uszczelnionymi ekranami lub wypełnio nych – po uprzednim wykonaniu próby szczelności instalacji – łatwo usuwalną masą 
tynkarską, niepowodującą korozji przewodów. Wypełnianie bruzd, w  których są prowadzone przewody z  rur miedzianych, 
jest zabronione.  
3. Przewody gazowe z  rur stalowych, po wyko naniu próby szczelności, powinny być zabezpieczone przed korozją.  
§ 166. 1. Urządzenia pomiarowe zużycia gazu, zwane dalej „gazomierzami”, spełniające wymagania określone w  Pol-
skiej Normie dotyczącej gazomierzy, powinny być zainstalowane oddzielnie dla każ dego z  odbiorców i  zabezpieczone przed 
dostępem osób nieupoważnionych.  
2. Lokalizacja gazomierzy powinna zapewniać łatwy dostęp do ich kontroli lub wymiany.  
3. Przed każdym gazomierzem należy zainstalować zawór odcinający. Jeżeli gazomierz jest instalowany  w jednej 
szafce z  kurkiem głównym, uznaje się, że wymaganie to jest spełnione.  
4. Gazomierze mogą być instalowane:  
1) w szafkach z  materiałów co najmniej trudno zapalnych, z  otworami wentylacyjnymi:  
a) na klatkach schodowych lub korytarzach ogólnych,  
b) na zewnątrz budynku, razem z  kurkiem głównym instalacji gazowej, z  zachowaniem warunków określonych 
w § 159 i  160; 
2) w szybach wentylowanych przeznaczonych dla pionów instalacyjnych, z  drzwiczkami bez otworów wentylacyjnych, 
dostępnymi od strony pomieszcze ń niemieszkalnych.  
5. Dopuszcza się instalowanie gazomierzy, także bez szafek, w  kuchniach stanowiących samodzielne pomieszczenie 
oraz w  przedpokojach w  istniejących budynkach mieszkalnych, podlegających przebudowie lub w  których następuje remont 
instalacj i gazowej.  
6. Gazomierze mogą być ponadto instalowane w  wydzielonych i  zamykanych pomieszczeniach piwnicznych, jeżeli 
mają one okno oraz przewód wentylacji grawitacyjnej wyprowadzony ponad dach lub przez ścianę zewnętrzną na wysokość 
co najmniej 2,5  m powy żej terenu, w  odległości nie mniejszej niż 0,5  m od bocznej krawędzi okien, drzwi i  innych otworów.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 43 – Poz. 1225  
 
 § 167. Gazomierzy nie można instalować:  
1) w pomieszczeniach mieszkalnych, łazienkach lub innych, w  których występuje zagrożenie korozyjne (wilgoć, opary 
związków chemicznych itp.);  
2) we wspólnych wnękach z  licznikami elektrycznymi;  
3) w odległości mniejszej w  rzucie poziomym niż 1  m od palnika gazowego lub innego paleniska;  
4) w odległości mniejszej niż 3  m od urządzenia gazowego, mierząc w  rozwinięciu dług ości przewodu.  
§ 168. 1. Gazomierze należy instalować w  przedziale wysokości od 0,3  m do 1,8  m od poziomu podłogi do spodu 
gazomierza lub co najmniej 0,5  m od poziomu terenu.  
2. Gazomierze do pomiaru przepływu gazu o  gęstości mniejszej od gęstości powietrz a powinny być umieszczone po-
wyżej licznika elektrycznego i  innych urządzeń mogących iskrzyć, a  do gazu o  gęstości większej od gęstości powietrza – 
o co najmniej 0,3  m poniżej licznika i  takich urządzeń.  
3. Gazomierze instalowane bez szafek, na tym samym po ziomie co liczniki elektryczne lub inne mogące iskrzyć urzą-
dzenia, powinny być od nich oddalone co najmniej o  1 m. 
4. Dopuszcza się zmniejszenie odległości, o  której jest mowa w  ust. 3, jeżeli między tymi urządzeniami zostanie wy-
konana przegroda z  materiał u niepalnego o  wysokości co najmniej 0,5  m powyżej i  poniżej gazomierza oraz wysięgu więk-
szym o  co najmniej 0,1  m od odległości lica gazomierza od ściany, na której jest zainstalowany.  
§ 169. Rozwiązania techniczne połączeń gazomierzy i  urządzeń gazowych z  instalacją powinny umożliwiać ich odłą-
czenie bez konieczności demontażu części instalacji.  
§ 170. 1. Urządzenia gazowe mogą być instalowane wyłącznie w  pomieszczeniach spełniających warunki dotyczące 
ich wysokości, kubatury, wentylacji i  odprowadzenia spa lin, a  także dopływu powietrza do spalania określone w  rozporzą-
dzeniu, w  Polskich Normach i  przepisach odrębnych.  
2. Urządzenia gazowe z  otwartą komorą spalania, przez co rozumie się urządzenia typu A  i B, nie mogą być instalo-
wane w  pomieszczeniach mieszka lnych, z  zastrzeżeniem §  93 ust. 2, 4 i  5. 
3. Urządzenia gazowe z  zamkniętą komorą spalania, przez co rozumie się urządzenia typu C, mogą być instalowane 
w pomieszczeniach mieszkalnych, niezależnie od rodzaju występującej w  nich wentylacji, pod warunkiem z astosowania 
koncentrycznych przewodów powietrzno -spalinowych, z  zachowaniem wymagań §  175. 
§ 171. Urządzenia gazowe, pozostające bez stałego dozoru w  czasie ich użytkowania, takie jak kotły gazowe lub ogrze-
wacze pomieszczeń, powinny być wyposażone w  samoc zynnie działające zabezpieczenia przed skutkami spadku ciśnienia 
lub przerwą w  dopływie gazu.  
§ 172. 1. Maksymalne, łączne obciążenie cieplne przypadające na 1  m3 kubatury, służące do określania wymaganej 
kubatury pomieszczenia, w  którym są zainstalowane u rządzenia gazowe, pobierające powietrze do spalania z  tego pomiesz-
czenia, nie może przekraczać wartości określonych w  poniższej tabeli:  
Rodzaje pomieszczeń  Maksymalne obciążenie cieplne urządzeń gazowych na 1  m3 
kubatury pomieszczenia  
typ A  
– bez odprowadzenia spalin  typ B  
– z odprowadzaniem spalin  
1 2 3 
Pomieszczenie przeznaczone na stały pobyt ludzi 
oraz aneksy kuchenne połączone z  przedpokojem  175 W 
(150 kcal/h)  350 W 
(300 kcal/h)  
Pomieszczenia nieprzeznaczone na stały pobyt 
ludzi, w  tym kuchnie  930 W 
(800 kcal/h)  4650  W 
(4000  kcal/h)  
2. W przypadku instalowania w  jednym pomieszczeniu urządzeń gazowych bez odprowadzenia spalin i  z odprowadze-
niem spalin, łączne obciążenie cieplne pochodzące od tych urządzeń przypadające na 1  m3 kubatury po mieszczenia nie może 
przekraczać wielkości podanych w  tabeli w  ust. 1, kolumna 2.  
3. Kubatura pomieszczeń, w  których instaluje się urządzenia gazowe, nie powinna być mniejsza niż:  
1) 8 m3 – w przypadku urządzeń pobierających powietrze do spalania z  tych po mieszczeń;  
2) 6,5 m3 – w przypadku urządzeń z  zamkniętą komorą spalania.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 44 – Poz. 1225  
 
 4. Pomieszczenia, w  których instaluje się urządzenia gazowe, powinny mieć wysokość co najmniej 2,2  m. 
5. W budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w  zabudowie zagrodowej i  rekreacji indywidualnej, wzniesionych 
przed dniem wejścia w  życie rozporządzenia, dopuszcza się instalowanie gazowych kotłów grzewczych w  pomieszczeniach 
technicznych o  wysokości co najmniej 1,9  m, z zachowaniem warunków określonych w  ust. 1 i § 170 ust. 1 i 2. 
§ 173. 1. Przy instalowaniu urządzeń gazowych należy spełnić następujące warunki:  
1) urządzenia gazowe należy połączyć ze stalowymi lub miedzianymi przewodami instalacji gazowej na stałe lub z  za-
stosowaniem elastycznych przewodów metalowych;  
2) zawór odcinając y dopływ gazu do urządzenia należy umieścić w  pomieszczeniu, w  którym jest zainstalowane urządze-
nie gazowe, w  miejscu łatwo dostępnym, w  odległości nie większej niż 1  m od króćca przyłączeniowego;  
3) kuchnie i  kuchenki gazowe należy instalować w  odległości  co najmniej 0,5  m od okien do boku urządzenia, licząc 
w rzucie poziomym;  
4) ogrzewacze pomieszczeń, których temperatura osłon może przekroczyć 60°C, należy instalować w  odległości co naj-
mniej 0,3  m od ścian z  materiałów łatwo zapalnych, otynkowanych oraz w odległości 0,6  m od elementów ścian z  ma-
teriałów łatwo zapalnych, nieosłoniętych tynkiem;  
5) grzejniki gazowe wody przepływowej należy instalować na ścianach z  materiałów niepalnych bądź odizolować je od 
ściany z  materiałów palnych płytą z  materiału niep alnego.  
2. Urządzenia gazowe, wymagające przemieszczania, takie jak palniki, kolby, lutownice, mogą być instalowane za 
pomocą przewodów elastycznych przeznaczonych do takich celów.  
§ 174. 1. Grzewcze urządzenia gazowe, takie jak: kotły ogrzewcze, grzejniki  wody przepływowej, niezależnie od ich 
obciążeń cieplnych, powinny być podłączone na stałe z  indywidualnymi kanałami spalinowymi, z  uwzględnieniem instruk-
cji technicznej producenta urządzenia, o  której mowa w  przepisach dotyczących zasadniczych wymagań dla  urządzeń spa-
lających paliwa gazowe.  
2. Przewody i  kanały spalinowe odprowadzające spaliny od urządzeń gazowych na zasadzie ciągu naturalnego po-
winny posiadać przekroje wynikające z  obliczeń oraz zapewniać podciśnienie ciągu w  wysokości odpowiedniej dla ty pu 
urządzenia i  jego mocy cieplnej.  
3. Dopuszcza się stosowanie zbiorczych przewodów systemów powietrzno -spalinowych przystosowanych do pracy 
z urządzeniami z  zamkniętą komorą spalania, wyposażonymi w  zabezpieczenia przed zanikiem ciągu kominowego.  
4. Dopuszcza się stosowanie indywidualnych przewodów powietrznych i  spalinowych jako zestawu wyrobów służą-
cych do doprowadzenia powietrza do urządzenia gazowego i  odprowadzenia spalin na zewnątrz.  
5. Dopuszcza się w  pomieszczeniu  kotłowni przyłączenie kilku kotłów do wspólnego kanału spalinowego w  przypadku:  
1) kotłów pobierających powietrze do spalania z  pomieszczenia, pod warunkiem zastosowania skrzyniowego przerywa-
cza ciągu lub wyposażenia kotłów w  czujniki zaniku ciągu kominow ego wyłączających równocześnie wszystkie kotły;  
2) wykonania dla kotłów z  palnikami nadmuchowymi przewodu spalinowego o  przekroju poprzecznym nie mniejszym 
niż 1,6  sumy przekrojów przewodów odprowadzających spaliny z  poszczególnych kotłów, a  także wyposaże nie wy-
lotu przewodu spalinowego w  czujnik zaniku ciągu kominowego, wyłączającego równocześnie wszystkie kotły.  
6. Przewody i  kanały spalinowe, odprowadzające spaliny od grzewczych urządzeń gazowych, powinny być dostoso-
wane do warunków pracy danego typu urz ądzenia.  
7. Przewody i  kanały spalinowe odprowadzające spaliny od urządzeń gazowych, z  wyłączeniem kotłów, powinny speł-
niać następujące wymagania:  
1) przekroje poprzeczne przewodu, a  także kanału spalinowego powinny być stałe na całej długości;  
2) długość pionowych przewodów spalinowych powinna być nie mniejsza niż 0,22  m, a przewodów poziomych ułożo-
nych ze spadkiem co najmniej 5% w  kierunku urządzenia – nie większa niż 2  m; 
3) długość kanału spalinowego mierzona od osi wlotu przewodu spalinowego do krawędz i wylotu kanału nad dachem 
powinna być nie mniejsza niż 2  m; 
4) wyloty kanałów spalinowych, jeżeli  wynika to z  warunków pracy urządzeń, powinny być zaopatrzone w  wywietrzniki 
dobrane do ilości spalin, długości odcinków pionowych, położenia w  określonej str efie wiatrowej i  warunków lokalnych.  
8. Dopuszcza się instalowanie przepustnic w  przewodach odprowadzających spaliny z  poszczególnych urządzeń, jeżeli 
ich działanie nie zakłóca przepływu spalin.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 45 – Poz. 1225  
 
 9. Urządzenia gazowe wyposażone w  palniki nadmuchowe powinny być połączone przewodami z  kanałami spalino-
wymi, których przekroje należy dobierać z  uwzględnieniem nadciśnień występujących w  komorach spalania tych urządzeń.  
10. Nad urządzeniami gazowymi typu restauracyjnego z  odprowadzeniem spalin do pomieszczenia należy umieszczać 
okapy odprowadzające te spaliny do kanałów spalinowych, przy czym dla urządzeń o  mocy cieplnej większej niż 30  kW 
należy instalować czujniki, wyłączające urządzenie w  przypadku zaniku ciągu kominowego.  
§ 175. 1. Indywidualne koncentryczne  przewody powietrzno -spalinowe lub oddzielne przewody powietrzne i  spali-
nowe od urządzeń gazowych z  zamkniętą komorą spalania mogą być wyprowadzone przez zewnętrzną ścianę budynku, 
jeżeli urządzenia te mają nominalną moc cieplną nie większą niż:  
1) 21 kW – w wolno stojących budynkach jednorodzinnych, zagrodowych i  rekreacji indywidualnej;  
2) 5 kW – w pozostałych budynkach mieszkalnych.  
2. Wyloty przewodów, o  których mowa w  ust. 1 pkt 2, powinny znajdować się wyżej niż 2,5  m ponad poziomem te-
renu. Dopuszcza  się sytuowanie tych wylotów poniżej 2,5  m, lecz nie mniej niż 0,5  m ponad poziomem terenu, jeżeli w  od-
ległości do 8  m nie znajduje się plac zabaw dla dzieci lub inne miejsca rekreacyjne.  
3. Odległość między wylotami przewodów, o  których mowa w  ust. 1, pow inna być nie mniejsza niż 3  m, a odległość 
tych wylotów od najbliższej krawędzi okien otwieranych i  ryzalitów przesłaniających nie mniejsza niż 0,5  m. 
4. W budynkach produkcyjnych i  magazynowych oraz halach sportowych i  widowiskowych nie ogranicza się nomi-
nalnej mocy cieplnej urządzeń z  zamkniętą komorą spalania, od których indywidualne koncentryczne przewody powietrzno -
-spalinowe lub oddzielne przewody powietrzne i  spalinowe są wyprowadzone przez zewnętrzną ścianę budynku, jeżeli od-
ległość tej ściany od gr anicy działki budowlanej wynosi co najmniej 8  m, a od ściany innego budynku z  oknami nie mniej 
niż 12  m, a także jeżeli wyloty przewodów znajdują się wyżej niż 3  m ponad poziomem terenu.  
§ 176. 1. Pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotłów na paliwa  gazowe powinny odpowiadać wymaganiom 
§ 172 oraz innym przepisom rozporządzenia, a  także odpowiadać wymaganiom określonym w  Polskiej Normie dotyczącej 
kotłowni wbudowanych na paliwa gazowe o  gęstości względnej mniejszej niż 1.  
2. Kotły na paliwa gazowe o  łącznej mocy cieplnej do 30  kW mogą być instalowane w  pomieszczeniach nieprzezna-
czonych na stały pobyt ludzi oraz w  miejscach, o  których mowa w  ust. 3. 
3. Kotły na paliwa gazowe o  łącznej mocy cieplnej powyżej 30  kW do 60  kW należy instalować w  pomieszczeni u 
technicznym lub w  przewidzianym wyłącznie na kotłownię budynku wolno stojącym.  
4. Kotły na paliwa gazowe o  łącznej mocy cieplnej powyżej 60  kW do 2000  kW należy instalować w  służącym wy-
łącznie do tego celu pomieszczeniu technicznym lub w  budynku wolno st ojącym przeznaczonym wyłącznie na kotłownię.  
5. Kotły na paliwa gazowe o  łącznej mocy cieplnej powyżej 2000  kW mogą być instalowane wyłącznie w  budynku 
wolno stojącym przeznaczonym na kotłownię.  
6. Kubatura pomieszczeń z  kotłami na paliwa gazowe o  łącznej mocy cieplnej do 60  kW oraz z  kotłami o  mocy cieplnej 
powyżej 60  kW pobierającymi powietrze z  pomieszczeń powinna odpowiadać wymaganiom określonym w  § 172. 
7. Kubatura pomieszczeń z  kotłami, o  których mowa w  ust. 4 i 5, z zamkniętą komorą spalania, powinna  być określana 
indywidualnie, przy uwzględnieniu warunków technicznych i  technologicznych, a  także wymagań eksploatacyjnych.  
8. W pomieszczeniu z  zainstalowanymi kotłami, o  których mowa w  ust. 4 i 5, zabrania się instalowania urządzeń prze-
znaczonych do pom iaru zużycia gazu.  
9. Do pomieszczeń technicznych z  zainstalowanymi kotłami o  łącznej mocy cieplnej powyżej 60  kW do 2000  kW, 
zlokalizowanych w  budynku o  innym przeznaczeniu niż kotłownia, należy doprowadzić odrębny przewód gazowy, z  któ-
rego nie mogą być z asilane pozostałe urządzenia gazowe w  tym budynku.  
§ 177. Urządzenia gazowe instalowane w  budynku mogą być zasilane gazem płynnym z  indywidualnych butli o  nomi-
nalnej zawartości gazu do 11  kg, pod warunkiem spełnienia następujących wymagań:  
1) w jednym mies zkaniu, warsztacie lub lokalu użytkowym nie należy instalować więcej niż dwóch butli;  
2) w pomieszczeniu, w  którym instaluje się butlę, należy zachować temperaturę niższą niż 35°C;  
3) butlę należy instalować wyłącznie w  pozycji pionowej;  
4) butlę należy za bezpieczyć przed uszkodzeniami mechanicznymi;  
                                    
Dziennik Ustaw  – 46 – Poz. 1225  
 
 5) między butlą a  urządzeniem promieniującym ciepło, z  wyłączeniem zestawów urządzeń gazowych z  butlami, należy 
zachować odległość co najmniej 1,5  m; 
6) butli nie należy umieszczać w  odległości mniejszej niż 1  m od urządzeń mogących powodować iskrzenie;  
7) urządzenia gazowe należy łączyć z  reduktorem ciśnienia gazu na butli za pomocą elastycznego przewodu o  długości 
nieprzekraczającej 3  m i wytrzymałości na ciśnienie co najmniej 300  kPa, odpornego na składniki g azu płynnego, 
uszkodzenia mechaniczne oraz temperaturę do 60°C;  
8) urządzenie gazowe o  mocy cieplnej przekraczającej 10  kW należy łączyć z  przewodem elastycznym, o  którym mowa 
w pkt 7, rurą stalową o  długości co najmniej 0,5  m. 
§ 178. Instalacje gazowe w budynku lub w  zespole budynków mogą być zasilane gazem płynnym z  butli gazowej o  no-
minalnej zawartości gazu do 33  kg lub z  baterii takich butli, pod warunkiem spełnienia następujących wymagań:  
1) butle powinny być umieszczone na zewnątrz budynku, w  miejs cu oznakowanym, na utwardzonym podłożu, pod zada-
szeniem chroniącym od wpływu czynników atmosferycznych;  
2) liczba butli w  baterii nie może przekraczać 10;  
3) butle w  baterii powinny być podłączone do kolektora wykonanego z  rury stalowej bez szwu lub rury p rzewodowej 
łączonej przez spawanie;  
4) odległość butli od najbliższych otworów okiennych lub drzwiowych w  ścianie zewnętrznej budynku nie powinna być 
mniejsza niż 2  m; 
5) butle nie mogą być sytuowane w  zagłębieniach terenu.  
§ 179. 1. Instalacje gazowe w  budynku lub w  zespole budynków mogą być zasilane z  jednego zbiornika z  gazem płyn-
nym lub grupy takich zbiorników.  
2. Liczba zbiorników naziemnych w  grupie nie powinna przekraczać 6  sztuk, a  ich łączna pojemność 100  m3. Odleg -
łość pomiędzy grupami zbiorników naziemnych powinna wynosić:  
1) 7,5 m – w przypadku, gdy łączna pojemność zbiorników w  grupie nie przekracza 30  m3; 
2) 15 m – w przypadku, gdy łączna pojemność zbiorników w  grupie przekracza 30  m3. 
3. Zbiorniki gazu płynnego nie mogą być sytuowane w  zagłębi eniach terenu, w  miejscach podmokłych oraz w  odleg -
łości mniejszej niż 5  m od rowów, studzienek lub wpustów kanalizacyjnych.  
4. Dopuszczalną odległość zbiorników z  gazem płynnym od budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbio-
rowego oraz budynków użyte czności publicznej, a  także między zbiornikami, określa poniższa tabela:  
Nominalna pojemność 
zbiornika w  m3 Odległość budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania 
zbiorowego i  budynków użyteczności publicznej od:  Odległość od sąsiedniego 
zbiornika naziemne go 
lub podziemnego  w m zbiornika  
naziemnego  w m zbiornika  
podziemnego w  m 
1 2 3 4 
do 3 3 1 1 
powyżej 3  do 5 5 2,5 1 
powyżej 5  do 7 7,5 3 1,5 
powyżej 7  do 10  10 5 1,5 
powyżej 10  do 40  20 10 ¼ sumy średnic  
dwóch sąsiednich 
zbiorników  powyżej 40  do 65 30 15 
powyżej 65  do 100  40 20  
5. Dopuszczalna odległość zbiorników z  gazem płynnym od budynków produkcyjnych i  magazynowych powinna wy-
nosić dla zbiorników o  pojemności:  
1) do 10  m3 – nie mniej niż odległość określona w  tabeli w  ust. 4 w kolumnach 2 i 3; 
2) powyżej 10  m3 – nie mniej niż połowa odległości określonej w  tabeli w  ust. 4 w kolumnach 2 i  3. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 47 – Poz. 1225  
 
 6. Odległość zbiorników z  gazem płynnym od granicy działki budowlanej z  tymi zbiornikami powinna być nie mniej-
sza niż połowa odległości określonej w  tabeli w  ust. 4 w kolumnach 2 i  3, przy zachowaniu wymaganej odległości od bu-
dynku danego rodzaju.  
7. Odległości określone w  tabeli w  ust. 4 w kolumnie 2  mogą być zmniejszone do 50% w  przypadku zastosowania 
wolno stojącej ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej R E I  120, usytuowanej 
pomiędzy zbiornikiem z  gazem płynnym a  budynkiem. Wymiary wolno stojącej ściany oraz jej odległość od zbiornika po-
winny być tak dobrane, aby osłonić zbiornik od tej części budynku, która znajd uje się w  odległości mniejszej niż okreś lona 
w tabeli w  ust. 4 w kolumnie 2  od dowolnego punktu zbiornika.  
8. Dla zbiornika z  gazem płynnym o  pojemności do 10  m3 zmniejszenie jego odległości od budynku, o  której mowa 
w ust. 7, może mieć miejsce również wó wczas, gdy pionowy pas ściany tego budynku o  szerokości co najmniej równej 
rzutowi równoległemu zbiornika, powiększonej po 2  m z obu jego stron, oraz o  wysokości równej wysokości budynku bę-
dzie miał klasę odporności ogniowej co najmniej R E I  120 i  w tym p asie ściany nie będą znajdowały się otwory okienne 
i drzwiowe.  
9. Odległość zbiornika z  gazem płynnym od rzutu poziomego skrajnego przewodu elektroenergetycznej linii napo-
wietrznej, a  także od szyny zelektryfikowanej linii kolejowej lub tramwajowej powinna  wynosić co najmniej:  
1) 3 m – przy napięciu linii elektroenergetycznej lub sieci trakcyjnej do 1  kV; 
2) 15 m – przy napięciu linii elektroenergetycznej lub sieci trakcyjnej równym lub większym od 1  kV. 
Rozdział 8  
Instalacja elektryczna  
§ 180. Instalacja i  urządzenia elektryczne, przy zachowaniu przepisów rozporządzenia, przepisów odrębnych dotyczą-
cych dostarczania energii, ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i  higieny pracy, a  także 
wymagań Polskich Norm odnoszących się do tych  instalacji i  urządzeń, powinny zapewniać:  
1)8) dostarczanie energii elektrycznej o  odpowiednich parametrach technicznych do odbiorników, stosownie do potrzeb użyt-
kowych, w  tym w  zakresie infrastruktury na potrzeby ładowania pojazdów elektrycznych, zgodnie  z przepisami ustawy 
z dnia 11  stycznia 2018  r. o elektromobilności i  paliwach alternatywnych (Dz.  U. z 2022 r. poz. 1083 ); 
2) ochronę przed porażeniem prądem elektrycznym, przepięciami łączeniowymi i  atmosferycznymi, powstaniem pożaru, 
wybuchem i  innymi szkodami;  
3) ochronę przed emisją drgań i  hałasu powyżej dopuszczalnego poziomu oraz przed szkodliwym oddziaływaniem pola 
elektromagnetycznego.  
§ 180a.  W budynku użyteczności publicznej, o  którym mowa w  poniższej tabeli, wartość mocy jednostkowej oświet -
lenia nie może przekraczać określonych wielkości dopuszczalnych:  
Typ budynku  Maksymalna wartość mocy jednostkowej [W/m2] 
Klasa kryteriów *) 
A B C 
Biura  15 20 25 
Szkoły  15 20 25 
Szpitale  15 25 35 
Restauracje  10 25 35 
Sportowo -rekreacyjne  10 20 30 
Handlowo -usługowe  15 25 35 
*) Ustala się następujące klasy kryteriów:  
A – spełnianie kryteriów oświetlenia w  stopniu podstawowym  
B – spełnianie kryteriów oświetlenia w  stopniu rozszerzonym  
C – spełnienie kryteriów oświetlenia w  stopniu pełnym z uwzględnieniem komunikacji wizualnej  
                                                           
8) Ze zmianą wprowadzoną  przez §  1 pkt 4 rozporządzenia, o  którym mowa  w odnośniku 3. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 48 – Poz. 1225  
 
 § 181. 1. Budynek, w  którym zanik napięcia w  elektroenergetycznej sieci zasilającej może spowodować zagrożenie 
życia lub zdrowia ludzi, poważne zagrożenie środowiska, a  także znaczne straty materialne, należy zasilać  co najmniej 
z dwóch niezależnych, samoczynnie załączających się źródeł energii elektrycznej oraz wyposażać w  samoczynnie załącza-
jące się oświetlenie awaryjne (zapasowe lub ewakuacyjne). W  budynku wysokościowym jednym ze źródeł zasilania powi-
nien być zespó ł prądotwórczy.  
2. Awaryjne oświetlenie zapasowe należy stosować w  pomieszczeniach, w  których po zaniku oświetlenia podstawo-
wego istnieje konieczność kontynuowania czynności w  niezmieniony sposób lub ich bezpiecznego zakończenia, przy czym 
czas działania t ego oświetlenia powinien być dostosowany do uwarunkowań wynikających z  wykonywanych czynności oraz 
warunków występujących w  pomieszczeniu.  
3. Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne należy stosować:  
1) w pomieszczeniach:  
a) widowni kin, teatrów i  filharmonii oraz  innych sal widowiskowych,  
b) audytoriów, sal konferencyjnych, czytelni, lokali rozrywkowych oraz sal sportowych, przeznaczonych dla ponad 
200 osób,  
c) wystawowych w  muzeach,  
d) o powierzchni netto ponad 1000  m2 w garażach oświetlonych wyłącznie światłem s ztucznym,  
e) o powierzchni netto ponad 2000  m2 w budynkach użyteczności publicznej, budynkach zamieszkania zbiorowego 
oraz w  budynkach produkcyjnych i  magazynowych;  
2) na drogach ewakuacyjnych:  
a) z pomieszczeń wymienionych w  pkt 1, 
b) oświetlonych wyłącznie światłem sztucznym,  
c) w szpitalach i  innych budynkach przeznaczonych przede wszystkim do użytku osób o  ograniczonej zdolności po-
ruszania się,  
d) w wysokich i  wysokościowych budynkach użyteczności publicznej i  zamieszkania zbiorowego.  
4. Awaryjne  oświetlenie ewakuacyjne nie jest wymagane w  pomieszczeniach, w  których awaryjne oświetlenie zapa-
sowe spełnia warunek określony w  ust. 5 dla awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego.  
5. Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne powinno działać przez co najmniej 1  godzi nę od zaniku oświetlenia podstawo-
wego.  
6. W pomieszczeniu, które jest użytkowane przy wyłączonym oświetleniu podstawowym, należy stosować oświetlenie 
dodatkowe, zasilane napięciem nieprzekraczającym napięcia dotykowego dopuszczalnego długotrwale, służące u widocz-
nieniu przeszkód wynikających z  układu budynku, dróg komunikacji ogólnej lub sposobu jego użytkowania, a  także pod-
świetlane znaki wskazujące kierunki ewakuacji.  
7. Oświetlenie awaryjne należy wykonywać zgodnie z  Polskimi Normami dotyczącymi wymagań w  tym zakresie.  
§ 182. Pomieszczenie stacji transformatorowej może być sytuowane w  budynkach o  innym przeznaczeniu, jeżeli są 
spełnione warunki określone w  § 96 oraz:  
1) zostanie zachowana odległość pozioma i  pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały p obyt ludzi co najmniej 2,8  m; 
2) ściany i  stropy będą stanowiły oddzielenia przeciwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed przedostawaniem 
się cieczy i  gazów.  
§ 183. 1. W  instalacjach elektrycznych należy stosować:  
1) złącza instalacji elektrycznej b udynku, umożliwiające odłączenie od sieci zasilającej i  usytuowane w  miejscu dostęp-
nym dla dozoru i  obsługi oraz zabezpieczone przed uszkodzeniami, wpływami atmosferycznymi, a  także ingerencją 
osób niepowołanych;  
2) oddzielny przewód ochronny i  neutralny, w obwodach rozdzielczych i  odbiorczych;  
3) urządzenia ochronne różnicowoprądowe uzupełniające podstawową ochronę przeciwporażeniową i  ochronę przed po-
wstaniem pożaru, powodujące w  warunkach uszkodzenia samoczynne wyłączenie zasilania;  
4) wyłączniki nadprąd owe w  obwodach odbiorczych;  
                                    
Dziennik Ustaw  – 49 – Poz. 1225  
 
 5) zasadę selektywności (wybiórczości) zabezpieczeń;  
6) przeciwpożarowe wyłączniki prądu;  
7) połączenia wyrównawcze główne i  miejscowe, łączące przewody ochronne z  częściami przewodzącymi innych insta-
lacji i  konstrukcji budynku;  
8) zasadę prowadzenia tras przewodów elektrycznych w  liniach prostych, równoległych do krawędzi ścian i  stropów;  
9) przewody elektryczne z  żyłami wykonanymi wyłącznie z  miedzi, jeżeli ich przekrój nie przekracza 10  mm2; 
10) urządzenia ochrony przeciwprzep ięciowej.  
1a. Połączeniami wyrównawczymi, o  których mowa w  ust. 1 pkt 7, należy objąć:  
1) instalację wodociągową wykonaną z  przewodów metalowych;  
2) metalowe elementy instalacji kanalizacyjnej;  
3) instalację ogrzewczą wodną wykonaną z  przewodów metalowych;  
4) metalowe elementy instalacji gazowej;  
5) metalowe elementy szybów i  maszynowni dźwigów;  
6) metalowe elementy przewodów i  wkładów kominowych;  
7) metalowe elementy przewodów i  urządzeń do wentylacji i  klimatyzacji;  
8) metalowe elementy obudowy urządzeń i nstalacji telekomunikacyjnej.  
2. Przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający dopływ prądu do wszystkich obwodów, z  wyjątkiem obwodów za-
silających instalacje i  urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru, należy stosować w  strefach po-
żarowych o  kubaturze przekraczającej 1000  m3 lub zawierających strefy zagrożone wybuchem.  
3. Przeciwpożarowy wyłącznik prądu powinien być umieszczony w  pobliżu głównego wejścia do obiektu lub złącza 
i odpowiednio oznakowany.  
4. Odcięcie dopływu prądu przeciw pożarowym wyłącznikiem nie może powodować samoczynnego załączenia dru-
giego źródła energii elektrycznej, w  tym zespołu prądotwórczego, z  wyjątkiem źródła zasilającego oświetlenie awaryjne, 
jeżeli występuje ono w  budynku.  
§ 184. 1. Jako uziomy instalacji ele ktrycznej należy wykorzystywać metalowe konstrukcje budynków, zbrojenia fun-
damentów oraz inne metalowe elementy umieszczone w  niezbrojonych fundamentach stanowiące sztuczny uziom funda-
mentowy.  
2. Dopuszcza się wykorzystywanie jako uziomy instalacji elektry cznej metalowych przewodów sieci wodociągowej, 
pod warunkiem zachowania wymagań Polskiej Normy dotyczącej uziemień i  przewodów ochronnych oraz uzyskania zgody 
jednostki eksploatującej tę sieć.  
3. Instalacja piorunochronna, o  której mowa w  § 53 ust. 2, powi nna być wykonana zgodnie z  wymaganiami Polskich 
Norm dotyczących ochrony odgromowej obiektów budowlanych.  
§ 185. 1. Instalacja odbiorcza w  budynku i  w samodzielnym lokalu powinna być wyposażona w  urządzenia do pomiaru 
zużycia energii elektrycznej, usytuowa ne w  miejscu łatwo dostępnym i  zabezpieczone przed uszkodzeniami i  ingerencją 
osób niepowołanych.  
2. W budynku wielorodzinnym liczniki pomiaru zużycia energii elektrycznej należy umieszczać poza lokalami miesz-
kalnymi, w  zamykanych szafkach.  
§ 186. 1. Prowa dzenie instalacji i  rozmieszczenie urządzeń elektrycznych w  budynku powinno zapewniać bezkolizyjność 
z innymi instalacjami w  zakresie odległości i  ich wzajemnego usytuowania oraz uwzględniać warunki określone w  § 164. 
2. Główne ciągi instalacji elektryczne j w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, budynku zamieszkania zbiorowego 
i budynku użyteczności publicznej należy prowadzić poza mieszkaniami i  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, 
w wydzielonych kanałach lub szybach instalacyjnych, zgodnie z  Polską Normą dotyczącą wymagań w  tym zakresie.  
§ 187. 1. Przewody i  kable elektryczne należy prowadzić w  sposób umożliwiający ich wymianę bez potrzeby narusza-
nia konstrukcji budynku.  
2. Dopuszcza się prowadzenie przewodów elektrycznych wtynkowych, pod warunkie m pokrycia ich warstwą tynku 
o grubości co najmniej 5  mm. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 50 – Poz. 1225  
 
 3. Przewody i  kable elektryczne oraz światłowodowe wraz z  ich zamocowaniami, zwane dalej „zespołami kablowymi”, 
stosowane w  systemach zasilania i  sterowania urządzeniami służącymi ochronie przeciwpo żarowej, powinny zapewniać 
ciągłość dostawy energii elektrycznej lub przekazu sygnału przez czas wymagany do uruchomienia i  działania urządzenia, 
z zastrzeżeniem ust.  7. Ocena zespołów kablowych w  zakresie ciągłości dostawy energii elektrycznej lub przekaz u sygnału, 
z uwzględnieniem rodzaju podłoża i  przewidywanego sposobu mocowania do niego, powinna być wykonana zgodnie z  wa-
runkami określonymi w  Polskiej Normie dotyczącej badania odporności ogniowej.  
4. Zespoły kablowe umieszczone w  pomieszczeniach chronio nych stałymi wodnymi urządzeniami gaśniczymi po-
winny być odporne na oddziaływanie wody. Jeżeli przewody i  kable ułożone są w  ognioochronnych kanałach kablowych, 
to wówczas wymaganie odporności na działanie wody uznaje się za spełnione.  
5. Przewody i  kable elektryczne w  obwodach urządzeń alarmu pożaru, oświetlenia awaryjnego i  łączności powinny 
mieć klasę PH odpowiednią do czasu wymaganego do działania tych urządzeń, zgodnie z  wymaganiami Polskiej Normy 
dotyczącej metody badań palności cienkich przewodów i  kabli bez ochrony specjalnej stosowanych w  obwodach zabezpie-
czających.  
6. Zespoły kablowe powinny być tak zaprojektowane i  wykonane, aby w  wymaganym czasie, o  którym mowa w  ust. 3 
i 5, nie nastąpiła przerwa w  dostawie energii elektrycznej lub przekazie sygn ału spowodowana oddziaływaniami elementów 
budynku lub wyposażenia.  
7. Czas zapewnienia ciągłości dostawy energii elektrycznej lub sygnału do urządzeń, o  których mowa w  ust. 3, może 
być ograniczony do 30  minut, o  ile zespoły kablowe znajdują się w  obrębie p rzestrzeni chronionych stałymi samoczynnymi 
urządzeniami gaśniczymi wodnymi.  
§ 188. 1. Obwody odbiorcze instalacji elektrycznej w  budynku wielorodzinnym należy prowadzić w  obrębie każdego 
mieszkania lub lokalu użytkowego.  
2. W instalacji elektrycznej w  mieszkaniu należy stosować wyodrębnione obwody: oświetlenia, gniazd wtyczkowych 
ogólnego przeznaczenia, gniazd wtyczkowych w  łazience, gniazd wtyczkowych do urządzeń odbiorczych w  kuchni oraz 
obwody do odbiorników wymagających indywidualnego zabezpieczenia.  
§ 189. 1. Pomieszczenia w  mieszkaniu należy wyposażać w  wypusty oświetleniowe oraz w  niezbędną liczbę odpo-
wiednio rozmieszczonych gniazd wtyczkowych.  
2. Instalacja  oświetleniowa  w pokojach  powinna  umożliwiać  załączanie  źródeł  światła  za pomocą  łączników wie lo-
obwodowych . 
§ 190. W budynku wielorodzinnym oświetlenie i  odbiorniki w  pomieszczeniach komunikacji ogólnej oraz technicz-
nych i  gospodarczych powinny być zasilane z  tablic administracyjnych.  
§ 191. (uchylony).  
§ 192. (uchylony).  
Rozdział 8a  
Instalacja telekomunikacyjna  
§ 192a.  Mieszkania w  budynku mieszkalnym wielorodzinnym należy wyposażyć w  instalację wejściowej sygnalizacji 
dzwonkowej oraz w  odpowiednią sygnalizację alarmowo -przyzywową dostosowaną do potrzeb osób niepełnosprawnych.  
§ 192b.  Instalacj ą telekomunikacyjną, o  której mowa w  § 56, zwaną dalej „instalacją telekomunikacyjną”, jest zainsta-
lowany i  połączony pod względem technicznym i  funkcjonalnym układ jej elementów wykonany zgodnie z  Polską Normą 
dotyczącą planowania i  wykonywania instalacji  wewnątrz budynków.  
§ 192c.  Instalację telekomunikacyjną budynku zamieszkania zbiorowego i  budynku użyteczności publicznej, z  zastrze-
żeniem §  192d, stanowi w  szczególności:  
1) kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających wprowadzenie 
kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w  budynku, w  tym między innymi przepustów kablowych, rur instalacyj-
nych, szybów instalacyjnych, koryt, duktów i  kanałów instalacyjnych;  
2) elementy infrastruktury telekomunikacyjnej, w  tym kable i  przewody wraz z  osprzętem instalacyjnym i  urządzeniami 
telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy zlokalizowanej w  punkcie połączenia z  publiczną siecią telekomu-
nikacyjną lub od urządzenia systemu radiowego do wyjścia gniazda abonenckiego.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 51 – Poz. 1225  
 
 § 192d.  Instalację telekomunikacyjną budynku użyteczności publicznej przeznaczonego na potrzeby publicznej 
oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki i  wychowania, stanowi w  szczególności:  
1) kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających wprowadzenie 
kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w  budynku, w  tym między innymi przepustów kablowych, rur instalacyj-
nych, szybów instalacyjnych, koryt, duktów i  kanałów instalacyjnych;  
2) światłowodowa infrastruktura telekom unikacyjna budynku, w  tym kable światłowodowe, wraz z  osprzętem instalacyj-
nym i  urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w  punkcie po-
łączenia z  publiczną siecią telekomunikacyjną do wyjścia gniazda światłowo dowego zlokalizowanego w  każdym lo-
kalu użytkowym.  
§ 192e.  Instalację telekomunikacyjną budynku mieszkalnego wielorodzinnego stanowią w  szczególności:  
1) kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających wprowad zenie 
kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w  budynku, w  tym między innymi przepustów kablowych, rur instalacyj-
nych, szybów instalacyjnych, koryt, duktów i  kanałów instalacyjnych;  
2) telekomunikacyjne skrzynki mieszkaniowe, zlokalizowane w  pobliżu drzwi  wejściowych do mieszkania, służące 
w szczególności umieszczeniu doprowadzonych do nich zakończeń kabli, umieszczeniu urządzeń aktywnych lub pa-
sywnych oraz, w  razie potrzeby, z  doprowadzeniem zasilania elektrycznego, a  także umożliwiające dystrybucję syg -
nału w  mieszkaniu;  
3) światłowodowa infrastruktura telekomunikacyjna budynku, w  tym kable światłowodowe, wraz z  osprzętem instalacyj-
nym i  urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w  punkcie po-
łączenia z  public zną siecią telekomunikacyjną do zakończeń kabli w  każdej telekomunikacyjnej skrzynce mieszkanio-
wej; 
4) antenowa instalacja zbiorowa służąca do odbioru cyfrowych programów telewizyjnych i  radiofonicznych rozpo-
wszechnianych w  sposób rozsiewczy naziemny;  
5) antenowa instalacja zbiorowa służąca do odbioru cyfrowych programów telewizyjnych i  radiofonicznych rozpo-
wszechnianych w  sposób rozsiewczy satelitarny;  
6) okablowanie wykonane z  parowych kabli symetrycznych wraz z  osprzętem instalacyjnym i  urządzeniami tele komuni-
kacyjnymi;  
7) okablowanie wykonane z  kabli współosiowych wraz z  osprzętem instalacyjnym i  urządzeniami telekomunikacyjnymi 
od przełącznicy kablowej zlokalizowanej w  punkcie połączenia z  publiczną siecią telekomunikacyjną do zakończeń 
kabli w  telekomu nikacyjnej skrzynce mieszkaniowej;  
8) maszt usytuowany na dachu budynku, wraz z  odpowiednim przepustem kablowym do budynku, lub w  uzasadnionych 
przypadkach usytuowany poza budynkiem, przystosowany do umieszczenia anten przedsiębiorców telekomunikacyj-
nych ś wiadczących usługi telekomunikacyjne drogą radiową oraz umieszczenia odpowiednich elementów instalacji, 
o których mowa w  pkt 4 i 5. 
§ 192f.  1. Punkt połączenia instalacji telekomunikacyjnej z  publiczną siecią telekomunikacyjną (punkt styku) powinien:  
1) być usytuowany  w odrębnym  pomieszczeniu  technicznym,  zgodnym  z warunkami  technicznymi  określonymi  w § 96–98, 
na pierwszej  kondygnacji  podziemnej  lub pierwszej  kondygnacji  nadziemnej  budynku,  a w przypadku  braku  możliwośc i 
zapewnienia  takiego  pomieszczenia  – w szafce  telekomunikacyjnej  wyposażonej  w odpowiednią  instalację  i urządzenia  
elektryczne;  
2) zapewniać przełącznice wyposażone w  funkcjonalne pola krosowe, zapewniające pełne możliwości wielokrotnego 
podłączania i  odłączania pomiędzy zewnętrzną siecią telekomunikacyjną i  instalacjami wewnętrznymi;  
3) być odpowiednio zabezpieczony przed wpływem niekorzystnych czynników zewnętrznych oraz dostępem  osób nie -
upoważnionych;  
4) być łatwo dostępny dla obsługi technicznej;  
5) być oznakowany w  sposób jednoznaczni e określający przedsiębiorców telekomunikacyjnych korzystających z  tego 
punktu;  
6) umożliwiać montaż szafek telekomunikacyjnych, urządzeń i  osprzętu instalacyjnego;  
7) zapewniać możliwość przyłączenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych do instalacji telekomunikacyjnej budynku, 
na zasadzie równego dostępu.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 52 – Poz. 1225  
 
 2. Prowadzenie instalacji telekomunikacyjnej i  rozmieszczenie urządzeń telekomunikacyjnych w  budynku powinno 
zapewniać bezkolizyjność z  innymi instalacjami w  zakresie ich wzajemnego usytuowania i  niekorzystnego oddziaływania 
oraz zapewniać bezpieczeństwo osób korzystających z  części wspólnych budynku.  
3. W instalacji telekomunikacyjnej należy zastosować urządzenia ochrony przed przepięciami, a  gdy instalacja może 
być narażona na przetężenie – również w urządzenia ochrony przed przetężeniami, natomiast elementy instalacji wyprowa-
dzone ponad dach należy umieścić w  strefie chronionej przez instalację piorunochronną, o  której mowa w  § 184 ust. 3, lub 
bezpośrednio uziemić w  przypadku braku instalacji piorun ochronnej. Instalacje antenowe wychodzące ponad dach oraz 
dłuższe ciągi instalacji antenowych w  budynkach (przekraczające 10  m) powinny być chronione ochronnikami zabezpie-
czającymi od przepięć od wyładowań bezpośrednich i  pośrednich.  
4. Instalacja telekomu nikacyjna powinna:  
1) umożliwiać świadczenie usług telekomunikacyjnych, w  tym usług transmisji danych poprzez szerokopasmowy dostęp 
do Internetu oraz usług rozprowadzania programów telewizyjnych i  radiofonicznych, w  tym programów telewizji cy-
frowej wysokie j rozdzielczości, przez różnych dostawców tych usług;  
2) zapewniać kompatybilność i  możliwość podłączenia tej instalacji do publicznych sieci telekomunikacyjnych, przy za-
chowaniu zasady neutralności technologicznej;  
3) być wykonana w  sposób gwarantujący mo żliwość wymiany lub instalowania odpowiedniej ilości jej elementów, o  któ-
rych mowa w  § 192c, §  192d i  § 192e, a  także instalację dodatkowej infrastruktury telekomunikacyjnej, w  tym anten 
i kabli, wraz z  osprzętem instalacyjnym i  urządzeniami telekomunikacy jnymi, bez naruszania konstrukcji budynku;  
4) umożliwiać przyłączenie i  zapewnienie poprawnej transmisji sygnału urządzenia telekomunikacyjnego systemu radio-
wego umożliwiającego świadczenie usług telekomunikacyjnych.  
5. W instalacji telekomunikacyjnej, o  której mowa w  § 192d pkt  2 oraz §  192e pkt  3: 
1) od przełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w  punkcie połączenia z  publiczną siecią telekomunikacyjną odpo-
wiednio do wyjścia z  gniazda lub zakończeń kabli, powinny być doprowadzone i  zakończone co najmniej dwa jedno-
modowe włókna światłowodowe o  następujących parametrach:  
a) tłumienność dla długości fali w  paśmie 1310  nm–1625  nm nie większa niż 0,4  dB/km,  
b) tłumienność dla długości fali 1550  nm nie większa niż 0,25  dB/km,  
c) tłumienność w  paśmie 1383  ± 3 nm nie większa niż 0,4  dB/km,  
d) długość fali zerowej dyspersji chromatycznej λ 0 nie mniejsza niż 1300  nm i nie większa niż 1324  nm, 
e) współczynnik dyspersji chromatycznej D nie większy niż 0,092  ps/nm2 · km,  
f) nominalna średnica pola modu (dla λ = 1310  nm) od 8,6  do 9,5  µm przy tolerancji średnicy pola modu ± 0,6  µm, 
g) długość fali odcięcia dla włókna w  kablu nie większa niż 1260  nm, 
h) tłumienność 100  zwojów o  średnicy 60  mm dla długości fali 1625  nm nie większa niż 0,1  dB; 
2) należy wykorzystywać złącza światłowodowe jednomodowe typu SC/APC;  
3) tłumienie toru optycznego od punktu połączenia z  publiczną siecią telekomunikacyjną do wyjścia z  gniazda lub zakoń-
czeń kabli nie powinno przekraczać wartości 1,2  dB przy długości fali 1310  nm i 1550  nm. 
6. W instal acji telekomunikacyjnej, o  której mowa w  § 192e pkt  4, należy stosować:  
1) kable współosiowe kategorii RG -6 lub wyższej, wykonane w  klasie A, zawierające podwójny ekran – folię aluminiową 
i oplot o  gęstości co najmniej 77% oraz miedzianą żyłę wewnętrzną o  średnicy nie mniejszej niż jeden milimetr, przy 
czym tłumienie każdego z  torów utworzonych z  kabli współosiowych nie powinno przekraczać wartości 12  dB przy 
częstotliwości 860  MHz, albo  
2) kable światłowodowe spełniające wymogi określone w  ust. 5, przy czy m dopuszcza się wykorzystanie pojedynczego 
włókna światłowodowego;  
3) zestaw antenowy zapewniający:  
a) pasmo przenoszenia od 87,5  do 108  MHz, od 174  do 230  MHz oraz od 470  do 862  MHz przy odpowiednio równo -
miernych charakterystykach częstotliwościowych,  
b) zysk kierunkowy nie mniejszy niż 14  dBi dla zakresów od 174  do 230  MHz oraz od 470  do 862  MHz,  
c) impedancję wyjściową 75  Ω; 
4) wzmacniacze, przełączniki wielozakresowe (multiswitche) oraz pozostały osprzęt aktywny i  pasywny służący do od-
bioru programów t elewizyjnych i  radiofonicznych rozpowszechnianych w  sposób rozsiewczy naziemny.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 53 – Poz. 1225  
 
 7. W instalacji telekomunikacyjnej, o  której mowa w  § 192e pkt  5, należy stosować:  
1) okablowanie zgodnie z  wymogami określonymi w  ust. 6 pkt 1 i 2; 
2) anteny paraboliczne lub offsetowe o  średnicy nie mniejszej niż 1,20  m zapewniające:  
a) pasmo przenoszenia od 10,7  do 12,75  GHz przy odpowiednio równomiernej charakterystyce częstotliwościowej,  
b) impedancję wyjściową 75  Ω lub umożliwienie montażu konwerterów z  wyjściem światłowod owym,  
c) możliwość odbioru sygnału z  co najmniej dwóch satelitów,  
d) możliwość odbioru sygnału o  dwóch ortogonalnych polaryzacjach  
– przy czym możliwe jest zastosowanie pojedynczej anteny dwuogniskowej;  
3) wzmacniacze, przełączniki wielozakresowe (multiswi tche) oraz pozostały osprzęt aktywny i  pasywny służący do od-
bioru programów telewizyjnych i  radiofonicznych rozpowszechnianych w  sposób rozsiewczy satelitarny.  
8. Okablowanie w  instalacjach, o  których mowa w  ust. 6 i 7, powinno być doprowadzone od anten do  telekomunika-
cyjnych skrzynek mieszkaniowych.  
9. Wszystkie urządzenia aktywne i  pasywne w  instalacji telewizyjnej powinny być uziemione i  spełniać wymóg ekra-
nowania w  klasie A.  
10. W instalacji telekomunikacyjnej, o  której mowa w  § 192e pkt  6, do każdej te lekomunikacyjnej skrzynki mieszka-
niowej powinny być doprowadzone co najmniej dwa parowe kable symetryczne UTP kategorii 5 lub wyższej oraz powinny 
być zakończone na odpowiednim osprzęcie połączeniowym tak, aby zapewnić dla łącza lub kanału minimum charakte ry-
stykę klasy D, przy czym jedno z  tych łączy powinno być przeznaczone na potrzeby instalacji, o  których mowa w  § 192a, 
lub podobnych, natomiast drugie łącze doprowadzone z  punktu połączenia z  publiczną siecią telekomunikacyjną powinno 
być przeznaczone w  szczególności na potrzeby świadczenia usług telekomunikacyjnych, w  tym usług szerokopasmowego 
dostępu do Internetu.  
11. W instalacji telekomunikacyjnej, o  której mowa w  § 192e pkt  7, należy stosować kable współosiowe zgodnie z  wy-
maganiami określonymi w  ust. 6 pkt 1. 
12. Główne ciągi instalacji telekomunikacyjnej powinny być prowadzone poza mieszkaniami i  lokalami użytkowymi 
oraz innymi pomieszczeniami, których sposób użytkowania może spowodować przerwy lub zakłócenia przekazywanego 
sygnału.  
13. W dostępnych dla ludzi miejscach, w  których znajdują się zakończenia włókien światłowodowych, powinno być 
umieszczone, w widocznym  miejscu,  odpowiednie  oznakowanie  ostrzegające  przed  niewidzialnym  promieniowaniem  
optycznym.  
Rozdział 9  
Urządzenia dźwigowe  
§ 193. 1. W  budynkach, o  których mowa w  § 54 ust. 1 i 2, liczbę i  parametry techniczno -użytkowe dźwigów należy 
ustalać z  uwzględnieniem przeznaczenia budynku, jego wysokości oraz liczby i  rodzaju użytkowników.  
2. Co najmniej jeden z  dźwigów służących komunikacji ogólnej w  budynku z  pomieszczeniami przeznaczonymi na 
pobyt ludzi, a  także w  każdej wydzielonej w  pionie, odrębnej części (segmencie) takiego budynku, powinien być przysto-
sowany do przewozu mebli, chorych na noszach i  osób niepełnosprawnych.  
2a. Kabina dźw igu osobowego dostępna dla osób niepełnosprawnych powinna mieć szerokość co najmniej 1,1  m i dłu-
gość 1,4  m, poręcze na wysokości 0,9  m oraz tablicę przyzywową na wysokości od 0,8  m do 1,2  m w odległości nie mniej-
szej niż 0,5  m od naroża kabiny z  dodatkowym  oznakowaniem dla osób niewidomych i  informacją głosową.  
3. W zabudowie śródmiejskiej w  średniowysokim budynku mieszkalnym wielorodzinnym, mającym nie więcej niż 
3 mieszkania dostępne z  klatki schodowej na kondygnacji, dopuszcza się instalowanie dźwigu nie spełniającego wymagań 
określonych w  ust. 2, poza przystosowaniem go do potrzeb osób niepełnosprawnych.  
4. Dźwigi przeznaczone dla ekip ratowniczych powinny spełniać wymagania określone w  § 253 oraz w  przepisach 
odrębnych dotyczących ochrony przeciwpożarowe j. 
§ 194. 1. Dostęp do dźwigu powinien być zapewniony z  każdej kondygnacji użytkowej. Nie dotyczy to kondygnacji 
nadbudowanej lub powstałej w  wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne lub inne cele użytkowe.  
2. Różnica poziomów podłogi kabiny dźwigu, zat rzymującego się na kondygnacji użytkowej, i  posadzki tej kondygna-
cji przy wyjściu z  dźwigu nie powinna być większa niż 0,02  m. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 54 – Poz. 1225  
 
 § 195. Odległość pomiędzy zamkniętymi drzwiami przystankowymi dźwigu a  przeciwległą ścianą lub inną przegrodą 
powinna wynosić co najmniej:  
1) dla dźwigów osobowych – 1,6 m; 
2) dla dźwigów towarowych małych – 1,8 m; 
3) dla dźwigów szpitalnych i  towarowych – 3 m. 
§ 196. 1. Szyby dźwigów z  napędem elektrycznym w  budynku mieszkalnym wielorodzinnym i  zamieszkania zbioro-
wego powinny być o ddylatowane od ścian i  stropów budynku.  
2. W budynkach, o  których mowa w  ust. 1, dopuszcza się instalowanie dźwigów z  napędem elektrycznym bez wyko-
nywania dylatacji szybów dźwigowych, pod warunkiem ich oddzielenia od pomieszczeń mieszkalnych pomieszczeniam i 
nieprzeznaczonymi na stały pobyt ludzi oraz zastosowania w  nieoddylatowanym szybie dźwigowym zabezpieczeń przed 
przenoszeniem drgań z  prowadnic jezdnych na konstrukcję budynku, tak aby poziomy hałasu i  drgań przenikających do 
pomieszczeń mieszkalnych nie  przekraczały wartości określonych w  Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych war-
tości poziomu dźwięku w  pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w  budynkach.  
3. Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 1, nie dotyczy dźwigów z  napędem hydraulicznym, dźw igów towarowych ma-
łych, dźwigów z  maszynownią dolną lub boczną oraz dźwigów z  wciągarkami bezreduktorowymi, z  zastrzeżeniem §  96 
ust. 1, w szczególności zastosowania w  nieoddylatowanym szybie dźwigowym zabezpieczeń przed przenoszeniem drgań 
z prowadnic jez dnych na konstrukcję budynku, tak aby poziomy hałasu i  drgań przenikających do pomieszczeń mieszkal-
nych nie przekraczały wartości określonych w  Polskich Normach, o  których mowa w  ust. 2. 
§ 197. 1. Zespoły napędowe dźwigu powinny być zamocowane w  sposób uni emożliwiający przenoszenie się drgań na 
konstrukcję budynku.  
2. Sytuowanie maszynowni dźwigów obok pokojów mieszkalnych jest zabronione. Nie dotyczy to kondygnacji nad-
budowanej lub powstałej w  wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne, z  zachowaniem waru nków określonych w  § 96. 
3. Maszynownia dźwigów powinna być wyposażona w  urządzenia umożliwiające podnoszenie elementów instalacji 
dźwigowych.  
§ 198. 1. Szyby i  maszynownie dźwigów mogą być umieszczane poza obrębem budynków, pod warunkiem zapewnie-
nia w nich minimalnej temperatury +5°C.  
2. Szyby dźwigu powinny być wykonane z  materiałów niepylących lub być zabezpieczone powłoką niepylącą.  
3. (uchylony).  
§ 199. Prowadzenie bezpośrednio pod szybami dźwigowymi dróg komunikacyjnych oraz sytuowanie pomieszcze ń 
przeznaczonych na pobyt ludzi jest zabronione. Nie dotyczy to przypadków, gdy strop pod szybem dźwigu wytrzymuje 
obciążenie zmienne co najmniej 5000  N/m2, a pod trasą jazdy przeciwwagi znajduje się filar oparty na stałym podłożu lub 
gdy przeciwwaga wypos ażona jest w  chwytacze.  
§ 200. W szpitalach i  budynkach opieki społecznej każdy dźwig powinien być umieszczony w  odrębnym szybie. W  in-
nych budynkach w  jednym szybie można umieszczać nie więcej niż 3  dźwigi.  
§ 201. W szybach dźwigowych można umieszczać wyłą cznie urządzenia i  przewody związane z  pracą i  konserwacją 
dźwigu.  
§ 202. Szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać dźwigi, inne urządzenia podnoszące, schody ruchome 
oraz pochylnie ruchome, określają przepisy odrębne.  
DZIAŁ V  
Bezpieczeństwo konstruk cji 
§ 203. Budynki i  urządzenia z  nimi związane powinny być projektowane i  wykonywane w  taki sposób, aby obciążenia 
mogące na nie działać w  trakcie budowy i  użytkowania nie prowadziły do:  
1) zniszczenia całości lub części budynku;  
2) przemieszczeń i odkształceń o  niedopuszczalnej wielkości;  
3) uszkodzenia części budynków, połączeń lub zainstalowanego wyposażenia w  wyniku znacznych przemieszczeń ele-
mentów konstrukcji;  
4) zniszczenia na skutek wypadku, w  stopniu nieproporcjonalnym do jego przyczyny.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 55 – Poz. 1225  
 
 § 204. 1. Konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności 
oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w  żadnym z  jego elementów i  w całej konstrukcji.  
2. Stany graniczne nośności uważa się za pr zekroczone, jeżeli konstrukcja powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi 
znajdujących się w  budynku oraz w  jego pobliżu, a  także zniszczenie wyposażenia lub przechowywanego mienia.  
3. Stany graniczne przydatności do użytkowania uważa się za przekroczone, je żeli wymagania użytkowe dotyczące 
konstrukcji nie są dotrzymywane. Oznacza to, że w  konstrukcji budynku nie mogą wystąpić:  
1) lokalne uszkodzenia, w  tym również rysy, które mogą ujemnie wpływać na przydatność użytkową, trwałość i  wygląd 
konstrukcji, jej cz ęści, a  także przyległych do niej niekonstrukcyjnych części budynku;  
2) odkształcenia lub przemieszczenia ujemnie wpływające na wygląd konstrukcji i  jej przydatność użytkową, włączając 
w to również funkcjonowanie maszyn i  urządzeń, oraz uszkodzenia części niekonstrukcyjnych budynku i  elementów 
wykończenia;  
3) drgania dokuczliwe dla ludzi lub powodujące uszkodzenia budynku, jego wyposażenia oraz przechowywanych przed-
miotów, a  także ograniczające jego użytkowanie zgodnie z  przeznaczeniem.  
4. Warunki bezpiecze ństwa konstrukcji, o  których mowa w  ust. 1, uznaje się za spełnione, jeżeli konstrukcja ta odpo-
wiada Polskim Normom dotyczącym projektowania i  obliczania konstrukcji.  
5. Wzniesienie budynku w  bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bez-
pieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania.  
6. W zakresie stanów granicznych przydatności do użytkowania budynków projektowanych na terenach podlegających 
wpływom eksploatacji górniczej, wymaganie o kreślone w  ust. 4 nie dotyczy tych odkształceń, uszkodzeń oraz drgań kon-
strukcji, które wynikają z  oddziaływań powodowanych eksploatacją górniczą.  
7. Budynki użyteczności publicznej z  pomieszczeniami przeznaczonymi do przebywania znacznej liczby osób, taki e 
jak: hale widowiskowe, sportowe, wystawowe, targowe, handlowe, dworcowe powinny być wyposażone, w  zależności od 
potrzeb, w  urządzenia do stałej kontroli parametrów istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji, takich jak: przemieszczenia, 
odkształcenia i  naprężenia w  konstrukcji.  
§ 205. Na terenach podlegających wpływom eksploatacji górniczej powinny być stosowane zabezpieczenia konstrukcji 
budynków, odpowiednie do stanu zagrożenia, wynikającego z  prognozowanych oddziaływań powodowanych eksploatacją 
górniczą,  przez które rozumie się wymuszone przemieszczenia i  odkształcenia oraz drgania podłoża.  
§ 206. 1. W  przypadku, o  którym mowa w  § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu 
obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpiec zeństwa i  przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziały-
wania wywołane wzniesieniem nowego budynku.  
2. Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania budynku powinny być poprzedzone eks-
pertyzą techniczną stanu konstrukcji i  elementó w budynku, z  uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego.  
DZIAŁ VI  
Bezpieczeństwo pożarowe  
Rozdział 1  
Zasady ogólne  
§ 207. 1. Budynek i  urządzenia z  nim związane powinny być projektowane i  wykonane w  sposób ograniczający moż-
liwość powstania pożaru, a  w razie j ego wystąpienia zapewniający:  
1) zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas;  
2) ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i  dymu wewnątrz budynku;  
3) ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny przyległe;  
4) możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w  inny sposób;  
5) uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych.  
2. Przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o  których mowa w  § 68 ust. 1 
i 2, a także oświetlenia awaryj nego, o  którym mowa w  § 181, stosuje się, z  uwzględnieniem §  2 ust. 2, również do użytko-
wanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 56 – Poz. 1225  
 
 § 208. 1. Przepisy niniejszego działu określają wymagania do tyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków lub ich 
części, wynikające z  ich przeznaczenia i  sposobu użytkowania, wysokości lub liczby kondygnacji, a  także położenia w  sto-
sunku do poziomu terenu oraz do innych obiektów budowlanych.  
2. Stosowanie przepisów r ozporządzenia wymaga uwzględnienia:  
1) przepisów odrębnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określających w  szczególności:  
a) zasady oceny zagrożenia wybuchem i  wyznaczania stref zagrożenia wybuchem,  
b) warunki wyposażania budynków lub ich części w  instalacje sygnalizacyjno -alarmowe i  stałe urządzenia gaśnicze,  
c) zasady przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego,  
d) wymagania dotyczące dróg pożarowych;  
2) wymagań Polskich Norm i  warunków określonych w  załączniku nr  3 do rozporządzenia, dotyczących w  szczególności 
zasad ustalania:  
a) gęstości obciążenia ogniowego pomieszczeń i  stref pożarowych,  
b) klas odporności ogniowej i  dymoszczelności elementów budynku oraz elementów stosowanych w  instalacjach, 
w tym zamknięć otworów,  
c) klas odporności dachów na ogie ń zewnętrzny,  
d) właściwości funkcjonalnych urządzeń służących do wentylacji pożarowej,  
e) stopnia rozprzestrzeniania ognia przez ściany zewnętrzne od strony zewnętrznej,  
f) klas reakcji na ogień wyrobów (materiałów) budowlanych,  
g) toksyczności produktów rozkładu spalania materiałów.  
§ 208a.  1. Określeniom użytym w  rozporządzeniu: niepalny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo zapalny, niekapiący, 
samogasnący, intensywnie dymiący odpowiadają klasy reakcji na ogień zgodnie z  załącznikiem nr  3 do rozporządzenia . 
2. Elementy budynku określone w  rozporządzeniu jako nierozprzestrzeniające ognia, słabo rozprzestrzeniające ogień 
lub silnie rozprzestrzeniające ogień powinny spełniać, z  zastrzeżeniem ust.  3, wymagania zgodnie z  załącznikiem nr  3 do 
rozporządzenia.  
3. W przypadku ścian zewnętrznych budynku, w  tym z  ociepleniem i  okładziną zewnętrzną lub tylko z  okładziną ze-
wnętrzną, przez elementy budynku:  
1) nierozprzestrzeniające ognia – rozumie się elementy budynku nierozprzestrzeniające ognia zarówno przy działaniu 
ognia wewnątrz, jak i  od zewnątrz budynku,  
2) słabo rozprzestrzeniające ogień – rozumie się elementy budynku, które z  jednej strony są słabo rozprzestrzeniające ogień, 
natomiast przy działaniu ognia z  drugiej strony są słabo rozprzestrzeniające ogień lub ni erozprzestrzeniające ognia,  
3) silnie rozprzestrzeniające ogień – rozumie się elementy budynku, które przy działaniu ognia z  jednej strony sklasyfiko-
wane są jako silnie rozprzestrzeniające ogień, niezależnie od klasyfikacji uzyskanej przy działaniu ognia z  drugiej strony  
– dla których wymagania przy działaniu ognia wewnątrz budynku określa się zgodnie z  załącznikiem nr  3 do rozporządze-
nia, a  przy działaniu ognia od zewnątrz budynku określa się zgodnie z  Polską Normą dotyczącą metody badania stopnia 
rozprzes trzeniania ognia przez ściany.  
4. Występująca w  rozporządzeniu klasa E I  odporności ogniowej drzwi lub innych zamknięć otworów oznacza klasę E I 1 
lub E I 2 zgodnie z  Polską Normą dotyczącą klasyfikacji ogniowej ustalanej na podstawie badań odporności ogniowej, z  wyłą-
czeniem instalacji wentylacyjnej; dla drzwi przystankowych do dźwigu dopuszcza się określenie odporności ogniowej zgodnie 
z Polską Normą dotyczącą wykonywania próby odporności ogniowej drzwi przystankowych.  
5. Klasy dymoszczelności drzwi S a i S200 określa się zgodnie z  Polską Normą dotyczącą klasyfikacji ogniowej ustalanej 
na podstawie badań odporności ogniowej, z  wyłączeniem instalacji wentylacyjnej.  
§ 209. 1. Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w  rozumieniu §  226, z  uwagi na prze-
znaczenie i  sposób użytkowania, dzieli się na:  
1) mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i  użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, okreś - 
lane dalej jako ZL;  
2) produkcyjne i  magazynowe, określane dalej jako PM;  
3) inwentarskie (służące do hodowli inwentarza), określane dalej jako IN.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 57 – Poz. 1225  
 
 2. Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub 
do więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludz i: 
1) ZL I – zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50  osób niebędących ich sta-
łymi użytkownikami, a  nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o  ograniczonej zdolności poruszania się;  
2) ZL II – przeznaczone przede  wszystkim do użytku ludzi o  ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, 
żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych;  
3) ZL III – użyteczności publicznej, niezakwalifikowane do ZL I  i ZL II;  
4) ZL IV – mieszkalne;  
5) ZL V – zamieszkania zbi orowego, niezakwalifikowane do ZL I  i ZL II.  
3. Wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków oraz części budynków stanowiących odrębne strefy 
pożarowe, określanych jako PM, odnoszą się również do garaży, hydroforni, kotłowni, węzłów ciepłowniczyc h, rozdzielni 
elektrycznych, stacji transformatorowych, central telefonicznych oraz innych o  podobnym przeznaczeniu.  
4. Wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków oraz części budynków stanowiących odrębne strefy 
pożarowe, określanych jako IN, o dnoszą się również do takich budynków w  zabudowie zagrodowej o  kubaturze brutto nie-
przekraczającej 1500  m3, jak stodoły, budynki do przechowywania płodów rolnych i  budynki gospodarcze.  
5. Strefy pożarowe zaliczone, z  uwagi na przeznaczenie i  sposób użytkow ania, do więcej niż jednej kategorii zagroże-
nia ludzi, powinny spełniać wymagania określone dla każdej z  tych kategorii.  
§ 210. Części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w  pionie – od fundamentu do przekrycia 
dachu – mogą być traktow ane jako odrębne budynki.  
§ 211. 1. Przepisów §  242 ust. 1, § 243 ust. 1, § 245 pkt 2 oraz §  256 ust. 3, w zakresie kategorii ZL V, nie stosuje się 
do budynków i  pomieszczeń przeznaczonych do zakwaterowania osób osadzonych.  
2. Przepisów §  236 ust. 4 oraz §  239 ust. 2 pkt 3 i 4 nie stosuje się do budynków zlokalizowanych na terenie zakładów 
karnych i  aresztów śledczych.  
3. Przepisów §  239 ust. 2 pkt 3 i 4 nie stosuje się do zakładów poprawczych i  schronisk dla nieletnich.  
Rozdział 2  
Odporność pożarowa budynk ów 
§ 212. 1. Ustanawia się pięć klas odporności pożarowej budynków lub ich części, podanych w  kolejności od najwyższej 
do najniższej i  oznaczonych literami: „A”, „B”, „C”, „D” i  „E”, a  scharakteryzowanych w  § 216. 
2. Wymaganą klasę odporności pożarowej dla  budynku, zaliczonego do jednej kategorii ZL, określa poniższa tabela:  
Budynek  ZL I ZL II  ZL III  ZL IV  ZL V  
1 2 3 4 5 6 
niski (N)  „B” „B” „C” „D” „C” 
średniowysoki (SW)  „B” „B” „B” „C” „B” 
wysoki (W)  „B” „B” „B” „B” „B” 
wysokościowy (WW)  „A” „A” „A” „B” „A” 
3. Dopuszcza się obniżenie wymaganej klasy odporności pożarowej w  budynkach wymienionych w  poniższej tabeli 
do poziomu w  niej określonego.  
Liczba kondygnacji nadziemnych  ZL I ZL II  ZL III  
1 2 3 4 
1 „D” „D” „D” 
2*) „C” „C” „D” 
*) Gdy poziom stropu nad pierwszą kondygnacją nadziemną jest na wysokości nie większej niż 9  m nad poziomem terenu.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 58 – Poz. 1225  
 
 4. Wymaganą klasę odporności pożarowej dla budynku PM oraz IN, z  zastrzeżeniem §  282, określa  poniższa  tabela:  
Maksymalna gęstość 
obciążenia ogniowego 
strefy pożarowej 
w budynku  
Q [MJ/m2] Budynek o  jednej 
kondygnacji nadziemnej 
(bez ograniczenia 
wysokości)  Budynek wielokondygnacyjny  
niski  średniowysoki  wysoki  wysokościowy  
(N) (SW)  (W) (WW)  
1 2 3 4 5 6 
Q ≤ 500  „E” „D” „C” „B” „B” 
500 < Q ≤ 1000  „D” „D” „C” „B” „B” 
1000  < Q ≤ 2000  „C” „C” „C” „B” „B” 
2000  < Q ≤ 4000  „B” „B” „B” * * 
Q > 4000  „A” „A” „A” * * 
* – Zgodnie z  § 228 ust. 1 nie mogą występować takie budynki.  
5. Jeżeli część podziemna budynku jest zaliczona do ZL, klasę odporności pożarowej budynku ustala się, przyjmując 
jako liczbę jego kondygnacji lub jego wysokość odpowiednio: sumę kondygnacji lub wysokości części podziemnej i  nad-
ziemnej, przy czym do tego ustalenia nie bierze się pod uwagę tych części podziemnych budynku, które są oddzielone 
elementami oddzielenia przeciwpożarowego o  klasie odporności ogniowej co najmniej R E I  120, zgodnie z  oznaczeniem 
pod tabelą w  § 216 ust. 1, i mają bezpośrednie wyjścia na zewnątrz.  
6. W budynku wielokondygnacyjnym, którego kondygnacje są za liczone do różnych kategorii ZL lub PM, klasy od-
porności pożarowej określa się dla poszczególnych kondygnacji odrębnie, zgodnie z  zasadami określonymi w  ust. 2–4. 
7. Klasa odporności pożarowej części budynku nie powinna być niższa od klasy odporności pożar owej części budynku 
położonej nad nią, przy czym dla części podziemnej nie powinna być ona niższa niż „C”.  
8. Jeżeli w  budynku znajdują się pomieszczenia produkcyjne, magazynowe lub techniczne, niepowiązane funkcjonal-
nie z  częścią budynku zaliczoną do ZL, pomieszczenia te powinny stanowić odrębną strefę pożarową, dla której oddzielnie 
ustala się klasę odporności pożarowej, zgodnie z  zasadami określonymi w  ust. 4, z zastrzeżeniem §  220. 
9. Pomieszczenia, w  których są umieszczone przeciwpożarowe zbiorniki wod y lub innych środków gaśniczych, pompy 
wodne instalacji przeciwpożarowych, maszynownie wentylacji do celów przeciwpożarowych oraz rozdzielnie elektryczne, 
zasilające, niezbędne podczas pożaru, instalacje i  urządzenia, powinny stanowić odrębną strefę pożaro wą. 
§ 213. Wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w  § 212 oraz dotyczące klas odporno-
ści ogniowej elementów budynków i  rozprzestrzeniania ognia przez te elementy określone w  § 216, z  zastrzeżeniem §  271 
ust. 8a, nie dotyczą budyn ków:  
1) do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie:  
a) mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i  rekreacji indywidualnej, z  zastrzeżeniem §  217 ust. 2, 
b) mieszkalnych i  administracyjnych w  gospodarstwach leśnych;  
2) wolnostojących do dwóch kondygnacji nadziemnych włącznie:  
a) o kubaturze brutto do 1500  m3 przeznaczonych do celów turystyki i  wypoczynku,  
b) gospodarczych w  zabudowie jednorodzinnej i  zagrodowej oraz w  gospodarstwach leśnych,  
c) o kubaturze brutto do 1000  m3 przeznaczonych do wykonywania zawodu lub działalności usługowej i  handlowej, 
także z  częścią mieszkalną;  
3) wolnostojących garaży o  liczbie stanowisk postojowych nie większej niż 2;  
4) inwentarskich o  kubaturze brutto do 1500  m3. 
§ 214. W budynkach wyposażonych w  stałe samoczynne urząd zenia gaśnicze wodne, z  wyjątkiem budynków ZL II 
oraz wielokondygnacyjnych budynków wysokich (W) i  wysokościowych (WW), dopuszcza się:  
1) obniżenie klasy odporności pożarowej budynku o  jedną w  stosunku do wynikającej z  § 212; 
2) przyjęcie klasy „E” odporno ści pożarowej dla budynku jednokondygnacyjnego.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 59 – Poz. 1225  
 
 § 215. 1. Dopuszcza się przyjęcie klasy „E” odporności pożarowej dla jednokondygnacyjnego budynku PM o  gęstości 
obciążenia ogniowego przekraczającej 500  MJ/m2, pod warunkiem zastosowania:  
1) wszystkich elemen tów budynku nierozprzestrzeniających ognia;  
2) samoczynnych urządzeń oddymiających w  strefach pożarowych o  powierzchni przekraczającej 1000  m2. 
2. Obniżenie klasy odporności pożarowej budynku, w  przypadkach wymienionych w  ust. 1 oraz w  § 214, nie zwalnia 
z zachowania wymaganej pierwotnie klasy odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego, określonej 
w § 232. 
§ 216. 1. Elementy budynku, odpowiednio do jego klasy odporności pożarowej, powinny spełniać, z  zastrzeżeniem §  213 
oraz §  237 ust. 9, co najmniej wymagania określone w  poniższej tabeli:  
Klasa odporności 
pożarowej budynku  Klasa odporności ogniowej elementów budynku5) *) 
główna 
konstrukcja 
nośna  konstrukcja 
dachu  strop1) ściana 
zewnętrzna1), 2) ściana 
wewnętrzna1) przekrycie 
dachu3) 
1 2 3 4 5 6 7 
„A” R 240  R 30  R E I  120 E I 120 
(o↔i)  E I 60 R E 30  
„B” R 120  R 30  R E I  60 E I 60 
(o↔i)  E I 304) R E 30  
„C” R 60  R 15  R E I  60 E I 30 
(o↔i)  E I 154) R E 15  
„D” R 30  (–) R E I  30 E I 30 
(o↔i)  (–) (–) 
„E” (–) (–) (–) (–) (–) (–) 
*) Z zastrzeżeniem §  219 ust. 1. 
Oznaczenia w  tabeli:  
R – nośność ogniowa (w minutach), określona zgodnie z  Polską Normą dotyczącą zasad ustalania klas odporności ogniowej elementów 
budynku,  
E – szczelność ogniowa (w minutach), określona jw.,  
I – izolacyjność o gniowa (w minutach), określona jw.,  
(–) – nie stawia się wymagań.  
1) Jeżeli przegroda jest częścią głównej konstrukcji nośnej, powinna spełniać także kryteria nośności ogniowej (R) odpowiednio d o 
wymagań zawartych w  kol. 2 i  3 dla danej klasy odporności pożarowej budynku.  
2) Klasa odporności ogniowej dotyczy pasa międzykondygnacyjnego wraz z  połączeniem ze stropem.  
3) Wymagania nie dotyczą naświetli dachowych, świetlików, lukarn i  okien połaciowych (z zastrzeżeniem §  218), jeśli otwory w  połaci 
dachowej n ie zajmują więcej niż 20% jej powierzchni; nie dotyczą także budynku, w  którym nad najwyższą kondygnacją znajduje się 
strop albo inna przegroda, spełniająca kryteria określone w  kol. 4.  
4) Dla ścian komór zsypu wymaga się klasy E I  60, a  dla drzwi komór zs ypu klasy E I  30. 
5) Klasa odporności ogniowej dotyczy elementów wraz z  uszczelnieniami złączy i  dylatacjami.  
2. Elementy budynku, o  których mowa w  ust. 1, powinny być nierozprzestrzeniające ognia, przy czym dopuszcza się 
zastosowanie słabo rozprzestrzenia jących ogień:  
1) elementów budynku o  jednej kondygnacji nadziemnej ZL IV oraz PM, o  maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego 
strefy pożarowej do 500  MJ/m2; 
2) ścian wewnętrznych i  zewnętrznych oraz elementów konstrukcji dachu i  jego przekrycia w  budynku P M niskim o  mak-
symalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej do 1000  MJ/m2; 
3) ścian zewnętrznych w  budynku niskim ZL IV.  
3. Dopuszcza się stosowanie w  budynku PM ścian zewnętrznych klasy D z  rdzeniem klasy E z  uwagi na reakcję na 
ogień, jeżeli ok ładzina wewnętrzna jest niepalna, a  ściana jest nierozprzestrzeniająca ognia przy działaniu ognia od strony 
elewacji.  
4. Dopuszcza się stosowanie w  budynku PM ścian wewnętrznych klasy D z  uwagi na reakcję na ogień.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 60 – Poz. 1225  
 
 5. W ścianach zewnętrznych budynku ZL II dopuszcza się, z  zastrzeżeniem ust.  8, zastosowanie izolacji cieplnej pal-
nej, jeżeli osłaniająca ją od wewnątrz okładzina jest niepalna i  ma klasę odporności ogniowej co najmniej:  
1) w budynku klasy odporności pożarowej „B” – E I 60; 
2) w budynku klasy odp orności pożarowej „C” i  „D” – E I 30. 
6. Dopuszcza się stosowanie klap dymowych z  materiałów łatwo zapalnych w  dachach i  stropodachach.  
7. Strop tworzący w  pomieszczeniu dodatkowy poziom – antresolę, przeznaczoną do użytku dla więcej niż 10  osób, 
a także j ej konstrukcja nośna, powinny odpowiadać wymaganiom wynikającym z  klasy odporności pożarowej budynku, 
lecz nie mniejszym niż dla klasy „D”, z  zastrzeżeniem §  214. 
8. W budynku, na wysokości powyżej 25  m od poziomu terenu, okładzina elewacyjna i  jej zamocow anie mechaniczne, 
a także izolacja cieplna ściany zewnętrznej, powinny być wykonane z  materiałów niepalnych.  
9. Dopuszcza się ocieplenie ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego, wzniesionego przed dniem 1  kwietnia 1995  r., 
o wysokości do 11  kondygnacji włą cznie, z  użyciem samogasnącego polistyrenu spienionego, w  sposób zapewniający nie-
rozprzestrzenianie ognia.  
§ 217. 1. W  budynkach ZL IV i  ZL V klasa odporności ogniowej przegród wewnętrznych oddzielających mieszkania 
lub samodzielne pomieszczenia mieszkalne  od dróg komunikacji ogólnej oraz od innych mieszkań i  samodzielnych po-
mieszczeń mieszkalnych, z  zastrzeżeniem §  216 ust. 1, powinna wynosić co najmniej:  
1) dla ścian w  budynku:  
a) niskim i  średniowysokim – E I 30, 
b) wysokim i  wysokościowym – E I 60; 
2) dla stropów w  budynku zawierającym 2  mieszkania – R E I  30. 
2. Klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków ZL IV: bliźniaczych, szere-
gowych lub atrialnych, powinna wynosić co najmniej – R E I  60. 
3. W mieszkaniach oraz w samodzielnych pomieszczeniach mieszkalnych dopuszcza się wykonywanie ścian we-
wnętrznych nierozprzestrzeniających ognia, bez wymaganej w  § 216 ust. 1 w kolumnie 6  tabeli klasy odporności ogniowej.  
§ 218. 1. Przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8  m lub przyległego do ściany z  otworami bu-
dynku wyższego, z  wyjątkiem przypadków wymienionych w  § 273 ust. 1, w pasie o  szerokości 8  m od tej ściany powinno 
być nierozprzestrzeniające ognia oraz w  pasie tym:  
1) konstrukcja dachu powinna mieć kl asę odporności ogniowej co najmniej R 30;  
2) przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R E 30.  
2. Warunki określone w  ust. 1 nie mają zastosowania, jeżeli najbliżej położony otwór w  ścianie budynku wyższego 
znajduje się w  odległoś ci nie mniejszej niż 10  m od dachu budynku niższego, a  gęstość obciążenia ogniowego w  budynku 
niższym nie przekracza 2000  MJ/m2. 
3. Postanowienia ust.  1 i 2 odnoszą się również do części niższej budynku, jeżeli część ta stanowi odrębną strefę poża-
rową.  
4. Dopuszcza się sytuowanie wylotów kanałów wentylacyjnych i  spalinowych od urządzeń gazowych oraz rur wenty-
lujących piony kanalizacyjne w  części połaci dachu lub stropodachu budynku niższego, o  której mowa w  ust. 1. 
§ 219. 1. Przekrycie dachu o  powierzchni w iększej niż 1000  m2 powinno być nierozprzestrzeniające ognia, a  palna izo-
lacja cieplna przekrycia powinna być oddzielona od wnętrza budynku przegrodą o  klasie odporności ogniowej nie niższej 
niż R E 15.  
2. W budynkach ZL III, ZL IV i  ZL V poddasze użytkowe  przeznaczone na cele mieszkalne lub biurowe powinno być 
oddzielone od palnej konstrukcji i  palnego przekrycia dachu przegrodami o  klasie odporności ogniowej:  
1) w budynku niskim – E I 30; 
2) w budynku średniowysokim i  wysokim – E I 60. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 61 – Poz. 1225  
 
 § 220. 1. Ściany we wnętrzne i  stropy wydzielające kotłownie, składy paliwa stałego, żużlownie i  magazyny oleju opa-
łowego, a  także zamknięcia otworów w  tych elementach, powinny mieć klasę odporności ogniowej nie mniejszą niż okreś -
lona w  tabeli:  
Rodzaj pomieszczenia  Klasa odp orności ogniowej  
ścian 
wewnętrznych  stropów  drzwi lub  
innych 
zamknięć  
1 2 3 4 
Kotłownia z  kotłami na paliwo stałe, o  łącznej mocy cieplnej 
powyżej 25  kW E I 60 R E I  60 E I 30 
Kotłownia z  kotłami na olej opałowy, o  łącznej mocy cieplnej 
powyżej 30  kW E I 60 R E I  60 E I 30 
Kotłownia z  kotłami na paliwo gazowe, o  łącznej mocy cieplnej 
powyżej 30  kW:    
– w budynku niskim (N) i  średniowysokim (SW)  E I 60 R E I  60 E I 30 
– w budynku wysokim (W) i  wysokościowym (WW)  E I 120 R E I  120 E I 60 
Skład paliwa stałego i  żużlownia  E I 120*) R E I  120*) E I 60*) 
Magazyn oleju opałowego  E I 120 R E I  120 E I 60 
*) Wymaganie nie dotyczy budynków mieszkalnych jednorodzinnych, budynków mieszkalnych w  zabudowie zagrodowej oraz budyn-
ków rekreacji indywidualnej.  
2. Dla pomieszczeń, o  których mowa w  ust. 1, klasę odporności ogniowej ścian zewnętrznych należy przyjmować 
zgodnie z  § 216. 
3. Nie stawia się wymagań w  zakresie klasy odporności ogniowej dla przegród zewnętrznych kotłowni z  kotłami na 
paliwo gazowe, zlok alizowanej ponad dachem budynku, przy zachowaniu warunku, iż przegrody te powinny być wykonane 
z materiałów niepalnych.  
§ 221. 1. Nad pomieszczeniem zagrożonym wybuchem należy stosować lekki dach, wykonany z  materiałów co naj-
mniej trudno zapalnych, o  masie  nieprzekraczającej 75  kg/m2 rzutu, licząc bez elementów konstrukcji nośnej dachu, takich 
jak podciągi, wiązary i  belki.  
2. Przepis ust.  1 nie dotyczy pomieszczenia, w  którym łączna powierzchnia urządzeń odciążających (przeciwwybu-
chowych), jak przepony, kl apy oraz otwory oszklone szkłem zwykłym, jest większa niż 0,065  m2/m3 kubatury pomieszcze-
nia. 
3. Ściany oddzielające pomieszczenie zagrożone wybuchem od innych pomieszczeń powinny być odporne na parcie 
o wartości 15  kN/m2 (15 kPa).  
§ 222. 1. Pomieszczenie zagrożone wybuchem należy sytuować na najwyższej kondygnacji budynku. Wymaganie to 
nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych.  
2. Dopuszcza się inne usytuowanie pomieszczeń, o  których mowa w  ust. 1, pod warunkiem zastosowania odpowied-
nich instalacji i  urządzeń przeciwwybuchowych, uzgodnionych z  właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej 
Straży Pożarnej.  
§ 223. 1. W ścianach  zewnętrznych  budynku  wielokondygnacyjnego,  z zastrzeżeniem  § 224, powinny  być pasy między -
kondygnacyjne  o wysokości co najmniej 0,8  m. 
2. Za równorzędne rozwiązania uznaje się oddzielenia poziome w  formie daszków, gzymsów i  balkonów o  wysięgu co 
najmniej 0,5  m lub też inne oddzielenia poziome i  pionowe o  sumie wysięgu i  wymiaru pionowego co najmniej 0,8  m. 
3. Elementy poziome wymienione w  ust. 2 powinny spełniać wymagania szczelności ogniowej i  izolacyjności ognio-
wej, również w  obrębie połączenia ze ścianami zewnętrznymi, przez okres odpowiadający czasowi klasyfikacyjnemu wy-
maganemu w  stosunku do ścian zewnę trznych budynku i  być nierozprzestrzeniające ognia.  
4. Warunki określone w  ust. 1 i 2 nie dotyczą ścian holu i  dróg komunikacji ogólnej.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 62 – Poz. 1225  
 
 § 224. 1. W  ścianach zewnętrznych budynku wielokondygnacyjnego nad strefą pożarową PM, o  gęstości obciążenia 
ogniowego powyżej 1000  MJ/m2, wysokość pasa międzykondygnacyjnego powinna wynosić co najmniej 1,2  m. 
2. Za równorzędne rozwiązanie uznaje się oddzielenie poziome w  formie daszków, gzymsów i  balkonów o  wysięgu co 
najmniej 0,8  m lub też inne oddzielenie poziome i  pionowe o  sumie wymiaru pionowego i  wysięgu co najmniej 1,2  m, z za-
chowaniem warunków określonych w  § 223 ust. 3. 
§ 225. Elementy okładzin elewacyjnych powinny być mocowane do konstrukcji budynku w  sposób uniemożliwiający 
ich odpadanie w  przypadku pożaru w czasie krótszym niż wynikający z  wymaganej klasy odporności ogniowej dla ściany 
zewnętrznej, określonej w  § 216 ust. 1, odpowiednio do klasy odporności pożarowej budynku, w  którym są one zamoco-
wane.  
Rozdział 3  
Strefy pożarowe i  oddzielenia przeciwpożarow e 
§ 226. 1. Strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku 
elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o  których mowa w  § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o  szerokości 
nie mniejszej niż dopus zczalne odległości od innych budynków, określone w  § 271 ust. 1–7. 
2. Częścią budynku, o  której mowa w  ust. 1, jest także jego kondygnacja, jeżeli klatki schodowe i  szyby dźwigowe 
w tym budynku spełniają co najmniej wymagania określone w  § 256 ust. 2 dla k latek schodowych.  
3. Powierzchnia strefy pożarowej jest obliczana jako powierzchnia wewnętrzna budynku lub jego części, przy czym 
wlicza się do niej także powierzchnię antresoli.  
§ 227. 1. Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych ZL określa poniższa tabe la: 
Kategoria zagrożenia  
ludzi  Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w  m2 
w budynku o  jednej 
kondygnacji nadziemnej 
(bez ograniczenia 
wysokości)  w budynku wielokondygnacyjnym  
niskim  
(N) średniowysokim 
(SW)  wysokim 
i wysokościowym  
(W) i  (WW)  
1 2 3 4 5 
ZL I, ZL III, ZL IV, ZL V  10 000 8000  5000  2500  
ZL II  8000  5000  3500  2000  
2. Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej ZL, obejmującej podziemną część budynku, nie powinna przekraczać 
50% dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej tej samej kategorii zagrożenia ludzi, określonej w  ust. 1 dla pierwszej 
nadziemnej kondygnacji tego budynku.  
3. Zmniejszenie dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej, o  której mowa w  ust. 2, nie dotyczy przypadku, gdy wyj-
ścia ewakuacyjne z  kondygnacji podziemnej prowadzą bezpośrednio na zewnątrz budynku.  
4. Dopuszcza się powiększenie powierzchni stref pożarowych, o  których mowa w  ust. 1, z wyjątkiem stref pożarowych 
w wielokondygnacyjnych budynkach wysokich (W) i  wysokościowych (WW), pod warunkiem zastosowania:  
1) stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych – o 100%;  
2) samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu – o 100%.  
Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń wymienionych w  pkt 1 i 2 dopuszcza się powiększenie powierzch ni stref pożaro-
wych o  200%.  
5. Ze strefy pożarowej ZL II o  powierzchni przekraczającej 750  m2 w budynku wielokondygnacyjnym, powinna być 
zapewniona możliwość ewakuacji ludzi do innej strefy pożarowej na tej samej kondygnacji.   
                                    
Dziennik Ustaw  – 63 – Poz. 1225  
 
 § 228. 1. Dopuszczalne powier zchnie stref pożarowych PM, z  wyjątkiem garaży, określa poniższa tabela:  
Rodzaj stref  
pożarowych  Gęstość  
obciążenia  
ogniowego Q [MJ/m2] Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w  m2 
w budynku o  jednej 
kondygnacji 
nadziemnej 
(bez ograniczenia 
wysokości)  w budynku wielokondygnacyjnym  
niskim 
i średniowysokim  
(N) i  (SW)  wysokim 
i wysokościowym  
(W) i  (WW)  
1 2 3 4 5 
Strefy pożarowe 
z pomieszczeniem 
zagrożonym 
wybuchem  Q > 4000  
2000  < Q ≤ 4000  
1000  < Q ≤ 2000  
500 < Q ≤ 1000  
Q ≤ 500  1000  
2000  
4000  
6000  
8000  * 
* 
1000  
2000  
3000  * 
* 
* 
500 
1000  
Strefy pożarowe 
pozostałe  Q > 4000  
2000  < Q ≤ 4000  
1000  < Q ≤ 2000  
500 < Q ≤ 1000  
Q ≤ 500  2000  
4000  
8000  
15 000 
20 000 1000  
2000  
4000  
8000  
10 000 * 
* 
1000  
2500  
5000  
* Nie dopuszcza się takich przypadków.  
2. Strefy pożarowe, o  których mowa w  ust. 1, w  podziemnej części budynków nie powinny przekraczać 50% po-
wierzchni określonych w  tabeli.  
§ 229. 1. Dopuszcza się powiększenie powierzchni stref pożarowych, o  których mowa w  § 228, pod warunkiem ich 
ochrony:  
1) stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi – o 100%;  
2) samoczynnymi urządzeniami oddymiającymi – o 50%.  
2. Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń wymienionych w  ust. 1 dopuszcza się powiększenie stref pożarowych 
o 150%.  
§ 230. 1. W  budynku jedno kondygnacyjnym lub na ostatniej kondygnacji budynku wielokondygnacyjnego wielkości 
stref pożarowych PM, z  wyjątkiem garaży, można powiększyć o  100%, jeżeli budynek nie zawiera pomieszczenia zagrożo-
nego wybuchem i  jest wykonany z  elementów nierozprzestrzeni ających ognia oraz zastosowano samoczynne urządzenia 
oddymiające.  
2. W budynku jednokondygnacyjnym wielkości stref pożarowych PM, z  wyjątkiem garażu, nie ogranicza się, pod wa-
runkiem zastosowania stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych i  samoczynn ych urządzeń oddymiających.  
§ 231. 1. Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych IN określa poniższa tabela:  
Liczba kondygnacji budynku  Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w  m2 
przy hodowli ściółkowej  przy hodowli bezściółkowej  
1 2 3 
Jedna  5000  nie ogranicza się  
Dwie  2500  5000  
Powyżej dwóch  1000  2500  
2. W przypadku stosowania w  budynku ścian silnie rozprzestrzeniających ogień, strefę pożarową należy zmniejszyć 
do 25% wartości podanej w  ust. 1, a w przypadku jednokondygnacyjnego budynku przezna czonego do hodowli bezściółko-
wej, strefę ogranicza się do 5000  m2. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 64 – Poz. 1225  
 
 § 232. 1. Ściany i  stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane z  materiałów 
niepalnych, a  występujące w  nich otwory – obudowane przedsionkami przeciwpożaro wymi lub zamykane za pomocą drzwi 
przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego.  
2. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o  których mowa w  ust. 1, nie powinna prze-
kraczać 15% powierzchni ściany, a  w stropie oddzi elenia przeciwpożarowego – 0,5% powierzchni stropu. Ograniczenia nie 
stosuje się do otworów w  ścianach oddzielenia przeciwpożarowego w  garażu, które znajdują się na drogach manewrowych.  
3. Przedsionek przeciwpożarowy powinien mieć wymiary rzutu poziomego nie mniejsze niż 1,4  x 1,4 m, ściany i  strop, 
a także osłony lub obudowy przewodów i  kabli elektrycznych z  wyjątkiem wykorzystywanych w  przedsionku oraz z  wyjątkiem 
zespołów kablowych, o  których mowa w  § 187 ust. 3 – o klasie odporności ogniowej co najmnie j E I 60 wykonane z  materiałów 
niepalnych oraz powinien być zamykany drzwiami i  wentylowany co najmniej grawitacyjnie, z  zastrzeżeniem §  246 ust. 2 i 3. 
4. Wymaganą klasę odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się 
w nich otworów określa poniższa tabela:  
Klasa 
odporności 
pożarowej 
budynku  Klasa odporności ogniowej  
elementów oddzielenia 
przeciwpożarowego  drzwi 
przeciwpożarowych 
lub innych zamknięć 
przeciwpożarowych  drzwi z  przedsionka 
przeciwpożarow ego 
ścian i  stropów, 
z wyjątkiem  
stropów w  ZL stropów  
w ZL na korytarz 
i do pomieszczenia  na klatkę 
schodową *) 
1 2 3 4 5 6 
„A” R E I  240 R E I  120 E I 120 E I 60 E 60 
„B” i  „C” R E I  120 R E I  60 E I 60 E I 30 E 30 
„D” i  „E” R E I  60 R E I  30 E I 30 E I 15 E 15 
*) Dopuszcza się osadzenie tych drzwi w  ścianie o  klasie odporności ogniowej, określonej dla drzwi w  kol. 6, znajdującej się między 
przedsionkiem a  klatką schodową.  
5. Klasa odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zam knięć znajdujących się w  nich 
otworów w  budynkach, o  których mowa w  § 213, powinna być nie mniejsza od określonej w  ust. 4 dla budynków o  klasie 
odporności pożarowej „D” i  „E”. 
6. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów ma teriałem przepuszczającym świat ło, 
takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% 
powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż:  
Wymagana klasa odporności  
ogniowej ściany oddzielenia  
przeciwpożarowego  Klasa odporności ogniowej wypełnienia otworu w  ścianie  
będącej obudową drogi ewakuacyjnej  innej  
1 2 3 
R E I  240 E I 120 E 120  
R E I  120 E I 60 E 60 
R E I  60 E I 30 E 30 
7. Dopuszcza się stosowanie w  strefach pożarowych PM otworu w  ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, służącego 
przeprowadzeniu urządzeń technologicznych, chronionego w  sposób równoważny wymaganym dla tej ściany drzwiom 
przeciwpożarowym pod względem możliwości przeniesienia  się przez ten otwór ognia lub dymu, w  przypadku pożaru.  
§ 233. 1. Stosowanie kurtyny przeciwpożarowej jest wymagane do oddzielenia:  
1) widowni, o  liczbie miejsc przekraczającej 600, od sceny teatralnej o  powierzchni wewnętrznej przekraczającej 150  m2 
lub o kubaturze brutto przekraczającej 1200  m3; 
2) kieszeni scenicznej, o  powierzchni przekraczającej 100  m2, od sceny teatralnej o  powierzchni wewnętrznej przekracza-
jącej 300  m2 lub o  kubaturze brutto przekraczającej 6000  m3. 
2. Sceny, o  których mowa w ust. 1, powinny być wyposażone w  samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za 
pomocą systemu wykrywania dymu.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 65 – Poz. 1225  
 
 § 234. 1. Przepusty instalacyjne w  elementach oddzielenia przeciwpożarowego powinny mieć klasę odporności ognio-
wej (E I) wymaganą dla tych e lementów.  
2. Dopuszcza się nieinstalowanie przepustów, o  których mowa w  ust. 1, dla pojedynczych rur instalacji wodnych, ka-
nalizacyjnych i  ogrzewczych, wprowadzanych przez ściany i  stropy do pomieszczeń higienicznosanitarnych.  
3. Przepusty instalacyjne o  średnicy większej niż 0,04  m w ścianach i  stropach pomieszczenia zamkniętego, dla któ-
rych wymagana klasa odporności ogniowej jest nie niższa niż E I  60 lub R E I  60, a  niebędących elementami oddzielenia 
przeciwpożarowego, powinny mieć klasę odporności ognio wej (E I) ścian i  stropów tego pomieszczenia.  
4. Przejścia instalacji przez zewnętrzne ściany budynku, znajdujące się poniżej poziomu terenu, powinny być zabez-
pieczone przed możliwością przenikania gazu do wnętrza budynku.  
§ 235. 1. Ścianę oddzielenia prze ciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na 
konstrukcji nośnej o  klasie odporności ogniowej nie niższej od odporności ogniowej tej ściany.  
2. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3  m poza l ico ściany zewnętrznej budynku 
lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z  materiału niepalnego o  szerokości co najmniej 2  m 
i klasie odporności ogniowej E I  60. 
3. W budynku z  przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddz ielenia przeciwpożarowego należy wypro-
wadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3  m lub zastosować wzdłuż ściany pas z  materiału niepalnego 
o szerokości co najmniej 1  m i klasie odporności ogniowej E I  60, bezpośrednio pod pokryciem; przekrycie  na tej szerokości 
powinno być nierozprzestrzeniające ognia.  
4. W budynku, z  wyjątkiem zabudowy jednorodzinnej, w  dachu którego znajdują się świetliki lub klapy dymowe, 
ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane od nich w  odległości poziomej mniejszej  niż 5  m, należy wyprowadzić 
ponad górną ich krawędź na wysokość co najmniej 0,3  m, przy czym wymaganie to nie dotyczy świetlików nieotwieranych 
o klasie odporności ogniowej co najmniej E 30.  
Rozdział 4  
Drogi ewakuacyjne  
§ 236. 1. Z pomieszczeń przeznaczon ych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w  bezpieczne 
miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi 
dalej „drogami ewakuacyjnymi”.  
2. Ze strefy pożarowej, o  które j mowa w  ust. 1, powinno być wyjście bezpośrednio na zewnątrz budynku lub przez 
inną strefę pożarową, z  zastrzeżeniem §  227 ust. 5. 
3. Wyjścia z  pomieszczeń na drogi ewakuacyjne powinny być zamykane drzwiami.  
4. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z  budyn ku przeznaczonego dla więcej niż 50  osób powinny otwierać się na 
zewnątrz. Wymaganie to nie dotyczy budynku wpisanego do rejestru zabytków.  
5. W wyjściu ewakuacyjnym z  budynku dopuszcza się stosowanie drzwi rozsuwanych spełniających wymagania okreś - 
lone w  § 240 ust. 4. 
6. Określając wymaganą szerokość i  liczbę przejść, wyjść oraz dróg ewakuacyjnych w  budynku, w  którym z  przezna-
czenia i  sposobu zagospodarowania pomieszczeń nie wynika jednoznacznie maksymalna liczba ich użytkowników, liczbę 
tę należy przyjmo wać w  odniesieniu do powierzchni tych pomieszczeń, dla:  
1) sal konferencyjnych, lokali gastronomiczno -rozrywkowych, poczekalni, holi, świetlic itp. – 1 m2/osobę;  
2) pomieszczeń handlowo -usługowych – 4 m2/osobę;  
3) pomieszczeń administracyjno -biurowych – 5 m2/osobę;  
4) archiwów, bibliotek itp. – 7 m2/osobę;  
5) magazynów – 30 m2/osobę.  
§ 237. 1. W  pomieszczeniach, od najdalszego miejsca, w  którym może przebywać człowiek, do wyjścia ewakuacyj-
nego na drogę ewakuacyjną lub do innej strefy pożarowej albo na ze wnątrz budynku, powinno być zapewnione przejście, 
zwane dalej „przejściem ewakuacyjnym”, o  długości nieprzekraczającej:  
1) w strefach pożarowych ZL – 40 m; 
                                    
Dziennik Ustaw  – 66 – Poz. 1225  
 
 2) w strefach pożarowych PM o  gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej 500  MJ/m2 w budynku o  więcej niż jed-
nej kondygnacji nadziemnej – 75 m; 
3) w strefach pożarowych PM, o  obciążeniu ogniowym nieprzekraczającym 500  MJ/m2, w budynku o  więcej niż jednej 
kondygnacji nadziemnej oraz w  strefach pożarowych PM w  budynku o  jednej kondygnacji nadziemnej bez  względu 
na wielkość obciążenia ogniowego – 100 m. 
2. W pomieszczeniu zagrożonym wybuchem długość przejścia ewakuacyjnego, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 2 i 3, nie 
powinna przekraczać 40  m. 
3. Dopuszcza się prowadzenie przez pomieszczenie zagrożone wybuchem przejścia ewakuacyjnego z  innego pomiesz-
czenia, jeżeli pomieszczenia te są powiązane funkcjonalnie.  
4. Jeżeli z  przewidywanego przeznaczenia pomieszczenia nie wynika jednoznacznie sposób jego zagospodarowania, 
projektowa długość przejścia ewakuacyjnego nie  może być większa niż 80% długości określonej w  ust. 1 i 2. 
5. W pomieszczeniach o  wysokości przekraczającej 5  m długość przejść, o  których mowa w  ust. 1 i 2, może być po-
większona o  25%.  
6. Długości przejść, o  których mowa w  ust. 1 i 2, mogą być powiększon e pod warunkiem zastosowania:  
1) stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych – o 50%;  
2) samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu – o 50%.  
7. Powiększenia, o  których mowa w  ust. 5 i 6 pkt 1 i 2, podlegają sum owaniu.  
8. Przejście, o  którym mowa w  ust. 1, nie powinno prowadzić łącznie przez więcej niż trzy pomieszczenia.  
9. Ścianek działowych oddzielających od siebie pomieszczenia, dla których określa się łącznie długość przejścia ewa-
kuacyjnego, nie dotyczą wyma gania określone w  § 216 ust. 1. 
10. Szerokość przejścia ewakuacyjnego w  pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi, z  zastrzeżeniem §  261, na-
leży obliczać proporcjonalnie do liczby osób, do których ewakuacji ono służy, przyjmując co najmniej 0,6  m na 100  osób, 
lecz nie mniej niż 0,9  m, a w przypadku przejścia służącego do ewakuacji do 3  osób – nie mniej niż 0,8  m. 
§ 238. Pomieszczenie powinno mieć co najmniej dwa wyjścia ewakuacyjne oddalone od siebie o  co najmniej 5  m 
w przypadkach, gdy:  
1) jest przeznaczo ne do jednoczesnego przebywania w  nim ponad 50  osób, a  w strefie pożarowej ZL II – ponad 30  osób;  
2) znajduje się w  strefie pożarowej ZL, a  jego powierzchnia przekracza 300  m2; 
3) znajduje się w  strefie pożarowej PM o  gęstości obciążenia ogniowego powyżej 500 MJ/m2, a jego powierzchnia prze-
kracza 300  m2; 
4) znajduje się w  strefie pożarowej PM o  gęstości obciążenia ogniowego do 500  MJ/m2, a jego powierzchnia przekracza 
1000  m2; 
5) jest zagrożone wybuchem, a  jego powierzchnia przekracza 100  m2. 
§ 239. 1. Łącz ną szerokość drzwi w  świetle, stanowiących wyjścia ewakuacyjne z  pomieszczenia, należy obliczać pro-
porcjonalnie do liczby osób mogących przebywać w  nim równocześnie, przyjmując co najmniej 0,6  m szerokości na 
100 osób, przy czym najmniejsza szerokość drzwi  w świetle ościeżnicy powinna wynosić 0,9  m, a w przypadku drzwi słu-
żących do ewakuacji do 3  osób – 0,8 m. 
2. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczeń:  
1) zagrożonych wybuchem;  
2) do których jest możliwe niespodziew ane przedostanie się mieszanin wybuchowych lub substancji trujących, duszących 
bądź innych, mogących utrudnić ewakuację;  
3) przeznaczonych do jednoczesnego przebywania ponad 50  osób;  
4) przeznaczonych dla ponad 6  osób o  ograniczonej zdolności poruszania si ę. 
3. Wyjścia ewakuacyjne z  pomieszczenia zagrożonego wybuchem na drogę ewakuacyjną powinny prowadzić przez 
przedsionki przeciwpożarowe odpowiadające wymaganiom §  232. 
4. Szerokość drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z  budynku, z  zastrzeżeniem ust.  1, a także szerokość drzwi na 
drodze ewakuacyjnej z  klatki schodowej, prowadzących na zewnątrz budynku lub do innej strefy pożarowej, powinna być 
nie mniejsza niż szerokość biegu klatki schodowej, określona zgodnie z  § 68 ust. 1 i 2. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 67 – Poz. 1225  
 
 5. Szerokość drzwi w  świet le na drodze ewakuacyjnej, niewymienionych w  ust. 4, należy obliczać proporcjonalnie do 
liczby osób, do których ewakuacji są one przeznaczone, przyjmując co najmniej 0,6  m szerokości na 100  osób, przy czym 
najmniejsza szerokość drzwi powinna wynosić 0,9  m w świetle ościeżnicy.  
6. Wysokość drzwi, o  których mowa w  ust. 1, 4 i  5, powinna odpowiadać wymaganiom §  62 ust. 1. 
§ 240. 1. Drzwi wieloskrzydłowe, stanowiące wyjście ewakuacyjne z  pomieszczenia oraz na drodze ewakuacyjnej, 
powinny mieć co najmniej jedno,  nieblokowane skrzydło drzwiowe o  szerokości nie mniejszej niż 0,9  m. 
2. Szerokość skrzydła drzwi wahadłowych, stanowiących wyjście ewakuacyjne z  pomieszczenia oraz na drodze ewa-
kuacyjnej, powinna wynosić co najmniej dla drzwi jednoskrzydłowych – 0,9 m, a dla drzwi dwuskrzydłowych – 0,6 m, przy 
czym oba skrzydła drzwi dwuskrzydłowych muszą mieć tę samą szerokość.  
3. Zabrania się stosowania do celów ewakuacji drzwi obrotowych i  podnoszonych.  
4. Drzwi rozsuwane mogą stanowić wyjścia na drogi ewakuacyjne, a  także być stosowane na drogach ewakuacyjnych, 
jeżeli są przeznaczone nie tylko do celów ewakuacji, a  ich konstrukcja zapewnia:  
1) otwieranie automatyczne i  ręczne bez możliwości ich blokowania;  
2) samoczynne ich rozsunięcie i  pozostanie w  pozycji otwartej w  wyniku zasygnalizowania pożaru przez system wykry-
wania dymu chroniący strefę pożarową, do ewakuacji z  której te drzwi są przeznaczone, a  także w  przypadku awarii 
drzwi.  
5. W bramach i  ścianach przesuwanych na drogach ewakuacyjnych powinny znajdować się drz wi otwierane ręcznie 
albo w  bezpośrednim sąsiedztwie tych bram i  ścian powinny być umieszczone i  wyraźnie oznakowane drzwi przeznaczone 
do celów ewakuacji.  
6. Drzwi, bramy i  inne zamknięcia otworów o  wymaganej klasie odporności ogniowej lub dymoszczelności  powinny 
być zaopatrzone w  urządzenia, zapewniające samoczynne zamykanie otworu w  razie pożaru. Należy też zapewnić możli-
wość ręcznego otwierania drzwi służących do ewakuacji.  
7. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z  pomieszczenia, w  którym może przebywać  jednocześnie więcej niż 300  osób, 
oraz drzwi na drodze ewakuacyjnej z  tego pomieszczenia, powinny być wyposażone w  urządzenia przeciwpaniczne.  
§ 241. 1. Obudowa poziomych dróg ewakuacyjnych powinna mieć klasę odporności ogniowej wymaganą dla ścian we-
wnętr znych, nie mniejszą jednak niż E I  15, z  uwzględnieniem §  217. Wymaganie klasy odporności ogniowej dla obudowy 
poziomych dróg ewakuacyjnych nie dotyczy obudowy krytego ciągu pieszego – pasażu, o  którym mowa w  § 247 ust. 2. 
2. W ścianach wewnętrznych, stano wiących obudowę dróg ewakuacyjnych w  strefach pożarowych ZL III i  PM, do-
puszcza się umieszczenie nieotwieranych naświetli powyżej 2  m od poziomu posadzki, jeżeli przylegające pomieszczenia 
nie są zagrożone wybuchem i  jeżeli gęstość obciążenia ogniowego w  tych pomieszczeniach nie przekracza 1000  MJ/m2. 
3. W ścianach zewnętrznych budynków, przy których znajduje się galeria, będąca jedyną drogą ewakuacyjną, dopusz-
cza się umieszczenie naświetli powyżej 2  m od posadzki tej galerii.  
§ 242. 1. Szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących prze-
bywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6  m na 100  osób, lecz nie mniej niż 1,4  m. 
2. Dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewak uacyjnej do 1,2  m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewa-
kuacji nie więcej niż 20  osób.  
3. Wysokość drogi ewakuacyjnej powinna wynosić co najmniej 2,2  m, natomiast wysokość lokalnego obniżenia 2  m, 
przy czym długość obniżonego odcinka drogi nie może być więks za niż 1,5  m na każdym odcinku drogi ewakuacyjnej 
o długości 10  m. 
4. Skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać 
wymaganej szerokości tej drogi. Wymagania nie stosuje się do drzwi wyposażonych w urządzenia samoczynnie je zamyka-
jące. 
§ 243. 1. Korytarze stanowiące drogę ewakuacyjną w  strefach pożarowych ZL powinny być podzielone na odcinki nie 
dłuższe niż 50  m przy zastosowaniu przegród z  drzwiami dymoszczelnymi lub innych urządzeń technicznych, zapobiegają-
cych rozprzestrzenianiu się dymu.  
2. Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 1, nie dotyczy korytarzy, na których zastosowano rozwiązania techniczno -bu-
dowlane zabezpieczające przed zadymieniem.  
3. Przegrody, o  których mowa w  ust. 1, nad sufitami podwie szonymi i  pod podłogami podniesionymi powyżej po-
ziomu stropu lub podłoża, powinny być wykonane z  materiałów niepalnych.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 68 – Poz. 1225  
 
 § 244. 1. Na drogach ewakuacyjnych jest zabronione stosowanie:  
1) spoczników ze stopniami;  
2) schodów ze stopniami zabiegowymi, jeżeli schody te są jedyną drogą ewakuacyjną.  
2. Na drogach ewakuacyjnych dopuszcza się stosowanie schodów wachlarzowych, pod warunkiem zachowania naj-
mniejszej szerokości stopni określonych w  § 69 ust. 6. 
3. Na drogach ewakuacyjnych miejsca, w  których zastosowano  pochylnie lub stopnie umożliwiające pokonanie róż-
nicy poziomów, powinny być wyraźnie oznakowane.  
§ 245. Klatki schodowe przeznaczone do ewakuacji ze strefy pożarowej:  
1) ZL II w  budynku niskim (N),  
2) ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V w  budynku średniowysokim (SW),  
3) PM o  gęstości obciążenia ogniowego powyżej 500  MJ/m2 lub zawierającej pomieszczenie zagrożone wybuchem w  bu-
dynku niskim (N) bądź średniowysokim (SW)  
– powinny być obudowane i  zamykane drzwiami dymoszczelnymi oraz wyposażone w  urządzenia zapobiegające zadymie-
niu lub służące do usuwania dymu, uruchamiane samoczynnie za pomocą systemu wykrywania dymu.  
§ 246. 1. W  budynku wysokim (W) i  wysokościowym (WW), z  zastrzeżeniem ust.  4, należy zapewnić możliwość ewa-
kuacji do co najmniej dwóch klatek schodowych, które powinny być obudowane i  oddzielone od poziomych dróg komuni-
kacyjnych lub ewakua cyjnych oraz pomieszczeń, przedsionkiem przeciwpożarowym, odpowiadającym wymaganiom okreś -
lonym  w § 232. 
2. Klatki schodowe i  przedsionki przeciwpożarowe, stan owiące drogę ewakuacyjną w  budynku wysokim (W) dla stref 
pożarowych innych niż ZL IV i  PM oraz w  budynku wysokościowym (WW), powinny być wyposażone w  urządzenia za-
pobiegające ich zadymieniu.  
3. Klatki schodowe i  przedsionki przeciwpożarowe, stanowiące drog ę ewakuacyjną w  budynku wysokim (W) dla 
strefy pożarowej PM, powinny być wyposażone w  urządzenia zapobiegające zadymieniu lub samoczynne urządzenia oddy-
miające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu.  
4. Prowadzenie ewakuacji tylko do jednej klatki s chodowej dopuszcza się w  przypadku:  
1) budynku wysokiego (W) niezawierającego strefy pożarowej ZL II, jeżeli powierzchnia wewnętrzna kondygnacji nie 
przekracza 750  m2; 
2) strefy pożarowej ZL IV, jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna mieszkań na kondygnacji  lub jej części nie przekracza 
750 m2. 
5. W budynku wysokim (W) i  wysokościowym (WW) dopuszcza się wykonywanie klatek schodowych, stanowiących 
drogę ewakuacyjną wyłącznie dla stref pożarowych ZL IV, bez przedsionków oddzielających je od poziomych dróg komu-
nikacji ogólnej, jeżeli:  
1) każde mieszkanie lub pomieszczenie jest oddzielone od poziomej drogi komunikacji ogólnej drzwiami o  klasie odpor-
ności ogniowej co najmniej E I  30; 
2) klatki schodowe są zamykane drzwiami dymoszczelnymi;  
3) klatki schodowe są wyp osażone w  urządzenia zapobiegające zadymieniu lub w  samoczynne urządzenia oddymiające 
uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu.  
6. W budynku średniowysokim (SW) i  wyższym, w  strefie pożarowej ZL V, drzwi z  pomieszczeń, z  wyjątkiem higie-
nicznosanitarny ch, prowadzące na drogi komunikacji ogólnej, powinny mieć klasę odporności ogniowej co najmniej E I  30. 
§ 247. 1. W  budynku wysokim (W) i  wysokościowym (WW), w  strefach pożarowych innych niż ZL IV, należy zasto-
sować rozwiązania techniczno -budowlane zabezp ieczające przed zadymieniem poziomych dróg ewakuacyjnych.  
2. W krytym ciągu pieszym (pasażu), do którego przylegają lokale handlowe i  usługowe, oraz w  przekrytym dzie-
dzińcu wewnętrznym, należy zastosować rozwiązania techniczno -budowlane zabezpieczające pr zed zadymieniem dróg 
ewakuacyjnych.  
3. W podziemnej kondygnacji budynku, w  której znajduje się pomieszczenie przeznaczone dla ponad 100  osób, oraz 
budowli podziemnej z  takim pomieszczeniem, należy zastosować rozwiązania techniczno -budowlane zapewniające u suwa-
nie dymu z  tego pomieszczenia i  z dróg ewakuacyjnych.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 69 – Poz. 1225  
 
 § 248. Schody wewnętrzne w  mieszkaniach w  budynku wielorodzinnym oraz w  budynku jednorodzinnym, zagrodo-
wym i  rekreacji indywidualnej, a  także budynku tymczasowym nieprzeznaczonym na cele widowiskowe  lub inne zgroma-
dzenia ludzi, mogą nie spełniać wymagań stawianych drogom ewakuacyjnym.  
§ 249. 1. Ściany wewnętrzne i  stropy stanowiące obudowę klatki schodowej lub pochylni powinny mieć klasę odpor-
ności ogniowej określoną zgodnie z  § 216, jak dla stropów budynku.  
2. (uchylony).  
3. Biegi i  spoczniki schodów oraz pochylnie służące do ewakuacji powinny być wykonane z  materiałów niepalnych 
i mieć klasę odporności ogniowej co najmniej:  
1) w budynkach o  klasie odporności pożarowej „A”, „B” i  „C” – R 60;  
2) w bud ynkach o  klasie odporności pożarowej „D” i  „E” – R 30.  
4. Wymaganie klasy odporności ogniowej, o  którym mowa w  ust. 3, nie dotyczy klatek schodowych wydzielonych na 
każdej kondygnacji przedsionkami przeciwpożarowymi oraz schodów na antresolę w  pomieszczeni u, w którym się ona znaj-
duje, jeżeli antresola ta jest przeznaczona do użytku nie więcej niż 10  osób.  
5. W budynku niskim o  klasie odporności pożarowej „D” lub „E” w  obudowanych klatkach schodowych, zamykanych 
drzwiami o  klasie odporności ogniowej co najmn iej E I  30, dopuszcza się wykonanie biegów i  spoczników schodów z  ma-
teriałów palnych.  
6. Odległość między ścianą zewnętrzną, stanowiącą obudowę klatki schodowej przeznaczonej do ewakuacji, o  której 
mowa w  § 245, 246 i  256 ust. 2, a inną ścianą zewnętrzną t ego samego lub innego budynku powinna być ustalona zgodnie 
z § 271. Przepisu nie stosuje się, jeżeli co najmniej jedna z  tych ścian posiada co najmniej klasę odporności ogniowej zgod-
nie z  § 216, jak dla stropu budynku z  tą klatką schodową, w  pasie terenu o kreślonym zgodnie z  § 271. 
§ 250. 1. Piwnice powinny być oddzielone od pozostałej części budynku, z  wyjątkiem budynków ZL IV niskich (N) 
i średniowysokich (SW) stropami i  ścianami o  klasie odporności ogniowej co najmniej R E I  60 i zamknięte drzwiami o  kla-
sie odporności ogniowej co najmniej E I  30. Jeżeli drzwi do piwnic znajdują się poniżej poziomu terenu, schody prowadzące 
z tego poziomu powinny być zabezpieczone w  sposób uniemożliwiający omyłkowe zejście ludzi do piwnic w  przypadku 
ewakuacji (np. ruchomą  barierą).  
2. W budynku wysokim (W) i  wysokościowym (WW) piwnice powinny być oddzielone od klatki schodowej przed-
sionkiem przeciwpożarowym.  
§ 251. Wyjście z  klatki schodowej na strych lub poddasze powinno być zamykane drzwiami lub klapą wyjściową o  kla-
sie odporności ogniowej co najmniej:  
1) w budynkach niskich (N) – E I 15; 
2) w budynkach średniowysokich (SW) i  wyższych – E I 30. 
§ 252. Schodów i  pochylni ruchomych nie zalicza się do dróg ewakuacyjnych.  
§ 253. 1. W  budynku ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V, mającym kondygnację z  posadzką na wysokości powyżej 25  m 
ponad poziomem terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku oraz w  budynku wysokościowym (WW) ZL IV przy-
najmniej jeden dźwig powinien być przystosowany do potrzeb ekip ratowniczych, spełniając w ymagania Polskiej Normy 
dotyczącej dźwigów dla straży pożarnej. Dźwig dla ekip ratowniczych powinien zapewniać dostęp do każdej strefy pożaro-
wej na kondygnacji bezpośrednio lub drogami komunikacji ogólnej.  
2. Dojście do dźwigu dla ekip ratowniczych powinno  prowadzić przez przedsionek przeciwpożarowy spełniający wy-
magania określone w  § 232. 
3. Ściany i  stropy szybu dźwigu dla ekip ratowniczych powinny mieć klasę odporności ogniowej wymaganą jak dla 
stropów budynku, zgodnie z  § 216. 
4. Szyb dźwigu dla ekip ra towniczych powinien być wyposażony w  urządzenia zapobiegające zadymieniu.  
§ 254. (uchylony).  
§ 255. (uchylony).  
§ 256. 1. Długość drogi ewakuacyjnej od wyjścia z  pomieszczenia na tę drogę do wyjścia do innej strefy pożarowej lub na 
zewnątrz budynku, zwanej  dalej „dojściem ewakuacyjnym”, mierzy się wzdłuż osi drogi ewakuacyjnej. W  przypadku zakończenia 
dojścia ewakuacyjnego przedsionkiem przeciwpożarowym, długość tę mierzy się do pierwszych drzwi tego przedsionka.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 70 – Poz. 1225  
 
 2. Za równorzędne wyjściu do innej strefy po żarowej, o  którym mowa w  ust. 1, uważa się wyjście do obudowanej 
klatki schodowej, zamykanej drzwiami o  klasie odporności ogniowej co najmniej E I  30, wyposażonej w  urządzenia zapo-
biegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu, a  w przypadku, o  którym m owa w  § 246 ust. 5 – zamykanej drzwiami 
dymoszczelnymi.  
3. Dopuszczalne długości dojść ewakuacyjnych w  strefach pożarowych określa poniższa tabela:  
Rodzaj strefy pożarowej  Długość dojścia w  m 
przy jednym  
dojściu  przy co najmniej 
2 dojściach1) 
1 2 3 
Z pomieszczeniem zagrożonym wybuchem  10 40 
PM o  gęstości obciążenia ogniowego Q > 500  MJ/m2 bez pomieszczenia 
zagrożonego wybuchem  302) 60 
PM o  gęstości obciążenia ogniowego Q ≤ 500  MJ/m2 bez pomieszczenia 
zagrożonego wybuchem  602) 100 
ZL I, II i  V 10 40 
ZL III  302) 60 
ZL IV  602) 100 
 
1) Dla dojścia najkrótszego, przy czym dopuszcza się dla drugiego dojścia długość większą o  100% od najkrótszego. Dojścia te nie mogą 
się pokrywać ani krzyżować, przy czym dopuszcza się ich wspólny początkowy przebieg na d ługości nie większej niż 2  m. 
2) W tym nie więcej niż 20  m na poziomej drodze ewakuacyjnej.  
4. Długości dojść ewakuacyjnych, o  których mowa w  ust. 3, mogą być powiększone pod warunkiem ochrony:  
1) strefy pożarowej stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi – o 50%;  
2) drogi ewakuacyjnej samoczynnymi urządzeniami oddymiającymi uruchamianymi za pomocą systemu wykrywania 
dymu – o 50%.  
Przy jednoczesnym stosowaniu tych urządzeń długość dojścia może być powiększona o  100%.  
5. Wyjście z  klatki s chodowej, o  której mowa w  ust. 2, powinno prowadzić na zewnątrz budynku, bezpośrednio lub 
poziomymi drogami komunikacji ogólnej, których obudowa odpowiada wymaganiom §  249 ust. 1, a otwory w  obudowie 
mają zamknięcia o  klasie odporności ogniowej co najmniej  E I 30. 
6. Dopuszcza się przeprowadzenie drogi ewakuacyjnej do wyjścia na zewnątrz budynku z  klatki schodowej oraz z  po-
ziomych dróg komunikacji ogólnej przez hol, mogący spełniać także funkcje uzupełniające do funkcji wynikających z  prze-
znaczenia budynku,  takie jak: recepcyjna, ochrony budynku, drobnej sprzedaży, pod warunkiem że:  
1) przez jeden hol możliwe jest przeprowadzenie drogi ewakuacyjnej tylko z  jednej klatki schodowej, przy czym ograni-
czenie to nie odnosi się do klatek schodowych z  odrębnym, niep rowadzącym przez ten hol, wyjściem ewakuacyjnym;  
2) hol nie znajduje się w  strefie pożarowej PM o  gęstości obciążenia ogniowego powyżej 500  MJ/m2 ani też zawierającej 
pomieszczenie zagrożone wybuchem;  
3) hol jest oddzielony od poziomych dróg komunikacji og ólnej, tak jak jest to wymagane dla klatki schodowej, o  której 
mowa w  pkt 1; 
4) wolna szerokość drogi ewakuacyjnej jest co najmniej o  50% większa od szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej w  bu-
dynku, prowadzącej do tego wyjścia, określonej zgodnie z  § 242 ust. 1, dla kondygnacji budynku o  największej liczbie 
przewidywanych osób, znajdujących się tam jednocześnie;  
5) wysokość holu w  miejscu, w  którym przebiega droga ewakuacyjna, jest nie mniejsza niż 3,3  m; 
6) szerokość drzwi wyjściowych na zewnątrz budynku j est większa o  50% od minimalnej szerokości drzwi wyjściowych 
określonej zgodnie z  § 239 ust. 4. 
7. Dopuszczalną długość drogi od wyjścia z  klatki schodowej, o  której mowa w  ust. 2, do wyjścia na zewnątrz budynku 
określa się zgodnie z  ust. 3. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 71 – Poz. 1225  
 
 § 257. 1. W  budynku PM, w  którym jest wymagana druga droga ewakuacyjna dla ludzi z  wyższej kondygnacji, do-
puszcza się stosowanie na tej drodze drabiny ewakuacyjnej, prowadzącej na dach nad niższą kondygnacją lub na poziom 
terenu, jeżeli liczba osób przebywających jednoc ześnie na wyższej kondygnacji nie przekracza 50, a  w budynku z  pomiesz-
czeniem zagrożonym wybuchem – 15. Nie dotyczy to zakładów pracy chronionej.  
2. Drabiny ewakuacyjne należy umieszczać w  miejscach łatwo dostępnych. Sytuowanie drabin naprzeciw świetlików 
i okien jest zabronione.  
3. Dopuszcza się wykonywanie drabin ewakuacyjnych bez obręczy ochronnych, gdy różnica wysokości nie przekracza 
3 m, z uwzględnieniem wymagań §  101. 
Rozdział 5  
Wymagania przeciwpożarowe dla elementów wykończenia wnętrz i  wyposażenia  stałego  
§ 258. 1. W  strefach pożarowych ZL I, ZL II, ZL III i  ZL V stosowanie do wykończenia wnętrz materiałów i  wyrobów 
łatwo zapalnych, których produkty rozkładu termicznego są bardzo toksyczne lub intensywnie dymiące, jest zabronione.  
1a. W przypadku s tosowania materiałów wykończeniowych luźno zwisających, w  szczególności w  kurtynach, zasło-
nach, draperiach, kotarach oraz żaluzjach, za łatwo zapalne uważa się materiały, których właściwości określone w  badaniach 
zgodnych z  Polskimi Normami odnoszącymi się  do zapalności i  rozprzestrzeniania płomienia przez wyroby włókiennicze 
nie spełniają co najmniej jednego z  kryteriów:  
1) ti ≥ 4 s; 
2) ts ≤ 30 s; 
3) nie następuje przepalenie trzeciej nitki;  
4) nie występują płonące krople.  
2. Na drogach komunikacji ogólnej, służących celom ewakuacji, stosowanie materiałów i  wyrobów budowlanych łatwo 
zapalnych jest zabronione.  
§ 259. 1. Podłogi podniesione o  więcej niż 0,2  m ponad poziom stropu lub innego podłoża powinny mieć:  
1) niepalną konstrukcję nośną oraz co naj mniej niezapalne płyty podłogi od strony przestrzeni podpodłogowej, mające 
klasę odporności ogniowej co najmniej R E I  30, a  w budynku wysokościowym (WW) lub ze strefą pożarową o  gęsto-
ści obciążenia ogniowego ponad 4000  MJ/m2 oraz w  strefach pożarowych ZL II – co najmniej R E I  60; 
2) przestrzeń podpodłogową podzieloną na sektory o  powierzchni nie większej niż 1000  m2 przegrodami o  klasie odpor-
ności ogniowej co najmniej E I  30, a  w budynku wysokościowym (WW) lub ze strefą pożarową o  gęstości obciążenia 
ogniowego ponad 4000  MJ/m2 – co najmniej E I  60. 
2. Przewody i  kable elektryczne oraz inne instalacje wykonane z  materiałów palnych, prowadzone w  przestrzeni pod-
podłogowej podłogi podniesionej i  w przestrzeni ponad sufitami podwieszonymi, wykorzystywanej do we ntylacji lub ogrze-
wania pomieszczenia, powinny mieć osłonę lub obudowę o  klasie odporności ogniowej co najmniej E I  30, a  w budynku 
wysokościowym (WW) lub w  budynkach ze strefą pożarową o  gęstości obciążenia ogniowego ponad 4000  MJ/m2 – co naj-
mniej E I  60. 
3. Na drogach ewakuacyjnych wykonywanie w  podłodze podniesionej otworów do wentylacji lub ogrzewania jest za-
bronione.  
§ 260. 1. W  pomieszczeniach, przeznaczonych do jednoczesnego przebywania ponad 50  osób oraz w  pomieszczeniach 
produkcyjnych, stosowanie ł atwo zapalnych przegród, stałych elementów wyposażenia i  wystroju wnętrz oraz wykładzin 
podłogowych jest zabronione.  
2. W pomieszczeniach stref pożarowych ZL II, pomieszczeniach magazynowych oraz w  pomieszczeniach z  podłogami 
podniesionymi, stosowanie wykł adzin podłogowych łatwo zapalnych jest zabronione.  
§ 261. Pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 200  osób dorosłych lub 100  dzieci, w  któ-
rych miejsca do siedzenia są ustawione w  rzędach, powinny mieć:  
1) fotele i  inne siedzenia trudn o zapalne oraz niewydzielające produktów rozkładu i  spalania, określonych jako bardzo 
toksyczne, zgodnie z  Polską Normą dotyczącą badań wydzielania produktów toksycznych; określenie trudno zapalny 
przypisuje się fotelom i  innym siedzeniom, które nie ulegaj ą postępującemu tleniu i  spalaniu płomieniowemu w  wa-
runkach określonych Polską Normą dotyczącą badania zapalności mebli tapicerowanych;  
2) szerokość przejść pomiędzy rzędami siedzeń nie mniejszą niż 0,45  m, przy czym odległość tę należy ustalać, biorąc 
pod uwagę odstęp między stałymi elementami siedzeń;  
                                    
Dziennik Ustaw  – 72 – Poz. 1225  
 
 3) liczbę siedzeń w  rzędzie nie większą niż 16  pomiędzy przejściami oraz 8 w  rzędzie przyściennym, przy czym dopusz-
cza się zwiększenie liczby miejsc w  rzędach odpowiednio do 40 i  20 pod warunkiem zwiększenia  odstępu między 
rzędami siedzeń o  1 cm na każde dodatkowe siedzenie odpowiednio powyżej 16 lub 8;  
4) szerokość przejść komunikacyjnych nie mniejszą niż 1,2  m przy liczbie osób do 150, a  przy większej ich liczbie sze-
rokość tę należy zwiększyć proporcjonalni e o 0,6 m na 100  osób;  
5) rzędy siedzeń lub ławek trwale umocowane do podłogi albo siedzenia sztywno łączone ze sobą w  rzędy oraz między 
rzędami.  
§ 262. 1. Okładziny sufitów oraz sufity podwieszone należy wykonywać z  materiałów niepalnych lub niezapalnych,  
niekapiących i  nieodpadających pod wpływem ognia. Wymaganie to nie dotyczy mieszkań.  
2. Przestrzeń między sufitem podwieszonym i  stropem powinna być podzielona na sektory o  powierzchni nie większej 
niż 1000  m2, a w korytarzach – przegrodami co 50  m, wykon anymi z  materiałów niepalnych.  
§ 263. 1. W  łazienkach i  saunach z  piecykami gazowymi oraz termami gazowymi i  elektrycznymi dopuszcza się sto-
sowanie okładzin ściennych z  materiałów palnych, z  tym że odległość tych urządzeń od okładzin powinna wynosić co naj-
mniej 0,3  m. 
2. Stosowanie okładzin ściennych z  materiałów łatwo zapalnych w  łazienkach i  saunach z  piecem na paliwo stałe jest 
zabronione.  
§ 264. Palne elementy wystroju wnętrz budynku, przez które lub obok których są prowadzone przewody ogrzewcze, 
wentyl acyjne, dymowe lub spalinowe, powinny być zabezpieczone przed możliwością zapalenia lub zwęglenia.  
Rozdział 6  
Wymagania przeciwpożarowe dla palenisk i  instalacji  
§ 265. 1. Palenisko powinno być umieszczone na podłożu niepalnym o  grubości co najmniej 0,15  m, a przy piecach 
metalowych bez nóżek – 0,3 m. Podłoga łatwo zapalna przed drzwiczkami palenisk powinna być zabezpieczona pasem 
materiału niepalnego o  szerokości co najmniej 0,3  m, sięgającym poza krawędzie drzwiczek co najmniej po 0,3  m. 
2. Palenisko otwa rte może być stosowane tylko w  pomieszczeniu, w  którym nie występuje zagrożenie wybuchem, 
w odległości co najmniej 0,6  m od łatwo zapalnych części budynku. W  pomieszczeniach ze stropem drewnianym palenisko 
otwarte powinno mieć okap wykonany z  materiałów ni epalnych, wystający co najmniej 0,3  m poza krawędź paleniska.  
3. Piec metalowy lub w  ramach metalowych, rury przyłączeniowe oraz otwory do czyszczenia powinny być oddalone 
od łatwo zapalnych, nieosłoniętych części konstrukcyjnych budynku co najmniej 0,6  m, a od osłoniętych okładziną z  tynku 
o grubości 25  mm lub inną równorzędną okładziną – co najmniej 0,3  m. 
4. Piec z  kamienia, cegły, kafli i  podobnych materiałów niepalnych oraz przewody spalinowe i  dymowe powinny być 
oddalone od łatwo zapalnych, nieosłoniętych części konstrukcyjnych budynku co najmniej 0,3  m, a od osłoniętych okładziną 
z tynku o  grubości 25  mm na siatce albo równorzędną okładziną – co najmniej 0,15  m. 
§ 266. 1. Przewody spalinowe i  dymowe powinny być wykonane z  wyrobów niepalnych.  
2. Przewody lub obudowa przewodów spalinowych i  dymowych powinny spełniać wymagania określone w  Polskiej 
Normie dotyczącej badań ogniowych małych kominów.  
3. Dopuszcza się wykonanie obudowy, o  której mowa w  ust. 2, z cegły pełnej grubości 12  cm, murowanej  na zaprawie 
cementowo -wapiennej, z  zewnętrznym tynkiem lub spoinowaniem.  
4. Między wylotem przewodu spalinowego i  dymowego a  najbliższym skrajem korony drzew dorosłych należy zapew-
nić zachowanie odległości co najmniej 6  m, z zastrzeżeniem §  271 ust. 8. 
§ 267. 1. Przewody wentylacyjne powinny być wykonane z  materiałów niepalnych, a  palne izolacje cieplne i  aku-
styczne oraz inne palne okładziny przewodów wentylacyjnych mogą być stosowane tylko na zewnętrznej ich powierzchni 
w sposób zapewniający nierozprzest rzenianie ognia.  
1a.9) Przepisu ust.  1 nie stosuje się do budynków mieszkalnych jednorodzinnych  stanowiących jeden lokal mieszkalny.  
                                                           
9) Dodany przez §  1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i  Technologii z  dnia 31  stycznia 2022  r. zmieniającego rozporządzenie 
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. poz.  248), które weszło w  życie 
z dniem 17  lutego 2022  r. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 73 – Poz. 1225  
 
 1b.9) W budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, w  których wydzielono dwa lokale mieszkalne albo jeden lokal 
mieszkalny i lokal użytkowy, oraz w  budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, w  obrębie jednego lokalu mieszkalnego, 
dopuszcza się stosowanie przewodów wentylacyjnych o  klasie reakcji na ogień co najmniej E pod warunkiem zainstalowa-
nia w  miejscu przejścia przewodów wen tylacyjnych przez przegrody wydzielające lokal mieszkalny lub lokal użytkowy:  
1) w budynkach niskich (N) i  średniowysokich (SW) – zabezpieczenia ogniochronnego o  klasie odporności ogniowej co 
najmniej E I  30; 
2) w budynkach wysokich (W) i  wysokościowych (W W) – przeciwpożarowej klapy odcinającej o  klasie odporności og-
niowej co najmniej E I  S 60.  
2. Dopuszcza się w  budynkach PM, z  wyjątkiem garaży, wykonanie przewodów wentylacyjnych nierozprzestrzeniają-
cych ognia, pod warunkiem że nie są one prowadzone przez drogi ewakuacyjne oraz nie przepływa nimi powietrze o  tem-
peraturze powyżej 85°C lub zanieczyszczenia mogące się odkładać.  
3. Odległość nieizolowanych przewodów wentylacyjnych od wykładzin i  powierzchni palnych powinna wynosić co 
najmniej 0,5  m. 
4.10) Drzwic zki rewizyjne stosowane w  kanałach i  przewodach wentylacyjnych powinny być wykonane z  materiałów 
o klasie reakcji na ogień co najmniej odpowiadającej klasie reakcji na ogień kanałów i  przewodów wentylacyjnych, w  któ-
rych drzwiczki zostaną zainstalowane.  
5. W kuchni lub w  aneksie kuchennym w  mieszkaniu dopuszcza się stosowanie przewodów wentylacji wywiewnej 
z materiałów co najmniej trudno zapalnych.  
6. Elastyczne elementy łączące, służące do połączenia sztywnych przewodów wentylacyjnych z  elementami instalacj i 
lub urządzeniami, z  wyjątkiem wentylatorów, powinny być wykonane z  materiałów co najmniej trudno zapalnych, posiadać 
długość nie większą niż 4  m, przy czym nie powinny być prowadzone przez elementy oddzielenia przeciwpożarowego.  
7. Elastyczne elementy łą czące wentylatory z  przewodami wentylacyjnymi powinny być wykonane z  materiałów co 
najmniej trudno zapalnych, przy czym ich długość nie powinna przekraczać 0,25  m. 
8. Izolacje cieplne i  akustyczne zastosowane w  instalacjach: wodociągowej, kanalizacyjnej i  ogrzewczej powinny być 
wykonane w  sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia.  
§ 268. 1. Instalacje wentylacji mechanicznej i  klimatyzacji w  budynkach, z  wyjątkiem budynków jednorodzinnych 
i rekreacji indywidualnej, powinny spełniać następujące wymagan ia: 
1) przewody wentylacyjne powinny być wykonane i  prowadzone w  taki sposób, aby w  przypadku pożaru nie oddziały-
wały siłą większą niż 1  kN na elementy budowlane, a  także aby przechodziły przez przegrody w  sposób umożliwiający 
kompensacje wydłużeń przewodu ; 
2) zamocowania przewodów do elementów budowlanych powinny być wykonane z  materiałów niepalnych, zapewniają-
cych przejęcie siły powstającej w  przypadku pożaru w  czasie nie krótszym niż wymagany dla klasy odporności ognio-
wej przewodu lub klapy odcinającej;  
3) w przewodach wentylacyjnych nie należy prowadzić innych instalacji;  
4) filtry i  tłumiki powinny być zabezpieczone przed przeniesieniem się do ich wnętrza palących się cząstek;  
5) maszynownie wentylacyjne i  klimatyzacyjne w  budynkach mieszkalnych średnio wysokich (SW) i  wyższych oraz 
w innych budynkach o  wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych powinny być wydzielone ścianami o  kla-
sie odporności ogniowej co najmniej E I  60 i zamykane drzwiami o  klasie odporności ogniowej co najmniej E I  30; nie 
dotyczy to obudowy urządzeń instalowanych ponad dachem budynku.  
2. Dopuszcza się instalowanie w  przewodzie wentylacyjnym nagrzewnic elektrycznych oraz nagrzewnic na paliwo 
ciekłe lub gazowe, których temperatura powierzchni grzewczych przekracza 160°C, pod waru nkiem zastosowania ogranicz-
nika temperatury, automatycznie wyłączającego ogrzewanie po osiągnięciu temperatury powietrza 110°C oraz zabezpiecze-
nia uniemożliwiającego pracę nagrzewnicy bez przepływu powietrza.  
3. Dopuszcza się zainstalowanie w  przewodzie we ntylacyjnym wentylatorów i  urządzeń do uzdatniania powietrza pod 
warunkiem wykonania ich obudowy o  klasie odporności ogniowej E I  60. 
4. Przewody wentylacyjne i  klimatyzacyjne w  miejscu przejścia przez elementy oddzielenia przeciwpożarowego po-
winny być wyp osażone w  przeciwpożarowe klapy odcinające o  klasie odporności ogniowej równej klasie odporności og-
niowej elementu oddzielenia przeciwpożarowego z  uwagi na szczelność ogniową, izolacyjność ogniową i  dymoszczelność 
(E I S), z zastrzeżeniem ust.  5. 
                                                           
10) W brzmieniu ustalonym przez §  1 pkt 2 rozporządzenia, o  którym mowa w  odnośniku 9. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 74 – Poz. 1225  
 
 5. Przewody wentylacyjne i  klimatyzacyjne samodzielne lub obudowane prowadzone przez strefę pożarową, której nie 
obsługują, powinny mieć klasę odporności ogniowej wymaganą dla elementów oddzielenia przeciwpożarowego tych stref 
pożarowych z  uwagi na szczeln ość ogniową, izolacyjność ogniową i  dymoszczelność (E I  S) lub powinny być wyposażone 
w przeciwpożarowe klapy odcinające zgodnie z  ust. 4. 
6. W strefach pożarowych, w  których jest wymagana instalacja sygnalizacyjno -alarmowa, przeciwpożarowe klapy 
odcinając e powinny być uruchamiane przez tę instalację, niezależnie od zastosowanego wyzwalacza termicznego.  
§ 269. 1. W  pomieszczeniach zagrożonych wybuchem należy stosować urządzenia wstrzymujące automatycznie pracę 
wentylatorów w  razie powstania pożaru i  sygnali zujące ich wyłączenie, jeżeli działanie wentylatorów mogłoby przyczynić 
się do jego rozprzestrzeniania.  
2. W pomieszczeniach zagrożonych wybuchem należy stosować oddzielną dla każdego pomieszczenia instalację wy-
ciągową.  
3. Usytuowanie wentylacyjnych otworó w wyciągowych powinno uwzględniać gęstość względną par cieczy i  gazów wy-
stępujących w  pomieszczeniu w  stosunku do powietrza oraz przewidywany kierunek ruchu zanieczyszczonego powietrza.  
4. W pomieszczeniach, w  których mogą występować palne pyły, tworzące z  powietrzem mieszaniny wybuchowe, otwory 
wentylacji nawiewnej powinny być usytuowane oraz wykonane tak, aby nie powodowały unoszenia pyłów osiadłych.  
5. Filtry, komory pyłowe i  cyklony do palnych pyłów powinny być zlokalizowane w  pomieszczeniach wydzielony ch 
elementami oddzielenia przeciwpożarowego lub też na zewnątrz budynku, w  miejscu bezpiecznym dla tych urządzeń oraz 
dla otoczenia.  
6. Wymagania, o  których mowa w  ust. 5, nie dotyczą przypadków uzasadnionych względami technologicznymi, w  któ-
rych filtry, k omory pyłowe i  cyklony stanowią bezpośrednie wyposażenie urządzeń i  agregatów produkcyjnych.  
7. Przewody wentylacyjne przed miejscem wprowadzenia do komór pyłowych i  cyklonów powinny być wyposażone 
w urządzenia zapobiegające przeniesieniu się ognia.  
8. Kom ory pyłowe i  cyklony dla pyłów tworzących z  powietrzem mieszaniny wybuchowe powinny być wyposażone 
w klapy lub przepony przeciwwybuchowe, zabezpieczające konstrukcję cyklonu i  komory, a  także konstrukcję budynku 
przed skutkami wybuchu.  
§ 270. 1. Instalacja  wentylacji oddymiającej powinna:  
1) usuwać dym z  intensywnością zapewniającą, że w  czasie potrzebnym do ewakuacji ludzi na chronionych przejściach 
i drogach ewakuacyjnych nie wystąpi zadymienie lub temperatura uniemożliwiające bezpieczną ewakuację;  
2) mieć stały dopływ powietrza zewnętrznego uzupełniającego braki tego powietrza w  wyniku jego wypływu wraz z  dymem.  
2. Przewody wentylacji oddymiającej, obsługujące:  
1) wyłącznie jedną strefę pożarową, powinny mieć klasę odporności ogniowej z  uwagi na szczelnoś ć ogniową i  dymoszczel-
ność – E600 S, co najmniej taką jak klasa odporności ogniowej stropu określona w  § 216, przy czym dopuszcza się stosowanie 
klasy E 300 S, jeżeli wynikająca z  obliczeń temperatura dymu powstającego w  czasie pożaru nie przekracza 300°C;  
2) więcej niż jedną strefę pożarową, powinny mieć klasę odporności ogniowej E I  S, co najmniej taką jak klasa odporności 
ogniowej stropu określona w  § 216. 
3. Klapy odcinające do przewodów wentylacji oddymiającej, obsługujące:  
1) wyłącznie jedną strefę poż arową, powinny być uruchamiane automatycznie i  mieć klasę odporności ogniowej z  uwagi 
na szczelność ogniową i  dymoszczelność – E600 S AA, co najmniej taką jak klasa odporności ogniowej stropu okreś lona 
w § 216, przy czym dopuszcza się stosowanie klasy E 300 S AA, jeżeli wynikająca z  obliczeń temperatura dymu po-
wstającego w  czasie pożaru nie przekracza 300°C;  
2) więcej niż jedną strefę pożarową, powinny być uruchamiane automatycznie i  mieć klasę odporności ogniowej E I  S AA, 
co najmniej taką jak klasa odporn ości ogniowej stropu określona w  § 216. 
4. Wentylatory oddymiające powinny mieć klasę:  
1) F600 60, jeżeli przewidywana temperatura dymu przekracza 400°C;  
2) F400 120 w  pozostałych przypadkach, przy czym dopuszcza się inne klasy, jeżeli z  analizy obliczenio wej temperatury 
dymu oraz zapewnienia bezpieczeństwa ekip ratowniczych wynika taka możliwość.  
5. Klapy dymowe w  grawitacyjnej wentylacji oddymiającej powinny mieć klasę:  
1) B300 30 – dla klap otwieranych automatycznie;  
2) B600 30 – dla klap otwieranych wył ącznie w  sposób ręczny.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 75 – Poz. 1225  
 
 Rozdział 7  
Usytuowanie budynków z  uwagi na bezpieczeństwo pożarowe  
§ 271. 1. Odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, 
a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w  § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, 
nie powinna, z  zastrzeżeniem ust.  2 i 3, być mniejsza niż odległość w  metrach określona w  poniższej tabeli:  
Rodzaj budynku oraz dla budynku PM 
maksymalna gęstość obciążenia 
ogniowego st refy pożarowej  
PM Q w MJ/m2 Rodzaj budynku oraz dla budynku PM maksymalna gęstość  
obciążenia ogniowego strefy pożarowej PM Q w  MJ/m2 
ZL IN PM 
Q ≤ 1000  1000  < Q ≤ 4000  Q > 4000  
1 2 3 4 5 6 
ZL 8 8 8 15 20 
IN 8 8 8 15 20 
PM Q ≤ 1000  8 8 8 15 20 
PM 1000  < Q ≤ 4000  15 15 15 15 20 
PM Q > 4000  20 20 20 20 20 
2. Jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie  dachu jednego z  bu-
dynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w  ust. 1 należy zwiększyć o  50%, a  jeżeli dotyczy to 
obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków – o 100%.  
3. Jeżeli co najmniej w  jednym z  budynków znajduje  się pomieszczenie zagrożone wybuchem, wówczas odległość 
między ich zewnętrznymi ścianami nie powinna być mniejsza niż 20  m. 
4. Jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na powierzchni nie większej niż 65%, lecz nie mniejszej niż 30%, klasę od-
porności ogniowej (E), określoną w  § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, wówczas odległość między tą ścianą lub jej częścią 
a ścianą zewnętrzną drugiego budynku należy zwiększyć w  stosunku do określonej w  ust. 1 i 2 o 50%.  
5. Jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na powierzchni m niejszej niż 30% klasę odporności ogniowej (E), określoną 
w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, wówczas odległość między tą ścianą lub jej częścią a  ścianą zewnętrzną drugiego bu-
dynku należy zwiększyć w  stosunku do określonej w  ust. 1 i 2 o 100%.  
6. Odległoś ć między ścianami zewnętrznymi budynków lub częściami tych ścian może być zmniejszona o  50%, w  sto-
sunku do określonej w  ust. 1–5, jeżeli we wszystkich strefach pożarowych budynków, przylegających odpowiednio do tych 
ścian lub ich części, są stosowane stałe  urządzenia gaśnicze wodne.  
7. Odległość od ściany zewnętrznej budynku lub jej części do ściany zewnętrznej drugiego budynku może być zmniej-
szona o  25%, w  stosunku do określonej w  ust. 1–5, jeżeli we wszystkich strefach pożarowych budynku, przylegających o d-
powiednio do tej ściany lub jej części, są stosowane stałe urządzenia gaśnicze wodne.  
8. Najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy (konturu) lasu, rozumianego jako grunt leśny (Ls) okreś -
lony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w  miejs cowym planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny, 
przyjmuje się jako odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z  przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień.  
8a. Najmniejsza odległość budynków wymienionych w  § 213, wykonanych z  elementów n ierozprzestrzeniających 
ognia, niezawierających pomieszczeń zagrożonych wybuchem oraz posiadających klasę odporności pożarowej wyższą niż 
wymagana zgodnie z  § 212, od granicy (konturu) lasu zlokalizowanej na:  
1) sąsiedniej działce – wynosi 4  m, 
2) działce,  na której sytuuje się budynek – nie określa się  
– jeżeli teren, na którym znajduje się granica (kontur) lasu, przeznaczony jest w  miejscowym planie zagospodarowania 
przestrzennego pod zabudowę niezwiązaną z  produkcją leśną, a  w przypadku braku planu miejs cowego – grunty leśne są 
objęte zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania 
przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art.  1 lit. a ustawy z  dnia 21  grudnia 2001  r. o zmianie ustawy o  zagospo-
darowaniu przestrzennym (Dz.  U. poz.  1804) oraz art.  87 ust. 3 ustawy z  dnia 27  marca 2003  r. o planowaniu i  zagospoda-
rowaniu przestrzennym (Dz.  U. z 2022  r. poz.  503).  
                                    
Dziennik Ustaw  – 76 – Poz. 1225  
 
 9. Odległości, o  których mowa w  ust. 1, dla budynków wymienionych w  § 213, bez p omieszczeń zagrożonych wybu-
chem, można zmniejszyć o  25%, jeżeli są zwrócone do siebie ścianami i  dachami z  przekryciami nierozprzestrzeniającymi 
ognia, niemającymi otworów.  
10. W pasie terenu o  szerokości określonej w  ust. 1–7, otaczającym ściany zewnętrzn e budynku, niebędące ścianami 
oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w  § 232 ust. 4 
i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków.  
11. Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 10, dotyczy pasa  terenu o  szerokości zmniejszonej o  50% w  odniesieniu do 
tych ścian zewnętrznych obu budynków, które tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120°.  
12. Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 10, nie dotyczy budynków, które:  
1) są oddzielone od si ebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone 
w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem §  218, lub  
2) mają ściany zewnętrzne tworzące między sobą kąt nie mniejszy niż 120°.  
13. Otwarte składowisko, ze względu na usyt uowanie, należy traktować jak budynek PM.  
§ 272. 1. Odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budow-
lanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w  § 271 ust. 1–7, przyjmując, że na działc e niezabudowa-
nej będzie usytuowany budynek o  przeznaczeniu określonym w  miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy 
czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą 
od 1000  MJ/m2, lecz nie większą niż 4000  MJ/m2, a w przypadku braku takiego planu – budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, 
o której mowa w  § 271 ust. 1. 
2. Budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i  gospodarcze, ze 
ścianami i  dachami z  przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w  odległości nie mniejszej od 
granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w  § 12. 
3. Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od s trony sąsiedniej działki ścianę oddzie-
lenia przeciwpożarowego o  klasie odporności ogniowej określonej w  § 232 ust. 4 i 5. 
§ 273. 1. Odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala 
się, z  zastrzeżeniem §  249 ust. 6, jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna tych budynków nie przekracza najmniejszej do-
puszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków.  
2. Odległość zbiornika naziemnego oleju opałow ego zasilającego kotłownię od budynku ZL powinna wynosić co naj-
mniej 10  m. 
3. Dopuszcza się zmniejszenie odległości, o  których mowa w  ust. 2, do 3  m, pod warunkiem wykonania ściany ze-
wnętrznej budynku od strony zbiornika jako ściany oddzielenia przeciwpoża rowego o  klasie odporności ogniowej co naj-
mniej R E I  120 lub wykonania takiej ściany pomiędzy budynkiem a  zbiornikiem.  
4. Zbiorniki, o  których mowa w  ust. 3, powinny być wykonane jako stalowe dwupłaszczowe lub być lokalizowane na 
terenie ukształtowanym w  formie niecki, o  pojemności większej od pojemności zbiornika, z  izolacją uniemożliwiającą prze-
dostawanie się oleju do gruntu.  
5. Odległość budynku ZL od zbiornika podziemnego oleju opałowego, przykrytego warstwą ziemi o  grubości nie 
mniejszej niż 0,5  m, po winna wynosić co najmniej 3  m, a od urządzenia spustowego, oddechowego i  pomiarowego tego 
zbiornika – co najmniej 10  m. 
6. Odległości budynków PM i  IN wykonanych z  materiałów niepalnych od zbiorników i  ich urządzeń, o  których mowa 
w ust. 5, powinny wynosić  co najmniej 3  m. 
Rozdział 8  
Wymagania przeciwpożarowe dla garaży  
§ 274. 1. Wymagania przeciwpożarowe, określone w  niniejszym rozdziale, dotyczą garaży zamkniętych i  otwartych, 
o których mowa w  § 102–108. 
2. W przypadku gdy przepis rozporządzenia nie określa rodzaju garażu, należy rozumieć, że dotyczy on garaży 
zamkniętyc h i otwartych.  
3. Jednokondygnacyjny, nadziemny garaż otwarty, mający formę zadaszenia stanowisk postojowych z  odkrytymi dro-
gami manewrowymi, powinien mieć elementy konstrukcji i  przek rycia dachu niekapiące pod wpływem wysokiej temperatury.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 77 – Poz. 1225  
 
 § 275. 1. Klasę odporności pożarowej garażu należy przyjmować, jak dla budynku PM o  gęstości obciążenia ognio-
wego do 500  MJ/m2, pod warunkiem wykonania jego elementów jako nierozprzestrzeniających og nia, niekapiących i  nie-
odpadających pod wpływem ognia, jeżeli przepisy rozporządzenia nie stanowią inaczej.  
2. Dopuszcza się, z  zastrzeżeniem §  277 ust. 5, wykonanie nad najwyższą kondygnacją garażu otwartego, będącego 
budynkiem niskim (N), dodatkowego poz iomu stanowisk postojowych bez zadaszenia lub z  zadaszeniem spełniającym wy-
magania określone w  § 274 ust. 3. 
3. Garaż otwarty, którego najwyższy poziom parkowania znajduje się nie wyżej niż 25  m nad poziomem otaczającego 
terenu, może być wykonany w  klasie D odporności pożarowej, jeżeli nad kondygnacją przeznaczoną do parkowania samo-
chodów nie znajdują się inne pomieszczenia.  
§ 276. 1. Usytuowanie garażu zamkniętego i  otwartego powinno odpowiadać warunkom określonym w  § 271 jak dla 
budynków PM o  gęstości obc iążenia ogniowego do 1000  MJ/m2, z zastrzeżeniem §  19. 
2. Przepisu  ust. 1 nie stosuje  się do garażu  o liczbie  stanowisk  postojowych  nie większej  niż 3, w zabudowie  jedno -
rodzinnej  i rekreacji indywidualnej.  
§ 277. 1. Powierzchnia strefy pożarowej w nadziemnym lub podziemnym garażu zamkniętym nie powinna przekraczać 
5000  m2. 
2. Powierzchnia, o  której mowa w  ust. 1, może być powiększona o  100%, jeżeli jest spełniony jeden z  poniższych wa-
runków:  
1) zastosowano ochronę strefy pożarowej stałymi samoczyn nymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi;  
2) wykonano, oddzielające od siebie nie więcej niż po 2  stanowiska postojowe, ściany o  klasie odporności ogniowej, 
w części pełnej co najmniej E I  30, od posadzki do poziomu zapewniającego pozostawienie prześwitu pod s tropem 
o wysokości 0,1  do 0,5  m na całej ich długości.  
3. W garażu zamkniętym obejmującym więcej niż dwie kondygnacje podziemne lub znajdującym się poniżej drugiej 
kondygnacji podziemnej należy stosować stałe samoczynne urządzenia gaśnicze wodne. Wymagania  nie stosuje się do strefy 
pożarowej garażu, która posiada bezpośredni wjazd lub wyjazd z  budynku.  
4. W strefie pożarowej garażu zamkniętego należy stosować instalację wentylacji oddymiającej uruchamianą za po-
mocą systemu wykrywania dymu, w  przypadku gdy t a strefa nie posiada bezpośredniego wjazdu lub wyjazdu z  budynku 
lub gdy jej powierzchnia przekracza 1500  m2. 
5. W przypadku zastosowania rozwiązania, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 1, klasa odporności ogniowej przewodów 
wentylacji oddymiającej powinna odpowia dać wymaganiom określonym w  § 270 ust. 2 – jedynie z  uwagi na kryterium 
szczelności ogniowej (E).  
§ 278. 1. Ze strefy pożarowej garażu, która posiada więcej niż 25  stanowisk postojowych i  nie jest wyposażona w  in-
stalację wentylacji oddymiającej lub ma powi erzchnię przekraczającą 1500  m2, należy zapewnić co najmniej dwa wyjścia 
ewakuacyjne, przy czym jednym z  tych wyjść może być wjazd lub wyjazd.  
2. W przypadku strefy pożarowej garażu obejmującej więcej niż dwie kondygnacje wyjścia ewakuacyjne należy za-
pewni ć na poziomie każdej kondygnacji. Długość przejścia od stanowiska postojowego do najbliższego wyjścia ewakuacyj-
nego nie może przekraczać:  
1) w garażu zamkniętym – 40 m; 
2) w garażu otwartym – 60 m. 
3. Długość przejścia, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 1, może b yć powiększona zgodnie z  zasadami określonymi w  § 237 
ust. 6 i 7. W  przypadku zastosowania instalacji wentylacji oddymiającej strumieniowej nie stosuje się §  237 ust. 6 pkt 2. 
4. Wyjście ewakuacyjne powinno być dostępne także w  przypadku zamknięcia wjazdu lub wyjazdu z  garażu lub bramy 
między strefami pożarowymi.  
5. Jeżeli poziom parkowania leży nie wyżej niż 3  m nad poziomem terenu urządzonego przy budynku, za wyjście 
ewakuacyjne mogą służyć nieobudowane schody zewnętrzne.  
6. W garażu podziemnym strefy pożarowe o  powierzchni powyżej 1500  m2 powinny, w  razie pożaru, mieć możliwość 
oddzielenia ich od siebie i  od kondygnacji nadziemnej budynku za pomocą drzwi, bram lub innych zamknięć o  klasie od-
porności ogniowej nie mniejszej niż E I  30. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 78 – Poz. 1225  
 
 § 279. 1. W  garażu  zamkniętym, znajdującym się w  budynku ZL, odległość w  pionie między wrotami garażu a  oknami 
tego budynku powinna wynosić co najmniej 1,5  m. Odległość ta może wynosić 1,1  m, jeżeli wykonano nad wjazdem do 
garażu daszek z  materiałów niepalnych o  wysięgu co najmniej 0,6  m od lica ściany, wysunięty obustronnie 0,8  m poza 
boczne krawędzie wrót garażu, lub jeżeli wrota garażu są cofnięte o  0,8 m od lica ściany.  
2. W budynku, o  którym mowa w  ust. 1, odległość wrót garażu wbudowanego lub przybudowanego od najbliżs zej kra-
wędzi okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w  tym samym budynku nie może być mniejsza niż 1,5  m w rzucie 
poziomym.  
§ 280. 1. Połączenie garażu z  budynkiem wymaga zastosowania przedsionka przeciwpożarowego zamykanego 
drzwiami o  klasie odpor ności ogniowej co najmniej E I  30. 
2. Nie wymaga się zastosowania przedsionka, o  którym mowa w  ust. 1, przed dźwigiem oddzielonym od garażu 
drzwiami o  klasie odporności ogniowej co najmniej E I  60. 
3. Wymaganie, o  którym mowa w  ust. 1, nie dotyczy budynków  mieszkalnych jednorodzinnych i  rekreacji indywidu-
alnej.  
§ 281. Instalowanie w  garażu studzienek rewizyjnych, urządzeń i  przewodów gazowych, z  zastrzeżeniem §  164 ust. 6, 
oraz umieszczanie otworów od palenisk lub otworów rewizyjnych przeznaczonych do czysz czenia kanałów dymowych, 
spalinowych i  wentylacyjnych, jest zabronione.  
Rozdział 9  
Wymagania przeciwpożarowe dla budynków inwentarskich  
§ 282. Od wymagań dotyczących klasy odporności pożarowej budynków, określonych w  § 212, zwalnia się budynki IN 
o kubatur ze brutto do 1500  m3. 
§ 283. Paszarnie, kotłownie i  inne pomieszczenia wyposażone w  paleniska lub trzony kuchenne, znajdujące się w  bu-
dynkach IN, powinny mieć podłogi, ściany i  stropy wykonane z  materiałów niepalnych.  
§ 284. Budynek IN powinien spełniać następujące wymagania ewakuacyjne:  
1) odległość od najdalszego stanowiska dla zwierząt do wyjścia ewakuacyjnego nie powinna przekraczać przy ściółko-
wym utrzymaniu zwierząt – 50 m, a przy bezściółkowym – 75 m; 
2) w bezściółkowym chowie bydła, trzody chlewne j i owiec, jeżeli liczba bydła i  trzody chlewnej nie przekracza 15  sztuk, 
a owiec – 200 sztuk, należy stosować co najmniej jedno wyjście ewakuacyjne;  
3) w budynku przeznaczonym dla większej liczby zwierząt aniżeli wymieniona w  pkt 2 należy stosować co najm niej dwa 
wyjścia, a  z pomieszczeń podzielonych na sekcje – co najmniej jedno wyjście ewakuacyjne z  każdej sekcji;  
4) wrota i  drzwi w  budynku inwentarskim powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia.  
§ 285. Dopuszcza się umieszczenie w  jednym budynku czę ści mieszkalnej i  gospodarczej pod następującymi warun-
kami:  
1) część mieszkalna oraz część gospodarcza mają odrębne wejścia;  
2) między częścią mieszkalną a  gospodarczą zostanie wykonana ściana o  klasie odporności ogniowej co najmniej R E I  60. 
Rozdział 10  
Wymagania przeciwpożarowe dla budynków tymczasowych  
§ 286. 1. Budynek tymczasowy przeznaczony na stały pobyt ludzi powinien być wykonany co najmniej w  klasie „E” 
odporności pożarowej. Budynek taki nie powinien mieć kondygnacji podziemnych i  więcej niż 2  kondygnacje nadziemne.  
2. Do wyznaczania minimalnej odległości budynku tymczasowego od innego budynku mają zastosowanie przepisy 
określające odległości między budynkami ZL, PM lub IN, o  których mowa w  § 271 i  § 273 ust. 1. 
3. Tymczasowy budynek wykonany z  materiałów palnych lub z  palną izolacją należy przegradzać w  odstępach nie-
przekraczających 24  m ścianami oddzieleń przeciwpożarowych o  klasie odporności ogniowej co najmniej R E I  60; nie 
dotyczy to przypadków określonych w  § 287 i  288. 
4. Ściana oddzielenia  przeciwpożarowego powinna być wysunięta co najmniej o  0,6 m poza lico ścian zewnętrznych 
i ponad palne pokrycie dachu.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 79 – Poz. 1225  
 
 5. Dostęp do poddasza tymczasowego budynku wykonanego z  materiałów palnych powinien być umożliwiony za po-
mocą wewnętrznego wyłazu z  klapą, o której mowa w  § 251 pkt 1, o wymiarach co najmniej 0,6  x 0,6  m, lub przez drabinę 
i drzwi zewnętrzne o  wymiarach co najmniej 0,6  x 1,6  m, umieszczone w  szczytowej ścianie budynku.  
6. Stosowanie instalacji elektrycznych lub gazowych na strychu tymczasowego budynku wykonanego z  materiałów 
palnych jest zabronione.  
§ 287. Budynek tymczasowy może być przeznaczony na cele widowiskowe lub inne zgromadzenia ludzi, jeżeli:  
1) jest jednokondygnacyjny;  
2) widownia jest dostępna z  poziomu terenu;  
3) dach l ub stropodach mają przekrycie co najmniej trudno zapalne;  
4) ma wyjścia, przejścia i  dojścia ewakuacyjne o  liczbie i  wymiarach określonych w  przepisach rozporządzenia, oznako-
wane – zgodnie z  Polskimi Normami – znakami bezpieczeństwa;  
5) ma oświetlenie awar yjne;  
6) ma instalację elektryczną wykonaną zgodnie z  Polskimi Normami.  
§ 288. Pomieszczenie z  obudową pneumatyczną może być wykorzystywane jako tymczasowy budynek PM o  gęstości 
obciążenia ogniowego strefy pożarowej nie wyższej od 1000  MJ/ m2, pod warunkie m: 
1) zachowania odległości co najmniej 20  m od innych obiektów budowlanych;  
2) użycia powłoki z  materiału co najmniej trudno zapalnego;  
3) zastosowania wyłącznie ogrzewania powietrznego;  
4) zapewnienia liczby i  wymiarów wyjść, dojść i  przejść ewakuacyjnyc h, określonych w  przepisach rozporządzenia;  
5) oznakowania wyjść ewakuacyjnych – zgodnie z  Polskimi Normami – znakami bezpieczeństwa;  
6) wyposażenia w  oświetlenie awaryjne;  
7) wyposażenia w  instalację elektryczną wykonaną zgodnie z  Polskimi Normami.  
§ 289. Pomieszczenie, o  którym mowa w  § 288, przeznaczone do celów widowiskowych, wystawowych, rekreacyj-
nych lub sportowych, powinno być dodatkowo wyposażone w:  
1) konstrukcje umieszczone wewnątrz lub na zewnątrz budynku do awaryjnego podwieszenia powłoki pneuma tycznej;  
2) awaryjne urządzenie do utrzymania ciśnienia w  powłoce, zasilane z  niezależnego źródła energii;  
3) awaryjną wentylację mechaniczną do wymiany powietrza, zasilaną z  niezależnego źródła energii;  
4) wyjścia ewakuacyjne rozmieszczone możliwie równom iernie na obwodzie;  
5) krzesła połączone ze sobą w  sposób trwały i  unieruchomione w  rzędach co najmniej po 8  sztuk, ustawione zgodnie 
z wymaganiami określonymi w  § 261. 
§ 290. Tymczasowy budynek typu namiotowego przeznaczony do celów widowiskowych powinien  spełniać wymaga-
nia określone w  § 288 i  289, z  wyjątkiem wymagań dotyczących urządzeń do utrzymywania ciśnienia w  powłoce.  
DZIAŁ VII  
Bezpieczeństwo użytkowania  
§ 291. Budynek i  urządzenia z  nim związane powinny być projektowane i  wykonane w  sposób niestwar zający niemoż-
liwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w  trakcie użytkowania, w  szczególności przez uwzględnienie przepisów ni-
niejszego działu.  
§ 292. 1. Wejścia do budynku o  wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia prze-
znaczone na pobyt ludzi, należy ochraniać daszkiem lub podcieniem ochronnym o  szerokości większej co najmniej o  1 m 
od szerokości drzwi oraz o  wysięgu lub głębokości nie mniejszej niż 1  m w budynkach niskich (N) i  1,5 m w budynkach 
wyższych. Wymaganie to nie dotyczy budynków na terenie zakładów karnych, aresztów śledczych oraz zakładów popraw-
czych i  schronisk dla nieletnich.  
2. Daszek, o  którym mowa w  ust. 1, powinien mieć konstrukcję umożliwiającą przeniesienie ewentualnych obciążeń, 
jakie w  prawdopodo bnym zakresie może spowodować upadek okładzin elewacyjnych, skrzydeł okiennych lub szyb.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 80 – Poz. 1225  
 
 § 293. 1. Tablice informacyjne, reklamy i  podobne urządzenia oraz dekoracje powinny być tak usytuowane, wykonane 
i zamocowane, aby nie stanowiły zagrożenia bezpieczeńs twa dla użytkowników budynku i  osób trzecich.  
2. Daszki, balkony oraz stałe i  ruchome osłony przeciwsłoneczne mogą być umieszczane na wysokości co najmniej 2,4  m 
nad poziomem chodnika, z  pozostawieniem nieosłoniętego pasma ruchu od strony jezdni o  szerokoś ci co najmniej 1  m. 
3. Wystawy sklepowe, gabloty reklamowe, a  także obudowy urządzeń technicznych nie mogą być wysunięte poza 
płaszczyznę ściany zewnętrznej budynku o  więcej niż 0,5  m – przy zachowaniu użytkowej szerokości chodnika nie mniej-
szej niż 2  m oraz zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu dla osób z  dysfunkcją narządu wzroku.  
4. Skrzydła drzwiowe i  okienne oraz kraty, okiennice lub inne osłony, w  pozycji otwartej lub zamkniętej, nie mogą zawę-
żać szerokości użytkowej chodnika usytuowanego bezpośrednio przy  ścianie zewnętrznej budynku, w  której się znajdują.  
5. Wymaganie określone w  ust. 4 dotyczy także zewnętrznych schodów i  pochylni.  
6. Urządzenia oświetleniowe, w  tym reklamy, umieszczone na zewnątrz budynku lub w  jego otoczeniu nie mogą powo-
dować uciążliw ości dla jego użytkowników ani też przechodniów i  kierowców. Jeżeli światło skierowane jest na elewację bu-
dynku zawierającą okna, natężenie oświetlenia na tej elewacji nie może przekraczać 5  luksów w  przypadku światła białego 
i 3 luksów w  przypadku światła  kolorowego lub światła o  zmieniającym się natężeniu, błyskowego, ewentualnie pulsującego.  
§ 294. 1. Wpusty kanalizacyjne, pokrywy urządzeń sieci uzbrojenia terenu i  instalacji podziemnych oraz inne osłony 
otworów, usytuowane na trasie przejścia lub przeja zdu, powinny znajdować się w  płaszczyźnie chodnika lub jezdni.  
2. Wpusty kanalizacyjne oraz ażurowe osłony otworów w  płaszczyźnie chodnika lub przejścia przez jezdnię powinny 
mieć odstępy między prętami lub średnice otworów nie większe niż 20  mm. 
3. Umiesz czenie odbojów, skrobaczek, wycieraczek do obuwia lub podobnych urządzeń wystających ponad poziom 
płaszczyzny dojścia w  szerokości drzwi wejściowych do budynku jest zabronione.  
§ 295. Skrzydła drzwiowe, wykonane z  przezroczystych tafli, powinny być oznakow ane w  sposób widoczny i  wyko-
nane z  materiału zapewniającego bezpieczeństwo użytkowników w  przypadku stłuczenia.  
§ 296. 1. Schody zewnętrzne i  wewnętrzne, służące do pokonania wysokości przekraczającej 0,5  m, powinny być za-
opatrzone w  balustrady lub inne za bezpieczenia od strony przestrzeni otwartej.  
2. W budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zagrodowym i  rekreacji indywidualnej warunek określony w  ust. 1 
uważa się za spełniony również wówczas, gdy schody i  pochylnie o  wysokości do 1  m, niemające balustrad, są  obustronnie 
szersze w  stosunku do drzwi lub innego przejścia, do którego prowadzą, co najmniej po 0,5  m. 
3. Schody zewnętrzne i  wewnętrzne, o  których mowa w  ust. 1, w budynku użyteczności publicznej powinny mieć ba-
lustrady lub poręcze przyścienne, umożliw iające lewo - i prawostronne ich użytkowanie. Przy szerokości biegu schodów 
większej niż 4  m należy zastosować dodatkową balustradę pośrednią.  
§ 297. Konstrukcja schodów, pochylni, pomostów i  galerii, służących komunikacji ogólnej w  budynku mieszkalnym, 
zamieszkania zbiorowego i  użyteczności publicznej, nie może być podatna na wywoływane przez użytkowników drgania.  
§ 298. 1. Balustrady przy schodach, pochylniach, portfenetrach, balkonach i  loggiach nie powinny mieć ostro zakoń-
czonych elementów, a  ich konstru kcja powinna zapewniać przeniesienie sił poziomych, określonych w  Polskiej Normie 
dotyczącej podstawowych obciążeń technologicznych i  montażowych. Wysokość i  wypełnienie płaszczyzn pionowych po-
winny zapewniać skuteczną ochronę przed wypadnięciem osób. Szkl ane elementy balustrad powinny być wykonane ze szkła 
o podwyższonej wytrzymałości na uderzenia, tłukącego się na drobne, nieostre odłamki.  
2. Wysokość i  prześwity lub otwory w  wypełnieniu balustrad powinny mieć wymiary określone w  tabeli:  
Rodzaj budynków  
(przeznaczenie użytkowe)  Minimalna wysokość 
balustrady, mierzona 
do wierzchu poręczy (m)  Maksymalny prześwit lub wymiar 
otworu pomiędzy elementami 
wypełnienia balustrady (m)  
1 2 3 
Budynki jednorodzinne i  wnętrza mieszkań 
wielopoziomowych  0,9 nie reguluje się 
Budynki wielorodzinne i  zamieszkania 
zbiorowego, oświaty i  wychowania oraz 
zakładów opieki zdrowotnej5) 1,1 0,12 
Inne budynki  1,1 0,2 
                                    
Dziennik Ustaw  – 81 – Poz. 1225  
 
 3. W budynku, w  którym przewiduje się zbiorowe przebywanie dzieci bez stałego nadzoru, balustrady powinny mieć 
rozwiązania uniemożliwiające wspinanie się na nie oraz zsuwanie się po poręczy.  
4. Przy balustradach lub ścianach przyległych do pochylni, przeznaczonych dla ruchu osób niepełnosprawnych, należy 
zastosować obustronne poręcze, umieszczone na wysokości 0,75 i 0,9 m od płaszczyzny ruchu.  
5. Poręcze przy schodach zewnętrznych i  pochylniach, przed ich początkiem i  za końcem, należy przedłużyć o  0,3 m 
oraz zakończyć w  sposób zapewniający bezpieczne użytkowanie.  
6. Poręcze przy schodach i  pochylniach powinny być o ddalone od ścian, do których są mocowane, co najmniej 0,05  m. 
7. Balustrady oddzielające różne poziomy w  halach sportowych, teatrach, kinach, a  także w  innych budynkach uży-
teczności publicznej powinny zapewniać bezpieczeństwo użytkowników także w  przypadku  paniki. Dopuszcza się obniże-
nie pionowej części balustrady do 0,7  m, pod warunkiem uzupełnienia jej górną częścią poziomą o  szerokości dającej łącznie 
z częścią pionową wymiar co najmniej 1,2  m. 
§ 299. 1. Okna w  budynku powyżej drugiej kondygnacji nadziemnej, a  także okna na niższych kondygnacjach, wycho-
dzące na chodniki lub inne przejścia dla pieszych, powinny mieć skrzydła otwierane do wewnątrz.  
2. Dopuszcza się stosowanie okien otwieranych na zewnątrz, o  poziomej osi obrotu i  maksymalnym wychylen iu skrzy-
dła do 0,6  m, mierząc od lica ściany zewnętrznej, pod warunkiem zastosowania w  nich szyb zapewniających bezpieczeństwo 
użytkowania oraz umożliwienia ich mycia, konserwacji i  naprawy od wewnątrz pomieszczeń lub z  urządzeń technicznych 
instalowanych na zewnątrz budynku.  
3. Przepisów określonych w  ust. 1 i 2 nie stosuje się do budynku wpisanego do rejestru zabytków.  
4. Okna w  budynku wysokościowym, na kondygnacjach położonych powyżej 55  m nad terenem, powinny mieć zabez-
pieczenia umożliwiające ich otwar cie tylko przez osoby mające upoważnienia właściciela lub zarządcy budynku.  
5. Okna w  pomieszczeniach przewidzianych do korzystania przez osoby niepełnosprawne powinny mieć urządzenia 
przeznaczone do ich otwierania, usytuowane nie wyżej niż 1,2  m nad pozio mem podłogi.  
§ 300. 1. Kraty zewnętrzne, zastosowane w  otworach okiennych i  balkonowych, powinny być wykonane w  sposób za-
pobiegający możliwości wspinania się po nich do pomieszczeń położonych na wyższych kondygnacjach.  
2. Kraty i  okiennice, w  co najmniej j ednym otworze okiennym, powinny otwierać się od wewnątrz:  
1) mieszkania;  
2) pomieszczenia mieszkalnego znajdującego się w  budynku innym niż mieszkalnym;  
3) pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w  suterenie lub w  budynku tymczasowym z  materiałów palny ch; 
4) pomieszczeń, o  których mowa w  § 239 ust. 2. 
3. Wymagania, o  których mowa w  ust. 1 i 2, nie dotyczą zakładów karnych i  aresztów śledczych oraz zakładów po-
prawczych i  schronisk dla nieletnich.  
§ 301. 1. W  budynku na kondygnacjach położonych poniżej 25  m nad terenem odległość między górną krawędzią we-
wnętrznego podokiennika a  podłogą powinna wynosić co najmniej 0,85  m, z wyjątkiem przyziemia oraz ścianek podokien-
nych w  loggii, na tarasie lub galerii, gdzie nie podlega ona ograniczeniom.  
2. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej 25  m nad terenem między górną krawędzią podokiennika a  pod-
łogą należy zachować odległość co najmniej 1,1  m, z wyjątkiem okien wychodzących na loggie, tarasy lub galerie.  
3. Wysokość położenia podokiennika, określona w  ust. 1 i 2, może być pomniejszona, pod warunkiem zastosowania 
zabezpieczenia okna balustradą do wymaganej wysokości lub zastosowania w  tej części okna skrzydła nieotwieranego 
i szkła o  podwyższonej wytrzymałości.  
§ 302. 1. W  budynku z  pomieszczeniami przeznaczo nymi na pobyt ludzi temperatura na powierzchni elementów cen-
tralnego ogrzewania, niezabezpieczonych przed dotknięciem przez użytkowników, nie może przekraczać 90°C.  
2. W budynku,  o którym  mowa  w ust. 1, lecz z ogrzewaniem  powietrznym,  temperatura  strumieni a powietrza  w odleg -
łości 1  cm od wylotu do pomieszczenia nie może przekraczać 70°C – jeżeli znajduje się on na wysokości ponad 3,5  m od 
poziomu podłogi i  45°C – w pozostałych przypadkach.  
3. W pomieszczeniu przeznaczonym na zbiorowy pobyt dzieci oraz osób  niepełnosprawnych na grzejnikach central-
nego ogrzewania należy umieszczać osłony, ochraniające od bezpośredniego kontaktu z  elementem grzejnym.  
4. W budynkach przeznaczonych na zbiorowy pobyt dzieci i  osób niepełnosprawnych, w  instalacji wody ciepłej po-
winny być stosowane termostatyczne zawory mieszające z  ograniczeniem maksymalnej temperatury do 43°C, a  w instala-
cjach prysznicowych do 38°C, zapobiegające poparzeniu.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 82 – Poz. 1225  
 
 § 303. 1. W  budynku na kondygnacjach położonych powyżej 25  m nad terenem zabrania się stos owania balkonów. Nie 
dotyczy to balkonów o  przeznaczeniu technologicznym.  
2. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej 25  m nad terenem można stosować loggie wyłącznie z  balustra-
dami pełnymi. Stosowanie logii powyżej 55  m nad terenem jest zabronione.  
3. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej 12  m, lecz nie wyżej niż 25  m nad terenem, można stosować 
portfenetry, pod warunkiem zastosowania w  nich progów o  wysokości co najmniej 0,15  m. 
§ 304. 1. Przeszklenie okien połaciowych, których krawędź jest usytuowana na wysokości ponad 3  m nad poziomem 
podłogi, świetlików oraz dachów w  budynkach użyteczności publicznej i  zakładów pracy, powinno być wykonane ze szkła 
lub innego materiału o  podwyższonej wytrzymałości na uderzenie.  
2. Okładzina szklana ścian ze wnętrznych budynku wysokiego i  wysokościowego powinna być wykonana ze szkła 
o podwyższonej wytrzymałości na uderzenia, tłukącego się na drobne, nieostre odłamki.  
§ 305. 1. Nawierzchnia dojść do budynków, schodów i  pochylni zewnętrznych i  wewnętrznych, ciąg ów komunikacyj-
nych w  budynku oraz podłóg w  pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a  także posadzki w  garażu, powinna być 
wykonana z  materiałów niepowodujących niebezpieczeństwa poślizgu.  
2. Posadzki i  wykładziny w  pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi powinny być wykonane z  materiałów anty -
elektrostatyc znych, spełniających warunki określone w  Polskich Normach dotyczących ochrony przed elektrycznością statyczną.  
3. Nawierzchnia zewnętrznej pochylni samochodowej o  nachyleniu większym niż 15% p owinna być karbowana.  
§ 306. 1. W  budynku użyteczności publicznej, produkcyjnym i  magazynowym, w  miejscach, w  których następuje 
zmiana poziomu podłogi, należy zastosować rozwiązania techniczne, plastyczne lub inne sygnalizujące tę różnicę.  
2. W budynkach, o których mowa w  ust. 1, powierzchnie spoczników schodów i  pochylni powinny mieć wykończenie 
wyróżniające je odcieniem, barwą bądź fakturą, co najmniej w  pasie 30  cm od krawędzi rozpoczynającej i  kończącej bieg 
schodów lub pochylni.  
§ 307. W budynku produk cyjnym i  magazynowym, w  których mogą wystąpić zmienne obciążenia użytkowe stropów, 
schodów lub pomostów roboczych, należy w  widocznym miejscu umieścić tablicę informacyjną, określającą dopuszczalną 
wielkość obciążenia tych elementów.  
§ 308. 1. W  budynkach o dwóch lub więcej kondygnacjach nadziemnych należy zapewnić wyjście na dach co najmniej 
z jednej klatki schodowej, umożliwiające dostęp na dach i  do urządzeń technicznych tam zainstalowanych.  
2. W budynkach wysokich (W) i  wysokościowych (WW) wyjścia, o  których mowa w  ust. 1, należy zapewnić z  każdej 
klatki schodowej.  
3. Jako wyjście z  klatki schodowej na dach należy stosować drzwi o  szerokości 0,8  m i wysokości co najmniej 1,9  m lub 
klapy wyłazowe o  wymiarze 0,8  x 0,8  m w świetle, do których dostęp powinie n odpowiadać warunkom określonym w  § 101. 
4. Na dachu o  spadku ponad 25% oraz na dachu pokrytym materiałami łamliwymi (tłukącymi) należy wykonać stałe 
dojścia do kominów, urządzeń technicznych oraz anten radiowych i  telewizyjnych.  
5. Dojścia, o  których mow a w ust. 4, na odcinkach o  nachyleniu ponad 25% powinny mieć zabezpieczenia przed po-
ślizgiem.  
6. Na dachu o  spadku ponad 100% powinny być zamocowane stałe uchwyty dla lin bezpieczeństwa lub bariery ochronne 
nad dolną krawędzią dachu.  
DZIAŁ VIII  
Higiena i zdrowie  
Rozdział 1  
Wymagania ogólne  
§ 309. Budynek powinien być zaprojektowany i  wykonany z  takich materiałów i  wyrobów oraz w  taki sposób, aby nie 
stanowił zagrożenia dla higieny i  zdrowia użytkowników lub sąsiadów, w  szczególności w  wyniku:  
1) wydziela nia się gazów toksycznych;  
2) obecności szkodliwych pyłów lub gazów w  powietrzu;  
3) niebezpiecznego promieniowania;  
                                    
Dziennik Ustaw  – 83 – Poz. 1225  
 
 4) zanieczyszczenia lub zatrucia wody lub gleby;  
5) nieprawidłowego usuwania dymu i  spalin oraz nieczystości i  odpadów w  postaci stałej lub ciekłej;  
6) występowania wilgoci w  elementach budowlanych lub na ich powierzchniach;  
7) niekontrolowanej infiltracji powietrza zewnętrznego;  
8) przedostawania się gryzoni do wnętrza;  
9) ograniczenia nasłonecznienia i  oświetlenia naturalnego.  
Rozdział 2  
Ochrona czystości powietrza  
§ 310. 1. Budynek przeznaczony na pobyt ludzi i  urządzenia z  nim związane powinny być zaprojektowane i  wykonane 
tak, aby w  pomieszczeniach zawartość w  powietrzu stężeń i  natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia, wydzielanych 
przez  grunt, materiały i  stałe wyposażenie oraz powstających w  trakcie użytkowania zgodnego z  przeznaczeniem pomiesz-
czeń, nie przekraczała wartości dopuszczalnych, określonych w  przepisach sanitarnych oraz bezpieczeństwa i  higieny pracy.  
2. Wymagania, o  których  mowa w  ust. 1, stosuje się odpowiednio do pomieszczeń przeznaczonych dla zwierząt.  
3. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi, w  którym jest wymagane zachowanie szczególnej czystości, sto-
sowanie grzejników z  rur ożebrowanych jest zabronione.  
§ 311. Jeżeli w  powietrzu wywiewanym z  pomieszczenia występują niedopuszczalne stężenia substancji szkodliwych, 
należy zastosować urządzenia unieszkodliwiające je przed wyemitowaniem do atmosfery.  
§ 312. 1. Budynek z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, dla inwentarza żywego, a  także do produkcji 
i przechowywania artykułów spożywczych oraz farmaceutycznych nie może być wykonany z  materiałów emitujących 
związki (gazy, pary, pyły) szkodliwe dla zdrowia lub zapachowe w  stopniu przekraczającym ich dopuszczaln e stężenia.  
2. Jeżeli związki, o  których mowa w  ust. 1, są emitowane przez materiały w  niedopuszczalnym stężeniu jedynie przez 
ograniczony czas, dopuszcza się ich stosowanie pod warunkiem, że użytkowanie budynku lub pomieszczeń, w  których ma-
teriały te zost ały zastosowane, nastąpi dopiero po upływie terminu karencji, a  w przypadku materiałów emitujących zanie-
czyszczenia pyliste lub włókniste – po stwierdzeniu przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego osiągnięcia 
stanu zanieczyszczenia powietrza, zg odnego z  przepisami odrębnymi w  sprawie dopuszczalnych stężeń i  natężeń czynników 
szkodliwych dla zdrowia wydzielanych przez materiały budowlane, urządzenia i  elementy wyposażenia.  
Rozdział 3  
Ochrona przed promieniowaniem jonizującym i  polami elektromagnet ycznymi  
§ 313. 1. Budynek z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i  dla inwentarza żywego nie może być wykonany 
z materiałów i  elementów wyposażenia niespełniających wymagań przepisów odrębnych w  sprawie dopuszczalnych stężeń 
i natężeń czynników sz kodliwych dla zdrowia.  
2. Średnie wartości roczne ekwiwalentnego stężenia radonu w  pomieszczeniach budynku przeznaczonego na stały po-
byt ludzi nie mogą przekraczać dopuszczalnej wartości, określonej w  przepisach odrębnych dotyczących dawek granicznych 
prom ieniowania.  
§ 314. Budynek z  pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w  któ-
rych występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w  przepi-
sach odrębnych doty czących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.  
Rozdział 4  
Ochrona przed zawilgoceniem i  korozją biologiczną  
§ 315. Budynek powinien być zaprojektowany i  wykonany w  taki sposób, aby opady atmosferyczne, woda w  gruncie 
i na jego powierzchni, woda użytkowana w  budynku oraz para wodna w  powietrzu w  tym budynku nie powodowały zagro-
żenia zdrowia i  higieny użytkowania.  
§ 316. 1. Budynek posadowiony na gruncie, na którym poziom wód gruntowych może powodować przenikanie wody 
do pomieszczeń, należy za bezpieczyć za pomocą drenażu zewnętrznego lub w  inny sposób przed infiltracją wody do wnętrza 
oraz zawilgoceniem.  
2. Ukształtowanie terenu wokół budynku powinno zapewniać swobodny spływ wody opadowej od budynku.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 84 – Poz. 1225  
 
 § 317. 1. Ściany piwnic budynku oraz stykają ce się z  gruntem inne elementy budynku, wykonane z  materiałów pod-
ciągających wodę kapilarnie, powinny być zabezpieczone odpowiednią izolacją przeciwwilgociową.  
2. Części ścian zewnętrznych, bezpośrednio nad otaczającym terenem, tarasami, balkonami i  dacham i, powinny być 
zabezpieczone przed przenikaniem wody opadowej i  z topniejącego śniegu.  
§ 318. Rozwiązania konstrukcyjno -materiałowe przegród zewnętrznych i  ich uszczelnienie powinny uniemożliwiać 
przenikanie wody opadowej do wnętrza budynków.  
§ 319. 1. Dachy i  tarasy powinny mieć spadki umożliwiające odpływ wód opadowych i  z topniejącego śniegu do rynien 
i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych.  
2. Dachy w  budynkach o  wysokości powyżej 15  m nad poziomem terenu powinny mieć spadki umożliwiające odpł yw 
wody do wewnętrznych rur spustowych. Wymaganie to nie dotyczy budynków kultu religijnego, budynków widowisko-
wych, hal sportowych, a  także produkcyjnych i  magazynowych, w  których taki sposób odprowadzenia wody jest niemoż-
liwy ze względów technologicznych . 
3. W budynku wolno stojącym o  wysokości do 4,5  m i powierzchni dachu do 100  m2 dopuszcza się niewykonywanie ry-
nien i  rur spustowych, pod warunkiem ukształtowania okapów w  sposób zabezpieczający przed zaciekaniem wody na ściany.  
§ 320. Balkony, loggie i  tarasy powinny mieć posadzki wykonane z  materiałów nienasiąkliwych, mrozoodpornych i  nie-
śliskich.  
§ 321. 1. Na wewnętrznej powierzchni nieprzezroczystej przegrody zewnętrznej nie może występować kondensacja 
pary wodnej umożliwiająca rozwój grzybów pleśniowy ch. 
2. We wnętrzu przegrody, o  której mowa w  ust. 1, nie może występować narastające w  kolejnych latach zawilgocenie 
spowodowane kondensacją pary wodnej.  
3. Warunki określone w  ust. 1 i 2 uważa się za spełnione, jeśli przegrody odpowiadają wymaganiom okreś lonym 
w pkt 2.2.4. załącznika nr  2 do rozporządzenia.  
§ 322. 1. Rozwiązania materiałowo -konstrukcyjne zewnętrznych przegród budynku, warunki cieplno -wilgotnościowe, 
a także intensywność wymiany powietrza w  pomieszczeniach, powinny uniemożliwiać powstanie  zagrzybienia.  
2. Do budowy należy stosować materiały, wyroby i  elementy budowlane odporne lub uodpornione na zagrzybienie 
i inne formy biodegradacji, odpowiednio do stopnia zagrożenia korozją biologiczną.  
3. Przed podjęciem przebudowy, rozbudowy lub zmian y sposobu użytkowania budynku, w  przypadku stwierdzenia 
występowania zawilgocenia i  oznak korozji biologicznej, należy wykonać ekspertyzę mykologiczną i  na podstawie jej wy-
ników – odpowiednie roboty zabezpieczające.  
DZIAŁ IX  
Ochrona przed hałasem i  drgania mi 
§ 323. 1. Budynek i  urządzenia z  nim związane powinny być zaprojektowane i  wykonane w  taki sposób, aby poziom 
hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w  ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich 
zdrowia, a  także umożli wiał im pracę, odpoczynek i  sen w  zadowalających warunkach.  
2. Pomieszczenia w  budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i  użyteczności publicznej należy chronić 
przed hałasem:  
1) zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza budynku;  
2) pochodząc ym od instalacji i  urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku;  
3) powietrznym i  uderzeniowym, wytwarzanym przez użytkowników innych mieszkań, lokali użytkowych lub pomiesz-
czeń o  różnych wymaganiach użytkowych;  
4) pogłosowym, powstającym w  wyniku odbić fal dźwiękowych od przegród ograniczających dane pomieszczenie.  
§ 324. Budynek, w  którym ze względu na prowadzoną w  nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać 
uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i  zabezpieczać t ak, aby poziom hałasów i  drgań przenikają-
cych do otoczenia z  pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w  odrębnych przepi-
sach dotyczących ochrony środowiska, a  także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hała su i drgań w  po-
mieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i  przeciwdrganiowej określonego w  Polskich 
Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w  pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki 
i na ludzi w  budynkach.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 85 – Poz. 1225  
 
 § 325. 1. Budynki mieszkalne, budynki zamieszkania zbiorowego i  budynki użyteczności publicznej należy sytuować 
w miejscach najmniej narażonych na występowanie hałasu i  drgań, a  jeżeli one występują i  ich poziomy będą powodować 
w pomieszczeniach t ych budynków przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu i  drgań, określonych w  Polskich Nor-
mach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w  pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki 
i na ludzi w  budynkach, należy stosować skuteczne zabe zpieczenia.  
2. Budynki z  pomieszczeniami wymagającymi ochrony przed zewnętrznym hałasem i  drganiami należy chronić przed 
tymi uciążliwościami poprzez zachowanie odpowiednich odległości od ich źródeł, usytuowanie i  ukształtowanie budynku, 
stosowanie element ów amortyzujących drgania oraz osłaniających i  ekranujących przed hałasem, a  także racjonalne roz-
mieszczenie pomieszczeń w  budynku oraz zapewnienie izolacyjności akustycznej przegród zewnętrznych określonej w  Pol-
skiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjno ści akustycznej przegród w  budynkach oraz izolacyjności akustycznej ele-
mentów budowlanych.  
§ 326. 1. Poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w  budynkach mieszkalnych, budynkach zamiesz-
kania zbiorowego i  budynkach użyteczności publicznej, z  wyłączeniem budynków, dla których jest konieczne spełnienie 
szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w  Polskich 
Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w  budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w  budynkach, 
wyznaczonych zgodnie z  Polskimi Normami dotyczącymi metody pomiaru poziomu dźwięku A  w pomieszczeniach oraz 
oceny wpływu drgań na ludzi w  budynkach.  
2. W budynkach, o  których mowa w  ust. 1, przegrody zewnętrzne i  wewnętrzne oraz  ich elementy powinny mieć izo-
lacyjność akustyczną nie mniejszą od podanej w  Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akustycznej przegród 
w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych, wyznaczonej zgodnie z  Polskimi Normami ok reśla-
jącymi metody pomiaru izolacyjności akustycznej elementów budowlanych i  izolacyjności akustycznej w  budynkach. Wy-
magania odnoszą się do izolacyjności:  
1) ścian zewnętrznych, stropodachów, ścian wewnętrznych, okien w  przegrodach zewnętrznych i  wewnętrz nych oraz 
drzwi w  przegrodach wewnętrznych – od dźwięków powietrznych;  
2) stropów i  podłóg – od dźwięków powietrznych i  uderzeniowych;  
3) podestów i  biegów klatek schodowych w  obrębie lokali mieszkalnych – od dźwięków uderzeniowych.  
3. Prowadzone w  budynku  przewody i  kanały instalacyjne (w tym kanały wentylacyjne) nie mogą powodować pogor-
szenia izolacyjności akustycznej między pomieszczeniami poniżej wartości wynikających z  wymagań zawartych w  Polskiej 
Normie dotyczącej izolacyjności akustycznej przegród w  budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowla-
nych.  
4. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym:  
1) izolacja akustyczna stropów międzymieszkaniowych powinna zapewniać zachowanie przez te stropy właściwości aku-
stycznych, o  których mowa w  ust. 2 pkt 2, bez względu na rodzaj zastosowanej nawierzchni podłogowej;  
2) należy unikać takich układów funkcjonalnych, przy których pomieszczenia sanitarne jednego mieszkania przylegają 
do pokoju sąsiedniego mieszkania; jeżeli to wymaganie nie zostanie spełnione, ś ciana międzymieszkaniowa oddziela-
jąca pokój jednego mieszkania od pomieszczenia sanitarnego i  kuchni sąsiedniego mieszkania, do której są mocowane 
przewody i  urządzenia instalacyjne, musi mieć konstrukcję zapewniającą ograniczenie przenoszenia przez ścianę  
dźwięków materiałowych, co w  szczególności można uzyskać przy zastosowaniu ściany o  masie powierzchniowej nie 
mniejszej niż 300  kg/m2; 
3) przy mocowaniu urządzeń i  przewodów instalacyjnych wewnątrz mieszkania, stanowiących jego wyposażenie tech-
niczne, nal eży stosować zabezpieczenia przeciwdrganiowe niezależnie od konstrukcji i  usytuowania przegrody, do 
której są mocowane;  
4) w uzasadnionych przypadkach dopuszcza się lokalizowanie:  
a) urządzeń obsługujących inne budynki – w pomieszczeniach technicznych,  
b) zakładów usługowych wyposażonych w  hałaśliwe maszyny i  urządzenia,  
c) zakładów gastronomicznych i  innych prowadzących działalność rozrywkową  
– pod warunkiem zastosowania specjalnych zabezpieczeń przeciwdźwiękowych i  przeciwdrganiowych, tak aby w  naj-
niekorz ystniejszych warunkach ich użytkowania poziomy hałasu i  drgań przenikających do pomieszczeń chronionych 
nie przekraczały wartości dopuszczalnych określonych w  Polskiej Normie dotyczącej dopuszczalnego poziomu 
dźwięku w  pomieszczeniach, zmierzonych zgodnie z Polską Normą dotyczącą metody pomiaru poziomu dźwięku 
w pomieszczeniach, oraz określonych w  Polskiej Normie dotyczącej oceny wpływu drgań na ludzi w  budynkach.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 86 – Poz. 1225  
 
 5. W pomieszczeniach budynków użyteczności publicznej, których funkcja związana jest z  odbiore m mowy lub innych 
pożądanych sygnałów akustycznych, należy stosować takie rozwiązania budowlane oraz dodatkowe adaptacje akustyczne, 
które zapewnią uzyskanie w  pomieszczeniach odpowiednich warunków określonych odrębnymi przepisami. Adaptacje aku-
styczne nal eży wykonywać z  materiałów o  potwierdzonych własnościach pochłaniania dźwięku wyznaczonych zgodnie 
z Polską Normą określającą metodę pomiaru pochłaniania dźwięku przez elementy budowlane.  
§ 327. 1. Zabrania się sytuowania przy pomieszczeniach mieszkalnych pomieszczeń technicznych o  szczególnej uciąż-
liwości, takich jak szyby i  maszynownie dźwigowe lub zsypy śmieciowe. Wymaganie to nie dotyczy przypadków, o  których 
mowa w  § 196 ust. 2 oraz w  § 197 ust. 2 – przy nadbudowie lub adaptacji strychu na cele mieszka lne. 
2. Instalacje i  urządzenia, stanowiące techniczne wyposażenie budynku mieszkalnego, zamieszkania zbiorowego i  uży-
teczności publicznej, nie mogą powodować powstawania nadmiernych hałasów i  drgań, utrudniających eksploatację lub 
uniemożliwiających ochro nę użytkowników pomieszczeń przed ich oddziaływaniem.  
3. Sposób posadowienia urządzeń, o  których mowa w  ust. 1, oraz sposób ich połączenia z  przewodami i  elementami 
konstrukcyjnymi budynku, jak również sposób połączenia poszczególnych odcinków przewodów mi ędzy sobą i  z elemen-
tami konstrukcyjnymi budynku, powinien zapobiegać powstawaniu i  rozchodzeniu się hałasów i  drgań do pomieszczeń pod-
legających ochronie lub do otoczenia budynku.  
4. Ściany i  stropy oraz inne elementy budowlane pomieszczeń technicznych i  garaży w  budynkach mieszkalnych wielo -
rodzinnych i zamieszkania zbiorowego powinny mieć konstrukcję uniemożliwiającą przenikanie z  tych pomieszczeń hałasów 
i drgań  do pomieszczeń wymagających ochrony.  
DZIAŁ X  
Oszczędność energii i  izolacyjność cieplna  
§ 328. 1. Budynek i  jego instalacje ogrzewcze, wentylacyjne, klimatyzacyjne, ciepłej wody użytkowej, a  w przypadku 
budynków użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, gospodarczych i  magazynowych – również 
oświetlenia wbudowanego, powinny  być zaprojektowane i  wykonane w  sposób zapewniający spełnienie następujących wy-
magań minimalnych:  
1) wartość wskaźnika rocznego zapotrzebowania na nieodnawialną energię pierwotną EP [kWh/( m2·rok)], obliczona we-
dług przepisów wydanych na podstawie art.  15 ustawy z  dnia 29  sierpnia 2014  r. o charakterystyce energetycznej bu-
dynków (Dz.  U. z 2021  r. poz.  497), jest mniejsza lub równa wartości maksymalnej obliczonej zgodnie ze wzorem, 
o którym mowa w  § 329 ust. 1 lub 3;  
2) przegrody oraz wyposażenie techniczne budynku odpowiadają przynajmniej wymaganiom izolacyjności cieplnej okreś -
lonym  w załączniku nr  2 do rozporządzenia.  
1a. Wymagania minimalne, o  których mowa w  ust. 1, uznaje się za spełnione dla budynku podlegającego przebudowie, 
jeżeli przegrody oraz wypos ażenie techniczne budynku podlegające przebudowie odpowiadają przynajmniej wymaganiom 
izolacyjności cieplnej określonym w  załączniku nr  2 do rozporządzenia.  
1b. Budynek, który spełnia wymagania minimalne określone w  ust. 1, na dzień 31  grudnia 2020  r., a w przypadku bu-
dynku zajmowanego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokuraturę lub organ administracji publicznej i  będącego jego 
własnością – na dzień 1  stycznia 2019  r., jest budynkiem o  niskim zużyciu energii.  
2. Budynek powinien być zaprojektowany i wykonany w  taki sposób, aby ograniczyć ryzyko przegrzewania budynku 
w okresie letnim.  
§ 329. 1. Maksymalną wartość wskaźnika rocznego zapotrzebowania na nieodnawialną energię pierwotną EP oblicza 
się zgodnie z  poniższym wzorem:  
EP = EP H+W + ΔEP C + ΔEP L [kWh/(m2·rok)],  
gdzie:  
EPH+W – cząstkowa wartość wskaźnika EP na potrzeby ogrzewania, wentylacji oraz przygotowania ciepłej wody 
użytkowej,  
ΔEP C – cząstkowa wartość wskaźnika EP na potrzeby chłodzenia,  
ΔEP L – cząstkowa wartość wskaźnika EP na potrzeby oświe tlenia.  
  
                                    
Dziennik Ustaw  – 87 – Poz. 1225  
 
 2. Cząstkowe wartości wskaźnika EP, o  których mowa w  ust. 1, określa się zgodnie z  poniższymi tabelami:  
Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby ogrzewania, wentylacji oraz przygotowania ciepłej wody użytkowej  
Lp. Rodzaj budynku  Cząstkowe wart ości wskaźnika EP na potrzeby ogrzewania,  
wentylacji i  przygotowania ciepłej wody  
EPH+W[kWh/( m2·rok)]  
od 1 stycznia 2017  r. od 31  grudnia 2020  r.*) 
1 2 3 
1 Budynek mieszkalny:  
a)  jednorodzinny  
b)  wielorodzinny   
95 
85  
70 
65 
2 Budynek zamieszkania  zbiorowego  85 75 
3 Budynek użyteczności publicznej:  
a)  opieki zdrowotnej  
b)  pozostałe   
290 
60  
190 
45 
4 Budynek gospodarczy, magazynowy 
i produkcyjny  90 70 
*) Od 1  stycznia 2019  r. – w przypadku budynku zajmowanego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokuraturę lub organ admi-
nistracji publicznej i  będącego jego własnością.  
Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby chłodzenia  
Lp. Rodzaj budynku  Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby chłodzenia  
ΔEP C [kWh/( m2 · rok)] *) 
od 1 stycznia 2017  r. od 31  grudnia 2020  r.**) 
1 2 3 
1 Budynek mieszkalny:  
a)  jednorodzinny  
b)  wielorodzinny  ΔEP C = 10·A f,C/Af ΔEP C = 5 ·Af,C/Af 
2 Budynek zamieszkania zbiorowego  
ΔEP C = 25·A f,C/Af ΔEP C = 25 · A f,C/Af 3 Budynek użyteczności publicznej:  
a)  opieki zdrowotnej  
b)  pozostałe  
4 Budynek gospodarczy, magazynowy 
i produkcyjny  
gdzie:  
Af – powierzchnia pomieszczeń o  regulowanej temperaturze powietrza (ogrzewana lub chłodzona), określona zgodnie 
z przepisami wydanymi na podstawie art.  15 ustawy z  dnia 29  sierpnia 2014  r. o charakterystyce energetycznej 
budynków [m2], 
Af,C – powierzchnia pomieszczeń o  regulowanej temperaturze powietrza (chłodzona), określona zgodnie z  ww. przepi-
sami [m2]. 
*) Jeżeli budynek posiada instalację chłodzenia, w  przeciwnym przypadku ΔEP C = 0 kWh/( m2·rok).  
**) Od 1  stycznia 2019  r. – w przypadku budynku zajmowanego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokuraturę lub organ admi-
nistracji publicznej i  będącego jego własnością.  
  
                                    
Dziennik Ustaw  – 88 – Poz. 1225  
 
 Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby oświetlenia  
Lp. Rodzaj budynku  Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby oświetlenia  
ΔEP L [kWh/( m2·rok)] w  zależności od czasu działania oświetlenia 
w ciągu roku t 0 [h/rok] *) 
od 1 stycznia 2017  r. od 31  grudnia 2020  r.**) 
1 2 3 
1 Budynek mieszkalny:  
a)  jednorodzinny  
b)  wielorodzinny   
ΔEP L = 0  
ΔEP L = 0 
2 Budynek zamieszkania zbiorowego  dla t 0 < 2500  
ΔEP L = 50 
dla t 0 ≥ 2500  
ΔEP L = 100  dla t 0 < 2500  
ΔEP L = 25 
dla t 0 ≥ 2500  
ΔEP L = 50 3 Budynek użyteczności publicznej:  
a)  opieki zdrowotnej  
b)  pozostałe  
4 Budynek gospodarczy, magazynowy 
i produkcyjny  
*) Jeżeli w  budynku należy uwzględnić oświetlenie wbudowane, w  przeciwnym przypadku ΔEP L = 0 kWh/( m2·rok).  
**) Od 1  stycznia 2019  r. – w przypadku budynku zajmowanego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokuraturę lub organ admi-
nistracji publicznej i  będącego jego własnością.  
3. W przypadku budynku o  różnych funkcjach użytkowych maksymalną wartość wskaźnika rocznego zapotrzebowa-
nia na nieodnawialną energię pierwotną EP oblicza się zgodnie z  poniższym wzorem:  
EP = Σ i (EP i · A f,i) / Σ i Af,i; [kWh/(m2·rok)],  
gdzie:  
EPi – wartość wskaźnika rocznego zapotrzebowania na nieodnawialną energię pierwotną EP dla części budynku 
o jednolitej funkcji użytkowej o  powierzchni A f,i, obliczona zgodnie ze wzorem zawartym w  ust. 1, 
Af,i – powierzchnia pomieszczeń o  regulowanej temperaturze powietrza (ogrzewana lub chłodzona) dla części 
budynku o  jednolitej funkcji użytkowej, określona zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art.  15 
ustawy z  dnia 29  sierpnia 2014  r. o charakterystyce energetycznej budynków.  
4. Wymagania określone w  § 328 ust. 2 uznaje się za spełnione, jeżeli okna oraz inne przegrody przeszklone i  przezro-
czyste odpowiadają przynajmniej wymaganiom określonym w  pkt 2.1.1.  załącznika nr  2 do rozporządzenia.  
§ 329a.11) 1. Wymagania określone w  § 328 ust. 1 stosuje się zgodnie z  wymaganiami określonymi w  § 329 ust. 2 oraz 
w załączniku nr  2 do rozporządzenia, obowiązującymi od dnia 1  stycznia 2017  r. do dnia 30  grudnia 2020  r., jeżeli przed 
dniem 31  grudnia 2020  r. dla zamierzenia budowlanego:  
1) został złożony wniosek o  pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o  zatwierdzenie projektu budowlanego, odrębny 
wniosek o  wydanie odrębnej decyzji o  zatwierdzeniu projektu zagospodarowania  działki lub terenu lub projektu archi-
tektoniczno -budowlanego, wniosek o  zmianę pozwolenia na budowę, wniosek o  pozwolenie na wznowienie robót bu-
dowlanych lub wniosek o  zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego albo projektu zagospodarowania działki 
lub terenu lub projektu architektoniczno -budowlanego;  
2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w  przypadku, gdy nie jest wymagane uzyska-
nie decyzji o  pozwoleniu na budowę;  
3) została wydana decyzja o  pozwoleniu na budowę, odręb na decyzja o  zatwierdzeniu projektu budowlanego lub odrębna 
decyzja o  zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno -budowlanego.  
2. Przepis ust.  1 stosuje się również w  przypadku gdy wymagane jest sporządzenie pr ojektu technicznego.  
                                                           
11) Dodany przez §  1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i  Technologii z  dnia 21  grudnia 20 20 r. zmieniającego rozporządzenie 
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. poz.  2351), które weszło w  życie 
z dniem 25  grudnia 2020  r. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 89 – Poz. 1225  
 
 DZIAŁ XI  
Przepisy przejściowe i  końcowe  
§ 330. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z  zastrzeżeniem §  2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia 
w życie rozporządzenia:  
1) został złożony wniosek o  pozwolenie na budowę lub  odrębny wniosek o  zatwierdzenie projektu budowlanego i  wnioski 
te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów;  
2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w  przypadku, gdy nie jest wymagane uzyska-
nie decyzji o  pozwo leniu na budowę.  
§ 331. Traci moc rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i  Budownictwa z  dnia 14  grudnia 1994  r. w spra-
wie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i  ich usytuowanie (Dz.  U. z 1999  r. poz.  140 i  434, 
z 2000  r. poz.  214 oraz z  2001  r. poz.  207).  
§ 332. Rozporządzenie wchodzi w  życie po upływie 6  miesięcy od dnia ogłoszenia12). 
  
                                                           
12) Rozporządzenie zostało ogłoszone w  dniu 15  czerwca 2002  r. 
                                    
Dziennik Ustaw  – 90 – Poz. 1225  
 
 Załączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury 
z dnia 12  kwietnia 2002  r. 
Załącznik nr  1 
 
WYKAZ POLSKICH NORM POWOŁANYCH W  ROZPORZĄDZENI U 
 
Lp. Miejsce powołania  
normy  Numer normy **) Tytuł normy  
(zakres powołania)  
1 2 3 4 
1 § 53 ust. 2 PN-EN 62305 -1:2011  Ochrona odgromowa – Część 1: Zasady ogólne  
  PN-EN 62305 -2:2008  Ochrona odgromowa – Część 2: Zarządzanie ryzykiem  
2 § 96 ust. 1 PN-B-02151 -02:1987  
PN-B-02151 -02:1987/  
Ap1:2015 -05 Akustyka budo wlana – Ochrona przed hałasem w budyn-
kach – Część 2: Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku 
w pomieszczeniach  
  PN-B-02170:2016 -12 Ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże 
na budynki  
  PN-B-02171:2017 -06 Ocena wpływu drgań na ludzi w  budynkach  
3 § 98 ust. 2 PN-HD 308  S2:2007  Identyfikacja żył w  kablach i  przewodach oraz w przewo-
dach sznurowych  
  PN-HD 60364 -4-41:2009  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 4 -41: 
Ochrona dla  zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
porażeniem elektrycznym  
  PN-EN 12464 -1:2012  Światło i  oświetlenie – Oświetlenie miejsc pracy – Część 1:  
Miejsca pracy we wnętrzach  
  PN-HD 60364 -1:2010  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 1: Wyma-
gania podstawowe, ustalanie ogólnych charakterystyk, 
definicje  
  PN-HD 60364 -4-41:2009  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 4 -41: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
porażeniem elektrycznym  
  PN-HD 60364 -4-42:2011  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 4 -42: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
skutkami oddziaływania cieplnego  
  PN-HD 60364 -4-43:2012  Instalacje elektryczne niskiego napięci a – Część 4 -43: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
prądem przetężeniowym  
  PN-IEC 60364 -4-442:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
przepięciami – Ochrona instalacji niskiego napięcia przed 
przejściowymi przepięciami i  uszkodzeniami przy dozie-
mieniach w  sieciach wysokiego napięcia  
  PN-HD 60364 -4-443:2016  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
przepięciami – Ochrona przed przepięciami atmosferycz-
nymi lub łączeniowymi  
  PN-HD 60364 -4-444:2012  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 4 -444: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
zakłóceniami napięciowymi i  zaburzeniami elektromagne-
tycznymi  
                                    
Dziennik Ustaw  – 91 – Poz. 1225  
 
   PN-HD 60364 -5-51:2011  Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – 
Część  5-51: Dobór i  montaż wypos ażenia elektrycznego – 
Postanowienia ogólne  
  PN-IEC 60364 -5-52:2011  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -52: Do-
bór i montaż wyposażenia elektrycznego – Oprzewodowa-
nie 
  PN-IEC 60364 -5-53:2016  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -53: Do-
bór i montaż wyposażenia elektrycznego – Aparatura roz-
dzielcza i  sterownicza  
  PN-HD 60364 -5-534:2016  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -534: Do-
bór i montaż wyposażenia elektrycznego – Odłączanie izo-
lacyjne, łączenie i  sterow anie – Urządzenia do ochrony 
przed przejściowymi przepięciami  
  PN-IEC 60364 -5-537:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozdziel-
cza i sterownicza – Urządzenia do odłączania izolacyjnego  
i łączenia  
  PN-HD 60364 -5-54:2011  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -54: Do-
bór i  montaż wyposażenia elektrycznego – Układy uzie-
miające i  przewody ochronne  
  PN-IEC 60364 -5-551:2003  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Inne wyposażenie – 
Niskonapięciowe zespoły prądotwórcze  
  PN-HD 60364 -5-559:2010  Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – 
Część  5-55: Dobór i  montaż wyposażenia elektrycznego – 
Inne wyposażenie – Sekcja 559: Oprawy oświetleniowe 
i instalacje oświetleniowe  
  PN-HD 60364 -5-56:2010  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -56: Do-
bór i montaż wyposażenia elektrycznego – Instalacje bez-
pieczeństwa  
  PN-HD 60364 -6:2008  Instalacje elektryczne niskiego napię cia – Część 6: Spraw-
dzanie  
  PN-EN 60445:2010  Zasady podstawowe i  bezpieczeństwa przy współdziałaniu 
człowieka z  maszyną, znakowanie i  identyfikacja – Identy-
fikacja zacisków urządzeń i  zakończeń przewodów  
  PN-EN 60446:2010  Zasady podstawowe i bezpieczeństwa przy współdziałaniu 
człowieka z  maszyną, znakowanie i  identyfikacja – Identy-
fikacja przewodów kolorami albo znakami alfanumerycz-
nymi  
4 § 113 ust. 4 PN-B-01706:1992  Instalacje wodociągowe – Wymagania w  projektowaniu 
(w zakresie pkt  2.1; 2.3; 2.4.1; 2.4.3 –2.4.5; 3.1.1 –3.1.3; 
3.1.5; 3.1.7; 3.2.2; 3.2.3; 3.3; 4.1; 4.2 i  4.4–4.6) 
5 § 113 ust. 7 PN-EN 1717:2003  Ochrona przed wtórnym zanieczyszczaniem wody w  insta-
lacjach wodociągowych i  ogólne wymagania dotyczące 
urządzeń zapobiegających zanieczyszczeniu przez prze-
pływ zwrotny  
6 § 115 ust. 1 PN-B-10720:1998  Wodociągi – Zabudowa zestawów wodomierzowych w  in-
stalacjach wodociągowych – Wymagania i  badania przy 
odbiorze  
(w zakresie pkt  2.1; 2.3; 2.4 i  2.6) 
                                    
Dziennik Ustaw  – 92 – Poz. 1225  
 
 7 § 116 ust. 3 PN-HD 60364 -5-54:2011  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -54: Do-
bór i  montaż wyposażenia elektrycznego – Układy uzie-
miające i  przewody ochronne  
8 § 120 ust. 4 PN-B-02440:1976  Zabezpieczenie urządzeń ciepłej wody użytkowej – Wy-
magania  
(w zakresie pkt  2; 3.1.1; 3.1.2 i  3.2.1 –3.2.13)  
9 § 121 ust. 2 PN-B-10720:1998  Wodociągi – Zabudowa zestawów wodomierzowych w  in-
stalacjach wodociągowych – Wymagania i  badania przy 
odbiorze  
(w zakresie pkt  2.1; 2.3; 2.4 i  2.6) 
10 § 122 ust. 2 PN-EN 12056 -1:2002  Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków – 
Część 1: Postanowienia ogólne i  wymagania  
(w zakresie pkt  4 i 5) 
  PN-EN 12056 -2:2002  Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków – 
Część 2: Kanalizacja sanitarna – Projektowanie układu 
i obliczenia  
(w zakresie pkt  4–6) 
  PN-EN 12056 -3:2002  Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków – 
Część 3: Przewody deszczowe – Projektowanie układu 
i obliczenia  
(w zakresie pkt  4–7) 
  PN-EN 12056 -4:2002  Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków – 
Część 4: Pompownie ścieków – Projektowan ie układu 
i obliczenia  
(w zakresie pkt  4–6) 
  PN-EN 12056 -5:2002  Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków – 
Część 5: Montaż i  badania, instrukcje działania, użytkowa-
nia i eksploatacji  
(w zakresie pkt  5–9) 
  PN-EN 12109:2003  Wewnętrzne systemy kanalizacji podciśnieniowej  
(w zakresie pkt  5; 7 i  8) 
11 § 124 PN-EN 12056 -4:2002  Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków – 
Część 4: Pompownie ścieków – Projektowanie układu 
i obliczenia  
(w zakresie pkt  4–6) 
  PN-EN 13564 -1:2004  Urządzenia przeciwzalewowe w  budynkach – Część 1: 
Wymagania  
12 § 125 ust. 4 PN-B-01707:1992  Instalacje kanalizacyjne  – Wymagania w  projektowaniu 
(w zakresie pkt  4.2.2 z  wyjątkiem odwołania do pkt  3.5) 
13 § 131 PN-B-94340:1991  Zsyp na odpady  
14 § 133 ust. 3 PN-B-02413:1991  Ogrzewnictwo i  ciepłownictwo – Zabezpieczenie instalacji 
ogrzewań wodnych systemu otwartego – Wymagania  
  PN-B-02414:1999  Ogrzewnictwo i  ciepłownictwo – Zabezpieczenie instalacji 
ogrzewań  wodnych systemu zamkniętego z  naczyniami 
w zbiorczymi przeponowymi – Wymagania  
  PN-B-02415:1991  Ogrzewnictwo i  ciepłownictwo – Zabezpieczenie wodnych 
zamkniętych systemów ciepłowniczych – Wymagania  
  PN-B-02416:1991  Ogrzewnictwo i  ciepłownictwo – Zabezpieczenie instalacji 
ogrzewań wodnych systemu zamkniętego przyłączonych 
do sieci cieplnych – Wymagania  
                                    
Dziennik Ustaw  – 93 – Poz. 1225  
 
 15 § 133 ust. 4 PN-C-04607:1993  Woda w  instalacjach ogrzewania – Wymagania i  badania 
dotyczące jakości wody  
16 § 134 ust. 1 PN-EN ISO 6946:2008  Komponenty budowlane i  elementy budynku – Opór 
cieplny i  współczynnik przenikania ciepła – Metoda obli-
czania  
  PN-EN ISO 10077 -1:2007  
PN-EN ISO  
10077 -1:2007/AC:2010  Cieplne właściwości użytkowe okien, drzwi i  żaluzji – 
Obliczanie współczynnika przenikania ciepła – Część 1: 
Postanowienia ogólne  
  PN-EN ISO 10077 -2:2012  Cieplne właściwości użytkowe okien, drzwi i  żaluzji – 
Obliczanie współczynnika przenikania ciepła – Część 2: 
Metoda komputerowa dla ram  
  PN-EN ISO 10211:2008  Mostki cieplne w  budynkach – Strumienie ciepła i  tempe-
ratury powierzchni – Obliczenia szczegółowe  
  PN-EN 12831:2006  Instalacje ogrzewcze w  budynkach – Metoda obliczania 
projektowego obciążenia cieplnego  
  PN-EN ISO 13370:2008  Cieplne właściwości użytkowe budynków – Przenoszenie 
ciepła przez grunt – Metody obliczania  
  PN-EN ISO 13789:2008  Cieplne właściwości użytkowe budynków – Współczyn-
niki wymiany ciepła przez przenikanie i  wentylację – Me-
toda obliczania  
  PN-EN ISO 14683:2008  Mostki cieplne w  budynkach – Liniowy współczynnik 
przenikania ciepła – Metody uproszczone i  wartości orien-
tacyjne  
17 § 134 ust. 2 PN-B-02403:1982  Ogrzewnictwo – Temperatury obliczeniowe zewnętrzne  
18 § 135 ust. 4 PN-B-02421:2000  Ogrzewnictwo i  ciepłownictwo – Izolacja cieplna prze-
wodów, armatury i  urządzeń – Wymagania i  badania od-
biorcze  
(w zakresie pkt  2.1; 2.2; 2.3.1; 2.4.1 –2.4.4 i  2.5.1 –2.5.6)  
19 § 136 ust. 2 PN-B-02411:1987  Ogrzewnictwo – Kotłownie wbudowane na paliwo stałe – 
Wymagania  
(w zakresie pkt  2.1.3 –2.1.6 i  2.1.8 –2.1.10)  
20 § 136 ust. 2a PN-B-02411:1987  Ogrzewnictwo – Kotłownie wbudowane na paliwo stałe – 
Wymagania  
(w zakresie pkt  2.1.3 –2.1.5; 2.1.6.2 i  2.1.9 –2.1.10)  
21 § 136 ust. 3 PN-B-02411:1987  Ogrzewnictwo – Kotłownie wbudowane na paliwo stałe – 
Wymagania (w zakresie pkt  2.2.2 –2.2.8 i  2.2.10 –2.2.16)  
22 § 137 ust. 9 PN-E-05204:1994  Ochrona przed elektrycznością statyczną – Ochrona obiek-
tów, instalacji i  urządzeń – Wymagania  
23 § 140 ust. 1 PN-B-10425:1989  Przewody dymowe, spalinowe i  wentylacyjne murowane 
z cegły – Wymagania techniczne i  badania przy odbiorze  
24 § 142 ust. 2 PN-B-10425:1989  Przewody dymowe, spalinowe i  wentylacyjne murowane 
z cegły – Wymagania techniczne i  badania przy odbiorze 
(w zakresie  pkt 3.3.2)  
25 § 143 ust. 1 PN-EN 1990 *): 
PN-EN 1991 *): Eurokod: Podstawy projektowania konstrukcji  
Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje  
26 § 147 ust. 1 PN-B-03430:1983  
PN-B-03430:1983/Az3:2000  Wentylacja w  budynkach mieszkalnych zamieszkania 
zbiorowego i  użytecz ności publicznej – Wymagania (z  wy-
jątkiem pkt  5.2.1 i  5.2.3)  
                                    
Dziennik Ustaw  – 94 – Poz. 1225  
 
 27 § 147 ust. 3 PN-B-03421:1978  Wentylacja i  klimatyzacja – Parametry obliczeniowe po-
wietrza wewnętrznego w  pomieszczeniach przeznaczo-
nych do stałego przebywania ludzi  
28 § 149 ust. 1 PN-B-03430:1983  
PN-B-03430:1983/Az3:2000  Wentylacja w  budynkach mieszkalnych zamieszkania 
zbiorowego i  użytecz ności publicznej – Wymagania (w  za-
kresie pkt  2.1.2 –2.1.4; 3.1 i  4.1) 
29 § 149 ust. 4 PN-B-03421:1978  Wentylacja i  klimatyzacja – Parametry obliczeniowe po-
wietrza wewnętrznego w  pomieszczeniach przeznaczo-
nych do stałego przebywania ludzi  
30 § 153 ust. 2 PN-EN 1507:2007  Wentylacja budynków – Przewody wentylacyjne z  blachy 
o przekroju prostokątnym – Wymagania dotyczące wytrzy-
małości i  szczelności  
  PN-EN 12237:2005  Wentylacja budynków – Sieć przewodów – Wytrzymałość 
i szczelność przewodów z  blachy o  przekroju kołowym  
31 § 153 ust. 5 PN-EN 12097:2007  Wentylacja budynków – Sieć przewodów – Wymagania 
dotyczące elementów składowych sieci  przewodów uła-
twiających konserwację sieci przewodów  
32 § 154 ust. 6 PN-EN 779:2005  Przeciwpyłowe filtry powietrza do wentylacji ogólnej – 
Określanie parametrów filtracyjnych  
(w zakresie rozdzia łu 4) 
33 § 155 ust. 4 PN-B-03430:1983  
PN-B-03430:1983/Az3:2000  Wentylacja w  budynkach mieszkalnych zamieszkania 
zbiorowego i  użytecz ności publicznej – Wymagania (w  za-
kresie pkt  2.1.5)  
34 § 157 ust. 2 PN-C-04753:2011  Gaz ziemny – Jakość gazu dostarczanego odbiorcom z  sieci 
dystrybucyjnej  
(w zakresie rozdziału 2)  
  PN-C-96008:1998  Przetwory naftowe – Gazy węglowodorowe – Gazy skro-
plone C3 -C4 
(w zakresie rozdziału 3)  
35 § 163 ust. 1a PN-EN 1775:2009  Dostawa gazu – Przewody gazowe dla budynków – Mak-
symalne ciśnienie robocze równe 5  bar lub mniejsze – Za-
lecenia funkcjonalne  
(w zakresie pkt  4.2) 
36 § 163 ust. 2 PN-EN 10208 -1:2000  Rury stalowe przewodowe dla mediów palnych – Rury 
o klasie wymagań A  
37 § 163 ust. 4 PN-EN 1775:2009  Dostawa gazu – Przewody gazowe dla budynków – Mak-
symalne ciśnienie robocze równe 5  bar lub mniejsze – Za-
lecenia funkcjonalne  
(w zakresie pkt  4.2) 
38 § 166 ust. 1 PN-EN 1359:2004  Gazomierze – Gazomierze miechowe  
39 § 170 ust. 1 PN-B-03430:1983  
PN-B-03430:1983/Az3:2000  Wentylacja w  budynkach mieszkalnych zamieszkania 
zbiorowego i  użytecz ności publicznej – Wymagania  
(z wyjątkiem pkt  5.2.1 i  5.2.3)  
40 § 176 ust. 1 PN-B-02431 -1:1999  Ogrzewnictwo – Kotłownie wbudowane na paliwa gazowe 
o gęstości względnej mniejszej niż 1  – Wyma gania  
(w zakresie pkt  2.2 z  wyłączeniem 2.2.1.4; 2.2.1.8; 2.2.2.4 
i 2.2.2.5 oraz pkt  2.3 z  wyłączeniem 2.3.8.1; 2.3.8.2; 2.3.9 
i 2.3.14)  
  
                                    
Dziennik Ustaw  – 95 – Poz. 1225  
 
 41 § 180 PN-HD 308  S2:2007  Identyfikacja ży ł w kablach i przewodach oraz w przewo-
dach sznurowych  
  PN-HD 60364 -4-41:2009  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 4 -41: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
porażeniem elektrycznym  
  PN-ISO 7010  Symbole graficzne – Barwy bezpieczeństwa  i znaki bezpie-
czeństwa – Znaki bezpieczeństwa stosowane w miejscach 
pracy i  w obszarach użyteczności publicznej  
  PN-B-02151 -02:1987  
PN-B-02151 -02:1987/  
Ap1:2015 -05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w  budynkach – Dopuszczalne wartośc i poziomu 
dźwięku w  pomieszczeniach  
  PN-B-02171:2017 -06 Ocena wpływu drgań na ludzi w  budynkach  
  PN-E-05010:1991  Zakresy napięciowe instalacji elektrycznych w  obiektach 
budowlanych  
  PN-E-05115:2002  Instalacje elektroenergetyczne prądu przemiennego o na-
pięciu wyższym od 1  kV 
  PN-E-08501:1988  Urządzenia elektryczne – Tablice i  znaki bezpieczeństwa  
  PN-EN 12464 -1:2012  Światło i  oświetlenie – Oświetlenie miejsc pracy – Część  1: 
Miejsca pracy we wnętrzach  
  PN-EN 50160:2010  
PN-EN  
50160:2010/A1:2015 -02 Parametry napięcia zasilającego w  publicznych sieciach 
elektroenergetycznych  
  PN-EN 50310:2012  Stosowanie połączeń wyrównawczych i  uziemiających 
w budynkach z  zainstalowanym sprzętem informatycznym  
  PN-HD 60364 -1:2010  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 1: Wyma-
gania podstawowe, ustalanie ogólnych charakterystyk, de-
finicje  
  PN-HD 60364 -4-41:2009  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 4 -41: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
porażeniem elektrycznym  
  PN-HD 60364 -4-42:2011  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 4 -42: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
skutkami oddziaływania cieplnego  
  PN-HD 60364 -4-43:2012  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 4 -43: 
Ochrona d la zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
prądem przetężeniowym  
  PN-IEC 60364 -4-442:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
przepięciami – Ochrona instalacji niskiego napięcia przed 
przejściowymi przepięciami i  uszkodzeniami przy dozie-
mieniach w  sieciach wysokiego napięcia  
  PN-IEC 60364 -4-443:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
przepięciami – Ochrona przed przepięciami atmosferycz-
nymi lub łączeniowymi  
  PN-HD 60364 -4-444:2012  Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 4 -444: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
zakłóceniami napięciowymi i  zaburzeniami elektromagne-
tycznymi  
  PN-IEC 60364 -4-45:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
obniżeniem napięcia  
                                    
Dziennik Ustaw  – 96 – Poz. 1225  
 
   PN-IEC 60364 -4-473:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Stosowanie 
środków ochrony zapewniających bezpieczeństwo – 
Środki ochrony przed prądem p rzetężeniowym  
  PN-IEC 60364 -4-482:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Dobór środ-
ków ochrony w  zależności od wpływów zewnętrznych – 
Ochrona przeciwpożarowa  
  PN-HD 60364 -5-51:2011  Instalacje elektryczne w  obiektach budowla nych – 
Część  5-51: Dobór i  montaż wyposażenia elektrycznego – 
Postanowienia ogólne  
  PN-IEC 60364 -5-52:2002  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Oprzewodowanie  
  PN-IEC 60364 -5-523:2001  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Obciążalność prą-
dowa długotrwała przewodów  
  PN-IEC 60364 -5-53:2000  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozdziel-
cza i sterownicza  
  PN-HD 60364 -5-534:2012  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -53: Do-
bór i montaż wyposażenia elektrycznego – Odłączanie izo-
lacyjne, łączenie i  sterowanie – Sekcja 534: Urządzenia do 
ochrony  przed przepięciami  
  PN-IEC 60364 -5-537:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozdziel-
cza i sterownicza – Urządzenia do odłączania izolacyjnego 
i łączenia  
  PN-HD 60364 -5-54:2011  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -54: Do-
bór i  montaż wyposażenia elektrycznego – Układy uzie-
miające i  przewody ochronne  
  PN-IEC 60364 -5-551:2003  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Inne wyposażenie – 
Niskonapięciowe zespoły prądotwórcze  
  PN-HD 60364 -5-559:2010  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Część 
5-55: Dobór i  montaż wyposażenia elektrycznego – Inne 
wyposażenie – Sekcja 559: Oprawy oświetleniowe i  insta-
lacje oświetleniowe  
  PN-IEC 60364 -5-56:2010  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -56: Do-
bór i montaż wyposażenia elektrycznego – Instalacje bez-
pieczeństwa  
  PN-HD 60364 -6:2008  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 6: Spraw-
dzanie  
  PN-HD 60364 -7-701:2010  
PN-HD  
60364 -7-701:2010/AC:2012  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 7 -701: 
Wymagania dotyczące specjalnych instalacji lub lokaliza-
cji – Pomieszczenia wyposażone w  wannę lub prysznic  
  PN-IEC 60364 -7-702:1999  
PN-IEC  
60364 -7-702:1999/Apl:2002  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Wyma-
gania dotyczące specjalnych instalacji lub lokalizacji – Ba-
seny pływackie i  inne 
  PN-HD 60364 -7-703:2007  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Część 
7-703: Wymagania doty czące specjalnych instalacji lub lo-
kalizacji – Pomieszczenia i  kabiny zawierające ogrzewacze 
sauny  
                                    
Dziennik Ustaw  – 97 – Poz. 1225  
 
   PN-HD 60364 -7-704:2010  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 7 -704: 
Wymagania dotyczące specjalnych instalacji lub lokaliza-
cji – Instalacje na terenie budowy i  rozbiórki  
  PN-IEC 60364 -7-705:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Wyma-
gania dotyczące specjalnych instalacji lub lokalizacji – In-
stalacje elektryczne w  gospodarstwach rolniczych i  ogrod-
niczych  
  PN-IEC 60364 -7-706:2000  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Wyma-
gania dotyczące specjalnych instalacji lub lokalizacji – 
Przestrzenie ograniczone powierzchniami przewodzącymi  
  PN-IEC 60364 -7-714:2003  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Wyma-
gania dotyczące specjalnych instalacji lub lokalizacji – In-
stalacje oświetlenia zewnętrznego  
  PN-HD 60364 -7-715:2006  Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – 
Część  7-715: Wymagania dotyczące specjalnych instalacji 
lub lokalizacji – Instalacje oświetlen iowe o  bardzo niskim 
napięciu  
  PN-HD 60364 -7-740:2009  Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – 
Część  7-740: Wymagania dotyczące specjalnych instalacji 
lub lokalizacji – Tymczasowe instalacje elektryczne obiek-
tów, urządzeń rozrywkowych i  straganów  na terenie tar-
gów, wesołych miasteczek i  cyrków  
  PN-EN 60445:2010  Zasady podstawowe i  bezpieczeństwa przy współdziałaniu 
człowieka z  maszyną, znakowanie i  identyfikacja – Identy-
fikacja zacisków urządzeń i  zakończeń przewodów  
  PN-EN 60446:2010  Zasady p odstawowe i  bezpieczeństwa przy współdziałaniu 
człowieka z  maszyną, znakowanie i  identyfikacja – Identy-
fikacja przewodów kolorami albo znakami alfanumerycz-
nymi  
  PN-EN 60529:2003  Stopnie ochrony zapewnianej przez obudowy (kod IP)  
  PN-EN 61140:2005  
PN-EN  
61140:2005/AI:2008  Ochrona przed porażeniem prądem elektrycznym – 
Wspólne aspekty instalacji i  urządzeń  
  PN-EN 61293:2000  Znakowanie urządzeń elektrycznych danymi znamiono-
wymi dotyczącymi zasilania elektrycznego – Wymagania 
bezpieczeństwa  
42 § 181 ust. 7 PN-EN 1838:2005  Zastosowania oświetlenia – Oświetlenie awaryjne  
  PN-EN 50172:2005  Systemy awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego  
  PN-IEC 60364 -5-56:2010  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -56: Do-
bór i montaż wyposażenia elektrycznego – Instalacje bez-
pieczeństwa  
43 § 184 ust. 2 PN-HD 60364 -5-54:2011  Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 5 -54: Do-
bór i  montaż wyposażenia elektrycznego – Układy uzie-
miające i  przewody ochronne  
44 § 184 ust. 3 PN-EN 62305 -1:2011  Ochrona odgromowa – Część 1: Zasady ogólne  
  PN-EN 62305 -2:2008  Ochrona odgromowa – Część 2: Zarządzanie ryzykiem  
  PN-EN 62305 -3:2011  Ochrona odgromowa – Część 3: Uszkodzenia fizyczne 
obiektów i  zagrożenie życia  
  PN-EN 62305 -4:2011  Ochrona odgromowa – Część 4: Urządzenia elektryczne 
i elektroniczne w  obiektach  
                                    
Dziennik Ustaw  – 98 – Poz. 1225  
 
   PN-IEC 60364 -4-443:1999  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed 
przepięciami – Ochrona przed przepięciami atmosferycz-
nymi lub łączeniowymi  
45 § 186 ust. 2 PN-IEC 60364 -5-52:2002  Instalacje elektryczne w  obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Oprzewodowanie  
46 § 187 ust. 3 PN-EN 1363 -1:2012  Badania odporności ogniowej – Część 1: Wymagania 
ogólne  
47 § 187 ust. 5 PN-EN 50200:2003  Metoda badania palności cienkich przewodów i  kabli bez 
ochrony specjalnej stosowanych w  obwodach zabezpiecza-
jących  
47a § 192b  PN-EN 50174 -2:2010  
PN-EN  
50174 -2:2010/A1:2011  
PN-EN  
50174 -2:2010/AC:2014 -10 
PN-EN  
50174 -2:2010/A2:2015 -02 
PN-EN  
50174 -2:2010/Ap1:2016 -12 Technika Informatyczna – Instalacje o kablowania – 
Część  2: Planowanie i  wykonywanie instalacji wewnątrz 
budynków  
48 § 196 ust. 2 i 3 PN-B-02151 -02:1987  
PN-B-02151 -02:1987/  
Ap1:2015 -05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w  budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w  pomieszczeniach  
  PN-B-02171:2017 -06 Ocena wpływu drgań na ludzi w  budynkach  
49 § 204 ust. 4 PN-EN 1990 *): Eurokod: Podstawy projektowania konstrukcji  
PN-EN 1991 *): Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje  
PN-EN 1992 *): Eurokod 2: Projektowanie konstrukcji z  betonu  
PN-EN 1993 *): Eurokod 3: Projektowanie konstrukcji stalowych  
PN-EN 1994 *): Eurokod 4: Projektowanie konstrukcji stalowo -betono -
wych  
PN-EN 1995 *): Eurokod 5: Projektowanie konstrukcji drewnianych  
PN-EN 1996 *): Eurokod 6: Projektowanie konstrukcji murowych  
PN-EN 1997 *): Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne  
PN-EN 1999 *): Eurokod 9: Projektowanie konstrukcji aluminiowych  
 (wszystkie części norm)  
50 § 208 
§ 208a  PN-EN 81 -58:2005  Przepisy bezpieczeństwa dotyczące budowy i  instalowania 
dźwigów – Badania i  próby – Część 58: Próba odporności 
ogniowej drzwi przystankowych  
  PN-EN 1021 -1:2007  Meble – Ocena zapalnoś ci mebli tapicerowanych – 
Część  1: Źródło zapłonu: tlący się papieros  
  PN-EN 1021 -2:2007  Meble – Ocena zapalności  mebli tapicerowanych – 
Część  2: Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapałki  
  PN-EN 1991 -1-2:2006  
PN-EN  
1991 -1-2:2006/Ap1:2010  
PN-EN  
1991 -1-2-2006/Ap2:2014 -12 
PN-EN  
1991 -1-2:2006/AC:2013 -07 
1991 -1-2:2006/AC:2009  Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje – Część 1 -2: Od-
działywania ogólne – Oddziaływania na konstrukcje w  wa-
runkach pożaru  
                                    
Dziennik Ustaw  – 99 – Poz. 1225  
 
   PN-B-02852:2001  Ochrona przeciwpożarowa budynków – Obliczanie gęsto-
ści obciążenia ogniowego oraz wyznaczanie względnego 
czasu trwania pożaru  
(w zakresie części dotyczącej gęstości obciążenia ognio-
wego – pkt 2) 
  PN-B-02855:1988  Ochrona przeciwpożarowa budynków – Metoda badania 
wydzielania toksycznych produktów rozkładu i  spalania 
materiałów  
  PN-B-02867:2013 -06 Ochrona przeciwpożarowa budynków – Metoda badania 
stopnia rozprzestrzeniania ognia przez ściany zewnętrzne 
od strony zewnętrznej oraz zasady klasyfikacji  
  PN-EN ISO 6940: 2005  Wyroby włókiennicze – Zachowanie się podczas palenia – 
Wyznaczanie zapalności pionowo umieszczonych próbek  
  PN-EN ISO 6941: 2005  Wyroby włókiennicze – Zachowanie się podczas palenia – 
Pomiar właściwości rozprzestrzeniania się płomienia na 
pionowo umieszczonych próbkach  
  PN-EN 13501 -1 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i  elementów 
budynków – Część 1: Klasyfikacja na podstawie badań 
reakcji na ogień  
  PN-EN 13501 -2 Klasyfikacj a ogniowa wyrobów budowlanych i elementów 
budynków – Część 2: Klasyfikacja na podstawie badań od-
porności ogniowej, z  wyłączeniem instalacji wentylacyjnej  
  PN-EN 13501 -3 Klasyfikacj a ogniowa wyrobów budowlanych i elementów 
budynków – Część 3: Klasyfikacja na podstawie badań od-
porności ogniowej wyrobów i  elementów stosowanych 
w instalacjach użytkowych w  budynkach: ognioodpornych 
przewodów wentylacyj nych i przeciwpożarowych klap od-
cinających  
  PN-EN 13501 -4 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i  elementów 
budynków – Część 4: Klasyfikacja na podstawie wyników 
badań odporności ogniowej elementów systemów kontroli 
rozprzestrzeniania dymu  
  PN-EN 13501 -5 Klasyfikacj a ogniowa wyrobów budowlanych i elementów 
budynków – Część 5: Klasyfikacja na podstawie wyników 
badań oddziaływania ognia zewnętrznego na dach y 
51 § 253 ust. 1 PN-EN 81 -72:2005  Przepisy be zpieczeństwa dotyczące budowy i instalowania 
dźwigów – Szczególne zastosowania dźwigów osobowych 
i towarowych – Część 72: Dźwigi dla straży pożarnej  
52 § 258 ust. 1a PN-EN ISO 6940:2005  Wyroby włókiennicze – Zachowanie się podczas palenia – 
Wyznaczanie zapalności pionowo umieszczonych próbek  
  PN-EN ISO 6941:2005  Wyroby włókiennicze – Zachowanie się podczas palenia – 
Pomiar właściwości rozprzestrzeniania się płomienia na 
pionowo umieszczonych próbkach  
53 § 261 pkt 1 PN-EN 1021 -2:2007  Meble – Ocena zapalności mebli tapicerowanych – 
Część  2: Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapałki  
  PN-EN 1021 -1:2007  Meble – Ocena zapalności mebli tapicerowanych – 
Część  1: Źródło zapłonu: tlący się papieros  
  PN-B-02855:1988  Ochrona przeciwpożarowa budynków – Metoda badania 
wydzielania toksycznych produktów rozkładu i  spalania 
materiałów  
                                    
Dziennik Ustaw  – 100 – Poz. 1225  
 
 54 § 266 ust. 2 PN-B-02870:1993  Badania ogn iowe – Małe kominy – Badania w podwyższo-
nych temperaturach  
55 § 287 pkt 4 PN-N-01256 -02:1992  Znaki bezpieczeństwa – Ewakuacja  
  PN-N-01256 -5:1998  Znaki bezpieczeństwa – Zasady umieszczania znaków bez-
pieczeństwa na drogach ewakuacyjnych i  drogach pożaro-
wych  
  PN-ISO 7010  Symbole graficzne – Barwy bezpieczeństwa i  znaki bezpie-
czeństwa – Znaki bezpieczeństwa stosowane w miejscach 
pracy i  w obszarach użyteczności publicznej  
56 § 287 pkt 6 patrz: Polskie Normy powołane w  § 180 
57 § 288 pkt 5 PN-N-01256 -02:1992  Znaki bezpieczeństwa – Ewakuacja  
  PN-N-01256 -5:1998  Znaki bezpieczeństwa – Zasady umieszczania znaków bez-
pieczeństwa na drogach ewakuacyjnych i  drogach pożaro-
wych  
  PN-ISO 7010  Symbole graficzne – Barwy bezpieczeństwa i  znaki bezpie-
czeństwa – Znaki bezpieczeństwa stosowane w miejscach 
pracy i  w obszarach użyteczności publicznej  
58 § 288 pkt 7 patrz: Polskie Normy powołane w  § 180 
59 § 298 ust. 1 PN-EN 1990 *):  
PN-EN 1991 *): Eurokod: Podstawy projektowania konstrukcji  
Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje  
60 § 305 ust. 2 PN-E-05204:1994  Ochrona przed elektrycznością statyczną – Ochrona obiek-
tów, instalacji i  urządzeń – Wymagania  
60a § 323 ust. 2 PN-B-02151 -4:2015 -06 Akustyka budo wlana – Ochrona przed hałasem w budyn-
kach – Część 4: Wymagania dotyczące warunków pogło-
sowych i  zrozumiałości mowy w  pomieszczeniach oraz 
wytyczne prowadzenia badań  
61 § 324 PN-B-02151 -02:1987  
PN-B-02151 -02:1987/  
Ap1:2015 -05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w  budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w  pomieszczeniach  
  PN-B-02170:2016 -12 Ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże 
na budynki  
  PN-B-02171:2017 -06 Ocena wpływu drgań na ludzi w  budynkach  
62 § 325 ust. 1 PN-B-02151 -02:1987  
PN-B-02151 -02:1987/  
Ap1:2015 -05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w  budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w  pomieszczeniach  
  PN-B-02170:2016 -12 Ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże 
na budynki  
  PN-B-02171:2017 -06 Ocena wpływu drgań na ludzi w  budynkach  
63 § 325 ust. 2 PN-B-02151 -3:2015 -10 Akustyka budo wlana – Ochrona przed hałasem w budyn-
kach – Część 3: Wymagania dotyczące izolacyjności aku-
stycznej przegród w  budynkach i  elementów budowlanych  
64 § 326 ust. 1 PN-B-02151 -02:198 7 
PN-B-02151 -02:1987/  
Apl:2015 -05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w  budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w  pomieszczeniach  
  PN-B-02156:1987  Akustyka budow lana – Metody pomiaru dźwięku A w bu-
dynkach  
  PN-B-02171:2017 -06 Ocena wpływu drgań na ludzi w  budynkach  
                                    
Dziennik Ustaw  – 101 – Poz. 1225  
 
 65 § 326 ust. 2 PN-EN ISO 140 -4:2000  Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w budynkach 
i izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Po-
miary terenowe izolacyjności od dźwięków powietrznych 
między pomieszczeniami  
  PN-EN ISO 140 -5:1999  Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w budynkach 
i izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Po-
miary terenowe izolacyjności akustycznej od dźwięków 
powietrznych ściany zewnętrznej i  jej elementów  
  PN-EN ISO 140 -6:1999  Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w budynkach 
i izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Po-
miary laboratoryjne izolacyjności od dźwięków uderzenio-
wych stropów  
  PN-EN ISO 140 -7:2000  Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w budynkach 
i izolacyjno ści akustycznej elementów budowlanych – Po-
miary terenowe izolacyjności od dźwięków uderzeniowych 
stropów  
  PN-EN ISO 140 -8:1999  Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w budynkach 
i izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Po-
miary laboratoryjne tłumienia dźwięków uderzeniowych 
przez podłogi na masywnym stropie wzorcowym  
  PN-EN ISO 10848 -2:2007  Akustyka – Pomiary laboratoryjne przenoszenia bocznego 
dźwięków powietrznych i  uderzeniowych pomiędzy przy-
legającymi komorami – Część 2: Do tyczy lekkich elemen-
tów w  przypadku małego wpływu złącza  
  PN-EN 20140 -3:1999  
PN-EN 20140 -3:1999/A1:2007  Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w budynkach 
i izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Po-
miary laboratoryjne izolacyjności od dźwięków powietrz-
nych elementów budowlanych  
  PN-EN ISO 10848 -2:2007  Akustyka – Pomiary laboratoryjne przenoszenia bocznego 
dźwięków powietrznych i  uderzeniowych pomiędzy przy-
legającymi komorami – Część 2: Dotyczy lekkich elemen-
tów w  przypadku małego wpły wu złącza  
  PN-EN 20140 -10:1994  Akustyka – Pomi ary izolacyjności akustycznej w budyn-
kach i izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – 
Pomiary laboratoryjne izolacyjności od dźwięków po-
wietrznych małych elementów budowlanych  
66 § 326 ust. 3 PN-B-02151 -3:2015 -10 Akustyka budo wlana – Ochrona przed hałasem w budyn-
kach – Część 3: Wymagania dotyczące izolacyjności aku-
stycznej przegród w  budynkach i  elementów budowlanych  
67 § 326 ust. 4 PN-B-02151 -02:1987  
PN-B-02151 -02:1987/  
Ap1:2015 -05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w  budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w  pomieszczeniach  
  PN-B-02156:1987  Akustyka budow lana – Metody pomiaru dźwięku A w bu-
dynkach  
  PN-B-02171:2017 -06 Ocena wpływu drgań na ludzi w  budynkach  
68 § 326 ust. 5 PN-EN ISO 354:2005  Akustyka – Pomiar pochłaniania dźwięku w  komorze po-
głosowej  
69 Załącznik nr  2 
pkt 1.1. i  1.4. PN-EN ISO 6946  Komponenty budowlane i  elementy budynku – Opór 
cieplny i  współczynnik przenikania ciepła – Metoda obli-
czania  
  PN-EN ISO 13370  Cieplne właściwości użytkowe budynków – Przenoszenie 
ciepła przez grunt – Metody obliczania  
                                    
Dziennik Ustaw  – 102 – Poz. 1225  
 
 70 Załącznik nr  2 
pkt 2.2.1., 2.2.2., 
2.2.3. ppkt 1 
i pkt 2.2.4.  PN-EN ISO 13788:2013 -05 Cieplno -wilgotnościowe właściwości komponentów bu-
dowlanych i  elementów budynku – Temperatura po-
wierzchni wewnętrznej konieczna do uniknięcia krytycznej 
wilgotności powierzchni i  kondensacja międzywarstwo-
wej – Metody obliczania  
71 Załącznik nr  2 
pkt 2.2.3. ppkt 2  PN-EN ISO 10211  Mostki cieplne w  budynkach – Strumienie ciepła i  tempe-
ratury powierzchni – Obliczenia szczegółowe  
72 Załącznik nr  2 
pkt 2.3.2 . PN-EN 12207:2001  Okna i  drzwi – Przepuszczalności powietrza – Klasyfikacja  
73 Załącznik nr  2 
pkt 2.3.4.  PN-EN 13829:2002  Właściwości cieplne budynków – Określanie przepusz-
czalności powietrznej budynków – Metoda pomiaru  
ciśnieniowego z  użyciem wentylatora  
74 Załącznik nr  3 PN-ENV 1187:2004  
PN-ENV  
1187:2004/A1:2007  Metody badań oddziaływania ognia zewnętrznego na  
dachy  
  PN-EN 13501 -1+A1  Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych  i elementów 
budynków – Część 1: Klasyfikacja na podstawie wyników 
badań reakcji na ogień  
*) Polskie Normy projektowania wprowadzające europejskie normy projektowania konstrukcji – Eurokody, zatwierdzone i  opublikowane 
w języku polskim, są stosowane do projektowania konstrukcji, jeżeli obejmują one wszystkie niezbędne aspekty związane z  zaprojek-
towaniem tej konstrukcji (stanowią kompletny zestaw norm umożliwiający projektowanie). Pro jektowanie każdego rodzaju konstrukcji 
wymaga stosowania PN -EN 1990 i  PN-EN 1991.  
**) W przypadku gdy przywołano niedatowaną Polską Normę, należy stosować najnowszą normę opublikowaną w  języku polskim.  
 
  
                                    
Dziennik Ustaw  – 103 – Poz. 1225  
 
 Załącznik nr  2 
 
WYMAGANIA IZOLACYJNO ŚCI CIEPLNEJ I INNE WYMAGANIA ZWI ĄZANE Z  OSZCZĘDNOŚCI Ą ENERGII  
1. Izolacyjność cieplna przegród  
1.1. Wartości współczynnika przenikania ciepła U C ścian, dachów, stropów i  stropodachów dla wszystkich rodzajów 
budynków, uwzględniające poprawki ze względu na pustki powiet rzne w  warstwie izolacji, łączniki mechaniczne 
przechodzące przez warstwę izolacyjną oraz opady na dach o  odwróconym układzie warstw, obliczone zgodnie 
z Polskimi Normami dotyczącymi obliczania oporu cieplnego i  współczynnika przenikania ciepła oraz przeno-
szenia ciepła przez grunt, nie mogą być większe niż wartości U C(max)  określone w  poniższej tabeli:  
Lp. Rodzaj przegrody i  temperatura  
w pomieszczeniu  Współczynnik przenikania ciepła U C(max)  
[W/(m2 · K)]  
od 1 stycznia 
2017  r. od 31  grudnia 
2020  r.*) 
1 2 3 
1 Ściany zewnętrzne:    
 a) przy t i ≥ 16°C  0,23 0,20 
 b) przy 8°C ≤ t i < 16°C  0,45 0,45 
 c) przy t i < 8°C  0,90 0,90 
2 Ściany wewnętrzne:    
 a) przy Δt i ≥ 8°C oraz oddzielające pomieszczenia ogrzewane od klatek 
schodowych i  korytarzy  1,00 1,00 
 b) przy Δt i < 8°C  bez wymagań  bez wymagań  
 c) oddzielające pomieszczenie ogrzewane od nieogrzewanego  0,30 0,30 
3 Ściany przyległe do szczelin dylatacyjnych o  szerokości:    
 a) do 5 cm, trwale zamkniętych i  wypełnionych izolacją cieplną na głę-
bokości co najmniej 20  cm 1,00 1,00 
 b) powyżej 5  cm, niezależnie od przyjętego sposobu zamknięcia i zaizo-
lowania szczeliny  0,70 0,70 
4 Ściany nieogrzewanych kondygnacji podziemnych  bez wymagań  bez wymagań  
5 Dachy, stropodachy i  stropy pod nieogrzewanymi poddaszami lub nad 
przejazdami:    
 a) przy t i ≥ 16°C  0,18 0,15 
 b) przy 8°C ≤ t i < 16°C  0,30 0,30 
 c) przy t i < 8°C  0,70 0,70 
6 Podłogi na gruncie:    
 a) przy t i ≥ 16°C  0,30 0,30 
 b) przy 8°C ≤ t i < 16°C  1,20 1,20 
 c) przy t i < 8°C  1,50 1,50 
7 Stropy nad pomieszczeniami nieogrzewanymi i  zamkniętymi prze-
strzeniami podpodłogowymi:    
 a) przy t i ≥ 16°C  0,25 0,25 
 b) przy 8°C ≤ t i < 16°C  0,30 0,30 
 c) przy t i < 8°C  1,00 1,00 
  
                                    
Dziennik Ustaw  – 104 – Poz. 1225  
 
 8 Stropy nad ogrzewanymi pomieszczeniami podziemnymi i  stropy mię-
dzykondygnacyjne:    
 a) przy Δt i ≥ 8°C  1,00 1,00 
 b) przy Δt i < 8°C  bez wymagań  bez wymagań  
 c) oddzielające pomieszczenie ogrzewane od nieogrzewanego  0,25 0,25 
Pomieszczenie ogrzewane – pomieszczenie, w  którym na skutek działania systemu ogrzewania  lub w  wyniku bilansu 
strat i  zysków ciepła utrzymywana jest temperatura, której wartość została określona w  § 134 ust. 2 rozporządzenia.  
ti – temperatura pomieszczenia ogrzewanego zgodnie z  § 134 ust. 2 rozporządzenia.  
*) Od 1  stycznia 2019  r. – w przypad ku budynku zajmowanego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokuraturę lub organ admi-
nistracji publicznej i  będącego jego własnością.  
1.2. Wartości współczynnika przenikania ciepła U  okien, drzwi balkonowych, drzwi zewnętrznych i  powierzchni 
przez roczystych nieotwieralnych, dla wszystkich rodzajów budynków, nie mogą być większe niż wartości U (max) 
określone w  poniższej tabeli:  
Lp. Okna, drzwi balkonowe i  drzwi zewnętrzne  Współczynnik przenikania ciepła U (max) 
[W/(m2 · K)]  
od 1 stycznia 
2017  r. od 31  grudnia 
2020  r.*) 
1 2 3 
1 Okna (z wyjątkiem okien połaciowych), drzwi balkono we i powierzch-
nie przezroczyste nieotwieralne:    
 a) przy t i ≥16°C  1,1 0,9 
 b) przy t i < 16°C  1,6 1,4 
2 Okna połaciowe:    
 a) przy t i ≥ 16°C  1,3 1,1 
 b) przy t i < 16°C  1,6 1,4 
3 Okna w  ścianach wewnętrznych:    
 a) przy Δt i ≥ 8°C  1,3 1,1 
 b) przy Δt i < 8°C  bez wymagań  bez wymagań  
 c) oddzielające pomieszczenie ogrzewane od nieogrzewanego  1,3 1,1 
4 Drzwi w  przegrodach zewnętrznych lub w  przegrodach między po-
mieszczeniami ogrzewanymi i  nieogrzewanymi  1,5 1,3 
5 Okna i  drzwi zewnętrzne w  przegrodach zewnętrznych pomieszczeń 
nieogrzewanych  bez wymagań  bez wymagań  
Pomieszczenie ogrzewane – pomieszczenie, w  którym na skutek działania systemu ogrzewania lub w wyniku bilansu strat 
i zysków ciepła utrzymywana jest temperatura, której wartość została określona w  § 134 ust. 2 rozporządzenia.  
ti – temperatura pomieszczenia ogrzewanego zgodnie z  § 134 ust. 2 rozporządzenia.  
*)  Od 1  stycznia 2019  r. – w przypadku b udynku zajmowanego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokuraturę lub organ admi-
nistracji publicznej i  będącego jego własnością.  
1.3. Dopuszcza się dla budynku produkcyjnego, magazynowego i  gospodarczego w iększe wartości współczynnika U 
niż U C(max)  oraz U(max) określone w  pkt 1.1. i  1.2., jeżeli uzasadnia to rachunek efektywności ekonomicznej inwe-
stycji, obejmujący koszty budowy i  eksploatacji budynku.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 105 – Poz. 1225  
 
 1.4. W budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej, produkcyjnym, magazynowym  
i gospodarczym podłoga na gruncie w  ogrzewanym pomieszczeniu powinna mieć izolację cieplną obwodową 
z materiału izolacyjnego w  postaci warstwy o  oporze cieplnym co najmniej 2,0  (m2 · K) /W, przy czym opór 
cieplny warstw podłogowych oblicza się zgodnie z  Polskimi Normami, o  których mowa w  pkt 1.1. 
1.5. Izolacja cieplna przewodów rozdzielczych i  komponentów w  instalacjach centralnego ogrzewania, ciepłej wody 
użytkowej (w tym przewodów cyrkulacyjnych), instalacji chłodu i  ogrzewania powietrznego powinna spełniać 
następujące wymagania minimalne określone w  poniższej tabeli:  
Lp. Rodzaj przewodu lub komponentu  Minimalna grubość izolacji cieplnej (materiał 
o współczynniku przewodzenia ciepła  
λ = 0,035[W/(m · K)]1)) 
1 2 3 
1 Średnica wewnętrzna do 22  mm 20 mm 
2 Średnica wewnętrzna od 22  do 35  mm 30 mm 
3 Średnica wewnętrzna od 35  do 100  mm równa średnicy wewnętrznej rury  
4 Średnica wewnętrzna ponad 100  mm 100 mm 
5 Przewody i  armatura wg lp. 1 –4 przechodzące przez ściany 
lub stropy, skrzyżowania przewodów  50% wymagań z  lp. 1–4 
6 Przewody ogrzewań centralnych, przewody wody ciepłej 
i cyrkulacji instalacji ciepłej wody użytkowej wg lp. 1 –4, 
ułożone w  komponentach budowlanych między ogrzewa-
nymi pomieszczeniami różnych użytkowników  50% wymagań z  lp. 1–4 
7 Przewody wg lp. 6  ułożone w  podłodze  6 mm 
8 Przewody ogrzewania powietrznego (ułożone w  części 
ogrzewanej budynku)  40 mm 
9 Przewody ogrzewania powietrznego (ułożone w  części nie-
ogrzewanej budynku)  80 mm 
10 Przewody instalacji wody lodowej prowadzone wewnątrz 
budynku2) 50% wymagań z  lp. 1–4 
11 Przewody instalacji wody lodowej prowadzone na zewnątrz 
budynku2) 100% wymagań z  lp. 1–4 
Uwaga:  
1) Przy zastosowaniu materiału izolacyjnego o  innym współczynniku przewodzenia ciepła niż podany w  tabeli – należy  skorygować 
grubość warstwy izolacyjnej.  
2) Izolacja cieplna wykonana jako powietrznoszczelna.  
2. Inne wymagania związane z  oszczędnością energii  
2.1. Okna  
2.1.1.  We wszystkich rodzajach budynków współczynnik przepuszczalności energii całkowitej promieniowania 
słonecznego okien oraz przegród szklanych i  przezroczystych g liczony według wzoru:  
g = f C · gn 
gdzie:  
gn – współczynnik całkowitej przepuszczalności energii promieniowania słonecznego dla typu oszklenia,  
fC – współczynnik redukcji promienio wania, ze względu na zastosowane urządzenia przeciwsłoneczne, 
w okresie letnim nie może być większy niż 0,35.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 106 – Poz. 1225  
 
 2.1.2.  Wartości współczynnika całkowitej przepuszczalności energii promieniowania słonecznego dla typu 
oszklenia g n należy przyjmować na podstawie deklaracji właściwości użytkowych okna. W  przypadku 
braku danych wartość g n określa poniższa tabela:  
Lp. Typ oszklenia  Współczynnik całkowitej przepuszczalności 
energii promieniowania słonecznego g n 
1 2 3 
1 Pojedynczo szklone  0,85 
2 Podwójnie szklone  0,75 
3 Podwójnie szklone z  powłoką selektywną  0,67 
4 Potrójnie szklone  0,7 
5 Potrójnie szklone z  powłoką selektywną  0,5 
6 Okna podwójne  0,75 
2.1.3.  Wartości współczynnika redukcji promieniowania ze względu na zastosowane urządzenia przeciw - 
słoneczne  fC określa poniższa tabela:  
Lp. Typ zasłon  Właściwości optyczne  Współczynnik redukcji 
promieniowania f C 
współczynnik 
absorpcji  współczynnik 
przepuszczalności  osłona 
wewnętrzna  osłona 
zewnętrzna  
1 2 3 4 5 6 
1 Białe żaluzje o  lamelach nastawnych  0,1 0,05 
0,1 
0,3 0,25 
0,30 
0,45 0,10 
0,15 
0,35 
2 Zasłony białe  0,1 0,5 
0,7 
0,9 0,65 
0,80 
0,95 0,55 
0,75 
0,95 
3 Zasłony kolorowe  0,3 0,1 
0,3 
0,5 0,42 
0,57 
0,77 0,17 
0,37 
0,57 
4 Zasłony z  powłoką aluminiową  0,2 0,05 0,20 0,08 
2.1.4.  Pkt 2.1.1. nie stosuje się w  odniesieniu do powierzchni pionowych oraz powierzchni nachylonych więcej 
niż 60  stopni do poziomu, skierowanych w  kierunkach od północno -zachodniego do północno -wschod -
niego (kierunek północny +/ - 45 stopni), okien chronionych przed promieniowaniem słonecznym elemen-
tem zacieniającym, spełniającym wymagania, o  których mow a w pkt 2.1.1., oraz do okien o  powierzchni 
mniejszej niż 0,5  m2. 
2.2. Warunki spełnienia wymagań dotyczących powierzchniowej kon densacji pary wodnej  
2.2.1.  W celu zachowania warunku, o  którym mowa w  § 321 ust. 1 rozporządzenia, w  odniesieniu do przegród 
zewnętrznych budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej, produkcyj-
nych, magazynowych i  gospodarczych rozwiązania przegród zewnętrznych i  ich węzłów konstrukcyjnych 
powinny charakteryzować się współczynnikiem temperaturowym f Rsi o wartości nie mniejszej niż wyma-
gana wartość krytyczna, obliczona zgodnie z  Polską Normą dotyczącą metody obliczania temperatury  po-
wierzchni wewnętrznej koniecznej do uniknięcia krytycznej wilgotności powierzchni i  kondensacji międz y-
warstwowej.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 107 – Poz. 1225  
 
 2.2.2.  Wymaganą wartość krytyczną współczynnika temperaturowego f Rsi w pomieszczeniach ogrzewanych do 
temperatury co najmniej 20°C w  budynk ach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i  użyteczności pu-
blicznej należy określać według rozdziału 5  Polskiej Normy, o  której mowa w  pkt 2.2.1., przy założeniu, 
że średnia miesięczna wartość wilgotności względnej powietrza wewnętrznego jest równa φ = 50% , przy 
czym dopuszcza się przyjmowanie wymaganej wartości tego współczynnika równej 0,72.  
2.2.3.  Wartość współczynnika temperaturowego charakteryzującego zastosowane rozwiązanie konstrukcyjno -
-materiałowe należy obliczać:  
1) dla przegrody – według Polskiej  Normy, o  której mowa w  pkt 2.2.1.;  
2) dla mostków cieplnych przy zastosowaniu przestrzennego modelu przegrody – według Polskiej 
Normy dotyczącej obliczania strumieni cieplnych i  temperatury powierzchni.  
2.2.4.  Sprawdzenie warunku, o  którym mowa w  § 321 ust. 1 i 2 rozporządzenia, należy przeprowadzać według 
rozdziału 5 i  6 Polskiej Normy, o  której mowa w  pkt 2.2.1.  
2.2.5.  Dopuszcza się kondensację pary wodnej, o  której mowa w  § 321 ust. 2 rozporządzenia, wewnątrz prze-
grody w  okresie zimowym, o  ile struktura  przegrody umożliwi wyparowanie kondensatu w  okresie letnim 
i nie nastąpi przy tym degradacja materiałów budowlanych przegrody na skutek tej kondensacji.  
2.3. Szczelność na przenikanie powietrza  
2.3.1.  W budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego, użytec zności publicznej i  produkcyjnym przegrody 
zewnętrzne nieprzezroczyste, złącza między przegrodami i  częściami przegród (między innymi połącze-
nie stropodachów lub dachów ze ścianami zewnętrznymi), przejścia elementów instalacji (takie jak kanały 
instalacji wentylacyjnej i  spalinowej przez przegrody zewnętrzne) oraz połączenia okien z  ościeżami na-
leży projektować i  wykonywać pod kątem osiągnięcia ich całkowitej szczelności na przenikanie powie-
trza. 
2.3.2.  W budynkach niskich, średniowysokich i  wysokich przepu szczalność powietrza dla okien i  drzwi balko-
nowych przy ciśnieniu równym 100  Pa wynosi nie więcej niż 2,25  m3/(m · h) w odniesieniu do długości 
linii stykowej lub 9  m3/(m2 · h) w odniesieniu do pola powierzchni, co odpowiada klasie 3  Polskiej Normy 
dotyczącej przepuszczalności powietrza okien i  drzwi. Dla okien i  drzwi balkonowych w  budynkach wy-
sokościowych przepuszczalność powietrza przy ciśnieniu równym 100  Pa wynosi nie więcej niż 
0,75 m3/(m · h) w  odniesieniu do długości linii stykowej lub 3  m3/(m2 · h) w  odniesieniu do pola po-
wierzchni, co odpowiada klasie 4  Polskiej Normy dotyczącej przepuszczalności powietrza okien i  drzwi.  
2.3.3.  Zalecana szczelność powietrzna budynków wynosi:  
1) w budynkach z  wentylacją grawitacyjną lub wentylacją hybrydową – n50 < 3,0  1/h; 
2) w budynkach z  wentylacją mechaniczną lub klimatyzacją – n50 < 1,5  1/h. 
2.3.4.  Zalecane jest, by po zakończeniu budowy budynek mieszkalny, zamieszkania zbiorowego, użyteczności 
publicznej i  produkcyjny został poddany próbie szczelności pr zeprowadzonej zgodnie z  Polską Normą 
dotyczącą określania przepuszczalności powietrznej budynków w  celu uzyskania zalecanej szczelności 
budynków określonej w  pkt 2.3.3.  
  
                                    
Dziennik Ustaw  – 108 – Poz. 1225  
 
 Załącznik nr  3 
 
STOSOWANE W  ROZPORZĄ DZENIU OKREŚLENIA DO TYCZĄCE PALNOŚCI I  ROZPRZESTR ZENIANIA 
OGNIA ORAZ ODPOWIADA JĄCE IM KLASY REAKCJ I NA OGIEŃ ORAZ KLAS Y ODPORNOŚCI DACHÓW 
NA OGIEŃ ZEWNĘTRZNY  
1. Palność wyrobów budowlanych  
1.1. Stosowanym w  rozporządzeniu określeniom: niepalny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo zapalny, niekapiący, 
samog asnący, intensywnie dymiący (z wyłączeniem posadzek – w tym wykładzin podłogowych) odpowiadają 
klasy reakcji na ogień, zgodnie z  Polską Normą PN -EN 13501 -1 „Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych 
i elementów budynków – Część 1: klasyfikacja na podstawie badań reakcji na ogień”, zwaną dalej „Polską Normą 
PN-EN 13501 -1”, podane w  kolumnie 2  tabeli 1.  
Tabela 1  
Określenia dotyczące palności stosowane  
w rozporządzeniu  Klasy reakcji na ogień zgodnie z  Polską Normą 
PN-EN 13501 -1 
Niepalne  A1;  
A2-s1, d0; A2 -s2, d0; A2 -s3, d0;  
  A2-s1, d1; A2 -s2, d1; A2 -s3, d1;  
A2-s1, d2; A2 -s2, d2; A2 -s3, d2;  
 niezapalne  B-s1, d0; B -s2, d0; B -s3, d0;  
B-s1, d1; B -s2, d1; B -s3, d1;  
B-s1, d2; B -s2, d2; B -s3, d2;  
Palne  trudno zapalne  C-s1, d0; C -s2, d0; C -s3, d0;  
C-s1, d1; C -s2, d1; C -s3, d1;  
C-s1, d2; C -s2, d2; C -s3, d2;  
D-s1, d0; D -s1, d1; D -s1, d2;  
łatwo zapalne  D-s2, d0; D -s3, d0;  
D-s2, d1; D -s3, d1;  
D-s2, d2; D -s3, d2;  
E-d2; E;  
F 
Niekapiące  A1;  
A2-s1, d0; A2 -s2, d0; A2 -s3, d0;  
B-s1, d0; B -s2, d0; B -s3, d0;  
C-s1, d0; C -s2, d0; C -s3, d0;  
D-s1, d0; D -s2, d0; D -s3, d0;  
Samogasnące  co najmniej E  
Intensywnie dymiące  A2-s3, d0; A2 -s3, d1; A2 -s3, d2;  
B-s3, d0; B -s3, d1; B -s3, d2;  
C-s3, d0; C -s3, d1; C -s3, d2;  
D-s3, d0; D -s3, d1; D -s3, d2;  
E-d2; E;  
F 
  
                                    
Dziennik Ustaw  – 109 – Poz. 1225  
 
 1.2. Stosowanym w  rozporządzeniu określeniom: niepalny, niezapalny, trudno zapalny, intensywnie dymiący doty-
czącym posadzek (w tym wykładzin podłogowych) odpowiadają klasy reakcji na ogień, zgodnie z  Polską Normą 
PN-EN 13501 -1, podane w  kolumnie 2  tabeli 2.  
Tabela 2  
Określenia dotyczące palności stosowane  
w rozporządzeniu  Klasy reakcji na ogień  
zgodnie z  Polską Normą PN -EN 13501 -1 
Niepalne  A1 fl; A2 fl -s1; A2 fl -s2 
Trudno zapalne  Bfl -s1; B fl -s2; Cfl -s1; C fl -s2 
Łatwo zapalne  Dfl -s1; D fl -s2; E fl; Ffl 
Intensywnie dymiące  A2 fl -s2; B fl -s2; C fl -s2; D fl -s2; E fl; Ffl 
Uwaga: Stosowane w  pkt 1.1. i  1.2. określenia odnoszą się także do wyrobów (materiałów) budowlanych uznanych za speł-
niające wymagania w  zakresie reakcji na ogień, bez potrzeby prowadzenia b adań, których wykazy zawarte są w  decyzjach 
Komisji Europejskiej publikowanych w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.  
2. Rozprzestrzenianie ognia przez elementy budynku z  wyłączeniem ścian zewnętrznych przy działaniu ognia z  ze-
wnątrz budynku  
2.1. Nierozprzestrzeniającym ognia elementom budynku odpowiadają elementy:  
– wykonane z  wyrobów klasy reakcji na ogień, zgodnie z  Polską Normą PN -EN 13501 -1: A1; A2 -s1, d0  A2-s2, 
d0; A2 -s3, d0; B -s1, d0; Bs -2, d0 oraz Bs -3, d0;  
– stanowiące wyrób o  klasie reakc ji na ogień, zgodnie z  Polską Normą PN -EN 13501 -1: A1; A2 -s1, d0; A2 -s2, 
d0; A2 -s3, d0; B -s1, d0; B -s2, d0 oraz B -s3, d0, przy czym warstwa izolacyjna elementów warstwowych 
powinna mieć klasę reakcji na ogień co najmniej E.  
2.2. Słabo rozprzestrzeniającym ogień elementom budynku odpowiadają elementy:  
– wykonane z  wyrobów klasy reakcji na ogień, zgodnie z  Polską Normą PN -EN 13501 -1: C-s1, d0; C -s2, d0; 
C-s3, d0 oraz D -s1, d0;  
– stanowiące wyrób o  klasie reakcji na ogień, zgodnie z  Polską Normą PN -EN 13501 -1: C-s1, d0; C -s2, d0; 
C-s3, d0 oraz D -s1, d0, przy czym warstwa izolacyjna elementów warstwowych powinna mieć klasę reakcji 
na ogień co najmniej E.  
3. Rozprzestrzenianie ognia przez przewody i  izolacje cieplne przewodów instalacyjnych stosowanych wewnątrz 
budynku  
Nierozprzestrzeniającym ognia przewodom wentylacyjnym, wodociągowym, kanalizacyjnym i  grzewczym oraz 
ich izolacjom cieplnym odpowiadają:  
– przewody i  izolacje wykonane z  wyrobów klasy reakcji na ogień, zgodnie z  Polską Normą PN -EN 13501 -1: A1 L; 
A2 L-s1, d0; A2 L-s2, d0; A2 L-s3, d0; B L-s1, d0; B L-s2, d0 oraz B L-s3, d0;  
– przewody i  izolacje stanowiące wyrób o  klasie reakcji na ogień, zgodnie z  Polską Normą PN -EN 13501 -1: A1 L; 
A2 L-s1, d0; A2 L-s2, d0; A2 L-s3, d0; B L-s1, d0; B L-s2, d0 oraz B L-s3, d0, przy czym warstwa izolacyjna elementów 
warstwowych powinna mieć klasę reakcji na ogień co najmniej E.  
4. Rozprzestrzenianie ognia przez przekrycia dachów  
4.1. Nierozprzestrzeniającym ognia przekryciom dachów odpowiadają przekrycia:  
1) klasy B ROOF (t1) badane zg odnie z  Polską Normą PN -ENV 1187:2004  „Metody badań oddziaływania ognia 
zewnętrznego na dachy”; badanie 1.  
2) klasy B ROOF, uznane za spełniające wymagania w  zakresie odporności wyrobów na działanie ognia zewnętrz-
nego, bez potrzeby przeprowadzenia badań, kt órych wykazy zawarte są w  decyzjach Komisji Europejskiej 
publikowanych w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.  
                                    
Dziennik Ustaw  – 110 – Poz. 1225  
 
 Warunki i  kryteria techniczne dla przekryć klasy B ROOF (t1), o  których mowa w  pkt 1, podano w  tabeli 3.  
Tabela 3  
Grupy kryteriów  Warunki i kryteria dla klasy B ROOF (t1)  
(konieczne spełnienie wszystkich wymienionych poniżej)  
Grupa a  
powierzchniowe rozprzestrzenianie ognia  zasięg zniszczenia (na zewnątrz i  wewnątrz dachu) w  górę dachu < 0,70  m 
zasięg zniszczenia (na zewnątrz i  wewnątrz dachu) w  dół dachu < 0,60  m 
maksymalny zasięg zniszczenia na skutek spalania (na zewnątrz i  wewnątrz 
dachu) < 0,80  m 
brak palących się materiałów (kropli lub odpadów stałych) spadających od 
strony eksponowanej  
boczny zasięg ognia nie osiąga krawędzi mierzonej strefy (pasa)  
maksymalny zasięg (promień) zniszczenia na dachach płaskich (na zewnątrz 
i wewnątrz dachu) < 0,20  m 
Grupa b  
penetracja ognia do wewnątrz budynku  brak palących się lub żarzących się cząstek penetrujących konstrukcję dachu  
brak pojedynczych otworów przelotowych o  powierzchni > 25  mm2 
suma powierzchni wszystkich otworów przelotowych < 4500  mm2 
brak wewnętrznego spalania w  postaci żarzenia  
4.2. Przekrycia  dachów spełniające kryteria grupy b i  niespełniające jednego lub więcej kryteriów grupy a klasyfikuje  
się jako słabo rozprzestrzeniające ogień.  
4.3. Przekrycia dachów klasy F ROOF (t1) klasyfikuje się jako przekrycia silnie rozprzestrzeniające ogień.