DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOL ITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  29 października 2021  r. 
Poz. 1973 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  29 września 2021  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo ochrony środowiska  
1. Na podstawie  art. 16 ust.  1 zdanie  pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów no rmatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz.  1461 ) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z  dnia 27  kwietnia 2001  r. – Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2020  r. poz.  1219 ), z uwzględ-
nieniem zmi an wprowadzonych:  
1) ustawą  z dnia 15 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 1378),  
2) ustawą  z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych ora z niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1565),  
3) ustawą  z dnia 28 października 2020 r. o zmianie ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 2127),  
4) ustawą  z dnia 19 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o Fund uszu Dróg Samorządowych oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 2338) , 
5) ustawą z dnia z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U.  poz. 802),  
6) ustawą  z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemi e handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnia-
nych oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1047),  
7) ustawą z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o efektywności energetycznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.  
poz. 868) , 
8) ustawą z dnia 24 cz erwca 2021 r. o zmianie niektórych ustaw związanych ze świadczeniami na rzecz rodziny  (Dz. U. 
poz. 1162) , 
9) ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. 
poz. 1535) , 
10) ustawą z dnia 11 si erpnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz 
niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1642) , 
11) ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy – Prawo 
ochro ny środowiska oraz ustawy o odpadach  (Dz. U. poz. 1648) , 
12) ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych  (Dz. U. poz. 1718)  
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem  29 września  2021  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1973  
 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwie szczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) art. 34 ustaw y z dnia 15 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1378),  który stanowi:  
„Art. 34. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 m iesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 31, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym  
Rzeczy pospolitej Polskiej „Monitor Polski” komunikatu ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego 
dotyczącego umowy partnerstwa na lata 2021 –2027, o którym mowa w art. 14e ust. 7 ustawy zmienianej 
w art. 1;  
2) art. 1 pkt 40, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.;  
3) art. 8 pkt 14 i 15, które wchodzą w życie z dniem 31 października 2020 r. ”; 
2) art. 11 ust. 3, art. 12 –15 i art. 17  ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i bio -
paliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1565), któr e stanowi ą: 
Art. 11. „3. Z dniem 30 września 2020 r. umowy, o których mow a w art. 28zp ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, 
w brzmieniu dotychczasowym, o udzielenie wsparcia w formie:  
1) pożyczki przekształcają się w umowy pożyczki, o której mowa w art. 411 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 5;  
2) dotacji przekształcają się w umowy dotacji, o której mowa w art. 411 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 5. ” 
„Art. 12. 1. Z dniem 1 października 2020 r. Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje na rachunek bankowy 
NFOŚiGW środki pieniężne zgromadzone na FNT –PFC na dzień jego likwida cji.  
2. Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje na rachunek bankowy NFOŚiGW kwotę pobranej opłaty emisyj-
nej, o której mowa w art. 321a ustawy zmienianej w art. 5, w części przypadającej – zgodnie z art. 321b ustawy 
zmienianej w art. 5, w brzmieniu dotychcz asowym – zlikwidowanemu FNT –PFC, w terminie 7 dni od dnia jej wpływu  
na rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego.  
3. Wolne środki FNT –PFC, przekazane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w zarządzanie terminowe  
zgodnie z art. 78b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm.a)), 
pozostają w tym zarządzaniu do dnia ich zwrotu, określonego w dyspozycji przekazania tych środków w zarządzanie 
terminowe.  
4. Do zwrotu środków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że zwrot następuje 
na rachunek bankowy NFOŚiGW.  
5. Środki, o których mowa w ust. 1 i 3, i kwota, o której mowa w ust. 2, stanowią przychody NFOŚiGW i są 
uwzgl ędniane przy ustalaniu wysokości zobowiązania określone go w art. 401c ust. 9c ustawy zmienianej w art. 5.  
6. Środki, o których mowa w art. 12 ustawy z dnia 21 marca 2014 r. o zmianie ustawy o biokomponent ach 
i biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 457 i 1088), niewykorzystane przed dn iem wejścia 
w życie niniejszej ustawy na wspieranie działalności związanej z wytwarzaniem biokomponentów i biopaliw ciek -
łych lub innych paliw odnawialnych, a także promocję ich wykorzystania, przeznacz a się na cele, o których mowa 
w art. 401c ust. 9c usta wy zmienianej w art. 5.  
7. Środki, o których mowa w ust. 6, są uwzględniane przy ustalaniu wysokości zobowiązania określonego 
w art. 401c ust. 9c ustawy zmienianej w art. 5.  
Art. 13. 1. Należności i zobowiązania zlikwidowanego FNT –PFC, w tym wynikające z umów o udzielenie 
wsparcia, o których mowa w art. 11 ust. 2, stają się zobowiązaniami i należnościami NFOŚiGW i są uwzględniane 
przy ustalaniu wysokości zobowiązania określonego w art. 401c ust. 9c ustawy zmienianej w art. 5.  
2. Niepokryte na dzień likwid acji FNT –PFC koszty NFOŚiGW związane z zarz ądzaniem FNT –PFC zmniej -
szają wy sokość zobowiązania określonego w art. 401c ust. 9c ustawy zmienianej w art. 5.  
                                                           
a) Zmiany tekstu jednolit ego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1622 , 1649, 2020 i 2473 oraz 
z 2020  r. poz. 284, 374, 568, 695 i 1175.  
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1973  
 
3. Poniesione od dnia 1 lipca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. przez NFOŚiGW wydatki w ramach zo bowią-
zania, o którym mowa w art. 401c ust. 5 ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym, na realizację 
zadań, o których mowa w art. 28ze ust. 1 pkt 1 –11a ustawy, o której mowa w art. 1, z dniem wejścia w życie niniej-
szej ustawy:  
1) zmniejszają  wysokość zobowiązania określonego w art. 401c ust. 9c ustawy zmienianej w art. 5;  
2) zwiększają wysokość zobowiązania, o którym mowa w art. 401c ust. 5 ustawy zmieni anej w art. 5, w brzmieniu 
nada nym niniejszą ustawą.  
Art. 14. 1. Na cele, o których mowa w art. 401c ust. 9c pkt 1 –12 ustawy zmienianej w art. 5, NFOŚiGW może 
otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa w wysokości do 1,5% planowanych w poprzednim roku budżetowym 
wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych.  
2. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na dotację celową z budżetu państwa, o której  
mowa w ust. 1, w roku:  
1) 2020 – wynosi 0% planowanych w poprzednim roku wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych;  
2) 2021 – wynosi 0% planowanych w poprzednim roku w pływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych;  
3) 2022 – wynosi 0,5% planowanych w poprzednim roku wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych, 
jednak nie więcej niż 178 600 000 zł;  
4) 2023 – wynosi 1,0% planowanych w poprzednim roku wpływów z p odatku akcyzowego od paliw silnikowych, 
jednak nie więcej niż 367 800 000 zł;  
5) 2024 – wynosi 1,5% planowanych w poprzednim roku wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych, 
jednak nie więcej niż 568 800 000 zł;  
6) 2025 – wynosi 1,5% planowanych w poprzednim roku wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych, 
jednak nie więcej niż 586 800 000 zł;  
7) 2026 – wynosi 1,5% planowanych w poprzednim roku wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych, 
jednak nie więcej niż 604 900 000 zł;  
8) 2027 – wynosi 1,5% planowanych w poprzednim roku wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych, 
jednak nie więcej niż 622 800 000 zł;  
9) 2028 – wynosi 1,5% planowanych w poprzednim roku wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych, 
jednak nie więcej n iż 622 800 000 zł;  
10) 2029 – wynosi 1,5% planowanych w poprzednim roku wpływów z podatku akcyzowego od paliw silnikowych, 
jednak nie więcej niż 622 800 000 zł.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu monitoruje wykorzystanie limitów wydatków, o których mo wa w ust. 2, 
oraz jest odpowiedzialny za wdrożenie mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 4.  
4. W przypadku gdy wielkość wydatków po pierwszym półroczu danego roku budżetowego wyniesie więcej niż 
65% limitu wydatków przewidzianego na dany rok, stos uje się mechanizm korygujący polegający na obniżeniu wiel -
kości środków przeznaczonych na wydatki w drugim półroczu o kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy wielkością tego 
limitu a kwotą przekroczenia wydatków, w szczególności przez proporcjonalne zmniejszenie  w drugim półroczu 
danego roku budżetowego wysokości limitu wydatków o wskaźnik stanowiący iloraz kwoty przekroczenia wydatków 
w pierwszym półroczu i limitu wydatków przypadającego w drugim półroczu.  
Art. 15. NFOŚiGW jest obowiązany do przeznaczenia dodatk owo w latach 202 0–2029 środków w ramach zob o-
wiązania, o którym mowa w art. 401c ust. 5 ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadan ym niniejszą ustawą, na 
wspiera nie działań, o których mowa w art. 401c ust. 9c pkt 1 –12 ustawy zmienianej w art. 5, w wysok ości nie niższej 
niż suma przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 17 ustawy zmienianej w art. 5, oraz dotac ji celowej 
otrzymanej na podsta wie art. 14 ust. 1. ” 
„Art. 17. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2020 r., z wyjątkiem:  
1) art. 7  i art. 16, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 10 i art. 11, które wchodzą w życie z dniem 30 września 2020 r. ”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1973  
 
3) art. 16 i art. 22  ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie ustawy o wspieraniu termomodernizacji i r emontów 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2127), któr e stanowi ą: 
„Art. 16. Tworzy się centralną ewidencję emisyjności budynków w celu gromadz enia jednolitych, ustandaryzo-
wanych i spójnych danych dotyczących budynków i lokali oraz eksploatowanych w nich:  
1) źródeł ciepła, w tym zasilania z sieci ciepłowniczej,  
2) źródeł energii elektrycznej,  
3) źródeł spalania paliw, w rozumieniu art. 157a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 kwiet nia 2001 r. – Prawo ochrony 
środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, 1378, 1565 i 2127), o nominalnej mocy cieplnej mnie jszej niż 1 MW, 
niewymagającego pozwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, albo zgłoszenia, o którym 
mowa w art. 152 ust. 1 tej ustawy  
– na potrzeby identyfikacji i diagnozowania źródeł n iskiej emisji oraz planowania i podejmowania efektywnych dzia -
łań publicznych eliminujących źródła tej emisji w oparciu o utworzoną ewidencję. ” 
„Art. 22. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 15 w zakresie :  
a) art. 27a, który wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających prowadzenie 
centralnej ewidencji emisyjności budynków, określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 18 pkt 1,  
b) art. 27b i art. 27c, które wchodzą w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających 
wprowadzenie danych i informacji do centralnej ewidencji emisyjności budynków, określonym w komuni-
kacie, o którym mowa w art. 18 pkt 2,  
c) art. 27d, który wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań t echnicznych umożliwiających udostępnianie 
danych i informacji z centralnej ewidencji emisyjności budynków, określonym w komunikacie, o którym 
mowa w art. 18 pkt 3,  
d) art. 27e, który wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających  udostępnianie 
danych i informacji z centralnej ewidencji emisyjności budynków, określonym w komunikacie, o którym 
mowa w art. 18 pkt 4,  
e) art. 27f, który wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających sporządzanie 
protokołu kon troli z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego obsługującego centralną ewidencję emi-
syjności budynków, określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 18 pkt 5,  
f) art. 27g ust. 2 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych um ożliwiających 
złożenie deklaracji z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego obsługującego centralną ewidencję 
emisyjności budynków, określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 18 pkt 6;  
2) art. 2, który wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań te chnicznych umożliwiających prowadzenie cen-
tralnej ewidencji emisyjności budynków, określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 18 pkt 1;  
3) art. 4, który wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających sporządzanie proto-
kołu kon troli z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego obsługującego centralną ewidencję emisyjności 
budynków, określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 18 pkt 7;  
4) art. 10, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
5) art. 16, któ ry wchodzi w życie z dniem wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających prowadzenie cen-
tralnej ewidencji emisyjności budynków, określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 18 pkt 1;  
6) art. 20, który wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszen ia.”; 
4) art. 15 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o Funduszu Dróg Samorządowych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 2338) , który stanowi:  
„Art. 15. Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia. ”; 
5) art. 2 6 i art. 28 ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. 
poz. 802), które stanowią:  
„Art. 26. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 321h ust. 3 ustawy zmienianej 
w art. 6 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 321h 
ust. 3 ustawy zmienianej w art. 6, jednak nie dłużej niż przez okres 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej 
ustawy.”  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1973  
 
„Art. 28. Ustawa wchodzi w  życie pierwszego dnia mies iąca następującego po upływie miesiąca od dnia ogło-
szenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 13, który wchodzi w  życie z  dniem 1  lipca 2021  r.; 
2) art. 12, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2022  r.”; 
6) odnośnik ów nr 1 i 2 oraz art. 11 i art. 28 ustaw y z dnia 15  kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemie handlu 
uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1047) , które stanow ią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410  
z dnia 14 marca 2018 r. zmieniającą dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem 
kosztów redukcji emisji oraz inwe stycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE ) 2015/1814 (Dz. Urz. UE L 76 
z 19.03.2018, str. 3).  
2) Niniejs za ustawa służy stosowaniu:  
1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w s prawie wiążą -
cych rocznych reduk cji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. 
przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z  Poro-
zumienia paryskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) n r 525/2013 (Dz. Urz. UE L 156 z  19.06.2018, 
str. 26);  
2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1 999 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie za-
rządzania unią energe tyczną i działaniami w dziedzinie klimatu, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europej-
skiego i Rady (WE) nr 663/2009 i (WE) nr 715/2009, dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 94/22/WE , 
98/70/WE, 2009/31/WE, 2009/73/WE, 2010/31/UE, 2012/27/UE i 2013/30/UE, dyrektyw Rady 2009/119/WE 
i (EU) 2015/652 oraz uchylenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (Dz. Urz.  
UE L 328 z 21.12.2018, str. 1, Dz. Urz. UE L 85I z 27.03.2019, s tr. 66 oraz Dz. Urz. UE L 148 z 06.06.2019,  
str. 37);  
3) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2066 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie monitorowa-
nia i raportowania w zakresie emisji gazów cieplarnianych na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parla -
mentu Europejskiego i Rady oraz zmieniającego rozporządzenie Komisji (UE) nr 601/2012 (Dz. Urz. UE  L 334 
z 31.12.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 423 z 15.12.2020, str. 37);  
4) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1122 z dnia 12 marca 2019 r. uzupełn iającego dyrektywę  
2003 /87/WE Par lamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funkcjonowania rejestru Unii (Dz. Urz. 
UE L 177 z 02.07.2019, str. 3 oraz Dz. Urz. UE L 177 z 02.07.2019, str. 66);  
5) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/1603 z dnia  18 lipca 2019 r. uzupełniają cego dyrektywę 
2003/87/WE Parla mentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do środków przyjętych przez Organizację 
Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w odniesieniu do monitorowania, raportowania i weryfikacji emi sji 
lotniczych w celu wdrożenia globalnego środka rynkowego (Dz. Urz. UE L 250 z 30.09.2019, str. 10);  
6) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1842 z dnia 31 października 2019 r. ustan awiającego 
zasady stosowania dy rektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do dalszych 
ustaleń dotyczących dostosowań przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji ze względu na zmiany w pozi o-
mie działalności (Dz. Urz. UE L 282 z 04.11.2019, str. 20);  
7) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1001 z dnia 9 lipca 2020 r. ustanawiającego szczegó-
łowe zasady stosowania dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do funk-
cjonowania funduszu modernizacyjnego wspie rającego inwestycje w modernizację systemów energetycz-
nych oraz poprawę efekty wności energetycznej nie których państw człon kowskich (Dz. Urz. UE L 221 
z 10.07.2020, str. 107). ” 
„Art. 11. 1. Do wykazów, o których mowa w art. 286 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 ust awy zmienianej w art. 2, 
sporzą dzanych i przedkładanych za rok 2020 stosu je się przepis art. 286 ust. 3 pkt  2 ustawy zmienianej w art. 2 
w brzmieniu dotychczasowym.  
2. Do wykazów, o których mowa w art. 286 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 ustawy zmi enianej w art. 2, w zakresie 
wydanych uprawnień do emisji na okres rozliczeniowy trwający od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 
2020  r. stosuje się przepis art. 286 ust. 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. ” 
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1973  
 
„Art. 28. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 3 lit. b i f, pkt 19, 21, 28 i 29, pkt 31 lit. a, b, d oraz e, pkt 32 w zakresie art. 64a ust. 1 –5 i 7 oraz art. 64b  
ust. 1 –4 i 6 –10 i pkt 33 –37, art. 2 pkt 4 –7, art. 5, art. 6, art. 14, art. 15, art. 18, art. 19, art. 21 oraz art. 25 –27, 
które wchodzą  w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 1 pkt 31 lit. c i pkt 32 w zakresie art. 64a ust. 6 i 8 oraz art. 64b ust. 5, a także art. 3 pkt 7 lit. a w zakresie 
art. 7a ust. 1 pkt 3, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.;  
3) art. 3 pkt 9, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r. ”; 
7) odnośnika nr 1 oraz art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o efektywności energetycz-
nej oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 868), które stanowią:  
„1) Niniej sza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2002  
z dnia 11 grudnia 2018 r. zmieniającą dyrektywę 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej (Dz. Urz. 
UE L 328 z 21.12.2018, str. 210) oraz dyrektywę  Parlamentu Europejskieg o i Rady (UE) 2019/944 z dnia 
5 czerwca 2019 r. w sprawie wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej oraz zmieniającą dyrek -
tywę 2012/27/UE (Dz. Urz. UE L 158 z 14.06.2019, str. 125).”  
„Art.  17. 1. W  latach 2021 –2030  maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gos-
podarki Wodnej, będący skutkiem finansowym wejścia w  życie art.  401c ust.  5 pkt 8a ustawy zmienianej w  art. 4, 
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wynosi w:  
1) 2021  r. – 999 100,00  zł; 
2) 2022  r. – 662 974,00  zł; 
3) 2023  r. – 628 301,50  zł; 
4) 2024  r. – 634 334,52  zł; 
5) 2025  r. – 640 427,86  zł; 
6) 2026  r. – 649 659,28  zł; 
7) 2027  r. – 659 029,17  zł; 
8) 2028  r. – 671 709,75  zł; 
9) 2029  r. – 684 643,95  zł; 
10) 2030  r. – 701 135,04  zł. 
2. Minister właściwy do spraw klimatu monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o  których mowa w  ust. 1, 
oraz wdraża mechanizm korygujący, o  którym mowa w  ust. 3. 
3. W przypadku gdy wielkość wydatków po pierwszym półroczu danego roku budżetowego wyniesie więc ej niż 
65% limitu wydatków przewidzianych na dany rok, minister właściwy do spraw klimatu informuje Zarząd Narodo-
wego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej o  konieczności obniżenia wielkości środków przezna-
czonych na wydatki w  drugim półroczu o  kwotę stanowiącą różnicę między wielkością tego limitu a  kwotą przekro-
czenia wydatków.  
4. W przypadku gdy wielkość wydatków w  poszczególnych miesiącach danego roku budżetowego jest zgodna 
z planem finansowym Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodar ki Wod nej na ten rok, przepisu ust.  3 
nie stosuje się.  
Art. 18. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 1 lit. a oraz pkt  3 i 6, które wchodzą w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 1  pkt 10 lit. b, który wchodzi w  życie z  dniem 1  lipca 2021  r.; 
3) art. 1  pkt 1 lit. b, pkt  4 i 26, art.  5 oraz art.  13, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2022  r.”; 
8) art. 12  ust. 1 i 2  i art. 23 ustaw y z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie niektórych ustaw związanych ze świadczeniami 
na rzecz rodziny (Dz. U. poz. 1162) , które stanowią:  
Art. 12. „1. Do postępowań w sprawie wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 411 ust. 10g ustawy zmi e-
nianej w art. 2, wszczętych i niezakończonych na podstawie żądania wy dania tego zaświadczenia złożonego przed 
dniem 1 sierpnia 2021 r., stosuje się przepisy dotychczasowe.  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1973  
 
2. Zaświadczenia, o których mowa w art. 411 ust. 10g ustawy zmienianej w art. 2, wydane na podstawie żądań 
złożonych przed dniem 1 sierpnia 2021 r., zach owują moc. ” 
„Art. 23. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 3 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2021 r.;  
2) art. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 2021 r.;  
3) art. 7, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.” ; 
9) odnośnika nr 2 oraz art. 27 ust. 9 i 10 i art. 31 ustaw y z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o finansach pub -
licznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1535) , które stanowią:  
„2) Niniejsza usta wa uzupełnia wdrożenie dyrektywy Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wy-
mogów dla ram budżeto wych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 306 z 23.11.2011, str.  41).”  
Art. 27. „9. Przepisy ustaw zmienianych w art. 3, art. 6, art. 7, art. 11 i a rt. 15 –17, w brzmieniu nadanym niniejszą  
ustawą, sto suje się po raz pierwszy do projektów planów finansowych i planów finansowych odpowiednio:  
1) Rządowego Funduszu Rozwoju Mieszkalnictwa,  
2) Krajowego Funduszu Gwarancyjnego,  
3) Ekologicznego Funduszu P oręczeń i Gwarancji,  
4) Funduszu Wsparcia Kredytobiorców,  
5) Turystycznego Funduszu Zwrotów,  
6) Funduszu Przeciwdziałania COVID -19,  
7) Funduszu Gwarancji Płynnościowych,  
8) Funduszu Dopłat do Oprocentowania  
 – na rok 2023.  
10. Do projektów planów fin ansowych i planów finansowych funduszy, o któryc h mowa w ust. 9, na lata 2021 
i 2022 stosuje się przepisy dotychczasowe. ” 
„Art. 31. Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 1 i 2, art. 4 
pkt 2, pkt 3 w zakresie  art. 14b pkt 2, i pkt 6, art. 12, art. 24, art. 27 ust. 8 i art. 28, które wchodzą w życie z dniem 
1 stycznia 2022 r. ”; 
10) odnośnika nr 1 oraz art. 22 ustaw y z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania i kontrolo-
wania jakości pal iw oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1642) , które stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji:  
1) uzupełnia wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/30/WE z dnia 23 kwie tnia 2009 r. 
zmieniającej dyrek tywę 98/70/WE od noszącą się do specyfikacji benzyny i olejów napędowych oraz 
wprowadzającą mechanizm monitorowania i ograniczania emisji gazów cieplarnianych oraz zmieniającą 
dyrektywę Rady 1999/32/WE odnoszącą się do specyfikacji paliw wykorzystywanych przez statki żeglu gi 
śródlądowej oraz uchylającej dyrektywę 93/12/EWG (Dz. Urz. UE L 140 z 05.06.2009, str. 88, Dz. Urz. 
UE L 116 z 07.05.2015, str. 25 oraz Dz. Urz. UE L 261 z 14.10.2019, str. 100);  
2) uzupełnia wdrożenie dyrektywy Rady (UE) 2015/652 z dnia 20 kwietnia 20 15 r. ustanawiającej metody ob-
liczania i wymogi w zakresie sprawozdawczości zgodnie z dyrektywą 98/70/WE Parlamentu Europejskiego 
i Rady odnoszącą się do jakości ben zyny i olejów napędowych (Dz. Urz. UE L 107 z 25.04.2015, str. 26, 
Dz. Urz. UE L 129 z 27.0 5.2015, str. 53 oraz Dz. Urz. UE L 328 z 21.12.2018, str. 1);  
3) wdraża częściowo dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/94/UE z dnia 22 października 2014 r. 
w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych (Dz. Urz. UE L 30 7 z 28.10.2014, st r. 1 oraz 
Dz. Urz. UE L 114 z 04.05.2018, str. 1).”  
„Art. 22. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 2 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 1 lipca 2021 r.;  
2) art. 4 oraz art. 17, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1973  
 
3) art. 1 pkt 4 i 5, pkt 10 lit. a, pkt 28 lit. a oraz pkt 31 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.;  
4) art. 1 pkt 1 lit. a, c, e –g, pkt 2 i 3, pkt 6 –9, pkt 10 lit. b, pkt 11 i 12, pkt 14 –16, pkt 26 i 27, pkt 28 w zakresie 
art. 35a pkt 14, oraz pkt 31 lit. a tiret drugie, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2023 r .”; 
11) art. 6 i art. 10 ustaw y z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu c zystości i porządku w gminach, 
ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz. U. poz. 1648) , które stanowią:  
 „Art. 6. 1. Do postępowań w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wszczętych i nie -
zakończonych przed dniem wejśc ia w życie niniejszej ustawy stosuje się art. 115a ustawy zmienia nej w art. 2 w  brzm ie-
niu dotych czasowym.  
2. Decyzje o dopuszczalnym poziomie hałasu, które zostały wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej 
ustawy na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym, pozostają w mocy.”  
„Art. 10. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 3 pkt 14, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 1 pkt 1 lit. a , pkt 3, 6, 7 i 13 lit. f oraz pkt 21 –24, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.” ; 
12) odnośnika nr 1 oraz art. 60 ustaw y z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych (Dz. U. poz. 1718) , które stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa:  
1) służy stosowaniu  rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 z dnia 22 paździer-
nika 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych w odniesieniu do wprowadzania i roz -
przestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych (Dz. Urz. UE L 317 z 04.11 .2014,  str. 35 oraz Dz. Urz. 
UE L 317 z 23.11.2016, str. 4);  
2) w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Komisji (UE) 2018/350 z dnia 8 marca 2018  r. zmieniającą 
dyrektywę Parla mentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE w odniesieniu do oceny ryzyka organizmów 
zmodyfikowanych genetycznie dla śro dowiska naturalnego (Dz. Urz. UE L 67 z 09.03.2018, str. 30).”  
„Art. 60. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 43, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ;  
2) art. 40 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2022 r.” . 
 
Marszałek Sejmu: E. Witek  
 
 
 
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1973  
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 29 września 2021  r. (poz . 1973 ) 
USTAWA  
z dnia 27  kwietnia 2001  r. 
Prawo o chrony środowiska1) 
                                                           
1) Niniejsza ustawa dokonuje w  zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Unii Europejskiej:  
1) dyrektyw y Rady 87/217/EWG z  dnia 19  marca 1987  r. w sprawie ograniczania zanieczyszczenia środowiska  azbestem i  za-
pobiegania temu zanieczyszczeniu (Dz. Urz. WE L 85 z  28.03.1987, str.  40, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,  
rozdz. 13,  t. 8, str. 269); 
2) dyrektywy Rady 91/692/EWG z  dnia 23  grudnia 1991  r. normalizującej i  racjonalizującej sprawozdania  w sprawie wykonywa-
nia niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska (Dz. Urz. WE L 377  z 31.12.1991,  str. 48, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE 
Polskie wy danie specjalne, rozdz. 5,  t. 2, str. 10); 
3) dyrektywy Rady 92/43/EWG z  dnia 21  maja 1992  r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i  flory (Dz. Urz.  
WE L 206  z 22.07.1992,  str. 7, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,  rozdz. 15,  t. 2, str. 102);  
4) dyrektywy Rady 96/59/WE z  dnia 16  września 1996  r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli  i polichlorowa-
nych trifenyli (PCB/PCT) (Dz. Urz. WE L 243  z 24.09.1996,  str. 31, z  późn. zm.;  Dz. Urz. UE Polskie wydani e specjalne, 
rozdz. 15,  t. 3, str. 75); 
5) (uchylony)  
6) dyrektywy 1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 13  grudnia 1999  r. odnoszącej się do dostępności dla konsumen-
tów informacji o  zużyciu paliwa i  emisjach CO 2 w odniesieniu do obrotu nowymi samochodami osobowymi (Dz. Urz. WE L  12 
z 18.01.2000,  str. 16, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie  wydanie specjalne, rozdz. 15,  t. 5, str. 3); 
7) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2000/53/WE z  dnia 18  września 2000  r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploata-
cji (Dz. Urz. WE L 269  z 21.10.2000,  str. 34, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie  wydanie specjalne, rozdz. 15,  t. 5, str. 224);  
8) dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 25  czerwca 2002  r. odnoszącej się do  oceny i  zarządzania 
poziomem hałasu w  środowisku (Dz. Urz. WE L 189  z 18.07.2002,  str. 12, z  późn.  zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie spe -
cjalne, rozdz. 15,  t. 7, str. 101);  
9) dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 15  grudnia 2004  r. w sprawie arsenu, kadm u, rtęci, niklu i wielo -
pierścieniowych węglowodorów aromatycznych w  otaczającym powietrzu  (Dz. Urz. UE L 23  z 26.01.2005,  str. 3, z późn. zm.);  
10)  dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2008/50/WE z  dnia 21  maja 2008  r. w sprawie jakości powietrza  i czystszego 
powietrza dla Europy (Dz. Urz. UE L 152  z 11.06.2008,  str. 1); 
11) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2008/56/WE z  dnia 17  czerwca 2008  r. ustanawiającej ramy  działań Wspólnoty 
w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (Dz. Urz. UE L 164  z 25.06.2008,  
str. 19); 
12) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2008/98/WE z  dnia 19  listopada 2008  r. w sprawie odpadów  oraz uchylającej nie-
które dyrektywy (Dz. Urz. UE L 312  z 22.11.2008,  str. 3); 
13) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/147/WE z  dnia 30  listopada 2009  r. w sprawie ochrony  dzikiego ptactwa  
(Dz. Urz. UE L 20  z 26.01.2010,  str. 7, z późn. zm.);  
14) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2010/75/UE z  dnia 24  listopada 2010  r. w sprawie emisji  przemysłowych (zinteg -
rowane zapobieganie zanieczyszczeniom i  ich kontrola) (Dz. Urz. UE L 334  z 17.12.2010, str.  17); 
15) częściowo dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/28/WE z  dnia 23  kwietnia 2009  r. w sprawie  promowania st oso-
wania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i  w następstwie uchylającej dyrektywy  2001/77/WE oraz 2003/30/WE  
(Dz. Urz. UE L 140  z 05.06.2009, str.  16, z  późn. zm.);  
16) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2012/18/UE z  dnia 4  lipca 2012  r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awa-
riami związanymi z  substancjami niebezpiecznymi, zmieniającej, a  następnie uchylającej dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz. Urz. 
UE L 197 z  24.07.2012, str.  1); 
17) dyrektywy Komisji (UE) 2015/996 z  dnia 19  maja 2015  r. usta nawiającej wspólne metody oceny hałasu zgodnie z  dyrektywą 
2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady (Dz.  Urz. UE  L 168 z  01.07.2015, str.  1 i Dz. Urz. UE  L 5 z 10.01.2018,  str. 35). 
Niniejsza ustawa służy stosowaniu:  
1) rozporządzenia (WE) nr 166/2006  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 18  stycznia 2006  r. w sprawie ustanowienia Euro-
pejskiego Rejestru Uwalniania i  Transferu Zanieczyszczeń i  zmieniającego dyrektywę Rady 91/689/EWG i  96/61/WE (Dz. Urz. 
UE L 33  z 04.02.2006, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 188  z 18.07.2009, str. 14, z  późn. zm.);  
2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) nr 1257/2013  z dnia 20  listopada 2013  r. w sprawie recyklingu statków 
oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 i  dyrektywę 2009/16/WE (Dz. Urz. UE L 330  z 10.12.2013, str. 1).   
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1973  
 
TYTUŁ I  
Przepisy ogólne  
DZIAŁ I  
Zakres obowiązywania ustawy  
Art. 1. Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z  jego zasobów, z  uwzględnieniem 
wymagań zrównoważonego rozwoju, a  w szczególności:  
1) zasady ustalan ia: 
a) warunków ochrony zasobów środowiska,  
b) warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska,  
c) kosztów korzystania ze środowiska;  
2) (uchylony)  
3) (uchylony)  
4) obowiązki organów administracji;  
5) odpowiedzialność i  sankcje.  
Art. 2. 1. Przep isów ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych w  przepisach prawa atomowego.  
2. Przepisów ustawy nie stosuje się także w  zakresie:  
1) obowiązku posiadania pozwolenia,  
1a) wydawania decyzji o  dopuszczalnym poziomie hałasu,  
2) ponoszenia opłat,  
w razie p rowadzenia działań ratowniczych.  
2a. Przepisów ustawy nie stosuje się także w  zakresie hałasu powstającego w  związku z  powszechnym korzystaniem 
ze środowiska.  
3. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z  dnia 5  sierpnia 2010  r. o ochronie informacji  niejawnych ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 742). 
4. Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy administracji właściwe w  sprawach tej 
ochrony określają przepisy odrębne.  
DZIAŁ II  
Definicje i  zasady ogólne  
Art. 3. Ilekroć w  ustawie jest mo wa o:  
1) aglomeracji – rozumie się przez to miasto lub kilka miast o  wspólnych granicach administracyjnych;  
2) autostradzie – rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli przepisy o  autostradach płatnych mają zastosowa-
nie do tej drogi;  
2a) badaniach  zanieczyszczenia gleby i  ziemi – rozumie się przez to pomiary zawartości substancji powodującej ryzyko 
w glebie i  w ziemi, w  tym pobieranie próbek oraz związane z  tymi pomiarami badania właściwości gleby i  ziemi;  
2b) dokumencie referencyjnym BAT – rozumie  się przez to dokument, będący wynikiem wymiany informacji zorgani-
zowanej przez Komisję Europejską zgodnie z  przepisami dotyczącymi emisji przemysłowych, sporządzony dla okreś -
lonego  rodzaju działalności i  opisujący w  szczególności stosowane techniki, aktu alne wielkości emisji i  zużycia, 
techniki uwzględniane przy okazji ustalania najlepszych dostępnych technik, a  także opisujący konkluzje BAT oraz 
wszelkie nowe techniki;  
3) eksploatacji instalacji lub urządzenia – rozumie się przez to użytkowanie instalacj i lub urządzenia oraz utrzymywanie 
ich w  sprawności;  
4) emisji – rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w  wyniku działalności człowieka, do powie-
trza, wody, gleby lub ziemi:  
a) substancje,  
b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje  lub pola elektromagnetyczne;  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1973  
 
4a) granicznych wielkościach emisyjnych – rozumie się przez to najwyższe z  określonych w  konkluzjach BAT wielkości 
emisji powiązane z  najlepszymi dostępnymi technikami, uzyskiwane w  norm alnych warunkach eksploatacji z wyko-
rzystaniem najlepszej dostępnej techniki lub kombinacji najlepszych dostępnych technik;  
5) hałasie – rozumie się przez to dźwięki o  częstotliwościach od 16  Hz do 16  000 Hz; 
5a) historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi – rozumie się przez to zanieczyszcz enie powierzchni ziemi, które 
zaistniało przed dniem 30  kwietnia 2007  r. lub wynika z  działalności, która została zakończona przed dniem 30  kwietnia 
2007  r.; rozumie się przez to także szkodę w  środowisku w  powierzchni ziemi w  rozumieniu  art. 6 pkt  11 lit. c ustaw y 
z dnia 13  kwietnia 2007  r. o zapobieganiu szkodom w  środowisku i  ich naprawie ( Dz. U. z 2020 r. poz. 2187 ), która 
została spowodowana przez emisję lub zdarzenie, od którego upłynęło więcej niż 30  lat; 
6) instalacji  – rozumie się przez to:  
a) stacjonarne urządzenie techniczne,  
b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dyspo-
nuje ten sam podmiot i  położonych na terenie jednego zakładu,  
c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich z espołami,  
których eksploatacja może spowodować emisję;  
7) istotnej zmianie instalacji – rozumie się przez to taką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, 
która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko;  
8) kompensacji przyrodniczej – rozumie się przez to zespół działań obejmujących w  szczególności roboty budowlane, 
roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przy -
wrócenia równowagi przyro dniczej lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równowagi 
przyrodniczej na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w  środowisku przez realizację przedsięwzięcia 
i zachowanie walorów krajobrazowych;  
8a) lotnisku – rozumie się prze z to także port lotniczy oraz lądowisko;  
8b) krajowym celu redukcji narażenia – rozumie się przez to procentowe zmniejszenie krajowego wskaźnika średniego 
narażenia dla roku odniesienia, w  celu ograniczenia szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie lu dzi, który 
ma być osiągnięty w  określonym terminie;  
8c) krajowym wskaźniku średniego narażenia – rozumie się przez to średni poziom substancji w  powietrzu wyznaczony 
na podstawie pomiarów przeprowadzonych na obszarach tła miejskiego w  miastach o  liczbie mi eszkańców większej 
niż 100  tysięcy i  aglomeracjach na terenie całego kraju, wykorzystywany do określenia i  dotrzymania krajowego celu 
redukcji narażenia oraz dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji;  
8d) konkluzji BAT – rozumie się przez to dokument sporządz ony na podstawie dokumentu referencyjnego BAT, przyj -
mowany przez Komisję Europejską, w  drodze decyzji, zgodnie z  przepisami dotyczącymi emisji przemysłowych, 
formułujący wnioski dotyczące najlepszych dostępnych technik, ich opisu, informacji służącej oce nie ich przydatności,  
wielkości emisji powiązanych z  najlepszymi dostępnymi technikami, powiązanego monitoringu, powiązanych pozio -
mów zużycia oraz, w  stosownych przypadkach, odpowiednich sposobów przeprowadzenia remediacji;  
9) metodyce referencyjnej  – rozumie się przez to określoną na podstawie ustawy metodę pomiarów lub badań, która 
może obejmować w  szczególności sposób poboru próbek, sposób interpretacji uzyskanych danych, a  także metodyki 
modelowania rozprzestrzeniania substancji oraz energii w  środowis ku; 
10) najlepszych dostępnych technikach – rozumie się przez to najbardziej efektywny i  zaawansowany poziom rozwoju 
technologii i  metod prowadzenia danej działalności, który wskazuje możliwe wykorzystanie poszczególnych technik 
jako podstawy przy ustalani u dopuszczalnych wielkości emisji i  innych warunków pozwolenia mających na celu za-
pobieganie powstawaniu, a  jeżeli nie jest to możliwe, ograniczenie emisji i  oddziaływania na środowisko jako całość, 
z tym że:  
a) technika – oznacza zarówno stosowaną technol ogię, jak i  sposób, w  jaki dana instalacja jest projektowana, wyko -
nywana, eksploatowana oraz likwidowana,  
b) dostępne techniki – oznaczają techniki o  takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich praktyczne zastosowanie 
w danej dziedzinie przemysłu, z  uwzglę dnieniem warunków ekonomicznych i  technicznych oraz rachunku kosz-
tów i  korzyści, a  które to techniki prowadzący daną działalność może uzyskać,  
c) najlepsza technika – oznacza najbardziej efektywną technikę w  osiąganiu wysokiego ogólnego poziomu ochrony 
środowiska jako całości;  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1973  
 
10a) obszarze cichym w  aglomeracji – rozumie się przez to obszar, na którym nie występują przekroczenia dopuszczal-
nych poziomów hałasu wyrażonych wskaźnikiem hałasu L DWN; 
10b) obszarze cichym poza aglomeracją – rozumie się przez to ob szar, który nie jest narażony na oddziaływanie hałasu 
komunikacyjnego, przemysłowego lub pochodzącego z  działalności rekreacyjno -wypoczynkowej;  
10c) (uchylony)  
10d) obszarze tła miejskiego – rozumie się przez to obszar miasta, w  którym poziomy substancji w powietrzu są reprezen-
tatywne dla narażenia ludności zamieszkującej tereny miejskie na działanie substancji;  
11) oddziaływaniu na środowisko – rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi;  
11a) (uchylony)  
12) odpadach – rozumie się przez to  odpady w  rozumieniu ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach ( Dz. U. z 2021 r. 
poz. 779, 784 i 1648 ); 
13) ochronie środowiska – rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub przy-
wracanie równowagi przyrodniczej; oc hrona ta polega w  szczególności na:  
a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i  gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z  zasadą zrównoważo-
nego rozwoju,  
b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,  
c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego;  
14) organie administracji – rozumie się przez to:  
a) ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w  ich lub we własnym imieniu inne 
terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego,  
b) inne podmi oty, gdy są one powołane z  mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania zadań pub -
licznych dotyczących środowiska i  jego ochrony;  
15) organie ochrony środowiska – rozumie się przez to organy administracji powołane do wykonywania zadań publicz-
nych z zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości określonej w  tytule VII w  dziale I;  
16) organizacji ekologicznej – rozumie się przez to organizacje społeczne, których statutowym celem jest ochrona środo -
wiska;  
17) PCB – rozumie się przez to subs tancje, o  których mowa  w art. 3 pkt  17 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
18) polach elektromagnetycznych  – rozumie się przez to pole elektryczne, magnet yczne oraz elektromagnetyczne o często -
tliwościach  od 0 Hz do 300  GHz;  
19) (uchylony)  
20) podmiocie korzystającym ze środowiska  – rozumie się przez to:  
a) przedsiębiorcę w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.  U. z 2021 r. 
poz. 162 ) oraz przedsiębiorcę zagranicznego w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. o zasadach 
uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i  innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.  U. z 2021 r. poz. 994 i 1641 ), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą 
w rolnictwie w  zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa 
i rybactwa śródlądowego,  
b) jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo  
przedsiębiorców,  
c) osobę fiz yczną niebędącą podmiotem, o  którym mowa  w lit. a, korzystającą ze środowiska w  zakresie, w  jakim 
korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia;  
21) pomiarze  – rozumie się przez to również obserwacje oraz analizy;  
22) (uchylony)  
23) poważnej awarii  – rozumie  się przez to zdarzenie, w  szczególności emisję, pożar lub eksplozję, powstałe w  trakcie 
procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w  których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych 
substancji, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożen ia życia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub 
powstania takiego zagrożenia z  opóźnieniem;  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1973  
 
24) poważnej awarii przemysłowej  – rozumie się przez to poważną awarię w  zakładzie;  
25) powierzchni ziemi – rozumie się przez to ukształtowanie terenu, glebę, ziemię oraz wody gruntowe, z  tym że:  
a) gleba – oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z  części mineralnych, materii organicznej, wody glebowej, 
powietrza glebowego i  organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby i  podglebie,  
b) ziemia – oznacza górną warstwę  litosfery, znajdującą się poniżej gleby, do głębokości oddziaływania człowieka,  
c) wody gruntowe – oznaczają wody podziemne w  rozumieniu art. 16  pkt 68  ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo  
wodne (Dz.  U. z 2021 r. poz. 624 , 784, 1564  i 1641 ), które zna jdują się w  strefie nasycenia i pozostają 
w bezpośredniej styczności z  gruntem lub podglebiem;  
26) powietrzu  – rozumie się przez to powietrze znajdujące się w  troposferze, z  wyłączeniem wnętrz budynków i  miejsc 
pracy;  
26a) poziomie dźwięku A  wyrażonym w  decy belach (dB) – rozumie się przez to wartość poziomu ciśnienia akustycznego, 
skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej A, wyznaczoną zgodnie z  Polską Normą;  
27) (uchylony)  
28) poziomie substancji w  powietrzu – rozumie się przez to stężenie substa ncji w  powietrzu w  odniesieniu do ustalonego 
czasu lub opad takiej substancji w  odniesieniu do ustalonego czasu i  powierzchni, przy czym:  
a) poziom dopuszczalny – jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w  określonym terminie i  który po tym 
termi nie nie powinien być przekraczany; poziom dopuszczalny jest standardem jakości powietrza,  
b) poziom docelowy – jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w  określonym czasie za pomocą ekono-
micznie uzasadnionych działań technicznych i  technologiczny ch; poziom ten ustala się w  celu unikania, zapo-
biegania lub ograniczania szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość,  
c) poziom celu długoterminowego – jest to poziom substancji, poniżej którego, zgodnie ze stanem współc zesnej 
wiedzy, bezpośredni szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość jest mało prawdopodobny; 
poziom ten ma być osiągnięty w  długim okresie czasu, z  wyjątkiem sytuacji, gdy nie może być osiągnięty za 
pomocą ekonomicznie uzasadnionych dzia łań technicznych i  technologicznych;  
28a) poziomie informowania – rozumie się przez to stężenie substancji w  powietrzu, powyżej którego istnieje zagrożenie 
zdrowia ludzkiego wynikające z  krótkotrwałego narażenia na działanie zanieczyszczeń wrażliwych grup ludności, 
w przypadku którego niezbędna jest natychmiastowa i  właściwa informacja;  
29) pozwoleniu, bez podania jego rodzaju – rozumie się przez to pozwolenie na wprowadzanie do środowiska substancji 
lub energii, o  którym mowa  w art. 181 ust.  1; 
30) produkc ie – rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję, energię, instalację, urządzenie oraz inny przed -
miot lub jego część;  
30a) programie ochrony środowiska przed hałasem – rozumie się przez to program sporządzany na potrzeby zarządzania 
emisją i  skutkami hałasu, w  tym w  celu zmniejszenia hałasu;  
31) prowadzącym instalację – rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do włada-
nia instalacją w  celu jej eksploatacji zgodnie z  wymaganiami ochrony środowiska, na zasada ch wskazanych w  ustawie;  
31a) pułapie stężenia ekspozycji – rozumie się przez to poziom substancji w  powietrzu wyznaczony na podstawie war -
tości krajowego wskaźnika średniego narażenia, w  celu ograniczenia szkodliwego wpływu danej substancji na zdro -
wie lu dzi, który ma być osiągnięty w  określonym terminie; pułap stężenia ekspozycji jest standardem jakości powie trza; 
31b) remediacji – rozumie się przez to poddanie gleby, ziemi i  wód gruntowych działaniom mającym na celu usunięcie 
lub zmniejszenie ilości sub stancji powodujących ryzyko, ich kontrolowanie oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się, 
tak aby teren zanieczyszczony przestał stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,  z uwzględnieniem 
obecnego i, o  ile jest to możliwe, planowanego w  przyszłości sposobu użytkowania terenu; remediacja może polegać 
na samooczyszczaniu, jeżeli przynosi największe korzyści dla środowiska;  
32) równowadze przyrodniczej  – rozumie się przez to stan, w  którym na określonym obszarze istnieje równowaga we 
wzajemnym  oddziaływaniu:  człowieka, składników przyrody żywej i  układu warunków siedliskowych tworzonych 
przez składniki przyrody nieożywionej;  
32a) ruchach masowych ziemi – rozumie się przez to powstające naturalnie lub na skutek działalności człowieka osuwa-
nie, s pełzywanie lub obrywanie powierzchniowych warstw skał, zwietrzeliny i  gleby;  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1973  
 
32b) równoważnym poziomie hałasu – rozumie się przez to wartość poziomu ciśnienia akustycznego ciągłego ustalonego 
dźwięku, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej A , która w  określonym przedziale czasu odniesie-
nia jest równa średniemu kwadratowi ciśnienia akustycznego analizowanego dźwięku o  zmiennym poziomie  w czasie; 
równoważny poziom hałasu wyraża się wzorem zgodnie z  Polską Normą;  
32c) ryzyku – rozumie się przez to prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnego skutku w  określonym czasie lub 
w określonej sytuacji;  
32d) samooczyszczaniu – rozumie się przez to biologiczne, chemiczne i  fizyczne procesy, których skutkiem jest ograni-
czenie ilości, ładunku, stężenia, toksyc zności, dostępności oraz rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w  glebie, ziemi 
i wodach, przebiegające samoistnie, bez ingerencji człowieka, ale których przebieg może być przez człowieka wspo -
magany;  
33) standardach emisyjnych  – rozumie się przez to dopusz czalne wielkości emisji;  
34) standardzie jakości środowiska – rozumie się przez to poziomy dopuszczalne substancji lub energii oraz pułap stęże-
nia ekspozycji, które muszą być osiągnięte w  określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne  
elementy przyrodnicze;  
35) staroście – rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu;  
35a) strategicznej mapie hałasu – rozumie się przez to mapę sporządzoną do celów całościowej oceny narażenia na hałas 
z różnych źródeł na danym terenie  albo do celów sporządzania ogólnych prognoz dla danego terenu;  
36) substancji  – rozumie się przez to pierwiastki chemiczne oraz ich związki, mieszaniny lub roztwory występujące 
w środowisku lub powstałe w  wyniku działalności człowieka;  
37) substancji nieb ezpiecznej  – rozumie się przez to jedną lub więcej substancji albo mieszaniny substancji, które ze 
względu na swoje właściwości chemiczne, biologiczne lub promieniotwórcze mogą, w  razie nieprawidłowego ob -
chodzenia się z  nimi, spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi lub środowiska; substancją niebezpieczną 
może być surowiec, produkt, półprodukt, odpad, a  także substancja powstała w  wyniku awarii;  
37a) substancji powodującej ryzyko – rozumie się przez to substancję stwarzającą zagrożenie i  mieszaninę stwarzającą 
zagrożenie, należącą co najmniej do jednej z  klas zagrożenia wymienionych w  częściach 2 –5 załącznika I  do roz -
porządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 1272/200 8 z dnia 16  grudnia 2008  r. w sprawie klasyfikacji, 
oznakowania i  pakowani a substancji i  mieszanin, zmieniającego i  uchylającego dy rektywy 67/548/EWG i  1999/45/WE 
oraz zmieniającego rozporządzenie (WE)  nr 1907/2006  (Dz. Urz. UE L 35 3 z 31.12.2008,  str. 1, z późn. zm.),  w szcze-
gólności substancje powodujące ryzyko, o  których mowa  w przepisach wydanych na podstawie  art. 101a  ust. 5 pkt  1; 
38) ściekach – rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi:  
a) wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze,  
b) ciekłe odchody zwierzęce, z  wyjątkiem gnojówki i  gnojowicy przeznaczonyc h do rolniczego wykorzystania w spo-
sób i na zasadach określonych w  przepisach działu III rozdziału 4  ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo wodne 
oraz w  przepisach ustawy z  dnia 10  lipca 2007  r. o nawozach i  nawożeniu (Dz.  U. z 202 1 r. poz. 76), 
c) wody odcieko we ze składowisk odpadów oraz obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, w  których 
są składowane odpady wydobywcze niebezpieczne oraz odpady wydobywcze inne niż niebezpieczne i  obojętne, 
miejsc m agazynowania, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania  odpadów, wykorzystane solanki, wody 
lecznicze i  termalne,  
d) wody pochodzące z  obiegów chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni,  
e) wody pochodzące z  odwodnienia zakładów górniczych, z  wyjątkiem wód wtłaczanych do górotworu, jeżeli  
rodzaje i  ilość sub stancji zawartych w  wodzie wtłaczanej do górotworu są tożsame z  rodzajami i  ilościami sub-
stancji zawartych w  pobranej wodzie, z  wyłączeniem niezanieczyszczonych wód pochodzących z  odwodnienia 
zakładów górniczych,  
f) wody wykorzystane, odprowadzane z  obiekt ów chowu lub hodowli ryb w  obiektach przepływowych, charakte-
ryzuj ących się poborem zwrotnym, o  ile ilość i  rodzaj substancji zawartych w  tych wodach przekracza wartości 
ustalone w  warunkach wprowadzania ścieków do wód określonych w  pozwoleniu wodnoprawnym,  
g) wody wykorzystane, odprowadzane z  obiektów chowu lub hodowli ryb a lbo innych organizmów wodnych w  sta-
wach  o wodzie stojącej, o  ile produkcja tych ryb lub organizmów rozumiana jako średnioroczny przyrost masy 
tych ryb albo tych organizmów w  poszczególn ych latach cyklu produkcyjnego przekracza 1500  kg z  1 ha 
powierzchni użytkowej st awów rybnych tego obiektu w  jednym roku danego cyklu;  
38a) ściekach bytowych – rozumie się przez to ścieki z  budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użytecz-
ności p ublicznej, powstające w  wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz 
ścieki o  zbliżonym składzie pochodzące z  tych budynków;  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1973  
 
38b) ściekach komunalnych – rozumie się przez to ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych ze ście kami przem y-
słowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi będącymi skutkiem opadów atmosferycznych, odprowadzane 
urządzeniami służącymi do realizacji zadań własnych gminy w  zakresie kanalizacji i  oczyszczania ścieków komu-
nalnych;  
38c) ściekach przemysłowych  – rozumie się przez to ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub 
roztopowymi będącymi skutkiem opadów atmosferycznych, powstałe w  związku z  prowadzoną przez zakład działal-
nością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową , a także będące ich mieszaniną ze ściekami  
innego po dmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu;  
39) środowisku – rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w  tym także przekształconych w  wyniku działal-
ności człowieka, a  w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe 
elementy różnorodności biologicznej, a  także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami;  
40) terenie zamkniętym – rozumie się przez to teren, a  w szczególnych p rzypadkach obiekt budowlany lub jego część, 
dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony w  sposób określony w  ustawie z  dnia 17  maja 1989  r. – 
Prawo geodezyjne i  kartograficzne ( Dz. U. z 2020 r. poz. 2052  oraz z 2021 r. poz. 922  i 1641 ); 
41) tytule prawnym – rozumie się przez to prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo 
rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy;  
42) urządzeniu – rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w  tym środki transportu;  
42a) użytkowniku urządzenia – rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do 
władania urządzeniem w  celu jego eksploatacji zgodnie z  wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskaza-
nych w  ustawie;  
43) wielkości emisji – rozumie się przez to rodzaj i  ilość wprowadzanych substancji lub energii w  określonym czasie 
oraz stężenia lub poziomy substancji lub energii, w  szczególności w  gazach odlotowych, wprowadzanych ściekach 
oraz wytwarzanych odpadach;  
44) władającym powierzchnią z iemi – rozumie się przez to właściciela nieruchomości, a  jeżeli w  ewidencji gruntów 
i budynków prowadzonej na podstawie ustawy – Prawo geodezyjne i  kartograficzne ujawniono inny podmiot włada-
jący gruntem – podmiot ujawniony jako władający;  
45) właściwym or ganie Państwowej Straży Pożarnej – rozumie się przez to właściwego miejscowo ze względu na lokali-
zację zakładu:  
a) komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej – w sprawach dotyczących zakładów  o zwięk-
szonym  ryzyku wystąpienia poważnej aw arii przemysłowej,  
b) komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej – w sprawach dotyczących zakładów  o dużym ryzyku 
wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;  
46) wprowadzaniu ścieków do ziemi – rozumie się przez to także wprowadzanie ścieków do gleb y; 
46a) wskaźniku średniego narażenia dla miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji – rozumie 
się przez to średni poziom substancji w  powietrzu wyznaczony na podstawie pomiarów przeprowadzonych na 
obszarach tła miejskiego w  miasta ch o liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracjach,  wykorzystywany 
do dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji oraz określenia i  dotrzymania krajowego celu redukcji narażenia;  
47) wykorzystywaniu substancji – rozumie się przez to także ich gro madzenie;  
47a) wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej – rozumie się przez to wyłączną strefę ekonomiczną Rzeczy-
pospolitej Polskiej  w rozumieniu ustawy z  dnia 21  marca 1991  r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej 
i administracji morskiej ( Dz. U. z 2020 r. poz. 2135 oraz z 2021 r. poz. 234  i 1718 ); 
48) zakładzie – rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z  terenem, do którego prowadzący instalacje posiada 
tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami;  
48a) zakładzie stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej – rozumie się przez to zakład  o zwięk-
szonym  ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lub zakład  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej, o  których mowa  w art. 248 ust.  1; 
49) zanieczyszczeniu – rozumie się przez to emisję, która może być szkodliwa dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, 
może powodować szkodę w  dobrach materialnych, może pogarszać walory estetyczne środowiska lub może kolido-
wać z  innymi, uzasadnion ymi sposobami korzystania ze środowiska;  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1973  
 
49a) udziale zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł naturalnych – rozumie się przez to tę część emisji zanieczyszczeń, 
która nie jest spowodowana bezpośrednio lub pośrednio działalnością człowieka, w  tym zjawiska nat uralne, takie jak 
wybuchy wulkanów, aktywność sejsmiczna, aktywność geotermiczna, pożary lasów i  nieużytków, gwałtowne wichury, 
aerozole morskie, emisja wtórna lub przenoszenie w  powietrzu cząstek pochodzenia naturalnego z  regionów suchych ; 
50) zrównoważon ym rozwoju  – rozumie się przez to taki rozwój społeczno -gospodarczy, w  którym następuje proces 
integrowania działań politycznych, gospodarczych i  społecznych, z  zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz 
trwałości podstawowych procesów przyrodniczych,  w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawo-
wych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli  zarówno współczesnego pokolenia, jak i  przyszłych pokoleń.  
Art. 4. 1. Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z  mocy ustawy każdemu i  obejmuje  korzystanie ze 
środowiska, bez użycia instalacji, w  celu zaspokojenia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa domowego, w  tym wypo-
czynku oraz uprawiania sportu, w  zakresie:  
1) wprowadzania do środowiska substancji lub energii;  
2) innych niż wymienione w  pkt 1 rodzajów powszechnego korzystania z  wód w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 
20 lipca 2017  r. – Prawo wodne.  
2. Korzystanie ze środowiska wykraczające poza ramy korzystania powszechnego może być, w  drodze ustawy, ob-
warowane obowiązkiem uzyskania pozwolen ia, ustalającego w  szczególności zakres i  warunki tego korzystania, wyda -
nego przez właściwy organ ochrony środowiska.  
3. Zwykłym korzystaniem ze środowiska jest takie korzystanie wykraczające poza ramy korzystania powszechnego, 
co do którego ustawa nie wp rowadza obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz zwykłe korzystanie z  wody w  rozumieniu 
przepisów ustawy – Prawo wodne.  
Art. 5. Ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z  uwzględnieniem ochrony 
pozostałych elementów.  
Art. 6. 1. Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobie-
gania temu oddziaływaniu.  
2. Kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w  pełni rozpoznane, 
jest obowiązany, ki erując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze.  
Art. 7. 1. Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skutków tego zanieczyszczenia.  
2. Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty zapobiegan ia temu zanieczyszczeniu.  
Art. 7a. Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w  środowisku i  do szkody w  środowisku w  rozumieniu ustawy z  dnia 
13 kwietnia 2007  r. o zapobieganiu szkodom w  środowisku i  ich naprawie stosuje się przepisy tej ustawy.  
Art. 8. Polityki , strategie, plany lub programy dotyczące w  szczególności przemysłu, energetyki, transportu, tele komuni -
kacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, gospodarki przestrzennej, leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, turystyki 
i wykorzystywania terenu powinny uwzględniać zasady ochrony środowiska i  zrównoważonego rozwoju.  
Art. 9. (uchylony)  
Art. 10. (uchylony)  
Art. 11. (uchylony)  
Art. 12. 1. Podmioty korzystające ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania metodyk 
referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw.  
2. Jeżeli na podstawie ustawy wprowadzono obowiązek korzystania z  metodyki referencyjnej, jest dopuszczalne sto-
sowanie innej metodyki, pod warunkiem:  
1) że umożliwia ona uzyskanie dokładniejszych wyników , a uzasadnieniem jej zastosowania są zjawiska meteoro -
logiczne, mechanizmy fizyczne i  procesy chemiczne, jakim podlegają substancje lub energie – w przypadku metodyki  
modelowania rozprzestrzeniania substancji lub energii w  środowisku;  
2) udowodnienia pełn ej równoważności uzyskiwanych wyników – w przypadku pozostałych metodyk.  
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 1973  
 
DZIAŁ III  
Polityka ochrony środowiska oraz programy ochrony środowiska  
Art. 13. Polityka ochrony środowiska to zespół działań mających na celu stworzenie warunków niezbędnych do rea-
lizacji ochrony środowiska, zgodnie z  zasadą zrównoważonego rozwoju.  
Art. 14. 1. Polityka ochrony środowiska jest prowadzona na podstawie strategii rozwoju, programów i  dokumentów 
programowych, o  których mowa w  ustawie z  dnia 6  grudnia 2006  r. o zasadach pro wadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. z 2021 r. 
poz. 1057 ). 
2. Polityka ochrony środowiska jest prowadzona również za pomocą wojewódzkich, powiatowych i  gminnych pro-
gramów ochrony środowiska.  
Art. 15. (uchylony)  
Art. 16. (uchylony)  
Art. 17. 1. Organ wykonawczy  województwa, powiatu i  gminy, w  celu realizacji polityki ochrony środowiska, spo-
rządza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i  gminne programy ochrony środowisk a, uwzględniając cele zawarte w strate-
giach , programach i  dokumentach programowych, o  których mowa  w art. 14 ust.  1. 
2. Projekty programów ochrony środowiska podlegają zaopiniowaniu przez:  
1) ministra właściwego do spraw klimatu  – w przypadku projektów wojewódzkich programów ochrony środowiska;  
2) organ wykonawczy województwa – w przypadku projektów po wiatowych programów ochrony środowiska;  
3) organ wykonawczy powiatu – w przypadku projektów gminnych programów ochrony środowiska.  
3. (uchylony)  
4. Organ, o  którym mowa  w ust. 1, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i  w trybie określonych 
w ustawie z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa 
w ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2021 r. poz. 247 , 784, 922, 1211, 1551  
i 1718 ), w postępowani u, którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska.  
Art. 18. 1. Programy, o  których mowa  w art. 17 ust.  1, uchwala odpowiednio sejmik województwa, rada powiatu albo  
rada gminy.  
2. Z wykonania programów organ wykonawczy województwa, powiat u i gminy sporządza co 2  lata raporty, które 
przedstawia się odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu lub radzie gminy.  
3. Po przedstawieniu raportów odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu albo radzie gminy, raporty są 
przekazywane prze z organ wykonawczy województwa, powiatu i  gminy odpowiednio do ministra właściwego do spraw 
klimatu , organu wykonawczego województwa i  organu wykonawczego powiatu.  
DZIAŁ IV  
Informacje o  środowisku  
Rozdział 1  
(uchylony)  
Rozdział 2  
(uchylony)  
DZIAŁ  V 
(uchylo ny) 
DZIAŁ  VI 
(uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 1973  
 
DZIAŁ  VII 
Ochrona środowiska w  zagospodarowaniu przestrzennym i  przy realizacji inwestycji  
Art. 71. 1.2) Zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania i aktualiza-
cji koncepcji rozwoju kraju, śr edniookresowej strategii rozwoju kraju, strategii rozwoju województw, planów zagospoda-
rowania przestrzennego województw, strategii rozwoju ponadlokalnego, strategii rozw oju gmin, studiów uwarunkowań 
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz mie jscowych planów zagospodarowania przestrzennego.  
2. W koncepcji, strategiach, planach i  studiach, o  których mowa  w ust. 1, w szczególności:  
1) określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnienia ochrony przed po-
wstając ymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego stanu;  
2) ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające uzyskanie optymalnych efektów w  zakresie ochrony śro-
dowiska.  
3. Przeznaczenie i  sposób zagospodarowania terenu powinny w  jak największym stopniu zapewniać zachowanie jego 
walorów krajobrazowych.  
Art. 72. 1. W studium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych pla-
nach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i  racjonalną gospo-
darkę zasobami środowiska, w  szczególności przez:  
1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w  tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, 
i racjonalnego gospodarowania gruntami;  
2) uwzględnianie obs zarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i  przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż;  
3) zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i  wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gos -
podarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami , systemów transportowych i  komunikacji publicznej 
oraz urządzania i  kształtowania terenów zieleni;  
4) uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i  ziemi przed zanieczyszczeniem w  związku z  prowadzeniem gos -
podarki rolnej;  
5) zapewnianie ochrony walorów  krajobrazowych środowiska i  warunków klimatycznych;  
5a) uwzględnianie potrzeb w  zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i  ich skutkom;  
6) uwzględnianie innych potrzeb w  zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami 
i polami elektromagnetycznymi.  
2. W studium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w  miejscowych planach za -
gospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związa-
nych z  ich zagospodarowaniem w  strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub 
przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i  prawidłowych warunków życia.  
3. W studium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin or az w  miejscowych planach za -
gospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w  wyniku dzia-
łalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów masowych ziemi.  
4. Wymagania, o  których mowa  w ust. 1–3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do 
rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i  ich wzajemnych powiązań.  
5. Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studiu m uwarunkowań 
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu 
zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze obję-
tym studium lub p lanem i  ich wzajemne powiązania.  
6. Minister właściwy do spraw  klimatu , w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska oraz mini-
strem właściwym do  spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa , określi, 
w drodze rozporządzenia, rodzaje, zakres i  sposób wykonania opracowań ekofizjograficznych, o  których mowa  w ust. 4, 
uwzględniając odpowiednio potrzeby, dla których sporządzane są te opracowania, konieczność zapewnienia trwałości 
podstawowych procesów przyrodnic zych na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego oraz dane będące 
podstawą sporządzania tych opracowań.  
7. Przepisy  ust. 1 pkt  2 i 4 stosuje się odpowiednio do planu zagospodarowania przestrzennego województwa.  
                                                           
2) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 ustaw y z dnia 15 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1378),  która weszła w życie z dniem 13 listopada 2020 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 1973  
 
Art. 73. 1. W  miejscowym plani e zagospodarowania przestrzennego oraz w  decyzji o  warunkach zabudowy i zagos -
podarowania terenu uwzględnia się w  szczególności ograniczenia wynikające  z: 
1) ustanowienia w  trybie ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2021 r. poz. 1098  i 1718 ) parku  
narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, 
zespołu przyrodniczo -krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przy rody oraz 
ich otulin;  
2) utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych;  
2a) wyznaczenia obszarów cichych w  aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją;  
2b) strategicznych map hałasu;  
3) ustalenia w  trybie przepisów ustawy – Prawo wodne warunków korzys tania z  wód regionu wodnego i  zlewni oraz 
ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a  także obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych.  
2. Linie komunikacyjne, napowietrzne i  podziemne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty liniowe przeprowadza 
się i wykonuje w  sposób zapewniający ograniczenie ich oddziaływania na środowisko, w  tym: 
1) ochronę walorów krajobrazowych;  
2) możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.  
3. W obrębie zwartej zabudowy miast  i wsi jest zabroniona budowa zakładów stw arzających zagrożenie dla życia lub 
zdrowia ludzi,  a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Roz -
budowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zd rowia 
ludzi,  w tym ograniczenia wystąpienia poważnych awarii przemysłowych.  
3a. Przepis  ust. 3 nie dotyczy budowy i  rozbudowy zakładów na obszarach określanych w  miejscowych planach zagos -
podarowania  przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania i  magazynowania, jeżeli 
plany te nie zawierają ograniczeń dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.  
4. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lokalizuje się w  bezpi ecznej odległoś -
ci od siebie, od wielorodzinnych budynków mieszkalnych, od budynków mieszkalnych powstałych na nieruchomościach 
pochodzących z  Zasobu Nieruchomości, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 20  lipca 2017  r. o Krajowym Zasobie Nie rucho-
mości (Dz.  U. z 2020 r. poz. 1100 i 2127 oraz z 2021 r. poz. 11, 223 i 1551 ), od obiektów użyteczności publicznej, od 
budynków zamieszkania zbiorowego, od obszarów, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1 i  3, od upraw wieloletnich, od dróg kra -
jowych oraz od linii kolejowych o  znaczeniu pa ństwowym.  
5. Wielorodzinne budynki mieszkalne, budynki mieszkalne powstałe na nieruchomościach pochodzących z  Zasobu 
Nieruchomości, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 20  lipca 2017  r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości, obiekty użytecz-
ności publicznej , budynki zamieszkania zbiorowego, obszary, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1 i  3, drogi krajowe oraz linie 
kolejowe o  znaczeniu państwowym lokalizuje się w  bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie wystą-
pienia poważnej awarii przemysłowej.  
6. Istniejącym zakładom, o  których mowa  w ust. 3 i 4, dla których bezpieczna odległość nie została zachowana, 
organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą, po uzyskaniu opinii właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej, wydać 
decyzję w  zakresie nałożenia doda tkowych zabezpieczeń technicznych, aby zmniejszyć niebezpieczeństwa, na jakie są 
narażeni ludzie.  
7. Dla celów planowania  i zagospodarowania przestrzennego, komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży 
Pożarnej może, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego  inspektora ochrony środowiska, wydać decyzję nakładającą na 
prowadzącego zakład o  zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemy słowej, obowiązek opracowania i  przed -
łożenia informacji dotyczących:  
1) prawdopodobieństwa wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;  
2) potencjalnych skutków wystąpienia poważnej awarii przemysłowej oraz jej zasięgu.  
8. Koszty opracowania  i przedłożenia informacji,  o których mowa  w ust. 7, pokrywa prowadzący zakład  o zwiększo-
nym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysło wej. 
Art. 73a. Minister właściwy do spraw klimatu  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych  
i ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi,  
w drodze rozporządzenia:  
1) sposób ustalania bezpiecznej odległości,  o której mowa  w art. 73 ust.  4 i 5, 
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 1973  
 
2) rodzaje poważnych awarii przemysłowych, których potencjalne skutki należy uwzględnić przy ustalaniu bezpiecznej 
odległości,  o której mowa  w art. 73 ust.  4 i 5, 
3) parametry gra niczne oddziaływania potencjalnych skutków poważnych awarii przemysłowych  w zakresie palności, 
wybuchowości  i toksyczności substancji niebezpiecznych, których miejsca występowania należy uwzględnić przy 
ustalaniu bezpiecznej odległości,  o której mowa  w art. 73 ust.  4 i 5 
– kierując się potrzebą zapewnienia wysokiego poziomu ochrony ludzi  i środowiska.  
Art. 74. 1. W trakcie przygotowywania i  realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z  terenu.  
2. Wymóg, o  którym mowa  w ust. 1, uwzględniają w  szczególności projektanci oraz organy administracji ustalające 
warunki zabudowy i  zagospodarowania terenu oraz organy administracji właściwe do spraw wywłaszczania nieruchomości.  
Art. 75. 1. W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę 
środowiska na obszarze prowadzenia prac, a  w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu 
i stosunków wodnych.  
2. Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i  przekształcani e elementów przyrodniczych 
wyłącznie w  takim zakresie, w  jakim jest to konieczne w  związku z  realizacją konkretnej inwestycji.  
3. Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania mające na celu napra-
wienie wyrządzonych szkód, w  szczególności przez kompensację przyrodniczą.  
4. Właściwy organ administracji w  pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków, o  których mowa  
w ust. 1 i 3. 
5. Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w  przypadku przedsięwzięć, dla kt órych była przeprowadzona ocena  
oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu infor-
macji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środo -
wisko , określa decyzja o  środowiskowych uwarunkowaniach oraz inne decyzje, przed wydaniem których została prze -
prowa dzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.  
Art. 76. 1. Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obie któw lub instalacja nie mogą być od -
dane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, o  których mowa  w ust. 2. 
2. Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu 
obiektów lub instalacj i są: 
1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w  decyzjach administracyjnych środków technicznych chronią-
cych środowisko;  
2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z  ustaw lub decyzji;  
3) uzyskanie wymaganych decyzji o kreślających zakres i  warunki korzystania ze środowiska.  
4) (uchylony)  
3. Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być eksploato-
wane, jeżeli w  okresie 30  dni od zakończenia rozruchu nie są dotrzymywane wynik ające z  mocy prawa standardy emisyjne 
albo określone w  pozwoleniu warunki emisji, ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.  
4. Na 30  dni przed terminem oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowla -
nego, zespołu obiektów lub i nstalacji realizowanych jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko 
w rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale spo-
łeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach odd ziaływania na środowisko, inwestor jest obowiązany poinformować 
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o  planowanym terminie:  
1) oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub 
instalacji;  
2) zakońc zenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 1973  
 
DZIAŁ  VIII 
Edukacja ekologiczna, badania z  zakresu ochrony środowiska oraz reklama  
Art. 77. 1. Problematykę ochrony środowiska i  zrównoważonego rozwoju uwzględnia się w  podstawach programo-
wych kształc enia ogólnego dla wszystkich typów szkół.  
2. Obowiązek, o  którym mowa  w ust. 1, obejmuje również organizatorów kursów prowadzących do uzyskania kwali-
fikacji zawodowych.  
Art. 78. Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek społecze ństwa do ochrony śro-
dowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony w  publikacjach i  audycjach.  
Art. 79. Organy administracji, instytucje koordynujące oraz kierujące działalnością naukową i  naukowo -badawczą, 
a także szkoły wyższe, placówki naukowe i  naukowo -badawcze, obejmujące swym zakresem działania dziedziny nauki 
lub dyscypliny naukowe wiążące się z  ochroną środowiska, są obowiązane uwzględniać w  ustalanych programach oraz 
w swej działalności badania dotyczące zagadnień ochrony środowiska i  badania te r ozwijać.  
Art. 80. Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usługi nie powinny zawierać treści propagujących model kon-
sumpcji sprzeczny z  zasadami ochrony środowiska i  zrównoważonego rozwoju, a  w szczególności wykorzystywać obrazu 
dzikiej przyrody do pro mowania produktów i  usług negatywnie wpływających na środowisko przyrodnicze.  
Art. 80a. 1. Reklama i  inny rodzaj promocji, zawierające informację o  produkcie w  zakresie określonym  w art. 167 
ust. 1, powinny być czytelne oraz powinny uwzględniać wymagania o kreślone na podstawie  art. 167 ust.  4 pkt  3. 
2. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw klimatu , kierując się 
zapewnieniem konsumentom możliwości łatwej oceny cech produktu istotnych z  punktu widzenia ochrony śr odowiska, 
może określić, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania w  zakresie zamieszczania w  reklamie i  materiałach 
promocyjnych informacji o  produkcie, o  której mowa  w art. 167 ust.  1, w tym:  
1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację pr oduktu lub grupy produktów oraz ich nazwy;  
2) wymagania co do czytelności informacji o  produkcie.  
Art. 80b. Nadzór nad przestrzeganiem wymagań, o  których mowa  w art. 80a ust. 2, sprawuje Inspekcja Handlowa.  
Art. 80c. Organizacje społeczne mogą występować d o właściwych organów administracji o  zastosowanie środków 
zmierzających do zaprzestania reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub usługi, jeżeli reklama lub inny rodzaj 
promocji są sprzeczne  z art. 80. 
TYTUŁ  II 
Ochrona zasobów środowiska  
DZIAŁ I  
Przep isy ogólne  
Art. 81. 1. Ochrona zasobów środowiska realizowana jest na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych.  
2. Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy – Prawo wodne.  
3. Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i  związanej z eksploatacją złoża ochrony środowiska okreś -
lają przepisy ustawy – Prawo geologiczne i  górnicze.  
4. Szczegółowe zasady:  
1) ochrony obszarów i  obiektów o  wartościach przyrodniczych, krajobrazu, zwierząt i  roślin zagrożonych wyginięciem 
oraz drzew, krzewów  i zieleni – określają przepisy ustawy o  ochronie przyrody;  
2) ochrony lasów – określają przepisy ustawy o  lasach;  
3) ochrony dziko występujących zwierząt – określają przepisy ustawy z  dnia 18  kwietnia 1985  r. o rybactwie śródlądo-
wym ( Dz. U. z 2019 r. poz.  2168  oraz z 2021 r. poz. 1718 ), ustawy z  dnia 16  października 1991  r. o ochronie przy-
rody ( Dz. U. z 2001  r. poz. 1079, z  późn. zm.3))4), ustawy z  dnia 13  października 1995  r. – Prawo łowieckie ( Dz. U. 
z 2020 r. poz . 1683 i 2320  oraz z 2021 r. poz. 1718 ), a także ustawy z  dnia 6  września 2001  r. o rybołówstwie mor-
skim ( Dz. U. poz.  1441 oraz  z 2002  r. poz. 1514)5); 
                                                           
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2001  r. poz. 1085, 1189  i 1623, z  2002  r. poz. 1112  
oraz z 2003  r. poz. 717, 1568  i 1966.  
4) Ustawa u traciła moc z  dniem 1  maja 2004  r. na podstawie  art. 161 ustawy z  dnia 16  kwiet nia 2004  r. o ochronie przyrody ( Dz. U. 
poz. 880), która weszła w  życie z  dniem 1  maja 2004  r. 
5) Ustawa u traciła moc z  dniem 1  maja 2004  r. na podstawie  art. 72 ustawy z  dnia 19  lutego 2004  r. o rybołówstwie ( Dz. U. poz.  574), 
która weszła w  życie z  dniem  1 maja 2004  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 1973  
 
4) ochrony zwierząt gospodarskich i  domowych – określają przepisy ustawy z  dnia 21  sierpnia 1997  r. o ochronie zwie-
rząt ( Dz. U. z 2020 r. poz. 638 oraz z 2021 r. poz. 1718 ); 
5) ochrony gruntów rolnych i  leśnych – określają przepisy ustawy z  dnia 3  lutego 1995  r. o ochronie gruntów rolnych 
i leśnych.  
Art. 82. Ochrona zasobów środowiska jest realizowana w  szczególności poprzez:  
1) określenie standard ów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a  także podejmowanie działań służących ich 
nieprzekraczaniu lub przywracaniu;  
2) ograniczanie emisji, na zasadach określonych w  tytule  III. 
Art. 83. 1. Określając standardy jakości środowiska, należy kiero wać się skalą występowania i  rodzajem oddziały-
wania substancji lub energii na środowisko.  
2. Standardy jakości środowiska mogą być zróżnicowane w  zależności od obszarów i  są wyrażane jako poziomy 
substancji lub energii.  
Art. 84. 1. W  celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w  przypadkach wskazanych 
ustawą lub przepisami szczególnymi, w  drodze aktu prawa miejscowego, tworzone są programy. Programy są publiko -
wane w  wojewódzkich dziennikach urzędowych.  
2. W programie ustala się:  
1) obszar objęty zakresem jego obowiązywania;  
2) naruszone standardy jakości środowiska wraz z  podaniem zakresu naruszenia;  
3) podstawowe kierunki i  zakres działań niezbędnych do przywracania standardów jakości środowiska;  
4) harmonogram rzeczowo -finansowy pl anowanych działań;  
5) podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalone w  programie;  
6) w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze środowiska, związane z  ograniczaniem oddzia-
ływania na środowisko, polegające na:  
a) obowiązku prowa dzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów substancji lub energii w  środowisku,  
b) obowiązku przekazywania, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów oraz informacji 
dotyczących przestrzegania wymagań określonych w  posiadanych pozwoleni ach, 
c) ograniczeniu czasu obowiązywania posiadanych przez dany podmiot pozwoleń, nie krócej jednak niż do 2  lat; 
7) obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi prz yjmującemu program informacji  o wy-
dawanych decyzjach mających wpł yw na realizację programu;  
8) sposób kontroli oraz dokumentowania realizacji programu i  jego efektów.  
3. Ustalenie treści programu dokonywane jest w  szczególności na podstawie:  
1) oceny charakteru i  zakresu aktualnego stanu środowiska, dokonanej zwłaszcza na podstawie danych państwowego 
monitoringu środowiska;  
2) analizy możliwych do zastosowania rozwiązań o  charakterze organizacyjnym, technicznym lub ekonomicznym plano -
wanych działań, z  uwzględnieniem konieczności stosowania technologii, o  których mowa  w art. 143, albo najlep-
szych dostępnych technik;  
3) analizy kosztów zastosowania proponowanych środków ochronnych, z  uwzględnieniem ich optymalizacji;  
4) analizy charakteru obszarów ograniczonego użytkowania, istniejących na terenie objętym programem, oraz za kresu 
wprowadzonych ograniczeń w  korzystaniu z  tych obszarów.  
4. Wyniki ocen i  analiz, o  których mowa  w ust. 3, ujmowane są w  uzasadnieniu do programu, podlegającym udo-
stępnieniu na zasadach ustalonych w  rozdziale I  w dziale IV w  tytule I.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 1973  
 
DZIAŁ  II 
Ochrona  powietrza  
Art. 85. Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej jego jakości, w  szczególności przez:  
1) utrzymanie poziomów substancji w  powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów lub co najmniej na tych 
poziomach;  
2) zmniejszanie poziom ów substancji w  powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane;  
3) zmniejszanie i  utrzymanie poziomów substancji w  powietrzu poniżej poziomów docelowych albo poziomów celów 
długoterminowych lub co najmniej na tych poziomach.  
Art. 86. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując 
się koniecznością ujednolicenia zasad oceny jakości powietrza, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w  powie trzu; 
2) poziomy docelowe dla niektórych substancji w  powietrzu;  
3) poziomy celów długoterminowych dla niektórych substancji w  powietrzu;  
4) alarmowe poziomy dla niektórych substancji w  powietrzu, których nawet krótkotrwałe przekroczenie może powo-
dować zag rożenie dla zdrowia ludzi;  
4a) poziomy informowania dla niektórych substancji w  powietrzu;  
4b) pułap stężenia ekspozycji;  
5) warunki, w  jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura i  ciśnienie;  
6) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające  na jednoznaczną jej identyfikację;  
7) okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów.  
8) (uchylony)  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone:  
1) dopuszczalna częstość przekraczania poziomów, o  których mowa  w ust. 1 pkt  1 i 2; 
2) terminy osiągnięcia poziomów i  pułapu, o  których mowa  w ust. 1 pkt  1–3 i 4b, dla niektórych substancji  w powietrzu;  
3) zróżnicowane poziomy, o  których mowa  w ust. 1 pkt  1–3 i 4a, ze względu na ochronę zdrowia ludzi oraz ochronę 
roślin;  
4) marginesy tolera ncji dla niektórych poziomów dopuszczalnych, wyrażone jak o malejąca wartość procentowa w sto-
sunku do dopuszczalnego poziomu substancji w  powietrzu w  kolejnych latach.  
3. (uchylony)  
4. (uchylony)  
5. (uchylony)  
6. Przez margines tolerancji rozumie się wartoś ć, o którą przekroczenie dopu szczalnego poziomu substancji w powietrzu 
nie powoduje obowiązku sporządzenia projektu uchwały sejmiku województwa w  sprawie programu ochrony powietrza,  
o którym mowa  w art. 91 ust.  1. 
7. Jeżeli dla substancji nie został określ ony margines tolerancji, to obszar, na  którym poziom tej substancji w powietrzu  
przekracza poziom dopuszczalny, klasyfikuje się do strefy, o  której mowa  w art. 89 ust.  1 pkt  1. 
Art. 86a. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  w porozumieniu z  ministrem właś ciwym do spraw zdrowia, kieru-
jąc się potrzebą dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji oraz określenia i  dotrzymania krajowego celu redukcji narażenia, 
określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) sposób obliczania wartości wskaźnika średniego narażenia dla miasta o liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy 
i aglomeracji;  
2) sposób obliczania wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia;  
3) sposób oceny dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji.  
2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w  terminie do dnia 30  czerw ca każdego roku, oblicza wartość wskaźnika 
średniego narażenia za rok poprzedni dla miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji dla każdego 
takiego miasta i  aglomeracji oraz wartość krajowego wskaźnika średniego narażenia.  
3. Główny  Inspektor Ochrony Środowiska niezwłocznie przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu  infor -
mację o  wartościach wskaźników, o  których mowa  w ust. 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 1973  
 
Art. 86b. Minister właściwy do spraw klimatu  ogłasza, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym Rzeczy -
pospolitej Polskiej „Monitor Polski ”, w terminie do dnia 30  września każdego roku, wykaz miast o  liczbie mieszkańców 
większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji, w  których:  
1) wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o  liczbie mieszkańców większ ej niż 100  tysięcy i  aglomeracji 
przekracza wartość pułapu stężenia ekspozycji;  
2) wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji nie 
przekracza wartości pułapu stężenia ekspozycji.  
Art. 86c. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, krajowy cel redukcji narażenia, kie-
rując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi.  
Art. 86d. Minister właściwy do spraw klimatu , kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakoś ci 
powietrza oraz uwzględnienia w  tych ocenach udziału zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł naturalnych lub solenia 
i piaskowania dróg w  okresie zimowym, może określić, w  drodze rozporządzenia, sposób określania udziału  zanie czyszczeń 
pochodzących z  tych źródeł w  stężeniach zanieczyszczeń w  powietrzu.  
Art. 87. 1. Oceny jakości powietrza dokonuje się w  strefach.  
2. Strefę stanowi:  
1) aglomeracja o  liczbie mieszkańców większej niż 250  tysięcy;  
2) miasto o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy;  
3) pozostały obszar województwa, niewchodzący w  skład miast o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy oraz 
aglomeracji.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu , biorąc pod uwagę substancje, których poziom w  powietrzu podlega ocenie, 
określi, w  drodze rozporzą dzenia, strefy, o  których mowa  w ust. 2, z uwzględnieniem ich nazw i  kodów.  
Art. 88. 1. Oceny jakości powietrza i  obserwacji zmian dokonuje się w  ramach państwowego monitoringu środowiska.  
2. Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powiet rza w  poszczególnych strefach Główny  Inspektor 
Ochrony Środowiska dokonuje przynajmniej co 5  lat, z  zastrzeżeniem  ust. 4, klasyfikacji stref, odrębnie pod kątem poziom u 
każdej substancji, wyodrębniając strefy, w  których:  
1) przekroczone są poziomy dopuszcz alne;  
1a) przekroczone są poziomy docelowe;  
1b) przekroczone są poziomy celów długoterminowych;  
2) poziom substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego i  jest wyższy od górnego progu oszacowania;  
2a) poziom substancji nie przekracza poziomu docelowego i  jest wyższy od górnego progu oszacowania;  
3) poziom substancji nie przekracza górnego progu oszacowania i  jest wyższy od dolnego progu oszacowania;  
4) poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.  
3. Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza  procentową część dopuszczalnego albo docelowego poziomu sub-
stancji w  powietrzu.  
4. Klasyfikację pod kątem poziomu określonej substancji przeprowadza się przed upływem 5  lat, jeżeli od poprzed-
niej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej substancji wprowad zanej do powietrza ulegnie zmianie o  co najmniej 20%.  
5. Na potrzeby dokonywania oceny jakości powietrza, analiz rozprzestrzeniania się substancji w  powietrzu oraz pro-
gnoz zmian jego jakości uzyskiwanych w  ramach państwowego monitoringu środowiska wykonuje  się modelowanie mate -
matyczne transportu i  przemian substancji w  powietrzu oraz analizy wyników tego modelowania.  
6. Modelowanie matematyczne transportu i  przemian substancji w  powietrzu oraz  analizy wyników tego modelowa-
nia wykonuje się na potrzeby:  
1) dokonywania oceny poziomów substancji w  powietrzu i  klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89; 
2) ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w  poszczególnych strefach, o  którym mowa w  ust. 2; 
3) określania ryzyka przekroczeń poziomów dopuszc zalnych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczal -
nych, powiększonych o  margines tolerancji, lub poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodo -
wanych przenoszeniem zanieczyszczeń z  terytorium innego państwa, o  których mowa w  art. 92a u st. 1, dla każdego 
roku podlegającego ocenie, o  której mowa w  art. 89; 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 1973  
 
4) określania ryzyka wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego 
substancji w  powietrzu albo wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub 
docelowego substancji, o  których mowa w  art. 93 ust. 1; 
5) wyznaczania reprezentatywności stanowisk pomiarowych, o  której mowa w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 90 ust. 3; 
6) prognozowania stężeń substancji w  powietrz u na potrzeby opracowania krajowego programu ochrony powietrza, 
o którym mowa w  art. 91c. 
7. Modelowanie matematyczne transportu i  przemian substancji w  powietrzu oraz  analizy wyników tego modelowa-
nia wykonuje Instytut Ochrony Środowiska – Państwowy Instyt ut Badawczy, zwany dalej „Instytutem Ochrony Środowiska”.  
8. Instytut Ochrony Środowiska współpracuje z  ministrem właściwym do spraw klimatu  oraz Głównym Inspektorem 
Ochrony Środowiska przy rozwijaniu badań naukowych dotyczących modelowa nia matematycznego transportu i przemian  
substancji w  powietrzu, a  także narzędzi do tego modelowania. Warunki i  szczegółowy zakres tej współpracy okreś la 
porozumienie zawarte pomiędzy tymi podmiotami.  
9. Zadania Instytutu Ochrony Środowiska, o  których mowa w  ust. 7 i 8, są  finansowane ze środków Narodowego 
Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej w  ramach celu określonego w  art. 400a ust.  1 pkt 15. 
10. Zadanie, o  którym mowa w  ust. 8, jest finansowane w  wysokości określonej w  porozumieniu zawartym pomiędzy  
Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej, ministrem właściwym do spraw klimatu , Instytutem 
Ochrony Środowiska i  Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska.  
11. Finansowanie zadań, o  których mowa w  ust. 7 i 8, następuje z  zachowaniem trybu i  zasad udzie lania i  rozliczania 
dotacji przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej, ustalanyc h na podstawie art.  400h ust.  2 pkt 7. 
Art. 89. 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska , w terminie do dnia 30  kwietnia każdego roku, dokonuje oceny 
poziomów  substancji w  powietrzu w  danej strefie za rok poprzedni oraz odrębnie dla każdej substancji dokonuje klasyfi-
kacji stref, w  których poziom odpowiednio:  
1) przekracza poziom dopuszczalny powiększony o  margines tolerancji;  
2) mieści się pomiędzy poziomem dop uszczalnym a  poziomem dopuszczalnym powiększonym o  margines tolerancji;  
3) nie przekracza poziomu dopuszczalnego;  
4) przekracza poziom docelowy;  
5) nie przekracza poziomu docelowego;  
6) przekracza poziom celu długoterminowego;  
7) nie przekracza poziomu cel u długoterminowego.  
1a. Wyniki oceny oraz klasyfikację stref, o  których mowa  w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska niezwło cz-
nie przekazuje zarządowi województwa.  
1b. W przypadku udokumentowania wpływu zanieczyszczeń pochodzących ze ź ródeł naturalny ch lub solenia i piasko-
wania  dróg w  okresie zimowym na poziom substancji w  powietrzu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska  może, kieru-
jąc się stopniem wpływu zanieczyszczeń pochodzących z  tych źródeł na przekroczenia poziomów dopuszczalnych,  uwzględ-
nić w  ocenie poziomów substancji w  powietrzu wpływ tych zanieczyszczeń.  
2. (uchylony)  
3. (uchylony)  
4. (uchylony)  
5. (uchylony)  
Art. 90. 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska  dokonuje oceny poziomów substancji w  powietrzu w  strefach na 
podstawie wyników pomiarów lub innych metod oceny jakości powietrza, w  tym modelowania matematycznego trans -
portu i  przemian substancji w  powietrzu.  
1a. W przypadku dokonywania oceny poziomów substancji w  powietrzu z  wykorzystaniem metod modelowania 
matematycznego transportu i  przem ian substancji w  powietrzu Główny Inspektor Ochrony Środowiska  posługuje się wyni -
kami modelowania i  analizami, o  których mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 1 i 2. 
2. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 1973  
 
3. Minister właściwy do spraw klimatu  w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdr owia, kierując się po-
trzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza w  strefach, określi, w  drodze rozporządzenia:   
1) metody i  zakres dokonywania oceny poziomów substancji w  powietrzu;  
2) górne i  dolne progi oszacowania dla niektórych subst ancji w  powietrzu.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, ustalone zostaną:  
1) zakresy wymaganych pomiarów, z  podziałem na pomiary ciągłe oraz wskaźnikowe;  
2) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych oraz wymagania dotyczące reprezentatywności stanow isk pomiarowych;  
3) minimalna liczba stałych stanowisk pomiarowych z  uwzględnieniem źródeł emisji;  
4) (uchylony)  
5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza:  
a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,  
b) może być dokonywana:  
– przy zastosowaniu kombinac ji metod pomiarowych i  metod modelowa nia matematycznego transportu i prze-
mian substancji w  powietrzu,  
– metodami modelowania matematycznego transportu i  przemian substancji w  powietrzu lub innymi metodami 
szacowania;  
6) metodyki referencyjne;  
7) wymagania  dotyczące jakości pomiarów i  innych metod oceny jakości powietrza, w  tym modelowania matematycz-
nego transportu i  przemian substancji w  powietrzu, oraz dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów 
pomiarowych, w  tym jej zakres;  
8) kryteria kont roli poprawności danych dotyczących substancji w  powietrzu w  trakcie ich agregacji i  obliczania para-
metrów statystycznych dla substancji w  powietrzu.  
5. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, mogą zostać ustalone:  
1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;  
2) (uchylony)  
3) zakres i  cel prowadzenia pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w  szczególności zakres prowadzenia 
analiz składu chemicznego pyłu.  
6. (uchylony)  
Art. 91. 1. Dla stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1 pkt 1, za rząd województwa, w  terminie 12  miesięcy od dnia 
otrzymania wyników oceny poziomów substancji w  powietrzu i  klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1, opra-
cowuje i  przedstawia do zaopiniowania właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i  starostom projekt uchwały  
w sprawie programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów dopuszczalnych substancji w  powietrzu 
oraz pułapu stężenia ekspozycji.  
2. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i  starosta są obowiązani do wydania opinii  w terminie miesiąca od dnia 
otrzymania projektu uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza, o  którym mowa  w ust. 1. 
2a. Niewydanie opinii w  terminie, o  którym mowa  w ust. 2, oznacza akceptację projektu uchwały w  sprawie programu  
ochrony powietrza.  
2b. Zarząd województwa, w  terminie 12  miesięcy od dnia otrzymania wyni ków oceny poziomów substancji w po-
wietrzu i  klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1, przedstawia do zaopiniowania ministrowi właściwemu do 
spraw klimatu  projekt uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza, o  którym mowa w  ust. 1. 
2c. Minister właściwy do spraw klimatu  opiniuje projekt uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza,  o którym 
mowa w  ust. 1, pod względem zgodności z  wymaganiami, o  których mowa w  przepisac h wydanych na podstawie art.  91 
ust. 10, w  terminie miesiąca od dnia jego otrzymania.  
2d. Niewydanie opinii w  terminie, o  którym mowa w  ust. 2c, oznacza akceptację projektu uchwały w  sprawie pro-
gramu  ochrony  powietrza.  
3. Sejmik województwa, w  terminie 15  miesięcy od dn ia otrzymania wyników oce ny poziomów substancji w powietrz u 
i klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1, określa, w  drodze uchwały, program ochrony powietrza.  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 1973  
 
3a. Dla stref, w  których są przekroczone poziomy dopuszczalne lub docelowe substancji w  powietrzu, zarząd woje-
wództwa  opracowuje projekt uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza lub jego aktualizacji, którego integralną 
część stanowi plan działań krótkoterminowych, o  którym mowa w  art. 92. 
4. Dla stref, o  których mowa  w art. 89 ust.  1 pkt 2, zarząd województwa określa przyczyny przekroczenia poziomów 
dopuszczalnych substancji w  powietrzu i  informuje ministra właściwego do spraw klimatu  o działaniach podejmowanych 
w celu zmniejszenia emisji substancji powodujących te przekroczenia.  
5. Dla stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1 pkt 4, zarząd województwa, w  terminie 12  miesięcy od dnia otrzymania 
wyników oceny poziomów substancji w  powietrzu i  klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1, opracowuje i  przed-
stawia do zaopiniowania właś ciwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i  starostom projekt uchwały w  sprawie 
programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów docelowych substancji w  powietrzu, którego inte-
gralną część stanowi plan działań krótkoterminowych, o  którym mowa w  art. 92. Przepis  ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
6. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i  starosta są obowiązani do wydania opinii w  terminie miesiąca od dnia 
otrzymania projektu uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza, o  którym mowa  w ust. 5. 
6a. Niewydanie opinii w  terminie, o  którym mowa  w ust. 6, oznacza akceptację projektu uchwały w  sprawie programu  
ochrony powietrza.  
7. Dla stref, w  których został przekroczony poziom dopuszczalny albo poziom docelowy więcej niż jednej substancji 
w powietrzu, można sporządzić wspólny program ochrony powietrza dotyczący tych substancji.  
7a. Program ochrony powietrza zawiera w  szczególności:  
1) informację na temat przekroczeń poziomów dopuszczalnych lub docelowych lub pułapu stężenia ekspozycji wraz 
z podaniem zakresu przekroczeń;  
2) podział źródeł zanieczyszczeń;  
3) scenariusze wielkości emisji w  roku zakończenia realizacji programu;  
4) harmonogram realizacji działań naprawczych określający działania:  
a) krótkoterminowe – na okres nie dłuższy niż 2  lata, 
b) średnioterminowe – na okres nie dłuższy niż 4  lata, 
c) długoterminowe – na okres nie dłuższy niż 6  lat; 
5) szacunkowe koszty realizacji działań naprawczych;  
6) wskaźniki specyficzne dla planowanych działań naprawczych;  
7) planowany do osiągnięcia efekt  ekologiczny działań naprawczych polegający na redukcji wielkości emisji oraz plano -
wane wielkości zmiany stężeń substancji w  powietrzu objętych programem, w  poszczególnych latach objętych pro-
gramem oraz w  roku zakończenia realizacji programu;  
8) podmioty i organy odpowiedzialne za realizację działań naprawczych;  
9) obowiązki i  ograniczenia wynikające z  programu;  
10) uzasadnienie zakresu określonych i  ocenionych przez zarząd województwa zagadnień programu.  
8. Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenia dopusz czalnych lub docelowych poziomów substancji w  powietrzu 
w strefach, o  których mowa  w art. 89 ust.  1 pkt  1 lub  4, występują na terenie innego województwa niż zlokalizowane są 
strefy, właściwe zarządy województw współdziałają przy sporządzaniu programów ochr ony powietrza, o  których mowa  
w ust. 3 lub  5, w zakresie wymiany informacji o  ewentualnych źródłach przekroczeń poziomów substancji w  powietrzu 
oraz przykładowych działaniach mających na celu ich ograniczenie.  
9. Zarząd województwa, zgodnie z  przepisami o  udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale spo-
łeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, zapewnia możliwość udziału społeczeń-
stwa w  postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony p owietrza.  
9a. Opracowany przez zarząd województwa projekt uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza powinien uwzglę d-
niać przeprowadzone przez zarząd województwa analizy udziału w  przekr oczeniach poziomów substancji w  powietrzu 
poszczególnych grup źróde ł emisji tych substancji i  określać odpowiednie działania naprawcze w  przypadku przekrocze-
nia obowiązujących poziomów dopuszczalnych lub poziomów docelowych substancji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 1973  
 
9aa. Opracowany przez zarząd województwa projekt uchwały w  sprawie programu ochrony pow ietrza powinien 
uwzględniać przeprowadzoną przez zarząd województwa analizę w  zakresie potrzeby ustalenia wielkości dopuszczalnych 
emisji niższych niż standardy emisyjne określone w  przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3  dla źródeł spalania 
paliw  objętych tymi standardami emisyjnymi  o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3, zlokalizowanych na obszarze, 
na którym został przekr oczony poziom dopuszczalny substancji w  powietrzu, wyznaczonym w  ocenie poziomów substan-
cji w  powietrzu, o  której mowa w  art. 89, jeżeli emisja niższa od wynikającej ze standardów emisyjnych z  tych źródeł 
przyczyniłaby się do odczuwalnej poprawy jakości po wietrza na tym obszarze.  
9ab. Przeprowadzając  analizę, o  której mowa w  ust. 9aa, zarząd województwa uwzględnia udostępniane przez Komi-
sję Europejską wyniki wymiany informacji z  państwami członkowskimi Unii Europejskiej, zainteresowanymi branżami 
i organiza cjami pozarządowymi na temat poziomów emisji, jakie mogą być osiągnięte przy zastosowaniu najlepszych 
dostępnych technik i  nowo pojawiających się technologii, oraz na temat związanych z  tym kosztów.  
9ac. Opracowany przez zarząd województwa projekt uchwały w sprawie programu ochrony powietrza powinien 
określać działania naprawcze, tak aby okresy, w  których nie są dotrzymane poziomy dopuszczalne lub docelowe lub pułap 
stężenia ekspozycji, były jak najkrótsze.  
9b.6) Opracowany przez zarząd województwa projekt programu ochrony powietrza powinien uwzględniać cele za-
warte w innych dokumentach planistycznych i strategicznych, w tym w krajowym programie ochrony powietrza, woje-
wódzkich programach ochrony środowiska i regionalnych programach operacyjnych.  
9c. W przypa dku stref, dla których programy ochrony powietrza zostały uchwalone, a  poziomy dopuszczalne lub do-
celowe lub pułap stężenia ekspozycji są przekraczane w  kolejnych latach, zarząd województwa jest obowiązany opraco-
wać projekt aktualizacji programu w  terminie  3 lat od dnia wejścia w  życie uchwały sejmiku województwa w  sprawie 
programu ochrony powietrza, określając w  nim działania ochronne dla grup ludności wrażliwych na przekroczenie, obej-
mujących w  szczególności osoby starsze i  dzieci. Sejmik województwa w  terminie 2  miesięcy od dnia opracowania pro-
jektu aktualizacji programu ochrony powietrza określa, w  drodze uchwały, aktualizację programu.  
9d. Po określeniu krajowego celu redukcji narażenia, zarząd województwa jest obowiązany opracować projekt aktua-
lizacji programu ochrony powietrza, określając dodatkowe działania mające na celu osiągnięcie krajowego celu redukcji 
narażenia.  
9e. Przepisy dotyczące trybu przyjmowania programu ochrony powietrza stosuje się odpowiednio do jego aktualizacji.  
9f. Zarząd województ wa monitoruje realizację przez podmioty i  organy wskazane w  programie ochrony powietrza 
oraz w  planie działań krótkoterminowych działań naprawczych realizowanych na szczeblu gminnym i  powiatowym.  
10. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze roz porządzenia, szczegółowe wymagania, jakim powinny 
odpowiadać programy ochrony powietrza oraz plany działań krótkoterminowych, formę sporządzania i  niezbędne części 
składowe programów ochrony powietrza oraz planów działań krótkoterminowych, a  także szczegół owy zakres zagadnień, 
które powinny zostać określone i  ocenione w  tych programach i  planach, biorąc pod uwagę cele programów i  planów oraz 
konieczność zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i  ochrony środowiska, a  także konieczność zapewnienia, że czas trwania  
przekroczeń poziomów dopuszczalnych lub docelowych lub pułapu stężenia ekspozycji będzie możliwie  najkrótszy.  
11. (uchylony)  
Art. 91a. W przypadku występowania na obszarze województwa stref, o  których mowa  w art. 89 ust.  1 pkt  6, osiąg -
nięcie poziomów celó w długoterminowych jest jednym z  celów wojewódzkich programów ochrony środowiska, o  których 
mowa  w art. 17. 
Art. 91b. (uchylony)  
Art. 91c. 1. W  przypadku gdy przekroczenie poziomów dopuszczalnych lub docelowych substancji w  powietrzu wy-
stępuje na znacznym obszarze kraju, a  środki podjęte przez organy samorządu terytorialnego nie wpływają na ogranicze-
nie emisji zanieczyszczeń do powietrza, minister właściwy do spraw klimatu  może opracować krajowy program ochrony 
powietrza, który jest dokumentem o  charakterze  strategicznym wyznaczającym cele i  kierunki działań, jakie powinny 
zostać uwzględnione w  programach ochrony powietrza.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu , w przypadku opracowania krajowego programu ochrony powietrza, ogłasza 
w Dzienniku Urzędowym Rzecz ypospolitej Polskiej „Monitor Polski ” komunikat o  adresie strony internetowej, na której 
zamieszczono ten program, oraz o  terminie, od którego ma być on stosowany.  
Art. 91d. W przypadku przekroczenia pułapu stężenia ekspozycji, osiągnięcie krajowego celu r edukcji narażenia 
powinno być jednym z  celów wojewódzkich programów ochrony środowiska, do których, przy ich najbliższej aktualiza-
cji, wprowadza się dodatkowe działania w  obszarze ochrony powietrza.  
                                                           
6) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 1973  
 
Art. 92. 1. W przypadku ryzyka wystąpienia w  danej strefi e przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, do-
puszczalnego lub docelowego substancji w  powietrzu zarząd województwa, w  terminie 12  miesięcy od dnia otrzymania 
informacji o  tym ryzyku od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, opracowuje i  przedstawia  do zaopiniowania właś -
ciwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i  starostom projekt uchwały w  sprawie planu działań krótkotermino-
wych, w  którym ustala się działania mające na celu:  
1) zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekroczeń;  
2) ogranicze nie skutków i  czasu trwania zaistniałych przekroczeń.  
1a. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i  starosta są obowiązani do wydania opinii w  terminie miesiąca od dnia 
otrzymania projektu uchwały w  sprawie planu działań krótkoterminowych, o  którym mowa  w ust. 1. 
1b. Niewydanie opinii w  terminie, o  którym mowa  w ust. 1a, oznacza akceptację projektu uchwały w  sprawie planu 
działań krótkoterminowych.  
1c. Sejmik województwa, w  terminie 15  miesięcy od dnia otrzymania informacji o  ryzyku, o  której mowa w  ust. 1, 
od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, określa, w  drodze uchwały, plan działań krótkoterminowych, o  którym 
mowa w  ust. 1. 
1d. W przypadku wystąpienia w  danej strefie przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub  
docelowego substancji  w powietrzu wojewódzkie centrum zarządzania kryzysowego informuje właś ciwe organy o  koniecz -
ności podjęcia działań określonych planem działań krótkoterminowych.  
2. Plan działań krótkoterminowych powinien w  szczególności zawierać:  
1) listę podmiotów kor zystających ze środowiska, obowiązanych do ograniczenia lub zaprzestania wprowadzania z  insta -
lacji gazów lub pyłów do powietrza;  
2) sposób organizacji i  ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i  innych urządzeń napędzanych silnikami spalinowymi;  
3) sposób po stępowania organów, instytucji i  podmiotów korzystających ze środowiska oraz zachowania się obywateli 
w przypadku wystąpienia przekroczeń;  
4) określenie trybu i  sposobu ogłaszania o  zaistnieniu przekroczeń.  
3. (uchylony)  
Art. 92a. 1. W  przypadku wystąpieni a na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ryzyka przekroczeń poziomów do -
puszczalnych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczalnych, powiększonych o  margines tolerancji, lub 
poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych przenosze niem zanieczyszczeń z  terytorium innego  
państwa, minister właściwy do spraw klimatu , po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, za pośred -
nictwem zarządu województwa właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko tych przekroczeń lub prze -
kroczenia, prowadzi konsultacje z  właściwym organem tego państwa w  celu analizy możliwości wyeliminowania lub ogra -
niczenia ryzyka przekroczeń oraz skutków i  czasu trwania zaistniałych przekroczeń.  
1a. Ryzyko przekroczeń poziomów dopuszczalnych al bo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczalnych, 
powiększonych o  margines tolerancji, lub poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych prze-
noszeniem zanieczyszczeń z  terytorium innego państwa, ocenia się na podstawie wyników pomiaró w lub przy wykorzy-
staniu wyników modelowania i  analiz, o  których mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 3. 
2. W przypadku uzyskania od innego państwa informacji o  wystąpieniu ryzyka przekroczeń poziomów dopuszczal-
nych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczal nych, powiększonych o  margines tolerancji, lub poziomów 
alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych przenoszeniem zanieczyszczeń z  terytorium Rzeczypospoli-
tej Polskiej, konsultacje z  właściwym organem innego państwa prowadzi zarząd województwa wł aściwy dla obszaru, co 
do którego istnieje podejrzenie przenoszenia zanieczyszczeń.  
3. Zarząd województwa niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw klimatu  o wynikach konsultacji, o  któ-
rych mowa  w ust. 1 i 2. 
4. W przypadku konieczności podjęcia  działań stwierdzonych po konsultacjach, o  których mowa  w ust. 1 i 2, na 
wniosek innego państwa, minister właściwy do spraw klimatu  podejmuje współpracę, za pośrednictwem zarządu woje -
wództwa właściwego dla danego obszaru, mając na celu przygotowanie i  realizację wspólnych programów ochrony 
powietrza lub planów działań krótkoterminowych, obejmujących strefy terytorium innego państwa.  
5. Minister właściwy do spraw klimatu  może podjąć współpracę z  innymi państwami członkowskimi Unii Europej-
skiej oraz Komisją Europejską w  zakresie koordynacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnych programów 
ochrony powietrza lub planów działań krótkoterminowych, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość 
sprawy w  zakresie, o  którym mowa  w ust. 6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 1973  
 
6. Minister właściwy do spraw klimatu  podejmuje współpracę, za pośrednictwem zarządu województwa właściwego 
dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko przekroczeń, z  innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz 
Komisją Europejską w  zakresie koordynacji n a terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnych programów ochrony 
powietrza lub planów działań krótkoterminowych, w  tym wymiany informacji o  ewentualnych źródłach przekroczeń 
poziomów substancji w  powietrzu oraz przykładowych działaniach mających na celu ograniczenie tych przekroczeń.  
7. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podejmuje współpracę, za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora 
ochrony środowiska właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko przekroczeń, z  organem właściwym w  innym 
państwie członkowskim Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w  zakresie oceny i  zapewnienia pomiarów jakości 
powietrza.  
8. Główny Inspektor Ochrony Środowiska może podjąć współpracę z  innymi państwami członkowskimi Unii Euro-
pejskiej oraz Komisją Europejską w  zakresie wymiany informacji o  wykonywaniu oceny i  zapewnieniu pomiarów jakości 
powietrza, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.  
Art. 92b. 1. Informacje o  stanie jakości powietrza, w  tym lokalizacji wszystkich stref na terytorium Rze czypospolitej 
Polskiej, w  których dokonuje się oceny jakości powietrza i  jego stanu, udostępniane są na stronie internetowej Głównego 
Inspektoratu Ochrony Środowiska. Na stronie udostępnia się również informacje o  decyzjach odraczających, o  których 
mowa  w art. 91b ust. 4, o obowiązujących programach ochrony powietrza oraz planach działań krótkoterminowych.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu  przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska informacje  o decy zjach 
odraczających, o  programach ochrony pow ietrza oraz planach działań krótkoterminowych, o  których mowa  w ust. 1, w celu 
ich udostępnienia na stronie internetowej.  
Art. 93. 1. Wojewódzkie centrum zarządzania kryzysowego niezwłocznie powiadamia społeczeństwo oraz podmioty, 
o których mowa w  art. 92 ust. 2 pkt 1, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, o  ryzyku wystąpienia przekro-
czenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego substancji w  powietrzu oraz o wystąpieniu 
przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopusz czalnego lub docelowego substancji w powietrzu.  
1a. Ryzyko wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego sub-
stancji w  powietrzu oraz wystąpienie przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelo -
wego substancji w  powietrzu ocenia się na podstawie wyników pomiarów lub przy wykorzystaniu wyników modelowania 
i analiz, o  których mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 4. 
2. Powiadomienie powinno zawierać w  szczególności:  
1) datę, godzinę i  obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo przekroczenie, oraz przyczyny tego stanu;  
2) prognozy zmian poziomów substancji w  powietrzu łącznie z  przyczynami tych zmian, obszaru, którego dotyczy, oraz 
czasu trwania przekroczenia albo ryzyka jego wystąpienia;  
3) wskazanie grup ludności wrażliwych na przekroczenie, obejmujących w  szczególności osoby starsze i  dzieci, oraz 
środki ostrożności, które mają być przez nie podjęte;  
4) informację o  obowiązujących ograniczeniach i  innych środkach zaradczych.  
Art. 94. 1. (uchy lony)  
1a. Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie:  
1) wyników klasyfikacji stref, o  której mowa w  art. 88 ust. 2, 
2) wyników pomiarów, o  których mowa w  art. 90 ust. 1, 
3) wyników oceny poziomów substancji w  powietrzu i  wyników klasyfikacji stref, o których mowa w  art. 89, 
4) informacji o  stwierdzonych przekroczeniach alarmowych poziomów substancji w  powietrzu, o  których mowa w  art. 93 
– dokonuje zbiorczej oceny jakości powietrza w  skali kraju.  
1b. W przypadku ryzyka wystąpienia przekroczenia poziom u alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub doce-
lowego substancji w  powietrzu w  danej strefie Główny Inspektor Ochrony Środowiska powiadamia o  tym właściwy zarząd 
województwa.  
1c. Główny Inspektor Ochrony Środowiska powiadamia wojewódzkie centrum zarząd zania kryzysowego o  ryzyku 
wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego substancji w  powietrzu 
oraz o  wystąpieniu przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczaln ego lub docelowego substancji w powie-
trzu. 
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 1973  
 
1d. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w  terminie do dnia 31  października każdego roku, udostępnia na stronie 
internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska roczne raporty z  oceny jakości powietrza w  kraju za rok po-
przedni.  
1e. Główny Inspekt or Ochrony Środowiska, w  terminie do dnia 31  października każdego roku, udostępnia na stronie 
internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska informację o  wartości wskaźnika średniego narażenia dla mia-
sta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięc y i aglomeracji oraz wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia 
za rok poprzedni.  
1f. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Instytutowi Ochrony Środowiska wyniki pomiarów,  o których 
mowa w  art. 90 ust. 1, na potrzeby wykonywania przez Instyt ut Ochrony Środowiska modelowania matematycznego 
transportu i  przemian substancji w  powietrzu oraz analiz wyników tego modelowania.  
1g. Instytut Ochrony Środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska wyniki modelowania 
matematycznego transp ortu i  przemian substancji w  powietrzu oraz analizy wyników tego modelowania, na potrzeby re -
alizacji zadań, o  których mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 1–5. 
1h. Instytut Ochrony Środowiska przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu  wyniki modelowania mate-
matycznego transportu i  przemian substancji w  powietrzu oraz analizy wyników tego modelowania, na potrzeby realizacji 
zadania, o  którym mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 6. 
2. Zarząd województwa, w  terminie nie później niż 14  dni, przekazuje ministrowi właściwemu d o spraw klimatu 
informację o  uchwaleniu przez sejmik województwa programu ochrony powietrza, o  którym mowa w  art. 91. Zarząd woje -
wództwa przekazuje niezwłocznie, nie później jednak niż w  terminie 14  dni, ministrowi właściwemu do spraw klimatu 
informację o  uchwaleniu przez sejmik województwa planu działań krótkoterminowych, o  którym mowa w  art. 92. 
2a. Zarząd województwa przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu  oraz właściwemu wojewódzkiemu 
inspektorowi ochrony środowiska:   
1) co roku, w  terminie d o dnia 31  marca, za poprzedni rok kalendarzowy, sprawozdanie okresowe z  realizacji działań 
naprawczych wynikających z  programu ochrony powietrza, o  którym mowa w  art. 91, oraz planu działań krótko -
terminowych, o  którym mowa w  art. 92; 
2) w terminie 6  miesi ęcy po zakończeniu realizacji programu ochrony powietrza, o  którym mowa w  art. 91, lub planu 
działań krótkoterminowych, o  którym mowa w  art. 92, sprawozdanie końcowe z  realizacji tego programu lub planu 
obejmujące cały okres ich realizacji.  
2b. (uchylony)  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, zakres i  sposób przekazywania informacji, 
o których mowa w  ust. 1f–2a, biorąc pod uwagę konieczność ich przekazywania i  gromadzenia na potrzeby krajowe i  zobo -
wiązań międzynarodowych o raz powiadamiania o  wystąpieniu przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, do-
puszczalnego lub docelowego substancji w  powietrzu.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, ustalone zostaną:  
1) terminy przekazywania informacji;  
2) forma przekazywanyc h informacji;  
3) układ przekazywanych informacji;  
4) wymagane techniki przekazywania informacji.  
Art. 95. 1. Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego po ziomu substancji w  powietrzu, w odnie -
sieniu do zakładów, gdzie jest eksploatowana i nstalacja, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco 
oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku 
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, marszałek 
województwa może, w  drodze decyzji, nałożyć na podmiot korzystający ze środowiska, który prowadzi działalność powo -
dującą wprowadzanie substancji do powietrza, obowiązek prowadzenia pomiarów poziomów tej subs tancji  w powietrzu.  
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, podmiot obowiązany jest przechowywać wyniki pomiarów przez 5  lat od 
zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.  
3. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji, o  której mowa  w ust. 1, wszczyn a się z  urzędu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 1973  
 
Art. 96. 1. Sejmik województwa może,  w drodze uchwały,  w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdro-
wie ludzi lub na środowisko, wprowadzić ograniczenia lub zakazy  w zakresie eksploatacji instalacji,  w których następuje 
spalanie pal iw. 
2. Projekt uchwały,  o której mowa  w ust. 1, opracowuje zarząd województwa. Zarząd województwa przedstawia 
projekt uchwały do zaopiniowania właściwym miejscowo wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast  i starostom.  
3. Wójt, burmistrz lub prezydent miast a i starosta są obowiązani do wydania opinii w  terminie miesiąca od dnia 
otrzymania projektu uchwały,  o którym mowa  w ust. 2. 
4. Niewydanie opinii  w terminie,  o którym mowa  w ust. 3, oznacza akceptację projektu uchwały.  
5. W postępowaniu, którego przedmiot em jest opracowanie uchwały,  o której mowa  w ust. 1, stosuje się odpowied-
nio przepisy działu III rozdziału 3 ustawy  z dnia 3 października 200 8 r. o udostępnianiu informacji  o środowisku  i jego 
ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.  
6. Uchwała,  o której mowa  w ust. 1, określa:  
1) granice obszaru, na którym wprowadza się ograniczenia lub zakazy,  o których mowa  w ust. 1; 
2) rodzaje podmiotów lub instalacji, dla których wprowadza się ograniczenia lub za kazy, o  których mowa  w ust. 1; 
3) rodzaje lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania lub których stosowanie jest zakazane na obszarze,  o którym 
mowa  w pkt 1, lub parametry techniczne lub rozwiązania techniczne lub parametry emisji instalacji,  w których n a-
stępuje spalanie paliw, dopuszczonych do stosowania na tym obszarze.  
7. Uchwała,  o której mowa  w ust. 1, może także określać:  
1) sposób lub cel wykorzystania paliw, który jest objęty ograniczeniami określonymi w  uchwale;  
2) okres obowiązywania ograniczeń lub zakazów  w ciągu roku;  
3) obowiązki podmiotów objętych uchwałą  w zakresie niezbędnym do kontroli realizacji uchwały.  
8. Uchwała,  o której mowa  w ust. 1, nie ma zastosowania do instalacji, dla których wymagane jest uzyskanie pozwo-
lenia zintegrowanego alb o pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, albo dokonanie zgłoszenia.  
9. Uchwała,  o której mowa  w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego.  
Art. 96a. 1. Wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sprawuje nadzór w  zakresie : 
1) terminowego uchwalenia programów ochrony powietrza i  ich aktualizacji oraz planów działań krótkoterminowych, 
o których mowa w  art. 91 i art. 92; 
2) realizacji działań określonych w  programach ochrony powietrza i  ich aktualizacjach oraz planach działań  krótko -
terminowych przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, starostę oraz inne podmioty.  
2. Do wykonywania zadań kontrolnych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska stosuje się przepisy 
ustawy o  Inspekcji Ochrony Środowiska.  
3. (uchylony)  
4. (uchylony) 
5. (uchylony) 
6. (uchylony) 
DZIAŁ III  
(uchylony)  
DZIAŁ  IV 
Ochrona powierzchni ziemi  
Art. 101. Ochrona powierzchni ziemi polega na:  
1) racjonalnym gospodarowaniu;  
2) zachowaniu funkcji środowiskowych, gospodarczych, społecznych i  kulturowych, w tym między innymi:  
a) produkcji żywności oraz biomasy,  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 1973  
 
b) magazynowaniu, filtrowaniu i  przekształcaniu składników odżywczych, substancji i  wody,  
c) podstaw rozwoju życia i  różnorodności biologicznej,  
d) źródła surowców,  
e) rezerwuaru pierwiastka węgla,  
f) zbioru dziedzictwa geologicznego, geomorfologicznego i  archeologicznego;  
3) zapobieganiu zanieczyszczeniu substancjami powodującymi ryzyko oraz na remediacji;  
4) zachowaniu jak najlepszego stanu gleby poprzez zapobieganie:  
a) erozji wodnej i  wietrznej,  
b) spadkowi zawartości próchnicy glebowej,  
c) zagęszczaniu, przez co rozumie się wzrost gęstości objętościowej i  zmniejszanie porowatości gleby,  
d) zasoleniu na skutek gromadzenia się w  glebie soli rozpuszczalnych,  
e) działaniom powodującym zakwaszanie;  
5) minimalizacji stopnia i  łagodzeniu skutków zasklepienia gleby poprzez:  
a) ograniczanie do niezbędnego minimum powierzchni gleby objętej zabudową,  
b) zachowywanie lub tworzenie powierzchni biologicznie czynnych gleby, zdolnych do łagodzenia degradującego 
działania terenów zabudowanych i  zanieczyszczeń środowiska;  
6) zapobieganiu ruchom masowym ziemi i  ich skutkom;  
7) przeciwdziałaniu niekorzystnym zmianom naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi polegającym na:  
a) ograniczaniu tworzenia, powstałych w  wyniku przemieszczania lub usuwania mas ziemnych i  skalnych oraz od-
padów wydobywczych, wykopów, wyrobisk, nasypów i  zwałowisk,  
b) zapobieganiu niszczeniu gleby, w  tym mieszaniu jej poziomów genetycznych, które nie wynika z  uprawy grun-
tów ornych,  
c) zapobiegan iu i ograniczaniu niszczenia pokrycia terenu roślinnością,  
d) zapewnieniu racjonalnego wykorzystania przemieszczanych lub usuwanych mas ziemnych i  skalnych,  
e) zapewnieniu racjonalnego wykorzystania warstwy próchnicznej gleb, g łównie w  kierunku odtworzenia  i ulep-
szania gleb,  
f) ponownym kształtowaniu funkcji lub przygotowaniu do pełnienia nowych funkcji terenów, na których wystę -
puje niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi.  
Art. 101a.  1. Zanieczyszczenie powierzchni ziemi o cenia się na podstawie przekroczenia dopuszczalnych zawartości 
substancji powodujących ryzyko w  glebie lub w  ziemi.  
2. Dopuszczalna zawartość w  glebie i  w ziemi substancji powodującej ryzyko oznacza zawartość, poniżej której żadna  
z funkcji pełnionych prze z powierzchnię ziemi nie jest znacząco naruszona, z  uwzględnieniem wpływu tej substancji na 
zdrowie ludzi i  stan środowiska.  
3. Funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej  faktycznego zagospodarowania i wykorzy-
stania, chyba że inn a funkcja wynika z  planu zagospodarowania przestrzennego.  
4. Gleby, ziemi lub wód gruntowych nie uznaje się za zanieczyszczone, jeżeli stwierdzone w  niej zawartości sub-
stancji są pochodzenia naturalnego.  
5. Minister właściwy do spraw klimatu , mając na wzgl ędzie wpływ niektórych rodzajów działalności na stan po-
wierzchni ziemi, w  tym stwarzane przez nie zagrożenie dla zdrowia ludzi i  stanu środowiska, oraz kierując się potrzebą 
ujednolicenia zasad i  zminimalizowania kosztów badań zanieczyszczenia gleby i  ziem i, określi w  drodze rozporządzenia 
sposób prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w  tym:  
1) substancje powodujące ryzyko szczególnie istotne dla ochrony powierzchni ziemi , ich dopuszczalne zawartości w glebie  
oraz dopuszczalne zawartości w  ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych właściwości gleby oraz grup gruntów, wy-
dzielonych w  oparciu o  sposób ich użytkowania;  
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 1973  
 
2) szczegółowe wymagania dotyczące ustalania dopuszczalnej zawartości w  glebie oraz dopuszczalnej zawart ości w ziemi  
substancji powo dującej ryzyko, innej niż wskazana  w pkt 1, z uwzględnieniem analizy jej wpływu na zdrowie ludzi 
i stan środowiska;  
3) etapy identyfikacji terenów zanieczyszczonych, w  szczególności:  
a) sposób ustalenia działalności mogącej być przyczyną zanieczyszczenia  na danym terenie obecnie lub w przeszłości,  
b) sposób ustalenia listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w  glebi e lub ziemi jest spodziewane 
ze względu na działalność, o  której mowa  w lit. a, 
c) źródła informacji istotne dla oceny zagrożeni a zanieczyszczeniem gleby lub ziemi,  
d) warunki uznawania istniejących badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi za aktualne,  
e) etapy i  sposób prowadzenia badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi;  
4) rodzaje działalności mogących z  dużym prawdopodobieństwem powodo wać historyczne zanieczyszczenie po-
wierzchni ziemi, wraz ze wskazaniem przykładowych dla tych działalności zanieczyszczeń;  
5) referencyjne metodyki wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi;  
6) szczegółowe wymagania dotyczące oceny zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie zakładu, 
gdzie jest lub była w  przeszłości eksploatowana instalacja wymagająca uzyskania pozwolenia zintegrowanego, 
w celu zapewnienia identyfikacji każdego zanieczyszczenia przed uruchomieniem instalacji, w  trakc ie jej eksploata-
cji oraz po zamknięciu, w  tym wymagania dotyczące zakresu i  sposobu sporządzenia raportu początkowego, o  któ-
rym mowa  w art. 208 ust.  2 pkt  4 lit.  a, pomiarów, o  których mowa  w art. 211 ust.  6 pkt  4, i raportu końcowego, 
o którym mowa  w art. 217b  ust. 1. 
Art. 101b.  W ramach państwowego monitoringu środowiska dokonuje się oceny oraz badań i  obserwacji stanu gleby 
i ziemi.  
Art. 101c.  1. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr historycznych zanieczyszczeń powierzchni 
ziemi.  
2. W rejestrze gromadzi się informacje:  
1) o potencjalnych historycznych zanieczyszczeniach powierzchni ziemi oraz historycznych zanieczyszczeniach po-
wierzchni ziemi, w  tym ich charakterystyce, miejscu, czasie wystąpienia oraz aktualnym statusie terenu, na któr ym 
występują;  
2) o przeprowadzonych remediacjach oraz osiągniętych w  ich wyniku efektach ekologicznych;  
3) o działalności prowadzonej na terenach, na których wystąpiło potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni 
ziemi lub historyczne zanieczyszcze nie powierzchni ziemi, obecnie, a  także, o  ile takie informacje są dostępne – w prze-
szłości ; 
4) imię i  nazwisko albo nazwę władającego powierzchnią ziemi oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
5) imię i  nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzen ia remediacji oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
6) określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgodnie z  Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), wykonywanej 
na terenie, na którym występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi lub historyczne zanie-
czyszczenie powierzchni ziemi, przez władającego powierzchnią ziemi;  
7) określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgodnie z  Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), wykonywanej 
na terenie, na którym występuje historyczne za nieczyszczenie powierzchni ziemi, przez obowiązanego do przeprowa -
dzenia remediacji;  
8) inne, niż wskazane  w pkt 1–7, istotne informacje dotyczące historycznych zani eczyszczeń powierzchni ziemi, w szcze-
gólności  o prowadzonych postępowaniach administracyjny ch i sądowo -administracyjnych w  sprawach historycznych 
zanieczyszczeń powierzchni ziemi.  
3. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w  drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi, do-
konuje do rejestru wpisu o  potencjalnym historycznym zani eczyszczeniu powierzchni ziemi, nie później niż w  terminie 
6 miesięcy od dnia otrzymania odpowiednio:  
1) wykazu, o  którym mowa  w art. 101d  ust. 6; 
2) aktualizacji wykazu, o  której mowa  w art. 101d  ust. 8; 
3) zgłoszenia, o  którym mowa  w art. 101e  ust. 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 1973  
 
4. Decyzja, o  której mowa  w ust. 3, zawiera wskazanie miejsca, na którym występuje potencjalne historyczne zanie-
czyszczenie powierzchni ziemi.  
5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska aktualizuje i  uzupełnia rejestr na podstawie:  
1) aktualizacji wykazu, o  której mowa  w art. 101d  ust. 8, 
2) badań, o  których mowa  w art. 101f ust. 1 lub art.  101g  ust. 1, 
3) planu remediacji, o  którym mowa  w art. 101l ust. 1, 
4) oceny przeprowadzenia remediacji, o  której mowa  w art. 101n  ust. 1 
– nie później niż w  terminie 6  miesięcy odpowiednio od dnia ich otrzymania, wykonania, ustalenia lub dokonania.  
6. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, dokonując wpisu do rejestru, aktualizując lub uzupełniając rejestr, 
oznacza aktualny status terenu jako teren, na którym:  
1) występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi – jeżeli informacje na temat terenu zawarto 
w wykazie, o  którym mowa  w art. 101d  ust. 6, lub w  zgłoszeniu, o  którym mowa  w art. 101e  ust. 1; 
2) występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni zi emi – jeżeli na terenie przeprowadzono badania, o  których 
mowa  w art. 101f ust. 1 lub w  art. 101g  ust. 1, które potwierdzają historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi;  
3) występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi w  trakcie remediacji – jeżeli dla danego terenu ustalono 
plan remediacji, o  którym mowa  w art. 101l ust. 1; 
4) zakończono remediację – jeżeli ocena przeprowadzenia remediacji, o  której mowa  w art. 101n  ust. 1, wykaże, że 
remediacja została przeprowadzona zgodnie z  ustalonym plan em remediacji.  
7. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w  drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi, do-
konuje wykreślenia wpisu do rejestru, jeżeli nie potwierdzono historycznego zaniec zyszczenia powierzchni ziemi, w szcze-
gólności  gdy badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi, o  których mowa  w art. 101f ust. 1 lub w  art. 101g  ust. 1, albo bada-
nia wykonywane przy opracowaniu planu remediacji, o  którym mowa  w art. 101l ust. 1, nie potwierdziły występowania 
na danym terenie historycznego zani eczyszczenia powierzchni ziemi.  
8. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może dokonywać zmian w  rejestrze, jeżeli stwierdzi niezgodność za-
wartych w  nim danych z  posiadanymi informacjami, w  szczególności wynikającymi z  prowadzonych postępowań admini-
stracyjn ych w  zakresie historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi.  
9. Rejestr prowadzi się:  
1) przy użyciu systemu teleinformatycznego;  
2) w podziale na województwa, w  sposób umożliwiający zestawianie danych dla obszaru całego kraju;  
3) w sposób umożliwiając y sortowanie danych.  
10. Bezpośredni dostęp do wszystkich danych zawartych w  rejestrze posiadają za pośrednictwem systemu teleinfor-
matycznego organy ochrony środowiska oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska.  
11. Brak wpisu do rejestru nie wstrzymuje post ępowania w  sprawie wydania decyzji, o  której mowa  w art. 101f ust. 1, 
art. 101k  ust. 2 lub  3, art. 101l ust. 4, art. 101m  ust. 1 pkt  2 lub art.  101o  ust. 2. 
12. Minister właściwy do spraw klimatu , biorąc pod uwagę potrzebę zape wnienia dostępu do informacji  o środowi-
sku, a  także użyteczność i  zapewnienie sprawnego funkcjonowania rejestru określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy 
zakres informacji, które są gromadzone w  rejestrze.  
Art. 101d . 1. Starosta dokonuje identyfikacji potencjalnych historycznych z anieczyszczeń powierzchni ziemi,  poprzez:  
1) ustalenie działalności mogącej z  dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie powierzch ni 
ziemi, która była prowadzona na danym terenie przed dniem 30  kwietnia 2007  r.; 
2) ustalenie listy su bstancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w  glebie lub ziemi jest spodziewane ze względu 
na działalność, o  której mowa  w pkt 1; 
3) analizę dostępnych informacji na temat zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi;  
4) w razie potrzeby – wykonanie pierwszego etapu badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi przez laboratorium, o  którym 
mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
2. Identyfikacji potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi nie dokonuje się na terenach, na któ-
rych jest prowad zona działalność, której głównym celem jest obronność i  bezpieczeństwo państwa lub bezpieczeństwo 
międzynarodowe.  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 1973  
 
3. Starosta lub upoważniona przez niego osoba, są uprawnieni do wstępu na teren władającego powierzchnią ziemi 
w celu wykonywania badań zaniec zyszczenia gleby i  ziemi.  
4. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 3, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonywanie 
badań na terenie będącym w  jego władaniu.  
5. Władający powierzchnią ziemi, na wniosek starosty, przekazuje wszelkie znajduj ące się w  jego posiadaniu infor-
macje dotyczące potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi oraz jego możliwych źródłach.  
6. Starosta sporządza wykaz potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.  
7. Wykaz zawiera:  
1) adres , numery działek ewidencyjnych i  informacje o  ich powierzchni;  
2) informacje o  aktualnym i, o  ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania gruntów;  
3) informacje o  działalności prowadzonej na terenie;  
4) informacje o  działalności prowadzonej na ter enie w  przeszłości, o  ile takie informacje są dostępne;  
5) informacje o  właściwościach gleby na terenie;  
6) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz informacje o  ich zawartości w  glebie i  w ziemi;  
7) informacje o  remediacji prowadzonej obecnie i  w przeszł ości na terenie;  
8) imię i  nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzenia remediacji oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
9) imię i  nazwisko albo nazwę władającego powierzchnią ziemi oraz adres jego zamieszkania lub siedziby.  
8. Starosta dokonuj e aktualizacji wykazu raz na 2  lata. 
9. Starosta przekazuje wykaz oraz – raz na 2  lata – jego aktualizację regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska 
za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych.  
Art. 101e.  1. Władający powierzchnią ziemi, który stwierdził historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi na 
terenie będącym w  jego władaniu, jest obowiązany niezwłocznie zgłosić ten fakt regionalnemu dyrektorowi ochrony śro -
dowiska.  
2. Zgłoszenie, o  którym mowa  w ust. 1, zawiera:  
1) imię i  nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
2) adres i  numer działki ewidencyjnej;  
3) informacje na temat czasu wystąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w  tym, w  miarę możliwości, dokumenty 
uprawdopodobniające, że zgłoszenie dotyczy historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi;  
4) dokumentację potwierdzającą wystąpienie zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w  tym nazwy substancji powodują-
cych ryzyko oraz wyniki badań zanieczyszcze nia gleby i  ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, 
o którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Każdy, kto stwierdził potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, może zgłosić ten fakt staroście.  
4. Zgłoszenie, o  którym mowa  w ust. 3, zawiera:  
1) imię i  nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
2) wskazanie miejsca, w  miarę możliwości poprzez podanie adresu lub numeru działki ewidencyjnej;  
3) informacje na temat czasu wyst ąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w  tym, w  miarę możliwości, dokumenty 
uprawdopodobniające, że zgłoszenie dotyczy historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi;  
4) opis stwierdzonej sytuacji wskazującej na występowanie potencjalnego historyczn ego zanieczyszczenia powierzchni 
ziemi, dokumentację, która uprawdopodobni jej wystąpienie, w  tym, w  miarę możliwości, nazwy substancji powodu-
jących ryzyko oraz wyniki badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, 
o którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
5. Do zgłoszenia, o  którym mowa  w ust. 1 i 3, składanego w  postaci elektronicznej dołącza się zeskanowane doku-
menty lub dokumentację, o  których mowa odpowiednio  w ust. 2 pkt  3 i 4 oraz w  ust. 4 pkt  3 i 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 1973  
 
Art. 101f.  1. Na terenie, na którym była prowadzona przed dniem 30  kwietnia 2007  r. działalność mogąca z  dużym 
prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi oraz istnieją przesłanki wskazujące 
na występowanie historycznego za nieczyszczenia powierzchni ziemi, takie jak umieszczenie terenu w  wykazie, o  którym 
mowa  w art. 101d  ust. 6, lub zgłoszenie, o  którym mowa  w art. 101e  ust. 1, regionalny dyrektor ochrony środowiska może, 
w drodze decyzji, nałożyć na władającego powierzchni ą ziemi będącego podmiotem korzystającym ze środowiska, obo-
wiązek wykonania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi oraz wyznaczyć termin przedłożenia wyników tych badań.  
2. Badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi, o  których mowa  w ust. 1, wykonuje laboratoriu m, o którym mowa  w art. 147a  
ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Przepisu  ust. 1 nie stosuje się, gdy podmiot korzystający ze środowiska pos iada pozwolenie zintegrowane, w któ-
rym określono sposób wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi.  
4. Podmiot, o  którym mowa  w ust. 1, jest obowiązany przechowywać wyniki badań przez okres 5  lat od zakończenia 
roku kalendarzowego, którego dotyczą, oraz przedkładać je regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska oraz woje-
wódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska na ich żą danie.  
5. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji, o  której mowa  w ust. 1, wszczyna się z  urzędu.  
Art. 101g.  1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska może wykonywać badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi 
w celu potwierdzenia występowania historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi lub w  celu opracowania planu 
remediacji, w  przypadku innym niż wskazany  w art. 101f ust. 1. 
2. Badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi, o  których mowa  w ust. 1, wykonuje laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  
ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Zamówienie publiczne na wykonywanie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi, o  których mowa  w ust. 1, obejmuje 
jednorazowe badania lub dokonywanie wszystkich badań we wskazanym okresie.  
4. Regionalny dyrektor ochrony środowiska lub upoważnion a przez niego osoba, są uprawnieni do wstępu na teren 
władającego powierzchnią ziemi w  celu wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi.  
5. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 4, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonywanie 
badań n a terenie będącym w  jego władaniu.  
Art. 101h.  1. Władający powierzchnią ziemi, na której występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, 
jest obowiązany do przeprowadzenia remediacji.  
2. Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi dokonane po 
dniu objęcia przez niego władania spowodował inny wskazany podmiot, zwany dalej „innym sprawcą ”, obowiązek prze-
prowadzenia remediacji spoczywa na innym sprawcy.  
3. Jeżeli zanieczyszczenie zostało spowodowane p rzez innego sprawcę za zgodą lub wiedzą władającego powierzch-
nią ziemi, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany do przeprowadzenia remediacji solidarnie z  innym sprawcą.  
4. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 3, decyzję, o  której mowa  w art. 101l ust. 4 i art. 101m  ust. 1 pkt  2, kieruje 
się także do władającego powierzchnią ziemi.  
Art. 101i.  Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w  przypadku historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, 
przeprowadza remediację, jeżeli:  
1) nie można wszcząć wobec wła dającego powierzchnią ziemi postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku 
przeprowadzenia remediacji albo egzekucja okazała się bezskuteczna;  
2) władający powierzchnią ziemi wykaże, że zanieczyszczenie, dokonane po dniu objęcia przez niego władania, spo-
wodował inny sprawca, wobec którego nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku 
przeprowadzenia remediacji, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;  
3) władający powierzchnią ziemi dokonał zgłoszenia na podstawie  art. 12 ustawy z  dnia 27 lipca 2001  r. o wprowadze-
niu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o  odpadach oraz o  zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. poz.  1085, 
z późn. zm.7)) oraz starosta uwzględnił zgłoszenie w  rejestrze zawierającym informacje o  terenach, na których stwier -
dzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, z  wyszczególnieniem terenów, na których obowiązek re-
kultywacji obciążał starostę;  
4) z uwagi na zagrożenie dla zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych szkód w  środowisku jest konieczne  
niezwłoczne jej przeprowadzenie.  
                                                           
7) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2002  r. poz. 1196, z  2003  r. poz. 78 i 1865,  z 2004  r. poz. 464, z  2005  r. 
poz. 954, z  2006  r. poz. 360 i 935 oraz z 2014  r. poz. 1101.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 1973  
 
Art. 101j.  1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala harmonogram swoich zadań w  zakresie historycznych 
zanieczyszczeń powierzchni ziemi oraz co najmniej raz na 5  lat dokonuje jego aktualizacji.  
2. Harmonogram obejmuje : 
1) badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi na terenach, na których występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie 
powierzchni ziemi;  
2) opracowywanie planów remediacji dla terenów, dla których potwierdzono historyczne zanieczyszczenie powierzchni 
ziem i; 
3) przeprowadzanie remediacji historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, o  których mowa  w art. 101i.  
3. Ustalając i  aktualizując harmonogram uwzględnia się potrzebę przeprowadzenia w  pierwszej kolejności remediacji 
terenów, które stanowią największ e zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska oraz uwzględnia się możliwość 
finansowania zadań regionalnego dyrektora ochrony środowiska w  kolejnych latach.  
4. W trakcie opracowywania lub aktualizacji harmonogramu regionalny dyrektor ochrony środowis ka zasięga opinii 
Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej oraz zarządu właściwego wojewódzkiego 
funduszu ochrony środowiska i  gospodarki wodnej w  zakresie możliwości wspomagania ze środków tych funduszy zadań 
objętych harmonogram em. 
5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska opracowuje i  przekazuje Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środo -
wiska, co 5  lat, sprawozdanie z  realizacji zadań objętych harmonogramem.  
Art. 101k.  1. Koszty remediacji obejmują koszty:  
1) badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi;  
2) opracowania projektu planu remediacji;  
3) przeprowadzenia remediacji.  
2. W przypadkach, o  których mowa  w art. 101i pkt 4, regionalny dyrektor ochrony środowiska nakłada, w  drodze 
decyzji, na władającego powierzchnią ziemi obowiązek zwrotu  poniesionych kosztów remediacji, określając w  niej wy so-
kość, sposób i  termin ich uiszczenia.  
3. Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi dokonane po 
dniu objęcia przez niego władania, której remediacj a spowodowała poniesienie kosztów, o  których mowa  w ust. 1, spo-
wodował inny sprawca, regionalny dyrektor ochrony środowiska nakłada, w  drodze decyzji, obowiązek zwrotu tych kosz-
tów na innego sprawcę, określając w  niej wysokość, sposób i  termin ich uiszczen ia. 
4. Regionalny dyrektor ochrony środowiska może odstąpić od żądania zwrotu całości albo części kosztów remedia-
cji, jeżeli:  
1) władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca nie został zidentyfikowany lub nie można wszcząć wobec niego 
postępowania egzekuc yjnego, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;  
2) koszty postępowania egzekucyjnego są wyższe niż kwota możliwa do odzyskania.  
5. Roszczenia względem władającego powierzchnią ziemi lub innego sprawcy o  zwrot kosztów remediacji prze -
dawniają się z  upływem 5 lat od dnia, w  którym odpowiednio decyzja, o  której mowa  w ust. 2 albo  3, stała się ostateczna.  
6. Do należności z  tytułu obowiązku zwrotu kosztów remediacji stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy 
z dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatk owa ( Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 i 1598 ), z tym że uprawnienia organów 
podatkowych przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.  
Art. 101l.  1. Remediację historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi przeprowadza się zgodnie z  ustalonym 
planem  remediacji.  
2. Władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca, obowiązany do przeprowadzenia remediacji historycznego zanie-
czyszczenia powierzchni ziemi, jest obowiązany do przedłożenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wniosku  
o wydanie decyzji ustalającej plan remediacji, który zawiera projekt planu remediacji; do pisemnego wniosku dołącza się 
jego zapis w  postaci elektronicznej na informatycznych nośnikach danych.  
3. Projekt planu remediacji zawiera informacje o:  
1) terenie wymagającym przeprow adzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i  numerów działek ewidencyjnych 
oraz jego powierzchni;  
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 1973  
 
2) aktualnym i, o  ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczyszczonego terenu;  
3) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w  tym roślinności i  zabudowie;  
4) nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z  wynikami badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substan -
cjami, wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a; 
5) nazwach substancji powodując ych ryzyko oraz ich zawartości w  glebie i  w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja;  
6) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska;  
7) budowie geologicznej i  warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny, o której mowa  w pkt 6 – 
jeżeli zachodzi taka potrzeba;  
8) planowanym sposobie przeprowadzenia remediacji;  
9) planowanym terminie rozpoczęcia i  zakończenia remediacji;  
10) sposobie potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz terminie przedłożenia dokument acji z  jej przeprowadzenia, 
w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  
ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
4. Plan remediacji ustala regionalny dyrektor ochrony środowiska w  drodze decyzji określającej : 
1) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i  numerów działek ewidencyjnych oraz 
jego powierzchni;  
2) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w  glebie i  w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja;  
3) sposób prz eprowadzenia remediacji;  
4) termin rozpoczęcia i  zakończenia remediacji;  
5) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji z  jej przeprowadzenia, 
w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi wykonanych przez lab oratorium, o  którym mowa  w art. 147a  
ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje decyzję, o  której mowa  w ust. 4, po zasięgnięciu opinii dotyczą-
cej projektu planu remediacji:  
1) państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarneg o – w odniesieniu do oceny występowania znaczącego zagroże-
nia dla zdrowia ludzi na danym terenie;  
2) państwowego powiatowego inspektora sanitarnego – w odniesieniu do zanieczyszczenia w  ujęciach wody przezna-
czonej do spożycia;  
3) dyrektora okręgowego urzęd u górniczego – w odniesieniu do zanieczyszczenia spowodowanego ruchem zakładu 
górniczego;  
4) dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych – w odniesieniu do zanieczyszczenia na gruntach będących 
w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwo we; 
5) dyrektora parku narodowego – w odniesieniu do zanieczyszczenia na obszarze parku narodowego i  jego otuliny;  
6) dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie  – w odnie-
sieniu do zanieczyszczenia w  strefach ochronnych ujęć wody;  
7) starosty – w odniesieniu do zanieczyszczenia gruntów wykorzystywanych na cele rolne.  
6. Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie, do którego inny sprawca nie posiada tytułu prawnego, władający 
powierzchnią ziemi jest obowią zany umożliwić wykonanie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi, a  także przeprowadze-
nie remediacji zgodnie z  planem remediacji ustalonym w  drodze decyzji, o  której mowa  w ust. 4. 
Art. 101m.  1. W  przypadku gdy władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca ni e przeprowadza remediacji, po-
mimo że zgodnie  z art. 101h jest do tego obowiązany, regionalny dyrektor ochrony środowiska:  
1) wzywa go do przedłożenia wniosku, o  którym mowa  w art. 101l ust. 2, w wyznaczonym terminie;  
2) jeżeli nie przedłożył wniosku zgodni e z wezwaniem – nakłada na władającego powierzchnią ziemi lub innego spraw-
cę, w  drodze decyzji, obowiązek przeprowadzenia remediacji na podstawie ustalonego przez regionalnego dyrek tora 
ochrony środowiska planu remediacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 1973  
 
2. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2, ustala się obowiązek zwrotu kosztów opracowania projektu planu re -
mediacji, ich wysokość, sposób i  termin uiszczenia oraz ustala się plan remediacji:  
1) zawierający informacje o:  
a) aktualnym i, o  ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytko wania zanieczyszczonego terenu,  
b) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w  tym roślinności i  zabudowie,  
c) nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z  wynikami badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substan-
cjami, wykonanych przez laborat orium, o  którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a, 
d) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,  
e) budowie geologicznej i  warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny, o  której mowa  w lit. d – 
jeżeli zachodzi taka potrzeba;  
2) określający:  
a) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i  numerów działek ewidencyjnych 
oraz jego powierzchni,  
b) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w  glebie i  w ziemi, d o jakich doprowadzi remediacja,  
c) sposób przeprowadzenia remediacji,  
d) termin rozpoczęcia i  zakończenia remediacji,  
e) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji z  jej przeprowadze-
nia, w  tym wyników badań zaniec zyszczenia gleby i  ziemi wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  
w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Przy wydawaniu decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 101l ust. 5. 
4. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się przepisów  art. 362. 
5. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  2, opracowanie projektu planu remediacji regionalny dyrektor ochrony 
środowiska może zlecić wykonawcy, który ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie oraz warunk i tech -
niczne i  organizacyjne będzie gwarantował należyte jego opracowanie.  
6. Do należności z  tytułu obowiązku zwrotu kosztów opracowania projektu planu remediacji stosuje się odpowiednio 
przepisy działu III ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja p odatkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych 
przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.  
7. Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie, do którego inny sprawca nie posiada tytułu prawnego, władający 
powierzchnią ziemi jest obowiązany u możliwić wykonanie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi, a  także przeprowadze-
nie remediacji zgodnie z  planem remediacji ustalonym w  decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2. 
Art. 101n.  1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska dokonuje oceny przeprowadzenia r emediacji, która polega na 
stwierdzeniu zgodności remediacji z  ustalonym planem remediacji.  
2. W przypadku gdy stwierdzono niezgodność przeprowadzonej remediacji z  ustalonym planem remediacji, stosuje 
się przepisy o  postępowaniu egzekucyjnym w  administracj i. 
Art. 101o.  1. Jeżeli regionalny dyrektor ochrony środowiska przeprowadza remediację, o  której mowa  w art. 101i, 
władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić jej przeprowadzenie z  zachowaniem warunków określonych 
w decyzji, o  której mowa  w ust. 2, a także umożliwić prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi.  
2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w  celu przeprowadzenia remediacji, określa, w  drodze decyzji skiero-
wanej do władającego powierzchnią ziemi, zakres udostępnienia przez niego powierzchni ziemi oraz ustala plan remediacji:  
1) zawierający informacje o:  
a) aktualnym i, o  ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczyszczonego terenu,  
b) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w  tym roślinności i  zabudowie , 
c) nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z  wynikami badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substan-
cjami, wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a, 
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 1973  
 
d) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia  ludzi lub stanu środowiska,  
e) budowie geologicznej i  warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny, o  której mowa  w lit. d – 
jeżeli zachodzi taka potrzeba;  
2) określający:  
a) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie ad resu i  numerów działek ewidencyjnych 
oraz jego powierzchni,  
b) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w  glebie i  w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja,  
c) sposób przeprowadzenia remediacji,  
d) termin rozpoczęcia i  zakończenia remediacj i, 
e) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji z  jej przeprowadze-
nia, w  tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  
w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Postępowanie w  sprawie wydania decyzji, o  której mowa  w ust. 2, wszczyna się z  urzędu.  
4. Przy wydawaniu decyzji, o  której mowa  w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 101l ust. 5. 
5. W przypadku, o  którym mowa  w art. 101i, opracowanie projektu planu r emediacji lub przeprowadzenie remediacji 
regionalny dyrektor ochrony środowiska może zlecić wykonawcy, który ze względu na posiadane kompetencje, doświad-
czenie oraz warunki techniczne i  organizacyjne będzie gwarantował odpowiednio należyte ich opracowanie lub przepro-
wadzenie.  
Art. 101p.  1. Dokonując oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowi a ludzi lub stanu środowiska, o któ-
rej mowa  w art. 101l ust. 3 pkt  6, art. 101m  ust. 2 pkt  1 lit.  d oraz  art. 101o  ust. 2 pkt  1 lit.  d, uwzględnia się w szczegó l-
ności:  
1) postać chemiczną, w  jakiej występuje zanieczyszczenie i  jego biodostępność;  
2) możliwość rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;  
3) potencjalne drogi narażenia, z  uwzględnieniem rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w  zależności od właściwości  
gleby, ukształtowania, budowy geologicznej i  warunków hydrogeologicznych, a  także pokrycia terenu;  
4) środowisko oraz ludzi, którzy mogliby ucierpieć w  wyniku zanieczyszczenia;  
5) występowanie na terenie zanieczyszczonym i  w jego okolicy zwłaszcza gruntów  uprawnych, ogrodów, parków, 
placów zabaw, terenów sportowych, budynków mieszkalnych i  użytkowych, form ochrony przyrody, zasobów wody 
pitnej i  ujęć wody.  
2. Jeżeli ocena występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska wykaże, że nie wystę-
puje znaczące zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, regionalny dyrektor ochrony środowiska może zwolnić 
władającego powierzchnią ziemi lub innego sprawcę, w  drodze decyzji, z  obowiązku przeprowadzenia remediacji albo nie 
przeprowadzać  remediacji, o  której mowa  w art. 101i.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się po-
trzebą ujednolicenia sposobu wykonywania oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stan u śro-
dowiska, może określić, w  drodze rozporządzenia, sposób wykonywania oceny występowania znaczącego zagrożenia dla 
zdrowia ludzi lub stanu środowiska oraz referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji w  glebie, ziemi  
i wodach gruntowyc h. 
Art. 101q.  1. Dopuszcza się następujące sposoby przeprowadzenia remediacji:  
1) usunięcie zanieczyszczenia, przynajmniej do dopuszczalnej zawartości w  glebie i  w ziemi substancji powodujących 
ryzyko;  
2) inne, niż wskazany  w pkt 1, prowadzące do usunięcia  znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi i  stanu środowiska, 
z uwzględnieniem obecnego i, o  ile jest to możliwe, planowanego sposobu użytkowania terenu, takie jak:  
a) zmniejszenie ilości zanieczyszczeń lub  
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 1973  
 
b) ograniczenie możliwości rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń i  kontrolowanie zanieczyszczenia poprzez okre-
sowe prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi w  określonym czasie, lub  
c) przeprowadzenie samooczyszczania powierzchni ziemi, ewentualne działania wspomagające samooczyszczanie, 
kontrolowa nie zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań z anieczyszczenia gleby i  ziemi w okreś -
lonym czasie, ewentualne ograniczenie dostępu ludzi do zanieczyszczonego terenu i  ewentualna konieczność 
zmiany sposobu użytkowania zanieczyszczonego terenu.  
2. Przy planowaniu lub określaniu sposobu przeprowadzenia remediacji w  pierwszej kolejności należy rozważyć 
usunięcie zanieczyszczenia, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1. 
3. Odstąpienie od usunięcia zanieczyszczenia, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1, i przeprowadzenie  remediacji w  sposób, 
o którym mowa  w ust. 1 pkt  2, dopuszcza się, jeżeli:  
1) nie są znane technologie lub sposoby pozwalające na usunięcie zanieczyszczenia lub  
2) negatywne dla środowiska skutki działań prowadzonych w  celu usunięcia zanieczyszczenia byłyb y niewspółmiernie 
wysokie do korzyści osiągniętych w  środowisku, lub  
3) koszty oczyszczania doprowadzające do usunięcia zanieczyszczenia byłyby nieproporcjonalnie wysokie w  stosunku 
do korzyści osiągniętych w  środowisku i  zasadne jest przeprowadzenie remed iacji w  sposób, o  którym mowa  w ust. 1 
pkt 2, co zostało wykazane w  analizie kosztów i  korzyści przeprowadzonej dla kilku wariantów sposobu przeprowa-
dzenia remediacji, lub  
4) obowiązany do przeprowadzenia remediacji wykaże, że zanieczyszczenie nastąpiło pr zed dniem 1  września 1980  r. 
Art. 101r.  Zabrania się używania do prac ziemnych gleby lub ziemi, w  tym używanych do tych prac osadów pochodzą -
cych z  dna zbiorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących, jeżeli jest przekroczona w  nich dopusz -
czalna zawartość substancji powodującej ryzyko, określona w  przepisach wydanych na podstawie  art. 101a  ust. 5, dla 
gruntów występujących w  miejscu użycia tej gleby lub ziemi.  
Art. 102. (uchylony)  
Art. 103. (uchylony)  
Art. 104. (uchylony)  
Art. 105. (uchylony)  
Art. 106. (uchylony)  
Art. 107. (uchylony)  
Art. 108. (uchylony)  
Art. 109. (uchylony)  
Art. 110. (uchylony)  
Art. 110a.  1. Starosta prowadzi obserwację terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na któ-
rych występują te ruchy, a  także rejestr zawie rający informacje o  tych terenach.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw rolnictwa oraz mini-
strem właściwym do  spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa  określi, 
w drodze rozporządzenia:  
1) metody, zakres i  częstotliwość prowadzenia obserwacji terenów, o  których mowa  w ust. 1, oraz sposób ustalania tych 
terenów, kierując się potrzebą ograniczenia występowania szkód powodowanych przez ruchy masowe ziemi;  
2) informacje,  jakie powinien zawierać rejestr, o  którym mowa  w ust. 1, a także sposób prowadzenia oraz formę i  układ 
tego rejestru, kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących informacji o  terenach zagrożonych ruchami maso-
wymi ziemi i  terenach, na których występu ją te ruchy, oraz uwzględniając lokalizację, warunki geologiczne i  gle-
bowe tych terenów, a  także opis zagrożeń ruchami masowymi ziemi.  
Art. 111. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 1973  
 
DZIAŁ  V 
Ochrona przed hałasem  
Art. 112. Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego  stanu akustycznego środowiska, w szcze-
gólności poprzez:  
1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;  
2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.  
Art. 112a.  Ilekroć w  przepisach niniejszego działu jest mowa o:  
1) wskaźnikach hałasu – rozumie się przez to wskaźniki hałasu mające zastosowanie do:  
a) sporządzania strategicznych map hałasu oraz programów ochrony środowiska przed hałasem:  
– LDWN – długookresowy średni poziom dź więku A  wyrażony w  decybelach (dB), wyznaczony zgodnie z  ISO 
1996 -2: 1987 w  ciągu wszystkich dób w  roku (rozumianym jako dany rok kalendarzowy w odniesieniu do 
emisji dźwięku i  średni rok w  odniesieniu do warunków meteorologicznych), z uwzględnieniem pory dnia 
(rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 1800), pory wieczoru (rozumianej jako przedział czasu 
od godz. 1800 do godz. 2200) oraz pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600); 
wskaźnik ten służy do określenia ogó lnej dokuczliwości hałasu,  
– LN – długookresowy średni poziom dźwięku A, wyrażony w  decybelach (dB), wyznaczony zgodnie z  ISO 
1996 -2: 1987 w  ciągu wszystkich pór nocy (rozumianych jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600) 
w roku (rozumianym jako dan y rok kalendarzowy w  odniesieniu do emisji dźwięku i  średni rok w  odniesieniu 
do warunków meteorologicznych); wskaźnik ten służy do określenia zaburzenia snu,  
b) ustalania i  kontroli warunków korzystania ze środowiska w  odniesieniu do jednej doby:  
– LAeq D  – równoważny poziom dźwięku A  dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do 
godz. 2200), 
– LAeq N – równoważny poziom dźwięku A  dla pory nocy (rozumiane j jako przedział czasu od godz.  2200 do 
godz. 600); 
2) głównej drodze – rozumie się pr zez to drogę, po której przejeżdża rocznie więcej niż 3  miliony pojazdów;  
3) głównej linii kolejowej – rozumie się przez to linię kolejową, po której przejeżdża rocznie więcej niż 30  tysięcy 
pociągów;  
4) głównym lotnisku – rozumie się przez to lotnisko cyw ilne, na którym rocznie odbywa się więcej niż 50  tysięcy ope-
racji (startów lub lądowań), z  wyłączeniem operacji dokonywanych wyłącznie w  celach szkoleniowych przy użyciu 
samolotów o  masie startowej poniżej 5700  kg. 
Art. 112b.  Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, sposób ustalania wartości  wskaźnika 
hałasu, o  którym mowa w  art. 112a pkt  1 lit. a tiret pierwsze, uwzględniając potrzebę jego wykorzystania przy sporządza-
niu strategicznych map hałasu oraz obowiązujące w  tym zakresie  dokumenty normalizacyjne w  rozumieniu ustawy z  dnia 
12 września 2002  r. o normalizacji (Dz.  U. z 2015  r. poz.  1483).  
Art. 112c.  Metody oceny hałasu na potrzeby sporządzania strategicznych map hałasu określa załącznik do dyrek -
tywy Komisji (UE) 2015/996 z  dnia 19  maja 2015  r. ustanawiającej wspólne metody oceny hałasu zgodnie z  dyrektywą 
2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady (Dz.  Urz. UE  L 168 z  01.07.2015, str.  1 i Dz. Urz. UE  L 5 z 10.01.2018, 
str. 35). 
Art. 113. 1. Minister właściwy do spraw klimatu , w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw zdrowia, okreś li, 
w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy hałasu  w środowisku kierując się potrzebą zapewnienia należytej ochro-
ny środowiska przed hałasem oraz mając na uwadze przepisy prawa Unii Europ ejskiej odnoszące się do oceny  i zarządzania 
poziomem hałasu  w środowisku.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu L DWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następują-
cych r odzajów terenów faktycznie zagospodarowanych:  
a) pod zabudowę mieszkaniową,  
b) pod szpitale i  domy pomocy społecznej,  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 1973  
 
c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i  młodzieży,  
d) na cele uzdrowiskowe,  
e) na cele rekreacyjno -wypoczynkowe,  
f) pod zabudowę mieszkaniowo -usługową;  
2) dopuszczalne poziomy hałasu  z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu;  
3) okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone poziomy hałasu z  uwzględnieniem:  
1) zmienności działania źródeł hałasu w  czasie;  
2) charakterystyki częstotliwościowej hałasu;  
3) zawartości impulsów akustycznych.  
Art. 114. 1. Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowani a przestrzennego uwzględnia się tereny,  o któ-
rych mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1. 
2. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1, uznaje się, że 
dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla pr zeważającego rodzaju terenu.  
3. Jeżeli na terenach zamkniętych oraz na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania  
i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy pomocy społecznej lub budynki związane ze sta-
łym alb o czasowym pobytem dzieci i  młodzieży, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych 
zapewniających właściwe warunki akustyczne  w budynkach.  
4. W przypadku zabudowy mieszkaniowej, szpitali, domów pomocy społecznej lub budynków związanyc h ze stałym 
albo czasowym pobytem dzieci  i młodzieży, zlokalizowanych na granicy pasa drogowego lub przyległego pasa gruntu  
w rozumieniu ustawy  z dnia 2 8 marca 200 3 r. o transporcie kolejowym ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1043, 1378 i 1778  oraz 
z 2021  r. poz. 780 , 784 i 1556 ), ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właś -
ciwe warunki akustyczne  w budynkach.  
Art. 115. W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów 
terenów,  o których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania 
i wykorzystywania tego i  sąsiednich terenów; przepis  art. 114 ust.  2 stosuje się odpowiednio.  
Art. 115a.  1.8) W przypadku stwierdzenia przez organ o chrony środowiska, na podsta wie pomiarów własnych lub 
pomia rów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone 
dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym pozio mie hałasu. Za  przekroczenie do pusz-
czalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu L Aeq D lub L Aeq N. 
2. Jeżeli hałas powstaje w  związku z  eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów 
oraz lotnisk lub z  działalnością o soby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o  której mowa  w ust. 1, nie wydaje się.  
3. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu 
wskaźników hałasu L Aeq D i LAeq N w odniesieniu do rodz ajów terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1, na które 
oddziałuje zakład.  
4. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakła-
dem dopuszczalnych poziomów hałasu, a  w szczególności:  
1) rozkład  czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z  przewidywanymi wariantami;  
2) zakres, sposób i  częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w  zakresie, w  jakim wykraczają one poza 
wymagania, o  których mowa  w art. 147 i 148; 
3) (uchylony)  
4) formę, u kład, techniki i  termin przedkładania wyników pomiarów, o  których mowa  w pkt 2, organowi właściwemu 
do wydania decyzji i  Główn emu Inspektor owi Ochrony Środowiska ; do wyników przeprowadzonych pomiarów 
stosuje się odpowiednio przepis  art. 147 ust.  6. 
                                                           
8) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustaw y z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o ut rzymaniu czystości i porządku 
w gminach, ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpa dach (Dz. U. poz. 1648), która weszła w życie z dniem 23 wrze śnia 
2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 1973  
 
5. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji, o  której mowa  w ust. 1, wszczyna się z  urzędu.  
6. (uchylony)  
7. Decyzja, o  której mowa  w ust. 1, może ulec zmianie w  przypadku:  
1) uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrz ennego dotyczącego 
terenów objętych oddziaływaniem hałasu z  zakładu;  
2) zmiany faktycznego zagospodarowania i  wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z  zakładu, nieobję-
tych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;  
3) zmiany obowiąz ujących dopuszczalnych poziomów hałasu.  
Art. 116. 1. Rada powiatu, w  drodze uchwały, z  zastrzeżeniem  ust. 2 i 4, ograniczy lub zakaże używania jednostek 
pływających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach 
płynących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na 
cele rekreacyjno -wypoczynkowe.  
2. Na śródlądowych wodach żeglownych ograniczenia i  zakazy wprowadza, w  drodze rozporządzenia, minist er właś -
ciwy do spraw klimatu , w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw transportu.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone:  
1) nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wodnego albo jego części, na których obowiązują ogranic zenia lub 
zakazy;  
2) rodzaje jednostek pływających, których dotyczą zakazy lub ograniczenia, które mogą być charakteryzowane poprzez:  
a) przeznaczenie jednostki,  
b) parametry techniczne, takie jak wielkość i  rodzaj napędu;  
3) zakazy i  ograniczenia dotycząc e używania jednostek odpowiednio w  okresie roku, dni tygodnia lub doby.  
4. Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konieczne do celów bezpieczeństwa 
publicznego lub do utrzymania cieków i  zbiorników wodnych.  
Art. 117. 1. Oceny stanu akustycznego środowiska i  obserwacji zmian dokonuje Główny Inspektor Ochrony Środo-
wiska w  ramach państwowego monitoringu środowiska dla terenów:  
1) o których mowa w  art. 118 ust. 2 – na podstawie strategicznych map hałasu lub wyników pomiarów po ziomów hała-
su wyrażonych wskaźnikami hałasu L Aeq D, LAeq N, LDWN i LN, z uwzględnieniem w  szczególności danych demogra-
ficznych oraz dotyczących sposobu zagospodarowania i  użytkowania terenu;  
2) innych niż tereny, o  których mowa w  art. 118 ust. 2 – na podst awie wyników pomiarów poziomów hałasu wyrażo-
nych wskaźnikami hałasu L Aeq D, LAeq N, LDWN i LN lub innych metod oceny poziomu hałasu.  
2. (uchylony)  
3. (uchylony)  
4. Pomiarów dla potrzeb oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się z  uwzględnieniem wyma gań, o  których 
mowa  w art. 148 ust.  1 i art. 176 ust.  1. 
5. (uchylony)  
Art. 117a.  1. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem, z  wyłączeniem zarządzających drogami gminnymi, 
dokonują identyfikacji głównych dróg, głównych linii kolejowych lub głów nych lotnisk  i przekazują, w  zakresie swojej 
właściwości, Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska następujące dane:  
1) w przypadku głównych dróg:  
a) europejski numer drogi (EU),  
b) krajowy numer drogi,  
c) nazwę drogi, o  ile została nadana,  
d) unikalny kod  odcinka drogi, zgodny z  wymaganiami dotyczącymi  raportowania do Komisji Europejskiej,  
e) roczne natężenie ruchu,  
f) długość odcinka drogi,  
  
Dziennik  Ustaw  – 46 – Poz. 1973  
 
g) współrzędne punktów początku i  końca odcinka drogi wraz z  nazwą układu współrzędnych, o  którym mowa 
w przepisach wydanych na podstawie art.  3 ust. 5 ustawy z  dnia 17  maja 1989  r. – Prawo geodezyjne i  karto -
graficzne,  
h) graficzne odwzorowanie przebiegu odcinka drogi wraz z  nazwą układu współrzędnych, o  którym mowa  w prze-
pisach wydanych na podstawie art.  3 ust. 5 ust awy z  dnia 17  maja 1989  r. – Prawo geodezyjne i  kartograficzne;  
2) w przypadku głównych linii kolejowych:  
a) krajowy numer linii kolejowej,  
b) unikalny kod odcinka linii kolejowej, zgodny z  wymaganiami dotyczącymi  raportowania do Komisji Europejskiej,  
c) roczną liczbę przejazdów pociągów,  
d) długość odcinka linii kolejowej,  
e) współrzędne punktów początku i  końca odcinka linii kolejowej wraz z  nazwą układu współrzędnych, o  którym 
mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  3 ust. 5 ustawy z  dnia 17  maja 19 89 r. – Prawo geodezyjne i  karto -
graficzne,  
f) graficzne odwzorowanie przebiegu odcinka linii kolejowej wraz  z nazwą  układu współrzędnych, o  którym mowa  
w przepisach wydanych na podstawie art.  3 ust. 5 ustawy z  dnia 17  maja 1989  r. – Prawo geodezyjne i  karto-
graficzne;  
3) w przypadku głównych lotnisk:  
a) nazwę lotniska,  
b) unikalny kod lotniska,  
c) roczną liczbę operacji lotniczych,  
d) współrzędne punktu odniesienia lotniska wraz z  nazwą układu współrzędnych, o  którym mowa w  przepisach 
wydanych na podstawie  art. 3 ust. 5 ustawy z  dnia 17  maja 1989  r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne.  
2. Prezydent miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy  przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony 
Środowiska następujące dane:  
1) nazwę miasta;  
2) unikalny kod mias ta zgodny z  wymaganiami dotyczącymi  raportowania do Komisji Europejskiej;  
3) liczbę mieszkańców miasta zgodnie z  danymi statystycznymi z  roku poprzedzającego rok raportowania do Komisji 
Europejskiej;  
4) powierzchnię miasta;  
5) unikalny kod statystyczny mia sta; 
6) graficzne odwzorowanie przebiegu granicy miasta wraz z  nazwą układu współrzędnych, o  którym mowa w przepi-
sach wydanych na podstawie art.  3 ust. 5 ustawy z  dnia 17  maja 1989  r. – Prawo geodezyjne i  kartograficzne.  
3. Dane, o  których mowa w  ust. 1 i 2, zwane dalej „danymi identyfikującymi”, są przekazywane Głównemu Inspek-
torowi Ochrony Środowiska co 5  lat, do dnia 31  stycznia, za rok poprzedni, w  postaci arkuszy kalkulacyjnych i  zbiorów 
danych przestrzennych za pomocą elektronicznego formularza udostę pnionego w  Biuletynie Informacji Publicznej na 
stronie podmiotowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. W  przypadku głównych dróg uwzględnia się dane  identy-
fikujące z  ostatniego pomiaru ruchu na drogach.  
4. W przypadku niezidentyfikowania w  zakresie s wojej właściwości głównych dróg, głównych linii kolejowych lub 
głównych lotnisk  podmioty, o  których mowa w  ust. 1, przekazują  w terminie, o  którym mowa w  ust. 3, Głównemu Inspe k-
torowi Ochrony Środowiska informację w  tym zakresie.  
5. Główny Inspektor Ochr ony Środowiska w  terminie 30  dni od dnia upływu terminu, o  którym mowa w  ust. 3, spo-
rządza wykazy:  
1) zarządzających drogami, liniami kolejowymi lub lotniskami, którzy nie przekazali danych identyfikujących albo 
informacji, o  której mowa w  ust. 4, w termin ie, o którym mowa w  ust. 3; 
2) prezydentów miast o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy, którzy nie przekazali danych identyfikujących 
w terminie, o  którym mowa w  ust. 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 47 – Poz. 1973  
 
6. Wykazy, o  których mowa w  ust. 5, są przekazywane niezwłocznie właściwym wo jewódzkim inspektorom ochrony 
środowiska.  
7. Za nieprzekazanie danych identyfikujących albo informacji, o  której mowa w  ust. 4, uznaje się również przekaza-
nie niekompletnych, nieprawdziwych lub wprowadzających w  błąd danych albo informacji.  
8. Dane identyf ikujące aktualizuje się, jeżeli uległy one zmianie w  okresie  między datą ich przekazania i  datą spo-
rządzenia strategicznej mapy hałasu.  
9. W przypadku przekazania przez podmiot lub organ, o  którym mowa w  ust. 5, danych identyfikujących albo infor-
macji, o  której mowa w  ust. 4, po przekazaniu wykazu, o  którym mowa w  ust. 5, Główny Inspektor Ochrony Środowiska 
informuje niezwłocznie właściwych wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska o  dacie tego przekazania.  
Art. 117b.  1. Na podstawie danych identyfikujący ch Główny Inspektor Ochrony Środowiska sporządza arkusze 
sprawozdawcze według formatów określonych przez Europejską Agencję Środowiska i  przekazuje je co 5  lat, do dnia 
30 czerwca, Komisji Europejskiej i  właściwym marszałkom województw.  
2. W terminie 7  dni od dnia przekazania arkuszy sprawozdawczych Główny Inspektor Ochrony Środowiska prze -
kazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu  informację o  przekazaniu tych arkuszy Komisji Europejskiej.  
Art. 118. 1. Strategiczne mapy hałasu stanowią podstawowe źródło  danych wykorzystywanych do:  
1) informowania społeczeństwa o  zagrożeniach środowiska hałasem;  
2) opracowania danych dla państwowego monitoringu środowiska;  
3) tworzenia i  aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem;  
4) planowania strategicznego ; 
5) planowania i  zagospodarowania przestrzennego.  
2. Strategiczne mapy hałasu sporządza się dla:  
1) miast o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy;  
2) głównych dróg;  
3) głównych linii kolejowych;  
4) głównych lotnisk.  
3. Strategiczne mapy hałasu są s porządzane przez zarządzających głównymi drogami, głównymi liniami kolejowymi 
lub głównymi lotniskami  oraz prezydentów miast o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy, w  oparciu o  dane doty-
czące poprzedniego roku kalendarzowego oraz  są niezwłocznie za mieszczane na ich stronach internetowych.  
4. Strategiczne mapy hałasu sporządza się co 5  lat, w  terminie do dnia 30  czerwca.  
5. Strategiczne mapy hałasu składają się z  części opisowej i  części graficznej.  
6. Część opisowa zawiera w  szczególności:  
1) dane p odmiotu  lub organu, o  którym mowa w  ust. 3, i wykonawcy mapy;  
2) charakterystykę terenu, dla którego jest sporządzana mapa;  
3) identyfikację i  charakterystykę źródeł hałasu;  
4) uwarunkowania akustyczne wynikające z  dokumentów planistycznych, w  szczególnośc i z miejscowego planu zagos -
podarowania przestrzennego;  
5) metody i  dane wykorzystane do wykonania obliczeń akustycznych;  
6) zestawienie wyników pomiarów wykonanych na potrzeby sporządzenia mapy;  
7) wskazanie terenów zagrożonych hałasem;  
8) wskazanie danyc h liczbowych dotyczących ludności narażonej na hałas;  
9) analizę kierunków zmian stanu akustycznego środowiska;  
10) wyniki analiz rozkładu hałasu;  
11) propozycje działań w  zakresie ochrony przed hałasem;  
  
Dziennik  Ustaw  – 48 – Poz. 1973  
 
12) oszacowanie efektów planowanych działań w  zakres ie ochrony przed hałasem;  
13) informacje o  opracowanych i  wdrożonych programach ochrony środowiska przed hałasem oraz oszacowanie efektów 
zrealizowanych działań w  zakresie ochrony przed hałasem;  
14) streszczenie części opisowej sporządzone w  języku niespec jalistycznym.  
7. Część graficzna jest sporządzana w  postaci zbiorów danych przestrzennych i  zawiera w  szczególności mapę:  
1) emisyjną, która charakteryzuje  hałas emitowany z  poszczególnych źródeł hałasu;  
2) imisyjną, która charakteryzuje  stan akustyczny śr odowiska;  
3) terenów zagrożonych hałasem, która charakteryzuje  tereny, na których są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu  
określone wskaźnikami L DWN lub L N; 
4) przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o  których mowa w  ust. 6 pkt 11. 
8. Strategic zne mapy hałasu, o  których mowa w  ust. 2 pkt 1, zawierają odrębne mapy dotyczące dróg, linii tramwa-
jowych, linii kolejowych, portów, lotnisk oraz miejsc prowadzenia działalności przemysłowej.  
9. Strategiczne mapy hałasu sporządza się z  wykorzystaniem mater iałów i  zbiorów danych pochodzących  z państwowego 
zasobu geodezyjnego i  kartograficznego oraz z  zastosowaniem metod oceny hałasu określonych w  załączniku do dyrek-
tywy Komisji (UE) 2015/996 z  dnia 19  maja 2015  r. ustanawiającej wspólne metody oceny hałasu z godnie z  dyrektywą 
2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady.  
10. Granice terenów objętych strategicznymi mapami hałasu w  związku z  eksploatacją głównych dróg, głównych 
linii kolejowych i  głównych lotnisk określa się liniami rozgraniczającymi pokrywającym i się z  izoliniami odpowia dają-
cymi wartościom długookresowego średniego poziomu dźwięku A  wyrażonego w  decybelach (dB), wyznaczonego  w ciągu 
wszystkich:  
1) dób w  roku – LDWN równy 55;  
2) pór nocy w  roku – LN równy 50.  
11. Strategiczne mapy hałasu mogą b yć aktualizowane przed upływem terminu, o  którym mowa w  ust. 4. 
12. Do aktualizacji strategicznych map hałasu stosuje się odpowiednio przepisy ust.  1 ̶ 10 oraz przepisy wydane na 
podstawie ust.  13. 
13. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze r ozporządzenia, szczegółowy zakres danych ujętych na 
strategicznych mapach hałasu, sposób ich prezentacji i  formę ich przekazywania, uwzględniając charakter terenu objętego 
strategiczną mapą hałasu.  
Art. 118a.  1. Strategiczne mapy hałasu są przekazywane Głó wnemu Inspektorowi Ochrony Środowiska oraz właś -
ciwemu marszałkowi województwa w  terminie, o  którym mowa w  art. 118 ust. 4. 
2. Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska wraz ze strategicznymi mapami hałasu przekazuje się zaktualizo-
wane dane identyfikujące, o których mowa w  art. 117a ust.  8, oraz dane ze strategicznych map hałasu, w  postaci arkuszy 
kalkulacyjnych i  zbiorów danych przestrzennych, za pomocą elektronicznego formularza udostępnionego w  Biuletynie 
Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Główn ego Inspektoratu Ochrony Środowiska.  
3. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w  terminie 45  dni od dnia upływu terminu, o  którym mowa w  art. 118 
ust. 4, sporządza wykazy zarządzających głównymi drogami, głównymi liniami kolejowymi lub głównymi lotniskami  lub 
prezydentów miast o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy, którzy:  
1) nie przekazali strategicznych map hałasu, zaktualizowanych danych identyfikujących, o  których mowa w  art. 117a 
ust. 8, ani  danych ze strategicznych map hałasu w  terminie,  
2) przekazali strategiczne mapy hałasu, zaktualizowane dane identyfikujące, o  których mowa w  art. 117a ust.  8, oraz 
dane ze strategicznych map hałasu w  terminie 30  dni od dnia upływu terminu  
– o którym mowa w  art. 118 ust. 4. 
4. Wykazy, o  których mowa w  ust. 3, są przekazywane niezwłocznie właściwym wojewódzkim inspektorom ochrony 
środowiska. Przepis art.  117a ust.  7 stosuje się odpowiednio.  
5. Główny Inspektor Ochrony Środowiska co 5  lat przekazuje Komisji Europejskiej zaktualizowane arkusze sprawo -
zdawcze, o  których mowa w  art. 117b ust.  1, oraz dane ze strategicznych map hałasu w  terminie 6  miesięcy od dnia upływu  
terminów ich sporządzenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 49 – Poz. 1973  
 
6. W terminie 7  dni od dnia upływu terminu przekazania danych, o  którym mowa w  ust. 5, Główny Inspektor Ochrony  
Środowiska przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu  informacje o  przekazaniu tych danych do Komisji Eu-
ropejskiej.  
Art. 118b.  1. Rada powiatu może, w  drodze uchwały, wyznaczyć obszary ciche w  aglomeracji lub obszary ciche poza  
aglomeracją, uwzględniając szcze gólne potrzeby ochrony przed hałasem tych obszarów i  podając wymagania zapewnia -
jące utrzymanie poziomu hałasu co najmniej na istniejącym poziomie.  
2. Projekt uchwały, o  której mowa  w ust. 1, podlega uzgodnieniu z  właściwym miejscowo wójtem, burmistrzem lu b 
prezydentem miasta w  terminie 30  dni; niezajęcie przez organ stanowiska w  tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń do 
projektu uchwały.  
3. Starosta przy opracowywaniu projektu uchwały, o  której mowa w  ust. 1, zapewnia udział społeczeństwa na zasa-
dach i  w trybie określonych w  ustawie z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego 
ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko.  
Art. 118c.  Wielkość emisji hałasu wyznacza się i  ocenia na podstawie pomiarów poziomu hałasu w  środowisku.  
Art. 119. (uchylony)  
Art. 119a.  1. Na podstawie strategicznych map hałasu marszałek województwa opracowuje dla obszaru wojewódz-
twa projekt uchwały w  sprawie programu ochrony środowiska przed hałasem . 
2. Marszałek województwa sporządza wraz z  projektem uchwały streszczenie programu ochrony środowiska przed 
hałasem zawierające dane o  programie niezbędne do przekazania Komisji Europejskiej, na formularzu udostępnionym 
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska.  
3. W programie ochrony środowiska przed hałasem wskazuje się działania ograniczające poziom hałasu  w środowisku 
przedstawiony na strategicznych mapach hałasu:  
1) zrealizowane,  
2) planowane do  realizacji w  ciągu pięciu lat oraz  
3) planowane do realizacji długoterminowej  
– z uwzględnieniem liczby mieszkańców na terenie objętym programem oraz efektywności ekologicznej i ekonomicznej 
działań programu.  
4. Program ochrony środowiska przed hałasem je st sporządzany w  formie pisemnej i  składa się z  następujących części:  
1) wstępu zawierającego informacje ogólne o  tym programie;  
2) uzasadnienia zakresu zagadnień objętych tym programem, w  tym: 
a) danych i  wniosków wynikających ze sporządzonych strategiczn ych map hałasu,  
b) oceny realizacji poprzedniego programu, o  ile został sporządzony,  
c) analizy materiałów, dokumentów i  publikacji wykorzystanych do opracowania programu;  
3) opisu działań w  zakresie ograniczenia poziomu hałasu w  środowisku, w  tym harmonog ramu ich realizacji, oraz obo-
wiązków i  ograniczeń wynikających z  realizacji tego  programu;  
4) streszczenia tego  programu sporządzonego w  języku niespecjalistycznym.  
5. Marszałek województwa przy opracowywaniu programu ochrony środowiska przed hałasem zapew nia udział spo-
łeczeństwa na zasadach i  w trybie określonych w  ustawie z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o śro-
dowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko.  
6. Marszał ek województwa przedstawia projekt uchwały do zaopiniowania:  
1) prezydentom miast o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy;  
2) zarządzającym głównymi drogami;  
3) zarządzającym głównymi liniami kolejowymi lub liniami kolejowymi innymi niż główne linie  kolejowe położonymi 
na terenie miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy;  
4) zarządzającym głównymi lotniskami lub lotniskami, które zasięgiem emisji hałasu oddziałują na miasto o  liczbie 
mieszkańców większej niż 100  tysięcy;  
5) Głównemu Inspe ktorowi Ochrony Środowiska – w zakresie zgodności programu ochrony środowiska przed hałasem 
ze strategicznymi mapami hałasu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 50 – Poz. 1973  
 
7. Podmioty i  organy, o  których mowa w  ust. 6, przedstawiają opinię o  projekcie w  terminie 30  dni od dnia otrzyma-
nia projektu uchwa ły. 
8. Niewydanie opinii w  terminie, o  którym mowa w  ust. 7, oznacza akceptację projektu uchwały.  
9. Program ochrony środowiska przed hałasem jest uchwalany przez sejmik województwa co 5  lat, w  terminie do 
dnia 18  lipca.  
10. Programy ochrony środowiska prz ed hałasem  mogą być aktualizowane przed upływem terminu, o  którym mowa 
w ust. 9. 
11. Do aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem stosuje się odpowiednio przepisy ust.  1–9, prze-
pisy wydane na podstawie ust.  12 oraz przepis art.  120 ust. 3, z tym że streszczenia, o  którym mowa w  ust. 2, nie sporzą-
dza się.  
12. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres programu ochrony 
środowiska przed hałasem oraz sposób ustalania harmonogramu planowanych działań ogr aniczających poziom hałasu 
w środowisku, kierując się koniecznością zapewnienia skuteczności działań w  dziedzinie zarządzania hałasem.  
Art. 120. 1. (uchylony)  
2. (uchylony) 
3. Marszałek województwa nie później niż w  terminie 14  dni od dnia uchwalenia progr amu ochrony środowiska 
przed hałasem przekazuje:  
1) wojewódzkim inspektorom ochrony środowiska,  
2) podmiotom i  organom, o  których mowa w  art. 119a ust.  6, 
3) ministrowi właściwemu do spraw klimatu  
– informację o  uchwaleniu przez sejmik województwa programu  ochrony środowiska przed hałasem.  
4. Wraz z  informacją, o  której mowa w  ust. 3, marszałek województwa przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony 
Środowiska, na formularzu udostępnionym w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Głównego Inspe k-
toratu Ochrony Środowiska, streszczenie, o  którym mowa w  art. 119a ust.  2. 
5. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w  terminie 30  dni od dnia upływu terminu, o  którym mowa w  ust. 3, po-
wiadamia właściwego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o  nieprze kazaniu przez marszałka województwa 
informacji, o  której mowa w  ust. 3, i streszczenia, o  którym mowa w  art. 119a ust.  2. 
6. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej streszczenie, o  którym mowa w  art. 119a  
ust. 2, w  terminie 6  miesięcy od dnia upływu terminu na uchwalenie programów ochrony środowiska przed hałasem 
i informuje o  tym ministra właściwego do spraw klimatu  w terminie 7  dni od dnia przekazania Komisji Europejskiej tego 
streszczenia.  
Art. 120a.  1. Główny Inspektor Ochron y Środowiska prowadzi rejestr zawierający informacje o  stanie akustycznym 
środowiska, na podstawie pomiarów, badań i  analiz wykonywanych w  ramach państwowego monitoringu środowiska.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, sz czegółowe wymagania dotyczące  rejestru, 
o którym mowa  w ust. 1, w tym:  
1) rodzaje wyników pomiarów, badań i  analiz podlegających rejestracji,  
2) układ rejestru,  
3) formę rejestracji  wyników pomiarów, badań i  analiz  
– kierując się potrzebą dostarczenia wyc zerpujących informacji o  stanie akustycznym środowiska.  
3. (uchylony)  
DZIAŁ  VI 
Ochrona przed polami elektromagnetycznymi  
Art. 121. Ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska 
poprzez:  
1) utrzymanie pozio mów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach;  
2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane.  
  
Dziennik  Ustaw  – 51 – Poz. 1973  
 
Art. 122. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia, w  porozumien iu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, 
określi, w drodze rozporządzenia, zróżnicowane dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla 
terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i  miejsc dostępnych dla ludności poprzez wskaza nie: 
1) zakresów częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujących 
oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych,  
2) dopuszczalnych wartoś ci parametrów fizycznych, o  których mowa w  pkt 1, dla poszczególnych zakresów częstotli-
wości, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych  
– mając na względzie właściwości fizyczne częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz zapewnienie ochrony  zdrowia 
publicznego.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu , w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz mini-
strem właściwym do spraw energii, określi, w  drodze rozporządzenia, sposoby sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych 
poziomów p ól elektromagnetycznych w  środowisku poprzez wskazanie metod:  
1) wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w  środowisku występują pola elektromagnetyczne,  o których 
mowa w  ust. 1, z różnych zakresów częstotliwości,  
2) wykonywania pomiarów pozi omów pól elektromagnetycznych w  środowisku dla poszczególnych zakresów często-
tliwości, o  których mowa w  ust. 1 
– mając na celu prawidłowe i  obiektywne przeprowadzenie pomiarów poziomu pól elektromagnetycznych w środowisku, 
odpowiednie do rodzajów instalacj i, co do których sprawdzane jest dotrzyman ie dopuszczalnych poziomów pól elektro -
magnetycznych.  
Art. 122a.  1. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są sta -
cjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o  napięciu znamionowym nie niższym 
niż 110  kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elek tro-
magnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie m niej niż 15  W, emitującymi pola 
elektro magnetyczne o  częstotliwościach od 30  kHz do 300  GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól 
elektro magnetycznych  w środowisku:  
1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia;  
2) każdorazowo w  przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w  tym zmiany spowodowanej zmia-
nami w  wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o  ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektro-
magnetycznych, których źródłem jest instalac ja lub urządzenie ; 
3) każdorazowo w  przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i  zabudowy nieruchomości skutkującej 
zmianami w  występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w  otoczeniu instalacji lub urządzenia – na pisemny wnio-
sek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana.  
1a. Pomiarów, o  których mowa w  ust. 1 pkt 3, nie przeprowadza się, o  ile ostatnie pomiary nie wykazały przekroczeń 
dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych na terenie objętym wnioskiem. O  wynik ach ostatnich pomiarów 
informuje się wnioskodawcę.  
1b. W przypadku wprowadzenia na części albo całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanu nadzwyczajnego, 
o którym mowa w  art. 228 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z  dnia 2  kwietnia 1997  r. (Dz. U. poz.  483, z  2001  r. 
poz. 319, z  2006  r. poz.  1471 oraz z  2009  r. poz.  946), lub stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, o  których 
mowa w  art. 46 ustawy z  dnia 5  grudnia 2008  r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i  chorób zakaźnych u  ludzi (Dz.  U. 
z 2020 r. poz. 1845 , z późn. zm.9)), pomiarów, o  których mowa w  ust. 1, nie przeprowadza się w  lokalach mieszkalnych 
oraz w  lokalach użytkowych zlokalizowanych na terytorium objętym stanem nadzwyczajnym, stanem zagrożenia epide-
micznego lub st anem epidemii.  
2. Wyniki pomiarów, o  których mowa w  ust. 1, przekazuje się w  postaci elektronicznej wojewódzkiemu inspekto -
rowi ochrony środowiska i  państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w  terminie 30  dni od dnia wykona-
nia pomiarów.  
3. Ministe r właściwy do spraw klimatu  może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące wyników 
pomiarów, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia wyników pomiarów oraz zapewnienia właś -
ciwego ich wykonywania.  
                                                           
9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.  U. z 2020 r. poz. 2112 i 2401 oraz z 2021 r. poz. 159, 180, 
255, 616 i 981.  
  
Dziennik  Ustaw  – 52 – Poz. 1973  
 
Art. 123. 1. Oceny poziomó w pól elektromagnetycznych w  środowisku i  obserwacji zmian dokonuje się w  ramach 
państwowego monitoringu środowiska.  
2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska  prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych w  śro-
dowisku.  
3. Minister właściwy do s praw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia, zakres i  sposób prowadzenia badań, 
o których mowa  w ust. 2. 
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) sposób wyboru punktów pomiarowych;  
2) wymagana częstotliwość prowadzenia pomi arów.  
5. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji wyników pomiarów.  
Art. 124. 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje 
o terenach, na których stwierdz ono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w  środowisku , 
z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących:  
1) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową;  
2) miejsc dostępnych dla ludności.  
2. Przez miejsca dostępne dla ludności roz umie się wszelkie miejsca, z  wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności 
jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagos poda rowania 
i zabudowy nieruchomości.  
DZIAŁ  VII 
Ochrona kopalin  
Art. 125. Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz kom-
pleksowym wykorzystaniu kopalin, w  tym kopalin towarzyszących.  
Art. 126. 1. Eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w  sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastos owaniu środ-
ków ograniczających szkody w  środowisku i  przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i  zagospodarowania kopaliny.  
2. Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany przedsiębrać środki nie-
zbędne do ochrony zaso bów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i  podziem -
nych, sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne ele-
menty przyrodnicze.  
DZIAŁ  VIII 
Ochrona zwierząt oraz ro ślin 
Art. 127. 1. Ochrona zwierząt oraz roślin polega na:  
1) zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i  utrzymaniu równowagi przyrodniczej;  
2) tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i  optymalnego spełniania przez zwierzęta i  roślinność f unkcji biologicz -
nej w  środowisku;  
3) zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych oddziaływań na środowisko, które mogłyby niekorzystnie wpływać na 
zasoby oraz stan zwierząt oraz roślin;  
4) zapobieganiu zagrożeniom naturalnych kompleksów i  tworów przyrody.  
2. Ochrona, o  której mowa  w ust. 1, jest realizowana w  szczególności poprzez:  
1) obejmowanie ochroną obszarów i  obiektów cennych przyrodniczo;  
2) ustanawianie ochrony gatunków zwierząt oraz roślin;  
3) ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko występujących  zwierząt oraz roślin;  
4) odtwarzanie populacji zwierząt i  stanowisk roślin oraz zapewnianie reprodukcji dziko występujących zwierząt oraz 
roślin;  
5) zabezpieczanie lasów i  zadrzewień przed zanieczyszczeniem i  pożarami;  
  
Dziennik  Ustaw  – 53 – Poz. 1973  
 
6) ograniczanie możliwości wycinania  drzew i  krzewów oraz likwidacji terenów zieleni;  
7) zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, zwłaszcza gdy przemawiają za tym potrzeby ochrony 
gleby, zwierząt, kształtowania klimatu oraz inne potrzeby związane z  zapewnieniem różnorodnoś ci biologicznej, 
równowagi przyrodniczej i  zaspokajania potrzeb rekreacyjno -wypoczynkowych ludzi;  
8) nadzorowanie zamierzonego uwolnienia GMO do środowiska  i wprowadzenia do obrotu  w rozumieniu przepisów 
ustawy  z dnia 2 2 czerwca 200 1 r. o mikroorganizmach  i organizmach genetycznie zmodyfikowanych ( Dz. U. z 2021 r. 
poz. 117 i 1718 ). 
Art. 128. 1. Ochronę zwierząt oraz roślin na poligonach w  toku szkolenia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, 
zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi ”, zapewnia się poprzez:  
1) sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o  małej wartości przyrodniczej;  
2) oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o  walorach przyrodniczych, takich jak miejsca lęgowe zwierząt 
oraz ptaków, stanowiska roślin poddanych ochronie, oraz wprowadzanie na nich stosownych ograniczeń działalności 
szkoleniowej;  
3) stosowanie rozwiązań organizacyjnych i  technicznych ograniczających szkody oraz sukcesywne usuwanie szkód;  
4) przeprowadzanie instruktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania na terenie poli gonu w  związku z ogra-
niczeniami wynikającymi z  ochrony zwierząt oraz roślin.  
2. Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się w  instrukcjach szkoleniowych dla po-
ligonów.  
3. Minister Obrony Narodowej, w  porozumieniu z  ministrem wł aściwym do spraw środowiska, określi, w  drodze roz -
porządzenia, szczegółowe zasady sporządzania instrukcji szkoleniowej w  zakresie zapewnienia wymogów ochrony zwie-
rząt oraz roślin w  toku szkolenia Sił Zbrojnych na poligonach.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną uwzględnione:  
1) zagadnienia zawarte w  instrukcji szkoleniowej, w  ramach których należy uwzględnić wymagania ochrony zwierząt 
oraz roślin;  
2) sposób uwzględniania poszczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin;  
3) uwarunkowania dotyczące usytuowania poligonów oraz specyfiki ich funkcjonowania, które należy uwzględnić przy 
określaniu wymagań ochrony zwierząt oraz roślin.  
5. W razie udostępniania poligonów jednostkom sił zbrojnych państw obcych przepisy  ust. 1–4 stosuje się odpowie dnio.  
DZIAŁ IX  
Ograniczanie sposobu korzystania z  nieruchomości w  związku z  ochroną środowiska  
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 129. 1. Jeżeli w  związku z  ograniczeniem sposobu korzystania z  nieruchomości korzystanie z  niej lub z  jej czę-
ści w  dotychczasowy sposób lub zgodny z  dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograni -
czone, właściciel nieruchomości może żądać wykupienia nieruchomości lub jej części.  
2. W związku z  ograniczeniem sposobu korzystania z  nieruchomości jej właściciel m oże żądać odszkodowania za 
poniesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości nieruchomości.  
3. Roszczenie, o  którym mowa  w ust. 1 i 2, przysługuje również użytkowniko wi wieczystemu nieruchomości, a rosz-
czenie, o  którym mowa  w ust. 2, także o sobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości.  
4. Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1 –3, można wystąpić w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie rozporządze-
nia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu korzystania z nierucho mości.  
5. W sprawach, o  których mowa  w ust. 1–4, nie stosuje się przepisów ustawy o  planowaniu i  zagospodarowaniu 
przestrzennym, dotyczących roszczeń z  tytułu ograniczenia sposobu korzystania z  nieruchomości.  
  
Dziennik  Ustaw  – 54 – Poz. 1973  
 
Rozdział  2 
Ograniczenia związane z  ochroną zaso bów środowiska  
Art. 130. 1. Ograniczenie sposobu korzystania z  nieruchomości w  związku z  ochroną zasobów środowiska może na-
stąpić przez:  
1) poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o  ochronie przyrody;  
2) (uchylony)  
3) wyznacze nie obszarów cichych w  aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją.  
2. Przepis  ust. 1 nie wyklucza możliwości ograniczenia sposobu korzystania z  nieruchomości w  celu ochrony zaso-
bów środowiska na podstawie przepisów ustawy o  planowaniu i  zagospodaro waniu przestrzennym.  
Art. 131. 1. W razie ograniczenia sposobu korzystania z  nieruchomości, o  którym mowa  w art. 130 ust.  1, na żądanie 
poszkodowanego właściwy starosta ustala, w  drodze decyzji, wysokość odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.  
2. Stron a niezadowolona z  przyznanego odszkodowania może w  terminie 30  dni od dnia doręczenia jej decyzji, 
o której mowa  w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga sądowa przysługuje także w  razie niewydania 
decyzji przez właściwy organ w  terminie 3  miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.  
3. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o  której mowa  w ust. 1. 
Art. 132. Do żądania wykupu nieruchomości w  przypadkach ograniczenia sposobu korzystania z  nieruchomości, 
o których mowa  w art. 130 ust.  1, stosuje się odpowiednio zasady i  tryb określone w  ustawie z  dnia 21  sierpnia 1997  r. o gos-
podarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2020 r. poz . 1990 oraz z 2021 r. poz. 11, 234, 815, 1551 i 1561 ). 
Art. 133. Ustalenie wysokości odszk odowania oraz ceny wykupu nieruchomości następuje po uzyskaniu opinii  rzeczo -
znawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości według zasad i  trybu określonych w  przepisach ustawy o  gos-
podarce nieruchomościami.  
Art. 134. Obowiązanymi do wypłaty odszk odowania lub wykupu nieruchomości są:  
1) właściwa jednostka samorządu terytorialnego  – jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z  nieruchomości nastąpiło 
w wyniku uchwalenia aktu prawa miejscowego przez organ samorządu terytorialnego;  
2) reprezentowany prze z wojewodę Skarb Państwa – jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z  nieruchomości nastąpiło 
w wyniku wydania rozporządzenia Rady Ministrów, wł aściwego ministra albo wojewody.  
3) (uchylony)  
Rozdział  3 
Obszary ograniczonego użytkowania  
Art. 135. 1. Jeżeli z  przeglądu ekologicznego albo z  oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga-
nej przepisami ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale spo -
łeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach  oddziaływania na środowisko, albo z  analizy porealizacyjnej wynika, 
że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i  organizacyjnych nie mogą być dotrzyma-
ne standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to  dla oczyszczalni ścieków, składowiska od-
padów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i  stacji elektroenergetycznej, obiektów sieci  gazo wej 
oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i  radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania.  
2. Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko 
w rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale spo-
łeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, 
gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie przedsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, 
w drodze uchwały.  
3. Obszar  ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych  w ust. 2, tworzy rada 
powiatu w  drodze uchwały.  
3a. Organy, o  których mowa  w ust. 2 i 3, tworząc obszar ograniczonego użytkowania, określają granice obszaru, ogra -
niczenia w  zakre sie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne dotyczące budynków oraz  sposób korzystania z  terenów 
wynikające z  postępowania w  sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu 
ekologicznego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 55 – Poz. 1973  
 
3b. Obszar ograniczonego uż ytkowania tworzy się na podstawie poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy 
ewidencyjnej  z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie tego obszaru.  
4. Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika  z postępowania w  sprawie oceny od-
działywania na środowisko, przed utworzeniem tego obszaru nie wydaje się pozwolenia na użytkowanie obiektu budow-
lanego oraz nie rozpoczyna się jego użytkowania, gdy pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane, z  zastrzeżen iem 
ust. 5. Obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla określonego zakładu lub innego obiektu stwierdza 
się w  pozwoleniu na budowę.  
5. Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z  postępowania w  sprawie oceny od-
działywania na środowisko, dla przedsięwzięcia polegającego  na budowie lub przebudowie drogi, linii kolejowej, lotniska 
użytku publicznego lub obiektów sieci gazowej, obszar ograniczonego użytkowania wyznacza się na podstawie analizy 
porealizacyjnej.  
5a. (uchylony)  
5b. (uchylony)  
6. Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się także dla instalacji wymagających pozwolenia zintegrowanego, 
innych niż wymienione  w ust. 1, dla których pozwolenie na budowę zostało wydane przed dniem 1  października 2001  r., 
a których użytkowanie rozpoczęło się nie później niż do dnia 30  czerwca 2003  r., jeżeli, pomimo zastosowania  najlepszych 
dostępnych technik, nie mogą być dotrzymane dopuszczalne poziomy hałasu poza terenem zakładu.  
Art. 136. 1. W razie ograniczenia sposobu korzystan ia ze środowiska w  wyniku ustanowienia obszaru ograniczo -
nego użytkowania właściwymi w  sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowania lub wykupu nieruchomości 
są sądy powszechne.  
2. Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest t en, którego działalność spowodowała  
wprowadzenie ograniczeń w  związku z  ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania.  
3. W razie określenia na obszarze ograniczonego użytkowania wymagań technicznych dotyczących budynków szkodą, 
o której mowa  w art. 129 ust. 2, są także koszty poniesione w  celu wypełnienia tych wymagań przez istniejące budynki, 
nawet w  przypadku braku obowiązku podjęcia działań w  tym zakresie.  
Rozdział 4  
Strefy przemysłowe  
Art. 136a.  1. Na obszarach określonych w  miejscowym planie zagospo darowania przestrzennego jako tereny prze-
znaczone do działalności produkcyjnej, składowania oraz magazynowania i  równ ocześnie użytkowanych zgodnie z prze-
znaczeniem może być utworzona strefa przemysłowa.  
2. W granicach strefy przemysłowej jest dozwolone, z  zastrzeżeniem  art. 136d  ust. 3, przekraczanie standardów jakości  
środowiska w  zakresie dopuszczalnych poziomów substancji w  powietrzu i  dopuszczalnych poziomów hałasu oraz war -
tości odniesienia, o  których mowa  w art. 222, jeżeli nie zagraża to życiu lub zd rowiu ludzi, w  szczególności nie narusza 
wymagań norm bezpieczeństwa i  higieny pracy.  
3. Strefę przemysłową tworzy się, jeżeli, mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych 
i organizacyjnych, nie mogą być dotrzymane standardy jakoś ci środowiska oraz wartości odniesienia, o  których mowa  
w art. 222, poza terenem zakładu lub innego obiektu.  
Art. 136b.  1. Objęcie nieruchomości granicami strefy przemysłowej wymaga pisemnej zgody władającego powierzch -
nią ziemi.  
2. Zgoda, o  której mowa  w ust. 1, wyłącza roszczenia o  odszkodowanie lub o  wykup nieruchomości, o  których  mowa  
w art. 129 ust.  1–3, w związku z  ograniczeniem sposobu korzystania z  nieruch omości w  zakresie wynikającym z utwo -
rzenia strefy przemysłowej.  
3. Przepisu  ust. 2 nie stosuje  się do szkody powstałej w  związku:  
1) z wydaniem rozporządzenia o  utworzeniu strefy przemysłowej, którego przepisy są w  istotnym zakresie niezgodne 
z propozycjami, o  których mowa  w art. 136c  ust. 2 pkt  5; 
2) ze zmianą rozporządzenia o  utworzeniu strefy pr zemysłowej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 56 – Poz. 1973  
 
Art. 136c.  1. Strefa przemysłowa jest tworzona, na wniosek władającego powierzchnią ziemi, na terenach, które mają  
być objęte strefą przemysłową.  
2. Wniosek o  utworzenie strefy przemysłowej powinien zawierać:  
1) uzasadnienie potrzeby utworzenia  strefy przemysłowej, w  którym jest wykazane, że są spełnione warunki, o  których 
mowa  w art. 136a  ust. 3; 
2) uzasadnienie możliwości utworzenia strefy przemysłowej, w  którym jest wykazane, że nie zagraża to życiu lub  zdrowiu 
ludzi, a  w szczególności nie na rusza wymagań norm bezpieczeństwa i  higieny pracy;  
3) projekt granic strefy przemysłowej i  plan sytuacyjny obszaru tej strefy;  
4) przegląd ekologiczny instalacji eksploatowanych w  granicach proponowanej strefy przemysłow ej w zakresie, o któ-
rym mowa  w art. 238 pkt  1–3, 6 i 7; 
5) propozycje dotyczące funkcjonowania strefy przemysłowej istotne z  punktu widzenia wydania rozporządzenia  o usta-
nowieniu strefy przemysłowej w  zakresie, o  którym mowa  w art. 136d  ust. 2 pkt 2 i ust. 3. 
3. Do wniosku dołącza się:  
1) wypis i  wyrys z  miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;  
2) pisemną zgodę wszystkich władających powierzchnią ziemi na obszarze proponowanej strefy przemysłowej na obję-
cie ich nieruchomości strefą przemysłową;  
3) kopię mapy zasadniczej proponowane j strefy przemysłowej określającej granice działek ewidencyjnych, budynki, sieć  
uzbrojenia terenu i  ulice.  
Art. 136d.  1. Strefę przemysłową tworzy, w  drodze uchwały, sejmik województwa.  
2. Projekt uchwały, o  której mowa  w ust. 1, podlega uzgodnieniu z  państwowym wojewódzkim inspektorem sanitar-
nym oraz regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.  
3. Uchwała o  utworzeniu strefy przemysłowej określa:  
1) granice i  obszar strefy przemysłowej;  
2) rodzaje działalności, których prowadzenie jest dopuszczalne na tereni e strefy przemysłowej z  uwagi na możliwość 
występowania przekroczeń standardów jakości środowiska lub przekroczeń wartości odniesienia, o  których mowa  
w art. 222. 
4. Uchwała o  utworzeniu strefy przemysłowej może określać:  
1) niektóre standardy jakości środ owiska lub wartości odniesienia, o  których mowa  w art. 222, których przekraczanie 
na terenie strefy przemysłowej jest dozwolone;  
2) warunki prowadzenia działalności na terenie strefy przemysłowej istotne z  punktu widzenia nieprzekraczania stan-
dardów jakośc i środowiska lub wartości odniesienia, o  których mowa  w art. 222, poza jej terenem oraz z  uwagi na 
ochronę życia lub zdrowia ludzi, w  szczególności wymagań norm bezpieczeństwa i  higieny pracy.  
TYTUŁ  III 
Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom  
DZIAŁ  I 
Przepisy o gólne  
Art. 137. Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom polega na zapobieganiu lub ograniczaniu wprowadzania do środo wiska 
substancji lub energii.  
Art. 138. 1. Eksploatacja instalacji oraz urządzenia zgodnie z  wymaganiami ochrony środowiska jest, z  zastrze że-
niem  art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządzeniem jest na pod-
stawie tytułu prawnego inny podmiot.  
2. (uchylony)  
Art. 139. Przestrzeganie wymagań ochrony środowiska związanych z  eksploatacją dróg, lini i kolejowych, linii tram -
wajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi obiektami.  
  
Dziennik  Ustaw  – 57 – Poz. 1973  
 
Art. 140. 1. Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań ochrony śro-
dowiska, w  szczególności przez:  
1) odpowiednią organiz ację pracy;  
2) powierzanie funkcji związanych z  zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym odpowiednie kwalifika-
cje zawodowe;  
3) zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z  kwestiami ochrony środowiska, z  wymaganiami w  tym 
zakresi e, gdy nie jest konieczne odpowiednie przygotowanie zawodowe w  tym zakresie;  
4) podejmowanie działań w  celu wyeliminowania lub ograniczenia sz kód w  środowisku wynikających z nieprzestrze-
gania wymagań ochrony środowiska przez pracowników, a  także podejmowan ia właściwych środków w  celu wyeli-
minowania takich przypadków w  przyszłości.  
2. Pracownicy są obowiązani postępować w  sposób zapewniający ochronę środowiska.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia, rodzaje czynności, i nstalacje lub urzą -
dzenia, których wykonywanie lub obsługa wymaga szczególnych kwalifikacji ze względu na możliwe skutki tych działań 
dla środowiska.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) odrębne listy rodzajów czynności, instal acji i  urządzeń;  
2) wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych czynności w  zakresie:  
a) kwalifikacji zawodowych,  
b) przeszkolenia pracowników.  
DZIAŁ  II 
Instalacje, urządzenia, substancje oraz produkty  
Rozdział  1 
Instalacje i  urząd zenia  
Art. 141. 1. Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych.  
2. Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w  znacznych 
rozmiarach lub zagrożenia życia l ub zdrowia ludzi.  
Art. 142. 1. Wielkość emisji z  instalacji lub urządzenia w  warunkach odbiegających od normalnych powinna wyni-
kać z  uzasadnionych potrzeb technicznych i  nie może występować dłużej niż jest to konieczne.  
2. Warunkami odbiegającymi od normal nych są w  szczególności okres rozruchu, awarii i  likwidacji instalacji lub urzą -
dzenia.  
Art. 143. Technologia stosowana w  nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządze-
niach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uw zględnia się w  szczególności:  
1) stosowanie substancji o  małym potencjale zagrożeń;  
2) efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii;  
3) zapewnienie racjonalnego zużycia wody i  innych surowców oraz materiałów i  paliw;  
4) stosowanie technologii bezodpado wych i  małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów;  
5) rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji;  
6) wykorzystywanie porównywalnych procesów i  metod, które zostały skutecznie zastosowane w  skali przemysłowej;  
7) (uchylony)  
8) postęp naukowo -techn iczny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 58 – Poz. 1973  
 
Art. 144. 1. Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.  
2. Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emisję hałasu oraz wytwarzanie 
pól elektromagnetycznych nie powi nna, z  zastrzeżeniem  ust. 3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska 
poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.  
3. Jeżeli w  związku z  funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja ins ta-
lacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza tym obszarem.  
3a. Jeżeli utworzono strefę przemysłową, eksploatacja instalacji na jej obszarze nie powinna powodować przekrocze -
nia standardów jakości środowiska oraz wartości o dniesienia poza granicami strefy przemysłowej.  
3b. W przypadku, o  którym mowa  w art. 135 ust.  6, przepis  ust. 3 stosuje się jedynie w  odniesieniu do przekroczenia 
standardów ochrony środowiska powodowanego przez emisję hałasu.  
3c. W razie realizacji nowych  przedsięwzięć na terenie zakładu, dla którego utworzono obszar ograniczonego użyt-
kowania, o  którym mowa  w art. 135 ust.  6, przewidywane oddziaływanie na środowisko w  zakresie emitowania hałasu do 
środowiska ocenia się z  uwzględnieniem istniejącego obszaru  ograniczonego użytkowania.  
4. Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o  których mowa  w art. 143, a  także dotrzymanie standardów emi-
syjnych określonych w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 oraz  w przepisach odrębnych, nie zwalnia z  obo-
wiązku zachowania standardów jakości środowiska.  
Art. 145. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do:  
1) dotrzymywania standardów emisyjnych, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  3 i 4, 
z uwzględn ieniem warunków uznawania ich za dotrzymane, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  
art. 146 ust.  3 pkt  5 lit.  a, oraz stałych lub przejściowych odstępstw od standardów emisyjnych, o  których mowa 
w przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. c; 
2) dotrzymywania standardów emisyjnych, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 169 ust.  3 pkt  3 
lit. a; 
3) zapewnienia ich prawidłowej eksploatacji, polegającej w  szczególności na:  
a) stosowaniu paliw, surowców lub materiałó w zapewniających ograniczanie ich negatywnego oddziaływania na śro -
dowisko,  
b) podejmowaniu odpowiednich działań w  przypadku powstania zakłóceń  w procesach technologicznych i opera-
cjach technicznych lub w  pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, w  celu ograniczenia ich skutków 
dla środowiska , 
c) podejmowaniu odpowiednich działań niezwłocznie po stwierdzeniu niedotrzymania standardów emisyjnych,  o któ-
rych mowa w  przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3  pkt 3 i  4, z uwzględnieniem warunków i od-
stępstw, o  których mowa w  pkt 1, w  celu przywrócenia zgodności z  tymi standardami w  jak najkrótszym czasie;  
4) postępowania w  sposób, o  którym mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  5 lit.  e, w przy-
padku zakłóceń w  pracy urządzeń o chronnych ograniczających emisję;  
5) wstrzymania podawania odpadów do spalania lub współspalania lub zatrzymania instalacji i  urządzenia spalania lub 
współspalania odpadów, w  przypadkach, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pk t 5 
lit. f; 
6) stosowania paliw, surowców lub materiałów, w  tym substancji lub mieszanin, zgodnie z  wymaganiami lub ograni-
czeniami, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. g; 
7) stosowania rozwiązań technicznych, zgodni e z wymaganiami, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  
art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. h; 
8) przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska 
lub ministrowi właściwemu do spraw klimatu :  
a) infor macji o  niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o  odstępstwach od standardów emisyjnych,  
  
Dziennik  Ustaw  – 59 – Poz. 1973  
 
b) informacji lub danych dotyczących warunków lub wielkości emisji, a  także działań zmierzających do ogranicze-
nia emisji, w  tym realizacji planu obniżenia emisji  
– w przypadkach, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. i. 
Art. 145a.  1. Organ właściwy do wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia, który otrzymał informacje lub 
dane zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art.  146 ust. 3 pkt 5 lit. i albo deklaracje, dokumenty lub dane,  o których 
mowa w  art. 146a ust.  1, art.  146b ust.  1, art.  146j ust.  1 lub art.  146k ust.  1, przekazuje niezwłocznie te informacje, dane, 
deklaracje lub dokumenty wojewódzkiemu inspektorowi ochro ny środowiska oraz ministrowi właściwemu do spraw kli-
matu . 
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, który otrzymał od użytkownika urządzenia informacje lub dane w  trybie  
art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. i, przekazuje niezwłocznie te informacje lub dane minist rowi właściwemu do spraw klimatu . 
Art. 146. 1. Standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza ustala się dla niektórych 
rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów, odpowiednio jako:  
1) stężenie gazów lub pyłów w  gazach odlotowych lub  
2) masa gazów lub pyłów wprowadzana w  określonym czasie, lub  
3) stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego pro-
duktu.  
2. Standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powie trza mogą zostać zróżnicowane w zależ-
ności od:  
1) rodzaju lub skali działalności, procesu technologicznego lub operacji technicznej, terminu wydania pozwolenia na 
budowę lub pozwolenia na użytkowanie, terminu zło żenia wniosku o  wydanie pozwolenia na budowę lub pozwole-
nia na użytkowanie, terminu oddania do użytkowania lub zakończenia użytkowania, terminu dalszego łącznego czasu  
użytkowania – w przypadku instalacji i  źródeł spalania paliw;  
2) skali działalności lub roku produkcji – w przypadku urządzeń spalania lub współspalania odpadów.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw energii, mając na uwadze 
potrzebę ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw 
oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów, w  związku z  wprowadzaniem gazów lub pyłów do powietrza, oraz 
mając na uwadze przepisy prawa Unii Europejskiej określające dopuszczalne wielkości emisji substancji do powietrza ze 
źródeł spalania paliw, instalacji i  urządzeń spalania lub współspalania odpadów, instalacji przetwarzania azbestu lub pro-
duktów zawierających azbest, instalacji do produkcji dwutlenku tytanu, instalacji, w  których używane są rozpuszczalniki  
organiczne i  z urządzeń spalania lub współspalania odpadów, określi, w  drodze rozporządzenia:   
1) rodzaje instalacji, dla których określa się standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;  
2) rodzaje źródeł spalania paliw, dla kt órych określa się standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów 
do powietrza;  
3) standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla instalacji i  źródeł spalania paliw, 
o których mowa  w pkt 1 i 2; 
4) standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla urządzeń spalania lub współspala-
nia odpadów;  
5) dla niektórych z  rodzajów instalacji i  źródeł spalania paliw oraz dla urządzeń spalania lub współspalania odpadów:  
a) warunki uznawania standardów emis yjnych za dotrzymane, w  tym stopień odsiarczania, lub  
b) sposób sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, lub  
c) stałe lub przejściowe odstępstwa od standardów emisyjnych, lub  
d) warunki odstępstw, granice odstępstw lub warunki zastosowania planu ob niżenia emisji, lub  
e) sposoby postępowania w  przypadku zakłóceń w  pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, lub  
f) przypadki, w  których jest wymagane wstrzymanie podawania odpadów do spalania lub współspalania lub za-
trzymanie instalacji i  urządzen ia spalania lub współspalania odpadów, lub  
g) wymagania lub ograniczenia w  zakresie stosowania paliw, surowców lub materiałów, w  tym substancji lub mie-
szanin, o  określonych właściwościach, cechach lub parametrach, lub  
h) wymagania w  zakresie stosowania okr eślonych rozwiązań technicznych zapewniających ograniczanie emisji, lub  
  
Dziennik  Ustaw  – 60 – Poz. 1973  
 
i) przypadki, w  których prowadzący instalacje lub użytkownik urządzenia spalania lub współspalania odpadów  prze-
kazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu inspekto rowi ochrony środowiska lub 
ministrowi właściwemu do spraw klimatu :  
– informacje o  niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o  odstępstwach od standardów emisyjnych,  
– informacje lub dane dotyczące warunków lub wielkości emisji, a  także działań zmierzając ych do ogranicze-
nia emisji, w  tym realizacji planu obniżenia emisji, lub  
j) termin i  formę przekazania informacji lub danych, o  których mowa  w lit. i. 
Art. 146a.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi właści wemu do 
wydania pozwolenia, w  terminie do dnia 1  stycznia 2014  r., pisemną deklarację, że źródło będzie użytkowane nie dłużej 
niż do dnia 31  grudnia 2023  r., a czas użytkowania źródła, w  okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia 31  grudnia  2023  r., 
nie pr zekroczy 17  500 godzin, jeżeli spełnia ono następujące warunki:  
1) pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 7  stycznia 2013  r. lub wniosek o  wydanie takiego pozwolenia 
został złożony przed tym dniem, i  źródło zostało oddane do użytkowania nie później  niż w  dniu 7  stycznia 2014  r., 
2) całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z  uwzględnieniem pierwszej i  drugiej zasady łączenia, jest nie mniej -
sza niż 50  MW,  
3) źródło ani żadna z  jego części, które będą eksploatowane po dniu 31  grudnia 2015  r., nie zostały zgłoszone, do dnia 
30 czerwca 2004  r., w pisemnej deklaracji złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako źródło, które  
będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31  grudnia 2015  r., i którego czas użytkowania w  okresie od dnia 1  stycz-
nia 2008  r. do dnia 31  grudnia 2015  r. nie przekroczy 20  000 godzin  
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia 31  grudnia 2023  r. lub w  okresie krótszym, jeżeli limit czasu 
użytkowania źródła wynoszący 17  500 godzin zostanie wykorzystany  przed dniem 31  grudnia 2023  r. – wielkości dopusz-
czalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu, wielkości dopuszczalnej emisji pyłu i  wiel-
kości dopuszczalnej emisji dwutlenku siarki lub stopnie odsiarczania, które został y określone w  pozwoleniu zinteg ro-
wanym jako obowiązujące w  dniu 31  grudnia 2015  r. 
2. Czas użytkowania 17  500 godzin, o  którym mowa  w ust. 1, wynosi 32  000 godzin, w  przypadku źródła spalania   
paliw o  całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej niż 1500  MW, ustalonej z  uwzględnieniem pierwszej zasady łącze-
nia, którego użytkowanie rozpoczęto przed dniem 31  grudnia 1986  r. i które jest opala ne lokalnymi paliwami stałymi o war-
tości opałowej poniżej 5800  kJ/kg, zawartości wilgoci powyżej 45% wagowo, połączo nej za wartości wilgoci i popiołu po -
wyżej 60% wagowo i  zawartości tlenku wapnia w  popiele powyżej 10%.  
3. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, dla źródła spalania paliw o  całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej niż  
500 MW, ustalonej z  uwzględnieniem p ierwszej i  drugiej zasady łączenia, opalanego paliwem stałym, dla którego pierw-
sze pozwolenie na budowę wydano po dniu 1  lipca 1987  r., wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu 
w przeliczeniu na dwutlenek azotu w  okresie od dnia 1  stycz nia 2016  r. do dnia 31  grudnia 2023  r. nie może być wyższa 
niż 200  mg/m3u. 
4. Jeżeli źródło spalania paliw, o  którym mowa  w ust. 1 i 2, lub część tego źródła, będą eksploatowane po dniu  31 grud-
nia 2023  r. lub po dniu, w  którym wykorzystany zostanie limit czasu użytkowania odpowiednio 17  500 albo  32 000 godzin, 
to przy określaniu wielkości dopuszczalnej emisji na okres po tych dniach źródło to uznaje się za źródło oddane do użyt-
kowania po dniu 7  stycznia 2014  r. 
5. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 1, nie mogą być spalane o dpady niezaliczone do biomasy w ro-
zumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 146  ust. 3.  
Art. 146b.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi właściwemu 
do wydania pozwolenia, w  terminie do dnia 30  czerwca 2015  r., dokumenty potwierdzające spełnianie przez źródło spala-
nia paliw następujących warunków:  
1) pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27  listopada 2002  r. lub wniosek o  wydanie takiego 
pozwolenia został zł ożony przed tym dniem, i  źródło zostało oddane do użytkowania nie później niż w  dniu 27  listopada 
2003  r., 
2) całkowita nominalna moc cieplna, ustalona z  uwzględnieniem pierwszej i  drugiej zasady łączenia, jest nie mniejsza 
niż 50  MW i  nie większa niż 200  MW,  
  
Dziennik  Ustaw  – 61 – Poz. 1973  
 
3) co najmniej 50% produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w  tym źródle, stanowi ciepło dostarczone do publicz-
nej sieci ciepłowniczej w  postaci pary lub gorącej wody  
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do czasu spełniania warunków, o  których mowa  w pkt 2 i 3, jednak 
nie dłużej niż do dnia 31  grudnia 2022  r. – wielkości dopuszczalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu 
na dwutlenek azotu, wielkości dopuszczalnej emisji pyłu i  wielkości dopuszczalnej emisji dwutlenku siar ki lub stopnie od -
siarczania, które zostały określone w  pozwoleniu zintegrowanym jako obowiązujące w  dniu 31  grudnia 2015  r. 
2. Dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o  których mowa  w ust. 1, zawierają informacje lub dane doty-
czące w  szczególności:  
1) całkowitej nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw;  
2) obowiązujących standardów emisyjnych lub stopni odsiarczania;  
3) określonych w  pozwoleniu zintegrowanym wielkości dopuszczalnych emisji t lenku azotu i  dwutlenku azotu w prze-
liczeniu na dwutle nek azotu, pyłu i  dwutlenku siarki lub stopni odsiarczania;  
4) rodzaju stosowanego paliwa;  
5) udziału ciepła dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej w  postaci pary lub gorącej wody w  produkcji ciepła 
użytkowego wytwarzanego w  źródle spalania paliw,  wyrażonego w  procentach.  
3. Prowadzący instalację, o  którym mowa  w ust. 1, przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, w  ter-
minie do końca lutego każdego roku, dane dotyczące udziału ciepła dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej 
w postaci pary lub gorącej wody w  produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w  źródle spalania paliw, wyrażonego w  pro-
centach.  
4. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 1, nie mogą być spalane od pady niezaliczone do biomasy w rozu-
mieniu przepisów wydanych  na podstawie art. 146  ust. 3.  
Art. 146c.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadzący instalację wystąpił w  2012  r. do ministra 
właściwego do spraw klimatu , z wnioskiem o  objęcie Przejściowym Planem Krajowym, które zostało uwzględnione w  wy-
kazie, o którym mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h, i  które spełnia następujące warunki:  
1) pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27  listopada 2002  r. lub wniosek o  wydanie takiego 
pozwolenia został złożony przed tym dni em, i  źródło zostało oddane do użytko wania nie później niż w  dniu 27 listo-
pada 2003  r., 
2) całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z  uwzględnieniem pierwszej i  drugiej zasady łączenia, jest nie 
mniejsza niż 50  MW,  
3) źródło ani żadna z  jego części , które będą eksploatowane po dniu 31  grudnia 2015  r., nie zostały zgłoszone, do dnia 
30 czerwca 2004  r., w pisemnej deklaracji złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako źródło, któ-
re będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31  grudnia 2015  r., i którego czas użytkowania w  okresie od dnia 
1 stycznia 2008  r. do dnia 31  grudnia 2015  r. nie przekroczy 20  000 godzin,  
4) (uchylony)  
5) źródło nie jest opalane gazami o  niskiej wartości opałowej pozyskiwanymi z  pozostałości po procesach zgazowania 
lub rafinacji albo z  pozostałości po destylacji i  konwersji w  procesie rafinacji ropy naftowej – jeżeli jest eksploato-
wane w  rafinerii ropy naftowej  
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia spełniania warunków, o  których mowa  w pkt 2–5, jednak nie 
dłużej niż do dnia 30  czerwca 2020  r. – w odniesieniu do substancji, ze względu na które źródło zostało objęte Przejścio-
wym Planem Krajowym, wielkości dopuszczalnej emisji lub stopnie odsiarczania, które zostały określone w  pozwoleniu 
zintegrowany m jako obowiązujące w  dniu 31  grudnia 2015  r. 
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, dla źródła spalania paliw o  całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej 
niż 500  MW, ustalonej z  uwzględnieniem pierwszej i  drugiej zasady łączenia, opalanego paliwem sta łym, dla którego 
pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 1  lipca 1987  r., wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku 
azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu, w  okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia 30  czerwca 2020  r., nie może być 
wyższa niż 200  mg/m3u. 
3. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 1, nie mogą być spalane odpady niezaliczone do biomasy w  rozu-
mieniu przepisów wydanych na podstawie art. 146  ust. 3.  
  
Dziennik  Ustaw  – 62 – Poz. 1973  
 
Art. 146d.  Do źródeł spalania paliw określonych w  przepisach wydanych  na podstawie  art. 146h nie stosuje się 
przepisów  art. 146a  i art. 146b.  
Art. 146e.  1. Prowadzący instalację może cofnąć wniosek, o  którym mowa  w art. 146c  ust. 1; o cofnięciu wniosku 
prowadzący instalację informuje ministra właściwego do spraw klimatu  oraz organ właściwy do wydania pozwolenia.  
2. Informację o  cofnięciu wniosku, o  którym mowa w  art. 146c ust. 1, albo o  uzasadnionej potrzebie zmiany Przej-
ściowego Planu Krajowego w  innym zakresie prowadzący instalację przekazuje do ministra właściwego do spra w klimatu  
oraz organu właściwego do wydania pozwolenia w  terminie do dnia 1  czerwca roku poprzedzającego rok, w  którym 
zmiana ma być uwzględniona.  
Art. 146f.  1. Projekt Przejściowego Planu Krajowego jest opracowywany przez ministra właściwego do spraw kli-
matu, przyjmowany w  drodze uchwały Rady Ministrów i  przedkładany do zaakceptowania przez Komisję Europejską.  
2. Po zaakceptowaniu projektu Przejściowego Planu Krajowego przez Komisję Europejską, Rada Ministrów przyj-
muje w  drodze uchwały Przejściowy Plan Kra jowy.  
3. Przejściowy Plan Krajowy obejmuje okres od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia 30  czerwca 2020  r. 
4. Przejściowy Plan Krajowy zawiera:  
1) wykaz źródeł spalania paliw wraz z  danymi dotyczącymi ich parametrów eksploatacyjnych;  
2) maksymalne emisje subst ancji dla źródła spalania paliw – roczne dla lat 2016 –2019 i na pierwsze półrocze 2020  r.; 
3) łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źródeł spalania paliw – roczne dla lat 2016 –2019 i na pierwsze 
półrocze 2020  r.; 
4) działania, które prowadzący  instalację ma zrealizować w  celu nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, 
o których mowa  w pkt 2; 
5) sposób monitorowania realizacji Przejściowego Planu Krajowego i  sprawozdawania do Komisji Europejskiej.  
5. Projekt zmiany Przejściowego Planu Kraj owego nie wymaga akceptacji Komisji Europejskiej.  
6. Projekt zmiany Przejściowego Planu Krajowego jest opracowywany przez ministra właściwego do spraw klimatu . 
7. Zmiana Przejściowego Planu Krajowego jest przyjmowana w  drodze uchwały Rady Ministrów.  
8. Po podjęciu uchwały, o  której mowa w  ust. 7, minister właściwy do spraw klimatu  informuje Komisję Europejską 
o zmianie Przejściowego Planu Krajowego.  
Art. 146g.  Prowadzący instalację spalania paliw, której częścią jest źródło spalania paliw, uwzględnione w  wykazie, 
o którym mowa  w art. 146h  pkt 1, jest obowiązany do:  
1) dotrzymywania maksymalnych emisji substancji, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  
pkt 2, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane, o  których mowa w  przepisa ch wydanych na pod-
stawie  art. 146h  pkt 4; 
2) realizacji działań w  celu nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, o  których mowa w  przepisach wydanych 
na podstawie  art. 146h  pkt 5; 
3) przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia i  ministro wi właściwemu do spraw klimatu :  
a) w terminie do końca miesiąca po upływie każdego kwartału – aktualizowanej co kwartał informacji o  wielkości 
emisji substancji, dla których dla danego źródła spalania paliw są określone maksymalne emisje substancji,  o których 
mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  pkt 2, 
b) w terminie dwóch miesięcy po upływie każdego roku – informacji o  realizacji działań, o  których mowa  w pkt 2, 
c) informacji o  każdej planowanej zmianie dotyczącej źródła spalania paliw, o  którym mowa w  przepisach wyda-
nych na podstawie  art. 146h, która może mieć wpływ na zmianę wielkości emisji substancji z  tego źródła, 
w szczególności o  planowanym wyłączeniu źródła spalania paliw z  eksploatacji oraz o  rozpoczęciu współspala-
nia odpadów w  źródle spalania paliw;  
4) przestrzegania wymagań, o  których mowa  w art. 146i.  
Art. 146ga.  Minister właściwy do spraw klimatu , po otrzymaniu informacji, o  których mowa w  art. 146g pkt  3 
lit. a oraz c, przekazuje je niezwłocznie Krajowemu ośrodkowi bilansowania i  zarządzania emisjami.  
  
Dziennik  Ustaw  – 63 – Poz. 1973  
 
Art. 146h.  Minister właściwy do spraw klimatu  w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw energii, mając na 
uwadze  art. 146f ust. 2, przepisy prawa Unii Europejskiej w  sprawie emisji przemysłowych oraz cofnięte wnioski prowa-
dzących i nstalacje, o  których mowa  w art. 146e, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) wykaz źródeł spalania paliw wraz z  danymi dotyczącymi ich parametrów eksploatacyjnych;  
2) maksymalne emisje substancji dla źródła spalania paliw na okres, o  którym mowa  w art. 146f ust. 3 – roczne dla lat 
2016 –2019 i na pierwsze półrocze 2020  r.; 
3) łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źródeł spalania paliw na okres, o  którym mowa  w art. 146f 
ust. 3 – roczne dla lat 2016 –2019 i na pierwsze półrocze 2020  r.; 
4) warunki  uznawania za dotrzymane maksymalnych emisji substancji, o  których mowa  w pkt 2; 
5) działania, które prowadzący instalację ma zrealizować w  celu nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, o  któ-
rych mowa  w pkt 2. 
Art. 146i.  Minister właściwy do spraw  klimatu  w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw energii, mając na 
uwadze  art. 146f ust. 2 oraz  przepisy prawa Unii Europejskiej w  sprawie emisji przemysłowych, może określić, w  drodze 
rozporządzenia, inne wymagania istotne dla realizacji Przejściowe go Planu Krajowego.  
Art. 146j.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi właściwemu do 
wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia, w  terminie do dnia 1  stycznia 2024  r., dokumenty potwierdzające spe ł-
nianie przez źródło spalania paliw następujących warunków:  
1) źródło zostało oddane do użytkowania przed dniem 20  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę 
źródła wydano przed dniem 19  grudnia 2017  r. – zostało oddane do użytkowania nie później niż w dniu 20  grudnia 
2018  r., 
2) nominalna moc cieplna źródła jest większa niż 5  MW i  mniejsza niż 50  MW,  
3) co najmniej 50% produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w  źródle, określone jako średnia krocząca z  pięciu lat, 
stanowi ciepło dostarczone do publicz nej sieci ciepłowniczej w  postaci pary lub gorącej wody  
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2025  r. do czasu spełniania warunków, o  których mowa w  pkt 2 i  3, jednak 
nie dłużej niż do dnia 31  grudnia 2029  r., w  przypadku źródła będącego częścią inst alacji wymagającej pozwolenia na 
wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego – określone w  tym pozwoleniu wielkości 
dopuszczalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu oraz pyłu, nie wyższe niż  wielk oś-
ci dopuszczalnej emisji tych substancji obowiązujące w  dniu 31  grudnia 2024  r., a także wielkość dopuszczalnej emisji 
dwutlenku siarki nie wyższa niż wielkość dopuszczalnej emisji tej substancji obowiązująca w  dniu 31  grudnia 2024  r. albo 
wartość 1100  mg/m3u, w zależności od tego, która z  tych wartości jest niższa, a  w przypadku źródła będącego częścią 
instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1  – określone w  decyzji , o której mowa w  art. 154 ust.  1a, 
wielkości emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu oraz pyłu, nie wyższe niż stan dardy 
emisyjne tych substancji obowiązujące w  dniu 31  grudnia 2024  r., a także wielkość emisji dwutlenku siarki nie wyższa  niż 
standard emisyjny tej substancji obowiązu jący w  dniu 31  grudnia 2024  r. albo wartość 1100  mg/m3u, w zależ ności od 
tego, która z  tych wartości jest niższa.  
2. Dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o  których mowa w  ust. 1, zawierają informacje lub dane doty-
czące w  szczególności:  
1) nominal nej mocy cieplnej źródła spalania paliw;  
2) obowiązujących dane źródło spalania paliw standardów emisyjnych;  
3) w przypadku źródła spalania paliw będącego częścią instalacji wymagającej pozwolenia na wprowadzanie gazów lub 
pyłów do powietrza albo pozwoleni a zintegrowanego – wielkości dopuszczalnych emisji tlenku azotu i  dwutlenku 
azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu, dwutlenku siarki oraz pyłu określonych w  tym pozwoleniu;  
4) rodzaju stosowanego paliwa;  
5) udziałów ciepła dostarczonego do publicznej siec i ciepłowniczej w  postaci pary lub gorącej wody w  produkcji ciepła 
użytkowego wytwarzanego w  źródle spalania paliw, w  okresie ostatnich pięciu lat, wyrażonych w  procentach.  
  
Dziennik  Ustaw  – 64 – Poz. 1973  
 
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia sprawdza d okume nty, o  których mowa w  ust. 1, i: 
1) w terminie do dnia 1  lipca 2024  r.: 
a) informuje w  formie pisemnej prowadzącego instalację o  spełnieniu przez źródło spalania paliw warunków,  o któ-
rych mowa w  ust. 1 i  5, 
b) w przypadku źródła spalania paliw będącego cz ęścią instalacji wymagającej pozwolenia na wprowadzanie gazów  
lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego – wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia 
z wnioskiem o  wydanie albo zmianę pozwolenia w  terminie miesiąca od dnia doręczenia wezwania,  
c) w przypadku źródła spalania paliw będącego częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mow a w art. 152  
ust. 1  – wszczyna postępowanie o  wydanie decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a;  
2) w terminie do dnia 31  grudnia 2024  r. ustala w  pozwole niu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo 
w pozwoleniu zintegrowanym, albo w  decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a, warunki oraz odpowiednio wielkości 
dopuszczalnej emisji albo wielkości emisji, uwzględniając wymagania, o  których mowa w  ust. 1, oraz potrzebę 
zapewni enia w  okresie, o  którym mowa w  ust. 1, dotrzymywania dopuszczalnych poziomów substancji w  powietrzu 
poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny, a  także osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony 
środowiska jako cał ości. 
4. Prowadzący instalację, o  którym mowa w  ust. 1, przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia lub do 
przyjęcia zgłoszenia, w  terminie do końca lutego każdego roku, dane dotyczące udziału ciepła dostarczonego do 
publicznej sieci ciepłowniczej  w postaci pary lub gorącej wody w  produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w  źródle 
spalania paliw, określonego jako średnia krocząca z  pięciu lat i  wyrażonego w  procentach.  
5. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 1, nie mogą być spalane o dpady n iezaliczone do biomasy w rozu-
mieniu przepisów wydanych na podstawie art. 146  ust. 3.  
Art. 146k.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi właściwemu 
do w ydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia, w  termini e do dnia 1  stycznia 2024  r., dokumenty potwierdzające 
spełnianie przez źródło spalania paliw następujących warunków:  
1) źródło zostało oddane do użytkowania przed dniem 20  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła  
wydano przed dniem 1 9 grudnia 2017  r. – zostało oddane do użytkowania nie później niż w  dniu 20  grudnia 2018  r., 
2) nominalna moc cieplna źródła jest większa niż 5  MW i  mniejsza niż 50  MW,  
3) źródło jest wykorzystywane do napędzania tłoczni gazu niezbędnej do zapewnienia bezp ieczeństwa i  ochrony krajo-
wego systemu przesyłu gazu rozumianej jako tłocznia eksploatowana na potrzeby sieci gazowej wysokich ciśnień, 
z wyłączeniem gazociągów kopalnianych i  bezpośrednich, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator sys-
temu prze syłowego wyznaczony na podstawie art. 9h ust. 1  ustawy z  dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne 
(Dz. U. z 2021 r. poz. 716 , 868, 1093 , 1505  i 1642 ) 
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2025  r. do czasu spełniania warunków, o  których mowa w  pkt 2 i 3, jednak 
nie dłużej niż do dnia 31  grudnia 2029  r., w  przypadku źródła będącego częścią instalacji wymagającej pozwolenia na 
wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego – określone w  tym pozwoleniu wielkości 
dopuszczalne j emisji dwutlenku siarki i  pyłu, nie wyższe niż obowiązujące w  tym okresie standardy emisyjne tych su b-
stancji oraz wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu nie wyższa 
niż wielkość dopuszczalnej emisji tych substancji określona w  pozwoleniu jako obowiązująca w  dniu 31  grudnia 2024  r., 
a w przypadku źródła będącego częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1  – określone 
w decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a, wielkości emisji dwutlenku siarki i  pyłu, nie wyższe niż standardy emisyjne 
tych substancji obowiązujące w  tym okresie oraz wielkość emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dw u-
tlenek azotu nie wyższa niż standard emisyjny tych substancji obowiązując y w dniu 31  grudnia 2024  r. 
2. Dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o  których mowa w  ust. 1, zawierają w  szczególności informacje 
lub dane:  
1) o których mowa w  art. 146j ust. 2  pkt 1 –4; 
2) potwierdzające, że prowadzący tłocznię gazu niezbędną do z apewnienia bezpieczeństwa i  ochrony krajowego syste-
mu przesyłu gazu świadczy usługę na podstawie decyzji, o  której mowa w  art. 9h ust. 1  ustawy z  dnia 10  kwietnia 
1997  r. – Prawo energetyczne.  
  
Dziennik  Ustaw  – 65 – Poz. 1973  
 
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłosz enia sprawdza dokumenty, o  których mowa w  ust. 1, i:  
1) w terminie do dnia 1  lipca 2024  r.: 
a) informuje w  formie pisemnej prowadzącego instalację o  spełnieniu przez źródło spalania paliw warunków, o któ-
rych mowa w  ust. 1 i  4, 
b) w przypadku źródła spalan ia paliw będącego częścią instalacji wymagającej pozwolenia na wprowadzanie gazów  
lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego – wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia 
z wnioskiem o  wydanie albo zmianę pozwolenia, w  terminie miesiąca od dnia  doręczenia wezwania,  
c) w przypadku źródła spalania paliw będącego częścią instalacji wymagającej zgłos zenia, o  którym mowa w  art. 152  
ust. 1  – wszczyna postępowanie o  wydanie decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a;  
2) w terminie do dnia 31  grudnia 202 4 r. ustala w  pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo 
w pozwoleniu zintegrowanym, albo w  decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a, warunki oraz odpowiednio wiel -
kości dopuszczalnej emisji albo wielkości emisji obowiązujące w  okresie,  o którym mowa w  ust. 1, oraz po zakoń -
czeniu tego okresu, uwzględniając wymagania, o  których mowa w  ust. 1.  
4. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 1, nie mogą być spalane o dpady niezaliczone do biomasy w rozu-
mieniu przepisów wydanych na podstaw ie art. 146  ust. 3.  
Art. 147. 1. Prowadzący  instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów wielkości 
emisji.  
2. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ciągłych pomiarów wielkości emisji w  razie 
wprowad zania do środowiska znacznych ilości substancji lub energii.  
3. Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o  których mowa  w ust. 1 i 2, może być związany z  parametrami 
charakteryzującymi wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.  
3a. Jeżeli wykonane przez p rowadzącego instalację do termicznego przekształcania odpadów pomiary wykażą, że 
zostały przekroczone dopuszczalne wielkości emisji do wód, ustanowione w  odrębnych przepisach, prowadzący instalację 
jest obowiązany w  ciągu 24  godzin od momentu stwierdzenia przekroczenia tych emisji powiadomić o  tym organ ochrony 
środowiska właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.  
4. Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w  istotny sposób, z  której emisja wymaga pozwolenia, jest  
obowiązany do przeprowadzenia wstępnych pomiarów wielkości emisji z  tej instalacji.  
4a. Przepis ust. 4  stosuje się odpowiednio do nowo zbudowanego lub zmienionego w  sposób istotny źródła spalania 
paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, u stalonej z uwzględnieniem trzeciej 
zasady łączenia,  dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, będą-
cego częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1.  
5. Obowi ązek, o którym mowa w ust. 4, nale ży zrealizowa ć najpó źniej w ci ągu 14 dni od zako ńczenia rozruchu 
instalacji lub uruchomienia urządzenia, chyba że organ właściwy do wydania pozwolenia określił w pozwoleniu inny termin.  
5a. Obowiązek, o  którym mowa w  ust. 4, w  odniesieniu do źródła spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 4a, należy 
zrealizować najpóźniej w  ciągu 4  miesięcy od dnia zakończenia rozruchu tego źródła.  
6. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ewidencjonowania wynik ów przeprowadzo-
nych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5  lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.  
Art. 147a.  1. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie pomiarów 
wielkości emisji lub innych warun ków korzystania ze środowiska, w  tym pobieranie próbek przez:  
1) akredytowane laboratorium w  rozumieniu ustawy z  dnia 30  sierpnia 2002  r. o systemie oceny zgodności ( Dz. U. 
z 2021 r. poz. 1344 ) lub 
2) certyfikowane jednostki badawcze, o  których mowa  w art. 16 ust.  1 ustawy z  dnia 25  lutego 2011  r. o substancjach 
chemicznych i  ich mieszaninach ( Dz. U. z 2020 r. poz. 2289 ) 
– w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani.  
1a. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, posiadający certyfikat sys temu zarządzania jakością, mogą 
wykonywać pomiary wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, do których wykonania są obo wią-
zani, w  tym pobieranie próbek, we własnym laboratorium, pod warunkiem że laboratorium to jest również objęte s yste-
mem zarządzania jakością lub jest zapewniony automatyczny pobór prób przy użyciu próbobierni objętej nadzorem 
metrologicznym.  
  
Dziennik  Ustaw  – 66 – Poz. 1973  
 
1b. Przepisów  ust. 1 i 1a nie stosuje się do wykonywania pomiarów:  
1) ilości pobieranej wody, do których są obowiązani prowad zący instalację oraz użytkownik urządzenia;  
2) wielkości emisji, do których jest obowiązana służba radiokomunikacyjna amatorska w  rozumieniu  art. 2 pkt  37 usta-
wy z dnia 16  lipca 2004  r. – Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. z 2021 r. poz. 576 ). 
2. Jeżeli prowa dzący instalację jest obowiązany do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji, powinien za-
pewnić możliwość automatycznego ciągłego zapisu wyników przez przyrząd pomiarowy.  
Art. 148. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzeni a, wymagania w  zakresie prowa-
dzenia pomiarów wielkości emisji, o  których mowa w  art. 147 ust. 1 i 2, mając na uwadze potrzebę zapewnienia systema-
tycznej kontroli wielkości emisji z  niektórych instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub wsp ółspalania 
odpadów.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) przypadki, w  których są wymagane ciągłe pomiary emisji z  instalacji, źródła spalania paliw albo z  urządzenia spala-
nia lub współspalania odpadów;  
2) przypadki, w  których s ą wymagane okresowe pomiary emisji z  instalacji, źródła spalania paliw albo z  urządzenia  spala-
nia lub współspalania odpadów, oraz częstotliwości prowadzenia tych pomiarów;  
3) zakres wykonywania niektórych pomiarów;  
4) referencyjne metodyki wykonywania pomi arów;  
5) sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostanie zawarte wymaganie prowadzenia pomiarów w  zależności 
odpowiednio od:  
1) rodzaju instalacji albo urządzenia;  
2) nominalnej wielkości emisji z  instalacji albo urządzenia;  
3) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.  
4. Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wynika z  nominalnej wielkości emisji, rozporządzenie, o  którym mowa  
w ust. 1, określa substancje albo ener gie, których pomiar jest obowiązkowy.  
5. Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustanawia się, gdy są one określone w  przepisach odrębnych.  
Art. 149. 1. Wyniki pomiarów, o  których mowa  w art. 147 ust.  1, 2 i 4, prowadzący instalację i  użytkowni k urządze-
nia przedstawiają organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, jeżeli pomiary 
te mają szczególne znaczenie ze względu na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych 
warunków korzystan ia ze środowiska.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w  związku z  eksploatacją instalacji lub urządzenia, które ze względu na 
szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze 
środowiska przekazuje się właściwym organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony 
środowiska,  
2) terminy i  sposób prezentacji danych, o  których mowa  w pkt 1 
– kierując się po trzebą zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone:  
1) przypadki, w  których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z  uwagi na:  
a) rodzaj instalacji lub urządzenia,  
b) nominalną wielkość emisji,  
c) parametry charakteryzujące wydajność lub moc instalacji lub urządzenia;  
2) formy przedkładanych wyników pomiarów;  
3) układy przekazywanych wyników pomiarów;  
4) wymagane techniki przedkładania  wyników pomiarów;  
5) terminy przedkładania wyników pomiarów w  zależności od ich rodzajów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 67 – Poz. 1973  
 
4. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia:  
1) inne niż wyniki pomiarów, o  których mowa  w art. 147 ust.  1, 2 i 4, dane zbierane w  wyniku monitorowania proce-
sów technologicznych w  związku z  wymaganiami pozwolenia, które ze względu na szczególne znaczenie dla zapew-
nienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska powinny być prze-
kazywane właś ciwym organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,  
2) terminy i  sposób prezentacji danych, o  których mowa  w pkt 1 
– kierując się potrzebą zapewnienia właściwym organom wyników monitorowania procesów technologicznych przez pod-
mioty korzystające ze środowiska.  
Art. 150. 1. Organ ochrony środowiska może, w  drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację lub użytkow -
nika urządzenia obowiązek prowadzenia w  określonym czasie pomiarów wielkości emisji wykraczających poza obowi ązki, 
o których mowa  w art. 147 ust.  1, 2 i 4, jeżeli z  przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów 
emisyjnych; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis  art. 147 ust.  6. 
2. Wydając decyzję, o  której mo wa w ust. 1, właściwy organ może nałożyć obowiązek przedkładania mu wyników 
pomiarów, określając zakres i  terminy ich przedkładania, a  także wymagania w  zakresie formy, układu i  wymaganych tech nik 
ich prz edkładania.  
3. Jeżeli z  przeprowadzonej kontroli wy nika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych, organ ochrony śro-
dowiska może, w  drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację lub użytkownika urządzenia obowiązek przedkła-
dania mu wyników pomiarów wielkości emisji wykraczających poza obowiązk i, o których mowa  w art. 149 ust.  1, okreś -
lając zakres i  terminy ich przedkładania, a  także wymagania w  zakresie formy, układu i  wymaganych technik ich przed-
kładania.  
4. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiaró w lub ich przedkła-
dania wszczyna się z  urzędu.  
Art. 151. Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emisję z  instalacji, organ właściwy do jego wydania może nałożyć 
dodatkowe wymagania wykraczające poza wymagania, o  których mowa  w art. 147 i przepisach wydanych na  podstawie  
art. 148, a  także określić dodatkowe wymagania w  zakresie prowadzenia pomiarów, jeżeli przemawiają za tym szczególne 
względy ochrony środowiska.  
Art. 152. 1. Instalacja, z  której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na śro dowisko,  pod-
lega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z  zastrzeżeniem  ust. 8. 
2. Zgłoszenie, o  którym mowa  w ust. 1, powinno zawierać:  
1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;  
2) adres zakładu, na którego terenie pro wadzona jest eksploatacja instalacji;  
3) rodzaj i  zakres prowadzonej działalności, w  tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych usług;  
4) czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i  godziny);  
5) wielkość i  rodzaj emisji;  
6) opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji;  
7) informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodny  z obowiązującymi przepisami ; 
8) (uchylony)  
9) sprawozdanie z  wykonanych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych, o  któryc h mowa w  art. 122a ust.  1 pkt 1. 
2a. (uchylony)  
2b. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych 
na podstaw ie art.  146 ust. 3, będącego częścią insta lacji wymagającej zgłoszenia, o którym mowa w  ust. 1, zgłoszenie 
powinno zawierać także informacje o:  
1) sektorze, w  którym działa dane źródło spalania paliw lub zakład, w  którym to źródło jest eksploatowane (kod P ol-
skiej Klasyfikacji Działalności);  
2) numerze REGON prowadzącego instalację;  
  
Dziennik  Ustaw  – 68 – Poz. 1973  
 
3) nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw wyrażonej w  MW;  
4) rodzaju źródła spalania paliw, z  uwzględnieniem rodzajów źródeł spalania paliw, dla których w  przepisach wyda-
nych na podstawie art. 146  ust. 3  są zróżnicowane standardy emisyjne;  
5) rodzaju i  przewidywanym udziale procentowym wykorzystywanych paliw, z  uwzględnieniem rodzajów paliw, dla któ-
rych w przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3  są zróżnicowane sta ndardy emisyjne;  
6) obowiązujących dane źródło spalania paliw standardach emisyjnych;  
7) dacie oddania źródła spalania paliw do użytkowania, a  jeżeli ta data nie jest znana – dowód na to, że użytkowanie 
źródła spalania paliw rozpoczęto przed dniem 20  grudn ia 2018  r. albo po dniu 19  grudnia 2018  r.; 
8) przewidywanym czasie użytkowania źródła spalania paliw w  ciągu roku oraz przewidywanym średnim obciążeniu 
podczas użytkowania wyrażonym w  procentach.  
2c. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cie plnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych 
na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią insta lacji wymagającej zgłoszenia, o którym mowa w  ust. 1, którego czas 
użytkowania liczony jako średnia krocząca: 
1) z pięciu lat – dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania przed dniem 20  grudnia 2018  r., a w przypadku 
gdy pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 19  grudnia 201 7 r., oddanego do użytkowania nie później 
niż w dniu 20  grudnia 2018  r. – wynosi nie więcej niż 500  godzin w  ciągu roku, a  jeżeli jest to źródło służące wyłącznie 
do wytwarzania ciepła w  razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur, nie więcej niż 10 00 godzin w  ciągu roku,  
2) z trzech lat – dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania po dniu 19  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy po-
zwolenie na budowę źródła wydano po dniu 18  grudnia 2017  r., oddanego do użytkowania po dniu 20  grudnia 2018  r. – 
wynosi nie więcej niż 500  godzin w  ciągu roku  
– do zgłoszenia należy dołączyć także oświadczenie o  nieprzekraczaniu tego czasu użytkowania.  
 3.10) Prowadzący instalację, o  której mowa w  ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem 
jej eksploatacji, z  zastrzeżeniem ust.  5. Przepis art.  64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.  
4. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w  sposób istotny można przystąpić, jeżeli 
organ właściwy do pr zyjęcia zgłoszenia w  terminie 30  dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w  drodze 
decyzji.  
4a. Sprzeciw, o  którym mowa w  ust. 4, jest wnoszony, jeżeli:  
1) eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emi syjnych lub standardów 
jakości środowiska;  
2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o  których mowa w  art. 76 ust.  2 pkt  1 i 2. 
4b. Organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia może z  urzędu, przed upływem terminu, o  którym mowa w  ust. 4, wy-
dać zaświ adczenie o  braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wydanie zaświadczenia wyłącza możliwość wniesienia 
sprzeciwu, o  którym mowa w  ust. 4, oraz uprawnia zgłaszającego do rozpoczęcia eksploatacji instalacji.  
4c. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji lub urząd zenia, o  którym mowa w  art. 122a ust.  1, zmienionego w  sposób 
istotny lub będącego przenośnym wolnostojącym masztem antenowym w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 7  lipca 
1994  r. – Prawo budowlane (Dz.  U. z 2020 r. poz. 1333,  z późn. zm.11)) można przystąpi ć bezpośrednio po doręczeniu 
zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1. W  przypadku gdy organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w  terminie 30  dni od dnia 
doręczenia zgłoszenia wniesie sprzeciw w  drodze decyzji w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 4a, prowadzący tę ins talację 
lub użytkownik tego urządzenia wstrzymuje jego eksploatację.  
5. Instalację, o  której mowa w  ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w  okresie, gdy jest już ona eksploatowana, 
prowadzący ją jest obowiązany zgłosić w  terminie 6  miesięcy od dnia, w  którym została ona objęta tym obowiązkiem.  
                                                           
10) Ze zmianą wprowadzoną przez ar t. 2 pkt 1 ustaw y z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do 
emisji gazów cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1047) , która weszła w życie z dniem 25 czerwca 2021 r.  
11) Zmiany tekstu jednolitego wymie nionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 2127 i 232 0 oraz z 2021 r. poz. 11, 234, 
282 i 784.  
  
Dziennik  Ustaw  – 69 – Poz. 1973  
 
6. Prowadzący instalację, o  której mowa w  ust. 1, jest obowiązany:  
1) przedłożyć organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o:  
a) rezygnacji z  rozpoczęcia eksploatacji instalacji,  
b) zakończeniu eksploata cji instalacji,  
c) zmianie w  zakresie danych lub informacji, o  których mowa w  ust. 2 i  2b, albo objętych oświadczeniem,  o którym 
mowa w  ust. 2c;  
2) dokonać ponownego zgłoszenia instalacji, jeżeli zmiana wprowadzona w  instalacji ma charakter istotnej zmiany  lub 
w przypadku nierozpoczęcia eksploatacji instalacji przed upływem 12  miesięcy od dnia upływu terminu do wniesie-
nia sprzeciwu, o  którym mowa w  ust. 4, albo od dnia wydania zaświadczenia, o  którym mowa w ust. 4b. 
6a. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych 
na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią instalacji wymagając ej zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, prowadzący 
instalację jest obowiązany do przechowywania: 
1) informacji, o  których mowa w  ust. 6  pkt 1 i  art. 152a ust. 1  pkt 1, oraz decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a – 
przez okres eksploatacji źródła spalania  paliw;  
2) informacji lub dokumentów dotyczących:  
a) wyników pomiarów wielkości emisji, umożliwiających ocenę dotrzymywania standardów emisyjnych określo-
nych dla tego źródła w  przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3,  
b) przypadków niedotrzymania s tandardów emisyjnych określonych dla tego źródła w  przepisach wydanych na 
podstawie art. 146  ust. 3 oraz działań podjętych w  celu przywrócenia zgodności z  tymi standardami,  
c) rodzaju i  ilości paliw wykorzystywanych w  tym źródle,  
d) potwierdzenia utrzymywa nia w  eksploatacji urządzeń ochronnych ograniczających emisję, zainstalowanych 
w celu dotrzymywania standardów emisyjnych określonych dla tego źródła w  przepisach wydanych na podsta-
wie art. 146  ust. 3, oraz przypadków każdej niesprawności i  awarii urządzeń  ochronnych,  
e) czasu użytkowania źródła spalania paliw – w przypadku gdy jest to źródło, o  którym mowa w  ust. 2c  
– przez 6  lat po upływie roku, którego te informacje lub dokumenty dotyczą.  
6b. Informacje, decyzje lub dokumenty, o  których mowa w  ust. 6a, p rowadzący instalację udostępnia organowi właś -
ciwemu  do przyjęcia zgłoszenia na każde żądanie.  
6c. Jeżeli wniosek o  udostępnienie informacji o  środowisku i  jego ochronie dotyczy informacji, decyzji lub dokumen-
tów, o których mowa w  ust. 6a, nie stosuje się art. 19  ust. 2  ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informa-
cji o środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środo-
wisko. W  takim prz ypadku organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia wz ywa prowadzącego instalację do przekazania mu 
tych informacji, decyzji lub dokumentów.  
7. Informacje, o  których mowa  w ust. 6 pkt  1, należy przedłożyć w  terminie 14  dni odpowiednio od dnia:  
1) rezygnacji z  rozpoczęcia eksploatacji instalacji;  
2) zakończeni a eksploatacji instalacji;  
3) zmiany w  zakresie danych lub informacji, o  których mowa w  ust. 2 i  2b, albo objętych oświadczeniem, o  którym mowa  
w ust. 2c.  
7a. Organ ochrony środowiska niezwłocznie przedkłada wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska or az 
państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu informacje zawarte w  zgłoszeniu, o  którym mowa w  ust. 1 
i 6 pkt 2, oraz informacje, o  których mowa w  ust. 6 pkt 1, dla instalacji objętych obowiązkiem zgłoszenia z  uwagi na wy-
twarzanie pól elektromagnet ycznych, dla których nie wniesiono sprzeciwu lub dla których wydano zaświadczenie o  braku 
podstaw do wniesienia sprzeciwu.  
8. Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z  uwagi na wytwarzanie odpadów 
określają przepisy ustawy  o odpadach.  
8a. Zgłoszenia oraz informacje, o  których mowa w  ust. 1, 6 i  7a, dokonuje się lub przekazuje w  postaci papierowej 
lub elektronicznej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 70 – Poz. 1973  
 
9. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące  
zakresu danych ujętych w  zgłoszeniu, o  których mowa  w ust. 2, oraz wzór formularza tego zgłoszenia, dla wybranych 
rodzajów instalacji, uwzględniając znaczenie tych danych dla określenia ewentualnego negatywnego oddziaływania insta-
lacji na środowisko.  
Art. 152a.  1. Organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia, w  terminie 30  dni od dnia doręczenia zgłoszenia dotyczącego 
źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, ustalonej z uwzględ-
nieniem trzeciej zasady łączenia , dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 146 ust. 3: 
1) informuje w  formie pisemnej prowadzącego instalację o  przyjęciu zgłoszenia oraz wszczyna postępowanie  o wydanie 
decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a;  
2) przekazuje w  postaci elektronicznej informacje, o  których mowa w  art. 152  ust. 2  pkt 1 i  2 oraz ust. 2b, a  także wy-
nikające z  oświadczenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 2c, do Krajowego ośrodka bilansowania i  zarządzania emi-
sjami, o  którym mowa w  art. 3 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych 
i innych substancji (Dz.  U. z 2020 r. poz. 1077 i 2320  oraz z 2021 r. poz. 1047 ). 
2. W przypadku instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w  sposób istotny termin, o  którym mowa w  ust. 1, jest 
liczony od upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 152  ust. 4.  
3. Organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia przekazuje niezwłocznie w  postaci elektronicznej do Krajowego ośrodka 
bilansowania i  zarządzania emisjami t akże informacje, o  których mowa w  art. 152  ust. 6  pkt 1.  
Art. 152b.  1. Organ ochrony środowiska udostępnia na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ten organ nastę-
pujące informacje o  instalacjach wytwarzających pole elektromagnetyczne, objętych obowiązk iem zgłoszenia:  
1) zgłoszenie, o  którym mowa w  art. 152 ust. 1 lub 6  pkt 2; 
2) informacje, o  których mowa w  art. 152 ust. 6 pkt 1; 
3) sprzeciw, o  którym mowa w  art. 152 ust. 4 lub  4c, a  w przypadku jego braku zaświadczenie, o  którym mowa w  art. 152 
ust. 4b; 
4) uwagi, o  których mowa w  ust. 3, oraz odpowiedzi na wniesione uwagi, o  których mowa w  ust. 6. 
2. Informacje, o  których mowa w  ust. 1, udostępnia się nie później niż w  terminie 3  dni roboczych od dnia dokonania 
zgłoszenia, przedłożenia informacji, wnies ienia sprzeciwu, upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, wydania zaświad-
czenia, wniesienia uwag oraz odpowiedzi na uwagi.  
3. Organizacja pozarządowa w  rozumieniu art.  3 ust. 2 ustawy z  dnia 24  kwietnia 2003  r. o działalności pożytku pub-
licznego i  o wolont ariacie (Dz.  U. z 2020 r. poz. 1057  oraz z 2021 r. poz.  1038 , 1243  i 1535 ) prowadząca działalność  
w zakresie, o  którym mowa w  art. 4 ust. 1 pkt 6 lub 18  tej ustawy, lub osoba zamieszkała w  gminie, na terenie której ma 
być lub jest eksploatowana instalacja,  o której mowa w  ust. 1, może wnieść do organu ochrony środowiska właściwego do 
przyjęcia zgłoszenia uwagi dotyczące okoliczności, o  których mowa w  art. 152 ust. 4a, wraz z  ich szczegółowym uzasad-
nieniem upraw dopodabniającym zasadność ich wniesienia.  
4. Uwagi, o  których mowa w  ust. 3, wnosi się w  terminie 14  dni od dnia udostępnienia zgłoszenia lub informacji, 
o których mowa w  ust. 1 pkt 1 i 2. 
5. Treść uwag wniesionych w  terminie przekazywana jest niezwłocznie prowadzącemu instalację lub użytkownikowi 
urządzenia, którego uwagi dotyczą.  
6. Podmioty, o  których mowa w  ust. 5, mogą wnieść za pośrednictwem organu właściwego do przyjęcia uwag od-
powiedź na wniesione uwagi w  terminie 14  dni od dnia ich otrzymania.  
Art. 153. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji, z  których emi-
sja nie wymaga pozwolenia, a  których eksploatacja wymaga zgłoszenia, uwzględniając ich negatywne oddziaływanie na 
środowisko.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone rod zaje instalacji, których eksploatacja wymaga  zgło-
szenia z  uwagi na:  
1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;  
2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;  
3) (uchylony)  
4) wytwarzanie pól elektromagnetycznych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 71 – Poz. 1973  
 
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, wymóg zgłoszenia dla danego rodzaju instalacji może być uzależniony od:  
1) stosowanej techniki;  
2) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji.  
Art. 154. 1. Organ ochrony środowiska może ustalić, w  drodze decyzji, wymagania w  zakresie och rony środowiska 
dotyczące eksploatacji instalacji, z  której emisja nie wymaga pozwolenia, o  ile jest to uzasadnione koniecznością ochrony 
środowiska.  
1a. W przypadku instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1, której częścią jest źr ódło spa-
lania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, ustalonej z  uwzględnieniem trze-
ciej zasady łączenia,  dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, 
organ właściwy  do przyjęcia zgłoszenia ustala, w  drodze decyzji, wymagania w  zakresie ochrony środ owiska dotyczące 
eksploatacji tej instalacji, w  szczególności warunki i  wielkości emisji.  
2. Do decyzji, o  których mowa w  ust. 1 i  1a, przepisy art. 188  stosuje się odpowie dnio.  
3. Postępowanie o  wydanie decyzji, o  których mowa w  ust. 1 i  1a, wszczyna się z  urzędu.  
Art. 155. Środki transportu powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w  ustawie oraz w  prze-
pisach odrębnych.  
Art. 156. 1. Zabrania się używania ins talacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych terenach miast, 
terenach zabudowanych oraz na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno -wypoczynkowe.  
2. Przepisu  ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnych uroczystości oraz uroczystości i  impr ez związanych z  kultem reli-
gijnym, imprez sportowych, handlowych, rozrywkowych i  innych legalnych zgromadzeń, a  także podawania do publicz-
nej wiadomości informacji i  komunikatów służących bezpieczeństwu publicznemu.  
Art. 157. 1. Rada gminy może, w  drodze u chwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania instalacji 
lub korzystania z  urządzeń, z  których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko, z  zastrzeżeniem  
ust. 2. 
2. Ograniczenia, o  których mowa  w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń znajdujących się w  miejscach kultu 
religijnego.  
Art. 157a.  1. Ilekroć w  niniejszym rozdziale jest mowa o:  
1) cieple użytkowym – rozumie się przez to ilość ciepła wytwarzanego w  źródle spalania paliw obejmującą ciepło 
zużywane w  zakładzie, w  którym jest zlokalizowane źródło spalania paliw, na cele grzewcze lub przemysłowe nie -
związane z  produkcją energii elektrycznej i  ciepła oraz ciepło przeznaczone dla odbiorców zewnętrznych na cele 
grzewcze lub przemysłowe;  
2) cieple dostarczanym do publiczne j sieci ciepłowniczej – rozumie się przez to tę część ciepła użytkowego, która jest 
przekazywana poza teren zakładu, w  którym jest zlokalizowane źródło spalania paliw, z  wyjątkiem ciepła, które jest 
dostarczane do innych zakładów mających bezpośrednie połą czenie ze źródłem spalania paliw;  
3) czasie użytkowania źródła spalania paliw – rozumie się przez to wyrażony w  godzinach czas, w  którym pracuje 
źródło spalania paliw lub część źródła spalania paliw, odprowadzając substancje do powietrza, z  wyłączeniem  okresów 
rozruchu i  wyłączania, które są ustalane z  uwzględnieniem specyficznych procesów oraz parametrów operacyjnych 
pozwalających na określenie momentu zakończenia rozruchu i  rozpoczęcia wyłączania źródła spalania paliw oraz 
decyzji wykonawczej Komisji z  dnia 7 maja 2012  r. dotyczącej określenia okresów rozruchu i  wyłączania do celów 
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2010/75/UE w  sprawie emisji przemysłowych (Dz. Urz. UE L 12 3 
z 09.05.2012,  str. 44); 
4) lokalnych paliwach stałych – rozumie się przez to naturalnie występujące paliwa stałe wydobywane lokalnie 
i spalane w  źródle spalania paliw specjalnie zaprojektowanym dla tego rodzaju paliw;  
5) nominalnej mocy cieplnej – rozumie się przez to ilość energii wprowadzanej w  paliwie do źródła spalania paliw  
w jednostce czasu przy jego nominalnym obciążeniu;  
6) stopniu odsiarczania – rozumie się przez to wyrażony w  procentach stosunek różnicy między masą siarki zawartej 
w paliwie wprowadzonym do źródła spalania paliw w  określonym czasie a  masą siarki zawartej  w gazach odloto-
wych odprowadzonych do powietrza w  tym czasie do masy siarki zawartej w  paliwie wprowadzonym do źródła spa-
lania paliw w  tym czasie;  
7) źródle spalania paliw – rozumie się przez to część instalacji spalania paliw będącą stacjonarnym urządzen iem tech-
nicznym, w  którym następuje utlenianie paliw w  celu wytworzenia energii.  
  
Dziennik  Ustaw  – 72 – Poz. 1973  
 
2. Źródłem spalania paliw jest także zespół dwóch lub większej liczby źródeł spalania paliw, o  których mowa  
w ust. 1 pkt  7, dla których standardy emisyjne są określone w  przep isach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, w przy-
padkach gdy:  
1) gazy odlotowe z  tych źródeł spalania paliw są odprowadzane do powietrza przez wspólny komin i  całkowita nomi-
nalna moc cieplna jest nie mniejsza niż 50  MW; w  takim przypadku zespół źródeł s palania paliw uważa się za jedno  
źródło spalania paliw złożone z  dwóch lub większej liczby części, którego całkowita nominalna moc cieplna stanowi 
sumę nominalnych mocy cieplnych tych części źródła spalania paliw, których nominalna moc cieplna jest nie mn iejsza  
niż 15  MW (pierwsza zasada łączenia);  
2) dwa lub więcej źródeł spalania paliw, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 30  czerwca 
1987  r., lub dla których wniosek o  wydanie takiego pozwolenia został złożony po tym dniu, i  dla któryc h całkowita 
nominalna moc cieplna jest nie mniejsza niż 50  MW, zostały zainstalowane w  taki sposób, że uwzględniając parame-
try techniczne i  czynniki ekonomiczne, ich gazy odlotowe mogłyby być, w  ocenie organu właściwego do wydania 
pozwolenia, odprowadzane przez wspólny komin; w  takim przypadku zespół źródeł spalania paliw uważa się za jedno  
źródło spalania paliw złożone z  dwóch lub większej liczby części, którego całkowita nominalna moc cieplna stanowi 
sumę nominalnych mocy cieplnych tych części źródła spal ania paliw, których nominalna moc cieplna jest nie mniejsza  
niż 15  MW (druga zasada łączenia) ; 
3) dwa lub więcej źródeł spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
oddanych do użytkowania po dniu 19  grudnia 2018  r., a jeżeli pozwolenie na ich budowę wydano po dniu 18  grudnia 
2017  r. – oddanych do użytkowania po dniu 20  grudnia 2018  r., do których nie ma zastosowania pkt 1 albo 2, i  które 
odprowadzają gazy odlotowe przez wspólny komin lub zostały zainstalowane w  taki sposób, że uwzględniając para-
metry techniczne i  czynniki ekonomiczne, ich gazy odlotowe mogłyby być, w  ocenie organu właściwego do wydania 
pozwolenia lub przyjęcia zgłoszenia, odprowadzane przez wspólny komin; w  takim przypadku zespół źródeł spalania 
paliw uważa się za jedno źródło spalania paliw złożone z  dwóch lub większej liczby części, którego całkowita nomi-
nalna moc cieplna stanowi sumę nominalnych mocy cieplnych poszczególnych części, przy czym w  przypadku, gdy 
suma ta wynosi nie mniej niż 50  MW, p rzyjmuje się, że całkowita nominalna moc cieplna źródła nie osiąga wartości 
50 MW (trzecia zasada łączenia).  
Rozdział  2 
Substancje  
Art. 158. Wprowadzanie do środowiska wytwarzanej, wykorzystywanej lub transportowanej substancji jest dopusz-
czalne wyłącznie w zakresie, w  jakim jest to konieczne w  związku z  charakterem prowadzonej działalności.  
Art. 159. 1. Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do:  
1) opakowania substancji w  sposób zabezpieczający przed przypadkowym wprowadzeniem do środowiska;  
2) załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie wynikają z  wprowadzenia substancji do środowiska.  
2. Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może spowodować zanieczyszczenie, informacja,  o któ-
rej mowa  w ust. 1 pkt  2, po winna określać sposób postępowania w  celu ograniczenia szkód.  
Art. 160. 1. Zabronione jest, z  wyjątkiem przypadków określonych w  ustawie i  przepisach odrębnych, wprowadza-
nie do obrotu lub ponowne wykorzystanie substancji stwarzających szczególne zagrożenie  dla środowiska.  
2. Substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska są w  szczególności:  
1) azbest;  
2) PCB.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia, inne – poza azbestem i  PCB – sub-
stancje stwarzające szc zególne zagrożenie dla środowiska, kierując się koniecznością ograniczania ryzyka wystąpienia 
szkód w  środowisku.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfika cję; 
2) nazwa substancji.  
Art. 161. 1. Substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinny być wykorzystywane, przemiesz -
czane  i eliminowane przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności.  
  
Dziennik  Ustaw  – 73 – Poz. 1973  
 
2. Instalacje lub urządzenia, w  których są lub by ły wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie 
dla środowiska, powinny zostać oczyszczone lub unieszkodliwione.  
3. Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż były w  nich wykorzystywane sub-
stancje stwarzaj ące szczególne zagrożenie dla środowiska, stosuje się wymagania dotyczące postępowania z  instalacjami 
i urządzeniami, w  których są lub były wykorzystywane te substancje.  
Art. 162. 1. Wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowisk a podlegają sukcesywnej 
eliminacji.  
2. Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska jest obowiązany do dokumentowa-
nia rodzaju, ilości i  miejsc ich występowania oraz sposobu ich eliminowania.  
3. Wykorzystujący substancje stwarz ające szczególne zagrożenie dla środowiska powinien okresowo przedkładać 
marszałkowi województwa informacje o  rodzaju, ilości i  miejscach ich występowania, z  zastrzeżeniem  ust. 4–6. 
4. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami przedkładają informacje o  rodzaju, ilości i  miejscach występowania 
substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska w  formie uproszczonej; w  tym przypadku przepisów  
ust. 2 nie stosuje się.  
5. Informacje w  formie uproszczonej przedkłada się wójtowi, burmistrzowi lub prezyd entowi miasta.  
6. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada marszałkowi województwa informacje o  rodzaju, ilości  
i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.  
7. Marszałek województwa prowadzi rejest r rodzaju, ilości oraz miejsc występowania substancji stwarzających 
szczególne zagrożenie dla środowiska.  
8. Przepisy  ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do instalacji i  urządzeń, w  których substancje stwarzające szczególne  
zagrożenie dla środowiska są lub by ły wykorzystywane.  
9. Sposób postępowania z  eliminowanymi substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska,  a także 
instalacjami i  urządzeniami, w  których są lub były one wykorzystywane, określają przepisy ustawy o  odpadach.  
Art. 163. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw klimatu , 
ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w  drodze rozporzą dze-
nia, wymagania w  zakresie:  
1) wykorzystywania i  przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska;  
2) wykorzystywania i  oczyszczania instalacji lub urządzeń, w  których były lub są wykorzystywane substancje stwarza-
jące szczególne zagrożenie dla środowiska.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone wymagania dotyczące:  
1) wykorzystywania i  przemieszczania poszczególnych substancji;  
2) wykorzystywania i  oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w  których były lub są wykorzystywane poszcze-
gólne substancje.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb:  
1) wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu i  przemieszczaniu substancji oraz przy wykorzys -
tywaniu i  oczyszczaniu instalacji lub urządzeń, w  których były lub są wykorzystywane substancje;  
2) sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w  których były lub są wykorzystywane substancje, oraz pomieszczeń, 
w których one się znajdują;  
3) przypadki i  sposób inwentaryzowania rodzaju, ilości i  miejsc wystę powania substancji oraz instalacji i  urządzeń, 
w których były lub są wykorzystywane, a  także zakres i  formę dokumentowania postępowania z  nimi oraz czas prze-
chowywania dokumentacji;  
4) terminy przedkładania odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi,  burmistrzowi lub prezydentowi miasta 
informacji o:  
a) rodzaju, ilości i  miejscach występowania wykorzystywanych substancji,  
b) instalacjach i  urządzeniach, w  których substancje były lub są wykorzystywane,  
c) czasie i  sposobie usuwania substancji oraz inst alacji i  urządzeń, w  których były lub są one wykorzystywane,  
d) czasie i  sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla środowiska;  
  
Dziennik  Ustaw  – 74 – Poz. 1973  
 
5) zakres przedkładanych odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi mia-
sta informacji, o  których mowa  w pkt 4, z uwzględnieniem:  
a) formy przedkładanych informacji,  
b) układu przekazywanych informacji,  
c) wymaganych technik przedkładania informacji;  
6) przypadki i  terminy, w  których powinno się zaprzestać wykorzystywania subst ancji, oraz harmonogram ich elimino-
wania przez użytkowników;  
7) przypadki i  terminy, w  których powinny być oczyszczone lub wyeliminowane instalacje lub urządzenia, w  których  były 
lub są wykorzystywane substancje.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki mo że określić, w  drodze rozporządzenia, instalacje lub urządzenia, 
w których mogły być wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, które traktuje się jak 
instalacje lub urządzenia, w  których były lub są wykorzystywane te subst ancje.  
5. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 4, zostaną ustalone rodzaje instalacji lub urządzeń, z  uwzględnieniem, 
z uwagi na stosowane technologie, odpowiednio:  
1) terminu oddania instalacji do eksploatacji albo roku produkcji urządzenia;  
2) wykonawc y instalacji albo producenta urządzenia.  
6. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, sposób przedkładania marszałkowi woje -
wództwa przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta informacji o  rodzaju, ilości i  miejscach występowan ia substancji  
stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.  
7. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 6, zostaną określone:  
1) terminy przedkładania informacji;  
2) forma przedkładanej informacji;  
3) układ przedkładanych informacji;  
4) wymagane techni ki przedkładania informacji.  
8. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia przez marszałka 
województwa rejestru substancji, instalacji i  urządzeń, w  których substancje te były lub są wykorzystywane.  
9. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 8, mogą zostać ustalone:  
1) forma i  układ rejestru;  
2) zawartość rejestru;  
3) warunki i  okres przechowywania rejestru.  
10. Przepisy rozporządzenia, o  których mowa  w ust. 8, nie naruszają przepisów rozporządzenia (WE)  nr 1907/2006 
Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 18  grudnia 2006  r. w sprawie rejestracj i, oceny, udzielania zezwoleń i stosowa -
nych ograniczeń w  zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego 
dyrektywę 1999/45/W E oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG)  nr 793/9 3 i rozporządzenie Komisji (WE)  
nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i  dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/E WG, 93/105/WE 
i 2000/21/WE  (Dz. Urz. UE L 39 6 z 30.12.2006,  str. 1, z późn. zm.).  
Art. 164. Ilekroć  w art. 160–163 jest mowa o:  
1) substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska – rozumie się przez to także substancje i przed-
mioty, w  których zawarte są substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska;  
1a) instalacjach – rozumie się przez to również budynki oraz obiekty małej architektury;  
2) instalacjach lub urządzeniach, w  których były wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla 
środowiska – rozumie się przez to instalacje i  urządzenia, k tóre nie zostały poddane wymaganemu ustawą procesowi 
oczyszczenia.  
Art. 165. Szczegółowe zasady postępowania  z substancjami chemicznymi, zasady zamierzonego uwalniania GMO 
do środowiska oraz zasady ich wprowadzania do obrotu określają przepisy odrębne.  
  
Dziennik  Ustaw  – 75 – Poz. 1973  
 
Rozdział  3 
Produkty  
Art. 166. Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerbku dla jego walorów użytkowych i  bezpieczeństwa użytkownika, 
należy ograniczać:  
1) zużycie substancji i  energii;  
2) wykorzystywanie substancji i  rozwiązań technicznych mogących negatywnie od działywać na środowisko w  okresie 
użytkowania produktu oraz po jego zużyciu;  
3) wykorzystywanie substancji i  rozwiązań technicznych utrudniających:  
a) naprawę produktu,  
b) demontaż produktu w  celu oddzielenia zużytych elementów wymagających szczególnego po stępowania na pod-
stawie przepisów ustawy o  odpadach,  
c) użycie części produktu w  innym produkcie lub ich wykorzystanie do innych celów użytkowych po zużyciu pro-
duktu.  
Art. 167. 1. Produkt powinien być zaopatrzony w  informację dotyczącą:  
1) zużycia paliw lu b materiałów eksploatacyjnych;  
2) wielkości emisji związanej z  użytkowaniem produktu;  
3) bezpiecznego dla środowiska użytkowania, demontażu, powtórnego wykorzystania lub unieszkodliwienia produktu.  
2. Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby informacja,  o której mowa  w ust. 1, znajdowała się także w  miej-
scach  sprzedaży produktu.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw klimatu , uwzględnia-
jąc cechy produktów oraz ich oddziaływanie w  trakcie użytkowania oraz po ich zużyciu, określi, w  drodze rozporządze-
nia, produkty objęte obowiązkami, o  których mowa  w ust. 1 i 2, a także szczegółowy sposób realizacji obowiązków w  tym 
zakresie.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) oznaczenie numery czne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz ich nazwy;  
2) odpowiednio do potrzeb wymagania dotyczące informacji, o  której mowa  w ust. 1, w tym: 
a) oznaczania produktu lub jego części,  
b) formy i  treści informacji,  
c) sposobów prezen towania informacji w  miejscach sprzedaży produktów;  
3) wymagania w  zakresie ustalania wielkości zużycia paliw i  materiałów eksploatacyjnych lub wielkości emisji związa-
nej z  użytkowaniem produktu, w  celu zamieszczenia w  informacji, o  której mowa  w ust. 1. 
5. Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby zestawienie, o  którym mowa  w art. 171a, było udostępniane nie-
odpłatnie w  miejscach sprzedaży produktów, których dotyczy, w  sposób określony na podstawie  art. 171a  ust. 2 pkt  4. 
6. Przepisy  ust. 2–5 dotyczące sp rzedaży i  sprzedawcy stosuje się także do finan sującego leasing w  miejscach, w któ-
rych oferuje się produkty do leasingu, oraz  prezentującego produkty na wystawach publicznych.  
Art. 168. Wprowadzający produkt do obrotu powinien zapewnić spełnienie przez pro dukt wymagań ochrony środo-
wiska.  
Art. 168a.  1. Kontrolę spełniania przez zawierające lotne związki organiczne – farby i  lakiery przeznaczone do ma-
lowania budynków i  ich elementów wykończeniowych, wyposażeniowych oraz związanych z  budynkami i  tymi elemen-
tami konstrukcji oraz mieszaniny do odnawiania pojazdów, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  
art. 169 ust. 1 pkt  3, wymagań określonych w  tych przepisach, prowadzą:  
1) właściwe organy Inspekcji Ochrony Środowiska – u producentów i  użytkowników t ych produktów;  
2) właściwe organy Inspekcji Handlowej – u importerów oraz sprzedawców hurtowych i  detalicznych tych produktów;  
3) właściwe organy nadzoru budowlanego – w zakresie produktów, które są wyrobami budowlanymi.  
  
Dziennik  Ustaw  – 76 – Poz. 1973  
 
2. Kontrola jest realizowana w  rama ch Programu Kontroli.  
3. Organy, o  których mowa  w ust. 1, przekazują informacje i  dane o  wynikach kontroli odpowiednio do Głównego 
Inspektora Ochrony Środowiska, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsumentów i  Głównego Inspektora Nadzoru 
Budowlanego, ni ezwłocznie po zakończeniu kontroli.  
4. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsumentów i  Główny Inspektor 
Nadzoru Budowlanego przekazują informacje i  dane otrzymane od organów, o  których mowa  w ust. 1, do ministra właś -
ciwego do spraw klimatu , w terminie do końca marca roku następującego po roku, którego te informacje i  dane dotyczą.  
Art. 168b.  1. Kontrolę spełniania przez wprowadzony do obrotu kocioł na paliwo stałe o  znamionowej mocy ciepl-
nej nie większej niż 500  kW wy magań określonych w  przepisach wydanych na podstawie art.  169 ust. 1 prowadzą właś -
ciwe organy Inspekcji Handlowej na zasadach określonych w  przepisach ustawy z  dnia 15  grudnia 2000  r. o Inspekcji 
Hand lowej (Dz.  U. z 2020 r. poz. 1706 ). 
2. Organy, o  który ch mowa w  ust. 1, przekazują do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsumentów wyniki 
przeprowadzonych kontroli zawierające następujące dane:  
1) liczbę przeprowadzonych kontroli;  
2) liczbę skontrolowanych podmiotów;  
3) liczbę skontrolowanych kotłów na pa liwo stałe o  znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500  kW; 
4) liczbę i  rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości;  
5) liczbę wydanych zaleceń pokontrolnych oraz liczbę i  wartość nałożonych administracyjnych kar pieniężnych.  
3. Prezes Urzędu Ochrony Konkure ncji i  Konsumentów na podstawie danych, o  których mowa w  ust. 2, podaje do 
publicznej wiadomości, w  terminie do końca marca roku następującego po roku, którego te dane dotyczą, zbiorczą infor-
mację zawierającą dane, o  których mowa w  ust. 2. 
Art. 169. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw klimatu , ma-
jąc na uwadze potrzebę ograniczania negatywnego oddziaływania produktów na środowisko na etapie ich wytwarzania 
i użytkowania oraz po ich zużyciu, w  szczególności o siągnięcie celów, o  których mowa w  art. 166, może określić,  w drodze 
rozporz ądzenia:  
1) oznaczenie numeryczne lub cechy produktów pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów lub ich 
nazwy;  
2) szczegółowe wymagania dla poszczególnych produktó w lub grup produktów;  
2a) dla niektórych produktów lub grup produktów określonych w  przepisach wydanych na podstawie pkt 2  – sposób 
sprawdzania spełniania wymagań, o  których mowa w  tych przepisach, lub metody badań, zgodnie z  którymi należy 
stwierdzać speł nianie tych wymagań;  
3) dla zawierających lotne związki organiczne – niektórych farb i  lakierów przeznaczonych do malowania budynków 
i ich eleme ntów wykończeniowych, wyposażeniowych oraz związanych z  budynkami i  tymi elementami konstrukcji 
oraz mieszanin d o odnawiania pojazdów:  
a) dopuszczalne wartości maksymalnej zawartości lotnych związków organicznych w  tych produktach, które wa-
runkują dopuszczenie wprowadzania ich do obrotu,  
b) zakres informacji zamieszczanych na etykietach tych produktów,  
c) metody bad ań, zgodnie z  którymi należy określać maksymalną zawartość lotnych związkó w organicznych  w pro-
duktach,  
d) Program Kontroli, o  którym mowa  w art. 168a  ust. 2 zawierający:  
– sposób i  częstotliwość sprawdzania przestrzegania wymagań, o  których mowa  w lit. a i b, 
– kryteria wyboru podmiotów objętych kontrolą w  danym roku,  
– sposób przekazywania informacji i  danych o  wynikach kontroli, o  której mowa  w art. 168a  ust. 3, oraz in-
formacji i  danych, o  których mowa  w art. 168a  ust. 4. 
2. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 77 – Poz. 1973  
 
3. Minister właści wy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw klimatu , mając na 
uwadze osiągnięcie celów, o  których mowa  w art. 166, może określić, w  drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje substancji, które powinny być wykorzystywane do produkcji okreś lonych produktów lub których wykorzysty-
wanie  jest zabronione;  
2) dopuszczone do stosowania rozwiązania techniczne;  
3) właściwości, jakie muszą spełniać określone produkty, w  tym: 
a) standardy emisyjne z  urządzeń,  
b) dopuszczalna lub wymagana zawartość okre ślonych substancji w  produkcie,  
c) zakaz występowania określonych substancji w  produkcie,  
d) cechy i  parametry produktu;  
4) terminy, w  których poszczególne wymagania zaczynają obowiązywać poszczególne produkty lub grupy produktów.  
4. Przepisu  ust. 3 pkt  3 lit. a nie stosuje się do urządzeń spalania lub współspalania odpadów, dla których standardy 
emisyjne są określone w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3. 
Art. 170. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia, k ierując się potrzebą  ogra-
niczenia wykorzystywania produktów negatywnie oddziałujących na środowisko, produkty z  tworzyw sztucznych, na 
których należy zamieszczać informację o  ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz ich nazwy;  
2) termin, w  którym zaczyna obowiązywać wymaganie dotyczące zamieszczenia informacji.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  może o kreślić, w  drodze rozporządzenia, sposób zamieszczania i  treść 
informacji o  negatywnym oddziaływaniu produktu na środowisko na produktach, o  których mowa  w ust. 1, kierując się 
koniecznością zapewnienia konsumentom możliwości łatwej oceny cech produktu ist otnych z  punktu widzenia ochrony 
środowiska.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, mogą zostać ustalone:  
1) wielkość informacji;  
2) wzory informacji;  
3) grafika i  kolory informacji.  
Art. 171. Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają wymaganiom, o  których mowa  
w art. 166 i 167 oraz  w przepisach wydanych na podstawie  art. 169 i 170. 
Art. 171a.  1. W  celu zapewnienia nabywcom produktów informacji, o  których mowa  w art. 167 ust.  1, organy admini -
stracji  corocznie opracowują i  nieodpłatnie udostępniają zestawienia dotyczące wybranych dostępnych na rynku produk-
tów w  zakresie określonym na podstawie  ust. 2. 
2. Prezes Rady Ministrów, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom możliwości łatwej oceny cech pro-
duktu istotnych z  punktu widzenia ochrony środowiska, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) produkty, o  których informacje powinny być zawarte w  zestawieniach;  
2) rodzaje informacji zawartych w  zestawieniach;  
3) organy administracji zobowiązane do opracowywania, aktualizowa nia i udostępniania zestawień oraz szczegółowe spo-
soby realizacji tych obowiązków;  
4) szczegółowe wymagania dotyczące sposobu udostępniania zestawień w  punktach sprzedaży produktów.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone w  szczególn ości:  
1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz ich nazwy;  
2) forma, treść, sposób i  termin wydawania zestawień oraz termin i  sposób ich aktualizacji;  
3) terminy przekazywania informacji o  produktach  przez orga ny administracji będące w  ich posiadaniu.  
4. Organy administracji posiadające informacje, określone na podstawie  ust. 2, są obowiązane do ich nieodpłatnego 
przedkładania w  terminach, o  których mowa  w ust. 3 pkt  3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 78 – Poz. 1973  
 
Art. 171b.  1. Wprowadzać do obrotu można, z wyłączeniem przepisów  art. 166 i 167 oraz  przepisów wydanych na 
podstawie  art. 169 i 170, produkty:  
1) zgodnie z  prawem wyprodukowane lub dopuszczone do obrotu w  innym państwie członkowskim Unii Europejskiej 
albo w  Republice Turcji;  
2) zgodnie z  prawem w yprodukowane w  państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o  Wolnym Handlu  (EFTA) 
będącym stroną umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym.  
2. Uwzględniając potrzebę ograniczania negatywnego wpływu na środowisko oraz zdrowie i  życie ludzi, przepisu 
ust. 1 nie stosuje się do kotłów na paliwo stałe o  znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500  kW, które nie spełniają 
wymagań określonych w  przepisach wydanych na podstawie art.  169 ust. 1. 
Art. 172. Opakowania powinny spełniać wymagania ochrony środowis ka określone w  przepisach odrębnych.  
Art. 172a.  Ilekroć w  niniejszym rozdziale jest mowa o:  
1) kotle na paliwo stałe o  znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500  kW – rozumie się przez to kocioł na paliwo 
stałe o  znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500  kW, w  tym kocioł wchodzący w  skład zestawów zawierają -
cych kocioł na paliwo stałe, ogrzewacze dodatkowe, regulatory temperatury i  urządzenia słoneczne, o  którym mowa 
w art. 1 ust. 2 lit. a i d rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1189 z  dnia 28  kwietni a 2015  r. w sprawie wykonania dyrek -
tywy  Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/125/WE w  odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla 
kotłów na paliwo stałe (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.  Urz. UE  L 193 z  21.07.2015, str.  100, z  późn. zm.12)), 
z wyłączeniem kotła o  znamionowej mocy cieplnej większej niż 100  kW z  ręcznym zasilaniem balotami słomy;  
2) wprowadzeniu do obrotu kotła na paliwo stałe o  znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500  kW – rozumie się 
przez to każde rozporządzenie kotłem na paliwo stałe o  znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500  kW na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej, w  tym najem 
oraz sprzedaż za pomocą środków porozumiewania się na odległość, w  ramach p rowadzonej działalności gospo -
darczej lub realizowane w  innej formie niż w  ramach prowadzonej działalności gospodarczej.  
DZIAŁ  III 
Drogi, linie kolejowe, linie tramwajowe, lotniska oraz porty  
Art. 173. Ochronę przed zanieczyszczeniami powstającymi w  związk u z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii 
tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewnia się przez:  
1) stosowanie rozwiązań technicznych ograniczających rozprzestrzenianie zanieczyszczeń, a  w szczególności:  
a) zabezpieczeń akustycznych,  
b) zabezpieczeń  przed przedostawaniem się zanieczyszczonych wód opadowych lub roztopowych będących skut-
kiem opadów atmosferycznych do gleby lub ziemi,  
c) środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w  trakcie eksploatacji dróg, linii kolejowych, linii  tram-
wajowych,  lotnisk oraz portów;  
2) właściwą organizację ruchu.  
Art. 174. 1. Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może powodować  prze-
kroczenia standardów jakości środowiska.  
2. Emisje polegające na:  
1) wprowadzaniu gazów l ub pyłów do powietrza,  
2) wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,  
3) wytwarzaniu odpadów,  
4) powodowaniu hałasu,  
powstające w  związku z  eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, l otniska oraz portu, nie mogą, z zastrzeże-
niem  ust. 3, spowodować  przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym 
obiektem ma tytuł prawny.  
3. Jeżeli w  związku z  eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej lub lotniska utworzono obszar ograniczo-
nego użytkowania, eksploata cja nie może spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza tym obszarem.  
                                                           
12) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 346 z  20.12.2016, str.  51. 
  
Dziennik  Ustaw  – 79 – Poz. 1973  
 
Art. 175. 1. Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem, z  zastrzeżeniem  ust. 2, jest 
obowiązany do okresowych pomiarów poziomów w  środo wisku substancji lub energii wprowadzanych w  związku z  eks-
ploatacją tych obiektów.  
2. W razie eksploatacji obiektów o  określonych cechach lub kategoriach wskazujących na możliwość wprowadzania 
do środowiska substancji lub energii w  znacznych ilościach zar ządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotni-
skiem lub portem jest obowiązany do ciągłych pomiarów ich poziomów w  środowisku.  
3. W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu, zmieniającej w  istotny sposób 
waru nki eksploatacji, zarządzający jest obowiązany do przeprowadzenia pomiarów poziomów w  środowisku substancji 
lub energii wprowadzanych w  związku z  eksploatacją tych obiektów.  
4. Obowiązek, o  którym mowa  w ust. 3, należy wypełnić najpóźniej w  ciągu 14  dni od  rozpoczęcia eksploatacji prze -
budowanego obiektu.  
4a. W przypadku  dróg krajowych, linii kolejowych oraz lotnisk obowiązek, o  którym mowa w  ust. 3, należy wypeł-
nić w  ciągu 12  miesięcy od dnia rozpoczęcia eksploatacji przebudowanego obiektu, a  jeżeli w przy padku drogi, linii kole-
jowej lub lotniska organ nałożył obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej wymaganej przepisami ustawy z  dnia 
3 października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie śro-
dowis ka oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko – w terminie przewidzianym na wykonanie analizy porealizacyjnej.  
5. Do wyników pomiarów, o  których mowa  w ust. 1–3, stosuje się odpowiednio przepis  art. 147 ust.  6. 
5a. Do pomiarów, o  których mowa  w ust. 1–3, w tym pobierania próbek, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 147a.  
6. (uchylony)  
Art. 176. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, wymagania w  zakresie prowa-
dzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w  środowisku, o  których mowa  w art. 175 ust.  1–3. 
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) przypadki, w  których są wymagane:  
a) ciągłe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w  środowisku,  
b) okresowe pomiary poziomów wskazanych substancj i lub energii w  środowisku;  
2) referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;  
3) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych;  
4) sposoby ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, może zostać ustalone wymaganie prowa dzenia pomiarów:  
1) w zależności od:  
a) kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii tramwajowej,  
b) rodzaju linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska albo portu,  
c) parametrów technicznych lub eksploatacyjnych drogi, linii kolejowej albo linii tramwajowej;  
2) w związku z  usytuowaniem drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska oraz portu:  
a) na terenach gęsto zaludnionych,  
b) na terenach objętych ochroną ze względu na potrzeby ochrony środowiska na podstawie przepisów szczegól nych;  
3) dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejowych albo linii tramwajowych.  
Art. 177. 1. Wyniki pomiarów, o  których mowa  w art. 175, zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, 
lotniskiem lub portem przedkłada organowi ochrony środowiska  oraz Główn emu Inspektor owi Ochrony Środowiska , o ile 
pomiary te mają szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji  
tych obiektów.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzeni a, rodzaje wyników pomiarów prowadzonych 
w związku z  eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów, które ze względu na szczególne 
znaczenie dla systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z  eksploatacji tyc h obiektów powinny być 
przekazywane właściwym organom ochrony środowiska oraz  Główn emu Inspektor owi Ochrony Środowiska , oraz terminy 
i sposób prezentacji tych wyników, kierując się potrzebą zapewnienia systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 80 – Poz. 1973  
 
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone:  
1) przypadki, w  których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z  uwagi na cechy obiektów, o  których mowa  
w art. 176 ust.  3 pkt  1, oraz ich usytuowanie;  
2) forma przedkładanych wyników pomiaró w; 
3) układ przedkładanych wyników pomiarów;  
4) wymagane techniki przedkładania pomiarów;  
5) terminy przedkładania wyników pomiarów w  zależności od ich rodzajów.  
Art. 178. 1. Organ ochrony środowiska może, w  drodze decyzji, nałożyć na  zarządzającego drogą,  linią kolejową, 
linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w  określonym czasie pomiarów poziomów substancji 
lub energii w  środowisku wprowadzanych w  związku z  eksploatacją tych obiektów, w ykraczających poza obowiązki,  o któ-
rych mowa  w art. 175 ust.  1–3, lub obowiązki nałożone w  trybie  art. 56 ust.  4 pkt  1 lub art. 95 ust.  1, jeżeli prze -
prowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w  środowisku, które są emitowane w  związku z  eksploatacją 
obiektu, dowodzą przekraczania standardów  jakości środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się 
odpowied nio przepis  art. 147 ust.  6. 
1a. Do pomiarów, o  których mowa  w ust. 1–3, w tym pobierania próbek, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 147a.  
2. Do decyzji, o  której mowa  w ust. 1, stosuje się odpowiednio  art. 150 ust.  2. 
3. Jeżeli przeprowadzone kontrole poziomów substancji lub energii w  środowisku, które są emitowane w  związku 
z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości środowiska, organ ochrony środowiska może, w drodze 
decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek przedkła-
dania mu wyników pomiarów poziomów substancji lub energii w  środowisku wykraczających poza obowiązki, o  których 
mowa  w art. 177 ust.  1, określając zakres i  terminy ich przedkładania, a  także wymagania w  zakres ie formy, układu i wy-
maganych technik ich przedkładania.  
4. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów lub ich przedkła-
dania wsz czyna się z  urzędu.  
Art. 179. (uchylony)  
DZIAŁ  IV 
Pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii  
Rozdział  1 
Przepisy ogólne  
Art. 180. Eksploatacja instalacji powodująca:  
1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,  
2) wprowadzanie ścieków  do wód lub do ziemi,  
3) wytw arzanie odpadów  
4) (uchylony)  
5) (uchylony)  
jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.  
Art. 180a.  Pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wymagane do wytwarzania odpadów:  
1) o masie powyżej 1  Mg rocznie – w przypadku odpadów niebezpiecznych lub  
2) o masie powyżej 5000  Mg rocznie – w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne.  
Art. 181. 1. Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia:  
1) zintegrowanego;  
2) na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;  
3) (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 81 – Poz. 1973  
 
4) na wytwarzanie odpadów.  
5) (uchylony)  
6) (uchylony)  
1a. Organ ochrony środowiska, na wniosek prowadzącego instalację, może objąć jednym pozwoleniem instalacje po-
łożone na obszarze swojej właściwości.  
2. (uchylony)  
3. (uchylony) 
4. (uchylony ) 
Art. 182. Pozwolenia, o  których mowa w  art. 181  ust. 1  pkt 2 i  4, pozwolenie wodnoprawne na pobór wód oraz po-
zwol enie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi nie są wymagane w  przypadku obowiązku posia-
dania pozwolenia zintegrowanego.  
Art. 183. 1. Pozwolenie wydaje w  drodze decyzji organ ochrony środowiska.  
2. O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ właściwy do wydania pozwolenia.  
3. Ostateczne decyzje, o  których mowa  w ust. 1 i 2, organ ochrony środowiska przekaz uje niezwłocznie wojewódz-
kiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
Art. 183a.  W rozumieniu przepisów niniejszego działu prowadzącym instalację jest także podmiot uprawniony na 
podstawie określonego tytułu prawnego do władania oznaczoną częścią instalacji.  
Art. 183b.  1. Na wniosek prowadzących oznaczone części instalacji, oznaczone części instalacji można objąć jed-
nym pozwoleniem.  
2. Prowadzący oznaczone części instalacji, o  których mowa  w ust. 1, występują ze wspólnym wnioskiem o  udzielenie 
pozwolenia, wskazuj ąc jeden z  tych podmiotów jako głównego prowadzącego lub określając szczegółowo zakres odpo-
wiedzialności poszczególnych podmiotów za eksploatację instalacji zgodnie z  przepisami ochrony środowiska.  
Art. 183c.  1.13) Pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wyd awane po przeprowadzeniu przez komendanta powia-
towego (miejskiego) Państwowej Stra ży Pożarnej kontroli instalacji lub jej części lub  obiektu budowlanego lub jego czę-
ści, w  tym miejsc magazynowania odpadów, w  zakresie spełniania wymagań określonych w  przepi sach dotyczących 
ochrony przeciwpożarowej oraz w  zakresie zgodności z  warunkami ochrony przeciwpożarowej, o  których mowa w  ope-
racie przeciwpożarowym, o którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, oraz w posta-
nowieniu, o którym mowa  w art. 42 ust. 4c tej ustawy.  
2. Właściwy organ występuje do komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej  Straży Pożarnej z wnios kiem 
o przeprowadzenie kontroli i  przekazuje mu kopię niezbędnej dokumentacji, w  szczególności wniosku, o  którym mowa 
w art. 184 ust. 1, oraz operatu przeciwpożarowego, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. 
o odpadach, wraz z  postanowieniem, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4c tej ustawy.  
3. Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Str aży Pożarnej, po przeprowadzeniu kontroli, wydaje postanowie-
nie w  przedmiocie spełnienia wymagań określonych w  przepisach o  ochronie przeciwpożarowej oraz w  zakresie zgod -
ności z  warunkami ochrony przeciwpożarowej, o  których mowa w  operacie przeciwpoż arowy m, o którym mowa w  art. 42 
ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, oraz w  postanowieniu, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4c tej 
ustawy. Na  postanowienie nie służy zażalenie.  
4. W przypadku postanowienia komendanta powiatowego (miejskiego) P aństwowej Straży Pożarnej negatywnie opi-
niującego spełnienie wymagań określonych w  przepisach o  ochronie przeciwpożarowej oraz zgodność z  warunkami 
ochrony przeciwpożarowej, o  których mowa w  operacie przeciwpożarowym, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy 
z dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, wraz z  postanowieniem, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4c tej ustawy, właściwy 
organ odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów.  
5. Do kontroli, o  których mowa w  ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy usta wy z  dnia 24  sierpnia 1991  r. o Pań-
stwowej Straży Pożarnej (Dz.  U. z 2020 r. poz. 1123, 1610 i 2112 oraz z 2021 r. poz. 464  i 1728) dotyczące czyn ności 
kontrolno -rozpoznawczych.  
                                                           
13) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 2 ustaw y, o której mowa w odnośniku 8. 
  
Dziennik  Ustaw  – 82 – Poz. 1973  
 
6. Przepisów dotyczących przeprowadzania kontroli przez komendanta powiatow ego (miejskiego) Państwowej Straży  
Pożarnej oraz wykonania operatu przeciwpożarowego, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 
2012  r. o odpadach, nie stosuje się w  przypadku pozwoleń na wytwarzanie odpadów, które dotyczą wyłącznie od padów 
niepalnych.  
7. Przepisów dotyczących przeprowadzania kontroli przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży  
Pożarnej oraz wykonania operatu przeciwpożarowego, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 
2012  r. o odpa dach, nie stosuje się w  przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów, wydawanego dla zakładu stwarza-
jącego zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.  
Rozdział  2 
Wydawanie pozwoleń  
Art. 184. 1. Pozwolenie wydaje się, z  zastrzeżeniem  art. 183b,  art. 189, art. 191a  i art. 217, na wniosek prowadzące-
go instalację.  
2. Wniosek o  wydanie pozwolenia powinien zawierać:  
1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;  
1a) oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie z akresu odpowiedzialności poszczególnych prowadzą-
cych oznaczone części instalacji za eksploatację instalacji zgodnie z  przepisami ochrony środowiska, w  przypadku 
określonym  w art. 183b;  
2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja insta lacji;  
3) informację o  tytule prawnym do instalacji;  
4) informacje o  rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i  technologiach oraz charakterystykę techniczną źródeł  po-
wstawania i  miejsc emisji;  
5) ocenę stanu technicznego instalacji;  
6) informację o  rodzaju prowadzonej działalności;  
7) opis zakładanych wariantów funkcjonowania instalacji;  
8) blokowy (ogólny) schemat technologiczny wraz z  bilansem masowym i  rodzajami wykorzystywanych materiałów, 
surowców i  paliw, istotnych z  punktu widzenia wymagań ochro ny środowiska;  
9) informację o  energii wykorzystywanej lub wytwarzanej przez instalację;  
10) wielkość i  źródła powstawania albo miejsca emisji – aktualnych i  proponowanych – w trakcie normalnej eksploatacji 
instalacji oraz w  warunkach odbiegających od norm alnych, w  szczególności takich jak rozruch i  wyłączenia;  
10a) warunki lub parametry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment zakończenia rozruchu i  moment roz -
poczęcia wyłączania instalacji;  
11) informację o  planowanych okresach funkcjonowania  instalacji w  warunkach odbiegających od normalnych;  
12) informację o  istniejącym lub przewidywanym oddziaływaniu emisji na środowisko;  
13) wyniki pomiarów wielkości emisji z  instalacji, jeżeli przeprowadzenie pomiarów było wymagane;  
14) zmiany wielkości e misji, jeżeli nastąpiły po uzyskaniu ostatniego pozwolenia dla instalacji;  
15) proponowane działania, w  tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu zapobieganie lub ograni-
czanie emisji, a  jeżeli działania mają być realizowane w  okresie, na k tóry ma być wydane pozwolenie – również pro-
ponowany termin zakończenia tych działań;  
16) proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych istotnych z  punktu widzenia wymagań ochrony 
środowiska, w  szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wiel kości emisji oraz wymagań ochrony przeciwpoża-
rowej w  przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów;  
17) deklarowany termin i  sposób zakończenia eksploatacji instalacji lub jej oznaczonej części, niestwarza jący zagrożenia 
dla środowiska, jeżeli zakończenie eksploatacji jest przewidywane w  okresie, na który ma być wydane pozwolenie;  
  
Dziennik  Ustaw  – 83 – Poz. 1973  
 
17a) deklarowany łączny czas dalszej eksploatacji instalacji, jeżeli ma on wpływ na określenie wymagań ochrony środowi-
ska, oraz deklarowany sposób dokumentowania czasu tej eksploatacji;  
17b) deklarowany termin oddania instalacji do eksploatacji w  przypadku określonym  w art. 191a;  
18) czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.  
2a. Wniosku o  wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie  dotyczą wymagania, o  których mowa  w ust. 2 
pkt 11–15. 
2b. Wniosek o  wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o  którym mowa  w art. 181 ust.  1 pkt  4, zawiera dodat -
kowo:  
1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza odpadów, o  ile zo stał nadany;  
2) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z  uwzględnieniem ich podstawowego składu 
chemicznego i  właściwości;  
3) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w  ciągu roku;  
4) wskazan ie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i  ich negatywnego od-
działywania na środowisko;  
5) opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z  uwzględnieniem z bierania, transportu, odzysku i unieszkodliwiania 
odpadów;  
6) wskazanie miejsca i  sposobu oraz rodzajów magazynowanych odpadów.  
2c. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW,  
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a us t. 2 pkt 3,  dla którego standardy emi -
syjne są określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią instalacji wymagającej pozwo-
lenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego, wniosek o  wydanie p ozwolenia 
zawiera dodatkowo informacje o:  
1) sektorze, w  którym działa dane źródło spalania paliw lub zakład, w  którym to źródło jest eksploatowane (kod Pol-
skiej Klasyfikacji Działalności);  
2) numerze REGON prowadzącego instalację;  
3) nominalnej mocy ciepl nej źródła spalania paliw wyrażonej w  MW;  
4) rodzaju źródła spalania paliw, z  uwzględnieniem rodzajów źródeł spalania paliw, dla których w  przepisach wyda-
nych na podstawie art. 146  ust. 3  są zróżnicowane standardy emisyjne;  
5) rodzaju i  przewidywanym udzia le procentowym wykorzystywanych paliw, z  uwzględnieniem rodzajów paliw, dla  któ-
rych w  przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3  są zróżnicowane standardy emisyjne;  
6) obowiązujących dane źródło spalania paliw standardach emisyjnych;  
7) dacie oddania  źródła spalania paliw do użytkowania, a  jeżeli ta data nie jest znana – dowód na to, że użytkowanie 
źródła spalania paliw rozpoczęto przed dniem 20  grudnia 2018  r. albo po dniu 19  grudnia 2018  r.; 
8) przewidywanym czasie użytkowania źródła spalania paliw w ciągu roku oraz przewidywanym średnim obciążeniu 
podczas użytkowania wyrażonym w  procentach.  
2d. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączeni a, o której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3,  dla którego standardy emisyj-
ne są określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią instalacji w ymagającej pozwolenia 
na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zinte growanego, którego czas użytkowania liczony jako 
średnia krocząca: 
1) z pięciu lat – dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania przed dniem 20  grudnia 2018  r., a w przypadku 
gdy pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 19  grudnia 2017  r., odda nego do użytkowania nie później 
niż w dniu 20  grudnia 2018  r. – wynosi nie więcej niż 500  godzin w  ciągu roku, a  jeżeli jest to źródło służące wyłącznie 
do wytwarzania ciepła w  razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur, nie więcej niż 1000  godzin w ciągu roku,  
2) z trzech lat – dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania po dniu 19  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy 
pozwolenie na budowę źródła wydano po dniu 18  grudnia 2017  r., oddanego do użytkowania po dniu 20  grudnia  
2018  r. – wynosi nie w ięcej niż 500  godzin w  ciągu roku  
– do wniosku o  wydanie pozwolenia należy dołączyć oświadczenie o  nieprzekraczaniu tego czasu użytkowania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 84 – Poz. 1973  
 
2e. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3,  dla którego standardy emisyj-
ne są określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią instalacji w ymagającej pozwolenia 
na wprowadzanie gazów  lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego, prowadzący instalację jest obowią -
zany do przechowywania: 
1) decyzji w  sprawie wydania i  zmiany pozwolenia – przez okres, na jaki zostało wydane pozwolenie;  
2) informacji lub dokumentów dotyczących:  
a) wyników pomiarów wielkości emisji, umożliwiających ocenę dotrzymywania standardów emisyjnych określo nych 
dla tego źródła w  przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3,  
b) przypadków niedotrzymania standardów emisyjnych określonych dla tego źródła w  przepisach wydanych na 
podstawie art. 146  ust. 3 oraz działań podjętych w  celu przywrócenia zgodności z  tymi standardami,  
c) rodzaju i  ilości paliw wykorzystywanych w  tym źródle,  
d) potwierdzenia utrzymywania w  eksploatacji urządzeń ochronnych ograniczając ych emisję, zainstalowanych 
w celu dotrzymywania standardów emisyjnych określonych dla tego źródła w  przepisach wydanych na podsta-
wie art. 146  ust. 3, oraz przypadków każdej niesprawności i  awarii urządzeń ochronnych,  
e) czasu użytkowania źródła spalania p aliw – w przypadku gdy jest to źródło, o  którym mowa w  ust. 2d  
– przez 6  lat po upływie roku, którego te informacje lub dokumenty dotyczą.  
2f. Decyzje, informacje lub dokumenty, o  których mowa w  ust. 2e, prowadzący instalację udostępnia organowi właś -
ciwem u do wydania pozwolenia na każde żądanie.  
2g. Jeżeli wniosek o  udostępnienie informacji o  środowisku i  jego ochronie dotyczy decyzji, informacji lub dokumen -
tów, o których mowa w  ust. 2e, nie stosuje się art. 19  ust. 2  ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu infor -
macji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na śro -
dowisko. W  takim przypadku organ właściwy do wydania pozwolenia wzywa prowadzącego instalację do przekazania mu 
tych decyzji, informacji lub dokumentów.  
3. Jeżeli wniosek, o  którym mowa  w ust. 1, dotyczy instalacji nowo uruchamianych lub w  sposób istotny zmienia-
nych, powinien on zawierać informacje o  spełnianiu wymogów, o  których mowa  w art. 143. 
4. Do wniosku o  wydanie pozwolenia należy dołączyć:  
1) dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w  obrocie prawnym, jeżeli prowa-
dzący instalację nie jest osobą fizyczną;  
2) (uchylony)  
3) streszczenie wniosku sporządzone w  języku niespecjalistycznym ; 
4) (uchylony)  
5) w przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpad ów – operat przeciwpożarowy spełniając y wymagania określone w art. 42 
ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
6) postanowienie, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4c ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
7) zaświadczenie o  niekaralności prowadzącego instalację:  
a) za przestępstwa przeciwko środowisku,  
b) będącego osobą fizyczną albo wspólnika, prokurenta, członka rady nadzorczej lub członka zarządu prowadzą -
cego instalację będą cego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej za 
przestępstwa, o  których mowa w  art. 163, art.  164 lu b art.  168 w  związku z  art. 163 § 1 ustawy z  dnia 6  czerwca 
1997  r. – Kodeks karny (Dz.  U. z 2020 r. poz. 1444 i 1517  oraz z 2021 r. poz. 1023 ) – w przypadku pozwolenia 
na wytwarzanie odpadów.  
4a. Do wniosku o  wydanie pozwolenia dla prowadzącego zakład recyklingu statków należy dołączyć informacje oraz 
zaświadczenie, o  których mowa w  art. 102a ust. 1  ustawy z  dnia 14  grudni a 2012  r. o odpadach.  
4b. Do wniosku o  przedłużenie pozwolenia dla prowadzącego zakład recyklingu statków należy dołączyć zaświad-
czenie, o  którym mowa w  art. 102a ust. 1  pkt 5  ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
5. Dodatkowe wymagania dotyczące wn iosku o  wydanie pozwolenia określają  art. 208 i art. 221. 
  
Dziennik  Ustaw  – 85 – Poz. 1973  
 
Art. 185. 1. Stronami postępowania o  wydanie pozwolenia są prowadzący instalację o raz, jeżeli w  związku z eksplo-
atacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią z iemi na tym obszarze.  
1a. Stronami postępowania o  wydanie pozwolenia zintegrowanego obejmującego korzystanie z  wód obejmujące po-
bór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi są odpowiednio podm ioty, o  których mowa w  art. 212 ust. 1 
ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo wodne.  
2. W postępowaniu o  wydanie pozwolenia nie stosuje się  art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.  
2a. W postępowaniu o  wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o  wydanie pozwolenia 
zintegrowanego z  odstępstwem, o  którym mowa  w art. 204 ust.  2 lub  w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegają-
cej na udzieleniu takiego odstępstwa oraz w  postępowaniu o  wydanie decyzji o  wydaniu lub zmianie pozwolenia zinte-
growanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji  stosuje się przepisy  art. 44 ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udo-
stępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddzia-
ływania na środowisko.  
3. Jeżeli liczba stron w  postępowaniu przek racza 20, do stron innych niż prowadzący instalację stosuje się  art. 49 
Kodeksu  postępowania administracyjnego.  
Art. 186. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania, jeżeli:  
1) nie są spełnione wymagania, o  których mowa  w art. 141 ust.  2, art. 143 i art. 204 ust.  1, a w przypadku pozwolenia 
na wytwarzanie odpadów, o  którym mowa  w art. 181 ust.  1 pkt  4, oraz pozwolenia zintegrowanego – także jeżeli 
zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z  planami gospodarki odpadami, o  których mowa 
w ustawie z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
2) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych;  
3) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości środowiska;  
4) wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z  programami działań, o  których mowa w  art. 17, art.  91 ust. 1 i art. 119a ust.  9; 
5) wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o  cofnięci u lub ograniczeniu pozwolenia w przypad-
kach, o  których mowa  w art. 194 ust.  1 i art. 195 ust.  1 pkt  1, a nie minęły jeszcz e 2 lata od dnia, gdy decyzja w przed-
miocie  cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia stała się ostateczna;  
6) eksploatacja instalacji położonej w  granicach strefy przemysłowej powodowałaby naruszenie ustaleń zawartych 
w rozporządzeniu o  jej utworzeniu;  
7) instalacja komunalna nie spełnia wymagań ochrony środowiska lub wymagań określonych dla takiej instalacji;  
8) prowadzący instalację będący osobą fizyczną albo wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej 
prowadzącego instalację będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej 
został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko środowisku;  
9) wobec prowadzącego instalację będącego osobą prawną albo jednostk ą organizacyjną nieposiadającą osobowości 
prawnej prawomocnie orzeczono karę pieniężną za przestępstwa przeciwko środowisku na podstawie przepisów 
ustawy z  dnia 28  października 2002  r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą  
kary (Dz.  U. z 2020 r. poz.  358 oraz z 2021 r. poz. 1177 ); 
10) prowadzący instalację będący osobą fizyczną albo wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej 
prowadzącego instalację będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej 
został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa, o  których mowa w  art. 163, art.  164 lub art.  168 
w związku z  art. 163 § 1 ustawy z  dnia 6  czerwca 1997  r. – Kodeks karny.  
2. Przepisy ust. 1  stosuje się odpowiednio do  odmowy przedłużenia pozwolenia dla prowadzącego zakład recyklingu 
statków.  
Art. 187. 1. Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z  ochroną śr odowiska, a  w szcze -
gólności z  zagrożeniem pogorszeniem stanu środowiska w  znacznych r ozmiarach, w  pozwoleniu, o  którym mowa  
w art. 181 ust. 1  pkt 1, 2 i  4, może być ustanowione zabezpieczenie roszczeń z  tytułu wy stąpienia negatywnych skutków 
w środowisku oraz szkód w  środowisku w  rozumieniu ustawy z  dnia 13  kwietnia 2007  r. o zapobieganiu szkodom  w śro-
dowisku i  ich naprawie.  
1a. Ustanawiając zabezpieczenie roszczeń, organ ochrony środowiska, o  którym mowa  w art. 376 pkt  2 i 2b, właś -
ciwy do wydania pozwolenia, o  którym mowa  w art. 181  ust. 1  pkt 1, 2 i  4, uzgadnia  wysokość tego zabezpiecze nia z re-
gionalnym dyrektorem ochrony środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 86 – Poz. 1973  
 
1b. Uzgodnienie, o  którym mowa  w ust. 1a, następuje w  formie postanowienia, na które służy zażalenie.  
2. Zabezpieczenie, o  którym mowa  w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej, gwarancji ubez piecze-
niowej lub polisy ubezpieczeniowej.  
3. Zabezpieczenie w  formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek bankowy wskazany przez organ wydający 
pozwolenie, a  zabezpieczenie w  formie gwarancji bankowej lub polisy ubezpieczeniowej jest składane do orga nu wydają-
cego pozwolenie.  
4. Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że w  razie wystąpienia negatywnych skut-
ków w  środowisku w  wyniku niewywiązania się przez podmiot z  obowiązków określonych w  pozwoleniu, o  którym mowa  
w art. 181  ust. 1 pkt 1, 2 i  4, bank lub firma ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania na rzecz organu wydającego po-
zwolenie.  
4a. W pozwoleniu zintegrowanym uwzględniającym zbieranie lub przetwarzanie odpadów ustanawia się za bezpie czenie  
roszczeń zgodnie z  art. 48a u stawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
5. Minister właściwy do spraw klimatu , uwzględniając rodzaj i  skalę działalności prowadzonej w  instalacjach oraz 
związane z  tym prawdopodobieństwo wystąpienia i  rozmiary potencjalnych szkód w  środowisku oraz kier ując się potrzebą 
zapewnienia pokrycia kosztów działań naprawczych w  przypadku wystąpienia szkody w  środowisku, może określić,  
w drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji, w  których zabezpieczenie, o  którym mowa  w ust. 1, powinno zostać ustano-
wione.  
6. Minister właściwy do spraw klimatu , biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia i  rozmiary potencjal-
nych szkód w  środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań naprawczych w  przypadku 
wystąpienia szkody w  środowisku, może okreś lić, w  drodze rozporządzenia, sposoby określania wysokości zabezpieczenia 
roszczeń, w  zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska działalności, wielkości  produkcji 
i parametrów technicznych instalacji.  
Art. 188. 1. Pozwolenie  jest wydawane na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10  lat, z  wyjątkiem pozwolenia zintegro-
wanego, które jest wydawane na czas nieoznaczony. Na wniosek prowadzącego instalację pozwolenie zintegrowane może 
być wydane na czas oznaczony.  
1a. Pozwolenie na wytwa rzanie odpadów dla prowadzącego zakład recyklingu statków oraz pozwolenie zintegrowa-
ne dla prowadzącego zakład recyklingu statków wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 5  lat. 
1b. Pozwolenia, o  których mowa w  ust. 1a, mogą być przedłużone na czas oz naczony, nie dłuższy niż kolejne 5  lat. 
2. Pozwolenie określa:  
1) rodzaj i  parametry instalacji istotne z  punktu widzenia przeciwdziałania zanieczyszczeniom;  
2) wielkość dopuszczalnej emisji w  warunkach normalnego funkcjonowania instalacj i, nie większą niż  wynikająca z pra-
widłowej  eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów funkcjonowania;  
3) maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków eksploatacyjnych od -
biegających  od normalnych, w  szczególności w  przypa dku rozruchu i  wyłączania instalacji, a  także warunki lub para -
metry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment zakończenia rozruchu i  moment rozpoczęcia wy łączania 
instalacji oraz warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii w  takich przypadkach;  
4) jeżeli ma to wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska:  
a) wymagany termin zakończenia eksploatacji instalacji,  
b) dopuszczalny łączny czas dalszej eksploatacji instalacji oraz sposób dokumentowania czasu tej eksploatacji;  
5) źródł a powstawania albo miejsca wprowadzania do środowiska substancji lub energii;  
6) termin, od którego jest dopuszczalna emisja, w  przypadku określonym  w art. 191a;  
6a) oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu odpowiedzialności poszc zególnych prowadzą-
cych oznaczone części instalacji za eksploatację instalacji zgodnie z  przepisami ochrony środowiska, w  przypadku, 
o którym mowa  w art. 183b.  
7) (uchylony)  
8) (uchylony)  
9) (uchylony)  
2a. Pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymag ania, o  których mowa  w ust. 2 pkt  2 i 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 87 – Poz. 1973  
 
2b. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów określa dodatkowo:  
1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza odpadów, o  ile został nadany;  
2) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwa rzania, z  uwzględnieniem ich podstawowego składu 
chemicznego i  właściwości;  
3) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w  ciągu roku;  
4) wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpa dów i  ich negatywnego oddzia ły-
wania  na środowisko;  
5) opis sposobu dalszego gospodarowania odpadami, z  uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysk u i unieszkodliwia nia 
odpadów;  
6) wskazanie miejsca i  sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów ; 
7) informacje, o  których mowa w  art. 102a ust. 1  pkt 1 –4 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach – w przypadku 
pozwolenia dla prowadzącego zakład recyklingu statków ; 
8) warunki przeciwpożarowe wynikające z  operatu przeciwpożarowego, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy 
z dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
3. Pozwolenie może określać, o  ile przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska:  
1) sposób postępowania w  razie zakończenia eksploatacji instalacji;  
2) wielkość i  formę zabezpieczenia ros zczeń;  
3) wymagane działania, w  tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu zapobieganie lub ogranicza-
nie emisji, a  jeżeli działania mają być realizowane w  okresie, na który jest wydane pozwolenie – również termin rea-
lizacji tych działań;  
4) rodzaj i  ilość wykorzystywanej energii, materiałów, surowców i  paliw, biorąc pod uwagę wymagania, o  których mowa  
w art. 143 pkt  1–5; 
5) zakres i  sposób monitorowania procesów technologicznych, w  tym pomiaru i  ewidencjonowania wielkości emisji 
w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o  których mowa  w art. 147 i 148 ust.  1; 
6) sposób postępowania w  przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej do monitorowania procesów techno-
logicznych, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;  
7) sposób i  częst otliwość przekazywania informacji i  danych, o  których mowa  w pkt 5, organowi właściwemu do wy-
dania pozwolenia i  wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
4. Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wniesieniu zabezpieczenia, o  ile zostało ono ustanow ione.  
5. Dodatkowe wymagania dotyczące pozwolenia określają przepisy  art. 211 i art. 224. 
Art. 188a.  Organ właściwy do wydania pozwolenia, w  terminie 30  dni od dnia, w  którym ostateczna stała się decy-
zja o  wydaniu albo zmianie pozwolenia na wprowadzanie ga zów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowa -
nego, dotyczącego źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3, dla którego standardy emi -
syjne są okreś lone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, przekazuje w  postaci elektronicznej informacje, 
o których mowa w  art. 184  ust. 2  pkt 1 i  2 oraz ust. 2c, a  także wynikające z  oświadczenia , o którym mowa w art. 184 
ust. 2d, do Krajowego ośrodka bilansowania i  zarządzania emisjami.  
Art. 189. 1. Podmiot, który staje się prowadzącym instalację lub jej oznaczoną część, przejmuje prawa i  obowiązki 
wynikające z  pozwoleń dotyczących tej instalacji lub jej oznaczo nej części.  
2. Podmiot, o  którym mowa  w ust. 1, występuje niezwłocznie z  wnioskiem o  zmianę pozwoleń w  zakresie oznacze-
nia prowadzącego instalację.  
Art. 190. (uchylony)  
Art. 191. (uchylony)  
Art. 191a.  Pozwolenie może być wydane na wniosek podmiotu podejmuj ącego realizację nowej instalacji.  
Art. 192. Przepisy o  wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w  przypadku zmiany jego warunków.  
  
Dziennik  Ustaw  – 88 – Poz. 1973  
 
Rozdział  3 
Wygaśnięcie, cofnięcie i  ograniczenie pozwolenia  
Art. 193. 1. Pozwolenie wygasa:  
1) po upływie czasu, na jaki zostało wydane;  
2) jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w  rozumieniu ustawy, lub z  innych powodów pozwolenie stało się  
bezprzedmiotowe;  
3) na wniosek prowadzącego instalację;  
4) jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w  terminie dwóch lat od dnia, w  którym 
pozwolenie stało się ostateczne;  
5) jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez dwa lata;  
6) w przypadku,  o którym mowa  w art. 229 ust.  5; 
7) w przypadku wstrzymania u żytkowania składowiska na czas dłuższy niż rok;  
8) w przypadku wstrzymania termicznego przekształcania odpadów na czas dłuższy niż rok.  
1a. (uchylony)  
1b. W przypadku, o  którym mowa  w art. 191a, pozwolenie wygasa, jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął  dzia-
łalności objętej pozwoleniem w  terminie dwóch lat od określonego w  pozwoleniu dnia, od którego jest dopuszczalna emisja.  
2. Pozwolenia, o  których mowa w  art. 181  ust. 1  pkt 2 i  4, oraz pozwolenia wodnoprawne na pobór wód lub wpro-
wadz anie ścieków do wó d lub do ziemi wygasają w  części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego 
z chwilą upływu terminu, w  którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie zintegrowane, chyba że prow a-
dzący instalację uzyskał pozwolenie zintegrowane pr zed terminem.  
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w  drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia, jeżeli zachodzą oko-
liczności, o  których mowa  w ust. 1 pkt  2–8. 
4. (uchylony)  
5. Pozwolenie nie wygasa, jeżeli nastąpiło przejęcie praw i obowiązków,  o którym mowa w art. 189, albo przejęcie 
na podstawie innych przepisów, praw i obowiązków wynikających z decyzji, w tym w szczególności przepisów tytułu IV 
ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 i 2320 ), w przypadku łącze-
nia, podziału lub przekształcania spółek handlowych, albo przepisów usta wy z dnia 30 sierpnia 1996 r.  o komercjalizacji 
i niektórych uprawnieniach pracowników (Dz. U. z 2021 r. poz. 425  i 1535 ). 
Art. 194. 1. Pozwolenie podlega cofnięciu lub  ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja nie jest należycie 
eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w  znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia 
lub zdrowia ludzi.  
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, decyzji w  przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia nadaje się 
rygor natychmiastowej wykonalności.  
Art. 195. 1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli:  
1) eksploatacja instalacji jest prowadzona z  naruszeniem warunków pozwol enia, innych przepisów ustawy lub ustawy 
o odpadach;  
2) przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w  stopniu uniemożliwiającym emisję lub korzystanie ze środo-
wiska na warunkach określonych w  pozwoleniu;  
3) instalacja jest objęta postępowaniem, o  którym mowa  w art. 227–229; 
4) nastąpiło przekroczenie krajowych pułapów emisji, o  których mowa  w art. 15 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. 
o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji;  
5) prowadzący instalację nie wystąpił z  wnioskiem, o  którym mowa  w art. 215 ust.  4 pkt  2 lub art.  216 ust.  3. 
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1, przed wydaniem decyzji w  przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia 
pozwolenia organ wzywa prowadzącego instalację do usunięcia naruszeń w  oznac zonym terminie.  
Art. 196. 1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone za odszkodowaniem, jeżeli:  
1) przemawiają za tym względy ochrony środowiska lub  
2) korzystanie z  pozwolenia stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.  
  
Dziennik  Ustaw  – 89 – Poz. 1973  
 
2. Ustalenie odszkodowa nia następuje w  drodze decyzji organu właściwego do cofnięcia lub ograniczenia pozwole-
nia; decyzja jest niezaskarżalna.  
3. Odszkodowanie przysługuje od organu właściwego do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia.  
4. Strona niezadowolona z  przyznanego odszko dowania może w  terminie 30  dni od dnia doręczenia decyzji, o  której 
mowa  w ust. 2, wnieść powództwo do sądu powszechnego; droga sądowa przysługuje także w  razie niewydania decyzji 
przez właściwy organ w  terminie 3  miesięcy od zgłoszenia żądania przez poszk odowanego.  
5. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o  której mowa  w ust. 2. 
6. Roszczenie o  odszkodowanie przedawnia się z  upływem roku od dnia, w  którym decyzja o  cofnięciu lub ograni-
czeniu pozwolenia stała się ostateczna.  
Art. 197. 1. Jeżeli nie usunięto negatywnych skutków w  środowisku powstałych w  wyniku prowadzonej działalno-
ści, organ właściwy do wydania pozwolenia określa zakres i  termin wykonania tego obowiązku w  decyzji o  wygaśnięciu, 
cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia.  
2. Uprawnienia, o  których mowa  w ust. 1, nie naruszają kompetencji organu administracji wynikających  z art. 362 
ust. 1 pkt  2. 
Art. 198. 1. Po wydaniu decyzji o  wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia, jeżeli prowadzący instalację 
usunął negatywne skutki w  środowisku powstałe w  wyniku prowadzonej działalności lub skutki takie nie wystąpiły, organ 
właściwy do wydania pozwolenia orzeka na wniosek prowadzącego instalację o  zwrocie ustanowionego zabezpieczenia.  
2. W razie stwierdzenia, iż nie usunięto w  wyznaczonym terminie negatywnych skutków w  środowisku powstałych 
w wyniku prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia orzeka o  przeznaczeniu na ten cel zabezpie-
czenia w  wysokości niezbędnej do usunięcia tych skutków.  
Art. 199. Postępowa nie w  przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wszczyna się z  urzędu 
albo na wniosek prowadzącego instalację.  
Art. 200. W razie ogłoszenia likwidacji lub upadłości podmiotu korzystającego ze środowiska przepisy  art. 198 sto-
suje się od powiednio w  zakresie orzekania o  zwrocie zabezpieczenia albo o  jego przeznaczeniu na usunięcie szkód.  
Rozdział  4 
Pozwolenia zintegrowane  
Art. 201. 1. Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na 
rodzaj i  skalę prowadzonej w  niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów 
przyrodniczych albo środowiska jako całości, z  wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania, 
rozwoju lub testowania nowych produk tów lub procesów technologicznych.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji mogących powodować 
znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.  
3. W rozporządze niu, o  którym mowa  w ust. 2, minister właściwy do spraw klimatu  uwzględni rodzaj i  skalę działal-
ności prowadzonej w  instalacjach.  
Art. 202. 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w  pozwoleniu zintegrowanym ustala się warunki emisji na zasadach 
okreś lonych dla pozwoleń, o  których mowa w  art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód oraz 
pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, bez zalecania jakiejkolwiek techniki czy 
technologii.  
2. Do instalacji wymagających u zyskania pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się przepisów  art. 224 ust.  3 i 4; dla 
tych instalacji ustala się w  szczególności dopuszczalną wielkość emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza:  
1) wymienionych w  konkluzjach BAT, a  jeżeli nie został y opublikowane w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – 
w dokumentach referencyjnych BAT;  
2) objętych standardami emisyjnymi.  
2a. W pozwoleniu zintegrowanym nie ustala się dopuszczalnej wielkości emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do 
powietrza:  
1) w spo sób niezorganizowany lub za pośrednictwem wentylacji grawitacyjnej z  instalacji, dla których poziom tej emi-
sji nie został określony w  przepisach w  sprawie standardów emisyjnych w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów 
do powietrza, oraz jeżeli nie został on  określony w  konkluzjach BAT;  
2) z instalacji do odprowadzania gazu składowiskowego do powietrza.  
3) (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 90 – Poz. 1973  
 
3. (uchylony)  
4. W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i  sposoby postępowania z  odpadami na zasadach 
określonych w  przepisa ch ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane 
byłoby uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów.  
5. (uchylony)  
6. W pozwoleniu zintegrowanym ustala się także, na zasadach określonych w  przepisach ustawy z  dnia 20  lipca 
2017  r. – Prawo wodne , warunki poboru wód powierzchniowych lub podziemnych, jeżeli wody te są pobierane wyłącznie 
na potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego.  
7. W przypadku pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się  art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.  
Art. 203. 1. Instalacje, o  których mowa  w art. 201 ust.  1, położone na terenie jednego zakładu obejmuje się jednym 
pozwoleniem zintegrowanym.  
2. Na wniosek prowadzącego instalacje, o  których mowa  w art. 201 ust.  1, odrębnymi pozwoleniami zintegrowanymi 
można objąć odrębne instalacje na terenie jednego zakładu.  
3. Na wniosek prowadzącego instalacje, o  których mowa w  art. 201 ust. 1, pozwoleniem zintegrowanym można 
objąć instalacje niewymagające pozwolenia zintegro wanego położone na terenie tego samego zakładu, co instalacja wy -
magająca takiego pozwolenia, ustalając dla nich warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii na zasadach 
określonych dla pozwoleń, o  których mowa w  art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, poz wolenia wodnoprawnego na pobór wód oraz po -
zwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.  
Art. 204. 1. Instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego spełniają wymagania ochrony środowiska wynika -
jące z  najlepszych dostępnych technik,  a w szczególności nie mogą powodować przekroczenia granicznych wielkości 
emisyjnych.  
2. W szczególnych przypadkach organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może w  pozwoleniu zinte-
growanym zezwolić na odstępstwo od granicznych wielkości emisyjny ch, jeżeli w  jego ocenie ich osiągnięcie prowa -
dziłoby do nieproporcjonalnie wysokich kosztów w  stosunku do korzyści dla środowiska oraz pod warunkiem że nie zo-
staną przekroczone standardy emisyjne, o  ile mają one zastosowanie.  
3. Przy dokonywaniu oceny, o  której mowa  w ust. 2, organ właściwy bierze pod uwagę położenie geograficzne, 
lokalne warunki środowiskowe, charakterystykę techniczną instalacji lub inne czynniki mające wpływ na funkcjonowanie 
instalacji i  środowisko jako całość.  
4. Jeżeli konkluzje BAT  nie zostały opublikowane w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, dopuszczalną wiel-
kość emisji z  instalacji ustala się, uwzględniając potrzebę przestrzegania standardów emisyjnych i  standardów jakości 
środowiska.  
Art. 205. Nieprzekraczanie wielkości emisj i wynikającej z  zastosowania najlepszych dostępnych technik nie zwalnia 
z obowiązku dotrzymania standardów jakości środowiska.  
Art. 206. Minister właściwy do spraw klimatu  gromadzi informacje o  najlepszych dostępnych technikach, konklu-
zjach BAT i  dokumenta ch referencyjnych BAT oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do wydawania 
pozwoleń i  zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.  
Art. 207. 1. Najlepsze dostępne techniki powinny spełniać wymagania, przy których określaniu uwzglę dnia się jed-
nocześnie:  
1) rachunek kosztów i  korzyści;  
2) czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego rodzaju instalacji;  
3) zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez emisje lub ich ograniczanie do minimum;  
4) podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających do minimum powodo-
wane przez nie zagrożenia dla środowiska;  
5) termin oddania instalacji do eksploatacji;  
6) dokumenty referencyjne BAT oraz konkluzje BAT, o  ile zostały opubliko wane w  Dzienniku Urzędowym Unii Europej -
skiej. 
  
Dziennik  Ustaw  – 91 – Poz. 1973  
 
1a. Przy określaniu najlepszych dostępnych technik bierze się pod uwagę wymagania, o  których mowa  w art. 143, 
także w  przypadku gdy instalacja nie jest nowo uruchamiana lub zmieniana w  sposób istotny.  
2. (uchy lony)  
3. (uchylony)  
Art. 208. 1. Wniosek o  wydanie pozwolenia zintegrowanego spełnia wym agania określone dla wniosków o wydanie 
pozwoleń, o  których mowa w  art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, wniosku o  wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie 
ścieków do wód lub do ziemi oraz, jeżeli wody powierzchniowe lub podziemne są pobierane wyłącznie na potrzeby insta-
lacji – wniosku o  wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.  
2. Wniosek o  wydanie pozwolenia zintegrowanego zawiera także:  
1) informacje dotyczące insta lacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego o:  
a) oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość,  
b) istniejącym lub możliwym oddziaływaniu transgranicznym na środowisko,  
c) prognozowanej wielkości emisji hałasu wyznaczonej przez poziomy hałasu powodowaneg o poza zakładem na 
terenach sąsiednich oraz o  akustycznym oddziaływaniu na rodzaje terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 
pkt 1, a także o  rozkładzie czasu pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z  przewidywanymi wariantami,  
d) prognozowanej ilości, stanie i  składzie ścieków przemysłowych, o  ile ścieki nie będą wprowadzane do wód lub 
do ziemi,  
e) prognozowanej ilości wykorzystywanej wody, o  ile nie zachodzą warunki, o  których mowa  w art. 202 ust.  6, 
f) proponowanych sposobach zapobiegania występowaniu i  ogran iczania skutków awarii, jeżeli nie dotyczy zakła-
dów, o  których mowa  w art. 248 ust.  1, 
g) spełnianiu wymagań, o  których mowa  w art. 207 ust.  1 i 1a; 
2) uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w  przypadku, o  którym mowa  w art. 204 ust.  2; 
3) opis war iantów środków zapobiegających powstawaniu zanieczyszczeń, o  ile takie warianty istnieją;  
4) w przypadku gdy eksploatacja instalacji obejmuje wykorzystywanie, produkcję lub uwalnianie substancji powodują-
cej ryzyko oraz występuje możliwość zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie zakładu:  
a) raport początkowy o  stanie zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych tymi substancjami, zwany dalej  
„rapor tem początkowym ”, 
b) opis stosowanych sposobów zapobiegania emisjom do gleby, ziemi i  wód gruntowych,  
c) propozycje dotyczące sposobu prowadzenia systematycznej oceny ryzyka zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód 
gruntowych substancjami powodującymi ryzyko, które mogą znajdować się na terenie zakładu,  w związku z eksploa-
tacją instalacji albo spo sobu i  częstotliwości wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substan-
cjami oraz pomiarów zawartości tych substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobierania próbek.  
3. W informacji, o  której mowa  w ust. 2 pkt  1 lit.  c, prognozowane poziomy hałas u poza zakładem mają być wyra -
żone wskaźnikami hałasu L Aeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1. 
4. Raport początkowy zawiera:  
1) informacje na temat działalności prowadzonej na terenie zakładu;  
2) informacje  na temat działalności prowadzonych na terenie zakładu w  przeszłości, o  ile takie informacje są dostępne;  
3) nazwy substancji powodujących ryzyko, wykorzystywanych, produkowanych lub uwalnianych przez wymagające 
pozwolenia zintegrowanego instalacje, położo ne na terenie zakładu;  
4) informacje na temat stanu zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych na terenie zakładu substancjami powodu-
jącymi ryzyko stosowanymi, produkowanymi lub uwalnianymi przez wymagające pozwolenia zintegrowanego insta-
lacje, położon e na terenie zakładu, w  tym wyniki badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substancjami oraz po-
miarów zawartości tych substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobierania próbek, wykonanych przez laborato-
rium, o  którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
5. Wniosek o  wydanie pozwolenia zintegrowanego składa się w  postaci papierowej w  jednym egzemplarzu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 92 – Poz. 1973  
 
6. Do wniosku o  wydanie pozwolenia zintegrowanego dołącza się:  
1) dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;  
2) zapis wniosku w  postaci elektronicznej na informatycznych nośnikach danych;  
3) kopię programu zapobiegania awariom, o  którym mowa  w art. 251, lub kopię raportu o  bezpieczeństwie, o  którym 
mowa  w art. 253, jeżeli były opracowane.  
7. W przypadku, o  którym mowa  w art. 135 ust.  6, jeżeli prowadzący in stalację ubiega się o  uzyskanie pozwolenia 
zintegrowanego pomimo niedotrzymywania dopuszczalnych poziomów hałasu poza terenem zakładu, wniosek o  wydanie 
pozwolenia zintegrowanego zawiera dodatkowo informacje, że konieczne jest utworzenie obszaru ograniczon ego użytko-
wania i  określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w  zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczą-
cych budynków oraz sposobów korzystania z  terenów; w  tym przypadku nie jest wymagane sporządzenie przeglądu eko-
logicznego.  
8. Do wn iosku, o  którym mowa  w ust. 7, dołącza się także poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewiden-
cyjnej z  zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym jest konieczne utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.  
Art. 209. 1. Organ właściwy do wydan ia pozwolenia przedstawia ministrowi właściwemu do spraw klimatu  albo 
podmiotowi, o  którym mowa  w art. 213 ust.  1, zapis wniosku w  postaci elektronicznej, za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej, w  terminie 14  dni od dnia jego otrzymania.  
2. Jeżeli po zwolenie ma objąć instalację po raz pierwszy lub ma objąć instalację po istotnej zmianie, wydanie pozwo-
lenia powinno nastąpić w  ciągu 6  miesięcy od dnia złożenia wniosku; przepis  art. 35 § 5 Kodeksu postępowania admini-
stracyjnego stosuje się odpowiednio.  
Art. 210. 1. Warunkiem rozpatrzenia wniosku o  wydanie pozwolenia zintegrowanego jest wniesienie opłaty rejestracyjnej.  
2. (uchylony)  
3. Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 12  000 zł. 
3a. Opłatę rejestracyjną wnosi się również w  przypadku zmiany pozwolenia zintegrowanego w  związku z  doko -
naniem istotnych zmian w  instalacji objętej tym pozwoleniem. Opłata ta wynosi 50% opłaty rejestracyjnej, która byłaby 
wymagana w  przypadku wniosku o  wydanie pozwolenia zintegrowanego dla tej instalacji.  
4. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, wysokość opłat rejestracyjnych, kierując 
się zakresem dokumentacji niezbędnej do wydania pozwolenia ze względu na skalę i  rodzaj działalności prowadzonej 
w instalacjach oraz koniecznością  zgromadzenia środków umożliwiających wykonywanie zadań, o  których mowa  w art. 206 
i 212. 
Art. 211. 1. Pozwolenie zintegrowane spełnia wymagania określone dla pozwoleń, o  których mowa w  art. 181 ust.  1 
pkt 2 i 4, pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód oraz pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód 
lub do ziemi.  
2. Prowadzący instalację wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego informuje niezwłocznie organ właściwy 
do wydania pozwolenia oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o  naruszeniu warunków tego pozwolenia.  
3. Wielkości dopuszczalnej emisji określone w  pozwoleniu zintegrowanym dla instalacji wymagającej pozwolenia 
zintegrowanego określa się dla takich samych lub krótszych okresów i  tych samych warunków odniesienia, co granicz ne 
wielkości emisyjne, jeżeli zostały one ustalone.  
4. Jeżeli konkluzje BAT nie określają granicznych wielkości emisyjnych, określone w  pozwoleniu zintegrowanym 
warunki odpowiadają poziomowi ochrony środowiska określonemu w  konkluzjach BAT.  
5. W pozwoleniu  zintegrowanym określa się – dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego – 
zakres i  sposób monitorowania wielkości emisji zgodny z  wymaganiami dotyczącymi monitorowania określonymi w  kon-
kluzjach BAT, jeżeli zostały one określone. W  przypadku braku konkluzji BAT – można uwzględnić dokumenty referen-
cyjne BAT, w  zakresie, w  jakim wykraczają one poza wymagania, o  których mowa  w art. 147, oraz wymagania określone 
w przepisach wydanych na podstawie  art. 148 ust.  1. 
5a. W pozwoleniu zintegrowa nym można określić – dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowa-
nego – zakres i  sposób monitorowania wielkości emisji w zakresie wykraczającym poza  wymagania dotycząc e monitoro-
wania określon e w konkluzjach BAT, jeżeli przemawiają za tym szc zególne względy ochrony środowiska . 
  
Dziennik  Ustaw  – 93 – Poz. 1973  
 
6. Pozwolenie zintegrowane określa także, w  odniesieniu do instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego:  
1) rodzaj prowadzonej działalności;  
2) sposoby osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości;  
3) wymagania zapewniające ochronę gleby, ziemi i  wód gruntowych, w  tym środki mające na celu zapobieganie emi-
sjom do gleby, ziemi i  wód gruntowych oraz sposób ich systematycznego nadzorowania, o  ile są konieczne;  
4) w przypadku instalacji, które wymagają rapo rtu początkowego – sposób prowadzenia systematycznej oceny ryzyka 
zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych substancjami powodującymi ryzyko, które mogą znajdować się na 
terenie zakładu w  związku z  eksploatacją instalacji, albo sposób i  częstotliwość wykonywania badań zanieczyszcze-
nia gleby i  ziemi tymi substancjami oraz pomiarów zawartości tych substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobie-
rania próbek;  
5) sposoby ograniczania oddziaływań transgranicznych na środowisko;  
6) wielkość emisji hałasu wyznaczo ną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza zakładem, wyrażonymi wskaźnikami hała-
su L Aeq D i LAeq N, w odniesieniu do rodzajów terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1, oraz rozkład czasu 
pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z  przewidywanymi wariantami;  
7) ilość, stan i  skład ścieków przemysłowych, o  ile ścieki nie będą wprowadzane do wód lub do ziemi;  
8) ilość wykorzystywanej wody, o  ile nie zachodzą warunki, o  których mowa  w art. 202 ust.  6; 
9) sposoby zapobiegania występowaniu i  ograniczania skutków awa rii oraz wymóg informowania o  wystąpieniu awarii, 
jeżeli nie dotyczy to zakładów, o  których mowa  w art. 248 ust.  1; 
10) sposoby postępowania w  przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w  tym sposoby usunięcia negatywnych 
skutków powstałych w  środowisk u w wyniku prowadzonej eksploatacji, gdy są one przewidywane;  
11) sposoby zapewnienia efektywnego wykorzystania energii;  
12) zakres, sposób i  termin przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia i  wojewódzkiemu inspekto -
rowi ochrony środowiska co rocznej informacji pozwalającej na przeprowadzenie oceny zgodności z  warunkami 
okreś lonymi w  pozwoleniu, w  zakresie nieobjętym przepisami  art. 149. 
7. W pozwoleniu zintegrowanym obejmującym źródło spalania paliw, o  którym mowa w  przepisach wydanych na 
podstawie  art. 146h, określa się, dla tego źródła, maksymalne emisje substancji na okres, o  którym mowa  w art. 146f 
ust. 3, wraz z  warunkami uznawania ich za dotrzymane, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  
pkt 4. 
8. W pozwoleniu zinteg rowanym można określić dodatkowe wymagania związane z  eksploatacją instalacji, jeżeli 
jest to konieczne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości.  
9. W przypadku, o  którym mowa  w art. 135 ust.  6, w pozwoleniu zintegrowanym stwierdza się konieczność utwo-
rzenia obszaru ograniczonego użytkowania.  
10. Pozwolenie zintegrowane, o  którym mowa  w ust. 9, wywołuje skutki prawne od dnia wejścia w  życie uchwały 
rady powiatu albo uchwały sejmiku województwa o  utworzeniu obszaru ograniczonego użytk owania.  
11. Uzasadnienie pozwolenia zintegrowanego zawiera ocenę, o  której mowa  w art. 204 ust.  2. 
12. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada ministrowi właściwemu do spraw klimatu  albo podmiotowi, 
o którym mowa  w art. 213 ust.  1, elektroniczną ko pię pozwolenia zintegrowanego oraz decyzji zmieniającej pozwolenie 
zintegrowane, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w  terminie 14  dni od dnia ich wydania.  
Art. 211a.  1. W  celu prowadzenia badań nad nową techniką, organ właściwy do wydania pozwol enia może, na 
wniosek prowadzącego instalację, zmienić pozwolenie zintegrowane, określając wariant funkcjonowania instalacji zawie-
rający dopuszczalne wielkości emisji przekraczające graniczne wielkości emisyjne oraz zezwalając na odstąpienie od 
wymagań och rony środowiska wynikających z  najlepszych dostępnych technik, na czas nie dłuższy niż 9  miesięcy.  
2. Przez nową technikę, o  której mowa  w ust. 1, rozumie się nową technikę w  działalności przemysłowej, której za-
stosowanie mogłoby zapewnić wyższy lub co naj mniej ten sam poziom ochrony środowiska i  większą oszczędność kosz-
tów niż obecnie istniejące najlepsze dostępne techniki, o  ile będzie ona mogła mieć zastosowanie na skalę przemysłową.  
  
Dziennik  Ustaw  – 94 – Poz. 1973  
 
3. Prowadzący instalację przedkłada organowi właściwemu do wydania pozw olenia sprawozdanie zawierające 
informacje dotyczące efektów prowadzonych badań nad nową techniką, w  terminie 30  dni po upływie czasu, o  którym mowa  
w ust. 1. 
4. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 1, nie stosuje się przepisów  art. 210. 
Art. 212. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  prowadzi rejestr wniosków o  wydanie pozwolenia zintegrowanego 
oraz wydanych pozwoleń zintegrowanych.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu  lub podmiot, o  którym mowa  w art. 213 ust.  1, może zwrócić się do starosty 
o udzielenie inf ormacji lub udostępnienie innych niż wskazane  w ust. 1 dokumentów związanych z  wydawaniem pozwo-
leń zintegrowanych; uprawnienie to przysługuje podmiotowi, o  którym mowa  w art. 213 ust.  1, także w  stosunku do mar-
szałka województwa.  
3. W przypadku stwierdzeni a nieprawidłowości w  zakresie wydawania przez starostę pozwoleń zintegrowanych 
minister właściwy do spraw klimatu  kieruje wystąpienie, którego treścią może być w  szczególności wniosek o  stwier dze-
nie nieważności decyzji w  przedmiocie wydania pozwolenia zi ntegrowanego.  
4. W przypadku skierowania wystąpienia, o  którym mowa  w ust. 3, ministrowi właściwemu do spraw klimatu  przy-
sługują prawa strony w  postępowaniu administracyjnym i  postępowaniu przed sądem administracyjnym.  
5. Podmiot, o  którym mowa  w art. 213 ust. 1, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw klimatu  informacje mo-
gące stanowić podstawę do podjęcia przez ministra działań w  celu wyeliminowania nieprawidłowości przy wydawaniu 
pozwoleń zintegrowanych.  
Art. 213. 1.14) Wykonywanie zadań, o  których mowa  w art. 206 oraz art. 212 ust.  1 i 2, minister właściwy do spraw 
klimatu  może zlecić osobie fizycznej albo prawnej, która ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie 
i wyposażenie będzie gwarantowała należyte ich wykonywanie.  
2. Zlecenie, o  którym m owa w ust. 1, dokonywane jest w  trybie przepisów o  zamówi eniach publicznych, na okres od  5 
do 8 lat. 
3. Ustalając warunki przetargu na wykonanie zadań, minister uwzględnia wymagania, o  których mowa  w ust. 1, 
a także konieczność zapewnienia przez wybrany po dmiot bezpieczeństwa powierzonych oraz sporządzonych w  związku 
z wykonywaniem zadań dokumentów i  baz danych.  
4. Informacja o  zawarciu umowy zlecającej wykonywanie zadań, jej wypowiedzeniu albo wygaśnięciu jest publiko-
wana, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienni ku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski ” nie później niż na 
60 dni przed terminem odpowiednio wejścia w  życie umowy, jej wypowiedzenia albo wygaśnięcia.  
5. W obwieszczeniu, o  którym mowa  w ust. 4, podaje się do wiadomości:  
1) imię i  nazwisko  oraz adres zamieszkania osoby fizycznej albo nazwę i  adres siedziby osoby prawnej, z  którą zawarto 
umowę;  
2) datę rozpoczęcia przez wskazany podmiot wykonywania zleconych zadań albo datę zakończenia ich wykonywania 
z uwagi na wygaśnięcie lub wypowiedzenie  umowy.  
6. W okresie wykonywania zadań przez podmiot, o  którym mowa  w ust. 1, organ właściwy do wydania pozwolenia 
zintegrowanego przedstawia kopię wniosku o  wydanie pozwolenia oraz kopię wydanego pozwolenia temu podmiotowi.  
7. W ciągu 30  dni od daty wygaś nięcia lub wypowiedzenia umowy podmiot, o  którym mowa  w ust. 1, ma obowiązek 
przekazania ministrowi właściwemu do spraw klimatu  powierzonych oraz sporządzonych w  związku z  wyko nywaniem 
zadań dokumentów i  baz danych.  
8. Wykonanie obowiązków określonych  w ust. 7 podlega egzekucji w  trybie przepisów o  postępowaniu egzekucyjnym  
w administracji.  
Art. 214. 1. Przed dokonaniem zmiany w  instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym, polegającej na zmianie  spo-
sobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowie, któ ra może mieć wpływ na środowisko, prowadzący instalację jest 
obowiązany poinformować o  planowanych zmianach organ właściwy do wydania pozwolenia lub złożyć wniosek o  zmianę  
pozwolenia zintegrowanego.  
                                                           
14) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 10. 
  
Dziennik  Ustaw  – 95 – Poz. 1973  
 
2. Jeżeli organ, o  którym mowa  w ust. 1, stwierdzi, że p lanowana zmiana w  instalacji wymaga zmiany niektórych 
warunków wydanego pozwolenia zintegrowanego, informuje, w  terminie 30  dni od dnia otrzymania informacji, prowa-
dzącego instalację o  konieczności złożenia wniosku o  zmianę pozwolenia zintegrowanego. W  takim przypadku organ 
stwierdza, czy planowana zmiana ma charakter istotnej zmiany.  
3. Zmianę w  instalacji uważa się za istotną w  szczególności, gdy zwiększana skala działalności wynikająca z  tej zmiany,  
sama w  sobie, kwalifikowałaby ją jako instalację, o  której mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 201 ust.  2. 
4. Wniosek o  zmianę pozwolenia zintegrowanego zawiera dane, o  których mowa  w art. 184 i art. 208, mające zwią-
zek z  planowanymi zmianami.  
5. Decyzja o  zmianie pozwolenia zintegrowanego określa wym agania, o  których mowa  w art. 188 i art. 211, mające 
związek z  planowanymi zmianami.  
Art. 215. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analizy warunków pozwolenia zintegrowanego nie-
zwłocznie po publikacji w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ko nkluzji BAT odnoszących się do głównej działalności  
danej instalacji, lecz nie później niż w  terminie 6  miesięcy od dnia publikacji.  
2. Organ właściwy do wydania pozwolenia informuje prowadzącego instalację o  rozpoczęciu analizy, a  w trakcie jej 
przeprowad zania:  
1) bierze pod uwagę wszystkie konkluzje BAT, które dla danego rodzaju instalacji zostały opublikowane w  Dzienniku 
Urzędowym Unii Europejskiej od czasu wydania pozwolenia lub ostatniej analizy wydanego pozwolenia;  
2) może zażądać od prowadzącego inst alację przedłożenia informacji, w  szczególności wyników monitorowania proce-
sów technologicznych, niezbędnych do przeprowadzenia analizy i  umożliwiających porównanie ich z  najlepszymi 
dostępnymi technikami opisanymi w  odpowiednich konkluzjach BAT oraz okreś lonymi w  nich wielkościami emisji;  
3) dokonuje oceny zasadności udzielenia odstępstwa, o  którym mowa  w art. 204 ust.  2. 
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłocznie wyniki analizy prowadzącemu instalację oraz, 
za pomocą środków komunikac ji elektronicznej, ministrowi właściwemu do spraw klimatu  albo podmiotowi, o  którym mowa  
w art. 213 ust.  1. 
4. W przypadku gdy analiza dokonana na podstawie  ust. 1 wykazała konieczność zmiany pozwolenia zintegrowane-
go, organ właściwy do wydania pozwolenia niezwłocznie:  
1) przekazuje prowadzącemu instalację informację o  konieczności dostosowania instalacji, w  terminie nie dłuższym niż 
4 lata od dnia publikacji w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT, do wymagań określonych w kon-
kluzjach BAT;  
2) wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z  wnioskiem o  zmianę pozwolenia w  terminie roku od dnia doręcze-
nia wezwania, określając zakres tego wniosku mający związek ze zmianami wynikającymi z  dokonanej analizy.  
5. W decyzji o  zmianie pozwolenia wydane j na wniosek, o  którym mowa  w ust. 4 pkt  2, organ właściwy do wydania 
pozwolenia określa termin, nie dłuższy niż 4  lata od dnia publikacji w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji 
BAT, dostosowania instalacji do nowych wymagań określonych w  tej de cyzji.  
6. Udzielając odstępstwa, o  którym mowa  w art. 204 ust.  2, organ właściwy do wydania pozwolenia może określić 
późniejszy termin dostosowania instalacji do nowych wymagań.  
7. W decyzji o  ograniczeniu wydanej na podstawie  art. 195 ust.  1 pkt  5 stosuje  się odpowiednio przepis  ust. 5. 
8. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 4 pkt  2, nie stosuje się przepisów  art. 210. 
Art. 216. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analizy pozwolenia zintegrowanego także:  
1) co najmniej raz na 5  lat lub  
2) jeżeli oddziaływanie instalacji na środowisko zmieniło się w  stopniu wskazującym na konieczność zmiany pozwole-
nia w  części dotyczącej określonych w  nim warunków lub wielkości emisji z  danej instalacji, lub  
3) jeżeli nastąpiła zmiana w  najlepszych dostępnych techn ikach, pozwalająca na znaczne zmniejszenie wielkości emisji 
bez powodowania nadmiernych kosztów, lub wynika to z  potrzeby dostosowania eksploatacji instalacji do zmian 
przepisów o  ochronie środowiska.  
2. Do analizy stosuje się odpowiednio przepisy  art. 215 ust. 2 i 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 96 – Poz. 1973  
 
3. W przypadku gdy analiza wykazała konieczność zmiany pozwolenia zintegrowanego, organ właściwy do wydania 
pozwolenia wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z  wnioskiem o  zmianę pozwolenia w  terminie 6  miesięcy od 
dnia wezwania, określa jąc zakres tego wniosku mający związek ze zmianami wynikającymi z  dokonanej analizy.  
4. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 3, nie stosuje się przepisów  art. 210. 
Art. 217. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może, na wniosek prowadzącego i nstalację lub 
z urzędu za jego zgodą, wydać nowe pozwolenie zintegrowane w  celu ujednolicenia tekstu obowiązującego pozwolenia, 
z uwzględnieniem wszystkich zmian wprowadzonych do tego pozwolenia od dnia jego wydania.  
2. W pozwoleniu, o  którym mowa  w ust. 1, organ właściwy do wydania pozwolenia:  
1) ujednolica tekst pozwolenia;  
2) stwierdza wygaśnięcie dotychczasowego pozwolenia.  
3. Do pozwolenia, o  którym mowa  w ust. 1, nie stosuje się przepisów  art. 208, art. 210 i art. 218. 
Art. 217a.  1. Ustalając w  pozwol eniu zintegrowanym sposób i  częstotliwość wykonywania badań zanieczyszczenia 
gleby i  ziemi substancjami powodującymi ryzyko oraz wykonywania pomiarów zawartości tych substancji w  wodach 
gruntowych, w  tym pobierania próbek, o  których mowa  w art. 211 ust.  6 pkt 4, uwzględnia się, że:  
1) badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi wykonuje się co najmniej raz na 10  lat, 
2) pomiary zawartości substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobieranie próbek, wykonuje się co najmniej raz na 5  lat 
– o ile takie badania lub pomi ary nie opierają się na systematycznej ocenie ryzyka, o  której mowa  w art. 211 ust.  6 pkt  4. 
2. Badania lub pomiary, o  których mowa  w ust. 1, wykonuje się:  
1) przez laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a; 
2) w sposób umożliwiający  ich ilościowe porównanie z  wynikami badań i  pomiarów zawartymi w  raporcie początko-
wym, jeżeli taki raport dla danej instalacji jest wymagany.  
3. Prowadzący instalację przekazuje wyniki badań lub pomiarów organowi właściwemu do wydania pozwolenia  w ter-
minie miesiąca od dnia ich wykonania.  
Art. 217b.  1. Przed przystąpieniem do zakończenia eksploatacji instalacji, dla której wymagany był raport począt -
kowy, prowadzący instalację sporządza i  przedkłada organowi właściwemu do wydania pozwolenia raport końcowy 
o stanie końcowym zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych na terenie zakładu substancjami powodującymi 
ryzyko, zwany dalej „raportem końcowym ”. 
2. Jeżeli prowadzący instalację nie przedłożył raportu końcowego, to w  przypadkach, o  których mowa  w art. 193 
ust. 1 pkt  2, 5, 7 i 8, organ właściwy do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego nakłada 
na dotychczasowego prowadzącego instalację, dla której wymagany był raport początkowy, obowiązek sporządzenia 
i przedłożenia raportu  końcowego, określając termin wykonania tego obowiązku nie dłuższy niż 12  miesięcy od dnia  stwier -
dzenia wygaśnięcia pozwolenia.  
3. Raport końcowy zawiera:  
1) informacje na temat planowanego sposobu użytkowania terenu, o  ile takie informacje są dostępne;  
2) nazwy substancji powodujących ryzyko, które były wykorzystywane, produkowane lub uwalniane przez wymaga -
jące pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu;  
3) informacje na temat zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych na teren ie zakładu substancjami powodującymi 
ryzyko stosowanymi, produkowanymi lub uwalnianymi przez wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, 
położone na terenie zakładu, w  tym wyniki badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substancjami, oraz pomiarów 
zawartości tych substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobierania próbek, wykonanych przez laboratorium, 
o którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
4. Raport końcowy sporządza się w  sposób umożliwiający ilościowe porównanie zawartych w  nim wyników ba dań 
i pomiarów z  wynikami badań i  pomiarów zawartymi w  raporcie początkowym.  
Art. 217c.  1. Sporządzając raport początkowy, wykonując badania lub pomiary, o  których mowa  w art. 211 ust.  6 
pkt 4, oraz sporządzając raport końcowy, w  celu przedstawienia inform acji na temat zanieczyszczenia substancjami po-
wodującymi ryzyko gleby, ziemi i  wód gruntowych na terenie zakładu, ocenę zanieczyszczenia powierzchni ziemi prowa-
dzi się w  sposób określony w  przepisach wydanych na podstawie  art. 101a  ust. 5. 
2. W raporcie po czątkowym, w  dokumentacji badań lub pomiarów oraz w  raporcie końcowym, o  których mowa  
w ust. 1, informacje na temat zanieczyszczenia substancjami powodującymi ryzyko gleby, ziemi i  wód gruntowych na 
terenie zakładu przedstawia się w  postaci opisu tekstoweg o, zestawień tabelarycznych oraz map wskazujących zasięg 
zanieczyszczenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 97 – Poz. 1973  
 
Art. 217d.  1. Jeżeli organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdził zanieczyszczenie substancjami powodują -
cymi ryzyko gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie zakładu, przesyła odpowiednio kopię raportu początkowego, 
kopię wyników badań lub pomiarów, o  których mowa  w art. 217a  ust. 3, lub kopię raportu końcowego regionalnemu 
dyrektorowi ochrony środowiska.  
2. Ustalając w  planie remediacji, o  którym mowa  w art. 101l ust. 4 lub art . 101m  ust. 2, lub  art. 101o  ust. 2 ustawy  
albo w art. 13 ust.  3 pkt  2 lub art.  15 ust.  2 pkt  3, lub  art. 17 ust.  2a ustawy z  dnia 13  kwietnia 2007  r. o zapobieganiu 
szkodom w  środowisku i  ich naprawie, sposób przeprowadzenia remediacji dla terenu zakładu , na którym jest eksploato-
wana instalacja wymagająca uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz wskutek której eksploatacji nastąpiło zanieczysz-
czenie, można uwzględnić, że usunięcie zanieczyszczenia zostanie odłożone do czasu zakończenia eksploatacji instal acji, 
jeżeli prowadzący instalację wykaże, że nie stwarza to znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska.  
3. W przypadku określonym  w ust. 2, jako sposób przeprowadzenia remediacji ustalony w  planie remediacji, wska-
zuje się:  
1) planowane d ziałania w  celu zapobieżenia lub zmniejszenia dalszego zanieczyszczenia, w  tym działania w  celu ogra-
niczenia lub wyeliminowania emisji zanieczyszczenia lub usunięcia pierwotnego źródła zanieczyszczenia;  
2) jeżeli jest taka potrzeba – sposób ograniczenia ro zprzestrzeniania się zanieczyszczenia;  
3) sposób kontrolowania zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań zanieczyszcze nia gleby i  ziemi w okreś -
lonym  czasie.  
4. Przed przystąpieniem do zakończenia eksploatacji instalacji wymagającej uzyskania poz wolenia zintegrowanego 
ustala się nowy plan remediacji, na podstawie odpowiednio  art. 101l ust. 4 lub art.  101m  ust. 1 pkt  2, lub  art. 101o  ust. 2 
ustawy albo  art. 13 ust.  3 pkt  2 lub art.  15 ust.  1 pkt  2, lub  art. 17 ust.  2a usta wy z  dnia 13  kwietnia 2007  r. o zapobieganiu 
szkodom w  środowisku i  ich naprawie, którego celem jest doprowadzenie gleby, ziemi i  wód gruntowych na terenie za-
kładu do stanu:  
1) określonego w  raporcie początkowym – jeżeli w  raporcie początkowym nie stwierdzono występowania zanieczys z-
czenia gleby, ziemi lub wód gruntowych;  
2) niestwarzającego znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz środowiska – jeżeli w  raporcie początkowym stwier-
dzono występowanie zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych.  
5. W decyzji ustalającej nowy pl an remediacji stwierdza się wygaśnięcie wcześni ejszej decyzji lub jej części w za-
kresie dotyczącym terenu zakładu.  
Art. 218. Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na za sadach i  w trybie określonych w usta-
wie z  dnia 3  października 20 08 r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie  
środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, w  postępowaniu, którego przedmiotem jest:  
1) wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowej instalacji;  
2) wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji;  
3) wydanie pozwolenia z  odstępstwem, o  którym mowa  w art. 204 ust.  2, lub jego zmiana polegająca na udzieleniu takiego  
odstępstwa;  
4) wydanie decyzji o  zmianie pozwolenia zintegrowanego wynikającej z  analizy, o  której mowa  w art. 216 ust.  1 pkt  2. 
Art. 219. 1. W razie możliwości wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko na teryto-
rium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w  przypadku nowej lub istotnie zmienianej insta lacji wymagają-
cej uzyskania pozwolenia zintegrowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu VI ustawy z  dnia 3  października  2008  r. 
o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach 
oddzi aływania na środowisko, z  tym że przez dokumentację, o  której mowa  w art. 108 ust.  1 pkt  1 tej ustawy, rozumie się 
część wniosku o  wydanie pozwolenia zintegrowanego, która umożliwi państwu, na którego terytorium może oddziaływać 
instalacja wymagająca uzysk ania takiego pozwolenia, ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania na 
środowisko.  
2. Właściwy organ przekazuje państwu, o  którym mowa  w ust. 1, decyzję udzielającą nowe lub zmienione w  wyniku 
istotnej zmiany instalacji pozwolenie zintegrowa ne wraz z  uzasadnieniem zawierającym w  szczególności:  
1) wyniki konsultacji przeprowadzonych przed podjęciem decyzji oraz wyjaśnie nie sposobu ich uwzględnienia w decyzji;  
2) wykaz dokumentów referencyjnych BAT istotnych dla danej instalacji lub działalnośc i; 
3) sposób określenia warunków pozwolenia, w  tym dopuszczalnych wielkości emisji, w  odniesieniu do najlepszych 
dostępnych technik oraz wielkości emisji określonych w  konkluzjach BAT.  
  
Dziennik  Ustaw  – 98 – Poz. 1973  
 
Rozdział  5 
Pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza  
Art. 220. 1. Wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z  instalacji wymaga pozwolenia, z  zastrzeżeniem  ust. 2. 
2. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, przypadki, w  których wprowadzanie  gazów 
lub pyłów do powietrza z  instalacji n ie wymaga pozwolenia, uwzględniając rodzaj i  skalę działalności prowadzonej  w insta -
lacjach oraz rodzaje i  ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z  instalacji do powietrza.  
3. Jeżeli w  związku z  wejściem w  życie rozporządzenia, o  którym mowa  w ust. 2, wprowa dzanie gazów lub pyłów 
do powietrza:  
1) nie będzie wymagać pozwolenia, to pozwolenie wydane na podstawie dotychczasowych przepisów wygasa z  dniem 
wejścia w  życie tego rozporządzenia;  
2) będzie wymagać pozwolenia, a  dotychczas pozwolenie nie było wymagane, to obowiązek posiadania pozwolenia 
powstaje po upływie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie tego rozporządzenia.  
Art. 221. 1. Wniosek o  wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz informacji, 
o których mowa  w art. 184 ust.  2–4, po winien także zawierać:  
1) czas pracy źródeł powstawania i  miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w  ciągu roku;  
2) określenie wprowadzanych do powietrza rodzajów i  ilości gazów lub pyłów przypadających na jednostkę wykorzysty-
wanego  surowca, materi ału, paliwa lub powstającego produktu;  
3) opis terenu w  zasięgu pięćdziesięciokrotnej wysokości najwyższego miejsca wprowadzania gazów lub pyłów do 
powietrza, z  uwzględnieniem obszarów poddanych ochronie na podstawie przepisów ustawy o  ochronie przyrody 
oraz ustawy z  dnia 17  czerwca 1966  r. o uzdrowiskach i  lecznictwie uzdrowiskowym ( Dz. U. poz.  150, z  późn. 
zm.15))16); 
4) określenie aerodynamicznej szorstkości terenu;  
5) aktualny stan jakości powietrza;  
6) określenie warunków meteorologicznych;  
7) wyniki obl iczeń stanu jakości powietrza, z  uwzględnieniem metodyk modelowania, o  których mowa  w art. 12, wraz 
z graficznym przedstawieniem tych wyników.  
8) (uchylony)  
1a. (uchylony)  
2. Informacje, o  których mowa:  
1) w art. 184 ust.  2 pkt  10, powinny zawierać określe nie wielkości emisji w  zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych 
do powietrza, wyrażonej w  kg/h i  w Mg/rok, a  w przypadku instalacji, dla której są ustalone standardy emisyjne, także  
w jednostkach, w  jakich wyrażone są te standardy;  
2) w art. 184 ust.  2 pkt  16, powinny wskazywać usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości emisji w  zakresie gazów 
lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz proponowany zakres, metodykę i  sposób wykonywania tych pomiarów.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  określi wzór wniosku, o  którym mowa  w ust. 1, w formie dokumentu elektro-
nicznego w  rozumieniu ustawy z  dnia 17  lutego 2005  r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania  pub-
liczne ( Dz. U. z 2021 r. poz. 670 , 952,  1005  i 1641 ). 
Art. 222. 1. W razie braku standa rdów emisyjnych i  dopuszczalnych poziomów substancji w  powietrzu ilości gazów 
lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie niepowodującym przekroczeń:  
a) wartości odniesienia substancji w  powietrzu,  
b) wartości odniesienia su bstancji zapachowych w  powietrzu.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu , w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi,  w drodze 
rozporządzenia, wartości odniesienia dla niektórych substancji w  powietrzu.  
                                                           
15) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 1987  r. poz.  180, z  1989  r. poz.  192, z  1990  r. poz.  198, z  1998  r. poz.  1116  
oraz z 2000  r. poz. 1268.  
16) Ustawa u traciła moc z  dniem 2  października 2005  r. na podstawie  art. 65 ustawy z  dnia 28  lipca 2005  r. o lecznictwie uzdrowisko-
wym, uzdrowiskach i  obszarach ochrony uzdrowisko wej oraz o  gminach uzdrowiskowych ( Dz. U. poz.  1399), która weszła w  życie 
z dniem 2  października 2005  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 99 – Poz. 1973  
 
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone:  
1) warunki, w  jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura i  ciśnienie;  
2) oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;  
3) okresy, dla których uśrednione są wartości odniesien ia; 
4) zróżnicowane poziomy substancji w  powietrzu dla:  
a) terenu kraju z  wyłączeniem obszarów ochrony uzdrowiskowej,  
b) (uchylona)  
c) obszarów ochrony uzdrowiskowej;  
5) referencyjne metodyki modelowania poziomów substancji w  powietrzu.  
4. W rozporządzeniu , o którym mowa  w ust. 2, mogą zostać ustalone:  
1) czas obowiązywania wartości odniesienia;  
2) warunki uznawania wartości odniesienia za dotrzymane.  
5. Minister właściwy do spraw klimatu , w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, może określić , 
w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu i  metody oceny zapachowej jakości  
powietrza.  
6. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 5, zostaną ustalone, zróżnicowane w  zależności od przeznaczenia lub spo-
sobu zagospodar owania terenu:  
1) wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu;  
2) dopuszczalne częstości przekraczania wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu;  
3) okresy, dla których uśrednia się wyniki pomiarów substancji zapachowych w  powietr zu. 
7. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 5, mogą zostać ustalone:  
1) czas obowiązywania wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu;  
2) zależność wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu lub dopuszczalnych częstości przekrac zania  war-
tości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu od jakości zapachu;  
3) rodzaje instalacji, dla których ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się, 
uwzględniając wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu.  
Art. 223. (uchylony)  
Art. 224. 1. Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz wymagań, o  których mowa  w art. 188, 
powinno określać:  
1) charakterystykę miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;  
2) usytuowanie stanowisk  do pomiaru wielkości emisji w  zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza.  
2. Określając w  pozwoleniu warunki, o  których mowa  w art. 188 ust.  2 pkt  2, ustala się rodzaje i  ilość gazów lub 
pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza, wyrażone:  
1) w mg/m3 gazów odlotowych w  stanie suchym w  temperaturze 273  K i ciśnieniu 101,3  kPa, albo w  kg/h, albo w  kg na 
jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu – dla każdego źródła powsta-
wania i  miejsca wprowadzania gazów  lub pyłów do powietrza; w  przypadku gdy dla instalacji albo procesu techno -
logicznego lub operacji technicznej, prowadzonych w  instalacji, są ustalone standardy emisyjne, wielkość dopusz-
czalnej emisji wyraża się w  pozwoleniu w  jednostkach, w  jakich wyraż one są te standardy;  
2) w Mg/rok – dla całej instalacji.  
3. W pozwoleniu nie określa się wielkości emisji dla tych rodzajów gazów lub pyłów, które wprowadzone do powie-
trza ze wszystkich wymagających pozwolenia instalacji położonych na terenie jednego zakła du nie powodują przekrocze-
nia 10% dopuszczalnych poziomów substancji w  powietrzu albo 10% wartości odniesienia, uśrednionych dla godziny; 
w takim przypadku w  pozwoleniu wskazuje się rodzaje gazów i  pyłów, których wielkości emisji nie określono.  
3a. Przepis u ust. 3 nie stosuje się do instalacji albo procesu technologicznego lub operacji technicznej prowadzonych 
w instalacji, do których stosuje się przepisy w  sprawie standardów emisyjnych w  zakresie wprowadzania gazów i  pyłów 
do powietrza.  
4. Jeżeli dla insta lacji albo procesu technologicznego lub operacji technicznej, prowadzonych w  instalacji, są usta -
lone standardy emisyjne, to w  pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie określa się dla tej instala-
cji, procesu lub operacji innych rodzajów gazów lub pyłów niż objęte standardami; w  pozwoleniu wskazuje się na odstą-
pienie od określania warunków emisji dla pozostałych gazów lub pyłów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 100 – Poz. 1973  
 
Art. 225. 1. Na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza, wyznaczonym  w ocenie 
pozio mów substancji  w powietrzu,  o której mowa  w art. 89, przeprowadzonej przez  Głównego Inspektora Ochrony  
Środowiska , wydanie pozwolenia na wprowadzanie do powietrza substancji, dla której standard jakości powietrza został 
przekroczony,  z nowo budowanej insta lacji lub zmienianej  w sposób istotny, jest możliwe, jeżeli zostanie zapewniona 
odpowiednia redukcja ilości tej substancji wprowadzanej do powietrza  z innych instalacji usytuowanych na obszarze 
gminy,  w której planowana jest budowa nowej instalacji lub dok onanie istotnej zmiany instalacji.  
1a. W przypadku, gdy istotna zmiana instalacji jest zmianą, o  której mowa w  art. 214 ust. 3, redukcja ilości substan-
cji, o  której mowa w  ust. 1, może obejmować redukcję ilości substancji wprowadzanej do powietrza z  tej in stalacji.  
2. Redukcja ilości substancji,  o której mowa  w ust. 1, może obejmować redukcję ilości substancji wprowadzanej do 
powietrza  z instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych w  ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby 
fizyczne niebęd ące przedsiębiorcami, usytuowanych na obszarze gminy,  w której planowana jest budowa nowej instalacji 
lub dokonanie istotnej zmiany instalacji, poprzez sfinansowanie przez podmiot planujący budowę nowej instalacji lub 
istotną zmianę instalacji, trwałej lik widacji instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych  w ramach zwykłego korzy-
stania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami.  
3. Za zgodą organu prowadzącego postępowanie kompensacyjne, redukcja ilości substancji,  o której mowa  w ust. 1 i 2, 
może być dokonana na obszarze gminy sąsiadującej z  gminą,  w której planowana jest budowa nowej instalacji lub doko-
nanie istotnej zmiany instalacji.  
4. W przypadku,  o którym mowa  w ust. 2, potwierdzenia redukcji ilości substancji, dla której stan dard jakości po-
wietrza został przekroczony, wprowadzanej do powietrza z  instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych  w ramach 
zwyk łego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami, dokonuje  w zaświadczeniu wójt, 
burmistrz  lub prezydent miasta. Zaświadczenie jest wydawane na wniosek podmiotu planującego lub realizującego budo-
wę nowej instalacji lub istotną zmianę instalacji.  
5. Łączna redukcja ilości substancji, o  której mowa w  ust. 1–2, powinna być o  co najmniej 30% większ a niż ilość 
substancji dopuszczona do wprowadzania do powietrza z  nowo zbudowanej instalacji lub z  instalacji zmienionej w  sposób 
istotny.  
6. Wydanie pozwolenia,  o którym mowa  w ust. 1, jest możliwe, gdy nie spowoduje to zwiększenia zagrożenia zdro-
wia ludz i. 
Art. 226. 1. Wydanie pozwolenia w  przypadku, o  którym mowa  w art. 225 ust.  1, wymaga przeprowadzenia postę-
powania kompensacyjnego, o  którym mowa  w art. 227–229. 
2. Postępowanie kompensacyjne prowadzi się zgodnie z  warunkami określonymi w  rozdziałach  2 i 3, z uwzględnie-
niem zmian wynikających z  niniejszego rozdziału.  
Art. 227. 1. W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prowadzący inne instalacje, którzy wyrazili zgodę na re-
dukcję ilości substancji, dla której standard jakości powietrza został przekroczo ny. 
2. W przypadku,  o którym mowa  w art. 225 ust.  2, zamiast osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami eksploa -
tujących instalacje spalania paliw  w ramach zwykłego korzystania ze środowiska, które wyraziły zgodę na trwałą likwida-
cję tych instalacji,  w postępowaniu kompensacyjnym uczestniczy wójt, burmistrz lub prezydent miasta.  
Art. 228. Do wniosku  o wszczęcie postępowania kompensacyjnego należy dołączyć:  
1) wniosek  o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;  
2) zgodę uczestników p ostępowania lub osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami, o  których mowa  w art. 225 
ust. 2, na dokonanie odpowiedniej redukcji ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości 
powietrza został przekroczony;  
3) rozliczenie łączne j redukcji ilości substancji dotyczące wszystkich instalacji objętych postępowaniem kompensacyjnym.  
Art. 229. 1. Pozwolenie na wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów  z instalacji nowo zbudowanej lub zmie-
nionej  w sposób istotny jest wykonalne nie wcześni ej niż od dnia,  w którym:  
1) ostateczne staną się decyzje,  o których mowa  w ust. 2 – w przypadku gdy innymi instalacjami,  o których mowa  
w art. 225 ust.  1, są instalacje wymagające pozwolenia;  
2) ostateczne staną się decyzje,  o których mowa  w ust. 3 – w przypadku gdy innymi instalacjami,  o których mowa  
w art. 225 ust.  1, są instalacje niewymagające pozwolenia, które będą eksploatowane po dokonaniu redukcji ilości 
substancji wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony ; 
  
Dziennik  Ustaw  – 101 – Poz. 1973  
 
3) redukcja ilości substancji zostanie potwierdzona przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta  w zaświadczeniu,  
o którym mowa  w art. 225 ust.  4 – w przypadku gdy innymi instalacjami,  o których mowa  w art. 225 ust.  1, są insta-
lacje spalania paliw stały ch eksploatowane  w ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne nie -
będące przedsiębiorcami;  
4) nastąpi trwała likwidacja instalacji – w przypadku gdy innymi instalacjami,  o których mowa  w art. 225 ust.  1, są inne 
niż wymienione  w pkt 3 instalacje niewymagające pozwolenia, które nie będą eksploatowane po dokonaniu redukcji 
ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony.  
2. Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez odszkodowania pozwolenie na wprowadzanie 
gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenie zintegrowane wydane dla innych instalacji objętych postępowaniem 
kompensacyjnym, które wymagają pozwolenia,  w zakresie,  w jakim uczestnicy postępowania wyrazili zgodę.  
2a. W przypadku, o  którym mowa w  art. 225 ust. 1a, przepisy ust.  1 pkt 1 i ust. 2 dotyczące innych instalacji stosuje 
się odpowiednio do tej instalacji, która podlega istotnej zmianie.  
3. Organ ochrony środowiska wyda decyzję,  o której mowa  w art. 154 ust.  1, uwzględniając redukcję ilości substan-
cji wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony,  z innych instalacji objętych 
postępowaniem kompensacyjnym, które nie wymagają pozwolenia  i które będą eksploatowane po dokonani u tej redukcji;  
w przypadku gdy inną instalacją objętą postępowaniem kompensacyjnym jest instalacja wymagająca zgłoszenia decyzja 
wydawana jest po przekazaniu przez prowadzącego tę instalację informacji,  o których mowa  w art. 152 ust.  6 pkt  1 lit.  c, 
w związku ze zgodą na udział  w postępowaniu kompensacyjnym.  
4. Wnioskodawca oraz organ wydający pozwolenie dla instalacji nowo budowanej lub zmienianej  w sposób istotny 
są niezwłocznie informowani przez:  
1) organy właściwe do wydania decyzji,  o których mowa  w ust. 2 i 3 – o tym, że decyzje te stały się ostateczne;  
2) wójta, burmistrza lub prezydenta miasta – o wydaniu zaświadczenia,  o którym mowa  w art. 225 ust.  4; 
3) podmioty uczestniczące  w postępowaniu kompensacyjnym, które zlikwidowały instalacje niewymagają ce pozwole-
nia, inne niż osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami – o tym, że nastąpiła redukcja ilości substancji wprowadza-
nej do powietrza poprzez trwałą likwidację instalacji.  
5. Jeżeli decyzja  o pozwoleniu, wydana  w wyniku postępowania kompensacyjnego,  nie stanie się wykonalna  w ter-
minie dwóch lat od jej wydania, organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza jej wygaśnięcie.  
Rozdział 6  
(uchylony)  
Rozdział 7  
(uchylony)  
DZIAŁ IVA  
Krajowy Rejestr Uwalniania i  Transferu Zanieczyszczeń  
Art. 236a.  1. Tworzy się Krajowy Rejestr Uwalniania i  Transferu Zanieczyszczeń, zwany dalej „Krajowym Rejestrem ”, 
będący elementem Europejskiego Rejestru Uwalniania i  Transferu Zanieczyszczeń, o  którym mowa w rozporządzeniu (WE)  
nr 166/2006  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 18  stycznia 2006  r. w sprawie ustanowienia Europej skiego Rejestru 
Uwalniania i  Transferu Zanieczyszczeń i  zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i  96/61/WE (Dz. Urz. UE L 3 3 
z 04.02.2006,  str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem 166/2006 ”. 
2. Krajowy Reje str jest prowadzony przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.  
Art. 236b.  1. Prowadzący instalację, obejmującą co najmniej jeden z  rodzajów działalności określonych w  załącz niku nr I 
do rozporządzenia 166/2006, w  terminie do dnia 31  marca roku następuj ącego po danym roku sprawozdawczym, przeka-
zuje do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sprawozdanie zawierające dane o  przekroczeniu obowiązujących war tości 
progowych dla uwolnień i  transferów zanieczyszczeń oraz transferów odpadów określonych w  rozporządze niu 166/2006.  
1a. W przypadku zlecania przez prowadzącego instalację, o  którym mowa  w ust. 1, usług związanych z  eksploatacją 
instalacji innemu podmiotowi, w  tym w  zakresie świadczenia usług w  zakresie budowy, rozbiórki, remontu instalacji , 
czysz czenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserwacji i  napraw, usługodawca  przekazuje prowadzącemu 
insta lację niezbędne informacje potrzebne do sporządzenia sprawozdania, o  którym mowa  w ust. 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 102 – Poz. 1973  
 
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ocenia jak ość dostarczonych przez prowadzących instalacje danych, 
w szczególności pod względem ich kompletności, spójności i  wiarygodności.  
3. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska dane nie-
zbędne do tworzenia Kr ajowego Rejestru, w  terminie do dnia 30  września roku następującego po danym roku sprawo -
zdawczym.  
4. (uchylony)  
5. Minister właściwy do spraw klimatu , kierując się potrzebą zapewnienia kompletności i  przejrzystości informacji, 
określi, w  drodze rozporządz enia, wzór formularza sprawozdania, o  którym mowa  w ust. 1, oraz formę przedkładania  i wy-
magane techniki przedkładania tego sprawozdania.  
Art. 236c.  1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie, według wzoru 
określo nego w  załączniku  nr III do rozporządzenia 166/2006, w  terminie 15  miesięcy po upływie danego roku sprawo -
zdawczego.  
2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska co 3  lata przekazuje Komisji Europejskiej raport, o  którym mowa  w art. 16 
rozporządzenia 166/2006.  
Art. 236d.  1. W przypadku niewypełnienia obowiązku, o  którym mowa w  art. 236b ust.  1, wojewódzki inspektor  ochrony 
środowiska nakłada na prowadzącego instalację, w  drodze decyzji, karę pieniężną w  wysokości 50  000 zł. 
2. W przypadku niezapewnienia przez pro wadzącego instalację jakości przekazywanych danych pod względem ich 
kompletności, spójności lub wiarygodności wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na prowadzącego instala-
cję, w  drodze decyzji, karę pieniężną w  wysokości 25  000 zł. 
3. Karę pienię żną wnosi się w  terminie 14  dni od dnia, w  którym decyzja, o  której mowa  w ust. 1 i 2, stała się osta-
teczna.  
4. W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o  których mowa  w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy działu III  
ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wo-
jewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
DZIAŁ IV B 
Rejestr średnich źródeł spalania paliw  
Art. 236e . 1. Krajowy ośrodek bilansowania i  zarządzania emisjami prowadzi, w  postaci elektronicznej, Rejestr  śred-
nich źródeł spalania paliw.  
2. W Rejestrze średnich źródeł spalania paliw gromadzi się informacje dotyczące źródeł spalania paliw o  nominalnej 
mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, ustalonej z  uwzględ nieniem trzeciej zasady łączenia,  o której 
mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3 , dla których standardy emisyjne są określone w  przepisach  wydanych na podstawie art.  146 
ust. 3: 
1) o których mowa w  art. 152  ust. 2  pkt 1 i  2 oraz ust. 2b, z  wyjątkiem adresu zamiesz kania prowadzącego instalację, 
a także wynikające z  oświadczenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 2c – w przypadku źródła spalania paliw będącego 
częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1;  
2) o których mowa w  art. 184  ust. 2  pkt 1 i  2 oraz ust. 2c, z  wyjątkiem adresu zamieszkania prowadzącego instalację, 
a także wynikające z  oświadczenia, o  którym mowa w  art. 184  ust. 2d – w przypadku źródła spalania paliw będącego 
częścią  instalacji wymagającej pozwolenia na wprowadzanie gazó w lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zinte -
growanego.  
3. Informacje, o  których mowa w  ust. 2, Krajowy ośrodek bilansowania i  zarządzania emisjami zamieszcza w Reje-
strze średnich źródeł spalania paliw w  terminie 30  dni od dnia ich otrzymania.  
DZIAŁ V  
Przeglądy ekologiczne  
Art. 237. W razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na 
środowisko, organ ochrony środowiska może, w  drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający 
ze środowis ka do sporządzenia i  przedłożenia przeglądu ekologicznego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 103 – Poz. 1973  
 
Art. 238. Przegląd ekologiczny instalacji, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco 
oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostęp nianiu informacji o  środowisku 
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, powinien za -
wierać:  
1) opis obejmujący:  
a) rodzaj, wielkość i  usytuowanie instalacji wraz z  informacją o  jej stanie tech nicznym,  
b) powierzchnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego,  
c) rodzaj technologii,  
d) istniejące w  sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty mieszkalne i  użyteczności pub-
licznej,  
e) istniejące w  sąsiedztwie lub bezpośr ednim zasięgu oddziaływania instalacji zabytki chronione na podstawie  prze-
pisów o  ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami,  
f) istniejące w  sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty i  obszary poddane ochronie 
na podstawie przep isów ustawy o  ochronie przyrody, ustawy o  lasach, ustawy – Prawo wodne oraz przepisów 
ustawy o  uzdrowiskach i  lecznictwie uzdrowiskowym;  
2) określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w  tym również w  przypadku wystąpienia poważnej awarii prze-
mysłowe j; 
3) opis działań mających na celu zapobieganie i  ograniczanie oddziaływania na środowisko;  
4) porównanie wykorzystywanej technologii z  technologią spełniającą wymagania, o  których mowa  w art. 143; 
5) wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowie nie obszaru ograniczonego użytkowania, określenie granic  
takiego obszaru, ograniczeń w  zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budow-
lanych i  sposobów korzystania z  nich;  
6) zwięzłe streszczenie w  języku niespecjalistycznym  informacji zawartych w  przeglądzie;  
7) nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd.  
Art. 239. W decyzji, o  której mowa  w art. 237, organ właściwy do jej wydania może:  
1) ograniczyć zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego;  
2) wskazać metody badań i studiów.  
Art. 240. Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z  funkcjonowania instalacji, która nie 
jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy 
z dnia 3  października 2 008 r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie 
środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, organ właściwy do nałożenia obowiązku sporządzenia prze -
glądu ekologicznego określa, które z  wymagań wym ienionych  w art. 238 należy spełnić, sporządzając przegląd.  
Art. 241. 1. Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z  działalności podmiotu korzysta-
jącego ze środowiska innej niż eksploatacja instalacji,  art. 237, 23 9 pkt  2 i art. 240 stosuje się odpowiednio.  
2. Jeżeli przegląd ekologiczny dotyczy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu, obowiązek spo-
rządzenia przeglądu spoczywa na zarządzających tymi obiektami.  
Art. 241a.  Jeżeli dla instalacji konieczne jest ustan owienie obszaru ograniczonego użytkowania, do przeglądu eko-
logicznego powinna być załączona poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z  zaznaczonym prze-
biegiem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytko wania.  
Art. 242. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania, 
jakie powinien spełniać przegląd ekologiczny dla poszczególnych rodzajów instalacji.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zosta ć ustalone szczegółowe wymagania odnośnie do:  
1) formy sporządzania przeglądu;  
2) zakresu zagadnień, które powinny zostać określone i  ocenione w  przeglądzie;  
3) rodzaju dokumentów, z  których informacje powinny zostać uwzględnione w  przeglądzie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 104 – Poz. 1973  
 
TYTUŁ  IV 
Poważne awarie  
DZIAŁ  I 
Przepisy ogólne  
Art. 243. Ochrona środowiska przed poważną awarią, zwaną dalej „awarią ”, oznacza zapobieganie zdarzeniom  
mogącym powodować awarię oraz ograniczanie jej skutków dla ludzi i  środowiska.  
Art. 243a.  Ilekroć  w przepisach nin iejszego tytułu jest mowa o:  
1) efekcie domina – rozumie się przez to potencjalne oddziaływanie instalacji lub zakładów, których zlokalizowanie 
może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia awarii lub pogłębić jej skutki,  w szczególności ze względu na 
skon centrowanie posiadanych rodzajów  i ilości składowanych substancji niebezpiecznych,  a także ze względu na po-
łożenie geograficzne;  
2) składowanej substancji niebezpiecznej – rozumie się przez to substancję niebezpieczną pozostającą pod nadzorem 
zakładu lub p rzechowywaną na jego terenie;  
3) uruchomieniu zakładu lub jego części – rozumie się przez to moment rozpoczęcia eksploatacji położonych na terenie 
zakładu instalacji lub urządzeń,  w których znajduje się lub może znajdować się substancja niebezpieczna  w ilości 
decydującej  o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwiększonym ryzyku lub zakładu  o dużym ryzyku wystąpienia  poważnej 
awarii przemysłowej;  
4) zakładzie nowym – rozumie się przez to:  
a) zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku wystąpienia poważn ej awarii przemysłowej, urucho-
miony dnia 1 czerwca 201 5 r. albo po tej dacie,  
b) zakład niebędący zakładem  o zwiększonym ryzyku lub zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej lub zakład  o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii  przemysłowej, który  z dniem 
1 czerwca 201 5 r. albo po tej dacie staje się zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysło-
wej ze względu na zmiany  w instalacjach lub działalności powodujące zmianę  w ilości lub rodzaju substancji 
niebezpieczny ch, 
c) zakład niebędący zakładem  o zwiększonym ryzyku lub zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej lub zakład  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który  z dniem 1 czerwca 
2015 r. albo po tej dacie staje się zakła dem o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej 
ze względu na zmiany  w instalacjach lub działalności powodujące zmianę  w ilości lub rodzaju substancji nie -
bezpiecznych;  
5) zakładzie innym – rozumie się przez to:  
a) zakład niebędący zakła dem o zwiększonym ryzyku lub zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej, który  z powodów innych niż określone dla zakładu nowego  z dniem 1 czerwca 201 5 r. albo po tej 
dacie staje się zakładem  o zwiększonym ryzyku lub zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej,  
b) zakład  o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który z  powodów innych niż okreś -
lone dla zakładu nowego  z dniem 1 czerwca 201 5 r. albo po tej dacie staje się zakładem  o dużym ryzyku  wystą-
pienia poważnej awarii przemysłowej,  
c) zakład  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który z  powodów innych niż określone dla 
zakładu nowego  z dniem 1 czerwca 201 5 r. albo po tej dacie staje się zakładem  o zwiększonym ryzyku wystą-
pienia poważnej awarii przemysłowej;  
6) zakładzie sąsiednim – rozumie się przez to każdy zakład zlokalizowany  w takiej odległości od innego zakładu, która 
zwiększa prawdopodobieństwo  i skutki awarii;  
7) zagrożeniu – rozumie się przez to samoistną właściwość  substancji niebezpiecznej lub warunki fizyczne, które mogą 
spowodować negatywne skutki dla zdrowia ludzi lub środowiska;  
8) znajdowaniu się  w zakładzie substancji niebezpiecznych – rozumie się przez to faktyczną lub przewidywaną obec-
ność substancji niebez piecznych  w zakładzie lub substancji niebezpiecznych, które mogą powstać podczas utraty 
kontroli nad procesami,  w tym magazynowaniem,  w odniesieniu do każdej instalacji  w zakładzie,  w ilościach decy-
dujących  o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwiększonym ryz yku lub zakładu o  dużym ryzyku wystąpienia poważnej 
awarii przemysłowej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 105 – Poz. 1973  
 
Art. 244. Prowadzący zakład, którego działalność może być przyczyną wystąpienia awarii, podmiot transportujący 
substancje niebezpieczne oraz organy administracji są obowiązani do ochr ony środowiska przed awariami.  
Art. 245. 1. Każdy, kto zauważy wystąpienie awarii, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o  tym osoby znajdu-
jące się w  strefie zagrożenia oraz jednostkę organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej albo Policji albo wójta, burm istrza 
lub prezydenta miasta.  
2. Organy administracji w  trybie i  na zasadach określonych w  dekrecie z  dnia 23  kwietnia 1953  r. o świadczeniach 
w celu zwalczania klęsk żywiołowych ( Dz. U. poz.  93, z  późn. zm.17)) mogą wprowadzić obowiązek świadczeń osobi-
stych i rzeczowych w  celu prowadzenia akcji na rzecz ochrony życia i  zdrowia ludzi oraz środowiska przed skutkami 
awarii.  
Art. 246. 1. W razie wystąpienia awarii wojewoda, poprzez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożar-
nej i wojewódzkiego inspektora o chrony środowiska, podejmie działania i  zastosuje środki niezbędne do usunięcia awarii 
i jej skutków, określając w  szczególności związane z  tym obowiązki organów administracji i  podmiotów korzystających 
ze środowiska.  
2. O podjętych działaniach wojewoda in formuje marszałka województwa.  
Art. 247. 1. W razie wystąpienia awarii wojewódzki inspektor ochrony środowiska może w  drodze decyzji:  
1) zarządzić przeprowadzenie właściwych badań dotyczących przyczyn, przebiegu i  skutków awarii;  
2) wydać zakazy lub ograni czenia w  korzystaniu ze środowiska.  
2. Decyzji, o  której mowa  w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
3. Jeżeli charakter awarii uzasadnia konieczność podjęcia szybkich działań, a  w szczególności gdy ich zaniechanie 
mogłoby spowodować zwię kszenie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub bezpośrednie zagrożenie pogorszenia stanu 
środowiska w  znacznych rozmiarach, decyzja może być ogłoszona ustnie, a  informacja o  tym zaprotokołowana.  
4. Na wniosek zobowiązanego decyzję ogłoszoną ustnie doręcza się na piśmie niezwłocznie, gdy jest to możliwe; 
wniosek należy złożyć w  terminie 7  dni od ogłoszenia decyzji.  
5. W zakresie egzekwowania obowiązków wynikających z  decyzji, o  której mowa  w ust. 1, wojewódzkiemu inspek-
torowi ochrony środowiska przysługuje u prawnienie egzekwowania ustnych poleceń w  granicach określonych ustawą 
z dnia 17  czerwca 1966  r. o postępowaniu egzekucyjnym w  administracji ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, z późn. zm.18)). 
DZIAŁ  II 
Instrumenty prawne służące przeciwdziałaniu poważnej awarii p rzemysłowej  
Rozdział  1 
Przepisy ogólne  
Art. 248. 1. Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej „awarią prze-
mysłową ”, w zależności od rodzaju, kategorii i  ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w  zakładzie  uznaje się za 
zakład o  zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej „zakładem o  zwiększonym ryzyku ”, albo za zakład o  dużym  
ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej „zakładem o  dużym ryzyku ”. 
2. Do zakładu, w  którym przewiduje się możliwość wystąpieni a substancji niebezpiecznej, lub do zakładu, w  którym 
powstanie tej substancji jest możliwe w  trakcie procesu przemysłowego, przepis  ust. 1 stosuje się w  zależności od prze -
widywanej ilości substancji niebezpiecznej mogącej znaleźć się w  zakładzie.  
2a. Przepisu  ust. 1 nie stosuje się do:  
1) komórek i  jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo przez niego nadzorowanych;  
2) transportu drogowego, kolejowego, wodnego śródlądowego, morskiego lub powietrznego substancji niebezpiecz-
nych  i bezpośredniego związanego  z nim tymczasowego ich składowania poza terenem zakładów,  z uwzględnieniem 
załadunku i  rozładunku oraz transportu do  i z doków, nabrzeży  i stacji rozrządowych;  
                                                           
17) Zmiany wymienionego dekretu zostały ogłoszone w  Dz. U. z 1959  r. poz.  167, z  1970  r. poz.  138, z  1983  r. poz.  200, z  1996  r. poz.  496, 
z 1998  r. poz. 668 oraz z 2007  r. poz. 590. 
18) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 1492 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11, 41, 
802, 1005 , 1177, 1236 i 1666.  
  
Dziennik  Ustaw  – 106 – Poz. 1973  
 
3) poszukiwania, rozpoznawania i  wydobywania kopalin ze złóż, z  wyją tkiem ich składowania i  magazynowania oraz 
chemicznych i  cieplnych procesów przetwarzania tych kopalin;  
4) składowisk odpadów oraz składowania  i magazynowania odpadów,  z wyjątkiem odpadów niebezpiecznych stano-
wiących substancje niebezpieczne określone w  przepisach wydanych na podstawie  ust. 3 oraz  powiązanych  z tymi 
operacjami chemicznych  i cieplnych procesów przetwarzania tych odpadów;  
5) zagrożeń spowodowanych promieniowaniem jonizującym generowanym przez substancje;  
6) poszukiwania, rozpoznawania  i wydob ywania kopalin ze złóż na obszarach morskich;  
7) magazynowania gazu  w podziemnych obiektach morskich, obejmujących zarówno przeznaczone do tego obiekty  maga -
zynowe, jak  i obiekty,  w których prowadzi się również poszukiwania  i eksploatację kopalin,  w tym wę glowodorów;  
8) transportu substancji niebezpiecznych rurociągami,  z uwzględnieniem pompowni, znajdującymi się poza zakładami  
o zwię kszonym ryzyku lub zakładami  o dużym ryzyku.  
2b. W przypadku składowania rtęci metalicznej  w postaci odpadu przez co najmni ej rok przepisu  ust. 2a pkt 4 nie 
stosuje się.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki określi,  w drodze rozporządzenia, rodzaje i  ilości znajdujących się  w za-
kładzie substancji niebezpiecznych, decydujących  o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwiększonym r yzyku lub zakładu  o dużym  
ryzyku,  z uwzględnieniem:  
1) kryteriów kwalifikowania substancji do kategorii substancji stwarzających zagrożenia:  
a) dla zdrowia,  
b) fizyczne,  
c) dla środowiska,  
d) pozostałe,  
2) nazw  i oznaczeń numerycznych substancji niebezpiec znych decydujących  o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwięk-
szonym ryzyku albo zakładu  o dużym ryzyku  
– kierując się potrzebą zapewnienia właściwej kwalifikacji zakładów ze względu na stwarzane przez nie zagrożenia wy-
stąpienia awarii przemysłowej.  
4. (uchylo ny) 
Rozdział  2 
Obowiązki prowadzącego zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowej  
Art. 249. Każdy, kto zamierza prowadzić lub prowadzi zakład o  zwiększonym ryzyku lub o  dużym ryzyku, jest obo-
wiązany  do zapewnienia, aby zakład ten był zap rojektowany, wykonany, prowadzony i  likwidowany w  sposób zapobiega-
jący awariom przemysłowym i  ograniczający ich skutki dla ludzi oraz środowiska.  
Art. 250. 1. Prowadzący zakład o  zwiększonym ryzyku lub o  dużym ryzyku jest obowiązany do zgłoszenia zakładu 
właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej.  
2. Zgłoszenie, o  którym mowa  w ust. 1, powinno zawierać następujące dane:  
1) oznaczenie prowadzącego zakład oraz kierującego zakładem, ich adresy zamieszkania lub siedziby; przez kierującego  
zakładem rozumie s ię osobę zarządzającą zakładem w  imieniu prowadzącego zakład;  
2) adres zakładu;  
2a) adres strony internetowej zakładu;  
3) informację o  tytule prawnym;  
4) charakter prowadzonej lub planowanej działalności zakładu lub instalacji;  
5) rodzaj instalacji i  istniejące systemy zabezpieczeń;  
6) rodzaj  i ilość substancji niebezpiecznej,  w tym składowanej substancji niebezpiecznej, uwzględnianych przy zalicza-
niu zakładu do zakładu  o zwiększonym ryzyku lub zakładu  o dużym ryzyku oraz charakterystykę fizykochemiczną, 
pożarową  i toksyczną tych substancji;  
  
Dziennik  Ustaw  – 107 – Poz. 1973  
 
7) charakterystykę terenu  w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, ze szczególnym uwzględnieniem czynników mogących 
przyczynić się do zwiększenia zagrożenia awarią przemysłową lub pogłębienia jej skutków,  w tym – jeżeli są do-
stępne – informacje dotyczące zakładów sąsiednich  i obiektów, które nie są zakładami  o zwiększonym ryzyku lub 
zakładami  o dużym ryzyku oraz obszarów  i zabudowań, które mogą być źródłem zagrożeń lub zwiększać ryzyko ich 
wystąpienia lub pogłębiać skutki awar ii przemysłowej lub nasilić efekt domina.  
3. Do zgłoszenia, o  którym mowa  w ust. 1, należy dołączyć dokument potwierdzający, że zgłaszający jest upoważ-
niony do występowania w  obrocie prawnym, jeżeli prowadzący zakład nie jest osobą fizyczną.  
4. Prowadzący zakład jest obowiązany do dokonania zgłoszenia,  o którym mowa  w ust. 1, w następujących terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) w terminie roku od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o zwiększon ym ryzyku lub zakładu  o dużym ryzyku.  
5. Każdą istotną zmianę ilości lub rodzaju substancji niebezpiecznej albo jej charakterystyki fizykochemicznej, poża-
rowej  i toksycznej, zmianę technologii lub profilu produkcji oraz zmianę, która mogłaby mieć poważne s kutki związane  
z ryzykiem awarii, w  stosunku do danych zawartych  w zgłoszeniu,  o którym mowa  w ust. 1, zgłasza się właściwemu or-
ganowi Państwowej Straży Pożarnej  w terminie co najmniej 3 0 dni przed dniem jej wprowadzenia.  
6. (uchylony)  
7. Istotną zmianę ro dzaju substancji lub jej charakterystyki fizykochemicznej, pożarowej i  toksycznej stanowi zmia-
na, która wiąże się z  zaliczeniem do innej kategorii substancji niebezpiecznych w  stosunku do danych przedstawionych 
w zgłoszeniu.  
8. Prowadzący zakład jest obowi ązany zgłosić właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej termin przewidy-
wanego zakończenia eksploatacji instalacji lub zamknięcia zakładu co najmniej 3 0 dni przed dniem jego zamknięcia.  
8a. Termin przewidywanej zmiany oznaczenia prowadzącego zakład lub  kierującego zakładem, prowadzący zakład 
jest obowiązany zgłosić właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej co najmniej 3 0 dni przed dniem jej wprowa-
dzenia.  
9. Zgłoszenia,  o których mowa  w ust. 1, 5, 8 i 8a, prowadzący zakład przekazuje równocześnie do  wiadomości wo-
jewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
Art. 251. 1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku sporządza program zapobiegania 
poważnym awariom przemysłowym, zwany dalej „programem zapobiegania awariom ”. 
2. Prowadzą cy zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku wdraża program zapobiegania awariom za 
pomocą systemu zarządzania bezpieczeństwem, gwarantującego odpowiedni do zagrożeń poziom ochrony ludzi  i środowis ka, 
stanowiącego element ogólnego systemu zarz ądzania zakładem.  
3. Program zapobiegania awariom uwzględnia zagrożenia awariami przemysłowymi i  złożoność organizacji  w zakładzie.  
4. Program zapobiegania awariom zawiera:  
1) ogólne cele  i zasady działania prowadzącego zakład;  
2) wskazanie zadań  i odpowie dzialności kierownictwa zakładu,  w zakresie kontroli zagrożeń awariami przemysłowymi 
oraz zapewnienia odpowiedniego do zagrożeń poziomu ochrony ludzi  i środowiska;  
3) określenie prawdopodobieństwa zagrożenia awarią przemysłową;  
4) zasady zapobiegania awari i przemysłowej  w celu poprawy bezpieczeństwa;  
5) zasady zwalczania skutków awarii przemysłowej;  
6) określenie sposobów ograniczenia skutków awarii przemysłowej dla ludzi  i środowiska  w przypadku jej zaistnienia;  
7) określenie częstotliwości przeprowadzania  analiz programu zapobiegania awariom w  celu oceny jego aktualności  i sku-
teczności.  
5. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku przedkłada program zapobiegania awariom 
właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzki emu inspektorowi ochrony środowiska  w następują-
cych terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) roku od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o zwiększonym ryzyku lub zakładu o  dużym ryzyku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 108 – Poz. 1973  
 
6. Progra m zapobiegania awariom podlega zmianom, jeżeli potrzebę zmiany uzasadniają względy bezpieczeństwa 
wyni kające ze zmiany stanu faktycznego, postępu naukowo -technicznego lub analizy zaistniałych awarii przemysłowych.  
7. Program zapobiegania awariom podlega,  co najmniej raz na 5 lat, analizie i  uzasadnionym zmianom.  
8. Jeżeli prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku nie dokonuje zmian,  o których mowa  
w ust. 6 i 7, właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej wzywa do zmiany programu zapob iegania awariom, wyznacza-
jąc termin dokonania zmian.  
Art. 252. 1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania  
i wdro żenia  systemu zarządzania bezpieczeństwem, gwarantującego odpowiedni do zagrożeń poziom  ochrony ludzi  i środo-
wiska , stanowiącego element ogólnego systemu zarządzania zakładem.  
2. System zarządzania bezpieczeństwem uwzględnia zagrożenia awariami przemysłowymi  i złożoność organizacji  w za-
kładzie  oraz jest oparty na ocenie ryzyka.  
3. System zar ządzania bezpieczeństwem obejmuje strukturę organizacyjną, zakres odpowiedzialności, procedury, 
procesy oraz zasoby konieczne do określenia oraz wdrożenia programu zapobiegania awariom.  
4. W systemie zarządzania bezpieczeństwem należy uwzględnić:  
1) określ enie, na wszystkich poziomach organizacji, obowiązków pracowników odpowiedzialnych za działania na wy-
padek awarii przemysłowej,  a także środków podjętych  w celu uświadomienia potrzeby ciągłego doskonalenia;  
2) określenie programu szkoleniowego oraz zapewni enie szkoleń dla pracowników, o  których mowa  w pkt 1, oraz dla 
innych osób pracujących  w zakładzie,  w tym podwykonawców;  
3) funkcjonowanie mechanizmów umożliwiających systematyczną analizę zagrożeń awarią przemysłową oraz prawdo-
podobieństwa jej wystąpienia ; 
4) instrukcje bezpiecznego funkcjonowania instalacji,  w której znajduje się substancja niebezpieczna, przewidziane dla 
normalnej eksploatacji instalacji,  a także konserwacji i  czasowych przerw  w ruchu;  
5) instrukcje sposobu postępowania  w razie konieczno ści dokonania zmian  w procesie przemysłowym;  
6) systematyczną analizę przewidywanych sytuacji mogących prowadzić do awarii przemysłowych;  
7) prowadzenie,  z uwzględnieniem najlepszych dostępnych praktyk, monitoringu funkcjonowania instalacji,  w której 
znajd uje się substancja niebezpieczna, umożliwiającego podejmowanie działań korekcyjnych  w przypadku wystą-
pienia zjawisk stanowiących odstępstwo od normalnej eksploatacji instalacji,  w tym związanych ze zużyciem insta-
lacji i korozją jej elementów;  
8) systematyc zną ocenę programu zapobiegania awariom oraz systemu zarządzania bezpieczeństwem, prowadzoną  z pun-
ktu widzenia ich aktualności  i skuteczności ze wskazaniem sposobu jej dokumentowania  i zatwierdzania;  
9) analizę wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego – w przypadku zakładu  o dużym ryzyku.  
Art. 253. 1. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania raportu o  bezpieczeństwie.  
2. Raport o  bezpieczeństwie powinien wykazać, że:  
1) prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest przygotowany do stosowa nia programu zapobiegania awariom i  do zwal-
czania awarii przemysłowych;  
2) zakład spełnia warunki do wdrożenia systemu bezpieczeństwa, o  którym mowa  w art. 252; 
3) zostały przeanalizowane możliwości wystąpienia awarii przemysłowej i  podjęto środki konieczn e do zapobieżenia im;  
4) zostały zachowane zasady bezpieczeństwa oraz prawidłowego projektowania, wykonania i  utrzymywania instalacji, 
w tym magazynów, urządzeń, z  wyłączeniem środków transportu, i  infrastruktury, związanej z  działaniem mogącym 
powodować r yzyko wystąpienia awarii;  
5) został opracowany wewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy oraz dostarczono komendantowi wojewódzkiemu Pań-
stwowej Straży Pożarnej informacje do opracowania zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego;  
6) zawarto  w nim niezbędne i nformacje dla celów planowania  i zagospodarowania przestrzennego.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw klimatu , ministrem właś -
ciwym  do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w  drodze rozporządzenia, wymagania, jakim 
powinien odpowiadać raport o  bezpieczeństwie zakładu o  dużym ryzyku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 109 – Poz. 1973  
 
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) forma sporządzenia raportu;  
2) zakres zagadnień, które powinny zostać w  raporcie okre ślone i  ocenione;  
3) zakres terytorialny raportu;  
4) rodzaje dokumentów, z  których informacje powinny zostać uwzględnione w  raporcie.  
Art. 254. 1. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku jest obowiązany do przedłożenia raportu  o bezpieczeństwie komen-
dantowi wojew ódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej i  wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska  w następują-
cych terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) 2 lat od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o dużym r yzyku.  
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku wnosi opłatę za zatwierdzenie raportu o  bezpieczeństwie  i opłatę za zatwier-
dzenie zmian  w raporcie  o bezpieczeństwie zgodnie z  ustawą  z dnia 1 6 listopada 200 6 r. o opłacie skarbowej ( Dz. U. z 2020 r. 
poz. 1546, z późn. zm.19)). 
Art. 255. 1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku może uruchomić zakład lub jego część albo dokonać zmiany,  
o której mowa  w art. 258 ust.  1, po pozytywnym zaopiniowaniu przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej 
Straży Pożarnej pr ogramu zapobiegania awariom albo zmian tego programu.  
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku może uruchomić zakład lub jego część albo dokonać zmiany,  o której mowa  
w art. 257 ust.  1, po pozytywnym zaopiniowaniu przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straż y Pożarnej progra-
mu zapobiegania awariom i  wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego albo ich zmian oraz po zatwierdzeniu przez ten 
organ raportu  o bezpieczeństwie albo zmian tego raportu.  
Art. 256. 1. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku, co najmniej raz na  5 lat, dokonuje analizy raportu  o bezpieczeń-
stwie  i wprowadza  w nim uzasadnione zmiany.  
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku zmienia raport  o bezpieczeństwie, jeżeli:  
1) potrzebę zmiany uzasadniają względy bezpieczeństwa wynikające ze zmiany stanu faktyczn ego, postępu naukowo -
-technicznego lub analizy zaistniałych awarii przemysłowych,  z uwzględnieniem awarii przemysłowych, które wy-
stąpiły  w danym zakładzie, oraz, jeżeli jest to zasadne, zdarzeń mogących prowadzić do awarii przemysłowej;  
2) wynika to  z analizy realizacji lub przećwiczenia wewnętrznego lub zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
3. Jeżeli prowadzący zakład  o dużym ryzyku nie dokonuje zmian,  o których mowa  w ust. 1 i 2, komendant woje-
wódzki Państwowej Straży Pożarnej,  w drodze decyzji, wz ywa do zmiany raportu  o bezpieczeństwie, wyznaczając termin 
dokonania zmian oraz przedłożenia zmienionego raportu lub jego zmienionej części.  
Art. 257. 1. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku, przed dokonaniem zmian w  zakładzie, instalacji,  w tym w magazy-
nie, procesie przemysłowym lub zmian rodzaju, właściwości lub ilości znajdujących się  w zakładzie substancji nie -
bezpiecznych mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową lub zaliczenie zakładu do zakładu  
o zwiększonym ryzyku, jest obowiązan y do przeprowadzenia analizy zgłoszenia, o  którym mowa  w art. 250 ust.  1, pro-
gramu zapobiegania awariom, systemu zarządzania bezpieczeństwem, raportu  o bezpieczeństwie oraz wewnętrznego 
planu operacyjno -ratowniczego  i wprowadzenia  w nich,  w razie potrzeby , zmian.  
2. Przed dokonaniem zmian,  o których mowa  w ust. 1, prowadzący zakład  o dużym ryzyku,  z uwzględnieniem  art. 255 
ust. 2, jest obowiązany do przedłożenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej zmienionych: zgło-
szenia, programu zapobie gania awariom, raportu  o bezpieczeństwie oraz wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
3. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku przekazuje również zmienione: zgłoszenie, program zapobiegania awariom  
i raport  o bezpieczeństwie,  o których mowa  w ust. 2, do wi adomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
Art. 258. 1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku, przed dokonaniem zmian w  zakładzie, instalacji,  w tym w ma-
gazynie , procesie przemysłowym lub zmian rodzaju, właściwości lub ilości znajdujących się  w zakładzie substancji nie-
bezpiecznych mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową lub zaliczenie zakładu do zakładu  
o dużym ryzyku, jest obowiązany do przeprowadzenia analizy zgłoszenia,  o którym mowa  w art. 250 ust.  1, programu 
zapo biegania awariom oraz systemu zarządzania bezpieczeństwem  i wprowadzenia  w nich,  w razie potrzeby, zmian.  
                                                           
19) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszon e w Dz. U. z 2020 r. poz. 1565, 2023 i 236 9 oraz z 2021 r. poz. 72, 
694, 1000  i 1718.  
  
Dziennik  Ustaw  – 110 – Poz. 1973  
 
2. Przed dokonaniem zmian,  o których mowa  w ust. 1, prowadzący zakład o  zwiększonym ryzyku,  z uwzględnieniem  
art. 255 ust.  1, jest obowiązany do przed łożenia komendantowi powiatowemu (miejskiemu) Państwowej Straży Pożarnej 
zmienionych: zgłoszenia oraz programu zapobiegania awariom.  
3. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku przekazuje również zmienione: zgłoszenie  i program zapobiegania 
awariom,  o któryc h mowa  w ust. 2, do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
Art. 259. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku, zakład  o dużym ryzyku oraz zakład niebędący zakładem  o zwięk-
szonym  ryzyku lub zakładem  o dużym ryzyku, będące zakładami sąsiedni mi, współpracują  w zakresie wzajemnego infor-
mowania się  o czynnikach mogących przyczynić się do zwiększenia zagrożenia awarią przemysłową lub pogłębienia jej 
skutków, lub powodować wystąpienie efektu domino.  
Art. 260. 1. W celu zapobiegania, zwalczania i  ograniczania skutków awarii przemysłowej opracowuje się wewnętrzny  
i zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy.  
2. Plany operacyjno -ratownicze zawierają w  szczególności:  
1) zakładane działania służące ograniczeniu skutków awarii przemysłowej dla ludzi i  środo wiska;  
2) propozycje metod i  środków służących ochronie ludzi i  środowiska przed skutkami awarii przemysłowej;  
3) informację o  występujących zagrożeniach, podjętych środkach zapobiegawczych i  o działaniach, które będą podjęte 
w przypadku wystąpienia awarii  przemysłowej, przedstawianą społeczeństwu i  właściwym organom Państwowej 
Straży Pożarnej, wojewodzie, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, regionalnemu dyrektorowi ochrony  
środowiska, staroście, wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta;  
4) wskazanie sposobów usunięcia skutków awarii przemysłowej  i przywrócenia środowiska do stanu poprzedniego,  
a w przypadku gdy nie jest to możliwe – sposobów usunięcia zagrożenia dla zdrowia ludzi  i stanu środowiska;  
5) wskazanie sposobów zapobiegania transgr anicznym skutkom awarii przemysłowej.  
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw gospodarki, mini-
strem właściwym do spraw klimatu , ministrem właściwym do spraw administracji publicznej oraz Ministrem Obrony 
Narodowej określi, w  drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinny odpowiadać wewnętrzne  i zewnętrzne plany 
operacyjno -ratownicze, kierując się potrzebą zapewnienia jednolitych zasad planowania ratowniczego.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zos taną ustalone:  
1) forma sporządzenia planów;  
2) zakres zagadnień, które powinny zostać określone, ocenione i  ustalone;  
3) zakres terytorialny planów.  
Art. 261. 1. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowiązany do:  
1) opracowania wewnętrznego planu operac yjno-ratowniczego, a  w razie zagrożenia awarią przemysłową lub jej wy-
stąpienia – do niezwłocznego przystąpienia do jego realizacji;  
2) dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej informacji niezbędnych do opracowania 
zewnętrznego pl anu operacyjno -ratowniczego, z  uwzględnieniem transgranicznych skutków awarii przemysłowych;  
3) pokrycia kosztów opracowania  i zmiany zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku jest obowiązany do przedłożenia komendan towi wojewódzkiemu Państwowej 
Straży Pożarnej wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego  w następujących terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) 2 lat od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o dużym ryzyku.  
2a. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku jest obowiązany do dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwo-
wej Straży Pożarnej informacji,  o których mowa  w ust. 1 pkt  2, w następujących terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) 2 lat od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o dużym ryzyku.  
3. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowiązany do przeprowadzania analizy i  przećwiczenia realizacji we-
wnętrznego planu operacyjno -ratowniczego co n ajmniej raz na 3  lata, w  celu jego aktualizacji i  dokonania w  nim uzasad-
nionych zmian; w  szczególności należy brać pod uwagę zmiany wprowadzone w  instalacji, w  sposobie funkcjonowania 
jednostek ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiegania,  zwalczania i  usuwania skutków awarii prze-
mysłowej, a  także postęp naukowo -techniczny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 111 – Poz. 1973  
 
4. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku niezwłocznie zawiadamia komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży 
Pożarnej  oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o  przep rowadzonej analizie wewnętrznego planu opera -
cyjno -ratowniczego i  o jej rezultatach.  
5. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowiązany do:  
1) dostarczania informacji, co najmniej raz na 5 lat, na temat środków bezpieczeństwa i  sposobu postępowania  w przy-
padku wystąpienia awarii przemysłowych jednostkom organizacyjnym systemu oświaty  i pomocy społecznej, pod-
miotom leczniczym oraz obiektom określonym  w wykazie zamieszczonym  w wewnętrznym planie operacyjno -
-ratowniczym zakładu,  o którym mowa  w art. 260 ust.  1, oraz innym podmiotom  i instytucjom służącym społeczeń-
stwu, które mogą zostać dotknięte skutkami tych awarii, oraz udostępniania tych informacji społeczeństwu oraz za-
kładom sąsiednim;  
2) weryfikowania informacji, o  których mowa  w pkt 1, co najmniej raz na 3 lata i, gdy jest to konieczne, ich uaktual-
niania, w  szczególności w  przypadku dokonania zmian, o  których mowa  w art. 257 ust.  1. 
6. Obowiązki określone  w ust. 5 realizuje się przez:  
1) udostępnienie informacji na stronie internetowej zakładu;  
2) ogłos zenie informacji w  siedzibie zakładu;  
3) przekazywanie informacji wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu ze względu na lokalizację 
zakładu;  
4) poinformowanie, w  szczególności w  formie pisemnej lub elektronicznej, jednoste k, podmiotów oraz  instytucji, o któ-
rych mowa  w ust. 5 pkt  1, o udostępnieniu, ogłoszeniu i  przekazaniu informacji w  sposób, o  którym mowa  w pkt 1–3. 
7. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzyskaniu informacji, o  których mowa  w ust. 5 pkt  1, podaje je do  publicz-
nej w iadomości w  sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie.  
8. Informacje, o  których mowa  w ust. 5 pkt  1, powinny być zrozumiałe dla przeciętnego odbiorcy.  
Art. 261a.  1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku jest obowiązany do podan ia do 
publicznej wiadomości:  
1) oznaczenia prowadzącego zakład;  
2) potwierdzenia, że zakład podlega przepisom  w zakresie przeciwdziałania awariom przemysłowym oraz że prowa -
dzący dokonał zgłoszenia,  o którym mowa  w art. 250 ust.  1, właściwym organom  i przekazał im program zapobiega-
nia awariom;  
3) opisu działalności zakładu;  
4) charakterystyki składowanych substancji niebezpiecznych decydujących  o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwiększo -
nym ryzyku lub zakładu  o dużym ryzyku, z  uwzględnieniem ich nazw lub ka tegorii oraz zagrożeń, jakie powodują;  
5) informacji dotyczących sposobów ostrzegania  i postępowania społeczeństwa w  przypadku wystąpienia awarii prze-
mysłowej, uzgodnionych  z właściwymi organami Państwowej Straży Pożarnej.  
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzy ku podaje również do publicznej wiadomości:  
1) informacje  o opracowaniu  i przedłożeniu właściwym organom raportu o  bezpieczeństwie;  
2) informacje dotyczące głównych scenariuszy awarii przemysłowej oraz środków bezpieczeństwa, które zostaną pod-
jęte w przypa dku wystąpienia awarii.  
3. Informacje,  o których mowa  w ust. 1 i 2: 
1) udostępnia się na stronie internetowej zakładu  w formie zrozumiałej dla przeciętnego odbiorcy;  
2) są stale dostępne  i zgodne ze stanem faktycznym.  
Art. 262. Prowadzący zakład  o dużym ry zyku zapewnia możliwość udziału w  postępowaniu, którego przedmiotem 
jest sporządzenie wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego, pracownikom zakładu,  w szczególności narażonym bez -
pośrednio na skutki awarii przemysłowej oraz pełniącym funkcję społecznych  inspektorów pracy lub przedstawicielom 
związków zawodowych odpowiedzialnym za bezpieczeństwo  i higienę pracy oraz,  w razie potrzeby, również podmiotom 
zewnętrznym wykonującym prace na terenie zakładu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 112 – Poz. 1973  
 
Art. 263. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowią zany do dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Pań-
stwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wykazu zawierającego dane o  rodzaju, 
kategorii i  ilości substancji niebezpiecznych znajdujących się na terenie zakładu, a  także do  corocznego aktualizowania 
wykazu, według stanu na dzień 31  grudnia, w  terminie do końca stycznia roku następnego.  
Art. 264. Prowadzący zakład o  zwiększonym ryzyku lub o  dużym ryzyku w  razie wystąpienia awarii przemysłowej 
jest obowiązany do:  
1) natychmias towego zawiadomienia o  tym fakcie właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódz -
kiego inspektora ochrony środowiska;  
2) niezwłocznego przekazania organom,  o których mowa  w pkt 1, informacji:  
a) o okolicznościach awarii przemysłowej,  
b) o niebe zpiecznych substancjach związanych  z awarią przemysłową,  
c) umożliwiających dokonanie oceny skutków awarii przemysłowej dla ludzi, mienia i  środowiska,  
d) o podjętych działaniach ratunkowych,  a także działaniach mających na celu ograniczenie skutków awarii  prze-
mysłowej  i zapobieżenie jej powtórzeniu się;  
3) stałej aktualizacji informacji, o  których mowa  w pkt 2, odpowiednio do zmiany sytuacji.  
Rozdział  3 
Obowiązki organów administracji związane z  awarią przemysłową  
Art. 264a.  1. Właściwy organ Państwowej St raży Pożarnej opiniuje program zapobiegania awariom lub zmiany pro-
gramu zapobiegania awariom,  o których mowa  w art. 251 ust.  6 i 7, art. 257 ust.  1 i art. 258 ust.  1. 
2. Program zapobiegania awariom lub zmiany programu zapobiegania awariom uznaje się za po zytywnie zaopinio-
wane, jeżeli  w terminie 3 0 dni od dnia ich złożenia organ, o  którym mowa  w ust. 1, nie wniesie do nich sprzeciwu,  
w drodze decyzji.  
Art. 264b.  Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej,  w drodze decyzji, po uzyskaniu opinii wojewódz-
kiego inspektora ochrony środowiska, zatwierdza lub odmawia zatwierdzenia raportu  o bezpieczeństwie lub zmian raportu  
o bezpieczeństwie,  o których mowa  w art. 256 ust.  1 i 2 i art. 257 ust.  1. 
Art. 264c.  1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej op iniuje wewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy 
lub zmiany wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego, o  których mowa  w art. 257 ust.  1 i art. 261 ust.  3. 
2. Wewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy lub zmiany wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego uznaj e się za 
pozytywnie zaopiniowane, jeżeli  w terminie 2 miesięcy od dnia ich złożenia organ,  o którym mowa  w ust. 1, nie wniesie 
do nich sprzeciwu,  w drodze decyzji.  
Art. 264d.  1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie informacji podan ych przez prowa-
dzących zakłady  w zgłoszeniu,  o którym mowa  w art. 250 ust.  1, programie zapobiegania awariom, raporcie  o bezpieczeń-
stwie lub wyników kontroli ustala,  w drodze decyzji, grupy zakładów, których zlokalizowanie względem siebie może spo -
wodować efekt domina.  
2. W skład grupy zakładów,  o której mowa  w ust. 1, mogą wchodzić zakłady o  zwiększonym ryzyku, zakłady  o dużym  
ryzyku oraz zakłady niebędące zakładami o  zwiększonym ryzyku lub zakładami  o dużym ryzyku.  
3. W decyzji,  o której mowa  w ust. 1, ko mendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej nakłada na prowadzących  
zakłady obowiązki:  
1) wzajemnej wymiany informacji, które pozwolą na uwzględnienie  w programie zapobiegania awariom, raportach  
o bezpieczeństwie  i w wewnętrznych planach operacyjno -ratowniczych zwiększonego prawdopodobieństwa wystą-
pienia awarii przemysłowej lub zwiększenia skutków jej wystąpienia;  
2) dostarczenia informacji niezbędnych do sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno -ratowniczych oraz do opra-
cowywania informacji  o zagroże niach awariami przemysłowymi  w zakładach  o zwiększonym ryzyku lub  w zakła dach 
o dużym ryzyku i  przewidywanych środkach bezpieczeństwa;  
3) współpracy  w zakresie informowania społeczeństwa  i zakładów sąsiednich.  
4. W przypadku gdy komendant wojewódzki Państ wowej Straży Pożarnej posiada informacje,  o których mowa  
w art. 250 ust. 2 pkt  7, udostępnia je prowadzącym zakłady, o  których mowa  w ust. 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 113 – Poz. 1973  
 
Art. 265. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie informacji przedstawionych przez 
prowad zącego zakład  o dużym ryzyku, sporządza w  terminie 2 lat od dnia otrzymania niezbędnych informacji,  o których 
mowa  w art. 261 ust.  1 pkt  2, zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy dla terenu narażonego na skutki awarii przemysło-
wej, położonego poza zakładem  o dużym ryzyku.  
2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może żądać danych niezbędnych do opracowania zewnętrz-
nego planu operacyjno -ratowniczego od wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, organów zarządzania kryzyso-
wego, Policji, podmiotów  leczniczych  i innych podmiotów, dla których przewidziano zadania  w tym planie.  
3. Wysokość kosztów opracowania  i zmiany zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego określa się następująco:  
1) w przypadku opracowania zewnętrznego planu operacyjno -ratownic zego – jako kwotę równą wysokości przecięt -
nego wynagrodzenia  w gospodarce narodowej  w roku kalendarzowym poprzedzającym rok przyjęcia zewnętrznego 
planu operacyjno -ratowniczego, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie  art. 20 
pkt 1 lit. a ustawy  z dnia 1 7 grudnia 199 8 r. o emeryturach  i rentach  z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. 
z 2021 r. poz. 291,  353, 794 i 1621 ); 
2) w przypadku zmiany zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego – 50% kwoty, o  której mowa  w pkt 1. 
4. Koszty,  o których mowa  w ust. 3, stanowią przychód funduszu wojewódzkiego będącego częścią Funduszu Wsparcia 
Państwowej Straży Pożarnej,  o którym mowa  w art. 19e ustawy  z dnia 2 4 sierpnia 199 1 r. o Państwowej Straży Pożarnej.  
5. Zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy podlega zaopiniowaniu przez organy i  podmioty,  o których mowa  w ust. 2. 
6. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zapewnia możliwość udziału społeczeństwa  w postępowaniu,  
którego przedmiotem jest sporządzenie zewnętrznego planu operac yjno-ratowniczego, na zasadach  i trybie określonych  
w ustawie  z dnia 3 października 200 8 r. o udostępnianiu informacji  o środowisku  i jego ochronie, udziale społeczeństwa 
w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.  
7. Po przeprowadze niu postępowania wymagającego udziału społeczeństwa komendant wojewódzki Państwowej 
Straży Pożarnej przyjmuje zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy.  
8. W razie konieczności zmiany treści zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego przepisy  ust. 1, 2 i 5–7 stosuje 
się odpowiednio.  
9. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej jest obowiązany do przeprowadzania analizy  i przećwi czenia 
realizacji zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego co najmniej raz na 3 lata, w celu wprowadzenia  w nim niezbęd-
nych zmian;  w szczególności należy brać pod uwagę zmiany dokonane  w instalacji,  w sposobie funkcjonowania jednostek 
ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiegania, zwalczania  i usuwania skutków awarii przemysłowej,  
a także postęp naukowo -techn iczny.  
10. Do wykonania zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego stosuje się przepisy ustawy  z dnia 2 4 sierpnia 199 1 r. 
o ochronie przeciwpożarowej.  
Art. 266. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej  w razie zagrożenia awarią przemysłową lub j ej 
wystąpienia niezwłocznie przystępuje do realizacji zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może odstąpić od sporządzenia zewnętrznego planu opera-
cyjno -ratowniczego, jeżeli  z informacji dostarczony ch przez prowadzącego zakład oraz raportu  o bezpieczeństwie wynika  
w sposób niebudzący wątpliwości, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia się skutków awarii przemysłowej poza zakład.  
3. Odstąpienie od sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno -ratown iczego wymaga pisemnego uzasadnienia 
utrwalonego  w postaci papierowej albo elektronicznej.  
Art. 267. 1. Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej na swoich stronach podmiotowych  w Biuletynie Informacji  
Publicznej udostępniają:  
1) informacje  o zatwierdzony ch raportach  o bezpieczeństwie lub ich zmianach;  
2) informacje  o przyjętych zewnętrznych planach operacyjno -ratowniczych lub ich zmianach;  
3) informacje  o przedłożonych zgłoszeniach zakładów,  o których mowa  w art. 250 ust.  1; 
4) informacje  o pozytywnie za opiniowanych programach zapobiegania poważnym awariom;  
5) informacje  o kontrolach planowych  w terenie;  
6) informacje  o możliwości udziału społeczeństwa  w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie zewnętrz-
nego planu operacyjno -ratowniczego – na 30 dni przed jego przyjęciem;  
7) informacje  o decyzjach wydanych na podstawie  art. 267a  ust. 2 oraz art.  264d  ust. 1; 
8) instrukcje postępowania mieszkańców na wypadek wystąpienia awarii;  
  
Dziennik  Ustaw  – 114 – Poz. 1973  
 
9) informacje  o zamieszczeniu  w publicznie dostępnym wykazie, aktuali zowanym corocznie, wykazu substancji nie-
bezpiecznych znajdujących się  w zakładach  o dużym ryzyku;  
10) uzasadnienie odstąpienia od sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, co najmniej raz na 3 lata, dokonuje analizy dokumentów 
zawierających informacje,  o których mowa  w ust. 1 pkt  4–8 i art. 264d  ust. 3 pkt  2, co do ich zgodności  z wymogami 
bezpieczeństwa oraz aktualności, a  w razie potrzeby wprowadza  w nich odpowiednie zmiany.  
3. Minister w łaściwy do spraw wewnętrznych określi,  w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji,  
o których mowa  w ust. 1, formę ich udostępniania oraz właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej obowiązane do ich 
udostępniania, kierując się potrzebą zapewnien ia społeczeństwu odpowiedniego dostępu do informacji  o zagrożeniach 
poważnymi awariami oraz koniecznością ujednolicenia zasad udostępniania społeczeństwu tych informacji.  
Art. 267a.  1. Informacje otrzymane przez właściwe organy  w związku  z realizacją obowi ązków,  o których mowa  
w art. 250 ust.  1 i 9, art. 251 ust.  5, art. 254 ust.  1 oraz art.  261 ust.  1 pkt  1 i 2, podlegają udostępnieniu na zasadach  
i w trybie określonych  w ustawie  z dnia 3 października 200 8 r. o udostępnianiu informacji  o środowisku  i jego ochronie, 
udziale społeczeństwa  w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.  
2. W przypadku gdy prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku, realizując obowiązki,  o któ-
rych mowa  w ust. 1, złożył wniosek,  o którym mowa  w art. 16 ust.  1 pkt  7 ustawy  z dnia 3 października 200 8 r. o udo-
stępnianiu informacji o  środowisku  i jego ochronie, udziale społeczeństwa  w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddzia-
ływania na środowisko, wniosek ten uznaje się za uzasadniony, jeżeli  w terminie 30  dni od dnia jego otrzymania właściwy 
organ Państwowej Straży Pożarnej, po uprzednim uzyskaniu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, nie 
zgłosi do niego sprzeciwu,  w drodze decyzji.  
3. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku, po uznaniu wniosku,  o którym mowa  w ust. 2, 
za uzasadniony, przedkłada niezwłocznie właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu 
inspektorowi ochrony środowiska, informacje,  o których mowa  w ust. 1, w postaci nie technicznego streszczenia.  
4. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska może udostępnić 
wszystkie przedłożone mu informacje  w przypadku:  
1) niezłożenia przez prowadzącego zakład wniosku,  o którym mowa  w ust. 2, lub 
2) nieprzedłożenia streszczenia,  o którym mowa  w ust. 3. 
Art. 268. Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej,  w razie wystąpienia awarii przemysłowej  w zakładzie  
o zwiększonym ryzyku lub zakładzie  o dużym ryzyku, są obowiązane do:  
1) podjęcia działań o peracyjno -ratowniczych we współpracy z  prowadzącym zakład;  
2) zebrania informacji niezbędnych do dokonania analizy awarii przemysłowych i  sformułowania zaleceń dla prowa-
dzącego zakład;  
3) sprawdzenia, czy prowadzący zakład podjął wszystkie konieczne środk i zaradcze;  
4) opracowania zaleceń dotyczących zastosowania w  przyszłości określonych środków zapobiegawczych;  
5) sprawdzenia, czy prowadzący zakład wdrożył zalecenia właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej.  
Art. 268a.  Organy administracji publicznej oraz podmioty wymienione w  zewnętrznym planie operacyjno -ratow niczym,  
w razie wystąpienia awarii przemysłowej, są obowiązane do poinformowania  o jej wystąpieniu osób narażonych na jej 
skutki.  
Art. 269. 1. Czynności kontrolno -rozpoznawcze  w zakresie prze strzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania 
awarii przemysłowej, obejmujące wszystkie działania,  w tym kontrole  w terenie, kontrole zastosowanych  w zakładzie 
środków, systemów  i raportów oraz dokumentów dotyczących działań następczych,  a także działa nia niebędące kontrolą 
w terenie, prowadzi właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej.  
2. Czynności kontrolno -rozpoznawcze  w terenie prowadzą:  
1) w zakładzie  o zwiększonym ryzyku – komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej;  
2) w zakładzie  o dużym ryzyku – komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej  z udziałem osób upo-
ważnionych do kontroli przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.  
3. W ramach czynności kontrolno -rozpoznawczych,  o których mowa  w ust. 1 i 2, prowa dzi się kontrole planowe  
w terenie:  
1) co najmniej raz na 3 lata – w zakładach  o zwiększonym ryzyku;  
2) co najmniej raz  w roku – w zakładach  o dużym ryzyku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 115 – Poz. 1973  
 
4. Kontrole planowe  w terenie,  o których mowa  w ust. 3, prowadzi się zgodnie z  rocznym planem kontr oli, który 
uwzględnia:  
1) ogólną ocenę znaczących zagadnień dotyczących bezpieczeństwa;  
2) obszar objęty planem kontroli;  
3) wykaz zakładów,  o którym mowa  w art. 269a  ust. 3; 
4) wykaz grup zakładów,  o których mowa  w art. 264d  ust. 1; 
5) wykaz zakładów, dla  których potencjalne zewnętrzne zagrożenia mogą zwiększyć ryzyko lub pogłębić skutki awarii 
przemysłowej;  
6) procedury przeprowadzania kontroli planowych  z uwzględnieniem opracowania programów kontroli planowych;  
7) procedury przeprowadzania kontroli pozap lanowych;  
8) postanowienia dotyczące wspólnej kontroli organów,  o których mowa  w art. 269a  ust. 2. 
5. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej na podstawie rocznego planu kontroli sporządza programy kontroli 
planowych, obejmujące częstotliwość kontroli  w terenie dla zakładów  o zwiększonym ryzyku  i zakładów  o dużym ryzyku.  
6. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej może odstąpić od przeprowadzenia kontroli planowej  w terenie,  o której 
mowa  w ust. 3, jeżeli  z uzgodnionego pomiędzy komendantem wojewódzkim P aństwowej Straży Pożarnej  a woje wódzkim 
inspektorem ochrony środowiska wykazu,  o którym mowa  w art. 269a  ust. 3, wynika, że wojewódzki inspektor ochrony 
środowiska zaplanował kontrolę danego zakładu ujętego  w tym wykazie.  
7. W terminie 6 miesięcy od dnia  zakończenia kontroli na terenie zakładu o  zwiększonym ryzyku lub zakładu  
o dużym ryzyku, która wykazała istotne naruszenie w  zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania 
awarii przemysłowej, przeprowadza się powtórną kontrolę.  
8. Niezale żnie od kontroli planowych  w terenie,  o których mowa  w ust. 3, przeprowadza się kontrole pozaplanowe,  
w celu jak najszybszego zbadania skarg  i wniosków  o interwencje, wystąpienia awarii przemysłowej oraz stwierdzenia 
nieprawidłowości  w zakresie przestrzega nia przepisów dotyczących przeciwdziałania awarii przemysłowej.  
Art. 269a.  1. Kontrole  w terenie  w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania awarii przemy-
słowej prowadzi się  w celu ustalenia spełnienia wymogów bezpieczeństwa,  a w szcze gólności  w celu ustalenia, czy:  
1) podjęto środki zapobiegające wystąpieniu awarii przemysłowej;  
2) zapewniono wystarczające środki ograniczające skutki awarii przemysłowej  w zakładzie  i poza jego granicami,  uwzględ -
niając skutki transgraniczne;  
3) dane za warte  w zgłoszeniu,  o którym mowa  w art. 250 ust.  1, programie zapobiegania awariom, raporcie  o bezpie-
czeństwie, wewnętrznym planie operacyjno -ratowniczym oraz informacje niezbędne do opracowania zewnętrznego 
planu operacyjno -ratowniczego, przedkładane w łaściwym organom Państwowej Straży Pożarnej, są rzetelne  i od-
zwierciedlają faktyczny stan bezpieczeństwa  w zakładzie;  
4) udostępniono społeczeństwu informacje,  o których mowa  w art. 261a  ust. 1 i 2. 
2. Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej i  wojewódzk i inspektor ochrony środowiska mogą prowadzić 
wspólnie kontrole w  terenie w  zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania awarii przemysłowej. 
W przypadku prowadzenia kontroli wspólnej nie stosuje się przepisu art.  54 ust. 1 ustawy z  dnia 6 marca 2018  r. – Prawo 
przedsiębiorców, chyba że jest prowadzona kontrola przedsiębiorcy przez inny organ kontroli.  
3. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska,  w terminie 
do dnia 1 5 października roku po przedzającego przeprowadzenie  w terenie planowych kontroli zakładów  o zwiększonym ryzyku  
i zakładów  o dużym ryzyku, sporządzają,  w uzgodnieniu, wykaz kontrolowanych zakładów.  
4. W przypadku planowania przez organy,  o których mowa  w ust. 2, wspólnych kontro li zakładów  o zwiększonym 
ryzyku  i zakładów  o dużym ryzyku, wykaz,  o którym mowa  w ust. 3, zawiera również wskazanie organu, który powia -
domi pisemnie prowadzącego zakład  o takiej kontroli co najmniej na 7 dni przed planowanym rozpoczęciem kontroli.  
  
Dziennik  Ustaw  – 116 – Poz. 1973  
 
DZIAŁ  III 
Współpraca międzynarodowa  
Art. 270. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który na podstawie informacji otrzymanych od 
prowadzącego zakład  o dużym ryzyku stwierdzi, że możliwe skutki awarii przemysłowej mogą mieć zasięg transgranicz-
ny, ni ezwłocznie przekaże ministrowi właściwemu do spraw klimatu , za pośrednictwem Komendanta Głównego Pań-
stwowej Straży Pożarnej, istotne dla sprawy informacje,  a w szczególności raport  o bezpieczeństwie oraz wewnętrzny  
i zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy.  
1a. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który na podstawie informacji otrzymanych od prowadzą-
cego zakład  o dużym ryzyku stwierdzi, że zakład nie powoduje ryzyka wystąpienia awarii przemysłowej  o zasięgu trans-
granicznym, niezwłocznie zawiadami a o tym ministra właściwego do spraw klimatu , za pośrednictwem Komendanta  Głów -
nego Państwowej Straży Pożarnej.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu , po uzyskaniu informacji,  o której mowa  w ust. 1, niezwłocznie zawiadamia 
państwo, na którego terytorium m ogą wystąpić skutki awarii przemysłowej,  o lokalizacji zakładu  o dużym ryzyku. Do 
zawiadomienia dołącza się informację dotyczącą raportu  o bezpieczeństwie oraz zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy  
w części dotyczącej zagrożeń transgranicznych.  
2a. Minist er właściwy do spraw klimatu  po uzyskaniu informacji, o  której mowa  w ust. 1a, niezwłocznie zawiadamia 
o tym właściwe państwo oraz przekazuje informację o  braku obowiązku sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno -
-ratowniczego.  
3. Minister właściwy do spr aw klimatu , po uzyskaniu informacji od Komendanta Głównego Państwowej Straży Po-
żarnej  o wystąpieniu awarii przemysłowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia państwo, na 
którego terytorium mogą wystąpić skutki tej awarii,  i przek azuje wszystkie istotne dla sprawy informacje.  
Art. 271. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  po uzyskaniu informacji o  wystąpieniu awarii przemysłowej poza 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, której skutki mogą oddziaływać na terytorium Rzeczypospolite j Polskiej,  niezwłocznie 
zawiadamia o  tym Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.  
2. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, w  sytuacji określonej  w ust. 1, niezwłocznie podejmuje akcję  ratow -
niczą.  
3. Na potrzeby wystąpienia z  roszczeniem wob ec podmiotów odpowiedzialnych Komendant Główny Państwowej 
Straży Pożarnej, po zakończeniu akcji ratowniczej, dokona szacunku strat powstałych wskutek transgranicznego oddzia-
ływania awarii przemysłowej na środowisko oraz kosztów akcji ratunkowej.  
Art. 271a.  1. Minister właściwy do spraw klimatu  informuje Komisję Europejską o:  
1) awariach, ich skutkach  i wynikach analizy tych awarii;  
2) doświadczeniach krajowych  w zakresie przeciwdziałania awariom;  
3) zakładach mogących powodować awarie;  
4) substancjach nieb ezpiecznych, które mogą zostać uznane za substancje niepowodujące zagrożenia awarią przemy-
słową wraz  z uzasadnieniem.  
2. Informacje,  o których mowa  w ust. 1 pkt  1, przekazuje się nie później niż  w terminie roku od dnia wystąpienia 
awarii objętej obowiązkie m zgłoszenia.  
Art. 271b.  Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest organem właściwym do realizacji zadań ministra właściwego 
do spraw klimatu  w sprawach przeciwdziałania poważnym awariom, transgranicznym skutkom awarii przemysłowych 
oraz awaryjnym zanieczys zczeniom wód granicznych.  
Art. 271c.  Minister właściwy do spraw klimatu  koordynuje realizację zadań związanych ze współpracą między -
narodową  w sprawach przeciwdziałania awariom.  
TYTUŁ  V 
Środki finansowo -prawne  
DZIAŁ  I 
Przepisy ogólne  
Art. 272. Środki fina nsowo -prawne ochrony środowiska stanowią w  szczególności:  
1) opłata za korzystanie ze środowiska;  
  
Dziennik  Ustaw  – 117 – Poz. 1973  
 
2) administracyjna kara pieniężna;  
3) zróżnicowane stawki podatków i  innych danin publicznych służące celom ochrony środowiska ; 
4) opłata emisyjna, o której mowa w art. 321a ust. 1.  
Art. 273. 1. Opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za:  
1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;  
1a) wydane uprawnienia do emisji na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 12  czerwca 2015  r. o systemie handlu  upraw -
nieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz.  U. z 2021 r. poz.  332 i 1047 ); 
2) (uchylony)  
3) (uchylony) 
4) składowanie odpadów.  
2. Administracyjna kara pieniężna jest ponoszona za przekroczenie lub naruszenie warunków korzystania ze środo-
wiska, ustalonych decyzją w  zakresie określonym  w ust. 1, a także w  zakresie magazynowania odpadów i  emitowania 
hałasu do środowiska.  
3. Przepisy ustawy o  ochronie przyrody i  przepisy ustawy  – Prawo geologiczne i  górnicze oraz innych ustaw okreś -
lają odrębne przypadki i  zasady ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych.  
4. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który rozliczył emisję gazów cieplarnianych objętych 
systemem handlu uprawnieniami, zgodnie  z przepisami u stawy  z dnia 1 2 czerwca 201 5 r. o systemie handlu uprawnie-
niami do emisji gazów cieplarnianych nie ponosi opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, w  zakresie,  
w jakim emisja tych gazów została rozliczona uprawnieniami do emisji.  
Art. 274. 1. Wy sokość opłat za korzystanie ze środowiska i  administracyjnych kar pieniężnych zależy odpowiednio od:  
1) ilości i  rodzaju gazów lub p yłów wprowadzanych do powietrza.  
2) (uchylony)  
1a. Wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska w  przypadku uprawnień do emi sji wydanych na zasadach okreś -
lonych  w ustawie z  dnia 12  czerwca 2015  r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych ustala się 
jako iloczyn liczby uprawnień do emisji wydanych w  danym roku na rachunek posiadania operatora albo na rach unek 
posiadania operatora statków powietrznych w  rejestrze Unii, o  którym mowa w  art. 8 ust. 1 tej ustawy, i  obowiązującej 
stawki opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w  zakresie emisji dwutlenku węgla w  roku, w  którym wy-
dano uprawnienia do em isji. 
2. (uchylony)  
3. (uchylony) 
4. (uchylony) 
5. Wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i  rodzaju składowanych odpadów, z  tym że wysokość 
opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów.  
5a. Na składowisku odpadów, na który m umieszcza się i  z którego wydobywa się odpady tego samego rodzaju, pod-
stawą do naliczenia opłat jest różnica pomiędzy masą odpadów umieszczonych na składowisku a  masą odpadów wydoby-
tych ze składowiska – w ciągu roku kalendarzowego; jeżeli różnica jest li czbą ujemną, to przyjmuje się wartość 0.  
6. Wysokość kary zależy odpowiednio od:  
1) (uchylony)  
2) ilości i  rodzaju składowanych albo magazynowanych odpadów oraz czasu ich składowania albo magazynowania;  
3) pory doby i  wielkości przekroczenia dopuszczalnego  poziomu hałasu.  
7. (uchylony)  
8. (uchylony) 
Art. 275. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane, 
z zastrzeżeniem  art. 284 ust.  2, podmioty korzystające ze środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 118 – Poz. 1973  
 
Art. 276. 1. Podmiot korzyst ający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi 
opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska.  
2. W razie korzystania ze środowiska z  przekroczeniem lub naruszeniem warunków określonych w  pozwoleniu lub 
innej decyzji podm iot korzystający ze środowiska ponosi, oprócz opłaty, administracyjną karę pieniężną.  
Art. 277. 1. Opłaty za korzystanie ze środowiska podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek urzędu 
marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania  ze środowiska.  
2. Opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, wynikające z  eksploatacji urządzeń, wnosi się na rachu-
nek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystającego ze środowiska.  
3. Administracyjne  kary pieniężne podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek wojewódzkiego inspek -
tora ochrony środowiska, który wydał decyzje w  przedmiocie wymierzenia kary.  
4. Wpływy z  tytułu opłat i  kar stanowią przychody Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wod-
nej, wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i  gospodarki wodnej oraz dochody budżetów powiatów i  budżetów gmin.  
Art. 278. Marszałek województwa i  wojewódzki inspektor ochrony środow iska sporządzają sprawozdania z wyko-
nania przychodów i  rozchodów, o  których mowa  w art. 277, na zasadach określonych w  odrębnych przepisach.  
Art. 279. 1. Jeżeli obowiązek poniesienia opłaty jest związany z  eksploatacją instalacji, podmiotem obowiązanym do 
poniesienia opłat z  tytułu:  
1) emisji, o  których mowa  w art. 180 pkt  1–3 – jest prowadzący instalację.  
2) (uchylony)  
2. W razie składowania lub magazynowania odpadów podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do 
ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych, jest, z  zastrzeżeniem  ust. 3, posia-
dacz odpadów w  rozumieniu przepisów ustawy o  odpadach.  
3. Jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w  zakresie gos -
podarki odpadami, to podmiotem korzystającym ze środowiska, obo wiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze śro -
dowiska, jest, z  zastrzeżeniem  ust. 4, podmiot, który przekazał te odpady.  
4. Jeżeli osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą przekazuje odpady podmiotowi, który nie uzyskał wymaganego 
zezwolenia w  zakresie  gospodarki odpadami, podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat  za 
korzystanie ze środowiska, jest podmiot, któremu przekazano te odpady.  
Art. 280. 1. Jeżeli składowane lub magazynowane odpady ulegają zmieszaniu, za podstawę op łaty za korzystanie ze 
środowiska lub administracyjnej kary pieniężnej przyjmuje się rodzaj odpadu, za który jednostkowa stawka opłaty jest 
najwyższa, z  zastrzeżeniem  ust. 2. 
2. Przepisu  ust. 1 nie stosuje się do tych rodzajów odpadów, które mogą być skład owane w  sposób nieselektywny na 
podstawie przepisów o  odpadach.  
Art. 281. 1. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się 
odpowiednio przepisy działu III ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja p odatkowa, z  tym że uprawnienia organów 
podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
1a. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska nie stosuje się przepisów ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – 
Ordynacja podatkowa dotyczących ustalania opłaty prolongacyjnej.  
2. Do ponoszenia opłat, o  których mowa  w art. 276 ust.  1, w części, w  jakiej przewyższają one kwotę opłaty, jaką 
ponosiłby podmiot korzystający ze środowiska w  przypadku, gdyby posiadał pozwole nie albo inną wymaganą decyzję, 
nie stosuje się przepisów ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa dotyczących odroczenia terminu płat-
ności należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i  odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV stano wią inaczej.  
3. Do ponoszenia administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisów ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – 
Ordynacja podatkowa dotyczących terminu płatności należności, odroczenia tego terminu, zaniechania ustalenia zobowiąza-
nia, zaniech ania poboru należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i  odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV  
stanowią inaczej; termin płatności administracyjnej kary pieniężnej wynosi 14  dni od dnia, w  którym decyzja o wymiarze 
kary stała się ostateczna.  
Art. 282. Postępowanie w  przedmiocie opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych 
wszczyna się z  urzędu albo na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, którego dotyczy opłata albo kara.  
  
Dziennik  Ustaw  – 119 – Poz. 1973  
 
Art. 283. 1. Stawki podatków i  innyc h danin publicznych powinny być różnicowane, z  uwzględnieniem celów służą -
cych ochronie środowiska.  
2. Stawki podatku akcyzowego powinny być kalkulowane w  szczególności tak, aby zapewnić niższą cenę rynkową:  
1) benzyny bezołowiowej w  stosunku do benzyny za wierającej ołów;  
2) olejów napędowego i  opałowego o  niższej zawartości siarki w  stosunku do olejów o  wyższej zawartości siarki;  
3) olejów napędowego i  smarowego, wytwarzanych z  udziałem komponentów uzyskiwanych z  regeneracji olejów zu-
żytych, w  stosunku do olejów wytwarzanych bez udziału tych komponentów;  
4) biopaliw opartych na wykorzystaniu biomasy, w  szczególności roślin uprawnych, w  stosunku do paliw pochodzących  ze 
źródeł nieodnawialnych.  
DZIAŁ  II 
Opłaty za korzystanie ze środowiska  
Rozdział 1  
Wnoszenie  opłat  
Art. 284. 1. Podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i  wnosi ją na 
rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego.  
2. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami ponoszą opłaty za korzystanie ze środowiska w  zakresie, w  jakim 
korzystanie wymaga pozwolenia na wprowadzanie substancji lub energii do środowiska.  
Art. 285. 1. Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało 
miejsce.  
2. Podmiot korzystający ze środo wiska wnosi opłatę za dany rok kalendarzowy do dnia 31 marca następnego roku.  
3. Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza ustala się na podstawie wielkości rocznej rzeczywis tej 
emisji, określonej w raporcie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy  z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emi-
sjami gazów cieplarnianych i innych substancji.  
4. (uchylony)  
Art. 285a.  1. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie rozliczył wielkości emisji gazów 
cieplarnianych objętych syste mem handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z  art. 92 ust. 1 ustawy z  dnia 12  czerwca 2015  r. 
o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, wnosi opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do 
powietrza w  zakresie emisji tych gazów w  danym roku  kalendarzowym do dnia 30  kwietnia następnego roku albo w  ter-
minie 14  dni, licząc od dnia następującego po upływie terminu rozliczenia wielkości emisji, o  którym mowa w  art. 92 
ust. 5 tej ustawy.  
2. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1, opłatę za wprowadza nie gazów lub pyłów do powietrza ustala się jako ilo-
czyn ilości wprowadzonego gazu cieplarnianego wyrażanego w  ekwiwalencie w  rozumieniu art.  2 pkt 4 ustawy z  dnia 
17 lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji i  obowiązującej stawki opłat za 
wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w  zakresie emisji dwutlenku węgla w  danym roku kalendarzowym.  
Art. 285b.  1. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który zwrócił nadmiarowo wydane upraw-
nienia do emis ji, o których mowa w  art. 18 ust. 1 ustawy z  dnia 12  czerwca 2015  r. o systemie handlu uprawnieniami do 
emisji gazów cieplarnianych, pomniejsza wysokość opłaty, o  której mowa w  art. 274 ust. 1a, wnoszonej w  danym roku 
o kwotę równą kwocie wniesionej za zwr ócone nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji.  
2. Jeżeli po dokonaniu pomniejszenia, o  którym mowa w  ust. 1, kwota wniesiona za nadmiarowo wydane uprawnie-
nia do emisji, które następnie zostały zwrócone, przekracza kwotę należną za wydanie uprawnień do emis ji w roku na-
stępnym, resztę kwoty zalicza się na poczet opłaty, o  której mowa w  art. 274 ust. 1a, należnej za kolejne lata aż do wy-
czerpania tej kwoty.  
3. Jeżeli prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie dokona pomniejszeń, o  których mowa  w ust. 1 
albo 2, ze względu na swoją śmierć albo likwidację, kwotę wniesioną za nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji  zwraca 
się jego następcy prawnemu w  roku następnym.  
  
Dziennik  Ustaw  – 120 – Poz. 1973  
 
Art. 286. 1. Podmiot korzystający ze środowiska w  terminie, o  którym mowa w  art. 285 ust. 2, przedkłada marszał-
kowi województwa:  
1) wykaz zawierający wykorzystane do ustalenia wysokości opłat informacje i  dane o  zakresie korzystania ze środowi-
ska, w  szczególności o:  
a) rodzajach substancji wprowadzonych do powietrza i  wielkości emisji – w przypadku wprowadzania gazów lub 
pyłów do powietrza,  
b) wielkości emisji gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji i  liczbie uprawnień 
do emisji – w przypadku wydania uprawnień do emisji,  
c) rodzajach i  ilości składowanych odp adów – w przypadku składowania odpadów  
– oraz o  wysokości należnych opłat,  
2) wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o  zakresie korzystania ze środowiska oraz o  wysokości należ-
nych opłat  
– z zastrzeżeniem art.  289 ust. 1. 
1a. Wykazy, o  których m owa w  ust. 1, marszałek województwa przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony 
środowiska.  
2. Do zobowiązań z  tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się przepisy ustawy z  dnia 17  czerwca 1966  r. 
o postępowaniu egzekucyjnym w  administracji, je żeli wynikają one z  wykazu o  wysokości należnych opłat.  
3. Wykazy, o  których mowa w  ust. 1, są sporządzane na podstawie:  
1) raportu, o  którym mowa w  art. 7 ust. 1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cie-
plarnianych i  innych substancji, lub  
2)20) informacji, o której mowa w art. 64b ust. 8 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do 
emisji gazów cieplarnianych, z uwzględnieniem zmian tej informacji, lub informacji, o której mowa w art. 4 8 ust. 1 
pkt 2 te j ustawy, lub  
3) dokumentów ewidencji odpadów, o  której mowa w  art. 66 ust. 1 ust awy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
4. Informacje o  wysokości należnych opłat zawarte w  wykazach, o  których mowa w  ust. 1, stanowią podstawę do 
wystawienia tytułu wykona wczego. Wykazy, o  których mowa w  ust. 1, zawierają pouczenie, że informacje w  nich zawarte 
stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.  
5. Wykaz, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 1, w zakresie informacji i  danych zawartych w  dokumentach ewidencji odpa-
dów, o  której mowa w  art. 66 ust. 1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, marszałek województwa przekazuje 
niezwłocznie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce składowania odpadów.  
6. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) sposób przedkładania wykazów, o  których mowa w  ust. 1, i wymagania z  tym związane,  
2) formę i  postać wykazów, o  których mowa w  ust. 1, 
3) wzory wykazów, o  których mowa w  ust. 1 
– mając na względzie konieczność u stalenia i  weryfikacji zakresu korzystania ze środowiska oraz wysokości należnych opłat,  
a także jednolitego sposobu ich przedstawiania.  
7. (uchylony)  
8. (uchylony)  
Art. 286a.  (uchylony)  
Art. 287. (uchylony)  
                                                           
20) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 10. 
  
Dziennik  Ustaw  – 121 – Poz. 1973  
 
Art. 288. 1. Jeżeli podmiot korzystający ze śr odowiska, będąc do tego obowiązanym:  
1) nie przedłożył wykazów, o  których mowa w  art. 286 ust. 1 – marszałek województwa wymierza opłatę, w  drodze decy-
zji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska;  
2) przedłożył wykaz z awierający informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych 
opłat, ale zamieścił w nim informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia – marszałek województwa wymierza, w dro-
dze decyzji, na podstawie własnych u staleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, 
opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu;  
3) nie dokonał rozliczenia wielkości emisji,  o którym mowa  w art. 92 ustawy  z dnia 12  czerwca 201 5 r. o systemie hand lu 
uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – marszałek województwa wymierza opłatę,  w drodze decyzji, na 
podstawie wykazu prowadzących instalacje  i operatorów statków powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku roz-
liczenia wielk ości emisji, przekazanego przez Krajowy ośrodek bilansowania  i zarządzania emisjami,  o którym mowa  
w art. 3 ust.  1 ustawy  z dnia 17  lipca 200 9 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych  i innych substancji.  
2. Marszałek województwa dokonuje us taleń własnych na podstawie:  
1) pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do 
poniesienia opłat;  
2) innych danych technicznych i  technologicznych.  
3. Kopię decyzji, o  której mowa w  ust. 1, marsz ałek województwa przedstawia niezwłocznie wojewódzkiemu inspek -
torowi  ochrony środowiska.  
Art. 289. 1. Nie wnosi się opłat z tytułu tych rodzajów korzystania ze środowiska spośród wymienionych w  art. 273 
ust. 1, których roczna wysokość wnoszona na rachunek  urzędu marszałkowskiego nie przekracza 800 zł.  W przypadku 
gdy roczna wysokość opłaty z  tytułu każdego z  rodzajów korzystania ze środowiska spośród wymienionych w  art. 273 
ust. 1 nie przekracza 100  zł, nie przedkłada się także wyk azów, o  których mowa w  art. 286 ust.  1. 
2. Sejmik województwa może, w  drodze aktu prawa miejscowego, uchwalić podwyższenie kwoty, o  której mowa  
w ust. 1, jednak nie więcej niż do 50%.  
Rozdział 2  
Stawki opłat za korzystanie ze środowiska  
Art. 290. 1. Górne jednostkowe stawki opłat wynoszą, z  zastrzeżeniem  art. 291 ust.  1: 
1) 273 zł 21) za 1 kg gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza;  
2) (uchylony)  
3) (uchylony) 
4) 200 zł 21) za umieszcze nie 1  Mg odpadów na składowisku.  
5) (uchylony) 
6) (uchylony) 
7) (uchylony) 
8) (uchylony) 
2. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzeń:  
1) określi jednostkowe stawki opłat, o  których mowa  w ust. 1; 
2) może różnicować wysokość stawek opłat w  zależności od:  
a) rodzaju gazów, pyłów, odpadów lub substancji w  ściekach i  temper atury ścieków,  
b) (uchylona ) 
c) (uchylona) 
d) części obszaru kraju,  
                                                           
21) Aktualną wysokość górnej jednostkowej stawki opłaty ogła sza, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym „Monitor Polski”,  
minister właściwy do spraw klimatu, na podstawie art.  291 ust.  2 niniejszej ustawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 122 – Poz. 1973  
 
e) (uchylona) 
f) rodzaju opłaty,  
g) roku obowiązywania stawki opłat.  
3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenia, o  których mowa  w ust. 2, uwzględnia:  
1) (uchylony)  
2) uciążliwość gazów , pyłów oraz odpadów dla środowiska;  
3) (uchylony)  
4) możliwości techniczne lub technologiczne oraz ekologiczną lub ekonomiczną racjonalność odzysku odpadów.  
4. (uchylony)  
Art. 291. 1. Stawki opłat, ustalone  w art. 290 ust.  1 oraz  określone na podstawie  art. 290 ust.  2, za rok poprzedni, 
podlegają z  dniem 1  stycznia każdego roku podwyższeniu w  stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen 
towarów i  usług konsumpcyjnych ogółem ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w  formie komu-
nikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski ”. 
2. Minister właściwy do spraw klimatu , nie później niż do dnia 31  października każdego roku, ogłasza, w  drodze 
obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polsk i”, wysokość stawek opłat na rok następ -
ny, uwzględniając dotychczasowe zmiany wysokości stawek oraz zasadę, o  której mowa  w ust. 1. 
Rozdział 3  
Opłaty podwyższone  
Art. 292. W przypadku braku wymaganego pozwolenia podmiot korzystający ze środowiska ponosi o płaty podwyż-
szone o  500% za:  
1) wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów . 
2) (uchylony)  
Art. 293. 1. Za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska  odpa -
dów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z  zastrzeżeniem  ust. 3–5, opłaty podwyższone w  wysokości 0,05 jednostkowej 
stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.  
2. Magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i  miejsce magazynowania traktuje się jak o 
składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, z  zastrzeżeniem  ust. 3. 
3. Za składowanie odpadów w  miejscu na ten cel nieprzeznaczonym podmiot korzystający ze środowiska ponosi 
opłaty podwyższone w  wysokośc i 0,7 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą tonę  
odpadów i  za każdą dobę składowania.  
4. W przypadku pozbycia się odpadów:  
1) nad brzegami zbiorników wodnych, w  szczególności w  strefach ochronnych ujęć wód i  na terenach  wypływu wód 
z warstw wodonośnych,  
2) na terenach parków narodowych i  rezerwatów przyrody,  
3) na terenach leśnych albo uzdrowiskowych lub na terenach rekreacyjno -wypoczynkowych  
– podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w  wysokości 1,0  jednostkowej stawki opłaty za umiesz -
czenie odpadów na składowisku za każdą tonę odpadów i  za każdą dobę składowania.  
5. Podmiot korzystający ze środowiska w  przypadku pozbycia się odpadów do śródlądowych wód powierzchniowych  
i podziemnych, morskich wód w ewnętrznych lub wód morza terytorialnego ponosi opłatę podwyższoną w  wysokości 
100-krotnej jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku.  
6. Przepisy  ust. 3–5 stosuje się odpowiednio, jeżeli składowanie odpadów jest zabronione na podsta wie ustawy o  od-
padach.  
7. Opłatę podwyższoną ponosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 123 – Poz. 1973  
 
Rozdział 4  
Przepisy szczególne dotyczące opłat za składowanie odpadów  
Art. 294. (uchylony)  
Art. 295. (uchylony) 
Art. 296. (uchylony) 
Art. 297. Opłatę za składowanie odpadów ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku, z  zastrzeżeniem  
art. 293 ust. 1 i 3–5. 
Art. 297a.  1. Zwolnione z  opłaty za składowanie odpadów jest umieszczanie na składowisku odpadów wydobytych 
ze składowiska lub zwa łowiska niespełniającego wymagań ochrony środowiska.  
2. Odpady, o  których mowa  w ust. 1, przed umieszczeniem ich na składowisku odpadów spełniającym wymagania 
ochrony środowiska, mogą być poddane procesom przekształceń biologicznych, fizycznych lub chemicz nych.  
DZIAŁ  III 
Administracyjne kary pieniężne  
Rozdział 1  
Postępowanie w  sprawie wymierzenia kary  
Art. 298. 1. Administracyjne kary pieniężne wymierza, w  drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za:  
1) przekroczenie określonych w  pozwoleniac h, o których mowa  w art. 181 ust.  1 pkt  1 i 2, ilości lub rodzaju gazów lub 
pyłów wprowadzanych do powietrza;  
2) (uchylony)  
3) (uchylony) 
4) naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów albo decyzji określają-
cej mi ejsce i  sposób magazynowania odpadów, wymaganych przepisami ustawy o  odpadach, co do rodzaju i  sposo-
bów składowania lub magazynowania odpadów;  
5) przekroczenie, określonych w  decyzji o  dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o  którym mowa  w art. 181 
ust. 1 pkt 1, poziomów hałasu.  
2. (uchylony)  
Art. 299. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie:  
1) kontroli, a  w szczególności dokonanych w  ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowyc h; 
2) pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów.  
2. O stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w  ter-
minie 21  dni od wykonania pom iarów, zawiadamia podmiot korzystający ze środowiska, przekazując mu wyniki  pomia rów. 
Art. 300. 1. Po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o  której mowa  w art. 299 ust.  1 
pkt 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje d ecyzję ustalającą wymiar kary bieg nącej.  
2. Wymiar kary biegnącej ustala się, z  zastrzeżeniem  ust. 3, uwzględniając przekroczenie lub naruszenie w  skali doby.  
3. Za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza wymiar kary bi egnącej określa 
się, uwzględniając przekroczenie w  skali godziny.  
4. W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się:  
1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w  skali doby albo godziny;  
2) wymiar kary biegnącej;  
3) termin,  od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wyko-
nania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia 
lub naruszenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 124 – Poz. 1973  
 
Art. 301. 1. Kara biegnąca jest naliczana, z  zastrzeżeniem  ust. 2 oraz art.  304, do czasu stwierdzenia, na zasadach 
określonych  w art. 299 ust.  1, zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia.  
2. Wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego ze środowis ka, zawierający:  
1) wyniki pomiarów lub sprawozdanie z  własnych ustaleń;  
2) termin przeprowadzenia pomiarów lub dokonania własnych ustaleń;  
3) informacje o  sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia.  
3. Wniosek, o  którym mowa  w ust. 2, powinien być  przedłożony wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska 
w terminie 30  dni od dokonania własnych pomiarów lub ustaleń.  
4. Jeżeli przekroczenie zostało stwierdzone na zasadach określonych  w art. 299 ust.  1 pkt  1, pomiary, o  których mowa  
w ust. 2 pkt  1, po winny być przeprowadzone w  miejscach i  w sposób zgodny z  pomiarami dokonanymi przez wojewódz-
kiego inspektora ochrony środowiska, który stwierdził przekroczenie.  
5. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustali, w  drodze decyzji, wymiar nowej kary biegnące j, określając 
termin naliczania kary od pełnej godziny albo doby od terminu, o  którym mowa  w ust. 2 pkt  2, jeżeli w  terminie 30  dni nie 
zakwestionuje zasadności złożonego wniosku.  
Art. 302. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie  ostatecznych decyzji określających 
wymiar kary biegnącej, decyzję o  wymierzeniu kary:  
1) za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia – po stwierdzeniu z  urzędu lub na wniosek podmiotu korzystają -
cego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ust ało, albo  
2) za okres do dnia 31  grudnia każdego roku – jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte.  
2. W razie złożenia wniosku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1, stosuje się odpowiednio  art. 301 ust.  2–5. 
Art. 303. Jeżeli wojewódzki  inspektor ochrony środowiska w  ciągu 30  dni od dnia wpływu wniosku, o  którym mowa  
w art. 301 ust.  2 lub art.  302 ust.  1 pkt  1, stwierdzi, że przekroczenie lub naruszenie jest wyższe, niż podano we wniosku, 
lub nie ustało, wymierza nową wysokość kary biegn ącej począwszy odpowiednio od doby albo godziny, w  której stwier-
dzono bezzasadność wniosku, jednocześnie podwyższając jej wysokość dwukrotnie na okres 60  dni. 
Art. 304. Jeżeli do dnia zmiany stawek opłat za korzystanie ze środowiska stanowiących podstawę w ymiaru kary albo  
do dnia zmiany stawek kar, o  których mowa  w art. 311 ust.  2, stwierdzone przekroczenie lub naruszenie nie ustało, woje-
wódzki inspektor ochrony środowiska ustala w  drodze decyzji nowy wymiar kary biegnącej, stosując nowe stawki od dnia 
ich wprowadzenia.  
Art. 305. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowi-
ska na podstawie, o  której mowa  w art. 299 ust.  1 pkt  2, jeżeli:  
1) podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wiel kości emisji;  
2) spełnione są warunki określone  w art. 147a.  
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może nie uznać przedkładanych mu wyników wymaganych pomiarów 
wielkości emisji, jeżeli pomiary te nasuwają zastrzeżenia.  
3. Wyniki pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska nasuwają zastrzeżenia, jeżeli  w szcze -
gólności:  
1) jest oczywiste, że środki techniczne mające na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji ze względu na ich rodzaj 
nie mogą zapewnić redukcji stężeń substancji dokum entowanej tymi wynikami;  
2) przyrządy użyte do pomiarów nie spełniają wymagań prawnej kontroli metrologicznej w  rozumieniu ustawy z  dnia 
11 maja 2001  r. – Prawo o  miarach ( Dz. U. z 2020 r. poz. 2166  oraz z 2021 r. poz. 1093 ); 
3) nie były przestrzegane zasa dy pobierania próbek, przez co wyniki analiz nie są miarodajne dla ustalenia wielkości emisji;  
4) w pracach laboratoryjnych nie były spełnione wymagania, o  których mowa  w art. 12. 
4. W przypadkach, o  których mowa  w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środ owiska wymierza karę za przekro-
czenie stwierdzone w  roku kalendarzowym, uwzględniając zmiany stawek opłat i  kar, o  których mowa  w art. 304, w okre-
sie objętym karą.  
  
Dziennik  Ustaw  – 125 – Poz. 1973  
 
Art. 305a.  1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wie lkości emisji, 
pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia:  
1) przekroczenie warunków korzystania ze środowiska określonych w  pozwoleniach, o  których mowa  w art. 181 ust.  1 
pkt 1 i 2, lub decyzjach, o  których m owa w art. 298 ust.  1 pkt  4, lub decyzjach o  dopuszczalnym poziomie hałasu stwier -
dza się, stosując odpowiednio  art. 299–304. 
2) (uchylony)  
2. Przepis  ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie są spełnione warunki prowadzenia pomiarów, o  których mowa  
w art. 147a, w  tym pobierania próbek.  
Art. 306. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki 
wymierzania kar na podstawie pomiarów ciągłych.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone:  
1) szczegółowe warunki uznawania pomiarów za ciągłe;  
2) sposoby ustalania przekroczeń na podstawie wyników ciągłych pomiarów w  zakresie:  
a) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,  
b) (uchylona)  
c) emitowania hałasu do środowiska.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone sposoby uzupełniania brakujących wyników po-
miarów.  
Art. 307. (uchylony)  
Art. 308. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie wszczyna postępowania w  sprawie wymierzenia kary, jeżeli  
przewidywana jej wysokość nie  przekroczy 800  zł. 
Rozdział 2  
Wysokość kar  
Art. 309. 1. Karę wymierza się w  wysokości 20 -krotnej wielkości jednostkowej stawki opłat za wprowadzanie 
gazów lub pyłów do powietrza.  
2. Za składowanie odpadów z  naruszeniem warunków dotyczących rodzaju i  sposo bów składowania odpadów, okreś -
lonych  w decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, lub magazynowanie odpadów z  naruszeniem decy-
zji określającej miejsce i  sposób magazynowania odpadów wymierza się karę w  wysokości 0,1  jednostkowej stawki o pła-
ty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.  
Art. 310. (uchylony)  
Art. 311. 1. Górna jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do 
środowiska wynosi 48 zł 22) za 1 dB przekroczenia, z  zastrzeżeniem  art. 312. 
2. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzenia, określi wysokość jednostkowych stawek kar za przekroczenie dopusz-
czalnego poziomu hałasu.  
3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o  którym mowa  w ust. 2, uwzględnia:  
1) zróżnicowanie, w  zależności od wielkości przekroczenia, jednostkowej stawki kary za 1  dB przekroczenia dopuszczal -
nego  poziomu hałasu przenikającego do środowiska, dla następujących wielkości przekroczenia:  
a) od 1 do 5 dB, 
b) powyżej 5  do 10  dB, 
c) powyżej 10  do 15  dB, 
d) powyżej 15  dB; 
2) zróżnicowanie wysokości kary pieniężnej ze względu na porę dnia lub porę nocy.  
Art. 312. Do jednostkowych stawek kar, o  których mowa  w art. 311 ust.  1 i 2, stosuje się odpowiednio  art. 291. 
                                                           
22) Aktualną wysokość górnej jednostkowej stawki kary ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzęd owym „Monitor  Polski ”, 
minister właściwy do spraw klimatu, na podstawie art. 291 ust. 2 oraz art. 312 niniejszej ustawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 126 – Poz. 1973  
 
Rozdział 3  
Przepisy szczególne dotyczące kar za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza oraz emisję hałasu  
Art. 313. 1. Karę za przekroczenie, o  którym mowa  w art. 298 ust.  1 pkt  1, wymierza się za każdą substancję wpro-
wadzaną do powietrza z  przekroczeniem warunków określonych w  pozwoleniu.  
2. Jeżeli s twierdzono przekroczenie określonych w  pozwoleniu ilości bądź rodzajów gazów lub pyłów jednocześnie 
dla źródła ich powstawania, miejsca wprowadzania lub całej instalacji, karę wymierza się na podstawie pomiarów na 
stanowiskach pomiarowych, na których przek roczenie jest najwyższe.  
Art. 314. (uchylony)  
Art. 315. 1. Kary, o  których mowa  w art. 298 ust.  1 pkt  5, wymierza się odrębnie dla pory dnia i  pory nocy.  
2. Przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego ws kaźni-
kiem L Aeq D lub L Aeq N przyjmuje się przekroczenie w  punkcie pomiarowym, w  którym ma ono wartość najwyższą dla pory 
dnia lub pory nocy.  
3. Przez porę dnia i  porę nocy rozumie się odpowiednie przedziały czasu, o  których mowa  w art. 112a  pkt 2. 
Rozdział  4 
Kary pieniężne za uchybienia w  zakresie przygotowania i  realizacji programó w ochrony powietrza 
oraz  planów  działań krótkoterminowych  
Art. 315a.  1. W przypadku:  
1) (uchylony)  
2) niedotrzymania ustawowego terminu uchwalenia programów ochrony powietrza i  ich aktualizacji lub planów działań 
krótkoterminowych,  
3) niedotrzymania terminów realizacji działań określonych w  programach ochrony powietrza i  ich aktualizacjach lub 
planach działań krótkoterminowych  
– organ za to odpowiedzialny podlega karze pieniężnej w wysokości od 50  000 zł do  500 000 zł. 
2. Karę pieniężną, w  drodze decyzji, wymierza wojewódzki inspektor ochrony środowiska, biorąc pod uwagę ilość 
i wagę stwierdzonych uchybień oraz naruszonych przez organ obowiązków.  
Art. 315b . 1. Od decyzji o  wymierze niu kary pieniężnej, o  której mowa  w art. 315a, przysługuje odwołanie do  Głów -
nego Inspektora Ochrony Środowiska.  
2. Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wod-
nej w  terminie 7  dni od dnia, w  którym decyzja o  jej wymierzeniu stała się ostateczna.  
3. Kara pieniężna podlega przymusowemu ściągnięciu w  trybie określonym w  przepisach o  postępowaniu egzeku-
cyjnym w  administracji.  
Art. 315c.  Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustaw y z dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordy-
nacja podatkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środo -
wiska.  
Rozdział 5  
Przepisy szczególne dotyczące kar za niespełnianie warunków uznawania za dotrzymane maksymal nych emisji 
substancji ze źródeł spalania paliw, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  
Art. 315d.  W przypadku niedotrzymywania maksymalnych emisji substancji, o  których mowa  w art. 146h  pkt 2, 
z uwzględnieniem warunków uznawania ich z a dotrzymane, o  których mowa  w art. 146h  pkt 4, prowadzący instalację, 
o którym mowa  w art. 146g, ponosi administracyjną karę pieniężną.  
Art. 315e.  Karę, o  której mowa  w art. 315d, wymierza, w  drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowi-
ska, biorą c pod uwagę każdą wprowadzoną do powietrza ilość substancji przekraczającą maksymalne emisje substancji, 
okreś lone dla źródła spalania paliw w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  pkt 2, przy czym jednostkowa stawka 
kary wynosi 15  zł za każdy kilogr am substancji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 127 – Poz. 1973  
 
Rozdział 6  
Kary pieniężne za uchybienia w  zakresie sporządzania strategicznych ma p hałasu oraz programów 
ochrony  środowiska przed hałasem  
Art. 315f.  1. W  przypadku gdy podmiot lub organ, o  którym mowa w  art. 117a ust.  1 i 2, nie przekaże Głó wnemu 
Inspektorowi Ochrony Środowiska danych identyfikujących albo informacji, o  której mowa w  art. 117a ust.  4, w terminie, 
o którym mowa w  art. 117a ust.  3, podlega karze pieniężnej w  wysokości 1000  zł za każdy dzień opóźnienia.  
2. W przypadku gdy podmio t lub organ, o  którym mowa w  art. 118 ust. 3, nie przekaże Głównemu Inspektorowi 
Ochrony Środowiska w  terminie,  o którym mowa  w art. 118 ust. 4, strategicznej mapy hałasu, zaktualizowanych danych 
identyfikujących, o  których mowa w  art. 117a ust.  8, oraz da nych ze strategicznych map hałasu, o  których mowa w  art. 118a  
ust. 2, podlega karze pieniężnej w  wysokości 500  000 zł. 
3. W przypadku, o  którym mowa w  art. 118a ust.  3 pkt 2, karę pieniężną wymierza się w  wysokości 20% kary,  o której 
mowa w  ust. 2. 
4. W przypadku gdy:  
1) sejmik województwa nie uchwali w  terminie, o  którym mowa w  art. 119a ust.  9, programu ochrony środowiska przed 
hałasem,  
2) marszałek województwa nie przekaże Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w  terminie, o  którym mowa  w art. 120 
ust. 3, streszczenia, o  którym mowa w  art. 119a ust.  2 
– podlega karze pieniężnej w  wysokości 100  000 zł. 
5. Karę pieniężną, w  drodze decyzji, wymierza właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska.  
6. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza narus zenie, o  którym mowa w:  
1) ust. 1  – na podstawie wykazów, o  których mowa w  art. 117a ust.  5; 
2) ust. 2 i  3 – na podstawie wykazów, o  których mowa w  art. 118a ust.  3; 
3) ust. 4  – na podstawie powiadomienia, o  którym mowa w  art. 120 ust. 5. 
7. Po stwierdzeni u naruszenia, o  którym mowa w  ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska informuje pod-
miot lub organ, o  którym mowa w  art. 117a ust.  1 lub 2, o  stwierdzonym naruszeniu i  zasadach wymierzania kary pieniężnej.  
8. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje decyzję o  wymierzeniu kary  pieniężnej za okres:  
1) do ustania naruszenia – po stwierdzeniu z  urzędu lub na wniosek podmiotu lub organu, o  którym mowa w  art. 117a 
ust. 1 lub 2, że przekroczenie lub naruszenie ustało lub  
2) do dnia 31  grudnia każde go roku – jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte, lub  
3) od dnia 1  stycznia roku następującego po roku, o  którym mowa w  pkt 2, do ustania naruszenia – po stwierdzeniu 
z urzędu lub na wniosek podmiotu lub organu, o  którym mowa  w art. 117a ust.  1 lub 2, że przekroczenie lub na -
ruszenie ustało.  
Art. 315g.  1. Od decyzji o  wymierzeniu kar pieniężnych, o  których mowa w  art. 315f ust.  1–4, przysługuje odwoła-
nie do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.  
2. Karę pieniężną wnosi się na  rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wod-
nej w  terminie 7  dni od dnia, w  którym decyzja o  jej wymierzeniu stała się ostateczna.  
3. Wpływy z  tytułu kar pieniężnych stanowią przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki 
Wodnej.  
4. Kara pieniężna podlega przymusowemu ściągnięciu w  trybie określonym w  przepisach o  postępowaniu egzekucyj -
nym w  administracji.  
Art. 315h.  1. Termin płatności kary pieniężnej, o  której mowa w  art. 315f ust.  2, odracza się na wniosek podm iotu 
lub organu, o  którym mowa w  art. 118 ust. 3, obowiązanego do jej uiszczenia, jeżeli w  momencie złożenia wniosku udo-
kumentuje rozpoczęcie wykonywania strategicznej mapy hałasu.  
2. Odroczenie terminu płatności kary pieniężnej może dotyczyć części albo c ałości płatności kary.  
3. Termin płatności kary pieniężnej  może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do sporządzenia strategicznej 
mapy hałasu, nie dłuższy jednak niż rok od upływu terminu, w  którym mapa ta powinna być sporządzona.  
  
Dziennik  Ustaw  – 128 – Poz. 1973  
 
4. Wniosek o  odroc zenie terminu płatności kary pieniężnej składa się do właściwego wojewódzkiego inspektora 
ochrony środowiska przed upływem terminu, w  którym płatność ta powinna być uiszczona.  
5. Złożenie wniosku o  odroczenie terminu płatności kary pieniężnej  nie zwalnia z  obowiązku jej uiszczenia w  części, 
w jakiej nie może podlegać odroczeniu.  
6. Wniosek o  odroczenie terminu płatności  kary pieniężnej  zawiera:  
1) wskazanie wysokości kary, o  której odroczenie terminu płatności podmiot lub organ, o  którym mowa art.  118 ust. 3, 
występuje;  
2) opis zaawansowania procesu sporządzenia strategicznej mapy hałasu;  
3) wnioskowany termin odroczenia płatności kary.  
7. Decyzja o  odroczeniu terminu płatności kary pieniężnej określa:  
1) karę, której termin płatności został odroczony, oraz jej wysokość;  
2) termin odroczenia.  
8. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w  drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności kary pie-
niężnej,  jeżeli nie są spełnione warunki, o  których mowa w  ust. 1 i 4. 
9. W przypadku gdy strategiczna mapa hałas u została sporządzona w  terminie wskazanym w  decyzji, o  której mowa 
w ust. 7, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w  drodze decyzji, orzeka o  zmniejszeniu odroczonej kary pieniężnej  
o sumę środków wydatkowanych na sporządzenie strategicznej mapy hałasu . 
10. Jeżeli strategiczna mapa hałasu nie zostanie sporządzona w  terminie wskazanym w  decyzji, o  której mowa 
w ust. 7, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza, w  drodze decyzji, obowiązek uiszczenia odroczonej kary 
pieniężnej  wraz z  odsetkami za zwłokę naliczanymi za okres odroczenia.  
Art. 315i.  Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordy-
nacja podatkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochro ny środowiska.  
Art. 315j.  W przypadku, o  którym mowa w  art. 315h ust.  9, do kwoty pozostającej do zapłaty stosuje się odpowied-
nio przepisy dotyczące opłaty prolongacyjnej.  
Art. 315k.  W przypadku, o  którym mowa w  art. 315h ust.  1, stosuje się odpowiednio pr zepisy w  zakresie wstrzyma-
nia biegu terminu przedawnienia należności.  
DZIAŁ  IV 
Odraczanie, zmniejszanie oraz umarzanie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska  
oraz administracyjnych kar pieniężnych  
Art. 316. Organem właściwym w  sprawach odraczani a terminu płatności opłaty za korzystanie ze środowiska, o któ-
rej mowa  w art. 276 ust.  1, a także jej zmniejszania i  umarzania jest marszałek województwa, a  w sprawach administra-
cyjnych kar pieniężnych  – wojewódzki inspektor ochrony środowiska.  
Art. 317. 1. Termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej kary pieniężnej odracza się 
na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo przed-
sięwzięcie, którego wykonanie zapew ni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w  okresie nie dłuż-
szym niż 5  lat od dnia złożenia wniosku.  
1a. (uchylony)  
2. Odroczenie terminu płatności może dotyczyć, z  zastrzeżeniem  ust. 3, części albo całości opłaty lub kary.  
3. Odroczeni e może objąć opłaty najwyżej w  części, w  jakiej przewyższa ono kwotę opłaty, jaką ponosiłby podmiot 
korzystający ze środowiska w  przypadku, gdyby posiadał pozwolenie albo inną wymaganą decyzję.  
4. Termin płatności może być odroczony wyłącznie na okres niez będny do z realizowania przedsięwzięcia, o którym 
mowa  w ust. 1. 
Art. 318. 1. Wniosek o  odroczenie terminu płatności opłaty albo kary powinien zostać złożony do właściwego orga-
nu przed upływem terminu, w  którym powinny być one uiszczone.  
2. Złożenie wniosku  o odroczenie terminu płatności opłat nie zwalnia z  obowiązku ich uiszczenia w  części, w  jakiej 
nie mogą podlegać odroczeniu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 129 – Poz. 1973  
 
3. Wniosek powinien zawierać:  
1) wskazanie wysokości opłaty lub kary, o  której odroczenie terminu płatności występuje strona;  
2) opis realizowanego przedsięwzięcia;  
2a) (uchylony)  
3) harmonogram realizacji przedsięwzięcia ze wskazaniem etapów nie dłuższych niż 6  miesięcy.  
3a. (uchylony)  
4. Jeżeli istnieją zastrzeżenia co do możliwości sfinansowania przez wnioskodawcę planowanych prze dsięwzięć, właś -
ciwy  organ może zażądać dodatkowo przedłożenia dowodów potwierdzających możliwość finansowania przedsięwzięcia.  
5. Decyzja o  odroczeniu terminu płatności opłat lub kar określa:  
1) opłatę lub karę, której termin płatności został odroczony, o raz jej wysokość;  
2) realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie;  
3) harmonogram realizacji przedsięwzięcia;  
4) termin odroczenia opłaty albo kary.  
6. Właściwy organ, w  drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności opłaty lub kary, jeżeli nie są spełnione 
warunki odroczenia określone ustawą.  
6a. Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku przesyła egzemplarz decyzji orzekającej w  sprawie terminu płatności 
opłaty albo kary do właściwego powiatu albo gminy, których dochodów dotyczy odroczenie.  
7. W przyp adku wniesienia wniosku, o  którym mowa  w ust. 1, naliczane są odsetki za zwłokę na zasadach określo-
nych w  przepisach działu III ustawy  – Ordynacja podatkowa.  
Art. 318a.  (uchylony)  
Art. 319. 1. W  przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będąceg o podstawą odroczenia płatności 
usunęło przyczyny ponoszenia opłat i  kar, właściwy organ, w  drodze decyzji, orzeka o  zmniejszeniu, z  zastrzeżeniem  
ust. 3, odroczonych opłat albo kar o  sumę środków własnych wydatkowanych na realizację przedsięwzięcia; jeżel i odro-
czenie dotyczy przedsięwzięcia służącego realizacji zadań własnych gminy, do środków własnych wlicza się także środki 
pochodzące z  budżetu gminy.  
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, do kwot pozostających do zapłaty stosuje się odpowiednio przepis y działu III  
ustawy  – Ordynacja podatkowa dotyczące opłaty prolongacyjnej.  
3. Jeżeli odroczeniu podlegały opłaty albo kary wymierzone w  związku ze składowaniem lub magazynowaniem od-
padów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowi ska odpadów lub bez decyzji określającej 
miejsce i  sposób magazynowania odpadów albo wymierzone za przekroczenie warunków określonych w  decyzji, w  razie 
terminowego zrealizowania przedsięwzięcia właściwy organ stwierdza, w  drodze decyzji, umorzenie odroczo nych opłat 
albo kar.  
3a. (uchylony)  
4. W przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia płatności nie usunęło 
przyczyn ponoszenia opłat lub kar, właściwy organ, w  drodze decyzji, orzeka o  obowiązku uiszczenia odroczonych  opłat 
albo kar wraz z  opłatą prolongacyjną, o  której mowa w  przepisach działu III ustawy – Ordynacja podatkowa.  
5. Przepisy  ust. 1–3 stosuje się odpowiednio w  sytuacji, gdy przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewniło usunię-
cie przyczyn wymierzenia kar, z ostało zrealizowane przed wydaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowi-
ska, decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną.  
6. Wydanie przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska decyzji orzekającej o  zmniejszeniu lub umorzeniu 
kary, w sytuacji, o  której mowa  w ust. 5, wymaga złożenia wniosku do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, 
przed upływem terminu, w  którym ma być ona uiszczona.  
7. Przepisy  ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio do odraczania terminu opłaty za korzystanie ze środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 130 – Poz. 1973  
 
Art. 320. 1. Jeżeli przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia płatności nie zostanie zrealizowane w  terminie, właś -
ciwy  organ stwierdza, w  drodze decyzji, obowiązek uiszczenia odroczonych opła t albo kar wraz z  określonymi w prze-
pisach działu  III ustawy  – Ordynacja podatkowa odsetkami za zwłokę naliczanymi za okres odroczenia.  
2. Właściwy organ może wydać decyzję, o  której mowa  w ust. 1, także przed upływem terminu odroczenia w  razie 
stwierdzenia, że przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia nie jest realizowane zgodnie z  harmonogramem.  
Art. 321. W razie odroczenia terminu płatności opłat lub kar stosuje się odpowiednio przepisy ustawy  – Ordynacja 
podatkowa w  zakresie wstrzymania biegu terminu przedawnienia należności.  
DZIAŁ  V 
Opłata emisyjna  
Art. 321a.  1. Wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych podlega opłacie, zwanej dalej „opłatą emisyjną”.  
2. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych, o  których mowa w  ust. 1, rozumie się czynności podle-
gające opodatkowaniu podatkiem akcy zowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe.  
3. Paliwami silnikowymi podlegającymi opłacie emisyjnej są:  
1) benzyny silnikowe o  kodach CN 2710  12 45, CN 2710  12 49; 
2) oleje napędowe o  kodach CN 2710  19 43, CN 2710 20 11 . 
Art. 321b.23) Opłata emisyjna  stanowi przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej 
oraz Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności public znej, o którym mowa w ustawie 
z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o char akterze użyteczności publicznej (Dz. U. 
z 2021 r. poz. 717 i 802 ), z tym że kwota stanowiąca 95% opłaty emisyjnej stanowi przychód Narodowego Funduszu 
Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a kwota 5% tej opłaty – Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  cha-
rakterze użyteczności publicznej.  
Art. 321c.  1. Obowiązek zapłaty opłaty emisyjnej ciąży na:  
1) producencie paliw silnikowych albo  
2) importerze paliw silnikowych, albo  
3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w  rozumieniu przepisów o  podatku akcyzowym paliw 
silnikowych, albo  
4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o  podatku akcy zowym obowiązkowi podatkowemu w za-
kresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych.  
2. Podmioty, o  których mowa w  ust. 1, są zwolnione z  obowiązku ui szczania opłaty emisyjnej, gdy wynika to 
z umów międzynarodowych dotyczących międzynarodowego transportu drogowego.  
3. Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospo-
litej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz umów, o  których mowa w  ust. 2. 
Art. 321d.  1. Obowiązek zapłaty opłaty emisyjnej powstaje z  dniem powst ania zobowiązania podatkowego w podat-
ku akcyzowym od paliw silnikowych, o  których mowa w  art. 321a ust.  3. 
1a.24) Do określania wysokości opłaty emis yjnej ciążącej na podmiocie, o  którym mowa w  art. 321c  ust. 1 pkt 2, oraz 
na podmiocie, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o  podatku akcyzowym 
obowiązkowi podatkowemu w  zakresie podatku akcyzowego od paliw sil nikowych z  tytułu importu, stosuje się odpo-
wiednio przepisy art.  27 ust. 4–6a ustawy z  dnia 6  grudnia 2008  r. o podatku akcyzo wym (Dz.  U. z 2020  r. poz.  722, 
z późn. zm.25)). 
2. W przypadku poddania danej ilości paliwa silnikowego, od której zapłacono opłat ę emisyjną, dalszym procesom, 
w wyniku których nastąpiło zwiększenie ilości tego paliwa, opłacie emisyjnej podlega uzyskana nadwyżka tego paliwa.  
                                                           
23) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustaw y z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach 
ciekłych  oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1565), która weszła w życie z dniem 1 października 2020 r.  
24) Dodany przez art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. 
poz. 802), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2021 r.  
25) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2020  r. poz.  1747, 2320 i  2419 oraz z  2021  r. poz. 72, 255,  
694, 802 i 1093.  
  
Dziennik  Ustaw  – 131 – Poz. 1973  
 
Art. 321e.  1. Podstawą obliczenia wysokości opłaty emisyjnej jest ilość paliw silnikow ych, o  których mowa w  art. 321a  
ust. 3, od jakich podmioty, o  których mowa w  art. 321c ust.  1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.  
2. Opłata emisyjna nie zwiększa podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z  tytułu importu wyrobów akcyzo-
wych.  
Art. 321f.  Stawka opłaty emisyj nej dla:  
1) benzyn silnikowych – wynosi 80  zł za 1000  litrów;  
2) olejów napędowych – wynosi 80  zł za 1000  litrów.  
Art. 321g.  1. Organem właściwym w  sprawach opłaty emisyjnej jest naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu 
celno -skarbowego i  dyrektor iz by administracji skarbowej.  
2. Organami właściwymi miejscowo w  sprawach opłaty emisyjnej są odpowiednio : 
1)26) naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo w  sprawach podatku akcyzowego oraz dyrektor izby admini -
stracji skarbowej właściwy dla tego naczeln ika – w przypadkach, w  których obowiązanymi do zapłaty opłaty emi syj-
nej są podmioty, o  których mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 1 i 3, oraz podmiot, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 4 – 
jeżeli podlega on na podstawie przepisów o  podatku akcyzowym obowiązk owi podatkowemu w  zakresie podatku 
akcyzowego od paliw silnikowych z  innego tytułu niż import;  
2)26) naczelnik urzędu celno -skarbowego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego oraz dyrektor izby 
administracji skarbowej właściwy dla tego naczelnika – w przypadku, w  którym obowiązanym do zapłaty opłaty 
emisyjnej jest podmiot, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 2, oraz podmiot, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 
pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o  podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w  zakresie 
podatku akcyzowego od paliw silnikowych z  tytułu importu.  
Art. 321h.  1.27) Podmiot, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1, jest obowiązany składać informację o  opłacie emisyjnej 
odpowiednio właściwemu naczelnik owi urzędu skarbowego albo naczelnikowi urzędu celno -skarbowego oraz obliczać 
i wpłacać opłatę emisyjną w  terminie:  
1) do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w  którym powstał obowiązek zapłaty – w przypadku podmiotów, 
o których mowa w  art. 321c u st. 1 pkt 1 i 3, oraz podmiotu, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 4 – jeżeli podlega 
on na podstawie przepisów o  podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w  zakresie podatku akcyzowego od 
paliw silnikowych z  innego tytułu niż import,  
2) określonym dla n ależności celnych – w przypadku podmiotu, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 2, oraz podmio-
tu, o którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów o  podatku akcyzowym obo-
wiązkowi podatkowemu w  zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z  tytułu importu  
– na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu skarbowego właściwego dla dokonywania wpłat kwot z  tytułu zapłaty 
podatku akcyzowego.  
2. W przypadku powstania nadpłaty w  opłacie emisyjnej Bank Gospodarstwa Krajowego dokonuje zw rotu tej nad-
płaty ze środków należnych Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, wzór informacji w  sprawie opłaty emisyj-
nej, mając na uwadze zapewnienie jednolitośc i informacji składanych przez podmioty, o  których mowa w  art. 321c ust.  1, 
oraz zapewnienie możliwości kontroli wysokości dokonywanych wpłat.  
Art. 321i.  1. Naczelnik urzędu skarbowego przekazuje kwotę pobranej opłaty emisyjnej na wyodrębniony rachunek 
w Banku Gospodarstwa Krajowego, w  terminie 14  dni od dnia jej pobrania.  
2.28) Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje kwotę, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia jej wpływu 
na rachunek w Banku Gospodarstwa Krajowego, w wysokości określonej w art. 321 b, na rachunek bankowy Narodowego 
Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz na Fundusz rozwoju przewozów autobusowych o charakterze 
użyteczności publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobuso-
wych  o charakterze użyteczności publicznej, chyba że zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 321h ust. 2.  
                                                           
26) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 ustawy, o której mowa w od nośniku 24. 
27) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
28) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 2 ustawy , o której mowa w odnośniku 23. 
  
Dziennik  Ustaw  – 132 – Poz. 1973  
 
Art. 321j.29) 1. Do opłaty emisyjnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja 
podatkowa, z  tym że do określania wyso kości opłaty emisyjnej ciążącej na podmiocie, o  którym mowa w  art. 321c 
ust. 1 pkt 2, oraz na podmiocie, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie przepisów 
o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w  zakresie podatku akcyzo wego od paliw silnikowych z  tytułu importu,  
w zakresie działu IV tej ustawy stosuje się przepisy art.  138a §  4, art.  141–143, art.  168, art.  170, art.  215 §  1 oraz rozdzia-
łów 2, 5, 6, 9 i  10, rozdziału 11  – z wyłączeniem art.  200, rozdziałów 16a i  21–23, a  do odwołań stosuje się także przepisy 
art. 140 § 1, art.  162 § 1–3, art.  163 § 2, art.  169, art.  208, art.  210 § 1 pkt 1–6 i 8 oraz §  2, art.  220, art.  221, art.  222, 
art. 223, art.  226–229, art.  232, art.  233 § 1 i 2, art.  234 oraz art.  234a tej ustawy.  
2. Do postępowania w  sprawie określenia wysokości opłaty emisyjnej ciążącej na podmi ocie, o  którym mowa 
w art. 321c ust. 1 pkt 2, oraz na podmiocie, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 4 – jeżeli podlega on na podstawie prze-
pisów o  podatku akcyzowym obowi ązkowi podatkowemu w  zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych z  tytułu 
importu, stosuje się odpowiednio przepisy:  
1) art. 5, art.  18, art.  19, art.  22 ust. 1 zdanie pierwsze i  drugie, ust.  2 i 3, ust.  4 zdanie pierwsze, ust.  6 i 7, art.  23 ust.  1–3, 
art. 27, art.  28 ust. 1–3 i ust. 4 zdanie pierwsze, art.  29, art.  44 i art. 55 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego 
i Rady (UE) nr  952/2013 z  dnia 9  października 2013  r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.  Urz. UE  L 269 
z 10.10.2013, str.  1, z późn. zm.30)) oraz przepisy wydane na podstawie art.  20, art.  21, art.  24, art.  25, art.  31 
i art. 32 tego rozporządzenia;  
2) art. 10a, art.  10b, art.  73c, art.  76, art.  77, art.  83, art.  84, art.  86, art.  88–90 i art. 90b–90e ustawy z  dnia 19  marca 
2004  r. – Prawo cel ne (Dz.  U. z 2020  r. poz.  1382 oraz z 2021 r. poz.  802 i 1163 ). 
3. Czynności podjęte w  postępowaniu w  sprawie określenia wysokości opłaty emisyjnej ciążącej na podmiocie, 
o którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 2, oraz na podmiocie, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 4 – jeżeli podlega on na 
podstawie przepisów o  podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w  zakresie podatku akcyzowego od paliw silni-
kowych z  tytułu importu, na podstawie przepisów działu IV ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacj a podatkowa, 
z wyjątkiem rozstrzygnięć, o  których mowa w  art. 163 § 2, art.  169 § 4, art.  179 § 2, art.  215 § 1, art.  228 §  1, art.  262 § 5, 
art. 263 § 1, art.  268 § 3 oraz art.  270a tej ustawy:  
1) nie są uznawane za decyzje w  rozumieniu przepisów prawa ce lnego;  
2) są zaskarżalne tylko w  odwołaniu od decyzji.  
DZIAŁ VI  
Administracyjne kary pieniężne za naruszenie zakazu wprowadzania do obrotu kotłów na paliwo stałe 
o znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500 kW niespełniających wymagań  
Art. 321k.  1. Prz edsiębiorca, który narusza zakaz określony w  art. 171 przez wprowadzenie do obrotu kotła na pali-
wo stałe o  znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500  kW w  rozumieniu art.  172a pkt  2, który nie odpowiada wy-
maganiom określonym w  przepisach wydanych na po dstawie art.  169 ust. 1, podlega administracyjnej karze pieniężnej.  
2. Administracyjna kara pieniężna wynosi do 5% przychodu przedsiębiorcy osiągniętego w  poprzednim roku kalen-
darzowym, jednak nie mniej niż 10  000 zł. 
3. Jeżeli przedsiębiorca w  poprzednim roku kalendarzowym nie osiągnął przychodu albo nie prowadził działalności 
gospodarczej, administracyjna kara pieniężna wynosi 10  000 zł. 
4. Administracyjną karę pieniężną wymierza, w  drodze decyzji, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej właś -
ciwy ze wzg lędu na miejsce przeprowadzenia kontroli, o  której mowa w  art. 168b ust.  1. 
5. Przedsiębiorca jest obowiązany do dostarczenia wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej właściwemu 
ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli, o  której mowa w  art. 168b ust.  1, na każde jego wezwanie, w  terminie 
30 dni od dnia otrzymania tego wezwania, danych niezbędnych do określenia podstawy wymiaru administracyjnej kary 
pieniężnej.  
6. Administracyjna kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa i  jest wnoszona na ra chunek bankowy właś -
ciwego wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej.  
                                                           
29) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
30) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 287 z  29.10.2013, str.  90, Dz.  Urz. UE  L 267 z  30.09.2016,  
str. 2, Dz. Urz. UE  L 354 z  23.12.2016, str.  32, Dz.  Urz. UE  L 42 z 18.02.2017, str.  2, Dz.  Urz. UE  L 83 z 25.03.2019, str.  38 oraz 
Dz. Urz. UE L 111 z  25.04.2019, str.  54. 
  
Dziennik  Ustaw  – 133 – Poz. 1973  
 
TYTUŁ  VI 
Odpowiedzialność w  ochronie środowiska  
DZIAŁ  I 
Odpowiedzialność cywilna  
Art. 322. Do odpowiedzialności za szkody spowodowane oddziaływaniem na środowisko stosuje się przepi sy Ko-
deksu cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.  
Art. 323. 1. Każdy, komu przez bezprawne oddziaływanie na środowisko bezpośrednio zagraża szkoda lub została 
mu wyrządzona szkoda, może żądać od podmiotu odpowiedzialnego za to zagrożenie lub narusze nie przywrócenia stanu 
zgodnego z  prawem i  podjęcia środków zapobiegawczych, w  szczególności przez zamontowanie instalacji lub urządzeń 
zabezpieczających przed zagrożeniem lub naruszeniem; w  razie gdy jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, może 
on żądać zaprzestania działalności powodującej to zagrożenie lub naruszenie.  
2. Jeżeli zagrożenie lub naruszenie dotyczy środowiska jako dobra wspólnego, z  roszczeniem, o  którym mowa  w ust. 1, 
może wystąpić Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, a  także organizacja ekologiczna.  
Art. 324. W razie wyrządzenia szkody przez zakład o  zwiększonym ryzyku lub o  dużym ryzyku  art. 435 § 1 Kodeksu 
cywilnego stosuje się niezależnie od tego, czy zakład ten jest wprawiany w  ruch za pomocą sił przyrody.  
Art. 325. Odpowiedzialności za szkody wyrządzone oddziaływaniem na środowisko nie wyłącza okoliczność, że 
działalność będąca przyczyną powstania szkód jest prowadzona na podstawie decyzji i  w jej granicach.  
Art. 326. Podmiotowi, który naprawił szkodę w  środowisku, p rzysługuje względem sprawcy szkody roszczenie  o zwrot 
nakładów poczynionych na ten cel, przy czym wysokość roszczenia ogranicza się w  tym przypadku do poniesionych uza-
sadnionych kosztów przywrócenia stanu poprzedniego.  
Art. 327. 1. Każdy, komu przysługują roszczenia określone w  przepisach niniejszego działu, wraz z  wniesieniem 
powództwa może żądać, aby sąd zobowiązał osobę, z  której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, do udzielenia 
informacji niezbędnych do ustalenia zakresu tej odpowiedzialności . 
2. Koszty przygotowania informacji ponosi pozwany, chyba że powództwo okazało się bezzasadne.  
Art. 328. Organizacje ekologiczne mogą występować do sądu z  roszczeniem o  zaprzestanie reklamy lub innego 
rodzaju promocji towaru lub usługi, jeśli reklama ta l ub inny rodzaj promocji sprzeczne są  z art. 80. 
DZIAŁ  II 
Odpowiedzialność karna  
Art. 329.  (uchylony)  
Art. 330. Kto wbrew ciążącemu na nim, na podstawie  art. 75, obowiązkowi w  trakcie prac budowlanych nie zapew-
nia ochrony środowiska w  obszarze prowadzenia p rac, 
podlega karze grzywny.  
Art. 331. Kto, będąc obowiązany na podstawie  art. 76 ust.  4, nie informuje wojewódzkiego inspektora ochrony śro-
dowiska o  planowanym terminie oddania do użytkowania obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji lub o  ter-
minie zakończenia rozruchu instalacji,  
podlega karze grzywny.  
Art. 332. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w  uchwale sejmiku województwa 
przyjętej na podstawie  art. 92 ust.  1c, podlega karze grzywny.  
Art. 332a.  1. Kto, reklamuj ąc lub w  inny sposób promując produkt, narusza wymagania określone  w art. 80a ust. 1, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto nie zamieszcza w  reklamie lub materiale promocyjnym informacji wymaganych na 
podstawie  art. 80a ust. 2. 
Art. 333. Kto, będąc obowiązany decyzją wydaną na podstawie  art. 95 do prowadzenia pomiarów poziomów sub-
stancji w  powietrzu, nie spełnia tego obowiązku lub nie przechowuje wyników pomiarów w  wymaganym okresie,  
podlega karze grzywny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 134 – Poz. 1973  
 
Art. 334. Kto nie przestrzega ogr aniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w  uchwale sejmiku województwa  przy-
jętej na podstawie  art. 96, podlega karze grzywny.  
Art. 335. (uchylony)  
Art. 335a.  1. Kto nie prowadzi badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi, będąc do tego obowiązany decyzją wydan ą na 
podstawie  art. 101f ust. 1 lub  nie przechowuje wyników badań w  wymaganym okresie wbrew  art. 101f ust. 4, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto nie zapewnia wykonania badań przez laboratorium zgodnie  z art. 101f ust. 2. 
Art. 335b.  Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 101e  ust. 1, nie zgłasza regionalnemu dyrektorowi  ochrony 
środowiska historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi,  
podlega karze grzywny.  
Art. 335c.  Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 101h  ust. 1 i 2, nie przeprowadza remediacji,  
podlega karze grzywny.  
Art. 335d.  1. Kto, wbrew  art. 101l ust. 1, prowadzi remediację niezgodnie z  ustalonym planem remediacji lub będąc 
do tego obowiązany na podstawie  art. 101l ust. 2, nie przedkłada regionalnemu dyrekt orowi ochrony środowiska projektu 
planu remediacji,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto uniemożliwia przeprowadzenie remediacji lub prowadzenie badań zanieczyszczenia 
gleby i  ziemi, zgodnie z  obowiązkami określonymi  w art. 101l ust. 6, art. 101m  ust. 7 i art. 101o  ust. 1. 
Art. 336. Kto, wbrew  art. 101r, używa do prac ziemnych glebę lub ziemię, jeżeli przekroczona w  nich jest dopusz-
czalna zawartość substancji powodującej ryzyko,  
podlega karze grzywny.  
Art. 337. (uchylony)  
Art. 337a.  Kto na rusza warunki decyzji o  dopuszczalnym poziomie hałasu,  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny.  
Art. 338. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w  uchwale rady powiatu wydanej na 
podstawie  art. 116 ust.  1, 
podlega karze grzywny.  
Art. 338a.  Kto, będąc obowiązany do wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w  środowisku, na podsta-
wie art. 122a, nie wykonuje tych pomiarów,  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny.  
Art. 338b.  Kto, będąc obowiązany do przekazywania wyników pomiarów pól elektromagnetycznych w  środowisku, 
nie przekazuje ich w  terminie określonym w  art. 122a ust.  2, podlega karze grzywny.  
Art. 339. 1. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 145 pkt  1, wprowa dzając do środowiska substancje lub 
energie, w  zakresie, w  jakim nie wymaga to pozwolenia, nie dotrzymuje standardów emisyjnych,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega ten, kto:  
1) nie postępuje w  sposób, o  którym mowa  w art. 145 pkt  4; 
2) nie z atrzymuje instalacji i  urządzenia do spalania lub współspalania odpadów, zgodnie  z art. 145 pkt  5; 
3) nie stosuje paliw, surowców lub materiałów, w  tym substancji lub mieszanin, zgodnie z  wymaganiami lub ogranicze-
niami , o których mowa  w art. 145 pkt  6; 
4) nie stosuje rozwiązań technicznych, zgodnie z  wymaganiami, o  których mowa  w art. 145 pkt  7; 
5) nie przekazuje informacji lub danych, o  których mowa  w art. 145 pkt  8. 
Art. 339a.  Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 146g:  
1) nie dotrzymuje maksyma lnych emisji substancji, o  których mowa  w art. 146g  pkt 1, 
  
Dziennik  Ustaw  – 135 – Poz. 1973  
 
2) nie realizuje działań zapobiegających, o  których mowa  w art. 146g  pkt 2, 
3) nie przekazuje informacji, zgodnie  z art. 146g  pkt 3, 
4) nie przestrzega wymagań, o  których mowa  w art. 146g  pkt 4, 
podlega karze grzywny.  
Art. 340. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:  
1) art. 147 ust.  1 – do prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji,  
2) art. 147 ust.  2 – do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji,  
3) art. 147 ust.  4 – do prowadzenia wstę pnych pomiarów wielkości emisji z  instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej  
w sposób istotny,  
nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów w  wymaganym okresie,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega kto:  
1) będąc obowiązany  do zapewnienia wykonania pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze śro-
dowiska, w  tym pobierania próbek, przez laboratorium lub certyfikowane jednostki badawcze, o  których mowa  
w art. 147a  ust. 1, nie spełnia tego obowiązku;  
2) będąc obo wiązany w  drodze decyzji wydanej na podstawie  art. 150 ust.  1–3 do prowadzenia w  określonym czasie 
pomiarów wielkości emisji lub przedkładania wyników tych pomiarów, nie spełnia tego obowiązku;  
3) nie przechowuje wyników przeprowadzonych pomiarów w  okresie , o którym mowa  w art. 147 ust.  6. 
Art. 341. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 149 ust.  1, nie przedkłada właściwym organom wyników 
pomiarów,  
podlega karze grzywny.  
Art. 342. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie  art. 152 do zgłoszenia inform acji dotyczących eksploatacji instala-
cji, nie spełnia tych obowiązków lub eksploatuje instalację niezgodnie ze złożoną informacją,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto:  
1) eksploatuje instalację pomimo wniesienia sprzeciwu, o  którym mowa w art. 152 ust. 4, albo rozpoczyna eksploatację 
instalacji przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu, chyba że wydano zaświadczenie o  braku podstaw do 
wniesienia sprzeciwu;  
2) narusza warunki decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1 lub 1a, określające j wymagania w  zakresie ochrony środo-
wiska dotyczące eksploatacji instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1 ; 
3) nie dotrzymuje dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w  środowisku, o  których mowa w  przepisach 
wydanych na p odstawie art.  122 ust. 1. 
Art. 343. 1. Kto narusza zakaz używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających określony  w art. 156 ust.  1, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów określonych w  uchw ale rady gminy, 
wydanej na podstawie  art. 157 ust.  1. 
Art. 344. Kto narusza  zakaz wprowadzania do obrotu lub ponownego wykorzystania substancji stwarzających 
szczególne zagrożenie dla środowiska określony  w art. 160 ust.  1, 
podlega karze aresztu albo ogran iczenia wolności, albo grzywny.  
Art. 345. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 161, nie oczyszcza lub nie unieszkodliwia instalacji lub 
urządzeń, w  których są lub były wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska al bo co do 
których istnieje uzasadnione podejrzenie, że były w  nich wykorzystywane takie substancje,  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 136 – Poz. 1973  
 
Art. 346. 1. Kto, wykorzystując substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, nie przekazuje okre-
sowo odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji o  rodzaju, 
ilości i  miejscach ich występowania, czym narusza obowiązek określony  w art. 162 ust.  3 i 4, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto w  wymaganym zakresie nie dokumentuje rodzaju, ilości i  miejsc występowania sub-
stancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska oraz sposobu ich eliminowania, czym narusza obowiązek 
określony  w art. 162 ust.  2. 
Art. 347. 1. Kto, wprowadzając do obrotu wykonane z  tworzyw sztucznych jednorazowe naczynia i  sztućce, nie za-
mieszcza na nich informacji o  ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko, czym narusza obowiązek określony  w art. 170 
ust. 1, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej sa mej karze podlega, kto wprowadza do obrotu określone na podstawie  art. 170 ust.  2 produkty z  tworzyw 
sztucznych i  nie zamieszcza na nich informacji o  ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko.  
Art. 348. 1. Kto narusza określony  w art. 171 zakaz  wprowadzan ia do obrotu produktów, które nie odpowiadają 
wymaganiom, o  których mowa  w art. 169 ust.  1, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto narusza obowiązek, o  którym mowa  w art. 167 ust.  2, nie spełniając wymagań,  o których 
mowa  w art. 167 ust.  3, lub kto narusza obowiązek, o  którym mowa  w art. 167 ust.  5. 
3. Przepisu ust.  1 nie stosuje się do osoby fizycznej będącej przedsiębiorcą, która dokonuje wprowadzenia do obrotu 
kotła na paliwo stałe o  znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500  kW w  rozumieniu art.  172a pkt  2, który nie od-
powiada wymaganiom określonym w  przepisach wydanych na podstawie art.  169 ust. 1. 
Art. 349. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:  
1) art. 175 ust.  1 – do prowadzenia okresowych pomiarów poziomów w  środowisku wprowadzan ych substancji lub energii,  
2) art. 175 ust.  2 – do prowadzenia ciągłych pomiarów poziomów w  środowisku wprowadzanych substancji lub energii,  
3) art. 175 ust.  3 – do przeprowadzenia pomiarów poziomów w  środowisku wprowadzanych substancji lub energii 
w zwią zku z  ekspl oatacją obiektu przebudowanego,  
nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów w  wymaganym okresie,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega ten, kto będąc obowiązany w  drodze decyzji, wydanej na podstawie  art. 178 ust. 1–3, do 
prowadzenia w  określonym czasie pomiarów lub ich przedkładania, nie spełnia tego obowiązku, a  także kto nie przecho-
wuje wyników tych pomiarów w  wymaganym okresie.  
Art. 350. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie  art. 177 ust.  1, nie przedkłada wł aściwym organom wyników po-
miarów,  
podlega karze grzywny.  
2. (uchylony)  
Art. 351. 1. Kto eksploatuje instalację bez wymaganego pozwolenia lub z  naruszeniem jego warunków,  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.  
2. Tej samej karze pod lega ten, kto eksploatuje instalację bez wniesienia wymaganego zabezpieczenia, o  którym mowa  
w art. 187. 
Art. 351a.  Kto ujawnia informacje uzyskane w  związku z  wykonywaniem czynności weryfikatora środowiskowego,  
podlega karze aresztu albo karze grzywny.  
Art. 351b.  Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa znaków udziału w  krajowym systemie ekozarządzania i  audytu 
(EMAS),  
podlega karze grzywny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 137 – Poz. 1973  
 
Art. 351c.  Kto, będąc obowiązany do sporządzenia raportu końcowego, nie spełnia tego obowiązku lub przedłożył 
rapor t niezgodny z  wymaganiami, o  których mowa  w art. 217b  ust. 3, 
podlega karze grzywny.  
Art. 352. Kto, zauważywszy wystąpienie awarii, nie zawiadomi o  tym niezwłocznie osób znajdujących się w  strefie 
zagrożenia oraz jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, czym 
narusza obowiązek określony  w art. 245 ust.  1, 
podlega karze grzywny.  
Art. 353. Kto nie wykonuje obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie  art. 247 ust.  1, 
podlega karze aresztu albo ogran iczenia wolności, albo grzywny.  
Art. 354. Kto, prowadząc:  
1) zakład  o zwiększonym ryzyku, nie wypełnia obowiązków określonych  w art. 250 ust.  1, 4, 5, 8 i 9, art. 251 ust.  1, 5–8, 
art. 252 ust.  1, art. 258, art. 261a  ust. 1 lub art.  264, 
2) zakład  o dużym ryzyku, nie wypełnia obowiązków określonych  w art. 250 ust.  1, 4, 5, 8 i 9, art. 251 ust.  1, 5–8, 
art. 252 ust.  1, art. 253 ust.  1, art. 254 ust.  1, art. 256, art. 257, art. 261 ust.  1 pkt  1 i 2 oraz ust.  2–5, art. 261a  ust. 1 i 2, 
art. 262, art. 263 lub a rt. 264 
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.  
Art. 355. Kto, prowadząc:  
1) zakład  o zwiększonym ryzyku, wbrew  art. 255 ust.  1 uruchamia zakład lub jego część albo dokonuje zmiany,  o której 
mowa  w art. 258 ust.  1, bez pozytywnego za opiniowania przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej 
Straży Pożarnej programu zapobiegania awariom albo zmian tego programu,  
2) zakład  o dużym ryzyku, wbrew  art. 255 ust.  2 uruchamia zakład lub jego część albo dokonuje zmiany,  o której mowa  
w art. 257 ust.  1, bez pozytywnego zaopiniowania przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej 
programu zapobiegania awariom  i wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego albo ich zmian lub zatwierdzenia 
przez ten organ raportu  o bezpieczeństwie a lbo zmian tego raportu  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.  
Art. 356. (uchylony)  
Art. 357. (uchylony)  
Art. 358. Kto nie dopełnia obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie  art. 264d  ust. 1, podlega karze 
grzywny.  
Art. 359. 1. (uchylony)  
2. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 286, nie dopełnia obowiązku terminowego przedkładania wykazu  
podlega karze grzywny.  
Art. 360. Kto nie wykonuje decyzji:  
1) o wstrzymaniu działalności, wydanej na podstawie  art. 364, 
2) o wstr zymaniu oddania do użytkowania lub zakazu użytkowania obiektu budowlanego, zespołu obiektów, instalacji 
lub urządzenia, wydanej na podstawie  art. 365, 36 7 lub  368, 
3) o zakazie produkcji, sprowadzania z  zagranicy lub wprowadzania do obrotu produktów niespe łniających wymagań 
ochrony środowiska, wydanej na podstawie  art. 370, 
4) nakazującej usunięcie  w określonym terminie stwierdzonych uchybień lub wstrzymującej uruchomienie albo użytko -
wanie zakładu, instalacji,  w tym magazynu lub jakiejkolwiek ich części, wydanej na podstawie  art. 373 ust.  1, 
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.  
Art. 361. Orzekanie w  sprawach o  czyny określone  w art. 330–360 następuje na podstawie przepisów Kodeksu  postę -
powania w  sprawach o  wykroczenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 138 – Poz. 1973  
 
DZIAŁ  III 
Odpowiedzialność administracyjna  
Art. 362. 1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środo-
wiska może, w  drodze decyzji, nałożyć obowiązek:  
1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i  jego zagrożenia;  
2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.  
2. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1, organ ochrony środowiska może określić:  
1) zakres ograniczenia oddziaływania na środowisko lub stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko;  
1a) czynności zmierzają ce do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właści-
wego;  
2) termin wykonania obowiązku.  
2a. Jeżeli liczba stron  w postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż prowadzący instalację stosuje się przepis  
art. 49 Kodek su postępowania administracyjnego.  
3. W przypadku braku możliwości nałożenia obowiązku podjęcia działań, o  których mowa  w ust. 1, organ ochrony 
środowiska może zobowiązać podmiot korzystający ze środowiska do uiszczenia na rzecz budżetów właściwych gmin, 
z zastrzeżeniem  ust. 4, kwoty pieniężnej odpowiadającej wysokości szkód wynikłych z  naruszenia stanu środowiska.  
4. Jeżeli szkody dotyczą obszaru kilku gmin, organ, o  którym mowa  w ust. 1, zobowiązuje do wpłaty kwot na rzecz 
budżetów właściwych gmin propor cjonalnie do wielkości szkód.  
5. Do należności z  tytułu obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej, o  której mowa  w ust. 3, stosuje się przepisy działu III  
ustawy – Ordynacja podatkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują organowi ochrony środo wiska 
właściwemu do nałożenia obowiązku.  
6. (uchylony)  
Art. 363. 1. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w  drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej, której działanie 
negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w  określonym czasie czynności zmierza jących do:  
1) ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i  jego zagrożenia;  
2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.  
2. Przepisy  art. 362 ust.  2–5 stosuje się odpowiednio.  
Art. 364. Jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska albo osobę fizyczną powoduje 
pogorszenie stanu środowiska w  znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochro-
ny środowiska wyda decyzję o  wstrzymaniu tej działalności w  zakresie, w  jakim jest to niezbędne dl a zapobieżenia pogar-
szaniu stanu środowiska.  
Art. 365. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w  drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksplo -
atowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego.  
2. W odniesieniu do nowo zbudowanego lub przebudo wanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji 
związanych z  przedsięwzięciem zaliczonym do przedsięwzięć mogących znacz ąco oddziaływać na środowisko w rozu-
mieniu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeń-
stwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, wojewódzki inspektor ochrony środowiska 
wstrzyma, w  drodze decyzji:  
1) oddanie do użytkowania, jeżeli nie spełniają one wymagań ochrony środowiska, o  który ch mowa  w art. 76; 
2) użytkowanie w  przypadku stwierdzenia niedotrzymywania wynikających z  mocy prawa standardów emisyjnych albo 
określonych w  pozwoleniu warunków emisji w  okresie 30  dni od zakończenia rozruchu;  
3) użytkowanie, jeżeli w  ciągu 5  lat od odda nia do użytkowania zostanie ujawnione, iż przy oddawaniu do użytkowania 
nie zostały spełnione wymagania ochrony środowiska, o  których mowa  w art. 76, i  nie są one nadal spełnione, 
a inwestor nie dopełnił obowiązku poinformowania wojewódzkiego inspektora oc hrony środowiska o  fakcie od -
dawa nia do eksploatacji instalacji lub obiektów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 139 – Poz. 1973  
 
Art. 366. 1. Decyzji, o  której mowa  w art. 364 i art. 365 ust.  2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
2. Rygoru natychmiastowej wykonalności nie nadaje się, gdy zacho dzą okoliczności, o  których mowa  w art. 365 
ust. 2 pkt  3; art. 367 ust.  2 stosuje się odpowiednio.  
3. W decyzji, o  której mowa  w art. 364 oraz art.  365 ust.  1 i ust. 2 pkt  2 i 3, określa się termin wstrzymania działalności  
lub użytkowania, uwzględniając po trzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności lub użytkowania.  
Art. 367. 1. W razie:  
1) wprowadzania przez podmiot korzystający ze środowiska substancji lub energii do środowiska bez wymaganego 
pozwolenia lub z  naruszeniem jego warunków,  
2) naruszania przez podmiot korzystający ze środowiska warunków decyzji określającej wymagania dotyczące funkcjo-
nowania instalacji wymagającej zgłoszenia,  
3) niezgłoszenia instalacji przez podmiot korzystający ze środowiska lub eksploatacji instalacji niezgodn ie z informacją 
zawartą w  zgłoszeniu  
wojewódzki inspektor ochrony  środowiska może wstrzymać, w  drodze decyzji, użytkowanie instalacji.  
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska może na wniosek prowadzą-
cego instalację, w drodze decyzji, ustalić termin usunięcia naruszenia.  
3. W razie nieusunięcia naruszenia w  wyznaczonym terminie wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, 
w drodze decyzji, użytkowanie instalacji.  
4. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1 i 3, określa s ię termin wstrzymania użytkowania instalacji, uwzględniając po-
trzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania.  
5. W przypadku przekroczenia warunków decyzji o  dopuszczalnym poziomie hałasu przepisy  ust. 1–4 stosuje się  odpo -
wiednio.  
Art. 368. 1. W razie naruszenia warunków decyzji określającej wymagania dotyczące eksploatacji instalacji, z  której 
emisja nie wymaga pozwolenia, prowadzonej przez osobę fizyczną w  ramach zwykłego korzystania ze środowiska, wójt, 
burmistrz lub prezydent miasta może, w  drodze decyzji, wstrzymać użytkowanie instalacji;  art. 367 ust.  2–4 stosuje się 
odpo wiednio.  
2. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w  drodze decyzji, wstrzymać użytkowanie instalacji lub urządzenia, 
jeżeli osoba fizyczna nie dostosowała się do wym agań decyzji, o  której mowa  w art. 363. 
Art. 369. Przepisów  art. 367 ust.  1 lub art.  368 nie stosuje się, jeżeli zachodzą przesłanki do wydania decyzji zgodnie  
z art. 364 lub  365. 
Art. 369a.  1. Przepisów art. 367  ust. 1  pkt 1, w  zakresie wprowadzania przez  podmiot korzystający ze środowiska 
substancji lub energii z  naruszeniem warunków wymaganego pozwolenia, lub art. 368  nie stosuje się do jednostek rynku 
mocy, o  których mowa w  art. 2  ust. 1  pkt 12  ustawy z  dnia 8  grudnia 2017  r. o rynku mocy (Dz.  U. z 2020  r. poz. 247 
i 1565 oraz z 2021 r. poz. 234 , 1093  i 1505 ), pracujących w  okresach zagrożenia, o  których mowa w  art. 2  ust. 1  pkt 26  tej 
ustawy.  
2. Przepisu ust. 1 w  zakresie art. 367  ust. 1  pkt 1  nie stosuje się, w  przypadku gdy w  ocenie wojewódzkiego insp ek-
tora ochrony środowiska wprowadzanie przez podmiot korzystający ze środowiska substancji lub energii do środowiska 
z naruszeniem warunków wymaganego pozwolenia może spowodować zagrożenie dla zdrowia ludzi lub grozi znaczącym 
bezpośrednim negatywnym skutk iem dla środowiska.  
Art. 370. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska zakaże, w  drodze decyzji, produkcji, sprowadzania z  zagranicy 
lub wprowadzania do obrotu produktów niespełniających wymagań ochrony środowiska.  
Art. 371. Przepisy ustawy o  odpadach wskaz ują inne niż wymienione w  ustawie przypadki wstrzymywania przez 
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w  drodze decyzji, działalności prowadzonej z  naruszeniem wymagań 
ochrony środowiska.  
Art. 372. Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania dzi ałalności lub użytkowania, na podstawie decyzji, 
o których mowa w  niniejszym dziale, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na 
wniosek zainteresowanego, wyraża zgodę na podjęcie wstrzymanej działalności lub użytkowan ia. 
  
Dziennik  Ustaw  – 140 – Poz. 1973  
 
Art. 373. 1. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej  w razie naruszenia przez prowadzącego zakład przepisów  
art. 248–264: 
1) może wydać decyzję nakazującą usunięcie  w określonym terminie stwierdzonych uchybień lub  
2) wydaje decyzję wstrzymującą uruch omienie albo użytkowanie zakładu, instalacji,  w tym magazynu lub jakiej -
kolwiek ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować ryzyko wystąpienia awarii przemysłowej.  
2. Decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2, nadaje się rygor natychmiastowej wyko nalności.  
3. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2, określa się termin wstrzymania działalności, uwzględniając potrzebę 
bezpiecznego dla środowiska jej zakończenia.  
Art. 374. 1. Decyzje, o  których mowa w  niniejszym dziale, z  wyjątkiem decyzji określonych  w art. 365 i 372, dotyczące:  
1) ruchu zakładu górniczego – wymagają uzgodnienia z  dyrektorem właściwego okręgowego albo specjalistycznego 
urzędu górniczego;  
2) morskiego pasa ochronnego  – wymagają uzgodnienia z  właściwym dyrektorem urzędu morskiego.  
2. Niezajęcie stanowiska, w  terminie 14  dni, przez organ właściwy do uzgodnienia oznacza brak uwag i  zastrzeżeń.  
3. Uzgodnienie nie jest wymagane, jeżeli decyzja jest podejmowana w  sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia ludzi lub  
bezpośredniego zagrożenia pogors zeniem stanu środowiska w  znacznych rozmiarach.  
Art. 375. Postępowanie w  sprawie wydania decyzji, o  których mowa w  niniejszym dziale, wszczyna się z  urzędu.  
TYTUŁ  VII 
Organy administracji oraz instytucje ochrony środowiska  
DZIAŁ  I 
Organy administracji do s praw ochrony środowiska  
Art. 376. Organami ochrony środowiska, z  zastrzeżeniem  art. 377, są:  
1) wójt, burmistrz lub prezydent miasta;  
2) starosta;  
2a) sejmik województwa;  
2b) marszałek województwa;  
3) wojewoda;  
4) minister właściwy do spraw klimatu ; 
5) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;  
6) regionalny dyrektor ochrony środowiska.  
Art. 377. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska działające na podstawie przepisów ustawy o  Inspekcji Ochrony Śro -
dowiska wykonują zadania w  zakresie ochrony środowiska, jeżeli ust awa tak stanowi.  
Art. 377a.  Minister właściwy do spraw klimatu  jest organem wyższego stopnia w  stosunku do marszałka wojewódz-
twa w  sprawach, o  których mowa  w art. 95 ust.  1, oraz  w art. 378 ust.  2a i 2aa. 
Art. 378. 1. Organem ochrony środowiska właściwym w  sprawach, o  których mowa  w art. 115a  ust. 1, art. 149 ust. 1, 
art. 150, art. 152 ust.  1, art. 154 ust.  1, art. 178, art. 183, art. 237 i art. 362 ust.  1–3, jest starosta.  
2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska jest właściwy w  sprawach przedsięwzięć i  zdarzeń na terenach zamknię-
tych ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej.  
2a. Marszałek województwa jest właściwy w  sprawach:  
1) przedsięwzięć i  zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako 
przedsięwzięc ie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 
2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz 
o ocenach oddziaływania na środowisko;  
  
Dziennik  Ustaw  – 141 – Poz. 1973  
 
2) przeds ięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 
2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz 
o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż wymienione  w pkt 1; 
3) pozwolenia na wytwarzanie odpadów i  pozwolenia zintegrowanego dla instalacji komunalnych, o  których mowa w  art. 38b 
ust. 1 pkt 1 ustawy z  dnia 14 grudnia 2012  r. o odpadach;  
4) o których mowa w  art. 362 ust. 1–3, w  zakresie dróg innych niż autostrady i  drogi ekspresowe, usytuowanych 
w miastach na prawach powiatu.  
2aa. Organem ochrony środowiska właściwym w  sprawie:  
1) pozwolenia na wytwarzanie odpadów dla odpadów innych niż wydobywcze wytworzonych w miejscu poszukiwania, 
rozpoznawania i  wydobywania kopalin ze złóż oraz ich magazynowania i  przeróbki,  
2) pozwolenia zintegrowanego dla odpadów, o  których mowa  w pkt 1 
– jest organ właściwy do wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarowania odpadam i wydobywczymi, o  której 
mowa  w art. 11 ustawy z  dnia 10  lipca 2008  r. o odpadach wydobywczych ( Dz. U. z 2020 r. poz. 2018  oraz z 2021 r. 
poz. 784). 
2b. Przy ustalaniu właściwości organów ochrony środowiska instalacje powiązane technologicznie, eksploatowa ne 
przez różne podmioty, kwalifikuje się jako jedną instalację.  
3. W przypadku zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami wójt, bur-
mistrz lub prezydent miasta jest właściwy w  sprawach:  
1) wydawania decyzji, o  których  mowa  w art. 150 ust.  1 i art. 154 ust.  1 i 1a; 
2) przyjmowania wyników pomiarów, o  których mowa  w art. 149 i 150; 
3) przyjmowania zgłoszeń, o  których mowa  w art. 152 ust.  1. 
4. Zadania samorządu województwa, o  których mowa w  ust. 2a i 2aa, art.  91 ust. 1, 3, 3a, 5, 9c, 9d i  9f, art.  92 ust. 1, 
art. 94 ust. 2 i 2a, art.  95 ust. 1, art.  96, art.  119a ust.  1, 9 i  10, art.  135 ust. 2 oraz art.  162 ust. 3, 6 i  7, są zadaniami 
z zakresu administracji rządowej.  
Art. 379. 1. Marszałek województwa, starosta oraz wó jt, burmistrz lub prezydent miasta sprawują kontrolę prze-
strzegania i  stosowania przepisów o  ochronie środowiska w  zakresie objętym właściwością tych organów.  
2. Organy, o  których mowa  w ust. 1, mogą upoważnić do wykonywania funkcji kontrolnych pracowników  podleg -
łych im urzędów marszałkowskich, powiatowych, miejskich lub gminnych lub funkcjonariuszy straży gminnych.  
3. Kontrolujący, wykonując kontrolę, jest uprawniony do:  
1) wstępu wraz z  rzeczoznawcami i  niezbędnym sprzętem przez całą dobę na teren nieruc homości, obiektu lub ich  części, 
na których prowadzona jest działalność gospodarcza, a  w godzinach od 6  do 22  – na pozostały teren;  
2) przeprowadzania badań lub wykonywania innych niezbędnych czynności kontrolnych;  
3) żądania pisemnych lub ustnych informac ji oraz wzywania i  przesłuchiwania osób w  zakresie niezbędnym do ustalenia  
stanu faktycznego;  
4) żądania okazania dokumentów i  udostępnienia wszelkich danych mających związek z  problematyką kontroli.  
4. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, marsz ałek województwa lub osoby przez nich upoważnione są 
uprawnieni do występowania w  charakterze oskarżyciela publicznego w  sprawach o  wykroczenia przeciw przepisom o  ochronie  
środowiska.  
5. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta lub marszałek wojewó dztwa występują do wojewódzkiego inspek-
tora ochrony środowiska o  podjęcie odpowiednich działań będących w  jego kompetencji, jeżeli w  wyniku kontroli organy 
te stwierdzą naruszenie przez kontrolowany podmiot przepisów o  ochronie środowiska lub występuje uza sadnione podej-
rzenie, że takie naruszenie mogło nastąpić, przekazując dokumentację sprawy.  
6. Kierownik kontrolowanego podmiotu oraz kontrolowana osoba fizyczna obowiązani są umożliwić przeprowadza-
nie kontroli, a  w szczególności dokonanie czynności, o  których mowa  w ust. 3. 
Art. 380. 1. Z czynności kontrolnych kontrolujący sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierowni-
kowi kontrolowanego podmiotu lub kontrolowanej osobie fizycznej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 142 – Poz. 1973  
 
2. Protokół podpisują kontrolujący oraz kierownik kontrolowan ego podmiotu lub kontrolowana osoba fizyczna, któ-
rzy mogą wnieść do protokołu zastrzeżenia i  uwagi wraz z  uzasadnieniem.  
3. W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanego podmiotu lub kontrolowaną osobę  
fizyczną kontrolujący umieszcza  o tym wzmiankę w  protokole, a  odmawiający podpisu może, w  terminie 7  dni, przedstawić  
swoje stanowisko na piśmie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, staroście lub marszałkowi województwa.  
Art. 381. (uchylony)  
Art. 382. 1. Jeżeli przepis ustawy nie stanowi inaczej, właściwy miejscowo do prowadzenia sprawy, w  rozumieniu 
Kodeksu postępowania administracyjnego, jest organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, na której terenie 
planuje się lub realizuje przedsięwzięcie związane z  przedmiote m postępowania.  
2. Jeżeli nieruchomość, o  której mowa  w ust. 1, położona jest na terenie działania więcej niż jednego organu, właś -
ciwy jest organ, na którego terenie działania znajduje się większa część nieruchomości; organ ten wydaje przewidziane 
prawem decyzje w  uzgodnieniu z  pozostałymi właściwymi organami.  
Art. 383. 1. Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie stosuje się, jeżeli organ właś -
ciwy  do prowadzenia postępowania w  sprawie jest jednocześnie organem uzgadniającym lu b opiniującym.  
2. Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie stosuje się, jeżeli organem właściwym 
do prowadzenia postępowania w  sprawie jest wojewoda, a  organem uzgadniającym lub opiniującym jest starosta.  
3. Przepis  ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli organem uzgadniającym lub opiniującym jest organ opracowujący 
projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego dokumentu.  
Art. 384. Właściwi ministrowie zapewniają warunki niezbędne do realizacji przepisów o  ochronie śro dowiska przez 
podległe i  nadzorowane jednostki organizacyjne.  
Art. 385. 1. Minister Obrony Narodowej, w  drodze rozporządzeń:  
1) określi organy odpowiadające za nadzór nad przestrzeganiem przepisów o  ochronie środowiska w  komórkach i jed-
nostkach organizacyj nych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo przez niego nadzorowanych, uwzględnia-
jąc specyfikę i  charakter zadań realizowanych przez te organy;  
2) może określić w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw klimatu oraz  ministrem właściwym do spraw śr o-
dowiska szczegółowe sposoby realizacji przepisów o  ochronie środowiska w  komórkach i  jednostkach organizacyj-
nych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo przez niego nadzorowanych.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1, zostaną ustalone:  
1) organy odpowiadające za nadzór;  
2) zakres odpowiedzialności jednostek podległych i  nadzorowanych;  
3) przysługujące kompetencje w  zakresie wykonywanych zadań.  
3. Minister Obrony Narodowej może określić, w  drodze rozporządzenia, formę, zakres, układ, techni ki i terminy 
przedstawiania przez jednostki nadzorowane organom nadzorczym, o  których mowa  w ust. 1 pkt  1, informacji o  istotnym 
znaczeniu dla zapewnienia przestrzegania przepisów o  ochronie środowiska.  
4. Minister, wydając rozporządzenia, o  których mowa  w ust. 1 pkt  2 i ust. 3, uwzględni specyfikę funkcjonowania Sił 
Zbrojnych:  
1) w zakresie eksploatowania charakterystycznej infrastruktury;  
2) w toku działalności szkoleniowej;  
3) w toku innej szczególnej działalności mającej związek z  koniecznością spełnien ia wymagań ochrony środowiska.  
DZIAŁ II  
Instytucje ochrony środowiska  
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 386. Instytucjami ochrony środowiska są:  
1) Państwowa Rada Ochrony Środowiska;  
  
Dziennik  Ustaw  – 143 – Poz. 1973  
 
2) komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko;  
3) Narodowy Fundusz O chrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej oraz wojewódzkie fundusze ochrony środowiska  i gos-
podarki wodnej.  
4) (uchylony)  
Rozdział 2  
Państwowa Rada Ochrony Środowiska  
Art. 387. Tworzy się Państwową Radę Ochrony Środowiska, zwaną dalej „Radą ”, jako organ dorad czy i opiniodaw-
czy ministra właściwego do spraw klimatu . 
Art. 388. Do zakresu działania Rady należy opracowywanie dla ministra właściwego do spraw klimatu  opinii  w spra-
wach ochrony środowiska, a  także przedstawianie propozycji i  wniosków zmierzających do tworzenia warunków zrówno -
ważonego rozwoju i  ochrony środowiska oraz do zachowania lub poprawy jego stanu.  
Art. 389. Występując do Rady o  opinię, minister właściwy do spraw klimatu  dołącza niezbędne materiały.  
Art. 390. W skład Rady wchodzą przewodniczący,  dwóch zastępców przewodniczącego, sekretarz oraz członkowie, 
w liczbie do 30, powoływani przez ministra właściwego do spraw klimatu  na okres 5  lat spośród przedstawicieli nauki, 
środowisk zawodowych, organizacji ekologicznych oraz przedstawicieli samorząd u gospodarczego.  
Art. 391. 1. Wydatki związane z  działalnością Rady są pokrywane z  części budżetu państwa, której dysponentem 
jest minister właściwy do spraw klimatu . 
2. Obsługę biurową Rady zapewnia minister właściwy do spraw klimatu . 
Art. 392. Członkom R ady oraz zapraszanym na posiedzenie specjalistom zamieszkałym poza miejscowością, w  której  
odbywa się posiedzenie, i  biorącym udział w  posiedzeniu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży i  noclegów na 
zasadach określonych w  przepisach w  sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom 
z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.  
Art. 393. 1. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób funkcjono -
wania Państwowej Rady Ochrony Środo wiska, mając na uwadze potrzebę sprawnego funkcjonowania Rady.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) organizacja Rady;  
2) tryb działania Rady.  
Rozdział 3  
(uchylony)  
Rozdział 4  
Finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej  
Art. 400. 1. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej, zwany dalej „Narodowym Funduszem ”, 
jest państwową osobą prawną w  rozumieniu  art. 9 pkt  14 ustawy z  dnia 27  sierpnia 2009  r. o finansach publicznych ( Dz. U. 
z 2021 r. poz. 305, 1236  i 153 5). 
2. Wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, zwane dalej „wojewódzkimi funduszami ”, są 
samorządowymi osobami prawnymi w  rozumieniu  art. 9 pkt  14 ustawy, o  której mowa  w ust. 1. 
3. Wojewódzkie fundusze nie są wojewódzkimi samorządowym i jednostkami organizacyjnymi, o  których mowa  
w art. 8 ust. 1 ustawy z  dnia 5  czerwca 1998  r. o samorządzie województwa ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1668  oraz z 2021 r. 
poz. 1038 ). 
Art. 400a.  1. Finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej obejmuje:  
1) (uchylony)  
2) przedsięwzięcia związane z  ochroną wód;  
2a) przedsięwzięcia związane z  wdrożeniem programu działań, o  którym mowa w  art. 104  ust. 1  ustawy z  dnia 20  lipca 
2017  r. – Prawo wodne;  
3) (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 144 – Poz. 1973  
 
4) (uchylony) 
5) wspomaganie realizacji zadań modern izacyjnych i  inwestycyjnych, służących ochronie środowiska;  
6) działania z  zakresu zagospodarowania odpadów nielegalnie przemieszczonych, w  przypadkach, o  których mowa 
w art. 23–25 rozporządzenia (WE) nr  1013/2006  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 14  czerwca 2006  r. w spra-
wie przemieszczania odpadów (Dz.  Urz. UE  L 190 z  12.07.2006, str.  1), wspomaganie realizacji zadań przeciw dzia-
łających nielegalnemu przemieszczaniu odpadów, w  tym tworzenia miejsc spełniających warunki magazynowania 
odpadów, o  których mowa w  art. 24a ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
7) koszty gospodarowania odpadami z  wypadków, o  których mowa w  ustawie z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
8) przedsięwzięcia związane z  gospodarką odpadami;  
8a) wykonywanie badań i  pomiaró w związanych z  odpadami przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska oraz badań 
laboratoryjnych w  zakresie zawartości metali ciężkich w  bateriach lub akumulatorach przez Inspekcję Handlową;  
8b) finansowanie w  całości lub w  części wpisów w  sprawach prowadzonyc h przez Głównego Inspektora Ochrony Śro-
dowiska przed sądami administracyjnymi;  
8c) koszty usunięcia odpadów i  gospodarowania nimi w  przypadku, o  którym mowa w  art. 26a ustawy z  dnia 14 grudnia  
2012  r. o odpadach;  
9) przedsięwzięcia związane z  ochroną powie rzchni ziemi, z  wyłączeniem remediacji polegających na samooczyszczaniu;  
9a) przedsięwzięcia związane z  niepolegającą na samooczyszczaniu remediacją historycznego zanieczyszczenia powierz -
chni ziemi, jeżeli obowiązanym do przeprowadzenia remediacji jest re gionalny dyrektor ochrony środowiska lub 
władająca powierzchnią ziemi jednostka samorządu terytorialnego;  
9b) realizację zadań wyspecjalizowanej jednostki,  o której mowa  w art. 16 ustawy  z dnia 15  maja 201 5 r. o substancjach 
zubożających warstwę ozonową or az o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych ( Dz. U. z 2020 r. poz. 2065 ); 
10) wydatki na prace, o  których mowa  w art. 7 ust.  2 ustawy z  dnia 14  lipca 2000  r. o restrukturyzacji finansowej górnic-
twa siarki ( Dz. U. z 2016 r. poz. 1752 ); 
10a) wspomagan ie energooszczędnego budownictwa drewnianego;  
11) badania i  upowszechnianie ich wyników oraz postęp techniczny w  zakresie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej;  
12) rozwój przemysłu produkcji środków technicznych i  aparatury kontrolno -pomiarowej, służący ch ochronie środowiska  
i gospodarce wodnej;  
13) rozwój sieci stacji pomiarowych, laboratoriów i  ośrodków przetwarzania informacji, służących badaniu stanu środo-
wiska;  
14) system kontroli wnoszenia przewidzianych ustawą opłat za korzystanie ze środowiska, w  szczególności tworzenie 
baz danych podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ponoszenia opłat;  
15) wspomaganie realizacji zadań państwowego monitoringu środowiska, innych systemów kontrolnych i  pomiarowych 
oraz badań stanu środowiska, a  także  systemów pomiarowych zużycia wody i  ciepła;  
16) wspomaganie systemów gromadzenia i  przetwarzania danych związanych z  dostępem do informacji o  środowisku;  
17) działania polegające na zapobieganiu i  likwidowaniu poważnych awarii oraz szkód górniczych, a  także ich skutków;  
18) prowadzenie obserwacji terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy;  
19) przeciwdziałanie klęskom żywiołowym i  likwidowanie ich skutków dla środowiska;  
19a)31) zapobieganie wprowadzaniu do środow iska i przeciwdziałanie rozprzestrzenianiu się w środowisku inwa-
zyjnych gatunków obcych w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 
nr 1143/2014 z dnia 22 października 2014 r. w sprawie działań zapobiegawczych i zaradczych  w odniesieniu 
do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych (Dz. Urz. UE L 317 z 04.11.2014, str. 35, 
z późn. zm.32)); 
20) zapobieganie skutkom zanieczyszczenia środowiska lub usuwanie tych skutków, w  przypadku gdy nie można ustalić 
podm iotu za nie odpowiedzialnego;  
                                                           
31) Dodany przez art. 42 pkt 1 ustaw y z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych (Dz. U.  poz. 1718) , która wejdzie w życie z dniem 
18 grudnia 2021 r.  
32) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 317 z 23.11.2016, str. 4.  
  
Dziennik  Ustaw  – 145 – Poz. 1973  
 
21) przedsięwzięcia związane z  ochroną powietrza;  
22) wspomaganie wykorzystania lokalnych źródeł energii odnawialnej oraz wprowadzania bardziej przyjaznych dla śro -
dowiska nośników energii;  
23) (uchylony)  
24) wspomaganie ekol ogicznych form transportu;  
25) działania z  zakresu rolnictwa ekologicznego bezpośrednio oddziałujące na  stan gleby, powietrza i  wód, w szczegól -
ności prowadzenie gospodarstw rolnych produkujących metodami ekologicznymi położonych na obszarach podlega-
jących  ochronie na podstawie przepisów ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody;  
25a) opracowywanie audytów krajobrazowych;  
26) działania związane z  utrzymaniem i  zachowaniem parków oraz ogrodów, będących przedmiotem ochrony na podsta -
wie przepisów o ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami;  
27) opracowywanie planów ochrony dla obszarów podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy z  dnia 16 kwiet -
nia 2004  r. o ochronie przyrody oraz prowadzenie monitoringu przyrodniczego;  
28) przedsięwzięcia związane z  ochroną i  przywracaniem chronionych gatunków roślin lub zwierząt;  
29) przedsięwzięcia związane z  ochroną przyrody, w  tym urządzanie i  utrzymanie terenów zieleni, zadrzewień, zakrze-
wień oraz parków;  
30) zadania związane ze zwiększaniem lesistości  kraju oraz zapobieganiem szkodom w  lasach i  likwidacją tych szkód, 
spowodowanych przez czynniki biotyczne i  abiotyczne;  
31) profilaktykę zdrowotną dzieci zamieszkałych na obszarach, na których występują przekroczenia standardów jakości 
środowiska;  
31a) zadania związane z  racjonalnym wykorzystaniem żywności oraz przeciwdziałaniem jej marnowaniu;  
32) edukację ekologiczną oraz propagowanie działań proekologicznych i  zasady zrównoważonego rozwoju;  
33) przygotowywanie i  obsługę konferencji krajowych i  międzynar odowych z  zakresu ochrony środowiska i  gospodarki 
wodnej;  
34) działania z  zakresu gromadzenia i  rozpowszechniania informacji o  najlepszych dostępnych technikach oraz działania 
związane z  rejestracją i  analizą wniosków o  wydanie pozwolenia zintegrowanego i  wydanych pozwoleń zintegrowa-
nych, o  których mowa  w art. 206 i 212; 
35) opracowywanie i  wdrażanie nowych technik i  technologii w  zakresie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, 
w szczególności dotyczących ograniczania emisji i  zużycia wody, a  także efektyw nego wykorzystywania paliw;  
36) wydatki na nabywanie, utrzymanie, obsługę i  zabezpieczenie specjalistycznego sprzętu i  urządzeń technicznych, 
służących wykonywaniu działań na rzecz ochrony środowiska i  gospodarki wodnej;  
37) wojewódzkie programy ochrony śr odowiska, programy ochrony powietrza, plany działań krótkoterminowych, pro-
gramy ochrony przed hałasem, programy ochrony i  rozwoju zasobów wodnych, plany gospodarki odpadami, plany 
gospodarowania wodami oraz krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych,  a także wspomaganie realizacji 
i systemu kontroli tych programów i  planów;  
37a) zadania służące wsparciu polskich technologii środowiskowych w kraju i za granicą, będące elementami polityki  
ochrony środowiska i pozostające w kompetencji ministra właściweg o do spraw klimatu ; 
38) współfinansowanie projektów inwestycyjnych, kosztów operacyjnych i  działań realizowanych z  udziałem środków 
pochodzących z  Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi;  
39) przygotowywanie dokumentacji przedsięwzięć z  zakresu ochrony  środowiska i  gospodarki wodnej, które mają być 
współfinansowane ze środków pochodzących z  Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi;  
40) współfinansowanie projektów inwestycyjnych, kosztów operacyjnych i  działań realizowanych z  udziałem środków 
bezzwrot nych pozyskiwanych w  ramach współpracy z  organizacjami międzynarodowymi oraz współpracy dwustronnej;  
41) współfinansowanie przedsięwzięć z  zakresu ochrony środowiska i  gospodarki wodnej realizowanych na zasadach 
określonych w  ustawie z  dnia 19  grudnia 2008  r. o partnerstwie publiczno -prywatnym ( Dz. U. z 2020  r. poz. 711 
i 2275  oraz z 2021 r. poz. 868 ); 
  
Dziennik  Ustaw  – 146 – Poz. 1973  
 
41a) przedsięwzięcia związane z wdrażaniem i funkcjonowaniem systemu ekozarządzania i audytu (EMAS) oraz  systemu 
weryfikacji technologii środowiskowych (ETV ); 
41b)33) finansowanie, w części, funkcjonowania azyli dla zwierząt w rozumieniu art. 5 pkt 1e ustawy z dnia 16 kwie tnia 
2004 r. o ochronie przyrody;  
42) inne zadania służące ochronie środowiska i  gospodarce wodnej, wynikające z  zasady zrównoważonego rozw oju 
i zgodne z  polityką ochrony środowiska.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu  może określić, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki udzielania 
pomocy publicznej na cele z  zakresu ochrony środowiska i  gospodarki wodnej ze środków pozostających w  dyspozycji 
Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy, uwzględniając konieczność zapewnienia przejrzystości udzielania 
tej pomocy oraz zapewnienia zgodności udzielanej pomocy z  warunkami jej dopuszczalności.  
Art. 400b.  1. Celem działania Narodowego Fund uszu jest finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej w  za-
kresie okr eślonym w  art. 400a ust. 1  pkt 2, 2a, 5 –22 i 24–42 oraz art. 410a ust. 4 –6. 
2. Celem działania wojewódzkich funduszy jest finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej w  zakresie 
określonym w  art. 400a ust. 1  pkt 2, 2a, 5 –9a, 11 –22 i 24–42. 
2a. Celem działania Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy jest również tworzenie warunków do  wdra -
żania finansowania ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, w  szczególności poprze z zapewnienie wsparcia działaniom 
służącym temu wdrażaniu oraz jego promocję, a  także poprzez współpracę z  innymi podmiotami, w  tym z  jednostkami 
samorządu terytorialnego, przedsiębiorcami oraz podmiotami mającymi siedzibę poza granicami Rzeczy pospolitej Polskiej.  
3.34) Narodowy Fundusz wykonuje zadania Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji określone w ustawie 
z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji oraz Krajowego opera-
tora Funduszu Moderni zacyjnego określone w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o syste mie handlu uprawnieniami do 
emisji gazów cieplarnianych.  
4.34) Krajowy operator systemu zielonych inwestycji oraz Krajowy operator Funduszu Modernizacyjnego mogą po-
wierzać wojewódzkim funduszom, na podstawie porozumień, wykonywanie czynności składających się na realizację 
zadań, o których mowa odpowiednio w art. 25 ust. 2 pkt 7a i 9 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emi-
sjami gazów cieplarnianych i  innych substancji oraz w art. 50e ust. 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu 
uprawnieniami do emisji gazów ciepla rnianych, ponosząc odpowiedzial ność za ich czynności jak za swoje własne.  
5.34) Porozumienia, o kt órych mowa w ust. 4, określają w szczególności zakres czynności wykonywanych przez wo-
jewódzkie fundusze oraz sposób pokrywania przez Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji oraz Krajowego 
operatora Funduszu Modernizacyjnego kosztów ponoszonych prz ez wojewódzkie fundusze na wykonywanie tych czyn-
ności.  
5a. (uchylony)35) 
5b.36) Narodowy Fundusz wykonuje zadania dotyczące przedsięwzięć niskoemisyjnyc h, określone w rozdziałach 4a i  5 
ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remo ntów oraz o centralnej ewidencji emisyjności 
budynków (Dz. U. z 202 1 r. poz. 554, 1162  i 1243 ). 
6. Narodowy Fundusz jest instytucją finansową, o  której mowa  w art. 38 ust.  4 lit.  b pkt (ii) rozporządzenia Parla-
mentu Europejskiego i  Rady (UE)  nr 1303/201 3 z dnia 17  grudnia 2013  r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące 
Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego  
Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego F unduszu Morskiego i  Rybackiego oraz 
ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu  Spo-
łecznego, Funduszu Spójności i  Europejskiego Funduszu Morskiego i  Rybackiego oraz uchylającego rozporządze nie 
Rady (WE)  nr 1083/2006  (Dz. Urz. UE L 34 7 z 20.12.2013,  str. 320), oraz może pełnić rolę podmiotu wdrażającego   
instrument finansowy lub fundusz funduszy, o  których mowa w  tym rozporządzeniu.  
                                                           
33) Dodany przez art. 42 pkt 2 ustawy , o której mowa w odnośniku 31; wejdzie w życie z dniem 18 grudnia 2021 r.  
34) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 4 lit. a  ustawy, o której mowa w odnośniku 10; wszedł w życie z dniem 11 czerwca 2021 r.  
35) Przez art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośn iku 23. 
36) Dodany przez art. 7 pkt 1 ustaw y z dnia 28 października 2020 r. o zmianie ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2127),  która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2021  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 147 – Poz. 1973  
 
7. Wojewódzkie fundusze mogą pełnić rolę pośredników finanso wych, o  których mowa  w art. 38 ust.  5 rozporzą dze-
nia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE)  nr 1303/201 3 z dnia 17  grudnia 2013  r. ustanawiającego wspólne przepisy 
dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, F unduszu Spójności, 
Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego  
i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Euro -
pejskiego Funduszu Spo łecznego, Funduszu Spójności i  Europejskiego Funduszu Morskiego i  Rybackiego oraz uchyla -
jącego rozporządzenie Rady (WE)  nr 1083/2006.  
8. Za zgodą instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w  rozumieniu ustawy z  dnia 11  lipca 2014  r. o zasa-
dach realizacji programów w  zakresie polityki spójności finansowanych w  perspektywie finansowej 2014 –2020 (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 818) Narodowy Fundusz może powierzać wojewódzkim funduszom, na podstawie porozumień, zadania zwią-
zane z  realizacją krajowego progr amu operacyjnego w  rozumieniu tej ustawy.  
9. Powierzenie wojewódzkim funduszom zadań, o  których mowa  w ust. 8, nie wyłącza odpowiedzialności Narodo-
wego Funduszu za ich realizację.  
10.37) Narodowy Fundusz może pełnić rolę podmiotu wdrażającego środki  finanso we Unii Europejskiej me todą za-
rządzania pośredniego, o której mowa w art. 62 ust. 1 akapit pierwszy lit. c rozporządz enia Parlamentu Europejskiego 
i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do b udżetu 
ogólnego Unii, zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2 013, (UE) nr 1303/2013, (UE) 
nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i ( UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr  541/2014/UE,  
a także uchylającego rozpo rządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz. U rz. UE L 193 z 30.07.2018, str.  1), w tym poza 
granicami Rzeczypospolitej Polskiej, po powierzeniu mu przez Komisję Europejską zadań związanych z wdrażaniem tych 
środków.  
Art. 400c.  1. Organami Narodowego Funduszu są Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu i  Zarząd Narodowego 
Funduszu.  
2. Obsługę Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i  Zarządu Narodowego Funduszu zapewnia Biuro Narodowego 
Funduszu.  
Art. 400d.  1. Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu liczy nie więcej niż 12  członków.  
2. Skład i  strukturę Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu ustala, w  drodze zarządzenia, minister właściwy do spraw  
klimatu , uwzględniając w  składzie Rady Nadzorczej:   
1) dwóch przedstawicieli strony samorządowej Komisji Wspólnej Rządu i  Samorządu Te rytorialnego;  
2) przedstawiciela ministra właściwego do spraw finansów publicznych;  
3) przedstawiciela ministra właściwego do spraw energii;  
4) przedstawiciela ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;  
5) przedstawiciela organizacji ekologicznych o zasięgu ogólnokrajowym, które posiadają struktury organizacyjne na  tere-
nie całego kraju, zgłoszonego przez te organizacje i  cieszącego się poparciem największej liczby tych organizacji.  
3. Minister właściwy do spraw klimatu  ogłasza w  prasie o  zasięgu og ólnokrajowym oraz w  Biuletynie Informacji 
Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw klimatu  rozpoczęcie procedury zgłaszania kandydatów na 
przedstawiciela organizacji ekologicznych w  Radzie Nadzorczej Narodowego Funduszu, wskazując jedno cześnie miejsce 
i 30-dniowy termin ich zgłaszania.  
4. Organizacje ekologiczne dokonują zgłoszenia, o  którym mowa  w ust. 3, w formie pisemnej.  
5. W razie niezgłoszenia przedstawicieli przez stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu i  Samorządu Teryto-
rialneg o lub organizacje ekologiczne minister właściwy do spraw klimatu  może delegować na ich miejsce swoich przed-
stawicieli.  
6. Członków Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu powołuje i  odwołuje minister właściwy do spraw klimatu , 
uwzględniając stanowiska podmiotó w, o których mowa  w ust. 2. 
7. Przewodniczącego Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu wyznacza minister właściwy do spraw klimatu . 
8. Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, wynagrodzenie członków Rady Nadzor czej 
Narodowego Fundu szu za udział w  pracach Rady, kierując się przepisami o  wynagrodzeniu członków rad nadzorczych  spó-
łek Skarbu Państwa.  
                                                           
37) Dodany  przez art. 2 pkt 4 lit. b  ustawy, o której mowa w odnośniku 10; wszedł w życie z dniem 11 czerwca 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 148 – Poz. 1973  
 
Art. 400e.  1. Organami wojewódzkich funduszy są rady nadzorcze wojewódzkich funduszy i  zarządy wojewódzkich 
funduszy.  
2. Obsługę rad nadzo rczych wojewódzkich funduszy i  zarządów wojewódzkich funduszy zapewniają biura woje-
wódzkich funduszy.  
3. Organizację wewnętrzną biur wojewódzkich funduszy określają zarządy wojewódzkich funduszy  w regulaminach 
zatwierdzonych przez rady nadzorcze wojewódzki ch funduszy . 
Art. 400f.  1. Rady nadzorcze wojewódzkich funduszy liczą po 5  członków.  
2. W skład rad nadzorczych wojewódzkich funduszy wchodzą:  
1) członkowie rad wyznaczeni przez ministra właściwego do spraw klimatu  spośród przedstawicieli nauki lub organiz a-
cji pozarządowych;  
2) członkowie rad wyznaczeni przez Zarząd Narodowego Funduszu;  
3) członkowie rad wyznaczeni przez wojewodę;  
4) (uchylony)  
5) (uchylony) 
6) (uchylony) 
7) przewodniczący rad wyznaczeni przez ministra właściwego do spraw klimatu  spośród pracowników Biura Narodo-
wego Funduszu, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw klimatu , urzędów obsługujących centralne or-
gany administracji rządowej podległe albo nadzorowane przez ministra właściwego do spraw klimatu  lub jednostek 
podległych alb o nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw klimatu ; 
8) wiceprzewodniczący rad wyznaczeni przez sejmik województwa.  
3. (uchylony)  
4. (uchylony) 
5. (uchylony) 
6. (uchylony) 
7. Członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy powołuje i  odwołuje ministe r właściwy do spraw klimatu . 
8. W razie niewyznaczenia członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy, odpowiednio, przez wojewodę, 
Zarząd Narodowego Funduszu lub sejmik województwa, w  terminie 30  dni od dnia wygaśnięcia mandatu, minister właś -
ciwy do spra w klimatu  może powołać na ich miejsce swoich przedstawicieli.  
9. (uchylony)  
10. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe  warunki wynagradzania 
członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy za udział w  pracach rady o raz wysokość wynagrodzenia członków rad 
nadzorczych wojewódzkich funduszy za udział w  pracach rady , kierując się przepisami  o wynagrodzeniu członków rad 
nadzorczych spółek Skarbu Państwa.  
Art. 400g.  Członkom Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i  rad nadzor czych wojewódzkich funduszy zamiesz-
kałym poza miejscowością, w  której odbywa się posiedzenie, i  biorącym udział w  posiedzeniu przysługuje prawo do zwrotu  
kosztów podróży i  noclegów na warunkach określonych w  przepisach wydanych na podstawie  art. 775 § 2 Kodeksu pracy.  
Art. 400h.  1. Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu oraz rad nadzorczych wojewódzkich funduszy na-
leży odpowiednio:  
1) ustalanie kryteriów wyboru przedsięwzięć finansowanych ze środków Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy;  
2) zatw ierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu oraz zarządów wojewódzkich funduszy w  sprawach emisji 
obligacji własnych oraz zaciągania kredytów i  pożyczek;  
3) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu oraz zarządów wojewódzkich funduszy o  udziele nie poży-
czek i  dotacji, których wartość jednostkowa przekracza:  
a) w przypadku pożyczki lub dotacji z  Narodowego Funduszu – równowartość odpowiednio kwoty 1  000 000 euro 
lub 500  000 euro,  
b) w przypadku pożyczki lub dotacji z  wojewódzkiego funduszu – 0,5% przychodów uzyskanych przez ten fundusz  
w roku poprzednim;  
  
Dziennik  Ustaw  – 149 – Poz. 1973  
 
4) zatwierdzanie rocznych sprawozdań Zarządu Narodowego Funduszu oraz z arządów wojewódzkich funduszy z dzia-
łalności i  rocznych sprawozdań finansowych Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy;  
5) ustalanie zasad wynagradzania członków Zarządu Narodowego Funduszu i  pracowników Biura Narodowego Fundu-
szu oraz członków zarządów wojewódzkich funduszy i  pracowników biur wojewódzkich funduszy;  
6) kontrola działalności Zarządu Narodowego Funduszu i  zarząd ów wojewódzkich funduszy;  
7) składanie, w  terminie do dnia 30  kwietnia każdego roku kalendarzowego, sprawozdań z  działalności:  
a) Narodowego Funduszu – ministrowi właściwemu do spraw klimatu , 
b) wojewódzkich funduszy – właściwemu zarządowi województwa oraz  ministrowi właściwemu do spraw klimatu ; 
8) ustalanie zasad  i trybu udzielania poręczeń,  w tym dopuszczalnej łącznej wysokości udzielanych poręczeń oraz do-
puszczalnej wysokości poręczeń za zobowiązania podmiotu lub grupy podmiotów, oraz trybu  i zasad pobie rania opłat  
prowizyjnych od poręczeń.  
1a. Roczne sprawozdanie z  działalności wojewódzkiego funduszu ogłasza się w  wojewódzkim dzienniku urzędowym.  
2. Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu należy także:  
1) przedstawianie ministrowi właściwemu do spra w klimatu  oraz ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej, 
w celu uzgodnienia, wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy;  
2) uchwalanie, raz na 4  lata, wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i  wojewódzkich fun duszy, do dnia  30 czerw ca 
roku poprzedzającego pierwszy rok objęty tą strategią;  
3) uchwalanie, raz na 4  lata, strategii działania Narodowego Funduszu, wynikającej ze wspólnej strategii działania  Naro -
dowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy, do dnia 30  września roku poprzedzającego pierwszy rok objęty tą stra -
tegią;  
4)  uchwalanie, z  uwzględnieniem strategii, programów i  dokumentów program owych, o  których mowa w  art. 14 ust. 1, 
i list przedsięwzięć priorytetowych przedkładanych przez wojewódzkie fundusze,  planu działalności i  zatwierdzanie 
list priorytetowych programów Narodowego Funduszu, do dnia 31  stycznia każdego roku;  
5) uchwalanie projektów rocznych planów finansowych;  
6) uchwalanie planu finansowego w  układzie zadaniowym;  
7) ustalanie zasad udzielan ia i umarzania pożyczek oraz trybu i  zasad udzielania i  rozliczania dotacji;  
8) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu o  udzielenie poręczeń, jeżeli zobowiązanie z  tego tytułu 
przekracza równowartość kwoty 1  000 000 euro;  
9) zatwierdzanie wnios ków Zarządu Narodowego Funduszu w  sprawach nabywania obligacji, obejmowania lub naby-
wania akcji i  udziałów w  spółkach oraz wnoszenia udziałów do spółek;  
10) dokonywanie wyboru  firmy audytorskiej . 
3. (uchylony)  
4. Do zadań rad nadzorczych wojewódzkich fund uszy należy także:  
1) uchwalanie, raz na 4  lata, strategii działania wojewódzkich funduszy, wynikających ze wspólnej strategii działania 
Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy oraz z  uwarunkowań regionalnych, do dnia 30  września roku po-
przedzającego p ierwszy rok objęty tymi strategiami;  
2) uchwalanie planów działalności wojewódzkich funduszy, do dnia 30  listopada każdego roku, na rok następny,  
z uwzględnieniem strategii, programów i  dokumentów programowych, o  których mowa  w art. 14 ust.  1, oraz strateg ii 
działania wojewódzkich funduszy i  wojewódzkich programów ochrony środowiska;  
3) zatwierdzanie, do dnia 30  czerwca każdego roku, na rok następny list przedsięwzięć priorytetowych wojewódzkich 
funduszy, po zasięgnięciu opinii Narodowego Funduszu w  zakresi e finansowania przedsięwzięć z  udziałem środków 
pochodzących z  Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi oraz po uzgodnieniu z  dyrektorem regionalnego za-
rządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w  zakresie finansowania przed -
sięwzięć dotyczących gospodarki wodnej na terenie regionu wodnego;  
4) uchwalanie rocznych planów finansowych;  
5) ustalanie zasad udzielania i  umarzania pożyczek oraz trybu i  zasad udzielania i  rozliczania dotacji;  
  
Dziennik  Ustaw  – 150 – Poz. 1973  
 
5a) zatwierdzanie wniosków zarządu wojewódz kiego funduszu  o udzielenie poręczeń, jeżeli zobowiązanie  z tego tytułu 
przekracza 0,5% przychodów uzyskanych przez ten fundusz  w roku poprzednim;  
6) dokonywanie wyboru  firmy audytorskiej ; 
7) zatwierdzanie wniosków zarządów wojewódzkich funduszy w  sprawach  nabywania lub zbywania nieruchomości.  
5. Dopuszczalna łączna wysokość udzielanych poręczeń nie może być wyższa niż 60% wartości funduszu własnego 
odpowiednio Narodowego Funduszu albo wojewódzkiego funduszu.  
6. Dopuszczalna wysokość poręczeń za zobowiązani a podmiotu lub grupy podmiotów nie może przekroczyć 20% 
wartości funduszu własnego odpowiednio Narodowego Funduszu albo wojewódzkiego funduszu.  
Art. 400i.  1. Zarząd Narodowego Funduszu liczy od 3  do 5 członków . 
2. Zarząd Narodowego Funduszu stanowią:  
1) Prezes Zarządu Narodowego Funduszu powoływany przez ministra właściwego do spraw klimatu , spośród osób  wyło -
nionych w  drodze otwartego i  konkurencyjnego naboru, oraz odwoływany przez ministra właściwego do spraw kli-
matu  – na wniosek Rady Nadzorczej Narodoweg o Funduszu;  
2) zastępcy Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu powoływani przez ministra właściwego do spraw klimatu , spośród 
osób wyłonionych w  drodze otwartego i  konkurencyjnego naboru, oraz odwoływani przez ministra właściwego 
do spraw klimatu  – na wniosek  Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu.  
3. Powołanie, o  którym mowa  w ust. 2 pkt  1 i 2, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania 
w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.  
4. Stanowisko Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu może zajmować osoba, któr a: 
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;  
2) jest obywatelem polskim;  
3) korzysta z  pełni praw publicznych;  
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
5) posiada kompetencje kierownicze;  
6) posiada co najmniej 6-letni staż pracy, w  tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym;  
7) posiada wykształcenie i  wiedzę z  zakresu spraw należących do właściwości Narodowego Funduszu.  
5. Informację o  naborze na stanowisko Prezesa Zarz ądu Narodowego Funduszu ogłasza się przez umieszczenie ogło-
szenia w  miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie Narodowego Funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej Naro-
dowego Funduszu i  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministr ów. Ogłoszenie powinno zawierać:  
1) nazwę i  adres Narodowego Funduszu;  
2) określenie stanowiska;  
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z  przepisów prawa;  
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;  
5) wskazanie wymaganych dokumentów;  
6) termin i  miejsce składania dokumentów;  
7) informację o  metodach i  technikach naboru.  
6. Termin, o  którym mowa  w ust. 5 pkt  6, nie może być krótszy niż 10  dni od dnia opublikowania ogłoszenia w Biu-
letynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.  
7. Nabór na stanowisko Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu przeprowadza Rada Nadzorcza Narodowego Fun-
duszu. W  toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowi-
sku, na które jest przeprowadzany nabór, or az kompetencje kierownicze.  
8. Ocena wiedzy i  kompetencji kierowniczych, o  których mowa  w ust. 7, może być dokonana na zlecenie Rady Nad-
zorczej Narodowego Funduszu przez osobę niebędącą członkiem Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu, która posiada 
odpowiedn ie kwalifikacje do dokonania tej oceny.  
9. Członek Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu oraz osoba, o  której mowa  w ust. 8, mają obowiązek zachowa-
nia w  tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o  stanowisko, uzyskanych w  trakcie naboru.  
  
Dziennik  Ustaw  – 151 – Poz. 1973  
 
10. W toku naboru Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu wyłania nie więcej niż 3  kandydatów, których przedsta-
wia ministrowi właściwemu do spraw klimatu . 
11. Z przeprowadzonego naboru Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu sporządza protokół zawierający:  
1) nazwę i  adres  Narodowego Funduszu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;  
3) imiona, nazwiska i  adresy nie więcej niż 3  najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez  
nich wymagań określonych w  ogłoszeniu  o naborze;  
4) informację o  zastosowanych metodach i  technikach naboru;  
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata.  
12. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w  Biuletynie Informacji Publicznej Naro-
dowego Funduszu i  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o  wyniku naboru 
zawiera:  
1) nazwę i  adres Narodowego Funduszu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;  
3) imiona i  nazwiska wybranych kandydatów  oraz ich miejsca zamieszkania w  rozumieniu przepisów Kodeksu cywil-
nego albo informację o  niewyłonieniu kandydata.  
13. Umieszczenie w  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o  naborze oraz 
o wyniku tego naboru jest bez płatne.  
14. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o  których mowa  w ust. 2 pkt  2, stosuje się odpowiednio 
przepisy  ust. 4–13. 
15. Funkcji członka Zarządu Narodowego Funduszu nie można łączyć z  zatrudnieniem w  administracji rządowej lub 
samorządow ej, z członkostwem w  radach nadzorczych spółek z  udziałem Skarbu Państwa, członkostwem w  radach nad-
zorczych spółek z  udziałem jednostek samorządu terytorialnego, a  także z  mandatem posła, senatora lub radnego jednos -
tki samorządu terytorialnego.  
16. Prezes  Zarządu Narodowego Funduszu reprezentuje Narodowy Fundusz na zewnątrz, dokonując wszystkich 
czynności prawnych w  zakresie praw i  obowiązków majątkowych Narodowego Funduszu, z  zastrzeżeniem  art. 400k  ust. 4. 
17. Prezes Zarządu Narodowego Funduszu dokonuje czynności w  sprawach z  zakresu prawa pracy w  stosunku do 
pracowników Biura Narodowego Funduszu.  
18. Prezes Zarządu Narodowego Funduszu zatrudnia pracowników Biura Narodowego Funduszu na stanowiskach 
kierowniczych po zasięgnięciu opinii Zarządu Narodowego F unduszu.  
Art. 400j.  1. Zarządy wojewódzkich funduszy liczą od 1  do 2 członków.  
2. Zarządy wojewódzkich funduszy stanowią prezesi zarządów wojewódzkich funduszy albo prezesi zarządów 
wojewód zkich funduszy i  zastępcy prezesów zarządów wojewódzkich funduszy, powoływani i  odwoływani przez zarządy 
województw, na wniosek rad nadzorczych wojewódzkich funduszy.  
2a. Jeżeli zarząd województwa w  terminie 7  dni od dnia doręczenia wniosku, o  którym mowa w  ust. 2, nie powoła 
członków zarządu wojewódzkiego funduszu zgodni e z tym wnioskiem, powołania członków zarządu wojewódzkiego 
funduszu dokonuje rada nadzorcza wojewódzkiego funduszu.  
3. Powołanie, o  którym mowa  w ust. 2 i  2a, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w  rozumie-
niu przepisów Kodeksu pracy.  
4. Funkcji członka zarządu wojewódzkiego funduszu nie można łączyć z  zatrudnieniem w  administracji rządowej lub 
samorządowej, członkostwem w  radach nadzorczych spółek z  udziałem Skarbu Państwa, członkostwem w  radach nadzor-
czych spółek z  udziałem jednostek  samorządu terytorialnego, a  także z  mandatem posła, senatora lub radnego jednostki 
samorządu terytorialnego.  
5. Prezesi zarządów wojewódzkich funduszy reprezentują wojewódzkie fundusze na zewnątrz, dokonując wszystkich 
czynności prawnych w  zakresie praw i  obowiązków majątkowych wojewódzkich funduszy, z  zastrzeżeniem  art. 400k  ust. 5. 
  
Dziennik  Ustaw  – 152 – Poz. 1973  
 
6. Prezesi zarządów wojewódzkich funduszy dokonują czynności w  sprawach z  zakresu prawa pracy w  stosunku do 
pracowników biur wojewódzkich funduszy.  
7. Prezesi zarządów wojewód zkich funduszy zatrudniają pracowników biur wojewódzkich funduszy na stanowi-
skach kierowniczych po zasięgnięciu opinii zarządów wojewódzkich funduszy.  
Art. 400k.  1. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu i  zarządów wojewódzkich funduszy należy odpowiednio:  
1) opracowywanie projektów planów działalności Narodowego Funduszu i  planów działalności wojewódzkich fun -
duszy, których częściami są plany finansowe;  
2) opracowywanie projektów rocznych planów finansowych;  
3) dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowani a ze środków Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy;  
4) gospodarowanie środkami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy, z  zastrzeżeniem uprawnień Rady Nad-
zorczej Narodowego Funduszu i  rad nadzorczych wojewódzkich funduszy;  
5) kontrolowanie wykorz ystania pożyczek i  dotacji przyznanych ze środków Narodowego Funduszu i  wojewódzkich fun -
duszy;  
6) opracowywanie analiz i  ocen ekologicznej efektywności funkcjonowania Narodowego Funduszu i  wojewódzkich fun -
duszy;  
7) składanie Radzie Nadzorczej Narodowego Funduszu i  radom nadzorczym wojewódzkich funduszy sprawozdań  z dzia-
łalności Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy;  
8) wydawanie opinii w  zakresie możliwości wspomagania ze środków Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy  
zadań regionalnych dyrekt orów ochrony środowiska w  zakresie historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi 
objętych harmonogramami, o  których mowa  w art. 101j ust. 1, oraz w  zakresie bezpośrednich zagrożeń szkodą 
w środowisku lub szkód w  środowisku objętych harmonogramami, o  który ch mowa  w art. 16a ustawy z  dnia 13 kwiet -
nia 2007  r. o zapobieganiu szkodom w  środowisku i  ich naprawie.  
2. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także:  
1) opracowywanie projektów wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i  wojewódzkich fundu szy oraz pro-
jektów strategii Narodowego Funduszu, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego 
oraz ministra właściwego do spraw energii co do zawartych w  nich ustaleń;  
1a) sporządzanie list programów priorytetowych Narodowego F unduszu i przedstawianie ich w celu uzgodnienia  mini-
strowi właściwemu do spraw klimatu; listy programów priorytetowych w części dotyczącej gospodarki wodnej 
uzgadnia się z Prezesem Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie;  
1b) przyjmowanie programów p riorytetowych, po uprzednim ich zaopiniowaniu  przez ministra właściwego do spraw 
klimatu;  
2) opracowywanie projektów planów finansowych w  układzie zadaniowym;  
3) sporządzanie  i przekazywanie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska kwartalnych informacji  o podmiotach 
uiszczających opłaty,  o których mowa  w art. 14 ust.  1 oraz art.  17 ust.  1 i 2 ustawy  z dnia 2 0 stycznia 200 5 r. o re-
cyklingu pojazdów wycofanych  z eksploatacji ( Dz. U. z 2020 r. poz. 2056 ), z podaniem nazwy, siedziby i  adresu 
albo imienia, naz wiska  i adresu tych podmiotów, wysokości kwoty wpłaconej z  tytułu opłaty oraz daty dokonania 
zapłaty  w rozumieniu  art. 60 ustawy z  dnia 29  sierpnia 199 7 r. – Ordynacja podatkowa, w  terminie do końca mie -
siąca po zakończeniu kwartału, którego dotyczą te inf ormacje;  
4) sporządzanie  i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu , w terminie do dnia 3 0 czerwca następnego 
roku za poprzedni rok kalendarzowy, zbiorczej informacji o:  
a) zgromadzonych wpływach  z tytułu opłat,  o których mowa  w art. 14 ust.  1 oraz art.  17 ust.  1 i 2 ustawy  z dnia 
20 stycz nia 200 5 r. o recyklingu pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  
b) gminach, które uzyskały dofinansowanie  w zakresie zbierania porzuconych pojazdów wycofanych  z eksplo atacji,  
c) powiatach, które uzyskały dofina nsowanie  w zakresie zbierania pojazdów wycofanych  z eksploatacji;  
5) sporządzanie  i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw klimatu  zbiorczej informacji  o zgromadzonych  wpły -
wach  z tytułu środków,  o których mowa  w art. 15 ust.  3 pkt  2, art. 62 ust.  6 oraz wpływach  z tytułu opłat,  o których 
mowa  w art. 72 ust.  2 i art. 77 ust.  2 ustawy  z dnia 1 1 września 201 5 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i  elektro -
nicznym ( Dz. U. z 2020 r. poz.  1893 ), w terminie do dnia 3 0 czerwca następ nego roku za poprzedni rok  kalenda -
rzowy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 153 – Poz. 1973  
 
3. Do zadań zarządów wojewódzkich funduszy należy także:  
1) opracowywanie projektów strategii działania wojewódzkich funduszy.  
2) (uchylony)  
4. Do dokonywania czynności prawnych w  zakresie praw i  obowiązków majątkowych Narodowego Funduszu, oprócz  
Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu, są upoważnione dwie osoby, działające łącznie, spośród:  
1) pozostałych członków Zarządu Narodowego Funduszu;  
2) pełnomocników powołanych przez Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu, działających w  granicach ich umo cowania.  
5. Do dokonywania czynności prawnych w  zakresie praw i  obowiązków majątkowych wojewódzkich funduszy, oprócz  
prezesów zarządów wojewódzkich funduszy, są upoważnione dwie osoby, działające łącznie, spośród:  
1) pozostałych członków zarządów wojewódzk ich funduszy;  
2) pełnomocników powołanych przez prezesów zarządów wojewódzkich funduszy, działających w  granicach ich umo-
cowania.  
6. Dokonanie przez osoby, o  których mowa  w ust. 4 i 5, czynności prawnej w  zakresie praw i  obowiązków Narodo-
wego Funduszu i  wojewódzkich funduszy bez zachowania trybu określonego  w art. 400h  ust. 1 pkt  3 nie powoduje nie-
ważności tej czynności prawnej w  stosunku do osób trzecich.  
7. Minister właściwy do spraw klimatu , kierując się potrzebą ujednolicenia informacji, określi,  w drodze rozporzą-
dzenia, sposób przekazywania  i wzory informacji, o  których mowa  w ust. 2 pkt  3–5. 
Art. 400l.  1. Pracą Biura Narodowego Funduszu kieruje Prezes Zarządu Narodowego Funduszu przy pomocy dyrek-
tora Biura Narodowego Funduszu.  
2. Dyrektora Biura Narodo wego Funduszu powołuje i  odwołuje Prezes Zarządu Narodowego Funduszu.  
3. Powołanie, o  którym mowa  w ust. 2, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w  rozumieniu 
przepisów Kodeksu pracy.  
4. Pracą biur wojewódzkich funduszy kierują prezesi z arządów wojewódzkich funduszy.  
Art. 400m.  1. Nabór kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w  Biurze Narodowego Funduszu oraz 
w biurach wojewódzkich funduszy jest otwarty i  konkurencyjny.  
2. Ogłoszenie o  naborze kandydatów do zatrudnienia w:  
1) Biurze Narodowego Funduszu zamieszcza się w  miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie Narodowego Funduszu  
oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej Narodowego Funduszu;  
2) biurze wojewódzkiego funduszu zamieszcza się w  miejscu powszechnie dostępnym w  siedzi bie wojewódzkiego 
funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej wojewódzkiego funduszu.  
3. Informacje o  kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w  zakresie objętym wy-
maganiami określonymi w  ogłoszeniu o  naborze.  
4. Termi n składania dokumentów, określony w  ogłoszeniu o  naborze, nie może być krótszy niż 14  dni od dnia 
opublikowania tego ogłoszenia w  Biuletynie Informacji Publicznej.  
5. Po upływie terminu składania dokumentów określonego w  ogłoszeniu o  naborze niezwłocznie u powszechnia się 
listę kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne określone w  ogłoszeniu o  naborze, przez umieszczenie w:  
1) miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie Narodowego Funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej Naro-
dowego Funduszu;  
2) miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie wojewódzkiego funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej  woje -
wódzkiego funduszu.  
6. Lista, o  której mowa  w ust. 5, zawiera imiona i  nazwiska kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w  rozumieniu 
przepisów Kod eksu cywilnego.  
7. Sporządza się protokół przeprowadzonego naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w  Biurze  
Narodowego Funduszu oraz w  biurach wojewódzkich funduszy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 154 – Poz. 1973  
 
8. Protokół, o  którym mowa  w ust. 7, zawiera w  szczególności:  
1) okreś lenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i  adresy nie 
więcej niż 5  najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych 
w ogłoszeniu o  naborze;  
2) informację o  zastosowanych metodach i  technikach naboru;  
3) uzasadnienie dokonanego wyboru.  
9. Informację o  wyniku naboru upowszechnia się w  terminie 14  dni od dnia zatrudnienia wybranego kandydata albo 
zakończenia naboru, w  przypadku gdy w  jego wyniku nie doszło do za trudnienia żadnego kandydata.  
10. Informacja, o  której mowa  w ust. 9, zawiera:  
1) nazwę i  adres biura, w  którym był prowadzony nabór;  
2) określenie stanowiska pracy;  
3) imię i  nazwisko kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w  rozumieniu przepisów Kodeksu  cywilnego;  
4) uzasadnienie dokonanego wyboru kandydata albo uzasadnienie niezatrudnienia żadnego kandydata.  
11. Informację o  wyniku naboru upowszechnia się w:  
1) miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie Narodowego Funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Pu blicznej Narodo -
wego  Funduszu;  
2) miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie wojewódzkiego funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej  woje -
wódzkiego funduszu.  
12. Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w  drodze naboru ustał w  ciągu 3  miesięcy od dni a nawiązania stosunku 
pracy, można zatrudnić na tym samym stanowisku kolejną osobę spośród najlepszych kandydatów wymienionych w  pro-
tokole tego naboru. Przepisy  ust. 9–11 stosuje się odpowiednio.  
Art. 400n.  Zasady prowadzenia rachunkowości Narodowego Fund uszu oraz wojewódzkich funduszy określają prze-
pisy o  rachunkowości.  
Art. 400o.  Minister właściwy do spraw klimatu  w porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów  publicznych 
nadaje Narodowemu Funduszowi, w  drodze rozporządzenia, statut określający organizację wewnętrzną Narodowego 
Funduszu, tryb działania jego organów oraz sposób udzielania pełnomocnictw, kierując się potrzebą zapewnienia spraw-
nego działania Narodowego Funduszu oraz właściwego wykorzystania środków publicznych zgromadzonych przez Na ro-
dowy Fundusz w  celu realizacji zasady zrównoważonego rozwoju.  
Art. 400p.  Minister właściwy do spraw klimatu  określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działania org a-
nów wojewódzkich funduszy oraz sposób udzielania pełnomocnictw, kierując się potr zebą zapewnienia jednolitego 
i sprawnego działania wojewódzkich funduszy oraz właściwej realizacji ich zadań.  
Art. 400q.  1. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze prowadzą samodzielną gospodarkę finansową, pokrywając  
z posiadanych środków i  uzyskiwanych w pływów wydatki na finansowanie zadań określonych w  ustawie oraz kosztów 
działalności.  
2. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze prowadzą gospodarkę finansową w  sposób zapewniający pełne wy-
korzystanie środków pochodzących z  Unii Europejskiej niepodlegający ch zwrotowi przeznaczonych na ochronę środowi-
ska i gospodarkę wodną.  
3. Podstawą gospodarki finansowej Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy jest roczny plan finansowy.  
4. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze wyodrębniają w  rocznych planach finans owych:  
1) przychody z  prowadzonej działalności;  
2) dotacje z  budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego;  
3) koszty, w  tym: 
a) wynagrodzenia i  składki od nich naliczane,  
b) płatności odsetkowe wynikające z  zaciągniętych zobowiązań,  
c) zakup towarów i  usług;  
4) środki na wydatki majątkowe;  
  
Dziennik  Ustaw  – 155 – Poz. 1973  
 
5) środki przekazane innym podmiotom;  
6) stan należności i  zobowiązań na początek i  koniec roku;  
7) stan środków pieniężnych na początek i  koniec roku.  
5. W rocznym planie finansowym Narodowego Funduszu  mogą być dokonywane zmiany przychodów i  kosztów po 
uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw klimatu , wydanej po uzyskaniu opinii sejmowej komisji właściwej do spraw  
budżetu. O  dokonanych zmianach należy niezwłocznie powiadomić ministra właściwego do s praw finansów pub licznych.  
6. Narodowy Fundusz sporządza plan finansowy w  układzie zadaniowym na rok budżetowy i  dwa kolejne lata,  
w układzie funkcji państwa, zadań budżetowych i  podzadań.  
7. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy sp osób prowadzenia gospodarki finansowej Naro -
dowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy, kierując się potrzebą zapewnienia jednolitego sposobu przeznaczania środ-
ków publicznych na realizację zasady zrównoważonego rozwoju oraz przestrzegania ładu finansów publi cznych.  
Art. 400r.  1. Nadzór nad działalnością Narodowego Funduszu i wojewódzkich funduszy sprawuje minister właś -
ciwy do spraw klimatu, z tym że w odniesieniu do wojewódzkich funduszy czynności organu nadzoru, o których  mowa 
w ust. 4 –8, wykonują wojewodow ie. 
2. Uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu są przekazywane w  terminie 7  dni od dnia ich podjęcia mini-
strowi właściwemu do spraw klimatu . Uchwały rad nadzorczych wojewódzkich fundus zy są przekazywane wojewodzie 
w terminie 7 dni od dnia ich  podjęcia.  
3. Uchwała Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu sprzeczna z  prawem jest nieważna.  
4. O nieważności uchwały w  całości albo w  części orzeka, w  drodze decyzji, organ nadzoru w  terminie 14  dni od dnia  
otrzymania uchwały.  
5. Organ nadzoru, wszczynając postępowa nie w  sprawie stwierdzenia nieważności uchwały, może wstrzymać jej 
wykonanie.  
6. W sprawach stwierdzenia nieważności uchwały stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania admini-
stracyjnego.  
7. Po upływie terminu, o  którym mowa  w ust. 4, organ nadzo ru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważ -
ności uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu.  
8. Po upływie terminu, o  którym mowa  w ust. 4, organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.  
9. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 8, wyda nie postanowienia o  wstrzymaniu wykonania uchwały należy do sądu  
administracyjnego.  
10. Przepisy  ust. 3–9 stosuje się odpowiednio do wojewódzkich funduszy.  
Art. 401. 1. Przychodami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy są wpływy z  tytułu opłat za kor zystanie 
ze środowiska i  administracyjnych kar pieniężnych pobieranych na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych.  
1a. Przychodami Narodowego Funduszu są  także wpływy z  opłat za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, 
o których mowa w  art. 268  ust. 1 pkt 2  ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo wodne, oraz wpływy z  opłat podwyższonych , 
o których mowa w  art. 280  pkt 1  lit. b oraz pkt 2  lit. b tej ustawy.  
2. Przychodami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy mogą być dobrowolne wpłaty, zapisy, dar owizny, 
świadczenia rzeczowe i  wpływy pochodzące z  fundacji oraz wpływy z  przedsięwzięć organizowanych na rzecz ochrony 
środowiska i  gospodarki wodnej.  
3. Przychodami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy mogą być środki pochodzące z  budżetu Unii Eur o-
pejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, niepodlegające zwrotowi, inne niż środki pochodzące z  budżetu 
Unii Europejskiej.  
4. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze mogą otrzymywać dotacje z  budżetu państwa w  zakresie określonym 
w odrębny ch ustawach.  
5. Przychodami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy mogą być także przychody z  tytułu emisji obligacji 
własnych  oraz inne przychody związane z  działalnością tych funduszy.  
6. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze mogą zaciągać kredyty  i pożyczki.  
7. Przychodami Narodowego Funduszu są także:  
1) wpływy z  opłat, o  których mowa  w art. 210 ust.  1; 
  
Dziennik  Ustaw  – 156 – Poz. 1973  
 
1a) wpływy z  kar pieniężnych wymierzanych na podstawie  art. 315a;  
2) wpływy z  opłat, o  których mowa w  dziale VII ustawy – Prawo geologiczne i  górnicze;  
2a) wpływy z  opłat gwarancyjnych i  uzupełniających opłat gwarancyjnych, o  których mowa  w art. 28e ust. 4 i art. 28f 
ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i  górnicze;  
3) (uchylony)  
4) (uchylony)  
4a) wpływy z opłaty zastępczej, o której mowa w art. 11 ust awy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej  
(Dz. U. z 2021 r. poz. 468 i 868 ); 
4b) wpływy  z opłaty zastępczej,  o której mowa  w art. 52 ust.  1 pkt  2 ustawy  z dnia 20  lutego 201 5 r. o odnawialnych źró-
dłach  energii ( Dz. U. z 2021 r. poz. 610 i 109 3); 
4c) (uchylony)  
5) (uchylony)  
6) (uchylony)  
7) wpływy  z opłat,  o których mowa  w art. 13 ust.  1 i 2 ustawy  z dnia 1 2 czerwca 201 5 r. o systemie handlu uprawnie-
niami do emisji gazów cieplarnianych;  
7a) kwoty pomniejszeń,  o których mowa  w art. 402 ust.  4a; 
7b) środki uzyskane ze sprzedaży w  drodze aukcji uprawnień do emisji, o  których mowa w  art. 49 ust. 2b ustawy z  dnia 
12 czerwca 2015  r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;  
8) wpływy z  opłat produktowych pobieranych na podstawie  przepisów o  obowiązkach przedsiębiorców w  zakresie 
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o  opłacie produktowej;  
8a) środki, o  których mowa w  art. 19  ust. 4c ustawy z  dnia 13  czerwca 2013  r. o gospodarce opakowaniami i  odpada mi 
opakowaniowymi (Dz.  U. z 2020 r. poz. 1114 ); 
8b) wpływy z  opłat produktowych, o  których mowa  w art. 34 ust.  2 i art. 37 ust.  2 ustawy z  dnia 13  czerwca 2013  r. o gos-
podarce opakowaniami i  odpadami opakowaniowymi;  
9) wpływy  z opłat,  o których mowa  w art. 14 ust.  1, art. 17 ust.  1 i 2 oraz art.  43a ust. 2 ustawy  z dnia 2 0 stycznia 
2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych  z eksploatacji;  
10) wpływy  z opłat,  o których mowa  w art. 72 ust.  2 i art. 77 ust.  2 ustawy  z dnia 11  września 201 5 r. o zużytym sprzęcie  
elektrycznym  i elektroniczn ym; 
11) wpływy  z tytułu środków,  o których mowa  w art. 15 ust.  3 pkt  2 oraz art.  62 ust.  6 ustawy  z dnia 1 1 września 201 5 r. 
o zużytym sprzęcie elektrycznym  i elektronicznym z  wykonania obowiązku prowadzenia publicznych kampanii edu-
kacyjnych;  
11a) wpływy z  administracyjnych kar pieniężnych wymierzanych na podstawie ust awy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
11b) (uchylony)  
12) wpływy z  kar pieniężnych wymierzanych na podstawie  art. 32 i 33 ustawy z  dnia 29  czerwca 2007  r. o międzynaro-
dowym przemieszczaniu  odpadów ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1792 ); 
13) (uchylony)  
13a) wpływy z  opłat, o  których mowa  w art. 65 ust.  1 ustawy z  dnia 24  kwietnia 2009  r. o bateriach i  akumulatorach ( Dz. U. 
z 2020 r. poz. 1850 ); 
13b) środki przekazane przez organ, o  którym mowa w  art. 26a ust.  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, z  tytułu  
zwrotu kosztów, o  których mowa w  art. 400a ust.  1 pkt 8c, w  przypadku gdy koszty te zostały sfinansowane 
w formie dotacji, o  której mowa w  art. 411 ust. 1 pkt 2, lub przez przekazanie środków  zgodnie z  art. 410c  ust. 1; 
14) wpływy z  nawiązek wymierzanych na podstawie  art. 47 § 2 ustawy z  dnia 6  czerwca 1997  r. – Kodeks karny ; 
15) wpływy z  tytułu opłaty emisyjnej, o  której mowa w  art. 321a, w  części przypadającej Narodowemu Funduszowi ; 
  
Dziennik  Ustaw  – 157 – Poz. 1973  
 
16)38) wpływy z tytułu opłaty zastępczej, o której mowa w art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokompo-
nentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. z 202 1 r. poz. 1355  i 1642 ); 
17)38) środki przekazywane przez operatora systemu  przesyłowego elektroenergetycznego w wysokości 0,1% uzasadnio-
nego zwrotu z kapitału zaangażowanego w wykonywaną działalność gospodarczą w zakresie przesyłania energii 
elektrycznej, o których mowa w art. 16b ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo  energetyczne ; 
18)39) wpływy z tytułu opłaty zastępczej, o której mowa w art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie 
monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. z 2021 r. poz. 133, 694, 1093 i 1642);  
19)39) wpływy z kar pieniężnych wymierzanych na podstawie art. 35a pkt 7 i 8 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o syste-
mie monitorowania i kontrolowania jakości paliw.  
7a. Przychody, o  których mowa  w ust. 7 pkt  14, przeznacza się wyłącznie na cele związane z  ochroną środowiska.  
8. Przychodami wojewódzkich funduszy są także:  
1) (uchylony)  
2) wpływy z  kar pieniężnych, o  których mowa  w art. 9y ust. 1 i 2, art. 9z ust. 1, 2 i 4 oraz art.  9za ustawy z  dnia 
13 września 1996  r. o utrzymaniu czystości i  porządku w  gminach ( Dz. U. z 2021 r. poz.  888 i 1648 ). 
Art. 401a.  (uchylony)  
Art. 401b.  (uchylony)  
Art. 401c.  1. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o  których mowa  
w art. 401 ust.  7 pkt  1, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych prz ychodów, przeznacza się na finansowanie zadań mini-
stra właściwego do spraw klimatu , o których mowa  w art. 206 i 212. 
2. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż połowa kwoty przychodów, o  których mowa  w art. 401 
ust. 7 pkt  2, po pomniejszen iu o koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na:  
1) finansowanie potrzeb geologii na rzecz kraju;  
2) (uchylony)  
3) finansowanie realizacji zadań Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla, z  wyjątkiem 
zadań, o  których mowa  w art. 28e ust. 2 ustawy – Prawo geologiczne i  górnicze.  
2a. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o  których mowa  w art. 401 
ust. 7 pkt  2a, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie re alizacji zadań Kra-
jowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla, o  których mowa  w art. 28e ust. 2 ustawy – Prawo 
geologiczne i  górnicze.  
3. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż połowa kwoty przychodów, o  których mowa  w art. 401 
ust. 7 pkt  2, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie potrzeb górnictwa słu-
żących ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko wynikającego z  wydobywania kop alin i likwidacji zakła-
dów górniczych.  
4. (uchylony)  
5. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7  
pkt 4a i 4b, po pomniejszeniu o koszty obsługi tych przychod ów, przeznacza się na wspieranie:  
1) poprawy efektywności energetycznej,  w tym wysokosprawnej kogeneracji, w  rozumieniu ustawy  z dnia 1 0 kwietnia 
1997 r. – Prawo energetyczne;  
2)40) przedsięwzięć termomodernizacyjnych w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomoderni-
zacji i remontów oraz o centralnej ewide ncji emisyjności budynków;  
                                                           
38) Dodany  przez art. 5 pkt 4 ustawy , o której mowa w odnośniku 23. 
39) Dodany p rzez art. 3 pkt 1 ustaw y z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości 
paliw oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1642) , która weszła w życie z dniem 22 września 2021 r.  
40) W brzmieniu ustalonym przez art . 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik  Ustaw  – 158 – Poz. 1973  
 
3) rozwoju instalacji odnawialnego źródła energii  w rozumieniu ustawy  z dnia 2 0 lutego 201 5 r. o odnawialnych źród -
łach energii, wraz  z niezbędnymi do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła obiektami budowlanymi  i urządze-
niami, oraz budowy lub przebudowy sieci służących przyłączaniu tych instalacji,  w szczególności na:  
a) nabycie lub montaż mikroinstalacji lub małych instalacji  w rozumieniu ustawy z  dnia 2 0 lutego 201 5 r. o odna-
wialnych źródłach energii,  
b) nabycie stacji red ukcyjno -gazowych umożliwiających przyłączenie instalacji odnawialnego źródła energii służą-
cych do wytwarzania biogazu rolniczego;  
4) rozwoju produkcji instalacji odnawialnego źródła energii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;  
5) innych działań związa nych  z instalacjami odnawialnego źródła energii lub wytwarzaniem energii  z tych źródeł,  w szcze -
gólności na:  
a) promowanie wytwarzania energii elektrycznej  w instalacjach odnawialnego źródła energii lub wykorzystywania 
energii wytwarzanej  w tych instalacja ch, 
b) opracowywanie lub wdrażanie nowych technik lub technologii wytwarzania energii elektrycznej  w instalacjach 
odnawialnego źródła energii lub wykorzystywania energii wytwarzanej  w tych instalacjach;  
6) realizacji zadań ministra właściwego do spraw ener gii służących zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego kraju  
i kształtowaniu warunków prawidłowego funkcjonowania  i rozwoju sektora energetycznego, wynikających  z zasady 
zrównoważonego rozwoju  i zgodnych  z polityką energetyczną państwa;  
7) projektów  w zakresie bezpieczeństwa energetycznego kraju,  w tym bezpieczeństwa dostaw energii, surowców ener-
getycznych  i paliw;  
8) przedsięwzięć związanych  z rozwojem infrastruktury energetycznej,  w tym z  funkcjonowaniem systemów energe-
tycznych,  z uwzględnieniem zasad ra cjonalnej gospodarki  i potrzeb bezpieczeństwa energetycznego kraju ; 
8a)41) działań związanych z  utworzeniem i  prowadzeniem centralnego rejestru oszczędności energii finalnej, o  którym  
mowa w  art. 35a ust.  1 ustawy z  dnia 20  maja 2016  r. o efektywności energ etycznej;  
9) (uchylony)42) 
10)43) wykonywania zadań Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego określonych w ustawie z dnia 12 czerwca 
2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych przez pokrywanie kosztów związanych 
z tymi zadani ami, w przypadku gdy koszty te nie znajdują pokrycia  ze środków zgromadzonych na ra chunku ban-
kowym, o którym mow a w art. 49 ust. 2d tej ustawy.  
5a. (uchylony)  
6. (uchylony)  
7. (uchylony)  
8. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż kwota prz ychodów, o  których mowa w  art. 401 
ust. 7 pkt 7–7b, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie zadań Krajowego 
ośrodka bilansowania i  zarządzania emisjami, o  którym mowa w  art. 3 ust. 1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie  zarzą -
dzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji.  
9. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o  których mowa w  art. 401 ust.  7 
pkt 8–11a, 12, 13a i  13b, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przyc hodów, przeznacza się na:  
1) dofinansowanie przedsięwzięć i  zadań związanych z  gospodarowaniem odpadami, zapobieganiem powstawaniu  odpa -
dów oraz edukację ekologiczną;  
2) (uchylony)  
2a) wspieranie działań mających na celu przeciwdziałanie nielegalnej działa lności w  zakresie przetwarzania pojazdów  wy-
cofanych  z eksploatacji;  
3) administrowanie Bazą danych o  produktach i  opakowaniach oraz o  gospodarce odpadami, o  której mowa w art. 79 
ust. 1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, w  tym na jej utworzenie, wdrażanie i utrzymywanie;  
                                                           
41) Dodany przez art. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o efektywności energetycznej oraz niektórych innych us taw 
(Dz. U. poz. 868), która weszła w życie z dniem  22 maja 2021 r.  
42) Przez art. 5 pkt 5 lit. a  ustawy, o której mowa w odnośniku 23. 
43) Dodany  przez art. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 10; wszedł w życie z dniem 11 czerwca 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 159 – Poz. 1973  
 
4) dofinansowanie działań w  zakresie:  
a) gospodarowania odpadami w  przypadkach, o  których mowa  w art. 23–25, rozporządzenia (WE)  nr 1013/2006 
Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 14  czerwca 2006  r. w sprawie przemieszczania odpa dów,  
b) szkolenia organów administracji publicznej wykonujących obowiązki Rzecz ypospolitej Polskiej związane z kon-
trolą i  nadzorem nad międzynarodowym przemieszczaniem odpadów,  
c) zakupu sprzętu i  oprogramowania dla organów, o  których mowa  w lit. b; 
5) wykonywanie badań i  pomiarów związanych z  odpadami przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska oraz badań 
laboratoryjnych w  zakresie zawartości metali ciężkich w  bateriach lub akumulatorach przez Inspekcję Handlową ; 
6) finansowanie kosztów, o  których mowa w  art. 400a ust.  1 pkt 8c. 
9a. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o  których mowa  w art. 401 
ust. 7 pkt  1a, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na:  
1) przygotowanie, opracowanie i  aktualizację  programów ochrony powietrza i  planów działań krótkoterminowych;  
2) realizację programów ochrony powietrza i  planów działań krótkoterminowych;  
3) pomiary i  oceny jakości powietrza w  strefach, w  których przekraczane są poziomy dopuszczalne lub poziomy doce-
lowe substancji w  powietrzu.  
9b.44) Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż 80% kwoty pr zychodów, o których mowa 
w art. 401 ust. 7 pkt 15, po pomniejszeniu o koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na przedsięwzięcia mające 
na celu zm niejszenie lub uniknięcie szkodliwej emisji substancji gazowych, stałych lub ciekłych powodujących zanie-
czyszczenie powietrza.  
9c.45) Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż 15% kwoty pr zychodów, o których mowa 
w art. 401 ust. 7 pkt 15, i k wota przychodów, o których mowa w art. 401 ust. 7 pkt 16 –19, po pomniejszeniu o koszty 
obsługi tych przychodów, jednak nie więcej niż o 2% tych przychodów, przeznacza się na:46) 
1) dofinansowanie inwestycji w zakresie wytwarzania biokomponentów, biopaliw ci ekłych lub innych paliw odnawial-
nych;  
2) dofinansowanie budowy lub rozbudowy infrastruktury dla dystrybucji lub sprzedaży sprężonego gazu ziemnego 
(CNG) lub skroplonego gazu ziemnego (LNG), w tym pochodzącego z biometanu, lub wodoru lub budowy lub roz-
budo wy infrastruktury do ładowania pojazdów energią elektryczną, wykorzystywanych w transporcie;  
3) pomoc dla wytwórców oraz przedsiębiorstw energetycznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 
1997 r. – Prawo energetyczne wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania paliw ciekłych, bio -
paliw ciekłych, innych paliw odnawialnych, sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub skroplonego gazu ziemnego 
(LNG), w tym pochodzącego z biometanu, wykorzystywanych w transporcie;  
4) dofinansowanie dla:  
a) producentów środków transportu wykorzystujących do napędu energię elektryczną, sprężony gaz ziemny (CNG) 
lub skroplony gaz ziemny (LNG), w tym pochodzący z biometanu, lub wodór,  
b) przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie produkcji podzespołó w do środków transportu, o których 
mowa w lit. a;  
5) dofinansowanie publicznego transportu zbiorowego działającego w szczególności w aglomeracjach miejskich, 
uzdrowiskach, na obszarach, na których ustanowione zostały formy ochrony przyrody zgodnie z przep isami o ochro-
nie przyrody, wykorzystującego biopaliwa ciekłe, inne paliwa odnawialne, sprężony gaz ziemny (CNG) lub skrop -
lony gaz ziemny (LNG), w tym pochodzący z biometanu, wodór lub energię elektryczną;  
6) dofinansowanie opłat portowych pobieranych za korzystanie z infrastruktury portowej jednostek pływających zasila-
nych sprężonym gazem ziemnym (CNG) lub skroplonym gazem ziemnym (LNG), w tym pochodzącym z biometanu, 
lub wodorem, lub wykorzystujących do napędu energię elektryczną;  
                                                           
44) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 5 lit. b  ustawy, o której mowa w odnośniku 23. 
45) Dodany  przez art. 5 pkt 5 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 23. 
46) Wprowadzenie do wyliczenia w  brzmieni u ustalonym przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku  39. 
  
Dziennik  Ustaw  – 160 – Poz. 1973  
 
7) dofinansowanie:  
a) badań związanych z opracowywaniem nowych rodzajów biokomponentów, biopaliw ciekłych, innych paliw od-
nawialnych, lub wykorzystaniem sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub skr oplonego gazu ziemnego (LNG), 
w tym pochodzącego z biometanu, lub wodoru, lub energii elektrycznej, wykorzystywanych w transporcie lub 
związanych z tym nowych rozwiązań konstrukcyjnych,  
b) wdrożeń eksploatacyjnych wyników badań, o których mowa w lit. a;  
8) dofinansowanie programów edukacyjnych promujących wykorzystanie biokomponentów w pa liwach ciekłych lub 
biopaliwach ciekłych, innych paliw odnawialnych, sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub skroplonego gazu ziem -
nego (LNG), w tym pochodzącego z biometanu, lub wodoru, lub energii elektrycznej, wykorzystywanych w trans-
porcie;  
9) dofinansowan ie zakupu nowych pojazdów i jednostek pływających zasilanych biopaliwami ciekłymi, sprężonym 
gazem ziemnym (CNG) lub skroplonym gazem ziemnym (LNG), w tym pochodzącym z biometanu, lub wodorem, 
lub wykorzystujących do napędu energię elektryczną;  
10) dofina nsowanie działań związanych z analizą i badaniem rynku biokomponentów, paliw ciekłych, biopaliw ciekłych, 
innych paliw odnawialnych, sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub skroplonego gazu ziemnego (LNG), w tym po-
chodzącego z biometanu, lub wodoru, lub energii  elektrycznej, wykorzystywanych w transporcie;  
11) promocję wytwarzania i wykorzystywania biokomponentów i biopaliw ciekłych;  
12) dofinansowanie zakupu nowych pojazdów kategorii M 1, o której mowa w załą czniku nr 2 do ustawy z dnia 
20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 202 1 r. poz.  450, 463, 694, 720 i 1641 ), wykorzystujących 
do napędu energię elektryczną wytworzoną z wodoru w zainstalowanych w nim ogniwach paliwowych lub wykorzy-
stujących do napędu wyłącznie energię elektryczną;  
13) Fundus z rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 
16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, w kwocie 
stanowiącej 55% wpływów z tytułu opłaty zastępc zej, o której mowa w art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 25 sierpnia 
2006  r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych.  
10.47) Zobowiązania Narodowego Funduszu związane z  przeznaczaniem środków na cele, o  których mowa  w ust. 1 –5 
i 8–9c, są zobowiązaniami wieloletn imi. 
11.47) Wysokości zobowiązań określonych  w ust. 1 –5 i 8–9c mogą być zmniejszane za zgodą ministra właściwego do 
spraw klimatu . Przy udzielaniu zgody minister właściwy do spraw klimatu  uwzględnia w  szczególności potrzeby rea lizacji 
zasady zrównoważonego rozwoju, strategii, programów i  dokumentów programowych, o  których mowa  w art. 14 ust.  1, 
oraz zobowiązań określonych w  przepisach prawa Unii Europejskiej i  umowach międzynarodowych, których stroną jest 
Rzeczpospolita Polska.  
11a.48) Narodowy Fundusz corocznie dokonuje wpłat na rzecz Rządowego Fund uszu Rozwoju Dróg w wysokości 
i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg 
(Dz. U. z 2021 r. poz. 1122 ). 
12.47) Finansowanie celów innych niż określone  w ust. 1 –5 i 8–9c z przychodów Narodowego Funduszu wymienionych  
w art. 401 ust.  7 odbywa się wyłącznie w  formie pożyczek, o  których mowa  w art. 411 ust.  1 pkt  1. 
13. W przypadku gdy  w ramach zob owiązania,  o którym mowa  w ust. 5, środki są przeznaczone na wspieranie rozwoju:  
1) instalacji wykorzystujących do wytwarzania energii biomasę, wsparciem obejmuje się w  szczególności technologie  
o sprawności przemiany energetycznej wynoszącej co najmniej 8 5% w przypadku ich zastosowania  w samodzielnych 
lokalach mieszkalnych lub lokalach  o innym przeznaczeniu  w rozumieniu ustawy  z dnia 2 4 czerwca 199 4 r. o włas-
ności lokali ( Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ), a w przypadku zastosowania ich w  instalacjach przemysło wych co naj-
mniej 70%;  
2) pomp ciepła, wsparciem obejmuje się  w szczególności pompy ciepła spełniające minimalne wymagania dotyczące  
oznakowania ekologicznego określone  w decyzji Komisji 2007/742/WE  z dnia 9 listopada 200 7 r. określającej kryte-
ria ekologicz ne dotyczące przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego pompom ciepła zasilanym  elek-
trycznie, gazowo lub absorpcyjnym pompom ciepła (Dz. Urz. UE L 30 1 z 20.11.2007,  str. 14, z późn. zm.);  
                                                           
47) Ze zmianą wprowadzoną  przez art. 5 pkt 5 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 23. 
48) W brzmieniu ustalonym przez  art. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o Funduszu Dróg Samorządowych oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2338) , która weszła w życie z dniem 31 grudnia 2020 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 161 – Poz. 1973  
 
3) instalacji wykorzystujących do wytwarzania ciepła energ ię promieniowania słonecznego, wsparciem obejmuje się  
w szczególności technologie oparte na normach europejskich,  w tym instalacje podlegające oznakowaniu ekologicz-
nemu, etykietowaniu etykietami energetycznymi.  
14. Przy ocenie sprawności przemiany energety cznej oraz stosunku mocy wejściowej do mocy wyjściowej instalacji,  
o których mowa  w ust. 13, zastosowanie mają w  szczególności procedury obowiązujące  w prawie Unii Europejskiej lub 
prawie międzynarodowym.  
Art. 401d.  1. Przychodami Narodowego Funduszu są ta kże wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek Kioto, o  których  
mowa  w art. 19a ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji.  
1a. Przychodami Narodowego Funduszu są także środki uzyskane ze sprzedaży  uprawnień do emisji, o  których mowa  
w art. 49 ust. 2a pkt  1 ustawy z  dnia 12  czerwca 2015  r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.  
2. Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji gromadzone na Rachunku klimatycznym,  o którym 
mowa  w art. 23 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych sub-
stancji, pomniejszone o  koszty ich obsługi, przeznacza się na:  
1) dofinansowanie zadań związanych ze wspieraniem przedsięwzięć r ealizowanych w  ramach programów i  projektów 
objętych Krajowym systemem zielonych inwestycji, o  którym mowa  w art. 22 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. 
o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji;  
1a) refinansowanie:  
a) Naro dowemu Funduszowi kosztów związanych z  przeznaczaniem innych środków niż wymienione  w ust. 1, 
b) wojewódzkiemu funduszowi kosztów związanych z  przeznaczaniem środków  
– na dofinansowanie programów lub projektów w  obszarach, o  których mowa  w art. 22 ust.  2 ustawy z  dnia 17  lipca 
2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji, w  tym kosztów związanych 
z przekazaniem środków na dochody budżetu państwa w  celu dofinansowania zadań realizowanych przez państwo-
we jednostki budżetowe , obejmujących realizację tych programów lub projektów;  
2) pokrycie wydatków związanych z  obsługą Rady Konsultacyjnej, o  której mowa  w art. 24 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca  
2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji;  
3) pokrycie kosztów związanych z  wykonywaniem zadań, o  których mowa  w art. 25 ust.  2 ustawy z  dnia 17  lipca 
2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji.  
3. Środki, o  których mowa w  ust. 1a, pomniejszone o  koszty ich obsł ugi, przeznacza się na:  
1) dofinansowanie realizacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej inwestycji w  obszarach, o  których mowa w  art. 22 
ust. 2 pkt 5, 5a i  8a–8c ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych 
substancji;  
2) refinansowanie Narodowemu Funduszowi kosztów związanych z  przeznaczaniem środków wymienionych w  ust. 1a 
na dofinansowanie programów lub projektów w  obszarach, o  których mowa w  art. 22 ust. 2 pkt 5, 5a i 8a–8c ustawy 
z dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji;  
3) pokrycie kosztów związanych z  wykonywaniem zadań, o  których mowa w  art. 25 ust. 2 pkt 1–3, 5, 6 i  7a–9 ustawy 
z dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów ciep larnianych i  innych substancji, w  zakresie doty-
czącym obszarów, o  których mowa w  art. 22 ust. 2 pkt 5, 5a i  8a–8c tej ustawy.  
Art. 401e.49) 1. Przychodami Narodowego Funduszu są także środki uzyskane:  
1) z Funduszu Modernizacyjnego, o których mowa w art. 5 0a ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu 
uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;  
2) ze sprzedaży uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2d ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o syste mie 
handlu uprawnieniami do emisji gaz ów cieplarnianych.  
2. Środki uzyskane z Funduszu Modernizacyjnego, o których mowa w art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 
2015  r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, przeznacza się na dof inansowanie realiza cji 
inwestycji, o których mowa w art. 50a ust. 1 i 2 tej ustawy.  
                                                           
49) Dodany przez art. 2 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 10; wszedł w życie z dniem 11 czerwca 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 162 – Poz. 1973  
 
3. Środki uzyskane ze sprzedaży uprawnień do emisji, o których mowa w art. 49 ust. 2d ustawy z dnia 12 czerwca 
2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, przeznacza się na finanso wanie kosztów zwią-
zanych z wykonywaniem zadań Krajowego operatora Funduszu Modernizacyjnego.  
Art. 402. 1. Zarząd województwa oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzą wyodrębnione rachunki 
bankowe w  celu gromadzenia i  redystrybucji wpływów, o  których mowa  w art. 401 ust.  1. Wpływy te, powiększone  o przy-
chody z  oprocentowania środków na rachunkach bankowych, są przekazywane na rachunki bankowe Narodowego Fun-
duszu, wojewódzkich funduszy oraz na rachunki budżetów powiatów i  budżetów gmin, w  termin ie do końca następnego 
miesiąca po ich wpływie na wyodrębnione rachunki bankowe zarządu województwa i  wojewódzkiego inspektora ochrony 
środowiska.  
1a. Zarząd województwa pomniejsza wpływy, o  których mowa  w art. 401 ust.  1, powiększone o  przychody z opro-
centowania środków na rachunku bankowym, o  opłaty poniesione na egzekucję należności oraz o  koszty obsługi rachunku 
bankowego.  
1b. (utracił moc)  
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przed przekazaniem wpływów z  kar na rachunki Narodowego Fun -
duszu oraz wojewódzkich funduszy, o  których mowa  w ust. 1, pomniejsza je o  20%, a  kwotę uzyskaną z  tytułu pomniej-
szenia przekazuje na dochody budżetu państwa.  
2a. Zarząd województwa przed przekazaniem na rachunek Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy 
wpływów  z opłat, o  których mowa  w art. 401 ust.  1, pomniejsza je o:  
1) 3% – w przypadku województw, w  których wpływy z  opłat w  poprzednim roku kalendarzowym wyniosły do 100  mln zł;  
2) 1,5% – w przypadku województw, w  których wpływy z  opłat w  poprzednim roku kalen darzowym wyniosły powyżej 
100 mln zł.  
2b. Kwotę uzyskaną z  tytułu pomniejszenia, o  którym mowa  w ust. 2a, przeznacza się na:  
1) tworzenie i  modyfikację baz danych zawierających informacje o  podmiotach korzystających ze środowiska;  
2) zatrudnianie osób zajm ujących się kontrolą oraz windykacją opłat za korzystanie ze środowiska.  
3. W razie nieterminowego przekazania wpływów, o  których mowa  w ust. 1, wpływy te są przekazywane wraz z od-
setkami za zwłokę określonymi w  przepisach ustawy – Ordynacja podatkowa.  
4. Wpływy  z tytułu opłat  i kar stanowią  w 20% dochód budżetu gminy,  a w 10% – dochód budżetu powiatu,  z za-
strzeżeniem  ust. 4a, 5 i 6. 
4a. Wpływy  z tytułu opłat za wprowadzanie do powietrza dwutlenku siarki (SO 2) i tlenków azotu (NO x) przed doko-
naniem podziału , o którym mowa  w ust. 4, pomniejsza się o  kwotę stanowiącą 7,5% tych wpływów, która stanowi przy-
chód Narodowego Funduszu.  
4b. Zarząd województwa przekazuje kwotę pomniejszenia,  o której mowa  w ust. 4a, na rachunek bankowy Narodo-
wego Funduszu.  
5. Wpływy  z tytułu opłat za usunięcie drzewa lub krzewu oraz kar,  o których mowa  w art. 88 ust.  1 ustawy  z dnia 
16 kwietnia 200 4 r. o ochronie przyrody, stanowią w  całości dochód budżetu gminy, z  wyjątkiem wpływów z  tytułu opłat  
i kar nakładanych przez starostę, które  stanowią w  całości dochód budżetu powiatu, oraz wpływów  z tytułu opłat  i kar 
nakładanych przez marszałka województwa, które stanowią  w 35% przychód Narodowego Funduszu i  w 65% – woje-
wódzkiego funduszu.  
6. Wpływy z  tytułu opłat i  kar za składowanie i  magaz ynowanie odpadów stanowią w  50% dochód budżetu gminy, 
a w 10% dochód budżetu powiatu, na których obszarze są składowane odpady. Jeżeli składowisko odpadów jest zlokali-
zowane na obszarze więcej niż jednego powiatu lub więcej niż jednej gminy, dochód podlega  podziałowi proporcjonalnie 
do powierzchni zajmowanych przez składowisko na obszarze tych powiatów i  gmin.  
7. Wpływy z  tytułu opłat i  kar po dokonaniu podziału, o  którym mowa  w ust. 4 albo  6, stanowią w  35% przychód Naro -
dowego  Funduszu i  w 65% – wojewódzk iego funduszu.  
8. (uchylony)  
8a. Wpływy z  kar pieniężnych, o  których mowa  w art. 32 i 33 ustawy z  dnia 29  czerwca 2007  r. o międzynaro dowym  
przemieszczaniu odpadów, wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska przekazują na rachunek bankowy Narodowego 
Fundu szu w  terminie do końca następnego miesiąca po upływie każdego kwartału.  
  
Dziennik  Ustaw  – 163 – Poz. 1973  
 
9. (uchylony)  
10. (uchylony)  
11. (utracił moc)  
12. (uchylony)  
13. (utracił moc)  
14. (uchylony)  
15. (uchylony)  
16. (utracił moc)  
17.50) Narodowy Fundusz przekazuje kwotę, o której mowa w art. 401c ust. 9c pkt 13, na Fundusz rozwoju przewo-
zów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu 
rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, do dnia 30 marca ro ku następującego po roku, 
którego dotyczy obowiązek, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i bio -
paliwach ciekłych.  
Art. 403. 1. Do zadań powiatów należy finansowanie ochrony środowiska w  zakresi e określonym w  art. 400a ust. 1  
pkt 2, 5, 8, 9, 15, 16, 18, 21 –25, 29, 31, 32 i  38–42 w  wysokości nie mniejszej niż kwota wpływów z  tytułu opłat i  kar, 
o których mowa w  art. 402  ust. 4, 5 i  6, stanowiących dochody budżetów powiatów, pomniejszona o  nadwyżkę z  tytułu 
tych d ochodów przekazywaną do wojewódzkich funduszy.  
2. Do zadań własnych gmin należy finansowanie ochrony środowiska w  zakresie ok reślonym w  art. 400a ust. 1 pkt  2, 
5, 8, 9, 15, 16, 21 –25, 29, 31, 32 i  38–42 w  wysokości nie mniejszej niż kwota wpływów z  tytułu opłat i  kar, o których 
mowa w  art. 402  ust. 4, 5 i  6, stanowiących dochody budżetów gmin, pomniejszona o  nadwyżkę z  tytułu tych dochodów 
przek azywaną do wojewódzkich funduszy.  
3. Finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, o  którym mowa  w ust. 1 i 2, odbywa się w  trybie okreś lo-
nym w  przepisach odrębnych, z  zastrzeżeniem  ust. 4–6. 
4. Finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, o  którym mowa  w ust. 1 i 2, może polegać na udzielaniu 
dotacji celowej w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 27  sierpnia 2009  r. o finansach publicznych z  budżetu gminy lub 
budżetu powiatu na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji:  
1) podmiotów niezaliczonych do sektora finansów publicznych, w  szczególności:  
a) osób fizycznych,  
b) wspólnot mieszkaniowych,  
c) osób prawnych,  
d) przedsiębiorców;  
2) jednostek sektora finansów publicznych będących gminnymi lub powiatowymi osobami prawnymi.  
5. Zasady udzielania dotacji celowej, o  której mowa  w ust. 4, obejmujące w  szczególności kryteria wyboru inwestycji do 
finan sowania lub dofinansowania oraz tryb postępowania w  sprawie udzielania dotacji i  sposób jej rozliczania określa  odpo-
wiednio rada gminy albo rada powiatu w  drodze uchwały.  
6. Udzielenie dotacji celowej, o  której mowa  w ust. 4, następuje na podstawie umowy z awartej przez gminę lub powiat  
z podmiotami określonymi  w ust. 4. W  przypadku gdy dotacja stanowi pomoc publiczną lub pomoc de minimis jej udzie -
lenie następuje z  uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy określonych w  przepisach prawa Unii Euro -
pejskiej.  
Art. 404. 1. Gminy  i powiaty, których dochody  z tytułu opłat  i kar, o których mowa  w art. 402 ust.  4, 5 i 6, są większe  
niż 1 0-krotność średniej krajowej dochodów  z roku poprzedniego przypadających na jednego mieszkańca, liczonej odpo-
wiednio dla g min i  powiatów, przekazują nadwyżkę  z tytułu tych dochodów do właściwego wojewódzkiego funduszu.  
2. Minister właściwy do spraw klimatu  ogłasza,  w drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej 
Polskiej „Monitor Polski ” średnią krajową dochodó w gmin  i powiatów,  o których mowa  w art. 402 ust.  4, 5 i 6, osiąg niętą  
w roku poprzednim,  w terminie do końca  I półrocza roku następnego.  
                                                           
50) Dodany  przez art. 5 pkt 6 ustawy , o której mowa w odnośniku 23. 
  
Dziennik  Ustaw  – 164 – Poz. 1973  
 
3. Gminy i  powiaty dokonują wpłat, o  których mowa  w ust. 1, na rachunek odpowiedniego wojewódzkiego funduszu,  
w termi nie do dnia 15  sierpnia roku następującego po roku, w  którym wystąpiła nadwyżka.  
4. Od kwot niewpłaconych w  terminie nalicza się odsetki w  wysokości ustalonej dla zaległości podatkowych.  
Art. 405. (uchylony)  
Art. 406. (uchylony)  
Art. 407. (uchylony)  
Art. 408. (uchylony)  
Art. 409. (uchylony)  
Art. 409a.  (uchylony)  
Art. 410. (uchylony)  
Art. 410a.  1. (uchylony)  
2. (uchylony)  
2a. (uchylony)  
3. (uchylony)  
3a. (uchylony)  
3b. (uchylony)  
3c. (uchylony)  
4. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w  zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eks-
ploatacji  przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu, który łącznie spełnia następujące warunki:  
1) posiada decyzje wymagane w  związku z  prowadzeniem stacji demontażu;  
2) złożył w  terminie sprawozdanie zawierają ce informacje, o  których mowa  w art. 75 ust.  2 pkt  1 i 4 ustawy z  dnia 
14 grudnia 2012  r. o odpadach.  
5. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w  zakresie gospodarowania odpadami powstałymi 
w wyniku demontażu pojazdów wycofanych z  eksplo atacji przedsiębiorcy p rowadzącemu stację demontażu i przedsiębiorcy  
prowadzącemu strzępiarkę lub inną instalację przetwarzania, odzysku lub recyklingu odpadów pochodzą cych z pojazdów 
wycofanych z  eksploatacji, który posiada wymagane decyzje w  zakresie gos podarki odpadami oraz spełnia wymagania 
określone w  przepisach o  odpadach.  
6. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w  zakresie zbierania pojazdów wy cofanych z eks-
ploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów, który posi ada wymagane decyzje w  zakresie gos po-
darki odpadami oraz spełnia wymagania określone w  przepisach o  odpadach.  
Art. 410b.  (uchylony)  
Art. 410c.  1. Środki Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy mogą być przeznaczane na dofinansowanie 
zadań z  zakresu o chrony środowiska i  gospodarki wodnej realizowanych przez jednostki budżetowe.  
2. W budżecie państwa tworzy się rezerwę celową w  wysokości odpowiadającej kwocie środków przekazywanych 
państwowym jednostkom budżetowym przez Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fu ndusze na dochody budżetu państwa.  
Art. 410d.  Środki Narodowego Funduszu można przeznaczać za zgodą ministra właściwego do spraw klimatu  na 
wspieranie projektów i  inwestycji z  zakresu ochrony środowiska i  gospodarki wodnej poza granicami kraju, jeżeli ma t o 
związek z  bezpieczeństwem ekologicznym Rzeczypospolitej Polskiej, z  zastrzeżeniem  art. 410e.  
Art. 410e.  1. Środki Narodowego Funduszu niebędące przychodami, o  których mowa  w art. 401 ust.  7, oraz nie -
będące wpływami pochodzącymi ze sprzedaży jednostek pr zyznanej emisji gromadzon ymi na Rachunku klimatycznym, 
o którym  mowa  w art. 23 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych 
i innych substancji, można także przeznaczać, za zgodą ministra właściwego do spraw klimatu , na:  
1) udzielanie pomocy w  ramach międzynarodowej współpracy na rzecz ro zwoju państwom niewymienionym w załącz-
niku I  do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w  sprawie zmian klimatu, sporządzonej w  Nowym Jorku 
dnia 9  maja 1992  r. (Dz. U. z 1996  r. poz. 238), zwanej dalej „Konwencją Klimatyczną ”; 
2) dokonywanie wpłat na rzecz międzynarodowych organizacji, instytucji, programów i  funduszy, zapewniających funk-
cjonowanie mechanizmów finansowych służących realizacji celów Konwencji Klimatycznej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 165 – Poz. 1973  
 
2. Pomoc, o  której mowa  w ust. 1 pkt  1, jest udzielana na wspieranie projektów i  inwestycji z  zakresu:  
1) ograniczania lub unikania emisji gazów cieplarnianych;  
2) pochłaniania lub sekwestracji dwutlenku węgla (CO 2); 
3) adaptacji do zmian klimatu;  
4) wzmocnieni a instytucjonalnego.  
3. Środki Narodowego Funduszu niebędące przychodami, o  których mowa  w art. 401 ust.  7, oraz niebędące wpły-
wami pochodzącymi ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji gromadzonymi na Rachunku klimatycznym, o  którym 
mowa  w art. 23 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych sub-
stancji, przeznaczone na zadania, o  których mowa  w ust. 1, realizowane przez państwową jednostkę budżetową, są prze-
kazywane tej jednostce zgodnie  z art. 410c  ust. 2. 
4.51) Za zgodą ministra właściwego do spraw klimatu Narodowy Fundusz może pełnić funkcję wykonawczą, zarzą-
dzającą lub wspomagającą przy międzynarodowej organizacji, instytucji, programie lub funduszu, zapewniających funk-
cjonowanie mechanizmów finansow ych służących realizacji celów Konwencji Klimatycznej, w tym funkcję podmiotu 
akredytowanego przy Zielonym Funduszu Klimatycznym.  
Art. 410f.  Środki Narodowego Funduszu przeznacza się także na odszkodowania wynikające z  niewykonania lub 
nienależytego wykona nia umów sprzedaży jednostek przyznanej emisji, zawieranych na podstawie ustawy z  dnia 17  lipca 
2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji.  
Art. 411. 1. Finansowanie działalności,  o której mowa  w art. 400a  ust. 1 oraz art. 410a  ust. 4–6, ze środków Naro-
dowego Funduszu  i wojewódzkich funduszy odbywa się przez:  
1) udzielanie oprocentowanych pożyczek, w  tym pożyczek przeznaczonych na zachowanie płynności finansowej;  
2) udzielanie dotacji, w  tym: 
a) dopłaty do oprocentowani a kredytów bankowych,  
b) dokonywanie częściowych spłat kapitału kredytów bankowych,  
c) dopłaty do oprocentowania lub ceny wykupu obligacji,  
d) (uchylona)  
e) dopłaty do rat lub innych opłat ustalanych  w umowach leasingu  w rozumieniu przepisów  art. 23a pkt 1 ustawy  
z dnia 2 6 lipca 199 1 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, 1163 , 1243 , 
1551 i 1574 ) i art. 17a pkt 1 ustawy  z dnia 1 5 lutego 199 2 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. 
z 2020 r. poz. 1406 , z późn. zm.52)); 
3) nagrody za działalność na rzecz ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, niezwiązaną z  wykonywaniem obowiąz-
ków pracowników administracji rządowej i  samorządowej.  
1a. (uchylony)  
1b. (uchylony)  
1c. (uchylony)  
1d. Finansowanie wydatków na prace, o  których  mowa  w art. 7 ust.  2 ustawy z  dnia 14  lipca 2000  r. o restru ktury-
zacji finansowej górnictwa siarki, odbywa się w  formie dotacji.  
1e. Ogólną kwotę środków przeznaczanych na finansowanie, o  którym mowa  w ust. 1d, określa roczny plan finan-
sowy Narodowego Funduszu.  
1f. Wysokość dotacji, o  której mowa  w ust. 1d, określa szczegółowy ha rmonogram prac likwidacyjnych i rekulty -
wacyjnych obejmujący rodzaj i  zakres zadań, wysokość niezbędnych nakładów i  czas ich realizacji zatwierdzony przez 
Narodowy Fundusz.  
1g. Dotacja, o  której mowa  w ust. 1d, wykorzystana niezgodnie ze szczegółowym harmonogramem prac likwidacyj-
nych i  rekultywacyjnych podlega zwrotowi do Narodowego Funduszu.  
                                                           
51) Dodany przez art. 2 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 10; wsze dł w życie z dniem 11 czerwca 2021 r.  
52) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 1492, 1565, 2122, 2123  i 2320 oraz 
z 2021  r. poz. 11,  255, 1163, 1243, 1598 i 1666.  
  
Dziennik  Ustaw  – 166 – Poz. 1973  
 
2. Przeznaczenie środków na fina nsowanie potrzeb geologii wymaga zasięgnięcia opinii min istra właściwego do spraw  
środowiska, a na finansowanie potrzeb górnictwa – ministra właściwego do spraw gospodarki złożami kopalin oraz Prezesa  
Wyższego Urzędu Górniczego.  
3. Pożyczki, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1, z wyłączeniem pożyczek przeznaczonych n a zachowanie płynności 
finansowej, mogą być częściowo umarzane, pod warunkiem terminowego wykonania zadań i  osiągnięcia planowanych 
efektów.  
3a. Dopłaty,  o których mowa  w ust. 1 pkt  2 lit. c, stosuje się do obligacji emitowanych na cele związane  z działaln oś-
cią, o której mowa  w art. 400a  ust. 1 oraz art.  410a  ust. 4–6, przez podmioty posiadające osobowość prawną wykonujące 
zadania z  zakresu gospodarki komunalnej.  
3b. Dopłaty,  o których mowa  w ust. 1 pkt  2 lit.  e, stosuje się do rat lub innych opłat ponoszo nych przez korzystają-
cych, ustalanych  w umowach, których przedmiotem jest leasing środków trwałych lub wartości niematerialnych  
i prawnych podlegających amortyzacji i  służących realizacji celów  z zakresu ochrony środowiska lub gospodarki wodnej.  
3c. W przypadku gdy pożyczka na zachowanie płynności finansowej, o  której mowa w  ust. 1 pkt 1, stanowi pomoc 
publiczną, może być udzielana jako pomoc publiczna, mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w  gospodarce, 
o której mowa w  Sekcji 3.1  Komunikatu Komis ji – Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w  celu wsparcia gospo-
darki w  kontekście trwającej epidemii COVID -19 (2020/C 91  I/01) (Dz.  Urz. UE C 91  I z 20.03.2020, str.  1). 
3d. Pomoc publiczna w  formie zmiany warunków lub terminów spłaty pożyczki, o  której mowa w  ust. 1 pkt  1, lub 
w formie umorzenia pożyczki zgodnie z  ust. 3 może być udzielana jako pomoc publiczna, mająca na celu zaradzenie po-
ważnym zaburzeniom w  gospodarce, o  której mowa w  Sekcji 3.1  Komunikatu Komisji – Tymczasowe ramy środków 
pomocy państ wa w  celu wsparcia gospodarki w  kontekście trwającej epidemii COVID -19 (2020/C 91  I/01).  
4. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze mogą dysponować rachunkami środków dewizowych.  
5. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą udzielać poręczeń:  
1) spłaty kredytów lub pożyczek,  
2) spłaty odsetek od kredytów lub pożyczek,  
3) zwrotu przyznanych środków  
– pod warunkiem przeznaczenia tych kredytów, pożyczek lub środków na cele  z zakresu ochrony środowiska lub gospo-
darki wodnej oraz ustanowienia zabezpieczeń odpowiednio na rzecz Narodowego Funduszu albo wojewódzkich funduszy 
na wypadek roszczeń wynikających  z tytułu wykonania obowiązków poręczycieli.  
5a. Poręczenia są terminowe  i udzielane do kwoty określonej  w umowie.  
5b. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fun dusze pobierają opłatę prowizyjną od poręczeń, uwzględniając  w szcze-
gólności  kwotę zobowiązania.  
6. Narodowy Fundusz może przejąć zobowiązania ministra właściwego do spraw klimatu , jeżeli przyznanie środków  
przez rządy państw obcych i  organizacje międzynar odowe, zgodnie z  ustaleniami umów międzynarodowych, jest uwarun-
kowane udzieleniem przez ministra właściwego do spraw klimatu  gwar ancji zwrotu wypłaconych kwot w całości  lub 
w części, z  przyczyn określonych w  tych umowach.  
6a. Narodowy Fundusz może obejmowa ć lub nabywać udziały lub akcje w  spółkach oraz nabywać obligacje emito-
wane przez inne podmioty niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, za zgodą ministra właściwego do 
spraw klimatu  i ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeż eli jest to związane z  rozwojem przemysłu 
i usług w  zakresie ochrony środowiska.  
7. Wnioski o  przyznanie pożyczek lub dotacji, których wartość jednostkowa przekracza 10  000 000 euro, dotyczące 
środków technicznych służących jedynie ograniczeniu negatywnego  oddziaływania na środowisko, w  szczególności 
oczyszczalni ścieków, elektrofiltrów lub składowisk odpadów,  powinny zawierać uzasadnienie obejmujące analizę ewen-
tualnych alternatywnych rozwiązań organizacyjnych, technicznych lub technologicznych mających na  celu wyeliminowa-
nie lub ograniczenie powstawania zanieczyszczeń oraz wprowadzenie czystszej produkcji.  
8. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze udzielają dotacji, pożyczek, poręczeń oraz przekazują środki 
finansowe na podstawie umów cywilnoprawnych.  
9. Formy umowy cywilnoprawnej nie stosuje się do przekazywania środków na nagrody za działalność na rzecz ochrony 
środowiska i  gospodarki wodnej niezwiązaną z  wykonywaniem obowiązków praco wników administracji rządowej i samorzą-
dowej , o których mowa  w ust. 1 pkt  3, jeżeli ich fundatorem jest Narodowy Fundusz lub wojewódzkie fundusze.  
  
Dziennik  Ustaw  – 167 – Poz. 1973  
 
10.53) Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą udostępniać środki finansowe bankom z przeznacze-
niem na udzielanie gwarancji lub poręczeń, kredytów bankowych, pożyczek lub  dotacji na wskazane przez siebie progra-
my i przedsięwzięcia z zakresu zadań ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz potrzeb geologii.  
10a. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą zawierać umowy o  udostępnienie środków finansowych,  
o których mo wa w ust. 10, z bankami wybranymi na podstawie określonych przez te fundusze procedur, zapewniających 
poszanowanie zasady przejrzystości  i równego traktowania banków oraz zawarcie umowy  z każdym bankiem spełniają-
cym obiektywne, proporcjonalne  i niedyskrymi nacyjne warunki określone  w tych procedurach.  
10b. (uchylony)  
10c. (uchylony)  
10d. Do wyboru banków,  o których mowa  w ust. 10a, nie mają zastosowania przepisy o  zamówieniach publicznych.  
10e. Umowy,  o których mowa  w ust. 10a, określają  w szczególności tryb  i terminy przekazywania bankom przez  Naro -
dowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze środków finansowych,  o których mowa  w ust. 10. 
10f.54) Narodowy Fundusz może udostępniać środki finansowe wojewódzkim funduszom z przeznaczeniem na:  
1) udzielanie pożyczek lu b dotacji, a także na dalsze udostępnianie środków zgodnie z ust. 10, na wskazane przez siebie 
programy i przedsięwzięcia z zakresu zadań ochrony środowiska i gospodarki wodnej oraz potrzeb geologii;  
2) pokrycie kosztów obsługi zadań realizowanych przez:  
a) wojewódzkie fundusze, związanych z wdrażaniem programów i przedsięwzięć, o których mowa w pkt 1,  
b) jednostki samorządu terytorialnego współpracujące przy wdrażaniu programów i przedsięwzięć, o których mowa  
w pkt 1, lub tworzeniu warunków do tego wdraż ania.  
10g.55) Osoba fizyczna, która zamierza złożyć wniosek o przyznanie dofinansowania z Narodowego Funduszu lub 
wojewódzkiego funduszu, może złożyć żądanie wydania zaświadczenia o wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu 
przypadającego na jednego człon ka jej gospodarstwa domowego.  
10h.55) Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 10g, wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu  na 
miejsce zamieszkania osoby fizycznej, o której mowa w ust. 10g.  
10i.55) Dochodem, o którym mowa w ust. 10g, jest dochód w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 
2003  r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111  oraz z 2021 r. poz. 1162 ).  
10j.55) Gospod arstwo domowe tworzą:  
1) osoba fizyczna, o której mowa w ust. 10g, samotnie zamieszkująca i gospodarująca (gospodarstwo domowe jedno -
osobowe), albo  
2) osoba fizyczna, o której mowa w ust. 10g, oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające  w fak-
tycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).  
10k.55) Wysokość przeciętnego miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 10g, ustalana jest na podstawie do-
chodów osiągnię tych w:  
1) przedostatnim roku kalendarzowym poprzedzającym rok, w którym złożono żądanie wydania zaświadczenia, o któ-
rym mowa w ust. 10g – w przypadku żądania złożonego w okresie od dnia 1 stycznia do dnia 31 lipca danego roku;  
2) ostatnim roku kalendarz owym poprzedzającym rok, w którym złożono żądanie wydania zaświadczenia, o którym 
mowa w ust. 10g – w przypadku żądania złożonego w okresie od dnia 1 sierpnia do dnia 31 grudnia danego roku.  
10l.55) Do ustalania wysokości prze ciętnego miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 10g, z gospodarstwa rol-
nego stosuje się przepisy art. 5 ust. 8 –9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, przy czym ilekroć 
w tych przepisach mowa jest o:  
1) rodzinie – rozumie się przez to gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 10j;  
2) gospodarstwie rolnym – rozumie się przez to gospodarstwo rolne, o którym mowa w  art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 
15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333).  
                                                           
53) W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
54) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 7 lit. a  ustawy, o której mowa w odnośniku 23. 
55) Dodany  przez art. 5 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odno śniku 23. 
  
Dziennik  Ustaw  – 168 – Poz. 1973  
 
10m.55) Do ustalania wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 10g, z działalności pod-
legającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów 
osiąganych przez osoby fizycz ne stosuje się odpowiednio przepis art. 5 ust. 7a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świad-
czeniach rodzinnych.  
10n.56) Do postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 10g:  
1) stosuje się przepisy art. 23 ust. 2a i ust. 4 pkt 1 i 3 l it. f ustawy z dnia 28 listopada  2003 r. o świadczeniach rodzin-
nych, przy czym ilekroć w tych przepisach jest mowa o rodzinie, rozumie się przez to gospodarstwo domowe, o któ-
rym mowa w ust. 10j;  
2) przepisy art. 23 ust. 7, art. 23b ust. 1 pkt 1, 1a, 1b, 2  w zakresie danych, o których mowa w art. 23 ust. 8 pkt 1 lit. a i e,  
oraz pkt 3, ust. 4 i 5, art. 24a ust. 1 i 2, art. 25 ust. 3 i 4 i art. 29 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach 
rodzinnych stosuje się odpowiednio.  
10o.55) Żądanie wydania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 10g, zawiera następujące dane osoby fizycznej, o któ-
rej mowa w ust. 10g, oraz członków jej gospodarstwa domowego:  
1) imię i nazwisko;  
2) numer PESEL, a w przypadku gdy nie nadano numeru PESE L – numer i serię dokumentu potwierdzającego toż -
samość;  
3) adres miejsca zamieszkania;  
4) adres poczty elektronicznej lub numer telefonu osoby fizycznej, o której mowa w ust. 10g, o ile je posiada.  
10p.55) Żądając wydania z aświadczenia, o którym mowa w ust. 10g, osoba fizyczna, o której mowa w ust. 10g, skła-
da oświadczenie potwierdzające, że Narodowy Fundusz lub wojewódzki fundusz wymaga zaświadczenia w celu przyzna-
nia dofinansowania.  
10q.57) W zaświadczeniu, o którym mowa w  ust. 10g, podaje się dane, o których mowa w ust. 10o pkt 1 –3, i wyso-
kość przeciętnego miesięcznego dochodu przypadającego na jednego członka gospodars twa domowego osoby fizycznej, 
o której mowa w ust. 10g, oraz wskazuje się, czy dochód ten dotyczy członka  gospodarstwa domowego jednoosobowego 
czy gospodarstwa domowego wieloosobowego.  
10r.55) Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w formie pisemnej, upoważnić swojego zastępcę, pracownika 
urzędu gminy albo kierownika ośrodka p omocy społecznej, a w przypadku przekształce nia ośrodka pomocy społecznej 
w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych 
przez centrum usług społecznych (Dz. U. poz. 1818) – dyrektora cent rum usług społecznych, lub kierownika innej jed-
nostki organizacyjnej gminy, a także inną osobę na wniosek kierownika ośrodka pomocy społecznej, dyrektora centrum 
usług społecznych lub innej jednostki organizacyjnej gminy do prowadzenia postępow ań w sprawac h, o których mowa 
w ust. 10g, w tym do wydawania w tych sprawach zaświadczeń.  
10s. (uchylony)58) 
10sa.59) Żądanie wydania zaświadczenia oraz zaświadczenie, o których mowa w ust. 10g, sporządza się zgodnie ze 
wzorami udostępnionymi w Biuletynie Informacji Pu blicznej na stronie podmiotowej ministr a właściwego do spraw kli-
matu.  
10t.60) Narodowy Fundusz przekazuje, na podstawie umowy z Bankiem Gospodarstwa Krajowego, środki do Eko -
logicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji, o którym mowa w art. 421l ust. 1.  
                                                           
56) Dodany  przez art. 5 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 
24 czerwca 2021 r. o zmianie niektórych ustaw związanych ze  świadczeniami na rzecz rodziny (Dz. U. poz. 1162),  która weszła 
w życie z dniem 13 lipca 2021 r.  
57) Dodany przez art. 5 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 23; w brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy wymieni o-
nej jako druga w odnośniku  56. 
58) Dodany przez art. 5 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 23; uchylony przez art. 2 pkt 3 ustawy  wymienionej jako druga 
w odnośniku 56. 
59) Dodany przez art. 2 pkt 4 ustawy  wymienionej jako druga w odnośniku 56. 
60) Dodany  przez art. 7 pkt 3 lit. b  ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik  Ustaw  – 169 – Poz. 1973  
 
10u.60) Umowa, o której mowa w ust. 10t, określa w szczególności:  
1) warunki i terminy przekazywania środków do Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji, obowiązki sprawo -
zdawcze z wykorzystania środków Ekologicznego Funduszu Por ęczeń i Gwarancji i warunki zwrotu niewykorzysta-
nych lub wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem środków tego funduszu na rzecz Narodowego Funduszu;  
2) szczegółowe warunki i tryb udzielania poręczeń lub gwarancji w ramach Ekologicznego Funduszu Poręcze ń i Gwa-
rancji;  
3) wysokość, warunki i tryb pobierania opłat prowizyjnych z tytułu udzielonych poręczeń lub gwarancji w ramach 
Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji.  
10v.60) Przepisów art. 34c ustawy z dnia 8 maja 1997 r . o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Pań-
stwa oraz niektóre osoby prawne (Dz. U. z 2021 r. poz. 442  i 1535 ) nie stosuje się.  
11. Środki powierzone Narodowemu Funduszowi i  wojewódzkim funduszom, pochodzące z  pomocy zagranicznej, 
są wykorzys tywane na dofinansowanie przedsięwzięć z  zakresu ochrony środowisk a i gospodarki wodnej zgodnie z umo-
wami, na podstawie których środki te przekazano, oraz zgodnie z  procedurami obowiązującymi w  tych funduszach.  
Art. 411a.  1. Narodowy Fundusz może nabywać udziały lub akcje w  spółkach, jeżeli statutowym lub ustawowym 
przedmiotem działalności tych spółek jest ochrona środowiska i  gospodarka wodna.  
1a. Narodowy Fundusz może obejmować lub nabywać akcje w  spółce, o  której mowa w  art. 421a ust. 1. 
2. Narodowy Fun dusz może obejmować udziały lub akcje w  spółkach innych niż określone w  ust. 1 i art. 421a  
ust. 1 wyłącznie w  zamian za nieściągalne wierzytelności wynikające z  umów zawartych z  tym Funduszem.  
3. Objęcie, nabycie lub zbycie udziałów lub akcji w spółkach or az objęcie, nabycie lub zbycie obligacji, których  emiten-
tem jest podmiot inny niż Skarb Państwa, przez Narodowy Fundusz wymaga zgody ministra właściwego do spraw kli-
matu . Przepisu art. 15 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem pań stwowym (Dz. U. z 2020 r. 
poz. 735 oraz z 2021 r. poz. 159, 255, 1551 i 1561 ) nie stosuje się.  
4. Zbycie udziałów lub akcji w  spółkach oraz zbycie obligacji, których emitentem jest podmiot inny niż Skarb Pań-
stwa, przez wojewódzki fundusz wymaga zgody zarzą du województwa.  
5. Zarząd Narodowego Funduszu przedstawia ministrowi właściwemu do spraw klimatu , raz w  roku, nie później niż 
do dnia 30  czerwca, informację o  posiadanych udziałach, akcjach i  obligacjach.  
6. Zarządy wojewódzkich funduszy przedstawiają zarz ądom województw oraz ministrowi właściwemu do spraw  kli-
matu , raz w  roku, nie później niż do dnia 30  czerwca, informację o  posiadanych udziałach, akcjach i  obligacjach.  
Art. 412. (uchylony)  
Art. 413. (uchylony)  
Art. 414. (uchylony)  
Art. 415. (uchylony)  
Art. 415a.  (uchylony)  
Art. 415b.  (uchylony)  
Art. 415c.  (uchylony)  
Art. 415d.  (uchylony)  
Art. 415e.  (uchylony)  
Art. 415f.  (uchylony)  
Art. 415g.  (uchylony)  
Art. 416. (uchylony)  
Art. 417. (uchylony)  
Art. 418. (uchylony)  
Art. 419. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 170 – Poz. 1973  
 
Art. 420. (uchylony)  
Art. 421. (uchylony)  
Rozdział 5  
Polskie Domy Drewniane Spółka Akcyjna  
Art. 421a.  1. Spółka Polskie Domy Drewniane Spółka Akcyjna, zwana dalej „Spółką”, prowadzi działalność w  celu 
zwiększenia dostępności mieszkań na potrzeby społeczeństwa.  
2. Siedzibą Spół ki jest Warszawa.  
3. Spółka działa pod firmą „Polskie Domy Drewniane Spółka Akcyjna” i  może używać w  obrocie skrótów „Polskie 
Domy  Drewniane S.A.” lub „PDD S.A.”.  
Art. 421b.  Kapitał zakładowy Spółki wynosi co najmniej 50  000 000 zł i może być pokryty przez  wniesienie wkładów  
pieniężnych lub niepieniężnych.  
Art. 421c.  1. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest energooszczędne budownictwo drewniane obej-
mujące budowę budynków mieszkalnych, zarządzanie tymi budynkami oraz wynajmowanie budynków mieszkal nych lub 
lokali  mieszkalnych z  możliwością ich sprzedaży.  
2. Spółka może również:  
1) nabywać grunty;  
2) przeprowadzać remonty lub przebudowę budynków mieszkalnych;  
3) pozyskiwać lub tworzyć nowe rozwiązania technologiczne w  zakresie przetwarzania drewna;  
4) nabywać lub przetwarzać surowiec drzewny, a  także nabywać lub sprzedawać produkty drzewne;  
5) prowadzić inną działalność związaną z  energooszczędnym budownictwem drewnianym lub infrastrukturą towarzyszącą.  
3. Szczegółowy przedmiot działalności Spółki okr eśla jej statut.  
Art. 421d.  1. Akcje Spółki mogą być akcjami imiennymi lub akcjami na okaziciela.  
2. Łączny udział Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej oraz Banku Ochrony Środowiska  
Spółki Akcyjnej, zwanych dalej „Założycielami”, w  kapitale zakładowym Spółki oraz w  sumie głosów przypadających na 
wszystkie akcje Spółki wynosi powyżej 50%.  
3. Akcje imienne należące do Założycieli nie mogą być zbywane ani obciążane, z  wyjątkiem zbycia lub obciążenia 
na rzecz Skarbu Państwa.  
4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się także w  przypadku, gdy Spółka jest spółką publiczną w  rozumieniu art. 4 pkt 20 
ustawy  z dnia 29  lipca 2005  r. o ofercie publicznej i  warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizo-
wanego systemu obrotu oraz o  spółkach publi cznych ( Dz. U. z 2020 r. poz. 2080 oraz z 2021 r. poz. 355 ). 
5. Uprzywilejowanie akcji imiennych należących do Założycieli, w  tym w  zakresie prawa głosu, oraz uprawnienia  oso-
biste Założycieli nie wygasają z  chwilą uzyskania przez Spółkę statusu spółki publ icznej.  
6. Czynność prawna dokonana niezgodnie z  przepisami ust. 2–5 jest nieważna.  
Art. 421e.  Spółka może emitować obligacje, z  tym że obligacje zamienne oraz obligacje z  prawem pierwszeństwa 
mogą być skierowane wyłącznie do każdoczesnych akcjonariuszy Sp ółki. Obligacje zamienne oraz obligacje z  prawem  
pierwszeństwa nie mogą być przedmiotem obrotu.  
Art. 421f.  Spółka może zostać połączona z  inną spółką albo ulec podziałowi wyłącznie za zgodą Rady Ministrów.  
Art. 421g.  1. Rada nadzorcza Spółki liczy co najmn iej 3 członków. Jeżeli Spółka jest spółką publiczną, rada nadzor-
cza liczy co najmniej 5  członków.  
2. Rada nadzorcza Spółki jest powoływana przez walne zgromadzenie akcjonariuszy. Przepisów art. 385 § 3–9 
ustawy  z dnia 15  września 200 0 r. – Kodeks spółek ha ndlowych  nie stosuje się.  
Art. 421h.  1. Uchwały rady nadzorczej Spółki zapadają bezwzględną większością głosów.  
2. W przypadku równości głosów rozstrzyga głos przewodniczącego rady nadzorczej Spółki.  
Art. 421i.  Zarząd Spółki liczy od 1  do 4 członków.  
  
Dziennik  Ustaw  – 171 – Poz. 1973  
 
Art. 421j.  Do ustalania wynagrodzenia członków organów Spółki stosuje się przepisy ustawy z  dnia 9  czerwca  2016  r. 
o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1907 ). 
Art. 421k.  W sprawach nieuregulowanych w  ustawie do Spółki stosuje się przepisy ustawy z  dnia 15  września 2000  r. – 
Kodeks spółek handlowych oraz ustawy z  dnia 16  grudnia 2016  r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym . 
Rozdział 661)  
Ekologiczny Fundusz Poręczeń i Gwarancji  
Art. 421l.  1. W Bank u Gospodarstwa Krajowego działa Ekologiczny Fundusz Poręczeń i Gwarancji.  
2. Środki Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji przeznacza się na pokrycie kosztów i wydatków związa-
nych z udzielaniem poręczeń lub gwarancji, w tym wypłat z tytułu udzielonyc h poręczeń lub gwarancji, na rzecz kredyto-
biorców lub pożyczkobiorców w ramach wskazanych przez Narodowy Fundusz rządowych programów poręczeniowo -
-gwarancyjnych obejmujących projekty z zakresu ochrony środowiska, o których mowa w art. 3 4a ust. 1 pkt 4 usta wy 
z dnia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa oraz niektóre osoby prawne.  
3. Poręczenie lub gwarancja, udzielone w ramach Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji, obejmują nie wię-
cej niż 80% pozostającej do spła ty kwoty pożyczki lub kredytu, objętej poręczeniem lub gwarancją.  
4. Środki Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji pochodzą z:  
1) środków przekazanych przez Narodowy Fundusz Bankowi Gospodarstwa Krajowego zgodnie z art. 411 ust. 10t;  
2) opłat prowi zyjnych z tytułu poręczeń i gwarancji udzielanych w ramach Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwa-
rancji;  
3) wpływów z tytułu odzyskanych kwot zapłaconych przez Bank Gospodarstwa Krajowego w wykonaniu umowy porę-
czenia lub gwarancji udzielonej w ramach Ekolo gicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji;  
4) odsetek z tytułu oprocentowania środków Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji;  
5) środków, o których mowa w ust. 5;  
6) wpływów z innych tytułów.  
5. Minister właściwy do spraw klimatu przekazuje do Ekologic znego Funduszu Poręczeń i Gwarancji środki na po-
krycie kosztów i wydatków, o których mowa w ust. 2, które nie znajdują pokrycia ze środków, o których mowa w ust. 4 
pkt 1 –4 i 6.  
6. Minister właściwy do spraw klimatu zawiera z Bankiem Gospodarstwa Krajow ego umowę określającą warunki 
i tryb przekazywania środków, o których mowa w ust. 5.  
7. W przypadku zapłaty przez Bank Gospodarstwa Krajowego kwoty z tytułu poręczenia lub gwarancji udzielonych 
w ramach Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji, Bank Gospo darstwa Krajoweg o wstępuje, z chwilą zapłaty, 
w prawa beneficjenta poręczenia lub gwarancji do wysokości dokonanej zapłaty.  
8. Jeżeli odzyskanie wierzytelności powstałej z tytułu poręczenia lub gwarancji, udzielonych w ramach Ekologicz -
nego Funduszu Poręc zeń i Gwarancji, nie jest możliwe, Bank Gospodarstwa Krajowego może umorzyć tę wierzytelność 
w całości albo w części.  
Art. 421m.  1. Bank Gospodarstwa Krajowego:  
1) sporządza dla Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji odrębny bilans, rachunek zysków i strat oraz pozycji 
pozabilansowych;  
2) wyodrębnia plan finansowy Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji w planie finansowym Banku Gospodar-
stwa Krajowego.  
2. Plan finansowy Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji jest opracowywany przez Bank Go spodarstwa 
Krajowego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw 
klimatu, w terminie do dnia 15 czerwca roku poprzedzającego rok, w którym plan finansowy Ekologicznego Funduszu 
Poręczeń i Gwarancji m a obowiązywać.  
                                                           
61) Rozdział dodany przez art. 7 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik  Ustaw  – 172 – Poz. 1973  
 
2a.62) Minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spra w finansów publicz nych 
zatwierdza plan finansowy Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji na następny rok w terminie do dnia 31 lipca 
roku poprzedzające go rok, którego dotyczy ten plan.  
3. Plan finansowy Ekologicznego Funduszu Poręczeń i Gwarancji określa w szczególności przewidywaną kwotę 
udzielonych poręczeń i gwarancji, wysokość kosztów i wydatków, o których mowa w art. 421l ust. 2, oraz wysokość 
zasilenia tego Funduszu z poszczególnych źródeł określonych w art. 421l ust. 4.  
4. Bank Gospodarstwa Krajowego składa ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz ministrowi 
właściwemu do spraw klimatu sprawozdanie z realizacji planu finansowego Ek ologicznego Funduszu Poręczeń i Gwaran-
cji w danym roku do dnia 30 kwietnia roku następnego.  
TYTUŁ VIII  
(uchylony)  
TYTUŁ IX  
Przepis końcowy  
Art. 442. Ustawa wchodzi w  życie w  terminie i  na zasadach określonych w  odrębnej ustawie.63) 
                                                           
62) Dodany przez art. 7 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U.  
poz. 1535) , która weszła w życie z dni em 21 sierpnia 2021 r.  
63) Ustawa weszła w  życie z  dniem 1  października 2001  r., z wyjątkiem art.  201–219, 272 –321 i  art. 401 ust.  2, które weszły w  życie z  dniem  
1 stycznia 2002  r., zgodnie z  art. 1 ustawy z  dnia 27  lipca 2001  r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy 
o odpadach oraz o  zmianie niektórych ustaw (Dz.  U. poz.  1085), która weszła w  życie z  dniem 1  października 2001  r.