DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia 23 kwietnia 2020  r. 
Poz. 718 
 
ROZPORZĄDZENIE  
MINISTRA KLIMATU1) 
z dnia 7  kwietnia 2020  r. 
w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i  kalkulacji taryf oraz rozliczeń z  tytułu zaopatrzenia w  ciepło  
Na podstawie art. 46 ust. 5 i 6 ustawy z  dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne (Dz.  U. z 2019  r. poz.  755, 
z późn. zm.2)) zarządza się, co następuje:  
Rozdział  1 
Przepisy ogólne  
§ 1. Rozporządzenie określa szczegółowe zasady:  
1) kształtowania taryf przez przedsi ębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem, magazynowaniem, przetwarz a-
niem, przesyłaniem, dystrybucją lub obrotem ciepłem;  
2) kalkulacji taryf dla ciepła;  
3) rozliczeń z  tytułu zaopatrzenia w  ciepło.  
§ 2. Użyte w  rozporządzeniu określenia oznaczają:  
1) dystrybutor ciepła – przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem i  dystrybucją ciepła zakupionego od 
innego przedsiębiorstwa energetycznego;  
2) grupa taryfowa – grupę odbiorców korzystających z  usług związanych z  zaopatrzeniem w  ciepło, z  którymi rozlicz e-
nia są prowadzone na podstawie tych samych cen i  stawek opłat oraz warunków ich stosowania;  
3) grupowy węzeł cieplny – węzeł cieplny obsługujący więcej niż jeden obiekt;  
4) handlowa obsługa odbiorców – czynności związane z:  
a) kontrolą układów pomiarowo -rozliczeniowych i  odczytywaniem ich wskazań lub ustalaniem udziału odbiorcy 
w kosztach ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego,  
b) obliczaniem należności, wystawianiem faktur oraz egzekwowaniem tych należności,  
c) wykonywaniem kontroli dotrzymywania warunków umowy i  prawidłowości rozliczeń;  
5) instalacja odbiorcza – połączone ze  sobą urządzenia lub instalacje  służące do transportowania ciepła lub ciepłej wody  
z węzłów cieplnych lub źródeł ciepła do odbiorników ciepła lub punktów  poboru ciepłej wody w  obiekcie;  
6) lokalne źródło ciepła – zlokalizowane w  obiekcie źródło ciepła bezpośrednio zasilające instalacje odbiorcze wyłącznie  
w tym obiekcie;  
                                                           
1) Minister Klimatu kieruje działem administracji rządowej – energia, na podstawie §  1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady 
Ministrów z  dnia 20 marca 2020  r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Klimatu (Dz.  U. poz.  495).  
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2019  r. poz.  730, 1435, 1495, 1517, 1520, 1524, 1556 
i 2166 oraz z  2020  r. poz.  284, 471 i  568. 
       
Dziennik Ustaw  – 2 – Poz. 718 
 
 7) moc cieplna – ilość ciepła wytworzonego lub dostarczonego do podgrzania określonego  nośnika ciepła albo ilość 
ciepła odebranego z  tego nośnika w  jednostce czasu;  
8) obiekt – budowlę lub budynek wraz z  instalacjami odbiorczymi;  
9) obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła – największe natężenie przepływu nośnika ciepła odpowiadające  
w przypadku:  
a) sieci ciepłowniczej – przyłączeniowej mocy cieplnej i  parametrom nośnika ciepła dostarczanego ze źródła ciepła 
do tej sieci, określonym w  tabeli regulacyjnej dla warunków obliczeniowych,  
b) węzła cieplnego – zamówionej mocy cieplnej dla ob iektu lub obiektów zasilanych z  węzła cieplnego oraz par a-
metrom nośnika ciepła dostarczanego do tego węzła, określonym w  tabeli regulacyjnej dla warunków oblicz e-
niowych,  
c) obiektu zasilanego z  grupowego węzła cieplnego za pośrednictwem eksploatowanej prze z przedsiębiorstwo ene r-
getyczne zewnętrznej instalacji odbiorczej – zamówionej mocy cieplnej na potrzeby ogrzewania i  podgrzewania 
wody wodociągowej w  tym obiekcie oraz parametrom wody dostarczanej z  grupowego węzła cieplnego do inst a-
lacji centralnego ogrz ewania i  ciepłej wody użytkowej, określonym dla warunków obliczeniowych na podstawie 
danych projektowych dla tych instalacji;  
10) przedsiębiorstwo ciepłownicze – przedsiębiorstwo energetyczne zajm ujące się wytwarzaniem ciepła w eksploatowanych  
przez to przedsiębiorstwo źródłach ciepła, przesyłaniem i  dystrybucją oraz sprzedażą ciepła wytworzonego w  tych 
źródłach lub zakupionego od innego przedsiębiorstwa energetycznego;  
11) przedsiębiorstwo obrotu ciepłem – przedsiębiorstwo energetyczne zajmują ce się wyłącznie handlem ciepłem;  
12) przyłącze – odcinek sieci ciepłowniczej doprowadzający ciepło wyłącznie do jednego węzła cieplnego albo odcinek 
zewnętrznych instalacji odbiorczych za grupowym węzłem cieplnym lub źródłem ciepła, łączący te instalacje z insta-
lacjami odbiorczymi w  obiekcie;  
13) przyłączeniowa moc cieplna – moc cieplną ustaloną przez przedsiębiorstwo energetyczne dla danej sieci ciepłownicze j 
na podstawie zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców przyłączonych do tej sieci, po uwzględnieni u strat mocy 
cieplnej podczas przesyłania ciepła tą siecią oraz niejednoczesności występowania szczytowego poboru mocy cieplnej  
u odbiorców;  
14) sezon grzewczy – okres, w  którym warunki atmosferyczne powodują konieczność ciągłego dostarczania ciepła w  celu 
ogrzewania obiektu;  
15) sieć ciepłownicza – połączone ze  sobą urządzenia lub instalacje  służące do przesyłania i  dystrybucji ciepła ze źródeł 
ciepła do węzłów cieplnych;  
16) układ pomiarowo -rozliczeniowy – zespół urządzeń służących do pomiaru ilości i  parametrów nośnika ciepła, których 
wskazania stanowią podstawę do obliczenia należności z  tytułu dostarczania ciepła, dopuszczony do stosowania 
zgodnie z  przepisami o  miarach;  
17) warunki obliczeniowe:  
a) obliczeniową temperaturę powietrza atmosferycznego ok reśloną dla strefy klimatycznej, w  której są zlokalizowane  
obiekty, do których jest dostarczane ciepło,  
b) normatywną temperaturę ciepłej wody;  
18) węzeł cieplny – połączone ze sobą urządzenia lub instalacje służące do zmiany rodzaju lub parametrów nośnika  ciepła 
dostarczanego z  przyłącza oraz regulacji ilości ciepła dostarczanego do instalacji odbiorczych;  
19) wytwórca ciepła – przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem ciepła;  
20) tabela regulacyjna – przedstawioną w  postaci tabeli lub na wy kresie zależność temperatury nośnika ciepła od waru n-
ków atmosferycznych;  
21) zamówiona moc cieplna – ustaloną przez odbiorcę lub podmiot ubiegający się o  przyłączenie do sieci ciepłowniczej 
największą moc cieplną, jaka w  danym obiekcie wystąpi w  warunkach obliczeniowych, która zgodnie z  określonymi 
w odrębnych przepisach warunkami technicznymi oraz wymaganiami technologicznymi dla tego obiektu jest ni e-
zbędna do zapewnienia:  
a) pokrycia strat ciepła w  celu utrzymania normatywnej temperatury i  wymiany powietrza w  pomieszczeniach,  
b) utrzymania normatywnej temperatury ciepłej wody w  punktach czerpalnych,  
c) prawidłowej pracy innych urządzeń lub instalacji;  
       
Dziennik Ustaw  – 3 – Poz. 718 
 
 22) zewnętrzna instalacja odbiorcza – odcinki instalacji odbiorczych łączące grupowy węzeł cieplny lub źródło ciepła 
z instalacjami odbiorczymi w  obiektach, w  tym w  obiektach, w  których zainstalowany jest grupowy węzeł cieplny lub 
źródło ciepła;  
23) źródło ciepła – połączone ze sobą urządzenia lub instalacje służące do wytwarzania ciepła.  
Rozdział  2 
Szczegółowe zasady kształtowania taryf  
§ 3. Przedsiębiorstwo energetyczne opracowuje taryfę w  sposób zapewniający:  
1) pokrycie kosztów uzasadnionych w  zakresie określonym w  art. 45 ustawy z  dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energ e-
tyczne, zwanej dalej „ustawą”,  oraz kosztów ponoszonych odpowiednio w  zakresie określonym w  przepisach wyd a-
nych na podstawie art.  116 ust. 3 ustawy z  dnia 20  lutego 2015  r. o odnawialnych źródłach energii (D z. U. z 2020  r. 
poz. 261, 284, 568 i 695 ); 
2) eliminowanie subsydiowania skrośn ego. 
§ 4. Przedsiębiorstwo energetyczne kształtuje taryfę odpowiednio do zakresu wykonywanej działalności gospodarczej 
związanej z  zaopatrzeniem w  ciepło, rodzaju odbiorców i  charakteru ich zapotrzebowania na ciepło.  
§ 5. 1. Taryfa, odpowiednio do wykonywa nej przez przedsiębiorstwo energetyczne działalności gospodarczej, określa:  
1) grupy taryfowe;  
2) rodzaje oraz wysokość cen i  stawek opłat, a  także warunki ich stosowania;  
3) bonifikaty za niedotrzymanie parametrów jakościowych nośnika ciepła i  standardów jakościowych obsługi odbio r-
ców;  
4) opłaty za nielegalny pobór ciepła.  
2. Określone w  taryfie ceny i  stawki opłat różnicuje się dla poszczególnych grup taryfowych, odpowiednio do kos z-
tów uzasadnionych.  
3. Taryfę kształtuje się w  taki sposób, aby odbiorca mó gł na jej podstawie obliczyć należność odpowiadającą zakr e-
sowi usług związanych z  zaopatrzeniem w  ciepło, określonemu w  umowie sprzedaży ciepła lub w  umowie o  świadczenie 
usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo w  umowie kompleksowej.  
§ 6. 1. Określone w  taryfie warunki stosowania cen i  stawek opłat ustala się z  uwzględnieniem parametrów jakościowych  
nośnika ciepła i  standardów jakościowych obsługi odbiorców, określonych w  umowie sprzedaży ciepła, w  umowie 
o świadczenie usług przesyłania lu b dystrybucji ciepła, w  umowie kompleksowej albo w  odrębnych przepisach.  
2. Warunki, o  których mowa w  ust. 1, powinny określać w  szczególności:  
1) zakres świadczonych usług dla odbiorców w  poszczególnych grupach taryfowych;  
2) parametry jakościowe nośnika ciepła;  
3) standardy jakościowe obsługi odbiorców;  
4) sposób obliczania opłat w  przypadku uszkodzenia układu pomiarowo -rozliczeniowego.  
§ 7. 1. Taryfa wytwórcy ciepła zawiera:  
1) ceny za zamówioną moc cieplną ‒ wyrażone w  złotych za MW;  
2) ceny ciepła ‒ wyrażone w  złotych za GJ;  
3) ceny nośnika ciepła – wody dostarczonej do napełniania sieci ciepłowniczych i  instalacji odbiorczych oraz do uzupe ł-
nienia ubytków wody poza źródłem ciepła lub niezwróconych skroplin ‒ wyrażone odpowiednio w  złotych za metr 
sześcienny lub za tonę.  
2. Taryfa przedsiębiorstwa ciepłowniczego zawiera:  
1) ceny za zamówioną moc cieplną ‒ wyrażone w  złotych za MW;  
2) ceny ciepła ‒ wyrażone w  złotych za GJ;  
3) ceny nośnika ciepła – wody dostarczonej do napełniania i  uzupełniania jej ubyt ków w  instalacjach odbiorczych lub 
niezwróconych skroplin ‒ wyrażone odpowiednio w  złotych za metr sześcienny lub za tonę;  
       
Dziennik Ustaw  – 4 – Poz. 718 
 
 4) stawki opłat stałych za usługi przesyłowe ‒ wyrażone w  złotych za MW zamówionej mocy cieplnej;  
5) stawki opłat zmiennych za usługi  przesyłowe ‒ wyrażone w  złotych za GJ.  
3. Taryfa dystrybutora ciepła zawiera:  
1) stawki opłat stałych za usługi przesyłowe – wyrażone w  złotych za MW zamówionej mocy cieplnej;  
2) stawki opłat zmiennych za usługi przesyłowe ‒ wyrażone w  złotych za GJ.  
4. W przypadku gdy przedsiębiorstwo energetyczne, o  którym mowa w  ust. 2 i 3, zakupuje ciepło od innych przedsi ę-
biorstw energetycznych, taryfa tego przedsiębiorstwa określa sposób stosowania cen i  stawek opłat ustalonych w  taryfach 
przedsiębiorstw, od których ciepło to zostało zakupione.  
5. W taryfie dystrybutora lub w  taryfie przedsiębiorstwa ciepłowniczego dla wszystkich podmiotów sprzedających 
ciepło w  danym systemie ciepłowniczym ustala się jednakowy sposób wyznaczania c en i stawek opłat stosowanych w  roz-
liczeniach z  tymi odbiorcami.  
6. Taryfa przedsiębiorstwa obrotu ciepłem zawiera stawki opłat za obsługę odbiorców wyrażone w  złotych za MW 
zamówionej mocy cieplnej oraz określa warunki stosowania cen i  stawek opłat ustalonych w  taryfach innych przedsi ę-
biorst w energetycznych.  
7. Taryfa przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się przesyłaniem lub dystrybucją ciepła zawiera stawki opłat 
za przyłączenie do sieci kalkulowane w  odniesieniu do jednostki długości przyłącza zgodnie z  art. 7 ust. 8 pkt 2 ustawy.  
8. W przypadku wytwarzania ciepła w  lokalnym źródle ciepła lub źródle ciepła, w  którym zainstalowana moc cieplna 
nie przekracza 5  MW, bezpośrednio zasilającym zewnętrzne instalacje odbiorcze, taryfa zawiera stawki opłaty:  
1) miesięcznej za zamówioną moc ciep lną, wyrażone w  złotych za MW;  
2) za ciepło, wyrażone w  złotych za GJ.  
§ 8. 1. Taryfa określa sposób ustalania cen za zamówioną moc cieplną oraz cen ciepła i  cen nośnika ciepła, stosow a-
nych w  rozliczeniach z  odbiorcami przyłączonymi do sieci ciepłowniczej w przypadku, gdy dostarczane tym odbiorcom 
ciepło i  nośnik ciepła są:  
1) wytworzone w  kilku własnych źródłach ciepła;  
2) wytworzone we własnych źródłach ciepła oraz zakupione od innych wytwórców ciepła;  
3) zakupione w  kilku źródłach ciepła należących do je dnego lub kilku wytwórców ciepła.  
2. Dla wszystkich odbiorców przyłączonych do danej sieci ciepłowniczej ustala się jednakowe ceny za zamówioną 
moc cieplną, ceny ciepła i  ceny nośnika ciepła.  
§ 9. 1. Taryfa może określać sposób ustalania opłat pokrywających koszty współfinansowania przez przedsiębiorstwo 
energetyczne przedsięwzięć i  usług, o  których mowa w  art. 45 ust. 2 i 3 ustawy.  
2. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1, ustala się na podstawie indywidualnych kalkulacji tych opłat, na zasadach okre ś-
lonych w  odrębnej umowie.  
§ 10. 1. Podział odbiorców na grupy taryfowe jest dokonywany w  zależności od poziomu kosztów uzasadnionych p o-
noszonych przez przedsiębiorstwo energetyczne w  związku z  dostarczaniem ciepła do tych odbiorców, na podstawie nast ę-
pujących kryteriów:  
1) rodzaju nośnika ciepła i  jego parametrów;  
2) źródła ciepła lub zespołu źródeł ciepła zasilających sieć ciepłowniczą;  
3) sieci ciepłowniczej, którą ciepło jest przesyłane do węzłów cieplnych w  postaci określonego nośnika ciepła;  
4) miejs ca dostarczania ciepła;  
5) zakresu usług przesyłowych świadczonych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze lub dystrybutora ciepła;  
6) wymagań w  zakresie standardów jakościowych obsługi odbiorców, w  tym dotyczących niezawodności i  ciągłości 
dostarczania ciepła ; 
7) wielkości zamówionej mocy cieplnej oraz charakterystyki odbioru ciepła, w  tym stopnia wykorzystania mocy cieplnej.  
       
Dziennik Ustaw  – 5 – Poz. 718 
 
 2. Ustalając grupę taryfową na podstawie kryteriów, o  których mowa w  ust. 1, uwzględnia się w  szczególności o d-
biorców, którzy są zasilani w  ciepło z  eksploatowanych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze lub dystrybutora ciepła:  
1) źródeł ciepła, do których instalacje odbiorcze są przyłączone bezpośrednio, z  pominięciem sieci ciepłowniczej;  
2) wydzielonych sieci ciepłowniczych, odpowie dnio do rodzaju nośnika ciepła i  jego parametrów oraz sposobu regulacji 
w zależności od warunków atmosferycznych i  zapotrzebowania na ciepło;  
3) węzłów cieplnych, z  którymi są połączone instalacje odbiorcze obsługujące:  
a) jeden obiekt,  
b) więcej niż jeden  obiekt, a  zewnętrzne instalacje odbiorcze:  
– nie są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne,  
– są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne.  
3. Ustalając grupy taryfowe, o  których mowa w  ust. 1, uwzględnia się zróżnicowanie kosztów ekspl oatacji źródeł ci e-
pła, wydzielonych sieci ciepłowniczych, węzłów cieplnych i  zewnętrznych instalacji odbiorczych, o  których mowa w  ust. 2, 
zależnie od tego, czy należą one do przedsiębiorstwa energetycznego, czy też nie należą do tego przedsiębiorstwa.  
4. W przypadku źródeł ciepła, w  których jest stosowany ten sam rodzaj paliwa, a  zainstalowana moc cieplna w  każdym  
z tych źródeł nie przekracza 5  MW, odbiorcy zasilani z  tych źródeł mogą być zaliczeni do jednej grupy taryfowej.  
Rozdział  3 
Szczegółowe zasady kalkulacji cen i  stawek opłat  
§ 11. 1. Ceny i  stawki opłat dla pierwszego roku stosowania taryfy ustala się na podstawie planowanych na ten rok:  
1) uzasadnionych rocznych kosztów wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie zaopatrzenia w  ciepło;  
2) uzasadnionych rocznych kosztów modernizacji i  rozwoju oraz realizacji inwestycji z  zakresu ochrony środowiska;  
3) uzasadnionego zwrotu z  kapitału zaangażowanego w  działalność gospodarczą , o której mowa w  pkt 1, oraz w przed-
sięwzięcia, o  których mowa w  pkt 2; 
4) uzasadnionych kosztów realizacji obowiązku, o  którym mowa w  art. 10 ust. 1 ustawy z  dnia 20  maja 2016  r. o efek-
tywności energetycznej (Dz.  U. z 2020  r. poz.  264 i  284).  
2. Suma uzasadnionych rocznych kosztów oraz uzasadnionego zwrotu z  kapitału, o  których mowa w  ust. 1, stanowi 
uzasadniony planowany przychód przedsiębiorstwa energetycznego ze sprzedaży ciepła będący podstawą kalkulacji cen 
i stawek opłat ustalanych w  taryfie, z  zastrzeżeniem §  13 ust. 1. 
3. W kalkulacji stawek opłat w taryfie dystrybuto ra ciepła prowadzącego równocześnie działalność gospodarczą 
w zakresi e obrotu ciepłem uzasadniony planowany przychód będący podstawą kalkulacji stawek opłat za usługi przesyłowe 
pomniejsza się o  przychody uzyskiwane z  tytułu różnicy pomiędzy wielkością moc y cieplnej zamówionej przez odbiorców 
zaopatrywanych z  sieci ciepłowniczej na podstawie umów kompleksowych a  wielkością mocy cieplnej zamówionej 
w obcych źródłach zasilających sieć ciepłowniczą dystrybutora ciepła.  
§ 12. 1. Koszty, o  których mowa w  § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, ustala się zgodnie z  art. 44 i art. 45 ustawy oraz zasadami 
ewid encji kosztów określonymi w  przepisach o  rachunkowości, w  sposób umożliwiający ustalenie kosztów stałych i  kosztów 
zmiennych planowanych przez przedsiębiorstwo energetyczne dla  poszczególnych rodzajów działalności gospodarczej, 
z uwzględnieniem źródeł powstawania tych kosztów.  
2. Oceny kosztów, o  których mowa w  ust. 1, dokonuje się na podstawie porównania wynikających z  nich jednostk o-
wych kosztów planowanych dla pierwszego roku stosowania taryfy z  uzasadnionymi jednostkowymi kosztami wynikaj ą-
cymi z  kosztów poniesionych w  roku kalendarzowym poprzedzającym pierwszy rok stosowania taryfy, określonych na 
podstawie sprawozdania finansowego, zbadanego zgodnie z  przepisami o  rachunkowoś ci. 
3. Koszty, o  których mowa w  ust. 1, określa się na podstawie określonych dla pierwszego roku stosowania taryfy plan o-
wanej:  
1) wielkości zamówionej mocy cieplnej z  uwzględnieniem zmiany tej wielkości w  stosunku do stanu na koniec ostatni e-
go roku kalenda rzowego, poprzedzającego pierwszy rok stosowania taryfy, na podstawie zawartych z  odbiorcami 
umów lub udokumentowanych w  inny sposób [w MW];  
2) rocznej sprzedaży ciepła [w GJ];  
3) rocznej ilości nośnika ciepła dostarczanego do sieci ciepłowniczych w  celu n apełniania i  uzupełniania ubytków tego 
nośnika w  tych sieciach oraz sprzedaży tego nośnika odbiorcom [w metrach sześciennych lub w  tonach].  
       
Dziennik Ustaw  – 6 – Poz. 718 
 
 § 13. 1. Dla źródeł ciepła, w  których ciepło jest wytwarzane w  jednostkach kogeneracji, przedsiębiorstwo energetyczn e 
może stosować uproszczony sposób kalkulacji cen i  stawek opłat w  taryfie dla ciepła z  tych źródeł na podstawie uzasa d-
nionych planowanych przychodów ze sprzedaży ciepła obliczanych według wzoru:  
Pc = Q s  Cc 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Pc – planowane przychody ze sprzedaży ciepła dla roku stosowania taryfy [w zł],  
Qs – planowaną wielkość ciepła wprowadzonego do sieci ciepłowniczej lub sprzedanego bezpośrednio odbiorcom dla roku 
stosowania taryfy dla danego źródła ciepła [w GJ],  
Cc – cenę ciepła  przyjętą przez przedsiębiorstwo energetyczne dla roku stosowania taryfy, nie wyższą od ceny referencyjnej,  
o której mowa w  ust. 2 [w zł/GJ].  
2. Cenę referencyjną, oznaczoną symbolem „C r”, oblicza się według wzoru:  
Cr = C CSn  XC 
gdzie poszczególne symbole  oznaczają:  
Cr – cenę referencyjną  obliczaną  dla źródła, o  którym mowa w  ust. 1, w zależności od rodzaju zużywanego w  nim paliwa,  
o którym mowa w  art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy [w zł/GJ],  
CCSn – średnią cenę sprzedaży ciepła, o  której mowa w  art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, wytworzonego w  jednostkach 
wytwórczych niebędących jednostkami kogeneracji, w  których zużywane jest tego samego rodzaju paliwo jak 
w danej jednostce kogeneracji [w zł/GJ],  
XC – obowiązujący wskaźnik referencyjny, o  którym mowa w  art. 47 ust. 2f ustawy, ustalany dla poszczególnych rodz a-
jów paliw, o  których mowa w  art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, zgodnie z  wzorem określonym w  ust. 4 
3. W przypadku źródeł, o  których mowa w  ust. 1, w których do wytwarzania ciepła zużywanych jest jednocześnie kilka  
rodzaj ów paliw, cenę referencyjną, o  której mowa w  ust. 2, ustala się jako średnią z  cen referencyjnych ważoną planowanym 
udziałem energii chemicznej poszczególnych rodzajów paliw zużywanych do wytwarzania energii elektrycznej i  ciepła 
w tych źródłach.  
4. Wskaźnik referencyjny, oznaczony symbolem „X C”, o którym mowa w  art. 47 ust. 2f ustawy, ustala się według 
wzoru:  
XC = CCSn + k 
CCSn 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
CCSn – średnią cenę sprzedaży ciepła, o  której mowa w art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, wytworzonego w  jednostkach 
wytwórczych niebędących jednostkami kogeneracji, w  których zużywane jest tego samego rodzaju paliwo jak 
w danej jednostce kogeneracji [w zł/GJ],  
k – przyrost kosztów obciążających jednostkę produkowanego ciepła w  źródłach, o  których mowa w  ust. 1, wynikaj ą-
cych z  nowych lub zmienionych przepisów w  takim zakresie, w  jakim koszty te obciążać będą produkcję ciepła 
w roku ustalania wskaźnika referencyjnego, a  nie obciążały jej w  roku poprzedzający m rok ustalania tego wskaźn i-
ka, obliczany dla poszczególnych rodzajów paliw, o  których mowa w  art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy [w zł/GJ].  
5. Wskaźnik referencyjny, o  którym mowa w  ust. 4, można zwiększyć w  zależności od wielkości możliwej produkcji 
ciepła i dla źródeł, w  których ciepło jest wytwarzane w  jednostkach kogeneracji o  sumie mocy zainstalowanej cieplnej:  
1) od 101  MW do 200  MW – maksymalnie o  1%; 
2) od 51  MW do 100  MW – maksymalnie o  1,5%;  
3) od 11  MW do 50  MW – maksymalnie o  2%; 
4) od 6 MW do 10 MW – maksymalnie o  3%; 
5) od 1 MW do 5  MW – maksymalnie o  5%; 
6) poniżej 1  MW – maksymalnie o  7%. 
       
Dziennik Ustaw  – 7 – Poz. 718 
 
 6. Wskaźnik wzrostu przychodów ze sprzedaży ciepła dla źródeł ciepła [w %], dla których przedsiębiorstwo energ e-
tyczne stosuje uproszczony sposób kalkulacji  cen i  stawek opłat, o  którym mowa w  ust. 1, obliczanych na podstawie pl a-
nowanych cen lub stawek opłat i  planowanych, na dany rok stosowania taryfy, wielkości sprzedaży ciepła, mocy zamówi o-
nej oraz nośnika ciepła w  kalkulacji tych cen i  stawek opłat dla źr ódeł ciepła nie może być wyższy, uwzględniając wielkość 
przychodów ze sprzedaży ciepła obliczanych dla tych źródeł na podstawie dotychczas stosowanych cen i  stawek opłat 
wynikających z  taryfy oraz planowanych, na dany rok stosowania taryfy, wielkości sprze daży ciepła, mocy zamówionej 
oraz nośnika ciepła w  kalkulacji cen i  stawek opłat dla tych źródeł ciepła, niż określony wzorem:  
1) (𝐶CSn
𝐶𝐶𝑆𝑛−1−1)×100+2 dla przedsiębiorstw, które przyjęły dla roku stosowania taryfy cenę ciepła C c spełniającą 
warunek 𝐶𝑐
𝐶𝐶𝑆𝑛≤0,8 
2) (𝐶𝐶𝑆𝑛
𝐶𝐶𝑆𝑛−1−1)×100+1,75 dla przedsiębiorstw, które przyjęły dla roku stosowania taryfy cenę ciepła C c spełniającą 
warunek 0,8<𝐶𝑐
𝐶𝐶𝑆𝑛≤0,9 
3) (𝐶𝐶𝑆𝑛
𝐶𝐶𝑆𝑛−1−1)×100+1,25 dla przedsiębiorstw, które przyjęły dla roku stosowania ta ryfy cenę ciepła C c spełniającą 
warunek 0,9  <𝐶𝑐
𝐶𝐶𝑆𝑛<1 
– gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
CCSn – średnią cenę sprzedaży ciepła, o  której mowa w  art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, wytworzonego w  jednostkach 
wytwórczych niebędących jednostkami kogeneracji, w  których zużywane jest tego samego rodzaju paliwo jak 
w danej jednostce kogeneracji [w zł/GJ],  
CCSn-1 – średnią cenę sprzedaży ciepła, o  której mowa w  art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, wytworzonego w  jednostkach 
wytwórczych niebędących jed nostkami kogeneracji, w  których zużywane jest tego samego rodzaju paliwo jak 
w danej  jednostce kogeneracji, ogłoszoną w  roku poprzedzającym rok ostatnio ogłoszonej średniej ceny sprzed a-
ży ciepła, oznaczonej symbolem „C CSn” [w zł/GJ].  
Cc – cenę ciepła przyj ętą przez przedsiębiorstwo energetyczne dla roku stosowania taryfy, nie wyższą od ceny refere n-
cyjnej, o  której mowa w  ust. 2 [w zł/GJ].  
7. W przypadku gdy wartość wskaźnika wzrostu przychodów, o  którym mowa w  ust. 6, będzie niższa od 0, przyjmuje 
się warto ść tego wskaźnika równą 0.  
8. Przepisów ust.  6 nie stosuje się do jednostek kogeneracji oddanych do użytku po dniu 3  listopada 2010  r. 
9. W przypadku źródeł ciepła, o  których mowa w  ust. 1, w których do wytwarzania ciepła zużywanych jest jednocześ -
nie kilk a rodzajów paliw, średnie ceny sprzedaży ciepła, oznaczone symbolami „C CSn” oraz „C CSn-1”, o których mowa 
w ust. 6, oblicza się jako średnie ważone ze średnich cen sprzedaży ciepła, o  których mowa w  art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c 
ustawy, dla każdego rodzaju paliwa zużywanego do wytwarzania energii elektrycznej i  ciepła oraz ilości energii chemic z-
nej poszczególnych paliw zużytych do wytworzenia jednostki energii elektrycznej i  ciepła.  
10. Okres stosowania taryfy dla ciepła, w  której zastosowano uproszczony spo sób, o  którym mowa w  ust. 1, wynosi 
rok od dnia jej wprowadzenia do stosowania.  
§ 14. Planowany uzasadniony przychód ze sprzedaży ciepła stanowiący podstawę kalkulacji cen i  stawek opłat 
w taryfie przedsiębiorstw energetycznych wytwarzających ciepło w jednostkach kogeneracji, które nie stosują uproszcz o-
nego sposobu kalkulacji cen i  stawek opłat, o  którym mowa w  § 13 ust. 1, oblicza się jako różnicę między planowanymi 
łącznymi uzasadnionymi przychodami z  wykonywania działalności gospodarczej w  zakresie  wytwarzania, przetwarzania, 
magazynowania ciepła oraz wytwarzania energii elektrycznej w  danym źródle a  planowanym przychodem ze sprzedaży 
energii elektrycznej, według wzoru:  
Pc = P ec – (Es  Ce) – PMZ  
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Pc – planowane przychody ze sprzedaży ciepła dla pierwszego roku stosowania taryfy [w zł],  
Pec – planowane łączne uzasadnione przychody ze sprzedaży ciepła i  energii elektrycznej dla pierwszego roku stosow a-
nia taryfy, stanowiące sumę planowanych łącznych kosztów wytwarza nia ciepła i  energii elektrycznej oraz zwrotu 
z kapitału zaangażowanego w  wykonywanie działalności gospodarczej związanej z  wytwarzaniem ciepła i  energii 
elektrycznej [w zł],  
Es – planowaną wielkość sprzedaży energii elektrycznej dla pierwszego roku stosow ania taryfy [w MWh],  
       
Dziennik Ustaw  – 8 – Poz. 718 
 
 Ce – cenę energii elektrycznej ustaloną w  taryfie dla danego źródła zgodnie z  przepisam i wydanymi na podstawie art.  46 
ust. 3 i 4 ustawy lub cenę planowaną do uzyskania w  warunkach konkurencji, o  których mowa w  art. 49 ustawy, lub 
cenę będącą wynikiem wygranej aukcji organizowanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, zwanego dalej 
„Prezesem URE”, na podstawie art.  73 ust. 1 ustawy z  dnia 20  lutego 2015  r. o odnawialnych źródłach energii – dla 
pierwszego roku stosowania taryfy [w z ł/MWh],  
PMZ  – planowane przychody ze sprzedaży praw majątkowych ze świadectw pochodzenia, o  których mowa w  art. 44 ust. 1 
ustawy z  dnia 20  lutego 2015  r. o odnawialnych źródłach energii.  
§ 15. 1. Koszty uzasadnione realizacji obowiązku, o  którym mowa w  art. 10 ust. 1 ustawy z  dnia 20  maja 2016  r. 
o efektywności energetycznej, uwzględnia się w  kalkulacji cen i  stawek opłat ustalanych w  taryfie przedsiębiorstwa energ e-
tycznego realizującego te obowiązki, przyjmując, że każda jednostka ciepła sprzedawana przez to przedsiębiorstwo o d-
biorcom końcowym przyłączonym do sieci jest w  tej samej wysokości obciążona tymi kosztami.  
2. Koszty wspólne dla wszystkich lub kilku grup taryfowych oraz koszty wspólne dla wszystkich lub kilku rodzajów 
wykonywanej przez przedsiębior stwo energetyczne działalności gospodarczej, w  tym koszty wspólne dotyczące modern i-
zacji i  rozwoju oraz ochrony środowiska, dzieli się na poszczególne grupy taryfowe i  na poszczególne rodzaje wykonyw a-
nej działalności gospodarczej zgodnie z  przyjętą w  przed siębiorstwie metodą podziału kosztów.  
3. Metoda podziału kosztów, o  której mowa w  ust. 2, nie może ulec zmianie w  okresie obowiązywania taryfy.  
§ 16. 1. Koszty, o  których mowa w  § 11 ust. 1 pkt 2, ustala się jako roczne koszty związane z  eksploatacją urząd zeń 
i instalacji przekazywanych do eksploatacji po zakończeniu działań w  zakresie modernizacji i  rozwoju lub realizacji inwes -
tycji z  zakresu ochrony środowiska.  
2. Roczne koszty, o  których mowa w  ust. 1, przedsiębiorstwo energetyczne ustala na podstawie o bowiązującego dla 
przedsiębiorstwa planu inwestycji oraz określonego w  tym planie sposobu finansowania i  harmonogramu realizacji p o-
szczególnych przedsięwzięć inwestycyjnych w  zakresie:  
1) wytwarzania, przetwarzania i  magazynowania ciepła – planu inwestycji  rozwojowych, modernizacyjnych i  związanych  
z ochroną środowiska dla źródeł ciepła;  
2) przesyłania lub dystrybucji ciepła – planu rozwoju, o  którym mowa w  art. 16 ust. 1 ustawy.  
3. Koszty związane z  eksploatacją urządzeń i  instalacji przekazywanych do eks ploatacji w  wyniku inwestycji w za-
kresie modernizacji, rozwoju i  ochrony środowiska, o  których mowa w  ust. 1 i 2, obejmują w  szczególności:  
1) odpisy amortyzacyjne lub odpisy umorzeniowe, obliczone zgodnie z  obowiązującymi przepisami dla środków trw a-
łych pr zekazywanych do eksploatacji w  wyniku tych inwestycji;  
2) koszty kalkulacyjne związane z  eksploatacją nowych urządzeń i  instalacji w  zakresie kosztów robocizny, zużycia 
materiałów, paliw, energii, wody, usuwania odpadów, kosztów transportu, remontów i  innych kosztów wynikających 
z rodzaju urządzeń i  instalacji oraz warunków ich pracy.  
4. Planowane koszty rozwoju w  zakresie przesyłania lub dystrybucji ciepła, stanowiące podstawę kalkulacji stawek 
opłat za usługi przesyłowe, nie mogą obejmować kosztów wynikających z  nakładów, o  których mowa w  § 7 ust. 7, plan o-
wanych do pokrycia przez odbiorców opłatami za przyłączenie.  
§ 17. Koszty, o  których mowa w  § 11, § 15 i § 16, odpowiednio do zakresu wykonywanej przez przedsiębiorstwo 
energetyczne działalności go spodarczej, obejmują koszty:  
1) stałe i  koszty zmienne wytwarzania, przetwarzania i  magazynowania ciepła oraz planowane roczne koszty modernizacji,  
rozwoju i  ochrony środowiska, a  także koszty:  
a) utrzymania zapasów paliw, o  których mowa w  przepisach wydan ych na podstawie art.  10 ust. 6 ustawy,  
b) utrzymania przewidzianych w  programie pracy sieci ciepłowniczych źródeł ciepła, pracujących w  okresie na j-
większego poboru mocy cieplnej w  sezonie grzewczym lub w  okresie letnim,  
c) handlowej obsługi odbiorców bezp ośrednio zasilanych ze źródeł ciepła;  
2) stałe i  koszty  zmienne pozyskania, uzdatniania i  podgrzewania nośnika ciepła oraz planowane roczne koszty modern i-
zacji, rozwoju i  ochrony środowiska w  tym zakresie;  
3) stałe i  koszty zmienne przesyłania i  dystrybucj i ciepła, koszty handlowej obsługi odbiorców oraz planowane roczne 
koszty modernizacji, rozwoju i  ochrony środowiska w  zakresie przesyłania lub dystrybucji ciepła siecią ciepłowniczą 
od źródła ciepła do przyłączy, wraz z  kosztami rozwoju związanymi z  przył ączaniem obiektów do tej sieci, a  także 
koszty związane:  
a) z magazynowaniem i  przepompowywaniem wody krążącej w  sieci ciepłowniczej,  
b) ze stratami mocy cieplnej, stratami ciepła i  ubytkami nośnika ciepła podczas ich przesyłania,  
       
Dziennik Ustaw  – 9 – Poz. 718 
 
 c) z utrzymaniem przewidz ianych w  programie pracy sieci ciepłowniczej źródeł ciepła, pracujących w  okresie na j-
większego poboru mocy cieplnej w  sezonie grzewczym lub w  okresie letnim, jeżeli nie zostały uwzględnione 
w kosztach wytwarzania ciepła, o  których mowa w  pkt 1 lit. b; 
4) stałe i  koszty zmienne przesyłania i  dystrybucji ciepła, koszty handlowej obsługi odbiorców oraz planowane roczne 
koszty modernizacji, rozwoju i  ochrony środowiska w  zakresie usług przesyłowych związanych z  eksploatacją:  
a) węzłów cieplnych, z  którymi są po łączone instalacje odbiorcze obsługujące jeden obiekt,  
b) grupowych węzłów cieplnych,  
c) zewnętrznych instalacji odbiorczych;  
5) obsługi odbiorców przez przedsiębiorstwo obrotu ciepłem.  
§ 18. W przypadku gdy odbiorca lub inny podmiot udostępnia przedsiębio rstwu energetycznemu pomieszczenie, 
w którym są zainstalowane urządzenia należące do tego przedsiębiorstwa lub przez nie eksploatowane, służące do wytw a-
rzania lub przesyłania, lub dystrybucji ciepła, koszty ponoszone z  tego tytułu przedsiębiorstwo energety czne uwzględnia 
w rozliczeniach tylko z  tymi odbiorcami, do których ciepło jest dostarczane za pomocą tych urządzeń, na warunkach ust a-
lonych w  taryfie lub w  umowie sprzedaży ciepła, lub w  umowie o  świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła, lub 
w umowie kompleksowej albo w  odrębnej umowie.  
§ 19. Ceny za zamówioną moc cieplną i  ceny ciepła oblicza się według wzorów:  
Cjm = A  Pc : N 
Cjc = (1 – A)  Pc : Q 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Cjm – cenę za zamówioną moc cieplną dla danego źródła ciepła i  określonego nośnika ciepła [w zł/MW],  
Cjc – cenę ciepła dla danego źródła ciepła i  określonego nośnika ciepła [w zł/GJ],  
Pc – planowane uzasadnione przychody z  wytwarzania ciepła w  postaci określonego nośnika ciepła [w zł],  
A – określony dla daneg o źródła ciepła i  nośnika ciepła wskaźnik udziału kosztów stałych (Kst) w  łącznych kosztach 
wytwarzania ciepła (Kst + Kzm), którego wartość nie może być wyższa od udziału kosztów stałych (Kst) w łącz-
nych kosztach wytwarzania ciepła (Kst + Kzm),  
N – planowa ną dla pierwszego roku stosowania taryfy moc cieplną obliczoną przez przedsiębiorstwo energetyczne dla 
danego źródła ciepła i  określonego nośnika ciepła – jako sumę przyłączeniowej mocy cieplnej dla sieci ciepłown i-
czych zasilanych z  tego źródła i  zamówione j mocy cieplnej przez odbiorców zasilanych bezpośrednio ze źródła ci e-
pła [w MW],  
Q – planowaną dla pierwszego roku stosowania taryfy ilość ciepła określoną przez przedsiębiorstwo energetyczne dla 
danego źródła ciepła i  określonego nośnika ciepła, obliczaną  przez:  
– wytwórcę ciepła – jako sumę planowanych do sprzedaży odbiorcom ilości ciepła, w  tym przez przedsiębiorstwo 
energetyczne stosujące uproszczony sposób kalkulacji cen i  stawek opłat,  o którym mowa w  § 13 ust. 1, i plano-
waną wielkość ciepła, oznaczon ą symbolem „Q s”, o której mowa w  § 13 ust. 1, 
– przedsiębiorstwo ciepłownicze – jako sumę ilości ciepła planowanego do sprzedaży odbiorcom i  strat ciepła po d-
czas przesyłania sieciami ciepłowniczymi [w GJ].  
§ 20. Cenę nośnika ciepła oblicza się jako iloraz planowanych dla pierwszego roku stosowania taryfy kosztów 
z uwzględnieniem uzasadnionego zwrotu z  kapitału zaangażowanego w  wykonywaną działalność gospodarczą związaną 
z wytwarzaniem ciepła oraz planowanej ilości nośnika ciepła dostarczanego do sieci ciepł owniczych w  celu napełniania 
i uzupełniania jego ubytków w  tych sieciach, oraz sprzedaży tego nośnika odbiorcom w  celu napełniania instalacji odbio r-
czych i  uzupełnienia ubytków wody w  tych instalacjach.  
§ 21. 1. W przypadku źródeł ciepła, o  których mowa w  § 7 ust. 8, koszty stanowiące podstawę do obliczenia stawek 
opłat obejmują:  
1) uzasadnione koszty stałe i  koszty zmienne:  
a) wytwarzania, przetwarzania i  magazynowania ciepła,  
b) pozyskania, uzdatniania i  podgrzewania nośnika ciepła,  
c) przesyłania i  dystr ybucji ciepła;  
       
Dziennik Ustaw  – 10 – Poz. 718 
 
 2) planowane uzasadnione roczne koszty modernizacji, rozwoju i  ochrony środowiska;  
3) planowane uzasadnione koszty związane z:  
a) utrzymaniem zapasów paliw, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  10 ust. 6 ustawy,  
b) handlową  obsługą odbiorców.  
2. Stawkę opłaty miesięcznej za zamówioną moc cieplną i  stawkę opłaty za ciepło dla danego rodzaju źródeł ciepła, 
o których mowa w  § 7 ust. 8, oblicza się według wzorów:  
CjźN = 1/12  (A1  Pź : N oź) 
CjźQ = (1 – A1)  Pź : Q oź 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
CjźN – stawkę opłaty miesięcznej za zamówioną moc cieplną dla danego rodzaju źródła ciepła [w zł/MW],  
CjźQ – stawkę opłaty za ciepło dla danego rodzaju źródła ciepła [w zł/GJ],  
Pź – planowane roczne przychody dla danego rodz aju źródła ciepła [w zł],  
Noź – planowaną dla pierwszego roku stosowania taryfy zamówioną moc cieplną dla obiektów zasilanych z  danego rodzaju  
źródła ciepła [w MW],  
Qoź – planowaną dla pierwszego roku stosowania taryfy ilość ciepła przeznaczoną do sprzedaż y odbiorcom, określoną 
przez przedsiębiorstwo energetyczne dla danego rodzaju źródła ciepła i  określonego nośnika ciepła [w GJ],  
A1 – współczynnik udziału opłat stałych, którego wartość nie może być wyższa od udziału kosztów stałych w  łącznych 
kosztach dos tarczania ciepła z  danego źródła ciepła.  
3. W przypadku wytwarzania ciepła w  lokalnym źródle ciepła, które nie jest wyposażone w  układ pomiarowo -
-rozliczeniowy, taryfa zawiera stawki opłaty miesięcznej i  sezonowej; stawki te wyraża się w  złotych za MW zamó wionej 
mocy cieplnej lub w  złotych za metr kwadratowy powierzchni lokali. Koszty stanowiące podstawę do obliczenia tych st a-
wek stanowią koszty, o  których mowa w  ust. 1. 
4. Stawkę opłaty miesięcznej i  stawkę opłaty sezonowej dla danego rodzaju lokalnego źró dła ciepła, o  którym mowa 
w ust. 3, oblicza się według wzorów:  
Cjrl = 1/12  (A2  Pl : N ol) lub C jrl = 1/12  (A2  Pl : Pol) 
Cjsl = 1/7  [(1 – A2)  Pl : N ol] lub Cjsl = 1/7  [(1 – A2)  Pl : Pol] 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Cjrl – stawkę opłaty miesięcznej dla danego rodzaju lokalnego źródła ciepła [w zł/MW lub w  zł/m2 powierzchni lokali],  
Cjsl – stawkę opłaty sezonowej dla danego rodzaju lokalnego źródła ciepła [w zł/MW lub w  zł/m2 powierzchni lokali],  
Pl – planowany roczny przychód dla danego r odzaju lokalnego źródła ciepła [w zł],  
Nol – planowaną dla pierwszego roku stosowania taryfy zamówioną moc cieplną dla obiektów zasilanych z  danego rodz a-
ju lokalnego źródła ciepła [w MW],  
Pol – planowaną dla pierwszego roku stosowania taryfy powierzchnię l okali w  obiektach zasilanych z  danego rodzaju 
lokalnego źródła ciepła [w m2], 
A2 – współczynnik udziału opłat stałych, którego wartość nie może być wyższa od udziału kosztów stałych w  łącznych 
kosztach dostarczania ciepła z  lokalnego źródła ciepła.  
5. W przypadku odbiorców zasilanych z  lokalnego źródła ciepła, o  którym mowa w  ust. 3, rodzaje opłat pobieranych 
od odbiorców ciepła oraz podstawa i  sposób ich obliczania powinny być określo ne w  umowie sprzedaży ciepła, a wyso-
kość tych opłat oblicza się w  następu jący sposób:  
1) opłata miesięczna, pobierana w  każdym miesiącu, stanowi iloczyn stawki opłaty miesięcznej dla danego rodzaju l o-
kalnych źródeł ciepła i  zamówionej mocy cieplnej lub powierzchni lokali w  obiektach odbiorcy;  
2) opłata sezonowa, pobierana przez  7 miesięcy sezonu grzewczego, stanowi iloczyn stawki opłaty sezonowej dla dan e-
go rodzaju lokalnych źródeł ciepła i  zamówionej mocy cieplnej lub powierzchni lokali w  obiektach odbiorcy.  
§ 22. 1. Stawki opłat za usługi przesyłania i  dystrybucji ciepła ustal a się w  zakresie:  
1) sieci ciepłowniczej – dla grup taryfowych, do których są zaliczani odbiorcy pobierający ciepło z  przyłączy,  
       
Dziennik Ustaw  – 11 – Poz. 718 
 
 2) sieci ciepłowniczej i  węzłów cieplnych – dla grup taryfowych, do których są zaliczani odbiorcy pobierający ciepło 
z eksploat owanych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze lub przez dystrybutora ciepła węzłów cieplnych obsługuj ą-
cych jeden obiekt,  
3) sieci ciepłowniczej i  grupowych węzłów cieplnych – dla grup taryfowych, do których są zaliczani odbiorcy pobi e-
rający ciepło z  eksploat owanych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze lub przez dystrybutora ciepła grupowych 
węzłów cieplnych,  
4) sieci ciepłowniczej i  grupowych węzłów cieplnych oraz zewnętrznych instalacji odbiorczych – dla grup taryfowych, 
do których są zaliczani odbiorcy pobie rający ciepło z  eksploatowanych przez przedsiębiorstwo ciepłownicze lub 
przez dystrybutora ciepła grupowych węzłów cieplnych wraz z  zewnętrznymi instalacjami odbiorczymi  
– odpowiednio do zakresu wykonywanej przez to przedsiębiorstwo działalności gospodarcz ej związanej z  zaopatrzeniem 
w ciepło na podstawie kosztów jednostkowych obliczonych w  sposób określony w  ust. 2. 
2. Koszty jednostkowe oblicza się odpowiednio do zakresu wykonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne dzi a-
łalności gospodarczej związanej z  zaopatrzeniem w  ciepło według wzorów:  
1) dla grup taryfowych, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1: 
ksp = B  [Kps : N s] 
kzp = (1 – B) [K ps  Ngp : N s] : Q gp 
2) dla grup taryfowych, o  których mowa w  ust. 1 pkt 2: 
ksw = B  [Kps : N s + K pw : N gw] 
kzw = (1 – B) [K ps  Ngw : N s + K pw] : Q gw 
3) dla grup taryfowych, o  których mowa w  ust. 1 pkt 3: 
kswg = B  [Kps : N s + K pwg : (N gwg + N giz)] 
kzwg = (1 – B) [K ps  Ngwg : N s + K pwg  Ngwg : (N gwg + N giz)] : Q gwg 
4) dla grup taryfowych, o  których mowa w  ust. 1 pkt 4: 
ksiz = B  [Kps : N s + K pwg : (N gwg + N giz) + K piz : N giz] 
kziz = (1 – B) [K ps  Ngiz : N s + K pwg  Ngiz : (N gwg + N giz) + K piz] : Q giz 
– gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
ksp – koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o której mowa w  ust. 1 pkt 1 [w zł/MW],  
kzp – koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o  której mowa w  ust. 1 pkt 1 [w zł/GJ],  
B – wskaźnik udziału opłat stałych za usługi przesyłowe w  łącznych opłatach za te usługi,  
Kps – planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w  zakresie przesyłania lub dystrybucji ciepła daną siecią ciepłowniczą  
od źródła ciepła do przyłączy [w zł],  
Ngp – sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do grupy taryfowej, o  której mowa w ust. 1 pkt 1 [w MW],  
Ns – sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców przyłączonych do danej sieci ciepłowniczej [w MW],  
Qgp – planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, 
o której mowa w  ust. 1 pkt 1 [w GJ],  
ksw – koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o  której mowa w  ust. 1 pkt 2 [w zł/MW],  
kzw – koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o  której mowa w  ust. 1 pkt 2 [w zł/GJ],  
Kpw – planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w  zakresie eksploatacji węzłów cieplnych obsługujących jeden 
obiekt, o  których mowa w  ust. 1 pkt 2 [w zł],  
Ngw – sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do danej grupy ta ryfowej, o  której mowa w  ust. 1 
pkt 2 [w MW],  
Qgw – planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, 
o której mowa w  ust. 1 pkt 2 [w GJ],  
kswg – koszt jednostkowy stały za usługi przesyłowe obliczon y dla grupy taryfowej, o  której mowa w  ust. 1 pkt 3 [w zł/MW],  
       
Dziennik Ustaw  – 12 – Poz. 718 
 
 kzwg – koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o  której mowa w  ust. 1 pkt 3 [w zł/GJ],  
Kpwg – planowane roczne koszty za usługi przesyłowe w  zakresie ekspl oatacji grupowych węzłów cie plnych, o  których 
mowa w  ust. 1 pkt 3 lub 4  [w zł],  
Ngwg – sumę zamówionej mocy cieplnej przez odbiorców zaliczonych do danej grupy ta ryfowej, o  której mowa w  ust. 1 
pkt 3 lub 4  [w MW],  
Ngiz – sumę zamówionej mocy cieplnej przez  odbiorców zaliczonych do danej grupy taryfowej, o  której mo wa w  ust. 1 
pkt 3 lub 4  [w MW],  
Qgwg – planowaną dla pierwszego roku stosowania taryfy sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o  której 
mowa w  ust. 1 pkt 3 [w GJ],  
ksiz – koszt je dnostkowy stały za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o  której mowa w  ust. 1 pkt 4 [w zł/MW],  
kziz – koszt jednostkowy zmienny za usługi przesyłowe obliczony dla grupy taryfowej, o  której mowa w  ust. 1 pkt 4 [w zł/GJ],  
Kpiz – planowane roczne  koszty za usługi przesyłowe w  zakresie eksploatacji zewnętrznych instalacji odbiorczych, o  których 
mowa w  ust. 1 pkt 4 [w zł],  
Qgiz – planowaną, dla pierwszego roku stosowania taryfy, sprzedaż ciepła odbiorcom zaliczonym do grupy taryfowej, o  której  
mowa w  ust. 1 pkt 4 [w GJ].  
3. Koszt jednostkowy stanowiący podstawę do określenia stawki opłaty za obsługę odbiorców oblicza się jako iloraz 
planowanych kosztów obsługi odbiorców przez przedsiębiorstwo obrotu ciepłem i  zamówionej mocy cieplnej dla pier w-
szego roku stosowania taryfy przez odbiorców obsługiwanych przez to przedsiębiorstwo.  
4. Stawki opłat, o  których mowa w  ust. 1–3, stosownie do wykonywanej przez przedsiębiorstwo energetyczne działa l-
ności gospodarczej ustala się na podstawie kosztów jednostk owych z  uwzględnieniem uzasadnionego zwrotu z  kapitału 
zaangażowanego w  wykonywaną działalność gospodarczą związaną z  przesyłaniem i  dystrybucją ciepła.  
§ 23. W odniesieniu do cen za zamówioną moc cieplną, stawek opłat stałych za usługi przesyłowe i  stawek  opłat za 
obsługę odbiorców w  taryfie ustala się także ich raty miesięczne, stanowiące 1/12  ich wartości.  
§ 24. 1. Przedsiębiorstwo energetyczne, na wniosek odbiorcy, określa w  umowie zawartej z  tym odbiorcą średnią:  
1) cenę ciepła, wyrażoną w  złotych za GJ, zamiast ustalonej w  taryfie ceny za zamówioną moc cieplną i  ceny ciepła lub 
stawki opłaty miesięcznej i  stawki opłaty za ciepło;  
2) stawkę opłaty za usługi przesyłowe, wyrażoną w  złotych za GJ, zamiast ustalonej w  taryfie stawki opłaty stałej za 
usługi  przesyłowe i  stawki opłaty zmiennej za usługi przesyłowe.  
2. Średnią cenę ciepła i  średnią stawkę opłaty za usługi przesyłowe, o  których mowa w  ust. 1, oblicza się według wz o-
rów: 
Cs = (N zo  Ctn + Q so  Ctc) : Q so 
Osp = (N zo  Otsp + Q so  Otzp) : Q so 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Cs – średnią cenę ciepła dla danego odbiorcy [w zł/GJ],  
Osp – średnią  stawkę opłaty za usługi przesyłowe dla danego odbiorcy [w zł/GJ],  
Nzo – moc cieplną  zamówioną przez danego odbiorcę [w MW],  
Ctn – cenę za zamówioną  moc cieplną lub dwunastokrotność stawki opłaty miesięcznej za zamówioną moc cieplną, okreś -
lone w  taryfie dla grupy taryfowej, do której jest zaliczony dany odbiorca [w zł/MW],  
Otsp – stawkę opłaty stałej za usługi przesyłowe  określoną w  taryfie dla grupy tar yfowej, do której jest zaliczony dany 
odbiorca [w zł/MW],  
Qso – planowaną wielkość sprzedaży ciepła dla danego odbiorcy [w GJ],  
Ctc – cenę ciepła lub stawkę opłaty za ciepło , określone w  taryfie dla grupy taryfowej, do której jest zaliczony dany o d-
biorca [w zł/GJ],  
Otzp – stawkę opłaty zmiennej za usługi przesyłowe  określoną w  taryfie dla grupy taryfowej, do której jest zaliczony dany 
odbiorca [w zł/GJ].  
3. W przypadku gdy pobór ciepła przez odbiorcę występuje wyłącznie poza sezonem grzewczym, przedsiębior stwo 
energetyczne może stosować w  rozliczeniach z  takim odbiorcą tylko określone w  taryfie dla danego źródła ciepła i  sieci 
ciepłowniczej cenę ciepła lub stawkę opłaty za ciepło i  stawkę opłaty zmiennej za usługi przesyłowe.  
       
Dziennik Ustaw  – 13 – Poz. 718 
 
 § 25. 1. Koszty jednostkowe sta nowiące podstawę do obliczenia stawki opłaty za przyłączenie oblicza się według 
wzoru:  
kp = K p : Lp 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
kp – koszty jednostkowe, stanowiące podstawę do obliczenia stawki opłaty za przyłączenie, określone dla danego rodz a-
ju przyłączy [w zł/m],  
Kp – nakłady inwestycyjne, o  których mowa w  § 7 ust. 7, dla danego rodzaju przyłączy [w zł],  
Lp – planowaną, średnią w  roku, łączną długość odcinków rurociągów dla danego rodzaju przyłączy określonych w  plani e 
rozwoju, o  którym mowa w  art. 16 ust. 1 ustawy [w m].  
2. Wysokość nakładów inwestycyjnych na budowę przyłączy stanowiących podstawę kalkulacji stawek opłat za prz y-
łączenie przyjmuje się w  wysokości określonej w  obowiązującym dla przedsiębiorstwa planie r ozwoju, o  którym mowa 
w art. 16 ust. 1 ustawy.  
3. Nakłady, o  których mowa w  § 7 ust. 7, obejmują w  przypadku przyłączania do:  
1) sieci ciepłowniczej – nakłady na budowę odcinków przyłącza do ściany węzła cieplnego i  wykonanie przejścia prz y-
łącza przez tę ścianę oraz zainstalowanie w  pomieszczeniu węzła cieplnego układu pomiarowo -rozliczeniowego wraz 
z niezbędnym osprzętem i  armaturą oraz dokonaniem koniecznych połączeń, a  w przypadku sieci ciepłowniczej, 
w której nośnikiem ciepła jest woda, także nakłady na zainstalowanie urządzenia  regulującego natężenie przepływu 
nośnika ciepła;  
2) zewnętrznych instalacji odbiorczych należących do przedsiębiorstwa energetycznego – nakłady na budowę odcinków 
przyłącza do ściany obiektu i  wykonanie przejścia przyłącza przez tę ścianę oraz zainstalowa nie w  obiekcie:  
a) urządzenia regulującego natężenie przepływu wody dostarczanej do instalacji centralnego ogrzewania w  tym 
obiekcie,  
b) urządzeń, których wskazania będą stanowiły podstawę do określenia udziału tego obiektu w  kosztach ciepła d o-
starczonego do grupowego węzła cieplnego,  
c) niezbędnego osprzętu i  armatury oraz koniecznych połączeń.  
4. Jeżeli w  pomieszczeniu węzła cieplnego jest instalowany, na koszt odbiorcy, prefabrykowany węzeł cieplny wyp o-
sażon y przez producenta w  układ pomiarowo -rozliczen iowy i  urządzenie regulujące natężenie przepływu nośnika ci e-
pła, nakłady, o  których mowa w  ust. 3 pkt 1, obejmują tylko nakłady na budowę odcinków przyłącza i  wykonanie prze j-
ścia tego przyłącza przez ścianę węzła cieplnego wraz z  niezbędnym osprzętem i  armaturą oraz dokonaniem koniec z-
nych połączeń.  
§ 26. 1. Planowana wysokość zwrotu z  kapitału, o  którym mowa w  § 11 ust. 1 pkt 3, §  20 i  § 22 ust. 4, może 
uwzględniać zwrot z  kapitału własnego i  obcego, służących do finansowania majątku zaangażowanego do wykon ywania 
działalności gospodarczej przez przedsiębiorstwo energetyczne.  
2. Uzasadniona wysokość zwrotu z  kapitału zaangażowanego w  wykonywaną dzi ałalność gospodarczą związaną z za-
opatrzeniem w  ciepło powinna być odpowiednia do rodzaju wykonywanej działalnośc i gospodarczej i  ponoszonego 
w związku z  tym ryzyka, a  przy jej określaniu należy w  szczególności uwzględniać:  
1) warunki panujące na rynkach finansowych i  wynikający z  nich poziom stóp procentowych, ocenę ryzyka wykonyw a-
nia działalności gospodarczej przez  przedsiębiorstwo energetyczne, a  także wartość aktywów przedsiębiorstwa, która 
jest faktycznie zaangażowana w  działalność gospodarczą związaną z  zaopatrzeniem w  ciepło;  
2) taką wysokość zwrotu z  tego kapitału, która w  kalkulacji cen i  stawek opłat nie spo woduje nadmiernego wzrostu opłat 
ponoszonych przez odbiorców;  
3) oszczędności uzyskane w  wyniku obniżenia kosztów działalności przedsiębiorstwa energetycznego wynikające 
z poprawy efektywności jego funkcjonowania;  
4) poziom cen ciepła z  alternatywnych źród eł ciepła, które mogłyby być w  sposób ekonomicznie i  technicznie uzasa d-
niony wykorzystane w  celu pokrycia zapotrzebowania na to ciepło.  
       
Dziennik Ustaw  – 14 – Poz. 718 
 
 3. Stopę zwrotu z  kapitału zaangażowanego w  wykonywaną działalność gospodarczą związaną z  zaopatrzeniem w  ciepło  
stanowi  średnioważony koszt kapitału przedsiębiorstwa energetycznego, który ustalany jest zgodnie z  regułami obowiąz u-
jącymi na rynkach finansowych stosowanymi przez instytucje finansowe, gdzie:  
1) stopę obsługi zadłużenia przyjmuje się na podstawie aktualnie obwi ązujących warunków rynkowych w  sektorze ba n-
ków udzielających kredytów na cele inwestycyjne w  zakresie prowadzenia działalności gospodarczej;  
2) stopę wolną od ryzyka ustala się na podstawie średniej rentowności 10 -letnich obligacji Skarbu Państwa (DS) 
o najdłuższym terminie wykupu (średnia z  dni, w  których zawarte zostały transakcje), notowanych na Rynku Treasury 
BondSpot Poland w  okresie 36  miesięcy poprzedzających kwartał, w  którym wniosek o  zatwierdzenie taryfy zostanie 
przedłożony;  
3) premię za ryzyko przyjmuje się zgodnie z  warunkami panującymi na rynkach finansowych.  
§ 27. 1. W okresie stosowania taryfy, nie krótszym niż dwa lata:  
1) przedsiębiorstwo energetyczne wytwarzające ciepło w  jednostkach kogeneracji, które nie stosuje uproszczonego sp o-
sobu kalkulacji cen i  stawek opłat, o  którym mowa w  § 13 ust. 1, dostosowuje ceny i  stawki opłat,  
2) przedsiębiorstwo energetyczne inne niż określone w  pkt 1 może dostosowywać ceny i  stawki opłat  
– ustalone dla pierwszego roku jej stosowania do zmieniających si ę warunków wykonywania działalności gospodarczej 
w sposób określony w  ust. 2. 
2. Dostosowywanie cen i  stawek opłat  może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 12  miesięcy od ich wprowadzenia 
jako obowiązujących i  nie częściej niż co 12  miesięcy, a  wysokość tych cen i  stawek opłat oblicza się według wzoru:  
Csn = C sb  [1 + (RPI   −  Xr) : 100]  
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Csn – nową cenę lub stawkę opłaty,  
Csb – dotychczas stosowaną cenę lub stawkę opłaty przed ich zmianą,  
RPI – średnioroczny wskaźnik  cen towarów i  usług konsumpcyjnych ogółem w  poprzednim roku kalendarzowym, okreś -
lony w  komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonym w  Dzienniku Urzędowym Rzeczyp o-
spolitej Polskiej „Monitor Polski”  [w %],  
Xr – współczynnik korekcyjny usta lany dla danego rodzaju działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębio r-
stwo energetyczne w  zakresie zaopatrzenia w  ciepło, określający projektowaną poprawę efektywności funkcjon o-
wania tego przedsiębiorstwa oraz zmianę warunków wykonywania przez to  przedsiębiorstwo danego rodzaju dzi a-
łalności gospodarczej w  następnym roku w  stosunku do poprzedniego roku stosowania taryfy [w %].  
§ 28. 1. W  przypadku nieprzewidzianej, istotnej zmiany warunków wykonywania działalności gospodarczej przez 
przedsiębiorstw o energetyczne, w  odniesieniu do działalności w  zakresie wytwarzania ciepła w  źródłach innych niż okreś -
lone w  § 13 ust. 1 lub działalności w  zakresie dystrybucji ciepła, może nastąpić ustalenie współczynników korekcyjnych, 
o których mowa w  art. 23 ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy, przy odpowiednim zastosowaniu trybu określonego w  art. 47 ust. 2b 
ustawy lub zmiana cen i  stawek wynikających z  taryfy wprowadzonej do stosowania przez zawarcie umów z  odbiorcami, 
po dokonaniu analizy i  oceny skutków ekonomicznych tych  zmian.  
2. Przedsiębiorstwo energetyczne może ustalić w  taryfie ceny i  stawki opłat w  taki sposób, aby łagodzić skutki wpr o-
wadzenia w  pierwszym roku stosowania taryfy cen i  stawek opłat, o  których mowa w  § 19–23, dla tych grup taryfowych, 
których ochrona i ch interesów tego wymaga, biorąc pod uwagę eliminowanie subsydiowania skrośnego.  
3. Przedsiębiorstwo energetyczne, w  odniesieniu do źródeł, o  których mowa w  § 13 ust. 1, może wystąpić o  zmianę 
taryfy przed upływem okresu, o  którym mowa w  § 13 ust. 10, jeże li w trakcie tego okresu ogłoszone zostaną średnie ceny 
sprzedaży ciepła, o  których mowa w  art. 23 ust. 2 pkt 18 lit. c ustawy, lub w  przypadku zmiany posiadanej koncesji wyn i-
kającej z  istotnej zmiany zakresu wykonywania działalności objętej koncesją, w  szczególności zmiany paliwa wykorzyst y-
wanego w  danym źródle.  
§ 29. W przypadku nowo tworzonego przedsiębiorstwa energetycznego lub podejmowania przez istniejące przedsi ę-
biorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w  zakresie zaopatrzenia w  ciepło, podst awę do określenia kosztów 
jednostkowych oraz ustalenia cen i  stawek opłat stanowią koszty planowane dla pierwszego roku wykonywania nowej 
działalności gospodarczej, a  uzasadnienie kalkulacji cen i  stawek opłat powinno uwzględniać analizy porównawcze z  innymi 
przedsiębiorstwami energetycznymi zajmującymi się takim samym rodzajem działalności gospodarczej w  zakresie zaop a-
trzenia w  ciepło.  
       
Dziennik Ustaw  – 15 – Poz. 718 
 
 Rozdział  4 
Szczegółowe zasady rozliczeń z  tytułu zaopatrzenia w  ciepło  
§ 30. Jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne kupuje ciepło od innego przedsiębiorstwa energetycznego w  celu sprzed a-
ży tego ciepła odbiorcom przyłączonym do sieci ciepłowniczej lub korzysta z  usług przesyłowych świadczonych przez inne 
przedsiębiorstwo energetyczne, w  rozliczeniach prowadzonych na podstawie z awartych między tymi przedsiębiorstwami 
umów sprzedaży ciepła i  umów o  świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła stosuje się odpowiednio opłatę:  
1) za zamówioną moc cieplną, stanowiącą iloczyn zamówionej mocy cieplnej i  ceny za zamówioną moc cieplną dla 
określonego nośnika ciepła – opłata ta jest pobierana w  12 ratach miesięcznych;  
2) za ciepło, stanowiącą iloczyn ilości ciepła, ustalonej na podstawie odczytu wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego  
zainstalowanego w  miejscu określonym w  umow ie sprzedaży ciepła, i  ceny ciepła dla określonego nośnika ciepła – 
opłata ta jest pobierana za każdy miesiąc, w  którym dostarczono ciepło;  
3) za nośnik ciepła, stanowiącą iloczyn ilości tego nośnika, ustalonej na podstawie wskazań układu pomiarowo -rozlic ze-
niowego zainstalowanego w  miejscu określonym w  umowie sprzedaży ciepła albo w  umowie o  świadczenie usług 
przesyłania lub dystrybucji ciepła, i  ceny nośnika ciepła dla danej sieci ciepłowniczej – opłata ta jest pobierana za 
każdy miesiąc, w  którym dosta rczono nośnik ciepła;  
4) stałą za usługi przesyłowe, stanowiącą iloczyn zamówionej mocy cieplnej i  stawki opłaty stałej za usługi przesyłowe 
dla danej sieci ciepłowniczej – opłata ta jest pobierana w  12 ratach miesięcznych;  
5) zmienną za usługi przesyłowe,  stanowiącą iloczyn ilości ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu po -
miarowo -rozliczeniowego zainstalowanego w  miejscu określonym w  umowie sprzedaży ciepła, i  stawki opłaty zmie n-
nej za usługi przesyłowe dla danej sieci ciepłowniczej – opłata ta jest pobierana za każdy miesiąc, w  którym dosta r-
czono ciepło.  
§ 31. 1. Przedsiębiorstwo energetyczne prowadzi rozliczenia z  odbiorcami ciepła, odpowiednio do zakresu świadcz o-
nych usług dla poszczególnych grup taryfowych, na podstawie odczytów wskazań  układów pomiarowo -rozliczeniowych 
zainstalowanych na przyłączach do węzłów cieplnych lub w  innych miejscach rozgran iczenia eksploatacji urządzeń i insta-
lacji, określonych w  umowie sprzedaży ciepła lub w  umowie o  świadczenie usług prz esyłania lub dystrybu cji albo w umo-
wie kompleksowej.  
2. W rozliczeniach prowadzonych z  odbiorcami ciepła wytwórca ciepła stosuje opłaty obliczane na podstawie ustal o-
nych w  taryfie cen za zamówioną moc cieplną, cen ciepła i  cen nośnika ciepła, a  w przypadku:  
1) źródeł ciepła, o  których mowa w  § 7 ust. 8, opłaty obliczane są na podstawie ustalonych w  taryfie stawek opłat za 
zamówioną moc cieplną i  stawek opłat za ciepło;  
2) lokalnych źródeł ciepła, o  których mowa w  § 21 ust. 3, opłaty obliczane są na podstawie ustalonych w  taryfi e mie-
sięcznych i  sezonowych stawek opłat.  
3. W rozliczeniach prowadzonych z  odbiorcami ciepła przedsiębiorstwo ciepłownicze stosuje opłaty obliczane na 
podstawie ustalonych w  taryfie cen za zamówioną moc cieplną, cen ciepła, cen nośnika ciepła oraz stawek opłat stałych 
i zmiennych za usługi przesyłowe, a  w przypadku:  
1) źródeł ciepła, o  których mowa w  § 7 ust. 8, opłaty obliczane na podstawie ustalonych w  taryfie stawek opłat za z a-
mówioną moc cieplną i  stawek opłat za ciepło;  
2) lokalnych źródeł ciepła, o  których mowa w  § 21 ust. 3, opłaty obliczane na podstawie ustalonych w  taryfie miesięc z-
nych i  sezonowych stawek opłat;  
3) zakupu ciepła od innego przedsiębiorstwa energetycznego – opłaty obliczane na podstawie cen i  stawek opłat ustalonych  
dla danej sieci c iepłowniczej przez przedsiębiorstwo energetyczne, od którego jest kupowane ciepło sprzedawane o d-
biorcom.  
4. W rozliczeniach prowadzonych z  odbiorcami ciepła dystrybutor ciepła stosuje opłaty obliczane na podstawie:  
1) ustalonych  w taryfie stawek opłat stał ych i  zmiennych za usługi przesyłowe;  
2) cen i  stawek opłat ustalonych dla danej sieci ciepłowniczej przez przedsiębiorstwo energetyczne, od którego jest kup o-
wane ciepło sprzedawane odbiorcom.  
5. W rozliczeniach  prowadzonych z  odbiorcami ciepła przedsiębio rstwo obrotu ciepłem stosuje opłaty obliczane na po d-
stawie stawek opłat za obsługę odbiorców, ustalonych w  taryfie tego przedsiębiorstwa oraz opłaty obliczane na podstawie:  
1) cen za zamówioną  moc cieplną, cen ciepła i  cen nośnika ciepła, ustalonych dla da nej sieci ciepłowniczej przez prze d-
siębiorstwa energetyczne, od których jest kupowane ciepło sprzedawane odbiorcom;  
2) stawek opłat  stałych i  zmiennych za usługi przesyłowe, ustalonych dla danej sieci ciepłowniczej przez przedsiębio r-
stwa energetyczne świad czące usługi przesyłowe dla przedsiębiorstwa obrotu ciepłem.  
       
Dziennik Ustaw  – 16 – Poz. 718 
 
 § 32. Przedsiębiorstwo energetyczne wyodrębnia w  fakturze wystawionej odbiorcy ciepła opłaty obliczone na po d-
stawie cen lub stawek opłat ustalonych przez:  
1) to przedsiębiorstwo w  taryfie dla cie pła; 
2) inne przedsiębiorstwa energetyczne, z  którymi prowadzi rozliczenia w  obrocie ciepłem.  
§ 33. Rodzaje opłat pobieranych od odbiorców ciepła oraz podstawy i  sposób ich obliczania określać powinna umowa 
sprzedaży ciepła lub umowa o  świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowa kompleksowa, a  wysokość tych 
opłat, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, oblicza się w  następujący sposób:  
1) miesięczna rata opłaty za zamówioną moc cieplną, pobierana w  każdym miesiącu, stanowi iloczyn zamówionej mocy 
cieplnej oraz 1/12  ceny za zamówioną moc cieplną dla danej grupy taryfowej lub stawki opłaty miesięcznej za zam ó-
wioną moc cieplną dla danej grupy taryfowej zasilanej ze źródła ciepła, o  którym mowa w  § 7 ust. 8; 
2) opłata za ciepło, pobierana za każdy miesiąc, w  którym nastąpił pobór ciepła, stanowi iloczyn ilości dostarczonego 
ciepła ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego zainstalowanego na przyłączu 
do węzła cieplnego lub do zewnętrznych instalacji odbiorczych albo w  innych miejscach rozgraniczenia eksploatacji 
urządzeń i  instalacji, o  których mowa w  § 31 ust. 1, oraz ceny ciepła dla danej grupy taryfowej lub stawki opłaty za 
ciepło dla danej grupy taryfowej zasilanej ze źródła ciepła, o  którym mowa w  § 7 ust. 8; 
3) opłata za nośnik ciepła, pobierana za każdy miesiąc, w  którym nastąpił pobór nośnika ciepła, stanowi iloczyn ilości 
nośnika ciepła dostarczonego do napełniania i  uzupełnienia ubytków wody w  instalacjach odbiorczych, ustalonej na 
podstawie odczytów wskazań u kładu pomiarowo -rozliczeniowego zainstalowanego w  węźle cieplnym, oraz ceny noś -
nika ciepła dla danej grupy taryfowej;  
4) miesięczna rata opłaty stałej za usługi przesyłowe , pobierana w  każdym miesiącu , stanowi iloczyn zamówionej mocy 
cieplnej oraz 1/12  stawki opłaty stałej za usługi przesyłowe dla danej grupy taryfowej;  
5) opłata zmienna za usługi przesyłowe, pobierana za każdy miesiąc, w  którym nastąpił pobór ciepła, stanowi iloczyn 
ilości dostarczonego ciepła ustalonej na podstawie odczytów wskazań ukł adu pomiarowo -rozliczeniowego zainstal o-
wanego na przyłączu do węzła cieplnego lub do zewnętrznych instalacji odbiorczych albo w  innych miejscach ro z-
graniczenia eksploatacji urządzeń i  instalacji, o  których mowa w  § 31 ust. 1, oraz stawki opłaty zmiennej z a usługi 
przesyłowe dla danej grupy taryfowej;  
6) miesięczna rata opłaty za obsługę odbiorców, pobierana przez przedsiębiorstwo obrotu ciepłem w  każdym miesiącu , 
stanowi iloczyn zamówionej mocy cieplnej i  1/12 stawki opłaty za obsługę odbiorców dla danej g rupy taryfowej.  
§ 34. 1. W przypadku dostarczania ciepła do grupowego węzła cieplnego obsługującego obiekty więcej niż jednego 
odbiorcy, zawarte z  odbiorcami umowy sprzedaży ciepła, umowy o  świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo 
umowy komplekso we powinny określać także rodzaje opłat pobieranych od tych odbiorców oraz podstawy ich obliczania.  
2. Jeżeli umowy, o  których mowa w  ust. 1, nie stanowią inaczej, wysokość opłat oblicza się w  następujący sposób:  
1) miesięczne raty opłaty za zamówioną moc cieplną, pobierane od odbiorców w  każdym miesiącu, stanowią iloczyn 
zamówionej mocy cieplnej dla obiektów danego odbiorcy oraz 1/12  ceny za zamówioną moc cieplną dla danej grupy 
taryfowej;  
2) miesięczne raty opłaty stałej za usługi przesyłowe, pobierane od  odbiorców w  każdym miesiącu, stanowią iloczyn 
zamówionej mocy cieplnej dla obiektów danego odbiorcy oraz 1/12  stawki opłaty stałej za usługi przesyłowe dla d a-
nej grupy taryfowej;  
3) opłata za dostarczone ciepło, pobierana od odbiorców za każdy miesiąc, w  którym nastąpił pobór ciepła, jest obliczana  
w następujący sposób:  
a) w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbiorcze są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne, opłatę 
za ciepło dostarczone:  
– w celu ogrzewania – oblicza się jako iloczyn ilości ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań urządzeń  
pomiarowo -rozliczeniowych zainstalowanych w  przyłączach do instalacji centralnego ogrzewania w  obiektach  
danego odbiorcy, oraz ceny ciepła dla danej grupy taryfowej,  
– w celu podgrzewania wody wodoc iągowej – oblicza się według wzoru:  
Ocwo = Q wgcw  Cwg  Gcwo : G scwo 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Ocwo – opłatę za ciepło dostarczone w  celu podgrzewania wody wodociągowej, obliczoną dla danego o d-
biorcy [w zł],  
       
Dziennik Ustaw  – 17 – Poz. 718 
 
 Qwgcw – ilość ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego w  celu podgrzewania wody wodociągowej,  
określoną na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego zainstalowanego 
w tym węźle [w GJ],  
Cwg – cenę ciepła dla danej grupy taryfowej [w zł/GJ],  
Gcwo – sumę zużycia ciepłej wody na podstawie odczytów wskazań wodomierzy zainstalowanych na przył ą-
czach do instalacji ciepłej wody w  obiektach danego odbiorcy [w m3], 
Gscwo – sumę zużycia ciepłej wody na podstawie odczytów wskazań wodomierzy zainstalowanych na przył ą-
czach do  instalacji ciepłej wody we wszystkich obiektach zasilanych z  grupowego węzła cieplnego 
[w m3], 
b) w przypadku gdy zewn ętrzne instalacje odbiorcze nie są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne, 
opłatę za ciepło oblicza się jako sumę iloczynów il ości ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego ust a-
lonej na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego zainstalowanego w  węźle cieplnym 
oraz ceny ciepła dla danej grupy taryfowej;  
4) opłata zmienna za usługi przesyłania i  dystrybu cji ciepła, pobierana od odbiorców za każdy miesiąc, w  którym nast ą-
pił pobór ciepła, jest obliczana:  
a) jako iloczyn stawki opłaty zmiennej za usługi przesyłania i  dystrybucji ciepła dla danej grupy taryfowej oraz 
łącznej ilości ciepła, ustalonej w  sposób określony w  pkt 3 lit. a – w przypadku gdy zewnętrzne instalacje odbio r-
cze są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne,  
b) jako iloczyn stawki opłaty zmiennej za usługi przesyłania i  dystrybucji ciepła dla danej grupy taryfowej oraz 
łącznej ilości  ciepła, ustalonej w  sposób określony w  pkt 3 lit. b – w przypadku gdy zewnętrzne instalacje o d-
biorcze nie są eksploatowane przez przedsiębiorstwo energetyczne;  
5) opłata za nośnik ciepła, pobierana od odbiorców za każdy miesiąc, w  którym nastąpił pobór no śnika ciepła, dosta r-
czonego do napełniania i  uzupełnienia ubytków wody w  instalacji centralnego ogrzewania, jest obliczana według 
wzoru:  
Ono = G nwg  Cn  Noo : N owg 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Ono – opłatę za nośnik ciepła, obliczoną dla danego odbiorcy [w zł],  
Gnwg – ilość nośnika ciepła dostarczonego do grupowego węzła cieplnego w  celu napełniania i  uzupełnienia ubytków 
wody w  połączonej z  tym węzłem instalacji centralnego ogrzewania [w m3], 
Cn – cenę nośnika ciepła dla danej grupy taryfowej [w  zł/m3], 
Noo – sumę mocy cieplnej instalacji ogrzewania dla obiektów danego odbiorcy [w MW],  
Nowg – sumę mocy cieplnej instalacji ogrzewania dla wszystkich obiektów zasilanych z  grupowego węzła cieplnego 
[w MW].  
§ 35. 1. W przypadku gdy na wniosek odbiorcy  przedsiębiorstwo energetyczne zawarło z  nim umowę, w  której z a-
miast ustalonych w  taryfie ceny za zamówioną moc cieplną i  ceny ciepła lub stawki opłaty miesięcznej i  stawki opłaty za 
ciepło określono średnią cenę ciepła albo zamiast ustalonych w  taryfie st awki opłaty stałej za usługi przesyłowe i  stawki 
opłaty zmiennej za te usługi określono średnią stawkę opłaty za usługi przesyłowe, rozliczenia z  takim odbiorcą prowadz o-
ne są na podstawie średniej ceny ciepła i  średniej stawki opłaty za usługi przesyłowe, oblicz onych w  sposób określony 
w § 24 ust. 2. 
2. Rodzaje opłat pobieranych od odbiorcy ciepła oraz podstawa i  sposób ich obliczania powinny być określone 
w umowie, o  której mowa w  ust. 1, a wysokość tych opłat, jeżeli umowa nie stanowi inaczej, oblicza się  w następujący 
sposób:  
1) opłata za ciepło, pobierana za każdy miesiąc, w  którym nastąpił pobór ciepła, stanowi iloczyn ilości dostarczonego 
ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego zainstalowanego w  przyłączu 
do wę zła cieplnego lub do zewnętrznych instalacji odbiorczych albo w  innych miejscach rozgraniczenia eksploatacji 
urządzeń i  instalacji, o  których mowa w  § 31 ust. 1, oraz średniej ceny ciepła, o  której mowa w  ust. 1; 
2) opłata za usługi przesyłowe, pobierana za każdy miesiąc, w  którym nastąpił pobór ciepła, stanowi iloczyn ilości d o-
starczonego ciepła, ustalonej na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego zainstalowanego 
na przyłączu do węzła cieplnego lub do zewnętrznych instalacji odbiorcz ych albo w  innych miejscach rozgraniczenia 
eksploatacji urządzeń i  instalacji, o  których mowa w  § 31 ust. 1, oraz średniej stawki opłaty za usługi przesyłowe, 
o której mowa w  ust. 1. 
       
Dziennik Ustaw  – 18 – Poz. 718 
 
 § 36. 1. Opłatę za przyłączenie oblicza się jako iloczyn długości przyłąc za i stawki opłaty za przyłączenie, ustalonej 
w taryfie dla danego rodzaju przyłącza.  
2. W przypadku grupowego węzła cieplnego, z  którym połączone są instalacje odbiorcze zasilające obiekty więcej niż 
jednego odbiorcy, opłatę za przyłączenie grupowego węzł a cieplnego do sieci ciepłowniczej, ustaloną w  sposób określony 
w ust. 1, dzieli się między poszczególnych odbiorców proporcjonalnie do ich udziału w  obciążeniu grupowego węzła 
cieplnego według wzoru:  
Opo = O pwg  No : N wg 
gdzie poszczególne symbole oznacz ają: 
Opo – opłatę za przyłączenie dla danego odbiorcy,  
Opwg – opłatę za przyłączenie grupowego węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej,  
No – sumę zamówionej mocy cieplnej dla obiektów danego odbiorcy [w MW],  
Nwg – sumę zamówionej mocy cieplnej dla wszystkic h obiektów obsługiwanych przez grupowy węzeł cieplny [w MW].  
§ 37. 1. W przypadku uszkodzenia lub stwierdzenia nieprawidłowych wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego, 
w okresie braku prawidłowego pomiaru ilości i  parametrów nośnika ciepła, wysokość opła t ustala się w  sposób określony 
w rozporządzeniu, jeżeli umowa sprzedaży ciepła, umowa o  świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowa 
kompleksowa nie stanowi inaczej.  
2. W przypadku uszkodzenia układu pomiarowo -rozliczeniowego, o  którym mowa w  ust. 1, ilość ciepła dostarczon e-
go w  okresie braku prawidłowego pomiaru, oznaczoną symbolem „Q b”, oblicza się według wzoru:  
Qb = [Q ow (tw – tb) : (t w – to) + Q cwt]  hb : ho 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Qb – ilość ciepła dostarczonego w  okresie b raku prawidłowego pomiaru [w GJ],  
Qow – ilość ciepła zależną od warunków atmosferycznych, dostarczoną na ogrzewanie i  wentylację w  miesięcznym okresie 
rozliczeniowym przed uszkodzeniem układu pomiarowo -rozliczeniowego [w GJ],  
Qcwt – ilość ciepła niezależną od warunków atmosferycznych, dostarczoną na podgrzewanie wody wodociągowej i  na cele 
technologiczne w  miesięcznym okresie rozliczeniowym przed uszkodzeniem układu pomiarowo -rozliczeniowego 
[w GJ],  
tw – normatywną temperaturę ogrzewanych pomiesz czeń [w °C],  
tb – średnią temperaturę zewnętrzną w  okresie braku prawidłowego pomiaru [w °C],  
to – średnią temperaturę zewnętrzną w  miesięcznym okresie rozliczeniowym przed uszkodzeniem układu pomiarowo -
-rozliczeniowego [w °C],  
hb – liczbę dni w  okresie br aku prawidłowego pomiaru,  
ho – liczbę dni w  miesięcznym okresie rozliczeniowym przed uszkodzeniem układu pomiarowo -rozliczeniowego.  
3. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowych wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego wprowadza się uzgo d-
nioną przez strony  korektę odczytów wskazań tego układu, a  jeżeli uzgodnienie tej korekty nie jest możliwe, ilość ciepła 
dostarczonego w  okresie nieprawidłowych wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego oblicza się w  sposób określony 
w ust. 2. 
4. Jeżeli nie można ustalić li czby dni w  okresie braku prawidłowego pomiaru, ilość dostarczonego ciepła oblicza się 
począwszy od dnia rozpoczęcia okresu rozliczeniowego do dnia usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.  
5. Żądanie odbiorcy sprawdzenia przez przedsiębiorstwo energetyczne  prawidłowości wskazań układu pomiarowo -
-rozliczeniowego lub zawiadomienie o  jego wadliwym działaniu nie zwalnia odbiorcy od terminowego regulowania bież ą-
cych należności za usługi związane z  zaopatrzeniem w  ciepło.  
6. Odbiorca pokrywa koszty zażądanego prz ez niego sprawdzenia układu pomiarowo -rozliczeniowego w  przypadku, 
gdy nie stwierdzono:  
1) błędu wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego większego od określ onego w  odrębnych przepisach, z uwzglę d-
nieniem klasy dokładności;  
2) innych niż wymienione w  pkt 1 wad powodujących nieprawidłowe działanie układu pomiarowo -rozliczeniowego.  
       
Dziennik Ustaw  – 19 – Poz. 718 
 
 § 38. 1. W przypadku niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych obsługi odbio r-
ców lub niedotrzymania przez odbiorcę warunków określonych w  umowie sprzedaży ciepła lub w  umowie o  świadczenie 
usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo w  umowie kompleksowej, jeżeli umowy te nie stanowią inaczej, wysokość 
opłat ustala się w  następujący sposób:  
1) jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne bez zmiany postan owień umowy sprzedaży ciepła, umowy o  świadczenie usług 
przesyłania lub dystrybucji ciepła lub umowy kompleksowej:  
a) zwiększyło obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła i  przekroczyło jego dopuszczalne odchylenie, do 
obliczenia wysokości opłat za i lość dostarczonego ciepła i  zamówioną moc cieplną przyjmuje się obliczeniowe 
natężenie przepływu nośnika ciepła,  
b) zmniejszyło obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła i  przekroczyło jego dopuszczalne odchylenie, do 
obliczenia wysokości opłat za za mówioną moc cieplną przyjmuje się zmniejszone natężenie przepływu,  
c) podniosło temperaturę dostarczanego nośnika ciepła i  przekroczyło jej dopuszczalne odchylenie, do obliczenia 
wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się temperaturę nośni ka ciepła, w  wysokości określonej 
w umowie,  
d) obniżyło temperaturę dostarczanego nośnika ciepła i  przekroczyło jej dopuszczalne odchylenie, do obliczenia 
wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się obniżoną temperaturę nośnika ciepła;  
2) jeżeli odbiorca, bez zmiany postanowień umowy sprzedaży ciepła, umowy o  świadczenie usług przesyłania lub dy s-
trybucji ciepła lub umowy kompleksowej:  
a) zwiększył obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła i  przekroczył jego dopuszczalne odchylenie, do obli-
czenia wysokości opłat za ilość dostarczonego ciepła i  zamówioną moc cieplną przyjmuje się zwiększone natęż e-
nie przepływu nośnika ciepła,  
b) zmniejszył obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła i  przekroczył jego dopuszczalne odchylenie, do o b-
liczenia wysokości opłat za:  
– ilość dostarczonego ciepła – przyjmuje się zmniejszone natężenie przepływu nośnika ciepła,  
– zamówioną moc cieplną – przyjmuje się obliczeniowe natężenie przepływu nośnika ciepła,  
c) podniósł temperaturę zwracanego nośnika ciepł a i przekroczył jej dopuszczalne odchylenie, do obliczenia wys o-
kości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się temperaturę nośn ika ciepła, która jest zgodna z warunk a-
mi umowy,  
d) obniżył temperaturę zwracanego nośnika ciepła i  przekroczył jej dopus zczalne odchylenie, do obliczenia wys o-
kości opłat za ilość dostarczonego ciepła przyjmuje się obniżoną temperaturę nośnika ciepła.  
2. Sprawdzenie dotrzymywania przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych obsługi odbiorców 
i dotrzymywania pr zez odbiorcę warunków umowy sprzedaży ciepła lub umowy o  świadczenie usług przesyłania lub dy s-
trybucji ciepła albo umowy kompleksowej w  zakresie określonym w  ust. 1 jest dokonywane, jeżeli umowy te nie stanowią 
inaczej, na podstawie średniego natężenia prz epływu i  temperatury nośnika ciepła w:  
1) okresie doby – gdy nośnikiem ciepła jest woda;  
2) ciągu godziny – gdy nośnikiem ciepła jest para.  
3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, średnie natężenie przepływu i  średnia temperatura nośnika ciepła, o  których 
mowa w  ust. 2, stanowią podstawę do ustalania opłat za zamówioną moc cieplną i  ciepło oraz opłaty stałej i  zmiennej za 
usługi przesyłowe, pobieranych za miesiąc, w  którym stwierdzono niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi o d-
biorców lub niedotrzyman ie przez odbiorcę warunków umowy.  
§ 39. 1. Odbiorcy przysługują bonifikaty w  przypadku niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne warunków 
umowy sprzedaży ciepła lub umowy o  świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo umowy kompleksowej w  zakresie:  
1) terminów rozpoczęcia i  zakończenia dostarczania ciepła w  celu ogrzewania;  
2) planowanych przerw w  dostarczaniu ciepła w  okresie letnim.  
2. Wysokość bonifikat, o  których mowa w  ust. 1, jeżeli umowa sprzedaży ciepła lub umowa o  świadczenie usług 
przesyłania lub dystrybucji albo umowa kompleksowa nie stanowi inaczej, ustala się w  następujący sposób:  
1) jeżeli rozpoczęcie lub zakończenie dostarczania ciepła w  celu ogrzewania nastąpiło z  opóźnieniem w  stosunku do 
ustalonych standardów jakościowych obs ługi odbiorców, bonifikata stanowi 1/30  miesięcznej opłaty za zamówioną 
moc cieplną dla obiektów, w  których nastąpiło opóźnienie – za każdą rozpoczętą dobę opóźnienia;  
2) jeżeli planowa przerwa w  dostarczaniu ciepła w  okresie letnim była dłuższa od ustalon ych standardów jakościowych 
obsługi odbiorców, bonifikata stanowi 1/30  miesięcznej opłaty za zamówioną moc cieplną dla obiektów, w  których 
nastąpiło przedłużenie przerwy w  dostarczaniu ciepła – za każdą rozpoczętą dobę przedłużenia tej przerwy.  
       
Dziennik Ustaw  – 20 – Poz. 718 
 
 § 40. 1. Wielkość zamówionej mocy cieplnej odbiorca ustala z  przedsiębiorstwem energetycznym w  umowie sprzedaży  
ciepła lub w  umowie o  świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji albo w  umowie kompleksowej na okres co najmniej 
12 miesięcy. Wielkość zamówionej mocy c ieplnej może być zmieniona wyłącznie w  terminach ustalonych w  tych um o-
wach.  
2. W przypadku gdy zamówiona przez odbiorcę moc cieplna jest mniejsza od mocy cieplnej określonej w  umowie 
o przyłączenie danego obiektu do sieci ciepłowniczej albo gdy wartości ws półczynnika wykorzystania zamówionej mocy 
cieplnej znacznie różnią się od wartości technicznie uzasadnionych, przedsiębiorstwo energetyczne może dokonać w  sezoni e 
grzewczym kontroli prawidłowości określenia przez odbiorcę zamówionej mocy cieplnej.  
3. Jeżeli zawarta z  odbiorcą umowa nie stanowi inaczej, sprawdzenie, o  którym mowa w  ust. 2, może być dokonane 
na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego oraz następujących obliczeń:  
Nsdco = Q dco: (24   3,6) 
Nsdcw = Q dcw : (24   3,6) 
Nz = N sdco (tw – to) : (t w – tsd) + N sdcw 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Nsdco – średni pobór mocy cieplnej na cele grzewcze w  danym obiekcie w  ciągu doby, podczas której średnia temperatura 
zewnętrzna wynosiła t sd [w MW],  
Qdco – ilość ciepła dostarc zonego na cele grzewcze w  ciągu doby, dla której obliczany jest średni pobór mocy cieplnej na 
cele grzewcze w  danym obiekcie, określon ą na podstawie wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego [w GJ],  
Nsdcw – średni pobór mocy cieplnej na cele podgrzewania w ody wodociągowej w  danym obiekcie w  ciągu doby, podczas 
której średnia temperatura zewnętrzna wynosiła t sd [w MW],  
Qdcw – ilość ciepła dostarczonego na cele podgrzewania wody wodociągowej w  ciągu doby, dla której obliczany jest średni 
pobór mocy cieplnej n a cele grzewcze w  danym obiekcie, określon ą na pods tawie wskazań układu pomiarowo - 
-rozliczeniowego [w GJ],  
Nz – obliczoną wielkość zamówionej mocy cieplnej dla danego obiektu [w MW],  
tw – normatywną temperaturę ogrzewanych pomieszczeń w  danym obiekcie [w K],  
to – obliczeniową temperaturę zewnętrzną dla strefy klimatycznej, w  której jest zlokalizowany dany obiekt [w K],  
tsd – średnią temperaturę zewnętrzną w  ciągu doby, dla której obliczono średni pobór mocy cieplnej na cele grzewcze 
i na cele podgrzewan ia wody wodociągowej w  danym obiekcie N sdco i Nsdcw [w K].  
§ 41. 1. W przypadku wodnych sieci ciepłowniczych przedsiębiorstwo energetyczne ustala obliczeniowe natężenie 
przepływu w  przyłączach do poszczególnych węzłów cieplnych, na podstawie zamówionej prz ez odbiorców mocy cieplnej 
dla obiektów zasilanych z  tych węzłów i  różnicy temperatury wody dostarczanej do przyłącza i  zwracanej do sieci ci e-
płowniczej w  warunkach obliczeniowych, na podstawie wzoru:  
Go = Nzw  3,6  106 cw  ρśr  [(Tzo − dTzo) − Tpo] 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Go – obliczeniowe natężenie przepływu wody w  danym przyłączu do węzła cieplnego [w m3/h], 
Nzw – zamówioną moc cieplną dla obiektów zasilanych z  danego węzła cieplnego [w MW],  
cw – średnie ciepło właściwe wody w  parametrach pracy węzła w  warunkach obliczeniowych [w kJ/kgK],  
ρśr – średnią gęstość wody w  parametrach pracy węzła w  warunkach obliczeniowych [w kg/m3], 
Tzo – temperaturę wody w  rurociągu zasilającym dany węzeł cieplny, okre śloną w  tabeli regulacyjnej dla danej sieci ci e-
płowniczej dla warunków obliczeniowych [w K],  
dTzo – obniżenie temperatury wody dostarczanej do danego przyłącza wskutek strat ciepła podczas przesyłania [w K],  
Tpo – temperaturę wody w  rurociągu powrotnym z danego węzła cieplnego, określoną dla warunków obliczeniowych [w K].  
2. Obniżenie temperatury wody w  przyłączu oznaczone symbolem „dT zo”, o którym mowa w  ust. 1, powinno być 
określone w  umowie sprzedaży ciepła lub w  umowie o  świadczenie usług przesyłania  lub dystrybucji albo w  umowie ko m-
pleksowej.  
       
Dziennik Ustaw  – 21 – Poz. 718 
 
 3. Temperaturę wody zwracanej z  danego węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej ustala się, uwzględniając jego 
układ funkcjonalny i  warunki cieplno -hydrauliczne oraz maksymalne wykorzystanie ciepła w  urządzeniach  zainstalow a-
nych w  węźle.  
4. Obliczeniowe natężenie przepływu wody dla węzła cieplnego stanowi podstawę doboru urządzenia regulującego 
natężenie przepływu nośnika ciepła w  tym przyłączu.  
§ 42. 1. Wielkość poboru mocy cieplnej oblicza się na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo -rozliczenio -
wego.  
2. Przy dostarczaniu ciepła, którego nośnikiem jest para wodna, wielkość poboru mocy cieplnej oblicza się:  
1) na podstawie odczytanego średniego poboru mocy zarejestrowanego przez ciepłomierz w  okresie n ie krótszym niż 
godzina;  
2) jako różnicę odczytów wskazań ciepłomierza nieposiadającego rejestracji poboru mocy, dokonanych w  odstępie je d-
nej godziny;  
3) w przypadku braku ciepłomierza – na podstawie średniego w  ciągu godziny n atężenia przepływu, ciśnienia  i temper a-
tury pary dostarczanej ze źródła ciepła do sieci ciepłowniczej lub z  sieci ciepłowniczej do węzła cieplnego oraz śre d-
niego w  ciągu tej godziny natężenia przepływu i  temperatury skroplin, zwracanych z  sieci ciepłowniczej do źródła 
ciepła lub z  węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej.  
3. Przy dostarczaniu ciepła, którego nośnikiem jest gorąca woda, wielkość poboru mocy cieplnej oblicza się jako 
1/24 różnicy odczytów wskazań ciepłomierza, dokonanych w  odstępie 24  godzin, a  w przypadku braku ciepłomier za – na 
podstawie średniego w  ciągu doby natężenia przepływu i  temperatury wody dostarczanej ze źródła ciepła do sieci ciepło w-
niczej lub z  sieci ciepłowniczej do węzła cieplnego oraz średniego w  ciągu tej doby natężenia przepływu i  temperatury 
wody zwracan ej z sieci ciepłowniczej do źródła ciepła lub z  węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej.  
4. Ograniczenie lub przekroczenie mocy cieplnej określa się jako różnicę między zamówioną mocą cieplną a wielkością 
poboru mocy cieplnej, obliczoną w  sposób określony w  ust. 2 lub 3, odniesioną do warunków obliczeniowych w  przypadku,  
gdy nośnikiem ciepła jest:  
1) para wodna – na podstawie umowy zawartej między stronami;  
2) gorąca woda – na podstawie parametrów tego nośnika dla warunków obliczeniowych oraz dla tych samych  warunków 
atmosferycznych, w  których określono wielkość poboru mocy cieplnej , określonych w  tabeli regulacyjnej.  
5. Jeżeli umowa sprzedaży ciepła lub umowa o  świadczenie usługi przesyłania lub dystrybucji ciepła albo umowa 
kompleksowa nie stanowi inaczej, a ustalone w  odrębnych przepisach standardy jakościowe obsługi odbiorców określające 
dopuszczalne odchylenia natężenia przepływu i  parametrów nośnika ciepła są dotrzymywane przez przedsiębiorstwo ene r-
getyczne, wynikające z  tych odchyleń dopuszczalne ograni czenie mocy cieplnej wynosi w  warunkach obliczeniowych:  
1) przy dostarczaniu ciepła do sieci ciepłowniczej:  
a) do 7% – gdy nośnikiem ciepła jest gorąca woda,  
b) do 10% – gdy nośnikiem ciepła jest para;  
2) przy dostarczaniu ciepła do węzła cieplnego:  
a) do 10% – gdy nośnikiem ciepła jest gorąca woda,  
b) do 17% – gdy nośnikiem ciepła jest para.  
§ 43. 1. Jeżeli z  powodu niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych obsługi o d-
biorców nastąpiło ograniczenie mocy cieplnej, jeżeli umow a sprzedaży ciepła lub umowa o  świadczenie usług przesyłania 
lub dystrybucji ciepła albo umowa kompleksowa nie stanowi inaczej, odbiorcy przysługuje bonifikata, której wysokość 
oblicza się w  następujący sposób:  
1) jeżeli ograniczenie mocy cieplnej wynosi d o 40%, wysokość bonifikaty oblicza się według wzorów:  
Su = S um + S uc 
Sum = 0,25  (Nt – Nr)  Cn  hp : 365  
Suc = 0,4  (Nt – Nr)  3,6  24  hp  Cc 
       
Dziennik Ustaw  – 22 – Poz. 718 
 
 2) jeżeli ograniczenie mocy cieplnej wynosi powyżej 40%, wysokość bonifikaty oblicza się według wzorów:  
Su = S um + S uc 
Sum = 0,5  (Nt – Nr)  Cn  hp : 365  
Suc = 0,8  (Nt – Nr)  3,6  24  hp  Cc 
– gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Su – łączną bonifikatę za ograniczenia w  dostarczaniu ciepła,  
Sum – bonifikatę za ograniczenie mocy cieplnej,  
Suc – bonifikatę  za niedostarczone ciepło,  
Nt – moc cieplną określoną na podstawie obliczeniowego natężenia przepływu i  parametrów nośnika ciepła określonych 
w tabeli regulacyjnej [w MW],  
Nr – rzeczywistą moc cieplną określoną na podstawie natężenia przepływu i  rzeczywist ych parametrów nośnika ciepła [w MW],  
24 – mnożnik oznaczający 24  godziny w  ciągu doby [w h],  
hp – liczbę dni, w  których wystąpiły ograniczenia w  dostarczaniu ciepła spowodowane niedotrzymaniem przez przedsi ę-
biorstwo energetyczne standardów jakościowych ob sługi odbiorców,  
Cn – cenę za zamówioną moc cieplną dla danej grupy taryfowej [w zł/MW],  
Cc – cenę ciepła dla danej grupy taryfowej [w zł/GJ].  
2. Niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców, o  których mowa w  ust. 1, wymaga potwierdzenia 
protok ołem podpisanym przez strony, które zawarły umowę sprzedaży ciepła lub umowę o  świadczenie usług przesyłania 
lub dystrybucji ciepła albo umowę kompleksową.  
3. W przypadku niestawienia się przedstawiciela jednej ze stron w  uzgodnionym miejscu i  czasie w  celu sporządzenia 
protokołu, o  którym mowa w  ust. 2, protokół może być sporządzony przez jedną ze stron oraz stanowi podstawę do doch o-
dzenia bonifikat, o  których mowa w  ust. 1. 
§ 44. Bonifikaty za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców, obli czone w  sposób określony w  § 43 
ust. 1 na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego zainstalowanego w  grupowym węźle cieplnym, 
obsługującym obiekty więcej niż jednego odbiorcy, dzieli się między poszczególnych odbiorców proporcjonalnie d o ich 
udziału w  obciążeniu grupowego węzła cieplnego według wzoru:  
Uo = U wg  No : N wg 
gdzie poszczególne symbole oznaczają:  
Uo – bonifikatę dla danego odbiorcy,  
Uwg – bonifikatę obliczoną na podstawie odczytów wskazań układu pomiarowo -rozliczeniowego zai nstalowanego w gru-
powym węźle cieplnym,  
No – zamówioną moc cieplną dla obiektów danego odbiorcy [w MW],  
Nwg – zamówioną moc cieplną dla wszystkich obiektów zasilanych z  grupowego węzła cieplnego [w MW].  
§ 45. 1. W przypadku gdy ciepło jest pobierane bez zawarcia umowy sprzedaży ciepła lub umowy o  świadczenie 
usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo umowy kompleksowej, przedsiębiorstwo energetyczne obciąża nielegalnie 
pobierającego ciepło opłatami w  wysokości wynikającej z  pięciokrotności miesięcznej raty za zamówioną moc cieplną 
i miesięcznej opłaty za ciepło oraz miesięcznej raty opłaty stałej za usługi przesyłowe i  miesięcznej opłaty zmiennej za 
usługi przesyłowe, określonych na podstawie cen i  stawek opłat zawartych w  taryfie dla grupy taryfowej, k tórej kryteria 
odpowiadają nielegalnie pobierającemu ciepło, oraz:  
1) wielkości nielegalnie pobranej przez niego mocy cieplnej, ustalonej na podstawie wielkości obiektów, w  których 
ciepło jest pobierane bez zawarcia umowy, oraz zamówionej mocy cieplnej dla  podobnych obiektów;  
2) wielkości nielegalnie pobranego przez niego ciepła, ustalonej na podstawie wielkości nielegalnie pobranej mocy 
cieplnej, o  której mowa w  pkt 1, i średniego czasu jej wykorzystania dla podobnych obiektów.  
2. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1, oblicza się dla całego nieobjętego przedawnieniem okresu udowodnionego niel e-
galnego pobierania ciepła, a  w przypadku braku możliwości udowodnienia tego okresu – dla okresu roku.  
       
Dziennik Ustaw  – 23 – Poz. 718 
 
 3. Przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć odbiorcę opłatami w  wysokości dwukrotnych cen wynikających 
z określonych cen i  stawek opłat zawartych w  taryfie dla danej grupy taryfowej, w  przypadku gdy odbiorca:  
1) pobierał ciepło niezgodnie z  warunkami określonymi w  umowie sprzedaży ciepła lub w  umowie o  świadczenie usług 
przesyłania lub dystrybucji ciepła albo w  umowie kompleksowej, w  szczególności gdy pobierał ciepło z  całkowitym 
lub częściowym pominięciem układu pomiarowo -rozliczeniowego lub dokonał ingerencji w  ten układ, powodując z a-
fałszowanie pomiarów ilości pobraneg o ciepła;  
2) uniemożliwił dokonanie wstrzymania dostarczania ciepła na podstawie art.  6b ust.  1, 2 lub  4 ustawy.  
4. W przypadku przekroczenia zamówionej mocy cieplnej przez odbiorcę, bez uzgodnienia z  przedsiębiorstwem energ e-
tycznym  lub niezgodnie z  warunkami umowy, przedsiębiorstwo energetyczne, za wielkość przekroczenia mocy określon e-
go na podstawie §  42 ust. 4, może obciążyć odbiorcę opłatą za zamówioną moc cieplną oraz opłatą stałą za usługę przes y-
łową w  sposób określony w  ust. 3. 
5. Opłaty, o  których mowa w  ust. 3 i 4, oblicza się dla każdego miesiąca, w  którym nastąpił pobór ciepła niezgodnie 
z umową albo odbiorca uniemożliwił wstrzymanie dostarczania ciepła, mimo spełnienia przez przedsiębiorstwo energ e-
tyczne warunków określony ch w  art. 6b ust.  1, 2 lub  4 ustawy.  
Rozdział  5 
Przepisy przejściowe i  końcowe  
§ 46. Taryfy przedsiębiorstw energetycznych obowiązujące przed dniem wejścia w  życie rozporządzenia obowiązują 
do dnia określonego w  decyzjach Prezesa Urzędu Regulacji Energetyk i zatwierdzających te taryfy, z  zastrzeżeniem §  28 
ust. 1 i 3. 
§ 47. 1. W  przypadku źródeł, o  których mowa w  § 13 ust. 1, które w  2018  r. brały udział w  systemie handlu upra w-
nieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz które zostały oddane do użytku nie pó źniej niż w  dniu 31  grudnia 2017  r., 
w taryfie zatwierdzonej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na podstawie wniosku złożonego w  okresie jednego 
roku od dnia wejścia w  życie rozporządzenia, do ceny ciepła, o  której mowa w  § 13 ust. 1 i 6, jednorazow o dolicza się:  
1) w przypadku jednostek kogeneracji opalanych paliwami węglowymi – 1,36 zł/GJ,  
2) w przypadku jednostek kogeneracji opalanych paliwami gazowymi – 0,78 zł/GJ,  
3) w przypadku jednostek kogeneracji opalanych olejem opałowym – 0 zł/GJ,  
4) w przypadku jednostek kogeneracji stanowiących instalacje odnawialnego źródła energii – 0 zł/GJ  
– z tytułu pokrycia kosztów zakupu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w  roku 2018, które nie zostały uwzględni o-
ne w  cenie referencyjnej, o  której mowa w  § 13 ust. 2 i 3. 
2. W przypadku źródeł, o  których mowa w  ust. 1, w których do wytwarzania ciepła zużywanych jest jednocześnie ki l-
ka rodzajów paliwa, kwotę, o  której mowa w  ust. 1, ustala się jako średnią z  wartości podanych w  ust. 1 pkt 1–4 ważoną 
planowany m udziałem energii chemicznej poszczególnych paliw zużywanych do wytwarzania energii elektrycznej i  ciepła 
w tych źródłach.  
3. W taryfie, która została zatwierdzona zgodnie z  ust. 1 lub 2, wskaźnik wzrostu przyc hodów, obliczony zgodnie 
z § 13 ust. 6, zwięk sza się odpowiednio o  liczbę punktów procentowych odpowiadającą kwotom, o których mowa w  ust. 1 
pkt 1–4 lub ust.  2. 
4. Cena ciepła, o  której mowa w  § 13 ust. 1 i 6, w taryfie, która została zatwierdzona zgodnie z  ust. 1 lub 2, może być 
wyższa od ceny refer encyjnej, o  której mowa w  § 13 ust. 2. 
§ 48. Do spraw wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie rozporządzenia stosuje się przepisy d o-
tychczasowe.  
§ 49. Przepisy §  21 ust. 3–5 i § 31 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 stosuje się do dnia 9  listopad a 2022  r. 
§ 50. Rozporządzenie wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia.3) 
Minister Klimatu : M. Kurtyka  
                                                           
3) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Energii z  dnia 22  września 2017  r. w sprawie szczegółowych 
zasad kształtowania i  kalkulacji taryf oraz rozliczeń z  tytułu zaopatrzenia w  ciepło (Dz.  U. poz.  1988), które trac i moc z  dniem we j-
ścia w  życie niniejszego rozporządzenia zgodnie z  art. 107 ustawy z  dnia 14  grudnia 2018  r. o promowaniu energii elektrycznej 
z wysokosprawnej kogeneracji (Dz.  U. z 2020  r. poz.  250).