DZIENNIK USTAW 
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 8 stycznia 2020 r. 
Poz. 19 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 22 listopada 2019 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Kodeks karny skarbowy 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1958), z uwzględnie-
niem zmian wprowadzonych: 
1) ustawą z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. poz. 2227), 
2) ustawą z dnia 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. 
poz. 2192), 
3) ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy 
o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 2193), 
4) ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 2354), 
5) ustawą z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 694), 
6) ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1520), 
7) ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu 
towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556), 
8) ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 1694), 
9) ustawą z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1751) 
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 13 listopada 2019 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 
1) odnośników nr 1 i 2 oraz art. 65 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. poz. 2227), 
które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 30 kwietnia 2018 r., pod numerem 
2018/0186/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu 
funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. 
poz. 597), które wdraża dyrektywę (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. 
ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących 
usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz. Urz. UE L 241 z 17.09.2015, str. 1). 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 19 
 
 2) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 
30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 342 
z 22.12.2009, str. 59, Dz. Urz. UE L 114 z 25.04.2013, str. 1, Dz. Urz. UE L 139 z 25.05.2013, str. 8, Dz. Urz. 
UE L 190 z 11.07.2013, str. 38, Dz. Urz. UE L 315 z 26.11.2013, str. 34, Dz. Urz. UE L 107 z 10.04.2014, 
str. 5, Dz. Urz. UE L 238 z 09.08.2014, str. 3, Dz. Urz. UE L 254 z 28.08.2014, str. 39, Dz. Urz. UE L 282 
z 26.09.2014, str. 1, Dz. Urz. UE L 282 z 26.09.2014, str. 5, Dz. Urz. UE L 193 z 21.07.2015, str. 115, Dz. Urz. 
UE L 199 z 29.07.2015, str. 22, Dz. Urz. UE L 60 z 05.03.2016, str. 59, Dz. Urz. UE L 106 z 22.04.2016, str. 4, 
Dz. Urz. UE L 106 z 22.04.2016, str. 7, Dz. Urz. UE L 187 z 12.07.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 187 z 12.07.2016, 
str. 4, Dz. Urz. UE L 189 z 14.07.2016, str. 40, Dz. Urz. UE L 198 z 23.07.2016, str. 10, Dz. Urz. UE L 17 
z 21.01.2017, str. 52, Dz. Urz. UE L 36 z 11.02.2017, str. 12, Dz. Urz. UE L 36 z 11.02.2017, str. 37, Dz. Urz. 
UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 174 z 07.07.2017, str. 16, Dz. Urz. UE L 202 z 03.08.2017, str. 1, 
Dz. Urz. UE L 203 z 04.08.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 319 z 05.12.2017, str. 2, Dz. Urz. UE L 326 z 09.12.2017, 
str. 55, Dz. Urz. UE L 158 z 21.06.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 176 z 12.07.2018, str. 3).” 
„Art. 65.  Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem art. 62 ust. 1, który wchodzi w życie 
z dniem 12 lipca 2020 r.”; 
2) art. 37 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych 
(Dz. U. poz. 2192), który stanowi: 
„Art. 37.  Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.”; 
3) art. 48 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy 
o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 2193), który stanowi: 
„Art. 48.  Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem: 
1) art. 1 pkt 16 w zakresie art. 23s ust. 4 i art. 2 pkt 9 w zakresie art. 11g ust. 4 oraz art. 25, które wchodzą w życie 
z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
2) art. 30 i art. 31, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
4) art. 33 i art. 38 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2354), które stanowią: 
„Art. 33.  Postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe określone w art. 62 § 2 i 2a oraz w art. 76 § 2 
ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1958, 2192, 2193 i 2227) wszczę-
te i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzą organy właściwe przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy.” 
„Art. 38.  Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 19 pkt 1, 3 i 4, art. 20 oraz art. 21, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
2) art. 1 pkt 7 w zakresie art. 14 ust. 1 pkt 10–10b, pkt 9 i pkt 38, art. 23 oraz art. 34 ust. 2, które wchodzą w życie 
z dniem 1 stycznia 2019 r.; 
3) art. 1 pkt 55 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
5) art. 15 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 694), który stanowi: 
„Art. 15.  Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 10 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia; 
2) art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2019 r.; 
3) art. 1 pkt 9 i art. 4 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2019 r.”; 
6) art. 11 i art. 28 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 1520), które stanowią: 
„Art. 11. 1. W przypadku:  
1) mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo 
przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495),  
2) organów władzy publicznej, w tym organów administracji rządowej, organów kontroli państwowej i ochrony 
prawa, sądów i trybunałów oraz urzędów obsługujących te organy, w zakresie, w jakim są uznane za podatników 
podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 1 i 6 ustawy zmienianej w art. 1,  
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 19 
 
 3) innych niż wymienione w pkt 2 państwowych jednostek budżetowych,  
4) jednostek samorządu terytorialnego oraz ich związków,  
5) związków metropolitalnych,  
6) samorządowych jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych, utworzonych przez jednostkę 
samorządu terytorialnego oraz urzędów obsługujących jednostkę samorządu terytorialnego działających w for-
mie samorządowej jednostki budżetowej, jeżeli rozliczają się jako podatnicy podatku od towarów i usług odrębni 
od jednostki samorządu terytorialnego,  
7) agencji wykonawczych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych,  
8) instytucji gospodarki budżetowej,  
9) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego,  
10) Narodowego Funduszu Zdrowia,  
11) podmiotów leczniczych w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018 r. 
poz. 2190 i 2219 oraz z 2019 r. poz. 492, 730 i 959),  
12) szkół i placówek niepublicznych, utworzonych na podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1481) lub na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1148, 1078 i 1287),  
13) Polskiej Akademii Nauk i utworzonych przez nią jednostek organizacyjnych,  
14) instytutów badawczych w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1350),  
15) państwowych i samorządowych instytucji kultury,  
16) jednostek publicznej radiofonii i telewizji,  
17) parków narodowych,  
18) Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz wojewódzkich funduszy ochrony śro-
dowiska i gospodarki wodnej,  
19) Narodowego Banku Polskiego,  
20) Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych  
– przepisy art. 18c ust. 1 pkt 1, art. 33a ust. 7 i 12, art. 87 ust. 6a, art. 89a ust. 5, art. 99 ust. 7c, 11c i 13a, art. 109 ust. 3, 
3b–3k ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy art. 56 § 4 i art. 61a ustawy 
zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, a także przepisy wykonawcze wydane na podstawie 
art. 99 ust. 13b i 14 oraz art. 109 ust. 14 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje 
się od dnia 1 lipca 2020 r.  
2. W okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. do podatników, o których mowa w ust. 1, 
stosuje się przepisy art. 18c ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 6a, art. 89a ust. 5 i 8, art. 101a, art. 102 ust. 3, art. 109 ust. 3 
ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, art. 82 § 1b i 2d ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu 
dotychczasowym, oraz art. 56 § 4 ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym, a także przepisy wyko-
nawcze wydane na podstawie art. 99 ust. 14 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z zastrzeże-
niem ust. 4.  
3. Do importu towarów dokonanego przed dniem 1 lipca 2020 r. przez podatników, o których mowa w ust. 1, 
stosuje się przepisy art. 33a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.  
4. Za okres od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. podatnicy, o których mowa w ust. 1, mogą 
przesyłać do właściwego urzędu skarbowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej ewidencję, o której 
mowa w art. 109 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na zasadach określonych 
w art. 99 ust. 11c tej ustawy:  
1) łącznie z deklaracją za każdy miesiąc, w terminie do złożenia tej deklaracji – jeżeli są podatnikami, o których 
mowa w art. 99 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1;  
2) za pierwszy i drugi miesiąc danego kwartału w terminie do 25. dnia miesiąca następującego odpowiednio po 
każdym z tych miesięcy, a za ostatni miesiąc danego kwartału, łącznie z deklaracją, w terminie do złożenia tej 
deklaracji – jeżeli są podatnikami, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1.  
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 19 
 
 5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, przepisy art. 18c ust. 1 pkt 1, art. 33a ust. 7 i 12, art. 87 ust. 6a, 
art. 89a ust. 5, art. 99 ust. 7c, 11c, 13a, art. 109 ust. 3, 3b–3k ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym  
niniejszą ustawą, oraz przepisy art. 56 § 4 i art. 61a ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą usta-
wą, a także przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 99 ust. 13b i 14 oraz art. 109 ust. 14 ustawy zmienianej 
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
6. Podatnicy, o których mowa w ust. 1, którzy skorzystali z uprawnienia, o którym mowa w ust. 4, nie mogą 
ponownie rozpocząć rozliczania podatku na dotychczasowych zasadach.” 
„Art. 28. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 6 pkt 10 i 11, art. 7 pkt 2, art. 9 i art. 23, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 3 pkt 4, 6–11, art. 4, art. 8 i art. 25 ust. 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;  
3) art. 3 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;  
4) art. 6 pkt 1, 2, pkt 3 lit. a i b i pkt 4 oraz art. 19, art. 20 i art. 21 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem 1 listo-
pada 2019 r.;  
5) art. 1 pkt 21 i 24, art. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 15, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;  
6) art. 1 pkt 4, 7, pkt 12 lit. b, pkt 13, 17–19 i 23, art. 3 pkt 3, art. 5, art. 7 pkt 1, art. 11 i art. 12, które wchodzą 
w życie z dniem 1 kwietnia 2020 r.”; 
7) art. 19 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu 
towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556), który stanowi: 
„Art. 19. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 15–18, pkt 22 lit. b i pkt 23, art. 9 pkt 1 lit. a, lit. b, lit. c tiret drugie i lit. d oraz pkt 2–5, art. 14 oraz 
art. 18, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 3, art. 5, art. 6, art. 10, art. 11 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3–6 oraz art. 16, które wchodzą w życie z dniem nastę-
pującym po dniu ogłoszenia;  
3) art. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
8) art. 8 i art. 22 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1694), które stanowią: 
„Art. 8. Przepisy ustaw wymienionych w art. 1–5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do spraw 
wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej.” 
„Art. 22. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 14 oraz art. 15, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;  
2) art. 1 pkt 68, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.”; 
9) art. 18 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 1751), który stanowi: 
„Art. 18. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopada 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 6 i art. 14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;  
2) art. 1 pkt 7 lit. g oraz pkt 8 w zakresie art. 42c, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2020 r.”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek 
 
 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 19 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 22 listopada 2019 r. (poz. 19) 
USTAWA 
z dnia 10 września 1999 r. 
Kodeks karny skarbowy 
TYTUŁ I 
PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE 
DZIAŁ I 
Część ogólna 
Rozdział 1 
Przepisy wstępne 
Art. 1.  § 1. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe 
podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą 
w czasie jego popełnienia. 
§ 2. Nie jest przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym czyn zabroniony, którego społeczna szkod-
liwość jest znikoma. 
§ 3. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie 
można mu przypisać winy w czasie czynu. 
§ 4. Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wymagane jest nastąpienie określo-
nego w kodeksie skutku, sprawca zaniechania podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowie-
dzialności za wykroczenie skarbowe tylko wtedy, jeżeli ciążył na nim prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skut-
kowi. 
Art. 2.  § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy, chyba że 
kodeks stanowi inaczej. 
§ 2. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykro-
czenia skarbowego, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest 
względniejsza dla sprawcy. 
§ 3. Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustawy nowej i w części ustawy obowiązującej poprzednio. 
§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem zagrożony jest karą, której górna granica jest 
niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki 
czyn zabroniony w nowej ustawie; jeżeli nowa ustawa nie przewiduje możliwości zastosowania środka objętego orzecze-
niem, to środka tego nie wykonuje się. 
§ 5. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zagrożony karą pozbawienia wolności, 
wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się na karę grzywny, przyjmując jeden dzień 
kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny. 
§ 6. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skaza-
nie ulega zatarciu z mocy prawa, a ukaranie uważa się za niebyłe. 
Art. 3.  § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy, albo gdzie 
skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić. 
§ 2. Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Rzeczypospolitej Pol-
skiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że kodeks stanowi inaczej. 
§ 3. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego, przepisy kodeksu 
stosuje się także do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skie-
rowanego przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego. 
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 19 
 
 § 3a. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego, przepisy kodeksu sto-
suje się także do obywatela polskiego w razie popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego określonego w rozdziale 6 i 7 
działu II tytułu I, skierowanego przeciwko interesom finansowym Wspólnot Europejskich. 
§ 4. Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w rozdziale 7 są karalne także w razie popełnienia ich 
za granicą, jeżeli zostały ujawnione w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych tam przez polski organ celny lub 
inny organ uprawniony na podstawie umów międzynarodowych; przepis stosuje się odpowiednio, jeżeli wykroczenie skar-
bowe określone w art. 106e, art. 106f i art. 106h popełnione zostało za granicą. 
§ 5. Przepisy kodeksu stosuje się także do obywateli polskich oraz cudzoziemców, którzy przebywając na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej nakłaniają lub udzielają pomocy do popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowa-
nego przeciwko interesom finansowym Wspólnot Europejskich, określonego w rozdziale 6 i 7 działu II tytułu I. 
Art. 4.  § 1. Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli 
kodeks tak stanowi. 
§ 2. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić 
albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. 
§ 3. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go 
jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego 
czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. 
Art. 5.  § 1. Na zasadach określonych w kodeksie odpowiada ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 
lat 17, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej. 
§ 2. W stosunku do sprawcy, który popełnił przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe po ukończeniu lat 17, 
lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary lub środka karnego stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo popraw-
cze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki 
osobiste za tym przemawiają. 
Art. 6.  § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo skarbowe albo tylko jedno wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub 
z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabronionych polega-
jących na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres 
do 6 miesięcy. 
Art. 7.  § 1. Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu, przypisuje 
się tylko jedno przestępstwo skarbowe lub tylko jedno wykroczenie skarbowe na podstawie wszystkich zbiegających się 
przepisów. 
§ 2. W wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, 
a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują zagrożenia takie same – na podstawie przepisu, którego znamiona najpełniej 
charakteryzują czyn sprawcy. Nie stoi to na przeszkodzie orzeczeniu także innych środków przewidzianych w kodeksie na 
podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. 
Art. 8.  § 1. Jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje zara-
zem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się każdy z tych 
przepisów. 
§ 2. Wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wykonaniu środków karnych lub innych 
środków orzeczonych na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Środki karne i środki zabezpieczające oraz 
dozór stosuje się, chociażby je orzeczono tylko na podstawie jednego ze zbiegających się przepisów; w razie orzeczenia za 
zbiegające się czyny zabronione zakazów tego samego rodzaju lub pozbawienia praw publicznych, sąd stosuje odpowied-
nio przepisy o karze łącznej. 
§ 3. Jeżeli obok kary najsurowszej, która podlega wykonaniu, orzeczono także karę grzywny, również ta kara podlega 
łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia obok kary najsurowszej kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu podlega tylko 
najsurowsza kara grzywny. 
Art. 9.  § 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumie-
niu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależ-
nienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 19 
 
 § 2. Każdy ze współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada w granicach swej umyślności lub nie-
umyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych sprawców; okoliczność osobistą, wyłączającą lub łagodzącą 
albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie stanowi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia się tylko co do sprawcy, 
którego ona dotyczy. 
§ 3. Za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie prze-
pisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, 
w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej. 
Art. 10.  § 1. Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej jego 
znamię. 
§ 2. Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpowiedzialność sprawca, który dopuszcza się 
czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu za-
bronionego, od której taka łagodniejsza odpowiedzialność zależy. 
§ 3. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się czynu zabronionego 
w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność. 
§ 4. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się czynu zabronionego 
w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności. 
§ 5. W wypadku określonym w § 3 lub 4, jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nad-
zwyczajne złagodzenie kary, a jeżeli czyn zabroniony jest wykroczeniem skarbowym – sąd może odstąpić od wymierzenia 
kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych 
w art. 29 pkt 4. 
Art. 11.  § 1. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto z powodu choroby psychicz-
nej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego 
znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem. 
§ 2. Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania po-
stępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może orzec karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich 
górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo skarbowe; sąd może zastoso-
wać także nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego 
w art. 22 § 2 pkt 2–6, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 3. Jeżeli w wypadku określonym w § 2 sprawca popełnił wykroczenie skarbowe, sąd może odstąpić od wymierzenia 
kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych 
w art. 29 pkt 4. 
§ 4. Przepisów § 1–3 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub inny stan odurzenia powodu-
jący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć. 
Art. 12.  § 1. Kary, środki karne oraz inne środki przewidziane w kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad huma-
nitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka. 
§ 2. Sąd wymierza karę, środek karny lub inny środek według swego uznania, w granicach przewidzianych przez  
kodeks bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu 
oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają one osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także po-
trzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. 
§ 3. Wymierzając karę, środek karny lub inny środek młodocianemu albo nieletniemu, sąd kieruje się przede wszyst-
kim tym, aby sprawcę wychować. 
Art. 13.  § 1. Wymierzając karę, środek karny lub inny środek, sąd uwzględnia w szczególności rodzaj i rozmiar 
ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego 
motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego 
i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu należności publicznopraw-
nej lub o jej późniejsze wyrównanie. 
§ 2. Okoliczności wpływające na wymiar kary, środka karnego lub innego środka uwzględnia się tylko co do osoby, 
której one dotyczą. 
Art. 14.  Jeżeli sąd lub organ postępowania przygotowawczego określa także obowiązek, sposób lub termin uiszczenia 
uszczuplonej należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów lub równowartości pie-
niężnej przepadku korzyści majątkowej, to powinien przy tym wziąć pod uwagę w szczególności sytuację majątkową 
sprawcy oraz wysokość uszczuplonej należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej przedmiotów bądź korzyści 
podlegających przepadkowi. 
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 19 
 
 Art. 15.  § 1. Orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie 
zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej. 
§ 2. W razie orzeczenia przepadku przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia 
ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów. 
§ 3. W razie uiszczenia należności publicznoprawnej sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w warunkach 
określonych w art. 31 § 3 pkt 2. 
§ 4. W razie potrzeby orzeczenie kończące postępowanie, na mocy którego nie orzeczono przepadku przedmiotów, 
ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia równowartości pieniężnej tych przedmiotów, powinno 
zawierać również rozstrzygnięcie co do przekazania przedmiotu właściwemu organowi do odrębnego postępowania. 
Rozdział 2 
Zaniechanie ukarania sprawcy 
Art. 16.  § 1. Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe sprawca, który po popełnieniu 
czynu zabronionego zawiadomił o tym organ powołany do ścigania, ujawniając istotne okoliczności tego czynu, w szcze-
gólności osoby współdziałające w jego popełnieniu. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się tylko wtedy, gdy w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ postępowania przygo-
towawczego uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną uszczuploną popełnionym czynem zabronionym. 
Jeżeli czyn zabroniony nie polega na uszczupleniu tej należności, a orzeczenie przepadku przedmiotów jest obowiązkowe, 
sprawca powinien złożyć te przedmioty, natomiast w razie niemożności ich złożenia – uiścić ich równowartość pieniężną; 
nie nakłada się obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotów określonych 
w art. 29 pkt 4. 
§ 3. Jeżeli złożone przedmioty podlegające przepadkowi mogą ulec szybkiemu zniszczeniu lub zepsuciu, ich prze-
chowywanie byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne 
obniżenie ich wartości, organ postępowania przygotowawczego nakłada na sprawcę obowiązek uiszczenia ich równowartości 
pieniężnej, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 4. Zawiadomienie powinno być złożone na piśmie albo przekazane ustnie do protokołu. 
§ 5. Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli zostało złożone: 
1) w czasie, kiedy organ ścigania miał już wyraźnie udokumentowaną wiadomość o popełnieniu przestępstwa skarbowe-
go lub wykroczenia skarbowego; 
2) po rozpoczęciu przez organ ścigania czynności służbowej, w szczególności przeszukania, czynności sprawdzającej 
lub kontroli zmierzającej do ujawnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, chyba że czynność ta 
nie dostarczyła podstaw do wszczęcia postępowania o ten czyn zabroniony. 
§ 6. Przepisu § 1 nie stosuje się wobec sprawcy, który: 
1) kierował wykonaniem ujawnionego czynu zabronionego; 
2) wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, polecił jej wykonanie ujawnionego czynu zabronionego; 
3) zorganizował grupę albo związek mający na celu popełnienie przestępstwa skarbowego albo taką grupą lub związkiem 
kierował, chyba że zawiadomienia, o którym mowa w § 1, dokonał ze wszystkimi członkami grupy lub związku; 
4) nakłaniał inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego w celu skierowania prze-
ciwko niej postępowania o ten czyn zabroniony. 
Art. 16a. Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, kto złożył prawnie skuteczną, 
w rozumieniu przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa albo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. 
o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520 i 1556), korektę deklaracji podatkowej 
i w całości uiścił, niezwłocznie lub w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ, należność publicznoprawną uszczuplo-
ną lub narażoną na uszczuplenie. 
Art. 16b.  Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe podatnik, który złożył zeznanie, 
o którym mowa w art. 45ca ust. 6 i 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm.1)), w przypadku gdy zawiera ono błędy lub oczywiste omyłki powstałe z winy organu 
podatkowego lub płatnika.  
                                                           
1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1358, 1394, 1495, 1622, 1649, 1655, 
1726, 1751, 1798, 1818, 1834, 1835, 1978, 2020 i 2166. 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 19 
 
 Art. 17.  § 1. Sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli wina sprawcy 
i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości, a jednocześnie: 
1) uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub 
wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej należności; 
2) sprawca uiścił kwotę odpowiadającą co najmniej najniższej karze grzywny grożącej za dany czyn zabroniony; 
3) sprawca wyraził zgodę na przepadek przedmiotów co najmniej w takim zakresie, w jakim ten przepadek jest  
obowiązkowy, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów – uiścił ich równowartość pieniężną; przepisy art. 16 
§ 2 zdanie trzecie oraz art. 31 § 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio; 
4) uiszczono co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania. 
§ 2. Niedopuszczalne jest udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli: 
1) przestępstwo skarbowe zagrożone jest karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności; 
2) przestępstwo skarbowe zagrożone tylko karą grzywny popełniono w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub art. 38 § 2; 
3) zgłoszono interwencję co do przedmiotu podlegającego przepadkowi, chyba że zostanie ona cofnięta przez inter-
wenienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu. 
Art. 18.  § 1. Sąd, udzielając zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, orzeka: 
1) tytułem kary grzywny kwotę uiszczoną przez sprawcę; 
2) przepadek przedmiotów tylko w takich granicach, w jakich sprawca wyraził na to zgodę, a w razie niemożności ich 
złożenia – uiścił ich równowartość pieniężną. 
§ 2. Prawomocny wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega wpisowi do Kra-
jowego Rejestru Karnego. 
§ 3. Uiszczenie określonej kwoty tytułem kary grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze dobrowolnego poddania 
się odpowiedzialności nie stanowi przesłanki recydywy skarbowej określonej w art. 37 § 1 pkt 4. 
Art. 19.  § 1. Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środka karnego wymie-
nionego w art. 22 § 2 pkt 2–6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, jeżeli zachodzą warunki jego orzeczenia i cele kary zostaną przez 
ten środek spełnione, w szczególności w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a ponadto: 
1) za przestępstwa skarbowe – zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat lub karą łagodniejszą, gdy 
stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu nie jest znaczny; przepisu nie stosuje się do sprawcy przestęp-
stwa skarbowego popełnionego w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 
oraz art. 38 § 3; 
2) za wykroczenia skarbowe – w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie, biorąc pod uwagę charakter 
i okoliczności popełnienia wykroczenia skarbowego, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego zachowanie 
się po popełnieniu tego wykroczenia. 
§ 2. Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności 
publicznoprawnej, sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2–6 lub 
w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 tylko wtedy, gdy ta wymagalna należność została w całości uiszczona przed wydaniem wyroku. 
§ 3. Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od orzeczenia środka karnego, chociażby jego orze-
czenie było obowiązkowe; przepisu nie stosuje się, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 4. W postępowaniu w stosunku do nieobecnych orzeczenie co do kary, środka karnego lub innego środka można 
ograniczyć do przepadku przedmiotów. 
Rozdział 3 
Przestępstwa skarbowe 
Art. 20.  § 1. Do przestępstw skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej i rozdziału XXXVIII  
Kodeksu karnego, z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19, art. 20, art. 21 § 2 i 3, art. 22–24, art. 27 § 1, art. 40 § 1, art. 41, art. 43 § 2, 
art. 43c, art. 57, art. 58 § 1 i 2a, art. 60 § 1 i 2, art. 62, art. 63, art. 66 § 1, art. 67, art. 68, art. 69 § 1 i 2, art. 70, art. 72–77, 
art. 78 § 1 i 3, art. 80 § 1 i 3, art. 81–83, art. 85, art. 86 § 1a, 2 i 3, art. 87, art. 88, art. 89, art. 89a § 3 zdanie pierwsze, 
art. 90, art. 93b–93g, art. 103 § 1, art. 106, art. 107, art. 108, art. 114 oraz art. 114a, a także wskazane w innych przepisach 
niniejszego rozdziału przepisy części ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych; do 
żołnierzy, którzy dopuścili się czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, stosuje się odpowiednio także przepisy 
art. 318, art. 321, art. 322 § 1 i 3, art. 323, art. 324 § 1, art. 326–333, art. 335 oraz art. 336 Kodeksu karnego.  
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 19 
 
 § 3. W wypadku określonym w art. 21 § 3 Kodeksu karnego sąd może także odstąpić od wymierzenia kary lub środka 
karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 niniejszego kodeksu, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów okreś-
lonych w art. 29 pkt 4. 
§ 4. Wymieniona w art. 23 Kodeksu karnego przesłanka „dobrowolności” nie ma zastosowania do przestępstw skar-
bowych. 
§ 5. W wypadku określonym w art. 27 § 1 Kodeksu karnego dopuszczalny eksperyment dotyczy tylko eksperymentu 
ekonomicznego lub technicznego. 
§ 6. Wymienione w § 2 oraz w art. 21 § 3, art. 26 § 4, art. 40 § 1 i art. 45 przepisy części ogólnej Kodeksu karnego 
stosuje się odpowiednio także do osób wymienionych w art. 53 § 36, które dopuściły się przestępstwa skarbowego, chyba 
że część wojskowa Kodeksu karnego zawiera odmienne przepisy ogólne. 
Art. 21.  § 1. Usiłowanie przestępstwa skarbowego zagrożonego karą nieprzekraczającą roku pozbawienia wolności 
lub karą łagodniejszą jest karalne tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi. 
§ 2. Za usiłowanie można wymierzyć karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej granicy ustawowe-
go zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa skarbowego. 
§ 3. Do usiłowania stosuje się odpowiednio także przepisy art. 13, 14 § 2 oraz art. 15 Kodeksu karnego; przepis 
art. 20 § 4 niniejszego kodeksu stosuje się odpowiednio. 
Art. 22.  § 1. Karami za przestępstwa skarbowe są: 
1) kara grzywny w stawkach dziennych; 
2) kara ograniczenia wolności; 
3) kara pozbawienia wolności. 
§ 2. Środkami karnymi są: 
1) dobrowolne poddanie się odpowiedzialności; 
2) przepadek przedmiotów; 
3) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów; 
4) przepadek korzyści majątkowej; 
4a) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej; 
5) zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania okreś-
lonego stanowiska; 
6) podanie wyroku do publicznej wiadomości; 
7) pozbawienie praw publicznych; 
8) środki związane z poddaniem sprawcy próbie: 
a) warunkowe umorzenie postępowania karnego, 
b) warunkowe zawieszenie wykonania kary, 
c) warunkowe zwolnienie. 
§ 3. Środkami zabezpieczającymi są: 
1) elektroniczna kontrola miejsca pobytu; 
2) terapia; 
3) terapia uzależnień; 
4) pobyt w zakładzie psychiatrycznym; 
5) przepadek przedmiotów; 
6) zakazy wymienione w § 2 pkt 5. 
Art. 23.  § 1. Wymierzając karę grzywny, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej; jeżeli  
kodeks nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, najwyższa – 720. 
§ 2. Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości 200 stawek 
dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą. 
§ 3. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki  
majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagro-
dzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 19 
 
 Art. 24.  § 1. Za karę grzywny wymierzoną sprawcy przestępstwa skarbowego czyni się w całości albo w części od-
powiedzialną posiłkowo osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, której 
odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, jeżeli sprawcą czynu zabronionego jest zastępca tego podmiotu prowadzący 
jego sprawy jako pełnomocnik, zarządca, pracownik lub działający w jakimkolwiek innym charakterze, a zastępowany 
podmiot odniósł albo mógł odnieść z popełnionego przestępstwa skarbowego jakąkolwiek korzyść majątkową. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów. 
§ 3. W razie nałożenia odpowiedzialności posiłkowej przy wymiarze kary grzywny stosuje się odpowiednio art. 23 § 3. 
§ 4. Jeżeli odpowiedzialność, o której mowa w § 1 i 2, nałożono na kilka podmiotów odpowiedzialnych posiłkowo, 
odpowiadają oni solidarnie, chyba że ze względu na okoliczności sprawy sąd określi zakres odpowiedzialności każdego 
z nich stosownie do osiągniętej korzyści majątkowej. 
§ 5. Niezależnie od nałożenia odpowiedzialności posiłkowej sąd zobowiązuje podmiot, który uzyskał korzyść mająt-
kową, do jej zwrotu w całości albo w części na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego; nie dotyczy 
to korzyści majątkowej podlegającej zwrotowi na rzecz innego uprawnionego podmiotu. 
Art. 25.  § 1. Odpowiedzialności posiłkowej nie stosuje się wobec państwowych jednostek budżetowych, o których 
mowa w przepisach o finansach publicznych. 
§ 2. Odpowiedzialność posiłkowa nie obciąża spadku. 
§ 3. Odpowiedzialność posiłkowa nie wygasa: 
1) w razie śmierci sprawcy skazanego po uprawomocnieniu się orzeczenia; 
2) jeżeli kary grzywny lub środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów nie wykonano 
z powodu nieobecności skazanego w kraju. 
Art. 26.  § 1. Jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności, sąd może orzec zamiast niej 
karę ograniczenia wolności, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2–6, co 
nie stoi na przeszkodzie wymierzeniu także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności. 
§ 2. Wymierzając karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w związku z którym nastąpiło uszczuplenie 
należności publicznoprawnej i tej wymagalnej należności nie uiszczono, sąd określa także obowiązek uiszczenia jej 
w całości w wyznaczonym terminie. 
§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego w warunkach określonych 
w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 oraz art. 38 § 3. 
§ 4. Do wymiaru kary ograniczenia wolności stosuje się odpowiednio także art. 34 i art. 35 Kodeksu karnego. 
Art. 27.  § 1. Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, kara pozbawienia wolności trwa najkrócej 5 dni, najdłużej – 5 lat; 
wymierza się ją w dniach, miesiącach i latach. 
§ 2. Kara aresztu wojskowego trwa najkrócej 5 dni, najdłużej – 2 lata; wymierza się ją w dniach, miesiącach i latach. 
Art. 28.  § 1. Jeżeli kodeks przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego zagroże-
nia, w wypadku łącznego zagrożenia karami wymienionymi w art. 22 § 1, obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie odnosi 
się do każdej z tych kar. 
§ 2. Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 1080 stawek dziennych kary grzywny, 2 lat ograniczenia 
wolności albo 10 lat kary pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach. 
Art. 29.  Przepadek przedmiotów obejmuje: 
1) przedmiot pochodzący bezpośrednio z przestępstwa skarbowego; 
2) narzędzie lub inny przedmiot stanowiący mienie ruchome, które służyło lub było przeznaczone do popełnienia prze-
stępstwa skarbowego; 
3) opakowanie oraz przedmiot połączony z przedmiotem przestępstwa skarbowego w taki sposób, że nie można dokonać 
ich rozłączenia bez uszkodzenia któregokolwiek z tych przedmiotów; 
4) przedmiot, którego wytwarzanie, posiadanie, obrót, przechowywanie, przewóz, przenoszenie lub przesyłanie jest 
zabronione. 
Art. 30.  § 1. Sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a orzeka, jeżeli 
kodeks tak stanowi. 
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 19 
 
 § 2. W wypadkach określonych w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art. 63 § 1–6, art. 64 § 1–6, art. 65 § 1 
i 3, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1 i 2, art. 69 § 1–3, art. 69a § 1, art. 69b § 1, art. 69c § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72, 
art. 73 § 1 oraz art. 73a § 1 i 2 można orzec przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1–3. 
§ 3. W wypadkach określonych w art. 86 § 1–3, art. 87 § 1–3, art. 88 § 1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art. 90 § 1 oraz art. 91 § 1 
i 3 orzeka się przepadek przedmiotów wymienionych w art. 29 pkt 1 lub 2, a także można orzec przepadek przedmiotów 
wymienionych w art. 29 pkt 3. 
§ 4. W wypadku określonym w art. 106d § 1 orzeka się przepadek wartości dewizowych lub krajowych środków płat-
niczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów, określonych w art. 29 pkt 1–3. 
§ 4a. (uchylony) 
§ 5. W wypadkach określonych w art. 107 § 1–3 orzeka się przepadek dokumentu lub urządzenia do gry losowej, gry 
na automacie lub zakładu wzajemnego, a także znajdujących się w nich środków pieniężnych oraz wygranych, które na 
podstawie tego dokumentu przypadają grającemu, a także środków uzyskanych ze sprzedaży udziału w grze lub wpłaco-
nych stawek. Przepis stosuje się odpowiednio także w wypadkach określonych w art. 107a § 1, art. 108 § 1, art. 109 
i art. 110. 
§ 5a. Sprzedaż urządzeń lub automatów do gier, w stosunku do których sąd nie zarządził zniszczenia, jest dopusz-
czalna wyłącznie na rzecz podmiotów, które uzyskały koncesje albo zezwolenie na urządzanie gier. 
§ 6. W wypadkach określonych w § 2–4 orzeka się przepadek przedmiotów, o których mowa w art. 29 pkt 4. 
Art. 31.  § 1. Sąd może orzec albo orzeka przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1, 3 i 4 w wypadkach 
przewidzianych w kodeksie, także wówczas, gdy przedmioty te nie są własnością sprawcy. 
§ 1a. Sąd może orzec przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 2, niebędących własnością sprawcy, jeżeli 
ich właściciel lub inna osoba uprawniona przewidywała, że mogą one służyć lub być przeznaczone do popełnienia prze-
stępstwa skarbowego albo mogła to przewidzieć przy zachowaniu ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. 
§ 2. Przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli są własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał je w drodze czynu 
zabronionego jako przestępstwo lub wykroczenie. 
§ 3. Przepadku przedmiotów nie orzeka się także, jeżeli: 
1) orzeczenie jego byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego przestępstwa skarbowego; 
2) uiszczono należność publicznoprawną dotyczącą przedmiotów zagrożonych przepadkiem, chyba że należność ta jest 
niewspółmiernie niska do kwoty równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów albo przepadek dotyczy przed-
miotów określonych w art. 29 pkt 4 lub które zostały specjalnie przysposobione do popełnienia czynu zabronionego. 
§ 4. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. 
§ 5.2) Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, w szczególności napojów alkoholowych, produktów kosmetycznych 
lub produktów leczniczych, może zarządzić ich zniszczenie w całości albo w części, jeżeli sprzedaż tych przedmiotów jest 
niemożliwa, znacznie utrudniona lub nieuzasadniona lub gdy przedmioty te nie odpowiadają warunkom dopuszczenia do 
obrotu w kraju określonym w odrębnych przepisach. 
§ 6. Wykonanie orzeczenia sądu o przepadku wyrobów tytoniowych następuje poprzez ich zniszczenie. 
§ 7. Koszty zniszczenia przedmiotów, których przepadek orzeczono, ponosi sprawca czynu zabronionego. 
Art. 32.  § 1. W razie niemożności orzeczenia w całości albo w części przepadku, o którym mowa w art. 29, gdy 
przedmiot został zniszczony, zgubiony, ukryty lub z innych przyczyn faktycznych lub prawnych nie może być objęty 
w posiadanie, sąd orzeka środek karny ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów, chyba że przepadek 
dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 2. Jeżeli równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów nie można określić dokładnie, oznacza się ją w przybli-
żeniu. 
§ 3. Jeżeli w popełnieniu przestępstwa skarbowego brało udział kilka osób, odpowiadają one solidarnie za uiszczenie 
równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów. 
§ 4. Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio. 
                                                           
2) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 50 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. poz. 2227), która 
weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 19 
 
 Art. 33.  § 1. Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa skarbowego, chociażby pośrednio, korzyść majątko-
wą niepodlegającą przepadkowi przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1 lub 4, sąd orzeka środek karny przepadku tej 
korzyści. W razie niemożności orzeczenia środka karnego przepadku korzyści majątkowej orzeka się środek karny ściąg-
nięcia jej równowartości pieniężnej. 
§ 1a. Za korzyść majątkową osiągniętą z popełnienia przestępstwa skarbowego uważa się także pożytki z rzeczy lub 
praw stanowiących tę korzyść. 
§ 2. W razie skazania za przestępstwo skarbowe, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, ko-
rzyść majątkową dużej wartości, albo przestępstwo skarbowe, z którego sprawca osiągnął lub mógł osiągnąć, chociażby 
pośrednio, korzyść majątkową, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica jest wyższa niż 3 lata, lub po-
pełnione w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa skarbowego za korzyść uzys-
kaną z popełnienia przestępstwa uważa się mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek 
tytuł w okresie 5 lat przed popełnieniem przestępstwa skarbowego do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyro-
ku, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny. 
§ 3. Jeżeli mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, o którym mowa w § 2, zostało przenie-
sione na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakim-
kolwiek tytułem prawnym, uważa się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługują-
ce jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących ich nabyciu nie można 
było przypuszczać, że mienie to, chociażby pośrednio, pochodziło z czynu zabronionego. 
§ 4. Przepisy § 2 i 3 stosuje się także przy dokonaniu zajęcia przy zabezpieczeniu grożącego przepadku korzyści ma-
jątkowej oraz przy egzekucji tego środka. Osoba lub jednostka, której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może 
wystąpić z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie domniemania; do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia 
sprawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu. 
§ 5. W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub równowartości pieniężnej tego 
udziału. 
§ 6. Środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równowartości pieniężnej nie orzeka się, jeżeli 
korzyść majątkowa podlega zwrotowi innemu uprawnionemu podmiotowi. 
§ 7. Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub ściągnięcie jej równowartości pieniężnej przechodzi na własność 
Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypadku, o którym mowa w § 4 zdanie drugie, z chwilą upra-
womocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa. 
Art. 34.  § 1. Zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej oraz pozbawienie praw publicznych można 
orzec tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi. 
§ 2.3) Sąd może orzec środek karny zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej w wypadkach określo-
nych w art. 38 § 1 i 2 oraz w razie skazania sprawcy za przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, 
art. 56 § 1, art. 63 § 1–5, art. 64 § 1–6, art. 65 § 1, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1 i 2, art. 69 § 1–3, art. 69a § 1, 
art. 69b § 1, art. 69c § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72, art. 73 § 1, art. 73a § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80f § 1–4, 
art. 82 § 1, art. 83 § 1, art. 85 § 1 i 2, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art. 88 § 1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art. 90 § 1 i 2, art. 91 § 1, 
art. 92 § 1, art. 93, art. 97 § 1 i 2, art. 100 § 1, art. 101 § 1, art. 102 § 1, art. 103 § 1, art. 104 § 1, art. 106c § 1, art. 106d 
§ 1, art. 106j § 1, art. 107 § 1–3, art. 107a § 1 oraz art. 110. 
§ 3. Pozbawienie praw publicznych sąd może orzec w wypadkach określonych w art. 38 § 1 i 2 w razie skazania na 
karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3. 
§ 4. Zakazy wymienione w art. 22 § 2 pkt 5 oraz pozbawienie praw publicznych orzeka się w latach, od roku do lat 5. 
Art. 35.  W uzasadnionych wypadkach sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w sposób przez 
siebie określony. 
Art. 36.  § 1. Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, sąd może: 
1) wymierzyć karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności; 
przepis art. 26 § 2 stosuje się; 
2) odstąpić od wymierzenia kary i orzec środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2–6; 
3) odstąpić od wymierzenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe; przepis art. 19 § 3 zdanie 
drugie stosuje się. 
                                                           
3) W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób 
fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 2193), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 19 
 
 § 2. Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej i przed wyda-
niem wyroku wymagalna należność została w całości uiszczona, nadzwyczajne złagodzenie kary może polegać na orzecze-
niu tylko kary grzywny w wysokości nieprzekraczającej połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za 
przypisane przestępstwo skarbowe, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 
pkt 2–6, przewidzianych za to przestępstwo. 
§ 3. Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić jej wykonanie w stosunku do 
sprawcy współdziałającego z inną osobą lub osobami w popełnieniu przestępstwa skarbowego, jeżeli ujawnił przed organem 
postępowania przygotowawczego wszystkie istotne informacje dotyczące tych osób oraz okoliczności jego popełnienia. 
§ 3a.4) Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, sąd może 
zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w przypadku, gdy sprawca w terminie złożył informacje o schemacie podat-
kowym, a uszczuplona należność publicznoprawna wynika bezpośrednio z zastosowania tego schematu podatkowego. 
§ 4. Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli sprawca: 
1) wezwany do złożenia wyjaśnień lub zeznań, nie potwierdził w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe 
ujawnionych przez siebie informacji; 
2) kierował wykonaniem ujawnionego przestępstwa skarbowego; 
3) wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, polecił jej wykonanie ujawnionego przestępstwa skarbowego; 
4) nakłaniał inną osobę do popełnienia przestępstwa skarbowego w celu skierowania przeciwko niej postępowania o ten 
czyn zabroniony. 
§ 5. Warunkowego zawieszenia wykonania kary, o którym mowa w § 3, nie stosuje się także do sprawcy określonego 
w art. 37 § 1 pkt 2 i 5. 
Art. 37.  § 1. Sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca: 
1) popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, powodując uszczuplenie należności publicznoprawnej dużej wartości albo 
popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu czynu zabronionego jest duża; 
1a) popełnia przestępstwo skarbowe określone w art. 62 § 2, a kwota podatku wynikająca z faktury albo suma kwot 
podatku wynikających z faktur jest dużej wartości; 
2) uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu; 
3) popełnia dwa albo więcej przestępstw skarbowych, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do 
któregokolwiek z nich i każdy z tych czynów wyczerpuje znamiona przestępstwa skarbowego określonego w tym 
samym przepisie, a odstępy czasu pomiędzy nimi nie są długie; 
4) skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności lub karę ograniczenia wolności albo karę 
grzywny, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności lub 6 miesięcy kary ogranicze-
nia wolności albo po uiszczeniu grzywny wynoszącej co najmniej 120 stawek dziennych popełnia umyślnie przestęp-
stwo skarbowe tego samego rodzaju; 
5) popełnia przestępstwo skarbowe, działając w zorganizowanej grupie albo w związku mającym na celu popełnienie 
przestępstwa skarbowego; 
6) popełnia przestępstwo skarbowe, używając przemocy lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo działając wspól-
nie z inną osobą, która używa przemocy lub grozi natychmiastowym jej użyciem; 
7) przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia doprowadza inną osobę do popełnie-
nia czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe. 
§ 2. Przepisów § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie  
należności publicznoprawnej, a wymagalna należność została w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego 
w pierwszej instancji. 
§ 2a. Przepisu § 1 pkt 1a nie stosuje się, jeżeli wymagalna należność została w całości uiszczona przed zamknięciem 
przewodu sądowego w pierwszej instancji. 
§ 3. Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej grupie lub związku 
i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popeł-
nieniu. 
                                                           
4) Dodany przez art. 9 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 19 
 
 § 4. W wypadkach określonych w § 1 pkt 3 sąd orzeka tylko jeden raz karę za wszystkie zbiegające się przestępstwa 
skarbowe na podstawie przepisu, którego znamiona każde z nich wyczerpuje, w granicach określonych w art. 38 § 1 lub 2. 
Art. 38.  § 1. Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności: 
1) do 6 miesięcy albo karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone tylko karą grzywny do 
360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzenia także kary grzywny grożącej za to przestępstwo; 
2) do roku albo karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone tylko karą grzywny przekracza-
jącą 360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzenia także kary grzywny grożącej za to przestępstwo; 
3) przewidzianą  za przypisane przestępstwo skarbowe w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, nie 
niższej niż  1 miesiąc do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie wyłącza wymierzenia 
z takim samym obostrzeniem także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności. 
§ 2. Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wymierza karę  pozbawienia wolności w wysokości powyżej dolnej 
granicy ustawowego zagrożenia, nie niższej niż 3 miesiące do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego po-
dwójnie, co nie wyłącza wymierzenia w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę  
także kary grzywny grożącej za to przestępstwo, jeżeli sprawca popełnia ten czyn zabroniony określony w: 
1) art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 63 § 1–5, art. 65 § 1, art. 67 § 1, art. 69a § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 73a § 1, 
art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art. 90 § 1, art. 91 § 1 oraz art. 92 § 1, a kwota 
uszczuplonej należności publicznoprawnej lub wartość przedmiotu czynu zabronionego jest wielka; 
2) (uchylony) 
3) art. 62 § 2, a kwota podatku wynikająca z faktury albo suma kwot podatku wynikających z faktur stanowiących 
przedmiot czynu zabronionego jest wielkiej wartości. 
§ 3. W wypadku określonym w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 26 § 2, a w wypadku określonym 
w § 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 37 § 2 lub 3. 
Art. 39.  § 1. Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa 
skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1080 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat 
pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach. 
§ 2. W razie skazania za zbiegające się przestępstwo skarbowe i przestępstwo określone w innej ustawie karnej, sąd 
wymierza karę łączną na zasadach określonych w niniejszym kodeksie; przepis art. 43 § 1 Kodeksu karnego stosuje się 
odpowiednio. 
Art. 40.  § 1. Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art. 85 Kodeksu karnego popełnia dwa albo więcej ciągów 
przestępstw skarbowych określonych w art. 37 § 1 pkt 3 albo ciąg przestępstw skarbowych oraz przestępstwo skarbowe, 
sąd orzeka karę łączną, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łączeniu kar 
i środków karnych. 
§ 2. Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więcej orzeczeniami za przestępstwa skarbowe należące do ciągu 
przestępstw skarbowych określonego w art. 37 § 1 pkt 3, orzeczona w wyroku łącznym kara nie może przekroczyć górnych 
granic wymiaru określonych w art. 38 § 1 lub 2. 
§ 3. Kara łączna ograniczenia wolności nie może przekraczać 18 miesięcy, a kara łączna grzywny nie może przekraczać 
1080 stawek dziennych. Przy określaniu na nowo stawki dziennej, sąd kieruje się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3. 
Art. 41.  § 1. Warunkowe umorzenie postępowania karnego można zastosować do sprawcy przestępstwa skarbowego, 
chyba że przestępstwo to popełniono w warunkach określonych w art. 37 § 1 pkt 1–3, 5–7 lub w art. 38 § 2, z zastrzeże-
niem art. 37 § 2 i 3 oraz art. 38 § 3. 
§ 2. Umarzając warunkowo postępowanie karne za przestępstwo skarbowe, w związku z którym nastąpiło uszczuple-
nie należności publicznoprawnej i tej wymagalnej należności nie uiszczono, sąd określa także obowiązek uiszczenia jej 
w całości w wyznaczonym terminie. 
§ 3. Sąd może także podjąć warunkowo umorzone postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie próby uchyla się od 
wykonania określonego obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej. 
§ 4. Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio w razie: 
1) warunkowego zawieszenia wykonania kary; 
2) warunkowego zwolnienia. 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 19 
 
 Art. 41a.  § 1. Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się także do sprawcy określonego w art. 37 § 1 
pkt 2 i 5, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. 
§ 2. W wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy określonego 
w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 okres próby wynosi od 3 do 5 lat, a dozór jest obowiązkowy. 
Art. 42.  § 1. Jeżeli sprawca skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności popełnił 
w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku tej kary umyślnie przestępstwo skarbowe tego samego rodzaju, sąd może go 
warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary. 
§ 2. Skazanego określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 można warunkowo zwolnić po odbyciu trzech czwartych kary. 
§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do sumy dwóch lub więcej niepodlegających łączeniu kar pozbawienia wol-
ności, które skazany ma odbyć kolejno; przepis § 1 stosuje się, jeżeli chociażby jedno z przestępstw popełniono w określo-
nych tam warunkach. 
§ 4. Jeżeli skazanym jest osoba określona w § 2, okres próby nie może być krótszy niż 3 lata. 
Art. 43.  § 1. Przepadek przedmiotów wymieniony w art. 22 § 3 pkt 5 można orzec tytułem środka zabezpieczającego, 
jeżeli: 
1) sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności; 
2) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma; 
3) zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego; 
4) zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego; 
5) zastosowano art. 5 § 2. 
§ 2. Przepisy o przepadku przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego stosuje się odpowiednio także w razie 
umorzenia postępowania wobec niewykrycia sprawcy. 
§ 3. Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio. 
§ 4. Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, sąd może orzec tytułem środka zabez-
pieczającego także zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zaj-
mowania określonego stanowiska, gdy jest to konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego. 
§ 5. Wymienione w § 4 zakazy orzeka się bez wyznaczenia terminu; sąd uchyla zakaz, jeżeli ustały przyczyny jego 
orzeczenia. 
Art. 43a.  Jeżeli zebrane dowody wskazują, że w razie skazania zostałby orzeczony przepadek, sąd może go orzec 
także w przypadku śmierci sprawcy, umorzenia postępowania z powodu niewykrycia sprawcy, a także w przypadku zawie-
szenia postępowania w sprawie, w której nie można ująć oskarżonego albo oskarżony nie może brać udziału w postępowa-
niu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby. 
Art. 44.  § 1. Karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat: 
1) 5 – gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą  
pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat; 
2) 10 – gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata. 
§ 2. Karalność przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności  
publicznoprawnej ustaje także wówczas, gdy nastąpiło przedawnienie tej należności. 
§ 3. W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2 bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego polegającego na 
uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął 
termin płatności tej należności. Jeżeli sprawca przestępstwa skarbowego dopuścił się uszczuplenia lub narażenia na 
uszczuplenie należności celnej, bieg jego przedawnienia rozpoczyna się z dniem, w którym powstał dług celny; jeżeli nie 
jest możliwe określenie dnia powstania długu celnego, bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego rozpoczyna się 
z dniem najwcześniejszym, w którym istnienie długu celnego zostało ustalone. 
§ 4. W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2, jeżeli dokonanie przestępstwa skarbowego zależy od nastąpienia 
określonego w kodeksie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna się od czasu, gdy skutek nastąpił. 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 19 
 
 § 5. Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 lub § 2 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnione-
go przez niego przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 1 ustaje z upływem 5 lat, a przestępstwa skarbowego okreś-
lonego w § 1 pkt 2 – z upływem 10 lat od zakończenia tego okresu. 
§ 6. W razie uchylenia prawomocnego orzeczenia przedawnienie biegnie od dnia wydania orzeczenia w tym przed-
miocie, chyba że karalność przestępstwa skarbowego już ustała. 
§ 7. Przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania 
w sprawie o przestępstwo skarbowe. 
Art. 45.  § 1. Do przedawnienia wykonania środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2–7 stosuje się odpo-
wiednio art. 103 § 1 pkt 3 Kodeksu karnego. 
§ 1a. Środków zabezpieczających określonych w art. 22 § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia się orze-
czenia upłynęło 10 lat. 
§ 2. Do zatarcia skazania w odniesieniu do środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2–7 stosuje się odpo-
wiednio art. 107 § 6 Kodeksu karnego. 
Rozdział 4 
Wykroczenia skarbowe 
Art. 46.  Do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń. 
Art. 47.  § 1. Karą za wykroczenia skarbowe jest kara grzywny określona kwotowo. 
§ 2. Środkami karnymi są: 
1) dobrowolne poddanie się odpowiedzialności; 
2) przepadek przedmiotów; 
3) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów. 
§ 3. Do środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów stosuje się odpowiednio art. 31 
§ 4 i art. 32. 
§ 4. Przepadek przedmiotów określony w § 2 pkt 2 można orzec tytułem środka zabezpieczającego; przepisy art. 31 
§ 1, art. 43 § 1 pkt 1, 2 i 4 oraz § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 48.  § 1. Kara grzywny może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej wysokości 
minimalnego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej. 
§ 2. Mandatem karnym można nałożyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających podwójnej wysokości mini-
malnego wynagrodzenia. 
§ 3. Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających dziesięciokrotnej 
wysokości minimalnego wynagrodzenia. 
§ 4. Wymierzając karę grzywny lub nakładając ją mandatem karnym, uwzględnia się także stosunki majątkowe 
i rodzinne sprawcy oraz jego dochody i możliwości zarobkowe. 
§ 5. W razie zatrzymania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia skarbowego, zgodnie z art. 244–248 Kodeksu 
postępowania karnego, na poczet orzeczonej kary grzywny sąd zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności, zaokrąg-
lając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny karze grzywny 
w wysokości od jednej pięćsetnej do jednej pięćdziesiątej górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny. 
Art. 49.  § 1. Do przepadku przedmiotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 29, art. 30 § 1 i 6 oraz art. 31, przy 
czym nie obejmuje on środka przewozowego stanowiącego przedmiot określony w art. 29 pkt 2, chyba że został on spe-
cjalnie przysposobiony do popełnienia czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestęp-
stwo lub wykroczenie. 
§ 2. W wypadkach określonych w art. 54 § 3, art. 55 § 3, art. 56 § 3, art. 63 § 7, art. 64 § 7, art. 66 § 2, art. 67 § 4, 
art. 68 § 3, art. 69a § 2, art. 69b § 2, art. 69c § 2, art. 70 § 5, art. 73 § 2, art. 73a § 3, art. 86 § 4, art. 87 § 4, art. 88 § 3, 
art. 89 § 3, art. 90 § 3, art. 107 § 4 oraz art. 107a § 2 można orzec przepadek przedmiotów określonych w § 1. 
§ 3. W wypadkach określonych w art. 65 § 4 oraz art. 91 § 4 można orzec przepadek przedmiotów określonych w § 1, 
jeżeli czyn zabroniony został popełniony umyślnie. 
§ 4. W wypadku określonym w art. 106d § 2 orzeka się przepadek wartości dewizowych lub krajowych środków płat-
niczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów określonych w § 1. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 19 
 
 Art. 50.  § 1. Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych, sąd wymierza 
łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie stoi na prze-
szkodzie orzeczeniu także innych środków za pozostające w zbiegu wykroczenia. 
§ 2. (uchylony) 
Art. 51.  § 1. Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok. Przepisy art. 44 
§ 2–4 i 6–7 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez 
niego wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. 
§ 3. Orzeczona kara lub środek karny wymieniony w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty upra-
womocnienia się orzeczenia upłynęły 3 lata. 
§ 4. Środka zabezpieczającego określonego w art. 47 § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia się orze-
czenia upłynęły 3 lata. 
Art. 52.  § 1. Orzeczenie kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 uważa się za niebyłe z upły-
wem 2 lat od wykonania, darowania albo przedawnienia ich wykonania, chyba że kodeks stanowi inaczej. 
§ 2. W razie odstąpienia od wymierzenia kary lub środka karnego, zatarcie skazania następuje z upływem roku od 
wydania prawomocnego orzeczenia. 
§ 3. Jeżeli ukarany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu przewidzianego w § 1 ponownie popełnił przestęp-
stwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub wykroczenie, za które orzeczono karę lub środek karny, wymie-
niony w art. 22 § 2 pkt 2–7 i 8 lit. b lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, lub w razie odstąpienia od ich wymierzenia, dopuszczalne 
jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. 
§ 4. Nałożenie kary grzywny w drodze mandatu karnego uważa się za niebyłe z upływem roku od uiszczenia lub ściąg-
nięcia tej grzywny albo od przedawnienia jej wykonania. 
Rozdział 5 
Objaśnienie wyrażeń ustawowych 
Art. 53.  § 1. Czyn zabroniony jest to zachowanie o znamionach określonych w kodeksie, chociażby nie stanowiło ono 
przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Określenie czynu zabronionego jako przestępstwa skarbowego lub 
wykroczenia skarbowego może nastąpić tylko w niniejszym kodeksie. 
§ 2. Przestępstwo skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny w stawkach dziennych, 
kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności. 
§ 3. Wykroczenie skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny określonej kwotowo, jeżeli 
kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej albo wartość przedmiotu czynu nie prze-
kracza pięciokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia. Wykroczeniem skarbowym jest 
także inny czyn zabroniony, jeżeli kodeks tak stanowi. 
§ 4. Minimalne wynagrodzenie jest to wynagrodzenie za pracę ustalone na podstawie ustawy z dnia 10 października 
2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r. poz. 2177 oraz z 2019 r. poz. 1564). 
§ 5. Zagrożenie karne jest to zagrożenie karą przewidziane w odpowiednim przepisie tytułu I działu II – Część szcze-
gólna, określającym dany typ przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. 
§ 6. Ustawowy próg, o którym mowa w tytule I w dziale II – Część szczególna, jest to wysokość kwoty określonej 
w § 3 zdanie pierwsze. 
§ 7. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego bierze się pod uwagę rodzaj i charakter zagro-
żonego lub naruszonego dobra, wagę naruszonego przez sprawcę obowiązku finansowego, wysokość uszczuplonej lub 
narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, jak rów-
nież postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonej reguły ostrożności i stopień jej naruszenia. 
§ 8. W rozumieniu kodeksu wypadek mniejszej wagi jest to czyn zabroniony jako wykroczenie skarbowe, które 
w konkretnej sprawie, ze względu na jej szczególne okoliczności – zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe – zawiera 
niski stopień społecznej szkodliwości czynu, w szczególności gdy uszczuplona lub narażona na uszczuplenie należność 
publicznoprawna nie przekracza ustawowego progu z § 6, a sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie 
wskazują na rażące lekceważenie przez sprawcę porządku finansowoprawnego lub reguł ostrożności wymaganych 
w danych okolicznościach, albo sprawca dopuszczający się czynu zabronionego, którego przedmiot nie przekracza kwoty 
małej wartości, czyni to z pobudek zasługujących na uwzględnienie. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 19 
 
 § 9. W rozumieniu kodeksu zasada terytorialności, o której mowa w art. 3 § 2, obejmuje również znajdującą się poza 
morzem terytorialnym wyłączną strefę ekonomiczną, w której Rzeczpospolita Polska na podstawie prawa wewnętrznego 
i zgodnie z prawem międzynarodowym wykonuje prawa odnoszące się do badania i eksploatacji dna morskiego i jego 
podglebia oraz ich zasobów naturalnych. 
§ 10. Za statek wodny uważa się także stałą platformę umieszczoną na szelfie kontynentalnym. 
§ 11. Przestępstwo skarbowe skierowane przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego, o którym 
mowa w art. 3 § 3, jest to takie przestępstwo skarbowe, które zagraża Skarbowi Państwa powstaniem uszczerbku finan-
sowego w wysokości co najmniej dziesięciokrotności wielkiej wartości. 
§ 12. Przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju są to przestępstwa skarbowe określone w tym samym rozdziale 
kodeksu; przestępstwa skarbowe z użyciem przemocy lub groźby jej użycia uważa się za przestępstwa skarbowe tego 
samego rodzaju. 
§ 13. Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. 
§ 14. Mała wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie przekracza dwustukrotnej 
wysokości minimalnego wynagrodzenia. 
§ 15. Duża wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza pięćsetkrotną wyso-
kość minimalnego wynagrodzenia. 
§ 16. Wielka wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza tysiąckrotną wyso-
kość minimalnego wynagrodzenia. 
§ 17. Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, jako wartość przedmiotu czynu zabronionego przyjmuje się jego wartość ryn-
kową, ustaloną według przeciętnej ceny rynkowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w razie braku tych danych – 
na podstawie oszacowania. O wartości rozstrzyga czas popełnienia czynu zabronionego, a gdy nie można go ustalić – czas 
jego ujawnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej. 
§ 18. W rozumieniu kodeksu środek przewozowy jest to przedmiot używany do przewozu osób lub towarów, 
w szczególności: pojazd drogowy, szynowy środek transportu, przyczepa, naczepa, jednostka pływająca oraz statek po-
wietrzny. 
§ 19. Młodociany jest to osoba, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie ukończyła 21 lat i w czasie orze-
kania w pierwszej instancji 24 lat. 
§ 20. Dokument jest to każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, 
albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znacze-
nie prawne. 
§ 21. Księgami są: 
1) księgi rachunkowe; 
2) podatkowa księga przychodów i rozchodów; 
3) ewidencja; 
4) rejestr; 
5) inne podobne urządzenia ewidencyjne, do których prowadzenia zobowiązuje ustawa, a w szczególności zapisy kasy 
rejestrującej. 
§ 22. Księga nierzetelna jest to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym. 
§ 23. Księga wadliwa jest to księga prowadzona niezgodnie z przepisem prawa. 
§ 24. (uchylony) 
§ 25. (uchylony) 
§ 26. W rozumieniu kodeksu należność publicznoprawna jest to należność państwowa lub samorządowa, będąca 
przedmiotem przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego; należnością państwową jest podatek stanowiący 
dochód budżetu państwa, należność z tytułu rozliczenia udzielonej dotacji lub subwencji lub należność celna, a należnością 
samorządową – podatek stanowiący dochód jednostki samorządu terytorialnego lub należność z tytułu rozliczenia udzielo-
nej dotacji lub subwencji. 
§ 26a. W rozumieniu kodeksu należnością publicznoprawną, w tym podatkiem, jest także należność stanowiąca przy-
chód budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetu zarządzanego przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu, 
w rozumieniu wiążących Rzeczpospolitą Polską przepisów prawa Unii Europejskiej, będąca przedmiotem przestępstwa 
skarbowego lub wykroczenia skarbowego. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 19 
 
 § 27. Należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo kwota pieniężna, od 
której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w całości lub w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości 
ten uszczerbek finansowy nastąpił. 
§ 28. Narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej czynem zabronionym jest to spowodowanie konkretne-
go niebezpieczeństwa takiego uszczuplenia – co oznacza, że zaistnienie uszczerbku finansowego jest wysoce prawdopo-
dobne, choć nie musi nastąpić. 
§ 29. Przepisy § 27 i 28 stosuje się odpowiednio do następujących określeń: „kwota niewpłaconego podatku”, „niena-
leżny zwrot należności celnej lub umorzenie należności celnej należnej do zapłacenia”, „nienależny zwrot należności po-
datkowej”, „nie pobiera podatku”, „nie wpłaca w terminie podatku”, „pobrany podatek”, „pobranego podatku nie wpłaca”, 
„podatek” oraz „wypłata lub pobranie nienależnej, nadmiernej lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji lub 
subwencji”. 
§ 30.5) Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia, a w szczególności: „czynności sprawdzające”, „deklaracja”, „infor-
macja podatkowa”, „inkasent”, „kontrola podatkowa”, „obowiązek podatkowy”, „podatek”, „podatnik”, „płatnik”, „zwrot 
podatku”, „schemat podatkowy”, „schemat podatkowy standaryzowany”, „NSP”, mają znaczenie nadane im w ustawie 
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.6)), z tym że określenie: 
1) „podatek” oznacza również zaliczkę na podatek, ratę podatku, a także opłaty, inne niepodatkowe należności budżetu 
państwa o podobnym charakterze daninowym oraz daninę solidarnościową, o której mowa w art. 30h ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych; 
2) „podatnik” oznacza również osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat, niepodatkowych należności budżetu państwa 
o podobnym charakterze daninowym oraz daniny solidarnościowej, o której mowa w art. 30h ustawy z dnia 26 lipca 
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. 
§ 30a. Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenie „podatnik” oznacza również podmiot zobowiązany do uiszczenia  
należności, o których mowa w § 26a. 
§ 30b. (uchylony) 
§ 30c.7) Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia „informacja podsumowująca” oraz „mechanizm podzielonej płatnoś- 
ci” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. 
poz. 2174, z późn. zm.8)). 
§ 30d. Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia: „dokument handlowy zastępujący uproszczony dokument towarzy-
szący”, „dokument zastępujący e-AD”, „dostawa wewnątrzwspólnotowa”, „e-AD”, „eksport”, „import”, „legalizacyjne 
znaki akcyzy”, „nabycie wewnątrzwspólnotowe”, „numer referencyjny”, „procedura zawieszenia poboru akcyzy”, „przed-
płata akcyzy”, „skład podatkowy”, „System”, „terytorium kraju”, „terytorium państwa członkowskiego”, „uproszczony 
dokument towarzyszący”, „uszkodzone znaki akcyzy”, „wyroby akcyzowe”, „znaki akcyzy”, „zniszczone znaki akcyzy” 
mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 864, z późn. 
zm.9)). 
§ 30e. Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia: „koncentrat”, „urobek rudy miedzi” oraz „wydobycie miedzi oraz 
srebra” mają znaczenia nadane im w ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin (Dz. U. 
z 2018 r. poz. 228 oraz z 2019 r. poz. 968 i 1978). 
§ 30f. Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia „sprawozdanie finansowe” i „sprawozdanie z badania” mają znaczenie 
nadane im w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680) 
oraz ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2019 r. 
poz. 1421 i 1571). 
§ 31. Kontrola celno-skarbowa, audyt, czynności audytowe, urzędowe sprawdzenie są to czynności określone 
w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. 
                                                           
5) W brzmieniu ustalonym przez art. 25 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu Wsparcia Osób Niepeł-
nosprawnych (Dz. U. poz. 2192), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.; ze zmianą wprowadzoną przez art. 9 pkt 3 usta-
wy, o której mowa w odnośniku 3. 
6) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924, 1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 
1655, 1667, 1751, 1818, 1978 i 2020. 
7) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1751), która weszła w życie z dniem 1 listopada 2019 r. 
8) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2193, 2215, 2244, 2354, 2392 i 2433 oraz 
z 2019 r. poz. 675, 1018, 1495, 1520, 1751, 1818 i 2166. 
9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1123, 1495, 1501, 1520, 1556 i 2116. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 19 
 
 § 31a. (uchylony)  
§ 32. Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenia, a w szczególności: „dozór celny”, „kontrola celna”, „magazyn czaso-
wego składowania”, „odprawa czasowa”, „organ celny”, „pozwolenie”, „przedstawienie towaru organowi celnemu”, „skład 
celny”, „stawka celna”, „wolny obszar celny”, „zamknięcie celne”, „zgłoszenie celne”, mają znaczenie nadane im w rozpo-
rządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającym unijny kodeks 
celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.10)), zwanym dalej „unijnym kodeksem celnym”, w rozporządze-
niu wykonawczym Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania 
niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks 
celny (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 558, z późn. zm.11)) oraz w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 
2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 
w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. 
UE L 343 z 29.12.2015, str. 1, z późn. zm.12)). Określenie „należność celna” oznacza odpowiednio „należności celne przy-
wozowe” i „należności celne wywozowe” w rozumieniu unijnego kodeksu celnego. 
§ 33. Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenie „reglamentacja pozataryfowa” oznacza odpowiednio środki polityki 
handlowej ustanowione przez Wspólnotę Europejską w ramach wspólnej polityki handlowej postanowieniami wspólnoto-
wymi stosowanymi w odniesieniu do ograniczenia świadczenia usług, wywozu lub przywozu towarów, takie jak środki 
nadzoru lub ochrony, ograniczenia ilościowe i zakazy przywozu oraz wywozu, a także środki administrowania obrotem 
towarami lub usługami z zagranicą, ustanowione przez właściwy organ administracji państwowej. 
§ 33a. Jeżeli przedmiotem czynu zabronionego określonego w rozdziale 7 kodeksu jest towar wprowadzany na obszar 
celny Wspólnoty, przez wartość przedmiotu czynu zabronionego rozumie się wartość celną towaru. 
§ 34. Użyte w rozdziale 8 kodeksu określenia, a w szczególności: „działalność kantorowa”, „indywidualne zezwolenie 
dewizowe”, „jednostki uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania”, „kontrola”, „kraj”, „kraje trzecie”, „krajowe 
środki płatnicze”, „nierezydent”, „nierezydent z kraju trzeciego”, „obrót dewizowy”, „obrót dewizowy z zagranicą”, „pa-
piery wartościowe”, „rezydent”, „uprawniony bank”, „wartości dewizowe”, „waluta polska”, „waluta wymienialna”, „za-
graniczne środki płatnicze”, „zezwolenie dewizowe”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. – Prawo 
dewizowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 160). 
§ 35. Użyte w rozdziale 9 kodeksu określenia, a w szczególności: „gra bingo fantowe” „gra losowa”, „gra na auto-
macie”, „loteria audioteksowa”, „loteria fantowa”, „loteria promocyjna”, „zakłady wzajemne”, „koncesja”, „zezwolenie”, 
mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495). 
§ 35a. Ilekroć w ustawie jest mowa o „automacie” lub „grze na automacie” rozumie się przez to także odpowiednio 
„automat o niskich wygranych” lub „grę na automacie o niskich wygranych” w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 
2009 r. o grach hazardowych. 
§ 36. Żołnierz jest to osoba, która pełni czynną służbę  wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnio-
nej dyspozycyjnie; przepisy Kodeksu karnego skarbowego dotyczące żołnierzy stosuje się odpowiednio także do żołnierzy 
sił zbrojnych państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu cywil-
nego, jeżeli ich przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe pozostają  w związku z pełnieniem obowiązków służbo-
wych. 
§ 37. Finansowym organem postępowania przygotowawczego jest: 
1) naczelnik urzędu skarbowego; 
2) naczelnik urzędu celno-skarbowego; 
3) Szef Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 38. Niefinansowy organ postępowania przygotowawczego jest to: 
1) Straż Graniczna; 
2) Policja; 
3) Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego; 
4) Żandarmeria Wojskowa; 
5) Centralne Biuro Antykorupcyjne. 
                                                           
10) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013, str. 90. 
11) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, str. 35. 
12) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, 
str. 35 oraz Dz. Urz. UE L 111 z 27.04.2016, str. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 19 
 
 § 39. Organem nadrzędnym nad finansowym organem postępowania przygotowawczego jest: 
1) miejscowo właściwy dyrektor izby administracji skarbowej – w sprawach należących do właściwości naczelnika 
urzędu skarbowego oraz naczelnika urzędu celno-skarbowego; 
2) Szef Krajowej Administracji Skarbowej – jeżeli postanowienie lub zarządzenie wydał organ nadrzędny nad finanso-
wym organem postępowania przygotowawczego określony w pkt 1; 
3) minister właściwy do spraw finansów publicznych – w sprawach należących do właściwości Szefa Krajowej Admini-
stracji Skarbowej. 
§ 39a. Organem nadrzędnym nad niefinansowymi organami postępowania przygotowawczego określonymi w § 38 
pkt 1–3 jest prokurator, a nad niefinansowym organem postępowania przygotowawczego określonym w § 38 pkt 4 –  
prokurator do spraw wojskowych. 
§ 40. Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej jest to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka 
organizacyjna niemająca osobowości prawnej, którą organ prowadzący postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe 
wezwał do udziału w tym charakterze. 
§ 41. Interwenient jest to podmiot, który, nie będąc podejrzanym lub oskarżonym w postępowaniu w sprawie 
o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, zgłosił w tym postępowaniu roszczenie do przedmiotów podlegają-
cych przepadkowi. 
DZIAŁ II 
Część szczególna 
Rozdział 6 
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom  
z tytułu dotacji lub subwencji 
Art. 54.  § 1. Podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu lub pod-
stawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża podatek na uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronione-
go określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 55.  § 1. Podatnik, który w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub rzeczy-
wistych rozmiarów tej działalności, posługuje się imieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą innego podmiotu i przez to 
naraża podatek na uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącz-
nie. 
§ 2. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronione-
go określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 56.  § 1. Podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi de-
klarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie 
objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 19 
 
 § 3. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronione-
go określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 4.13) Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik, który mimo ujawnienia przedmiotu lub podstawy opodat-
kowania nie składa w terminie organowi podatkowemu lub płatnikowi deklaracji lub oświadczenia lub wbrew obowiązko-
wi nie składa ich za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 
§ 4.14) Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik, który mimo ujawnienia przedmiotu lub podstawy 
opodatkowania nie składa w terminie organowi podatkowemu lub płatnikowi deklaracji lub oświadczenia lub 
wbrew obowiązkowi nie składa ich za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub składa je niezgodnie z wzo-
rem dokumentu elektronicznego. 
Art. 56a.  § 1. Podatnik, który wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu organowi podatkowemu informacji, 
o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, albo składa ją po terminie 
lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dokonując odliczenia podatku niezgodnie z przepisami 
o podatku od towarów i usług, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykro-
czenie skarbowe. 
§ 3. Nie podlega karze określonej w § 1 i 2 podatnik, który złożył właściwemu organowi podatkowemu informację, 
o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, po terminie, jeżeli złożenie 
tej informacji nastąpiło przed dniem: 
1) rozpoczęcia czynności sprawdzających w zakresie podatku od towarów i usług; 
2) doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług, 
a w przypadku gdy nie stosuje się zawiadomienia – przed dniem wszczęcia takiej kontroli, jeżeli nie miał miejsca 
przypadek wskazany w pkt 1; 
2a) wszczęcia kontroli celno-skarbowej w zakresie podatku od towarów i usług; 
3) wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, jeżeli nie miał miejsca przypadek 
wskazany w pkt 1 lub 2. 
Art. 56b.  § 1. Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 20a ust. 1 oraz art. 20f ust. 2–4 ustawy z dnia 6 grudnia 
2008 r. o podatku akcyzowym nie składa wniosku o wpis do rejestru pośredniczących podmiotów tytoniowych lub nie 
powiadamia o zaprzestaniu prowadzenia działalności jako pośredniczący podmiot tytoniowy, lub nie powiadamia 
o zmianie danych zawartych we wniosku o wpis do rejestru pośredniczących podmiotów tytoniowych lub we wniosku 
o dokonanie zmiany wpisu do tego rejestru albo składa wniosek lub dokonuje powiadomienia po terminie lub podaje 
w nich dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2.15) Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 16, art. 16b, art. 17 i art. 19 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o po-
datku akcyzowym nie składa zgłoszenia rejestracyjnego, zgłoszenia rejestracyjnego uproszczonego, powiadomienia, zgło-
szenia o zaprzestaniu prowadzenia działalności, albo nie zgłasza zmiany danych w nich zawartych, albo składa je po termi-
nie lub podaje w nich dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
Art. 56c.16) § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu organowi podatkowemu oświadczenia, o którym 
mowa w art. 23y ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w art. 11m ust. 1 
ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm.17)), albo 
składa to oświadczenie po terminie lub poświadcza w nim informacje niezgodne ze stanem rzeczywistym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykro-
czenie skarbowe. 
                                                           
13) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 14. 
14) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektó-
rych innych ustaw (Dz. U. poz. 1520), który wejdzie w życie z dniem 1 kwietnia 2020 r. 
15) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kole-
jowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556), który wszedł w życie z dniem 21 sierpnia 2019 r. 
16) Dodany przez art. 9 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
17) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1018, 1309, 1358, 1495, 1571, 1572, 
1649,  1655, 1751, 1798, 1978 i 2020. 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 19 
 
 Art. 56d.16) § 1. Kto podaje nieprawdę lub zataja prawdę składając: 
1) oświadczenie, o którym mowa w art. 41 ust. 15, 21 lub 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od 
osób fizycznych lub w art. 26 ust. 1ab, 7a lub 7g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób 
prawnych, 
2) oświadczenie co do zgodności z prawdą faktów przedstawionych we wniosku o zwrot podatku, o którym mowa 
w rozdziale 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub w rozdziale 6a ustawy 
z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych lub we wniosku o wydanie opinii o stosowaniu 
zwolnienia, o którym mowa w art. 26b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób praw-
nych, oraz co do zgodności z oryginałem dokumentacji załączonej do tych wniosków, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykro-
czenie skarbowe.  
Art. 57.  § 1. Podatnik, który uporczywie nie wpłaca w terminie podatku, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie o wykroczenie skar-
bowe określone w § 1 wpłacono w całości należny podatek na rzecz właściwego organu. 
Art. 57a. § 1. Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 22 mar-
ca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. poz. 771, z późn. zm.18)), nie przekazuje na rachunek właściwego urzędu 
skarbowego podlegających przekazaniu opłat egzekucyjnych albo przekazuje je w niewłaściwej wysokości, 
 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego 
określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 57b. § 1. Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowe-
go informacji, o której mowa w art. 149 ust. 5 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, albo składa ją po 
terminie lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 57c.19) § 1. Podatnik, który wbrew obowiązkowi dokonuje płatności kwoty należności wynikającej z faktury 
z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności,  
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.  
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykro-
czenie skarbowe. 
Art. 58.  (uchylony) 
Art. 59.  (uchylony) 
Art. 60.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi księgi, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
                                                           
18) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1443, 1669 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 55, 730, 1469, 2020 
i 2070. 
19) Dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 19 
 
 § 2. Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje księgi w miejscu wykonywania działalności lub w miejscu wskazanym 
przez podatnika jako jego siedziba, przedstawicielstwo lub oddział, a jeżeli prowadzenie księgi zostało zlecone biuru 
rachunkowemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi – w miejscu określonym w umowie z biurem rachunkowym lub 
w miejscu wskazanym przez kierownika jednostki, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega także ten podatnik lub płatnik, który nie zawiadamia w terminie właściwego 
organu o prowadzeniu księgi przez doradcę podatkowego, lub inny podmiot upoważniony do prowadzenia ksiąg w jego 
imieniu i na jego rzecz. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1–3 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 61.  § 1. Kto nierzetelnie prowadzi księgę, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto wadliwie prowadzi księgę. 
Art. 61a.20) § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie przesyła księgi właściwemu organowi podatkowemu albo przesyła 
ją nierzetelną,  
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.  
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1  
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.  
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto księgę przesyła po terminie lub wadliwą. 
Art. 62.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie wystawia faktury lub rachunku, wystawia je w sposób wadliwy albo odma-
wia ich wydania, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 2. Kto fakturę  lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się  posługuje, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od roku, albo 
obu tym karom łącznie. 
§ 2a. Kto fakturę  lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się  posługuje, a kwota podat-
ku wynikająca z faktury albo suma kwot podatku wynikających z faktur jest małej wartości, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 3. Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje wystawionej lub otrzymanej 
faktury lub rachunku, bądź dowodu zakupu towarów. 
§ 4. Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew przepisom ustawy dokona sprzedaży z pominięciem kasy 
rejestrującej albo nie wyda dokumentu z kasy rejestrującej, stwierdzającego dokonanie sprzedaży. 
§ 5. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1–4 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 63.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy wydaje wyroby akcyzowe, w stosunku do których zakończono procedurę 
zawieszenia poboru akcyzy, bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącz-
nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom ustawy sprowadza na terytorium kraju wyroby akcyzowe bez ich 
uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy. 
                                                           
20) Dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 14. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 19 
 
 § 3. Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wyroby akcyzowe, o których mowa 
w art. 47 ust. 1 pkt 1, 2, 4 lub 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym wydaje z magazynu wyrobów go-
towych lub sprzedaje wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy. 
§ 4. Tej samej karze podlega, kto wyprowadza ze składu podatkowego na podstawie zezwolenia na wyprowadzanie 
jako podatnik wyrobów akcyzowych z cudzego składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, wyroby 
akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy. 
§ 5. Karze określonej w § 1 podlega także, kto dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1–4 w stosunku do 
wyrobów akcyzowych, które oznaczono nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności znakami 
uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi, przerobionymi lub nieważnymi. 
§ 6. Jeżeli należny podatek akcyzowy jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1–5 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 7. Jeżeli należny podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego 
w § 1–5 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 64.  § 1. Kto bez pisemnego powiadomienia w terminie właściwego organu wyprowadza ze składu podatkowego 
wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub 
eksportu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wina gronowe uzyskane z winogron pocho-
dzących z upraw własnych, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, 
bez pisemnego powiadomienia w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy 
z przeznaczeniem do dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu. 
§ 3. Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym alkohol etylowy, o którym mowa w art. 47 
ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, w gorzelni prawnie i ekonomicznie niezależnej od 
wszelkich innych gorzelni oraz niedziałającej na podstawie licencji uzyskanej od innego podmiotu, bez pisemnego powia-
domienia w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do 
dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu. 
§ 4. Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wyroby akcyzowe z wykorzystaniem wy-
łącznie wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona w wysokości równej lub wyższej od kwoty akcyzy 
przypadającej do zapłaty od wyprodukowanych wyrobów akcyzowych, bez pisemnego powiadomienia w terminie właś-
ciwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania dostawy  
wewnątrzwspólnotowej lub na eksport. 
§ 5. Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wyroby akcyzowe, od których została zapła-
cona przedpłata akcyzy, bez pisemnego powiadomienia w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nie-
oznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej lub na eksport. 
§ 6. Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto bez pisemnego powiadomienia w terminie właściwego organu 
umieszcza w wolnym obszarze celnym wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy, przeznaczone do sprzedaży 
w jednostkach handlowych tam usytuowanych. 
§ 7. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1–6 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 65.  § 1. Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe stanowiące przedmiot 
czynu zabronionego określonego w art. 63, art. 64 lub art. 73 lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby akcyzowe przyjmuje 
lub pomaga w ich ukryciu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącz-
nie. 
§ 2. Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe, o których na podstawie towarzy-
szących okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowią one przedmiot czynu zabronionego określonego 
w art. 63, art. 64 lub art. 73, lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby akcyzowe przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
  
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 19 
 
 § 3. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 4. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronione-
go określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 66.  § 1. Kto wyroby akcyzowe oznacza nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności 
znakami uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi, przerobionymi lub nieważnymi, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 67.  § 1. Kto podrabia albo przerabia znak akcyzy albo upoważnienie do odbioru banderol, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Kto w celu popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w § 1 uzyskuje lub przysposabia środki, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącz-
nie. 
§ 3. Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe określone w § 2 sprawca, który odstąpił od jego dokonania, 
w szczególności zniszczył uzyskane lub przysposobione środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 68.  § 1. Kto nie dopełnia obowiązku sporządzenia spisu i przedstawienia go do potwierdzenia właściwemu orga-
nowi w przypadku wystąpienia w obrocie poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych nieoznaczo-
nych, oznaczonych nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, znisz-
czonymi, podrobionymi, przerobionymi lub nieważnymi, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku oznaczenia wyrobów akcyzowych legalizacyjnymi znakami 
akcyzy. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny za 
wykroczenie skarbowe. 
Art. 69.  § 1. Kto bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia podejmuje czynności bezpośrednio związane 
z produkcją, importem lub obrotem wyrobami akcyzowymi, a także z ich oznaczaniem znakami akcyzy, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Kto podaje nieprawdziwe dane o rodzaju, ilości lub jakości wyprodukowanych wyrobów akcyzowych, 
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych. 
§ 3. Kto wbrew przepisom usuwa wyroby akcyzowe z miejsca produkcji, przerobu, zużycia, przechowywania lub 
podczas przewozu, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 4. Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 2 lub 3 jest karalne. 
Art. 69a.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy, naruszając warunki zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, 
produkuje, magazynuje lub przeładowuje wyroby akcyzowe poza składem podatkowym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
  
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 19 
 
 Art. 69b.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej lub nabycia wewnątrzwspól-
notowego wyrobów akcyzowych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 69c.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi przemieszcza wyroby akcyzowe z terytorium jednego państwa członkowskie-
go na terytorium innego państwa członkowskiego przez terytorium kraju bez uproszczonego dokumentu towarzyszącego 
albo dokumentu handlowego zastępującego uproszczony dokument towarzyszący albo bez wydruku e-AD z nadanym  
numerem referencyjnym albo innego dokumentu handlowego, w którym umieszczono numer referencyjny nadany e-AD 
w Systemie, albo dokumentu zastępującego e-AD, albo na podstawie tych dokumentów zawierających dane niezgodne ze 
stanem rzeczywistym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 70.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy zbywa lub w inny sposób przekazuje znaki akcyzy osobie nieuprawnionej, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącz-
nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto w celu użycia lub wprowadzenia w obieg nabywa lub w inny sposób przyjmuje zna-
ki akcyzy od osoby nieuprawnionej lub usuwa je z wyrobu akcyzowego w celu ponownego ich użycia lub wprowadzenia 
w obieg. 
§ 3. Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne. 
§ 4. Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada, przechowuje, przewozi, 
przesyła lub przenosi znaki akcyzy. 
§ 5. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1, 2 i 4 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 71.  Kto przez rażące naruszenie przepisów dotyczących przewozu lub przechowywania znaków akcyzy naraża je 
na bezpośrednie niebezpieczeństwo kradzieży, zniszczenia, uszkodzenia lub zgubienia, 
podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych. 
Art. 72.  Kto wbrew obowiązkowi nie rozlicza się w terminie z właściwym organem ze stanu zużycia znaków akcyzy, 
w szczególności nie zwraca znaków niewykorzystanych, uszkodzonych, zniszczonych lub nieważnych, 
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych. 
Art. 73.  § 1. Kto, w użyciu wyrobu akcyzowego, zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego warunku, od 
którego ustawa uzależnia zwolnienie wyrobu akcyzowego z obowiązku oznaczania znakami akcyzy, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli niepobrany podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określone-
go w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 73a.  § 1. Kto w użyciu wyrobu akcyzowego zmienia jego przeznaczenie, w szczególności używa oleju opałowe-
go jako oleju napędowego, przez co naraża podatek akcyzowy na uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
  
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 19 
 
 § 2. Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego 
określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu 
zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 74.  (uchylony) 
Art. 75.  Importer, podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz przedstawiciel podatkowy, który nie 
dopełnia obowiązku uzyskania od podmiotu mającego siedzibę poza terytorium kraju rozliczenia z przekazanych mu zna-
ków akcyzy, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
Art. 75a.  § 1. Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wbrew obowiązkowi nie dokonuje pomiaru 
zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie, lub dokonuje pomiaru z naruszeniem zasad okreś-
lonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektó-
rych kopalin, przez co naraża podatek od wydobycia niektórych kopalin na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 
720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Tej samej karze podlega podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wbrew obowiązkowi nie do-
konuje pomiaru ilości urobku rudy miedzi, koncentratu, gazu ziemnego lub ropy naftowej lub dokonuje pomiaru 
z naruszeniem zasad określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 5 lub art. 15a ustawy z dnia 2 marca 2012 r. 
o podatku od wydobycia niektórych kopalin, przez co naraża podatek od wydobycia niektórych kopalin na uszczuplenie.  
§ 3. Jeżeli kwota narażona na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 oraz 
§ 2 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
Art. 75b.  § 1. Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi ewidencji 
pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie lub pomiaru ilości urobku rudy miedzi, 
wyprodukowanego koncentratu, wydobytego gazu ziemnego lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa w art. 16 ustawy 
z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.  
§ 2. Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który nierzetelnie prowadzi ewidencję pomiarów zawartości 
miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie lub pomiaru ilości urobku rudy miedzi i wyprodukowanego 
koncentratu, wydobytego gazu ziemnego lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. 
o podatku od wydobycia niektórych kopalin, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywny za 
wykroczenie skarbowe. 
§ 4. Karze określonej w § 3 podlega podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wadliwie prowadzi 
ewidencję pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie lub pomiaru ilości urobku rudy 
miedzi, wyprodukowanego koncentratu, wydobytego gazu ziemnego lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa 
w art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin.  
Art. 75c.  Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia 
prowadzi działalność w zakresie wydobycia miedzi, srebra, gazu ziemnego lub ropy naftowej, podlega karze grzywny do 
720 stawek dziennych.  
Art. 76.  § 1. Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rze-
czy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej, 
w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, podatku akcyzowym, zwrot 
nadpłaty lub jej zaliczenie na poczet zaległości podatkowej lub bieżących albo przyszłych zobowiązań podatkowych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronio-
nego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
  
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 19 
 
 Art. 76a.  § 1. Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rze-
czy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w przepisach o zwrocie 
osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, jest małej wartości, sprawca czynu 
zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, 
sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 76b. § 1. Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rze-
czy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w przepisach o zwrocie 
osobom fizycznym niektórych wydatków poniesionych w związku z budową pierwszego własnego mieszkania, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, jest małej wartości, sprawca czynu 
zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, 
sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 77.  § 1. Płatnik lub inkasent, który pobranego podatku nie wpłaca w terminie na rzecz właściwego organu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącz-
nie. 
§ 2. Jeżeli kwota niewpłaconego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota niewpłaconego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określone-
go w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 4. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego, 
jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w § 1 lub 2 wpłacono w całości po-
brany podatek na rzecz właściwego organu. 
§ 5. Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie o wykroczenie skar-
bowe określone w § 3 wpłacono w całości pobrany podatek na rzecz właściwego organu. 
Art. 78.  § 1. Płatnik, który nie pobiera podatku albo pobiera go w kwocie niższej od należnej, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Jeżeli kwota niepobranego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota niepobranego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego 
w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 79.  § 1. Płatnik lub inkasent, który nie wyznacza w wymaganym terminie osoby, do której obowiązków należy 
obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot, lub nie zgłasza 
właściwemu miejscowo organowi podatkowemu wymaganych danych takiej osoby, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Tej samej karze podlega płatnik, który nie składa w terminie deklaracji. 
  
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 19 
 
 Art. 80.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi wymaganej informacji podatkowej, 
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
§ 2. Płatnik oraz podmiot, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób 
fizycznych, niepełniący funkcji płatnika, który wbrew obowiązkowi nie składa w terminie podatnikowi lub właściwemu 
organowi wymaganej informacji podatkowej lub informacji, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 2a. Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi informacji o amerykańskich rachunkach 
raportowanych, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o wykonywaniu Umowy między 
Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania między-
narodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA (Dz. U. z 2017 r. poz. 1858 oraz z 2019 r. 
poz. 694 i 730) 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli informację określoną w § 1–2a złożono nieprawdziwą, sprawca podlega karze grzywny do 240 stawek 
dziennych. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1–3 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 80a.  § 1. Kto w informacji podsumowującej podaje nieprawdę lub zataja prawdę, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2. Kto, wbrew obowiązkowi, nie składa w terminie właściwemu organowi informacji podsumowującej lub wbrew 
obowiązkowi nie składa jej za pomocą środków komunikacji elektronicznej, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 80b.  Kto wbrew obowiązkowi nie przekazuje w terminie właściwemu organowi podatkowemu sprawozdania 
finansowego lub sprawozdania z badania, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 80c.  § 1.21) Kto, działając w imieniu lub interesie raportującej instytucji finansowej, wbrew przepisom ustawy 
z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami (Dz. U. z 2019 r. poz. 648, 694 i 730), nie 
dopełnia obowiązku: 
1) stosowania zasad i procedur należytej staranności oraz procedur sprawozdawczych, 
2) rejestrowania czynności podejmowanych w ramach procedur należytej staranności, 
3) gromadzenia dokumentacji wymaganej w ramach stosowania procedur należytej staranności, 
4) usunięcia w terminie nieprawidłowości wskazanych w wyniku kontroli, o którym mowa w art. 70 ust. 4 tej ustawy, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 2.22) W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykro-
czenie skarbowe. 
Art. 80d.  § 1.23) Kto, działając w imieniu lub interesie podatnika, wbrew przepisom ustawy z dnia 9 marca 2017 r. 
o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, składa nieprawdziwą informację dla celów informacji o jednost-
kach wchodzących w skład grupy podmiotów, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2.24) W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykro-
czenie skarbowe. 
                                                           
21) Oznaczenie § 1 nadane przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o wymianie informacji podatkowych 
z innymi państwami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 694), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2019 r. 
22) Dodany przez art. 3 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 21. 
23) Oznaczenie § 1 nadane przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 21. 
24) Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 21. 
  
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 19 
 
 Art. 80e.25) § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie składa Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o cenach 
transferowych, o której mowa w art. 23zf ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych 
oraz w art. 11t ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, albo składa tę informację 
po terminie lub składa nieprawdziwą informację, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykro-
czenie skarbowe. 
Art. 80f.25) § 1. Kto wbrew obowiązkowi: 
1) nie przekazuje właściwemu organowi informacji o schemacie podatkowym albo przekazuje informacje po terminie, 
2) nie przekazuje właściwemu organowi danych dotyczących podmiotów, którym udostępniono standaryzowany schemat 
podatkowy, albo przekazuje je po terminie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie składa informacji, o której mowa w art. 86j § 1 ustawy 
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. 
§ 3. Karze określonej w § 1 podlega również, kto wbrew obowiązkowi: 
1) nie informuje pisemnie podmiotu obowiązanego do przekazania schematu podatkowego o tym obowiązku lub robi to 
po terminie; 
2) nie przekazuje podmiotowi obowiązanemu do przekazania schematu podatkowego danych, o których mowa w art. 86f 
§ 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, dotyczących schematu podatkowego lub robi to po 
terminie; 
3) nie informuje pisemnie podmiotów obowiązanych do przekazania informacji o schemacie podatkowym, o tym, że nie 
przekaże informacji o schemacie podatkowym lub robi to po terminie; 
4) nie występuje do podmiotu zlecającego czynności z odrębnym pismem o przekazanie mu pisemnego oświadczenia, że 
uzgodnienie nie stanowi schematu podatkowego, lub robi to po terminie. 
§ 4. Kto wbrew art. 86i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa posługuje się unieważnionym NSP, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 5. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1–4, podlega karze grzywny za wy-
kroczenie skarbowe. 
Art. 81.  § 1. Podatnik lub płatnik, który wbrew obowiązkowi: 
1) nie dokonuje w terminie zgłoszenia identyfikacyjnego albo aktualizacji objętych nim danych albo też podaje w nim 
dane niezgodne ze stanem rzeczywistym lub niepełne, 
2) dokonuje zgłoszenia więcej niż jeden raz, 
3) nie podaje numeru identyfikacji podatkowej lub podaje numer nieprawdziwy, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. (uchylony) 
Art. 82.  § 1. Kto naraża finanse publiczne na uszczuplenie poprzez nienależną wypłatę, pobranie lub niezgodne 
z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji lub subwencji, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wypłata lub pobranie nienależnej, nadmiernej lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji lub 
subwencji nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 3. (uchylony) 
                                                           
25) Dodany przez art. 9 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
  
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 19 
 
 Art. 83.  § 1.26) Kto osobie uprawnionej do przeprowadzenia czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli 
celno-skarbowej, audytu lub czynności audytowych udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej, w szczegól-
ności kto wbrew żądaniu tej osoby nie okazuje księgi lub innego dokumentu dotyczącego prowadzonej działalności gos-
podarczej lub księgę lub inny dokument niszczy, uszkadza, czyni bezużytecznymi, ukrywa lub usuwa, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 84.  § 1. Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności 
danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu 
zabronionego określonego w tym rozdziale, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa skarbowego lub 
wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy do ich 
znamion. 
Rozdział 7 
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom celnym oraz zasadom obrotu  
z zagranicą towarami i usługami 
Art. 85.  § 1. Kto wyłudza pozwolenie lub inny podobny dokument, dotyczący warunków obrotu z zagranicą towarami 
lub usługami, regulowany przez przepisy, o których mowa w art. 53 § 32 lub 33, przez podstępne wprowadzenie w błąd 
organu uprawnionego do wydania takich dokumentów, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącz-
nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1. 
§ 3. Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 86.  § 1. Kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiązku celnego, przywozi z zagranicy lub wywozi za granicę 
towar bez jego przedstawienia organowi celnemu lub zgłoszenia celnego, przez co naraża należność celną na uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli przemyt celny dotyczy towaru w obrocie z zagranicą, co do którego ist-
nieje reglamentacja pozataryfowa. 
§ 3. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do które-
go istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 4. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do które-
go istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 5. (uchylony) 
Art. 87.  § 1. Kto przez wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej naraża należność celną na 
uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli oszustwo celne dotyczy towaru lub usługi w obrocie z zagranicą, co do 
których istnieje reglamentacja pozataryfowa. 
                                                           
26) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2354), która weszła w życie z dniem 2 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 19 
 
 § 3. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą, co 
do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 4. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą, co 
do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określo-
nego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 88.  § 1. Kto, będąc uprawnionym do korzystania z procedury odprawy czasowej towaru objętego tą procedurą na 
podstawie zgłoszenia dokonanego w formie ustnej, nie dokonuje jego powrotnego wywozu lub nie podejmuje innych czyn-
ności w celu zamknięcia procedury, zgodnie z art. 215 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, przez co naraża należność celną na 
uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru w obrocie z zagranicą, co do którego 
istnieje reglamentacja pozataryfowa. 
§ 3. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na uszczuplenie lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do które-
go istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 89.  § 1. Kto w użyciu towaru zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego warunku, od którego uzależ-
nione jest zwolnienie towaru w całości lub w części od należności celnej, w szczególności od cła, albo zastosowanie zero-
wej, obniżonej lub preferencyjnej stawki celnej, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn zabroniony dotyczy towaru lub usługi w obrocie z zagranicą, które 
zwolniono od reglamentacji pozataryfowej. 
§ 3. Jeżeli niepobrana należność celna lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą, które zwolniono od  
reglamentacji pozataryfowej, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 90.  § 1. Kto usuwa towar lub środek przewozowy spod dozoru celnego, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto bez zgody uprawnionego organu niszczy, uszkadza lub usuwa zamknięcie celne. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 91.  § 1. Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi towar stanowiący przedmiot czynu zabronio-
nego określonego w art. 86–90 § 1, lub pomaga w jego zbyciu albo ten towar przyjmuje lub pomaga w jego ukryciu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi towar, o którym na podstawie towarzyszących  
okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowi przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 86–90 § 1, lub 
pomaga w jego zbyciu albo ten towar przyjmuje lub pomaga w jego ukryciu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja 
pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 4. Jeżeli kwota należności celnej lub wartość towaru w obrocie z zagranicą, co do którego istnieje reglamentacja 
pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
  
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 19 
 
 Art. 92.  § 1. Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rze-
czy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot należności celnej lub umorzenie należności celnej 
należnej do zapłacenia, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot lub umorzenie należności celnej jest małej wartości, sprawca czynu 
zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot lub umorzenie należności celnej nie przekracza ustawowego progu, 
sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 93.  § 1. (uchylony) 
§ 2. Kto rażąco narusza przepisy prawa celnego w zakresie warunków działalności wolnego obszaru celnego lub 
składu celnego, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto rażąco narusza przepisy w zakresie warunków prowadzenia maga-
zynu czasowego składowania. 
Art. 94.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień mających znaczenie dla kontroli 
celnej lub nie udostępnia wymaganych dokumentów dotyczących obrotu z zagranicą towarami lub usługami, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega ten, kto w inny sposób osobie uprawnionej do przeprowadzania czynności kontrolnych 
lub dozoru celnego udaremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej, w szczególności kto odmawia wykonania 
czynności przygotowawczych do kontroli celnej lub nie dopełnia obowiązku niezwłocznego dostarczenia towaru do miej-
sca wskazanego przez organ celny. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 95.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumentów mających znaczenie dla kontroli celnej, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 96.  § 1. Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności 
danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu 
zabronionego określonego w tym rozdziale, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa skarbowego lub wy-
kroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy do ich znamion. 
Rozdział 8 
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obrotowi dewizowemu 
Art. 97.  § 1. Kto wyłudza indywidualne zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu upraw-
nionego do udzielania takich zezwoleń, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącz-
nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu uzyskanego w sposób określony w § 1. 
§ 3. Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
  
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 19 
 
 Art. 98.  (uchylony) 
Art. 99.  (uchylony) 
Art. 100.  § 1. Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom wywozi, wysyła 
lub przekazuje do krajów trzecich krajowe lub zagraniczne środki płatnicze, z przeznaczeniem na podjęcie lub rozszerze-
nie w tych krajach działalności gospodarczej, w tym na nabycie nieruchomości na potrzeby tej działalności, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 101.  § 1. Nierezydent z kraju trzeciego, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego wa-
runkom zbywa w kraju, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów, papiery wartościowe dłużne 
o terminie wykupu krótszym niż rok albo wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie następuje poprzez dokony-
wanie rozliczeń pieniężnych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 102.  § 1. Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom nabywa: 
1) (uchylony) 
2) udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w krajach trzecich albo obejmuje udziały lub akcje w takich spół-
kach, 
3) jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach trzecich, 
4) dłużne papiery wartościowe wyemitowane bądź wystawione przez nierezydentów z krajów trzecich, 
5) wartości dewizowe zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich, w zamian za inne wartości dewizowe lub krajo-
we środki płatnicze, 
6) wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń pieniężnych, zbywane 
przez nierezydentów z krajów trzecich, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 103.  § 1. Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom zbywa w kraju 
trzecim, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem innych podmiotów, papiery wartościowe dłużne o terminie wykupu 
krótszym niż rok albo wierzytelności lub inne prawa, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń 
pieniężnych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 104.  § 1. Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom otwiera bądź 
utrzymuje rachunek w banku lub oddziale banku mającym siedzibę w kraju trzecim, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 105.  (uchylony) 
Art. 106.  (uchylony) 
Art. 106a.  (uchylony) 
Art. 106b.  (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 19 
 
 Art. 106c.  § 1. Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego warunkom dokonuje w obrocie dewi-
zowym z zagranicą rozliczeń pieniężnych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106d.  § 1. Kto wykonuje działalność gospodarczą polegającą na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych oraz 
pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży bez wpisu do rejestru działalności kantorowej lub wbrew przepisom ustawy, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo obu tym karom 
łącznie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106e.  Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pisemnych wyjaśnień albo nie udostępnia wymaganych 
dokumentów związanych z zakresem objętym kontrolą dokonywaną na podstawie przepisów ustawy, o której mowa 
w art. 53 § 34, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106f.  Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza organom celnym lub organom Straży Granicznej przywozu do kraju 
albo wywozu za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych albo w zgłoszeniu tym podaje nieprawdę, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106g.  (uchylony) 
Art. 106h.  Kto wbrew obowiązkowi nie przedstawia organom celnym lub organom Straży Granicznej, na ich żądanie, 
przywożonych do kraju lub wywożonych za granicę wartości dewizowych lub krajowych środków płatniczych, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106i.  (uchylony) 
Art. 106j.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi dokonuje przekazu pieniężnego za granicę lub rozliczenia w kraju, związa-
nego z obrotem dewizowym, bez pośrednictwa uprawnionego banku, instytucji płatniczej, instytucji pieniądza elektronicz-
nego lub – w przypadku dokonywania rozliczeń w kraju – biura usług płatniczych, 
podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106k.  Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumentów związanych z dokonanym obrotem dewizowym 
lub wykonywaną działalnością kantorową, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106l.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi Polskiemu danych o dokonanym obrocie 
dewizowym lub wykonywanej działalności kantorowej, w zakresie niezbędnym do sporządzania bilansu płatniczego oraz 
międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, lub zgłasza dane niezgodne ze stanem faktycznym, 
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106ł.  § 1. Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności 
danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabro-
nionego określonego w tym rozdziale, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa skarbowego lub wy-
kroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy do ich znamion. 
  
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 19 
 
 Rozdział 9 
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko organizacji gier hazardowych 
Art. 107.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi gry  
hazardowe, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uczestniczy w zagranicznej grze hazardowej, 
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej 
z organizowania zbiorowego uczestnictwa w grze hazardowej, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 107a.  § 1. Kto urządza lub prowadzi grę hazardową bez wymaganego urzędowego sprawdzenia lub bez nałoże-
nia wymaganych urzędowych zamknięć, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 107b.  § 1. Kto niszczy losy, kartony lub inne dowody udziału w loterii pieniężnej, loterii fantowej lub grze bingo 
fantowe bez wymaganego zawiadomienia właściwego organu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 107c.  Kto wbrew obowiązkowi nie zawiadamia w terminie właściwego organu o zniszczeniu lub kradzieży 
automatu lub urządzenia do gier, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 107d.  Kto wbrew warunkom koncesji lub bez wymaganego urzędowego sprawdzenia lub bez nałożenia wyma-
ganych urzędowych zamknięć posiada automat do gier, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. 
Art. 108.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwolenia urządza lub prowadzi loterię fantową, grę 
bingo fantowe, loterię promocyjną lub loterię audioteksową, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli nadwyżka z loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej lub loterii audioteksowej była przezna-
czona na cel społecznie użyteczny, w szczególności dobroczynny, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega 
karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
Art. 109.  Kto uczestniczy w grze hazardowej, urządzanej lub prowadzonej wbrew przepisom ustawy lub warunkom 
koncesji lub zezwolenia, 
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
Art. 110.  Kto, nie będąc do tego uprawnionym, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej trudni się sprzedażą losów 
lub innych dowodów udziału w grze losowej, zakładzie wzajemnym lub grze na automacie, 
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych albo karze ograniczenia wolności, albo obu tym karom łącznie. 
Art. 110a.  § 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, zleca lub prowadzi reklamę lub promocję gier cylindrycznych, gier 
w karty, gier w kości, zakładów wzajemnych lub gier na automatach, umieszcza reklamę takich gier lub zakładów lub 
informuje o sponsorowaniu przez podmiot prowadzący działalność w zakresie takich gier lub zakładów, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
  
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 19 
 
 § 2. Tej samej karze podlega kto czerpie korzyści z reklamy lub promocji gier cylindrycznych, gier w karty, gier 
w kości, zakładów wzajemnych lub gier na automatach zlecanych lub prowadzonych wbrew przepisom ustawy, z umiesz-
czania reklamy wbrew przepisom ustawy albo informowania o sponsorowaniu przez podmiot prowadzący działalność 
w zakresie takich gier lub zakładów. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 110b.  Kto umożliwia osobie, która nie ukończyła 18. roku życia, udział w grze hazardowej innej niż loteria pro-
mocyjna lub fantowa, 
podlega karze grzywny za wykroczenia skarbowe. 
Art. 111.  § 1. Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad przestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności da-
nego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do popełnienia czynu zabro-
nionego określonego w tym rozdziale, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa skarbowego lub wy-
kroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy do ich znamion. 
Rozdział 10 
(uchylony) 
TYTUŁ II 
POSTĘPOWANIE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE 
DZIAŁ I 
Przepisy wstępne 
Rozdział 11 
Przepisy ogólne 
Art. 113.  § 1. W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowied-
nio przepisy Kodeksu postępowania karnego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej. 
§ 2. Nie stosuje się przepisów: 
1) Kodeksu postępowania karnego dotyczących pokrzywdzonego i mediacji; 
2) art. 325f Kodeksu postępowania karnego. 
§ 3. W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe nie stosuje się przepisów: 
1) Kodeksu postępowania karnego dotyczących środków zapobiegawczych, poszukiwania oskarżonego i listu gończego; 
2) art. 18 § 1, art. 400 i art. 589a–589f, art. 590–607zc, art. 611g–611s oraz art. 615 Kodeksu postępowania karnego. 
Art. 114.  § 1. Przepisy kodeksu mają ponadto na celu takie ukształtowanie postępowania w sprawach o przestępstwa 
skarbowe i wykroczenia skarbowe, aby osiągnięte zostały cele tego postępowania w zakresie wyrównania uszczerbku 
finansowego Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innego uprawnionego podmiotu, spowodowanego 
takim czynem zabronionym. 
§ 2. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany także pouczyć sprawcę o przysługujących mu uprawnieniach 
w razie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innego uprawnione-
go podmiotu. 
Art. 114a. Postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe może być także zawieszone, 
jeżeli jego prowadzenie jest w istotny sposób utrudnione ze względu na prowadzoną kontrolę podatkową, kontrolę celno- 
-skarbową lub toczące się postępowanie przed organami podatkowymi, organami celnymi lub sądami administracyjnymi. 
Zawieszone postępowanie podejmuje się, jeżeli ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie. 
Art. 114b. W razie uzasadnionej potrzeby akta sprawy można udostępnić, wydać z nich odpisy lub kopie także orga-
nom prowadzącym kontrolę podatkową, kontrolę celno-skarbową, postępowanie podatkowe, celne lub administracyjne, 
w zakresie niezbędnym do prawidłowego przeprowadzenia tej kontroli lub tego postępowania. 
  
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 19 
 
 Art. 115.  § 1. W sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe orzekają sądy powszechne albo sądy 
wojskowe. 
§ 1a. Sądy wojskowe orzekają w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe osób, o których mowa 
w art. 53 § 36: 
1) popełnione podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, w obrębie obiektu wojskowego lub wyzna-
czonego miejsca przebywania, na szkodę wojska lub z naruszeniem obowiązku wynikającego ze służby wojskowej; 
2) popełnione za granicą, podczas użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa, 
w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej 
poza granicami państwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1510 oraz z 2019 r. poz. 1726). 
§ 2. Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do właściwości innego sądu. 
§ 3. W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych w pierwszej instancji orzeka: 
1) wojskowy sąd garnizonowy; 
2) wojskowy sąd okręgowy, gdy chodzi o przestępstwa skarbowe popełnione przez żołnierzy, o których mowa w art. 654 
§ 1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego. 
Art. 116.  § 1. Orzecznictwu wojskowego sądu garnizonowego podlegają także sprawy o wykroczenia skarbowe po-
pełnione przez osoby, o których mowa w art. 53 § 36, w zakresie wynikającym z art. 115 § 1a, co nie wyklucza odpowie-
dzialności dyscyplinarnej. W wypadku popełnienia wykroczenia skarbowego podlegającego właściwości sądów wojsko-
wych właściwy dowódca zawiadamia niezwłocznie prokuratora do spraw wojskowych albo wojskowy sąd garnizonowy 
o wynikach postępowania dyscyplinarnego i zastosowanych karach dyscyplinarnych. Sprawy o wykroczenia skarbowe nie 
przestają podlegać orzecznictwu wojskowego sądu garnizonowego mimo zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej. 
§ 2. Przepis § 1 nie wyłącza w stosunku do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej postępowania mandatowego na 
zasadach i w trybie określonych w niniejszym kodeksie, z tym że w razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuisz-
czenia w terminie kary grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego – właściwy do rozpoznania sprawy jest wojskowy 
sąd garnizonowy. 
§ 3. O popełnieniu przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej wykroczenia skarbowego podlegającego właściwości 
sądów wojskowych zawiadamia się prokuratora do spraw wojskowych. Dotyczy to również wypadku przewidzianego w § 2, 
ale tylko w razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w terminie kary grzywny nałożonej w drodze man-
datu karnego. 
§ 4. Wojskowy sąd garnizonowy może odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe, 
a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać właściwemu dowódcy z wnioskiem o wymierzenie kary przewidzianej 
w wojskowych przepisach dyscyplinarnych, jeżeli uzna to za wystarczającą reakcję na wykroczenie skarbowe. Przed wnie-
sieniem aktu oskarżenia uprawnienie to przysługuje prokuratorowi do spraw wojskowych; zażalenie na postanowienie 
prokuratora rozpoznaje wojskowy sąd garnizonowy. 
§ 5. Jeżeli przepisy § 1–4 nie stanowią inaczej, postępowanie w sprawach o wykroczenia skarbowe podlegające właś-
ciwości sądów wojskowych odbywa się według przepisów niniejszego kodeksu, mających zastosowanie w sprawach kar-
nych podlegających orzecznictwu sądów wojskowych, które stosuje się odpowiednio; w szczególności w sprawach 
o wykroczenia skarbowe stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego. 
Art. 116a.  Jeżeli rozpoznanie sprawy w sądzie miejscowo właściwym nie jest możliwe w czasie zapewniającym 
uniknięcie przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego w terminie określonym w art. 44 § 1 lub 2 albo wykroczenia 
skarbowego w terminie określonym w art. 51 § 1, uwzględniając wniosek sądu właściwego, sąd okręgowy może przekazać 
taką sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. 
Art. 117.  § 1. Orzekanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe następuje w postępowaniu: 
1) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności; 
2) zwyczajnym; 
3) nakazowym; 
4) w stosunku do nieobecnych. 
§ 2. W sprawach o wykroczenia skarbowe w postępowaniu zwyczajnym orzeka się, gdy brak jest podstaw do rozpo-
znania sprawy w postępowaniu nakazowym oraz gdy odmówiono uprzednio udzielenia zezwolenia na dobrowolne podda-
nie się odpowiedzialności. 
§ 3. W wypadkach wskazanych w kodeksie i na zasadach w nim określonych upoważniony organ postępowania przy-
gotowawczego lub jego przedstawiciel może nakładać za wykroczenia skarbowe karę grzywny w drodze mandatu karnego. 
  
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 19 
 
 Art. 118.  § 1. Organami postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skar-
bowe są: 
1) naczelnik urzędu skarbowego; 
2) naczelnik urzędu celno-skarbowego; 
3) Szef Krajowej Administracji Skarbowej; 
4) Straż Graniczna; 
5) Policja; 
6) Żandarmeria Wojskowa. 
§ 2. Organem postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe jest także Agencja Bez-
pieczeństwa Wewnętrznego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne. 
§ 3. Czynności procesowe organów, o których mowa w § 1 i § 2, wykonują upoważnieni przedstawiciele tych orga-
nów. 
§ 4. (uchylony)  
Art. 118a.  § 1. W razie potrzeby dokonania czynności procesowej poza siedzibą organu prowadzącego postępowanie 
przygotowawcze można zwrócić się do innego organu postępowania przygotowawczego o udzielenie pomocy prawnej. 
§ 2. We wniosku o udzielenie pomocy prawnej należy określić czynności, jakie mają być dokonane, oraz wskazać 
okoliczności wymagające wyjaśnienia. Do wniosku powinny być dołączone niezbędne odpisy akt sprawy. Akta lub odpo-
wiednią ich część przesyła się tylko w razie istotnej potrzeby. 
§ 3. Organ postępowania przygotowawczego wezwany do udzielenia pomocy prawnej powinien niezwłocznie doko-
nać czynności tak, aby nie zachodziła konieczność ich powtarzania lub uzupełnienia, a także z własnej inicjatywy wykonać 
inne niezbędne czynności. 
§ 4. Jeżeli zleconych czynności nie można wykonać w ciągu 30 dni, należy niezwłocznie zawiadomić organ wzywają-
cy do udzielenia pomocy prawnej o przyczynie zwłoki, z podaniem terminu wykonania czynności. 
Art. 119.  § 1. Interwenient roszczący sobie prawo do przedmiotów podlegających przepadkowi może dochodzić 
swych roszczeń w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. 
§ 2. W razie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, co do których podmiot określony w § 1 nie zgłosił 
interwencji we właściwym czasie z przyczyn od siebie niezależnych, odpowiedzialność Skarbu Państwa ocenia się według 
przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. 
§ 3. Roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia przedawnia się, jeżeli powództwa nie wytoczono przed upły-
wem 3 miesięcy od dnia, w którym powód dowiedział się o prawomocnym orzeczeniu przepadku przedmiotów, nie później 
jednak niż przed upływem 10 lat od prawomocnego orzeczenia przepadku. 
Rozdział 12 
Strony i ich procesowi przedstawiciele 
Art. 120.  § 1. W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny, oskarżony, 
podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej oraz interwenient. 
§ 2. W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbowe stronami są: oskarżyciel publiczny, oskarżony oraz inter-
wenient. 
§ 3. Interwenientowi w toku całego postępowania przysługują uprawnienia w granicach interwencji. 
Art. 121.  § 1. Oprócz prokuratora, oskarżycielem publicznym przed sądem jest organ, który wnosi i popiera akt 
oskarżenia. 
§ 2. Organy postępowania przygotowawczego określone w art. 133 § 1 i art. 134 § 1 pkt 1 i 2 mają w sprawach 
o wykroczenia skarbowe uprawnienia do sporządzania i wnoszenia aktu oskarżenia oraz do popierania go przed sądem, 
a także do występowania w toku całego postępowania, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia. 
§ 3. Oskarżycielem publicznym w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przed 
wojskowym sądem garnizonowym lub w sprawach o przestępstwa skarbowe przed wojskowym sądem okręgowym jest 
wyłącznie prokurator do spraw wojskowych. 
  
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 19 
 
 Art. 122.  § 1. W sprawach, w których finansowy organ postępowania przygotowawczego jest uprawniony do prowa-
dzenia takiego postępowania, a następnie do wniesienia i popierania aktu oskarżenia przed sądem: 
1)27) przez wyrażenie „prokurator” w art. 18 § 2, art. 19 § 1 zdanie pierwsze, § 2 i 4, art. 20 § 1 i 1b, art. 23, art. 71 § 2, 
art. 87 § 3, art. 93 § 3, art. 135, art. 156 § 5, art. 158, art. 160 § 4, art. 192 § 2, art. 198 § 1, art. 215, art. 218 § 1 zda-
nie pierwsze, art. 231 § 1, art. 232 § 1, art. 232a § 2, art. 236, art. 281, art. 282 § 1 pkt 1, art. 285 § 1a, art. 288 § 1, 
art. 290 § 1 i 2, art. 293 § 1 i 4, art. 299 § 3, art. 308 § 1, art. 317 § 2, art. 323 § 1 i 3, art. 324 § 1 i 2, art. 325e § 2 
zdanie drugie, art. 327 § 1 i 3, art. 333 § 2, art. 336 § 1 i 3, art. 340 § 2, art. 341 § 1 i 2, art. 343a § 2 zdanie drugie, 
art. 387 § 2, art. 441 § 4, art. 446, art. 448, art. 505, art. 526 § 2, art. 527 § 1, art. 530 § 4 i 5, art. 545 § 2, art. 550 
§ 2, art. 570, art. 571 § 2, art. 611fs, art. 618 § 1 pkt 2 oraz art. 626a Kodeksu postępowania karnego rozumie się tak-
że „finansowy organ postępowania przygotowawczego”;  
2) przez wyrażenie „prokurator” w art. 15 § 1, art. 48 § 1, art. 179 § 3, art. 325, art. 325e § 4 zdanie drugie, art. 326 § 1–3, 
art. 327 § 2 i 3 oraz art. 626a Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „organ nadrzędny nad finansowym 
organem postępowania przygotowawczego”, z tym że z tytułu sprawowanego nadzoru Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej i minister właściwy do spraw finansów publicznych jako organy nadrzędne nie mogą przejąć sprawy do 
swego prowadzenia; 
3) przez wyrażenie „Prokurator Generalny” w art. 328 Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „ministra właś-
ciwego do spraw finansów publicznych”, gdy potrzeba uchylenia prawomocnego postanowienia zachodzi w sprawie 
o wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Finansowy organ postępowania przygotowawczego może wystąpić z wnioskiem do prokuratora o podjęcie czyn-
ności, o których mowa w art. 73 § 2 i 3, art. 180 § 1, art. 202 § 1, art. 203 § 2, art. 214 § 1 i 8, art. 218 § 1 zdanie drugie, 
art. 220 § 1, art. 226 zdanie drugie, art. 237 § 1 i 2, art. 247 § 1 i 2, art. 250 § 2–4, art. 263 § 2, art. 270 § 1 oraz art. 293 
§ 1 Kodeksu postępowania karnego. Jeżeli w wypadku, o którym mowa w art. 202 § 1 Kodeksu postępowania karnego, 
prokurator powołuje biegłych lekarzy psychiatrów, a także gdy sąd zastosował tymczasowe aresztowanie podejrzanego, 
prokurator z mocy prawa obejmuje nadzorem postępowanie przygotowawcze. W sprawach o wykroczenia skarbowe w celu 
zbadania stanu zdrowia psychicznego oskarżonego powołuje się jednego biegłego lekarza psychiatrę, a powołując go, 
prokurator może objąć dochodzenie nadzorem. 
§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w razie przejęcia sprawy przez prokuratora do swego prowadzenia. 
Art. 122a.  § 1. W sprawach o wykroczenia skarbowe oskarżony może korzystać z pomocy jednego obrońcy. 
§ 2. Obrońcą w sprawie o wykroczenie skarbowe może być także radca prawny. 
Art. 123.  § 1. Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenient mogą ustanowić pełnomocnika. 
Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny. 
§ 2. Za podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej i interwenienta, którzy nie są osobami fizycznymi, 
czynności procesowych może dokonać także organ uprawniony do działania w ich imieniu. 
§ 3. W sprawach o wykroczenia skarbowe interwenient może mieć tylko jednego pełnomocnika. 
Art. 124.  § 1. Pociągnięcie do odpowiedzialności posiłkowej następuje w formie postanowienia. 
§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, wydaje w postępowaniu przygotowawczym organ prowadzący to postę-
powanie, a po wniesieniu aktu oskarżenia – sąd. 
§ 3. Postanowienie zawiera wskazanie oskarżonego, zarzucanego mu przestępstwa skarbowego, kwalifikacji prawnej, 
podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz podstaw pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności 
posiłkowej. 
§ 4. Zmiana lub uzupełnienie postanowienia, o którym mowa w § 1, następuje w formie postanowienia. W razie braku 
podstaw do pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialności posiłkowej zmiana ta może polegać także na uchyleniu wydane-
go poprzednio postanowienia. 
§ 5. (uchylony) 
Art. 125.  § 1. Do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz jego pełnomocnika stosuje się od-
powiednio dotyczące podejrzanego, oskarżonego i obrońcy przepisy: art. 72, art. 74 § 1, art. 75–79, art. 81, art. 81a,  
art. 83–86, art. 89, art. 157 § 1 i 2, art. 174–176, art. 300, art. 301, art. 315 § 1, art. 316, art. 321, art. 323 § 2, art. 334 § 3 
zdanie pierwsze, art. 338 § 1, art. 343 § 5, art. 353 § 2, art. 386, art. 389, art. 390, art. 391 § 2, art. 431 § 2 i 3, art. 434, 
art. 435, art. 440, art. 443, art. 453 § 3, art. 454 § 1, art. 455, art. 524 § 3, art. 540 § 2 i 3, art. 542 § 2, art. 545 § 1, 
art. 547 § 3, art. 548, art. 624 § 1, art. 627, art. 630, art. 632–633 oraz art. 636 § 1 Kodeksu postępowania karnego. 
                                                           
27) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektó-
rych innych ustaw (Dz. U. poz. 1694), która weszła wżycie z dniem 5 października 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 19 
 
 § 2. Do osób najbliższych podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej będącego osobą fizyczną stosuje 
się odpowiednio art. 182, 185 i 186 Kodeksu postępowania karnego. 
§ 3. Od chwili wydania postanowienia, o którym mowa w art. 124 § 1, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności po-
siłkowej może być w tym charakterze wezwany do udziału w czynnościach procesowych. 
§ 4. Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej nie może być przesłuchany w charakterze świadka, także 
w wypadku, gdy jest interwenientem lub podmiotem obowiązanym do zwrotu korzyści majątkowej, o którym mowa 
w art. 24 § 5. 
§ 5. Do podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową, przepisy art. 117a § 2, art. 156 § 1 i 2, art. 167, art. 171 § 2, 
art. 370 § 1, art. 384 § 2 i 3, art. 406 § 1, art. 422 § 1, art. 425 § 1 i art. 444 Kodeksu postępowania karnego stosuje się 
odpowiednio. 
§ 6. Przed zakończeniem przewodu sądowego sąd przesłuchuje w charakterze świadka podmiot, który uzyskał  
korzyść majątkową z przestępstwa. Jeżeli podmiotem tym nie jest osoba fizyczna, przesłuchuje się organ uprawniony do 
działania w jego imieniu. Osoba ta może odmówić zeznań. Przepisy art. 72, art. 75, art. 87 i art. 89 stosuje się odpowiednio. 
Art. 126.  § 1. Interwencja może być zgłoszona do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego w pierwszej instancji. 
§ 2. Jeżeli interwenient w zgłoszeniu nie podał miejsca swego zamieszkania, pobytu lub siedziby lub podał co do tego 
nieprawdziwe dane, zgłoszenie jest bezskuteczne. 
Art. 127.  § 1. Interwencję zgłasza się pisemnie albo ustnie do protokołu. 
§ 2. Jeżeli na podstawie danych zebranych w toku postępowania zostanie ustalony podmiot spełniający warunki do 
zgłoszenia interwencji, należy go niezwłocznie zawiadomić o przysługującym uprawnieniu, chyba że nie można ustalić 
jego miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby. 
§ 3. Jeżeli w toku postępowania zatrzymano przedmiot lub dokonano zajęcia albo zabezpieczenia, należy o tym nie-
zwłocznie zawiadomić interwenienta. 
§ 4. Odpis wniosku, o którym mowa w art. 323 § 3 Kodeksu postępowania karnego, doręcza się niezwłocznie inter-
wenientowi. 
Art. 128.  § 1. Do interwenienta oraz jego pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy art. 232 § 3, art. 305 § 4, 
art. 315 § 1, art. 316 § 1, art. 318, art. 321, art. 323 § 2, art. 334 § 2, art. 338 § 1, art. 343 § 5, art. 343a, art. 540 § 2, 
art. 549 oraz art. 550 § 2 Kodeksu postępowania karnego. 
§ 2. Interwenient może być przesłuchany w charakterze świadka. 
§ 3. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie prawidłowo zawiadomionego o terminie interwenienta lub 
jego pełnomocnika nie jest przeszkodą do jej przeprowadzenia i wydania orzeczenia. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. W razie nieuwzględnienia interwencji koszty wynikłe z jej zgłoszenia ponosi interwenient. 
Rozdział 13 
Zatrzymanie rzeczy. Zabezpieczenie majątkowe 
Art. 129.  W wypadkach niecierpiących zwłoki organ postępowania przygotowawczego może żądać od podmiotów 
wymienionych w art. 218 § 1 Kodeksu postępowania karnego zatrzymania przesyłki, co do której istnieje podejrzenie, że 
zawiera przedmioty przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Zatrzymanie to trwa aż do czasu uzyskania 
zatwierdzenia przez prokuratora – nie dłużej jednak niż 7 dni. 
Art. 129a.  § 1. W razie zarządzenia przez finansowy organ postępowania przygotowawczego sprzedaży przedmio-
tów, o których mowa w art. 232 § 1 Kodeksu postępowania karnego, jej wykonanie następuje w trybie przepisów ustawy 
z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm.28)). 
§ 2. Uzyskaną ze sprzedaży kwotę pieniężną można złożyć także do depozytu we właściwym miejscowo finansowym 
organie postępowania przygotowawczego. 
Art. 130.  Przedmiot, co do którego powstaje wątpliwość, komu należy go wydać, można złożyć do depozytu także we 
właściwym miejscowo finansowym organie postępowania przygotowawczego. 
                                                           
28) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1495, 1501, 1553, 1579, 1655, 1798, 
1901 i 2070. 
  
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 19 
 
 Art. 131.  § 1. W razie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego można zabezpieczyć także 
środek karny, o którym mowa w art. 22 § 2 pkt 2–4a, obowiązek zwrotu korzyści majątkowej oraz uiszczenie należności 
publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że bez takiego zabezpieczenia 
wykonanie orzeczenia w zakresie tych środków, obowiązku lub ściągnięcie uszczuplonej należności publicznoprawnej 
będzie niemożliwe lub znacznie utrudnione. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Karę grzywny, środek karny ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów, przepadku korzyści ma-
jątkowej, ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej oraz obowiązek zwrotu korzyści majątko-
wej można zabezpieczyć także na mieniu podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej. 
§ 4. (uchylony) 
Art. 132.  § 1. Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w art. 131, upada, gdy nie zostaną prawomocnie orzeczo-
ne: przepadek przedmiotów lub ściągnięcie ich równowartości pieniężnej, środek karny przepadku korzyści majątkowej lub 
ściągnięcia jej równowartości pieniężnej. Zabezpieczenie należności publicznoprawnej upada, jeżeli w ciągu 3 miesięcy od 
daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie nie zostanie wszczęta egzekucja dla ściągnięcia 
tych należności. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 43a, zabezpieczenie pozostaje w mocy do chwili prawomocnego orze-
czenia przez sąd w przedmiocie przepadku.  
Art. 132a.  W wypadkach określonych w art. 131 można także dokonać tymczasowego zajęcia mienia ruchomego 
osoby podejrzanej, jeżeli zachodzi obawa usunięcia tego mienia. 
Rozdział 14 
Właściwość organów postępowania przygotowawczego 
Art. 133.  § 1. Postępowanie przygotowawcze prowadzą: 
1)29) naczelnik urzędu celno-skarbowego – w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone 
w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 62 § 2 i 2a, art. 63–68, art. 69 § 1, 3 i 4, art. 69a–70, art. 73–73a, art. 75a–75c, 
art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 85–95, art. 96 § 1, art. 97–106k, art. 107–110b i art. 111 § 1 oraz 
w sprawach ujawnionych w zakresie swojego działania przez naczelnika urzędu celno-skarbowego określonych 
w art. 54 § 2 i 3, art. 55 § 2 i 3, art. 56 § 2–4, art. 56a, art. 56b, art. 57 § 1, art. 60–61, art. 62 § 1 i 3–5, art. 69 § 2, 
art. 71, art. 72, art. 75, art. 76 § 3, art. 77 § 2 i 3, art. 78 § 2 i 3, art. 80, art. 80a, art. 81–83, art. 84 § 1, art. 106l 
i art. 106ł; 
2) naczelnik urzędu skarbowego – w sprawach o pozostałe przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe; 
3)30) Szef Krajowej Administracji Skarbowej – w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe ujawnione 
w zakresie swojego działania, jeżeli nie przekaże ich organom wskazanym w pkt 1 lub 2. 
§ 2. Organy, o których mowa w § 1, mogą wszcząć postępowanie przygotowawcze w sprawach o przestępstwa skar-
bowe i wykroczenia skarbowe nienależące do ich właściwości; po zabezpieczeniu dowodów przekazują sprawę do dalsze-
go prowadzenia właściwemu organowi. 
§ 3. Organy, o których mowa w § 1, informują o wszczęciu i prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie 
o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe właściwe organy podatkowe lub celne, jeżeli podejrzenie popełnienia 
przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu celnego. 
Art. 134.  § 1. Postępowanie przygotowawcze prowadzą także: 
1) Straż Graniczna – w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w art. 63–71, art. 85–96 
§ 1, art. 106e i 106f oraz art. 106h, ujawnione w zakresie swego działania przez Straż Graniczną; 
2) Policja – w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe ujawnione w zakresie swego działania przez 
Policję; 
3) Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego – w sprawach o przestępstwa skarbowe ujawnione w zakresie swego działa-
nia przez ten organ; 
4) Żandarmeria Wojskowa – w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe popełnione przez osoby 
określone w art. 53 § 36, w zakresie podlegającym właściwości sądów wojskowych; 
5) Centralne Biuro Antykorupcyjne – w sprawach o przestępstwa skarbowe ujawnione w zakresie swojej właściwości. 
                                                           
29) W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 26. 
30) W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
  
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 19 
 
 § 1a. Organy, o których mowa w § 1, informują o wszczęciu i prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie 
o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe właściwe organy podatkowe lub celne, jeżeli podejrzenie popełnienia 
przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu celnego. 
§ 2. Organy określone w § 1 pkt 1–3 zawiadamiają niezwłocznie o prowadzeniu postępowania przygotowawczego 
właściwe finansowe organy postępowania przygotowawczego przez przesłanie odpisu postanowienia o jego wszczęciu, 
chyba że ograniczą swoje czynności do zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa skarbowego lub wykroczenia 
skarbowego oraz przekazania sprawy do dalszego prowadzenia tym organom. 
§ 3. Organ określony w § 1 pkt 4 o wszczęciu postępowania przygotowawczego zawiadamia niezwłocznie właś-
ciwego prokuratora do spraw wojskowych. 
§ 4. W razie zgłoszenia przez sprawcę czynu zabronionego wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpo-
wiedzialności i po otrzymaniu przez niego pisemnego pouczenia o warunkach dopuszczalności tego środka karnego, prze-
kazanie sprawy właściwemu finansowemu organowi postępowania przygotowawczego jest obowiązkowe. 
§ 5. Przepisy § 1, 1a, 2 i 4 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy organ określony w § 1 pkt 1–3 jest właściwy do 
prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie o czyn zabroniony jako przestępstwo lub wykroczenie określone 
w przepisach karnych innej ustawy, który wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skar-
bowego. 
Art. 134a.  § 1. Prokurator prowadzi postępowanie przygotowawcze, jeżeli przepis ustawy tak stanowi. 
§ 2. Przepis art. 134 § 1a stosuje się odpowiednio. 
Art. 135.  § 1. W wypadku gdy sprawcy zarzucono kilka przestępstw skarbowych albo wykroczeń skarbowych, 
względnie gdy zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a sprawy należą do właściwości różnych organów postę-
powania przygotowawczego, właściwy jest organ, który pierwszy wszczął postępowanie. 
§ 2. Jeżeli sprawcy zarzucono przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe, a sprawy należą do właściwości róż-
nych finansowych organów postępowania przygotowawczego, właściwy jest organ, który wszczął postępowanie w sprawie 
o przestępstwo skarbowe. 
§ 3. Jeżeli sprawa o przestępstwo skarbowe i wykroczenie skarbowe należy do właściwości finansowych i niefinan-
sowych organów postępowania przygotowawczego, postępowanie prowadzi finansowy organ postępowania przygotowaw-
czego, chyba że postępowanie przygotowawcze prowadzi Żandarmeria Wojskowa. Spór o właściwość między finansowymi 
i niefinansowymi organami postępowania przygotowawczego rozstrzyga prokurator właściwy ze względu na siedzibę orga-
nu niefinansowego. 
§ 4. Spór o właściwość między finansowymi organami postępowania przygotowawczego rozstrzyga organ nadrzędny 
nad tymi organami. Jeżeli spór toczy się między finansowymi organami postępowania przygotowawczego niemającymi 
wspólnego organu nadrzędnego, rozstrzyga go Szef Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 5. W czasie trwania sporu o właściwość każdy z organów postępowania przygotowawczego dokonuje czynności 
niecierpiących zwłoki. 
DZIAŁ II 
Pociągnięcie do odpowiedzialności za zgodą sprawcy 
Rozdział 15 
Postępowanie mandatowe 
Art. 136.  § 1. Postępowanie mandatowe prowadzi finansowy organ postępowania przygotowawczego lub jego upo-
ważniony przedstawiciel, a także niefinansowy organ postępowania przygotowawczego, gdy przepis szczególny tak stano-
wi; postępowaniu temu nie stoi na przeszkodzie uprzednie wszczęcie postępowania przygotowawczego. 
§ 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i sposób wydawania funkcjonariuszom 
finansowych organów postępowania przygotowawczego i niefinansowych organów postępowania przygotowawczego upo-
ważnienia do nakładania kary grzywny w drodze mandatu karnego za wykroczenia skarbowe, szczegółowe zasady jej na-
kładania i sposób uiszczania, sposób ewidencjonowania grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego, organy właściwe 
w sprawach rozliczania formularzy mandatu karnego oraz wzory formularzy mandatu karnego, mając na względzie potrze-
bę szybkiej reakcji na fakt popełnienia wykroczenia skarbowego oraz potrzebę ujednolicenia zasad nakładania przez funk-
cjonariuszy uprawnionych organów kary grzywny w drodze mandatu karnego, a także pouczenia osób karanych o ich pra-
wach i obowiązkach. 
Art. 137.  § 1. W postępowaniu mandatowym, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, karę grzywny w drodze mandatu kar-
nego nałożyć można jedynie, gdy osoba sprawcy i okoliczności popełnienia wykroczenia skarbowego nie budzą wątp-
liwości, a nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary surowszej niż ta, która jest określona w art. 48 § 2. 
  
Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 19 
 
 § 2. Postępowania mandatowego nie stosuje się, jeżeli: 
1) w związku z wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, chyba że do chwili 
przyjęcia mandatu karnego wymagalna należność została w całości uiszczona; 
2) zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a ten sam czyn sprawcy wykroczenia skarbowego wyczerpuje zara-
zem znamiona przestępstwa skarbowego; 
3) (uchylony) 
4) za wykroczenie skarbowe należałoby orzec przepadek przedmiotów. 
§ 3. Warunkiem nałożenia kary grzywny w drodze mandatu karnego jest wyrażenie przez sprawcę wykroczenia skar-
bowego zgody na przyjęcie mandatu; zgodę tę odnotowuje się na dokumencie mandatu karnego. 
§ 4. Upoważniony organ postępowania przygotowawczego lub jego przedstawiciel, nakładając karę grzywny 
w drodze mandatu karnego, obowiązany jest określić wykroczenie skarbowe zarzucane sprawcy oraz pouczyć go o warunkach 
dopuszczalności postępowania mandatowego, a zwłaszcza o skutkach prawnych braku zgody, o której mowa w § 3. 
Art. 138.  § 1. W postępowaniu mandatowym można nałożyć karę grzywny w drodze mandatu karnego: 
1) wydanego ukaranemu po uiszczeniu kary grzywny bezpośrednio upoważnionemu podmiotowi, który ją nałożył; 
2) kredytowanego, wydawanego za potwierdzeniem odbioru ukaranemu. 
§ 2. Mandatem karnym, o którym mowa w § 1 pkt 1, może być nałożona kara grzywny jedynie na osobę czasowo tyl-
ko przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub niemającą stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca 
pobytu. 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do osób stale przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które 
czasowo opuszczają to terytorium. 
§ 4. Mandat karny, o którym mowa w § 1 pkt 1, staje się prawomocny z chwilą uiszczenia kary grzywny upoważnionemu 
podmiotowi, który ją nałożył, zaś mandat karny kredytowany – z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego. 
§ 5. Mandat karny kredytowany powinien zawierać pouczenie o obowiązku uiszczenia nałożonej kary grzywny 
w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu oraz o skutkach jej nieuiszczenia w tym terminie. 
§ 6. (uchylony) 
Art. 139.  § 1. W razie braku zgody, o której mowa w art. 137 § 3, sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogól-
nych. 
§ 2. W sytuacji, o której mowa w § 1, a zwłaszcza gdy sprawca wykroczenia skarbowego przebywa stale za granicą 
albo gdy nie można ustalić jego miejsca zamieszkania lub pobytu w kraju, organ postępowania przygotowawczego lub jego 
przedstawiciel może dokonać tymczasowego zajęcia mienia ruchomego sprawcy, w szczególności przedmiotów zagrożo-
nych przepadkiem. 
Art. 140.  § 1. Prawomocny mandat karny podlega niezwłocznie uchyleniu, jeżeli karę grzywny nałożono za czyn nie-
będący czynem zabronionym jako wykroczenie skarbowe albo na osobę, która nie podpisała mandatu karnego lub która nie 
ponosi odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe. Uchylenie następuje na wniosek ukaranego, jego przedstawiciela 
ustawowego lub opiekuna prawnego złożony nie później niż w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu albo z urzędu. 
§ 1a. Prawomocny mandat karny podlega także niezwłocznie uchyleniu w trybie określonym w § 1 zdanie drugie,  
jeżeli karę grzywny nałożono wbrew zakazom określonym w art. 137 § 2 pkt 2 i 4. Podlega on także niezwłocznie uchyle-
niu, gdy karę grzywny nałożono w wysokości wyższej niż wynika to z art. 48 § 2, z tym że w takim wypadku jedynie 
w części przekraczającej dopuszczalną jej wysokość. 
§ 2. Uprawniony do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego 
obszarze działania została nałożona kara grzywny. W przedmiocie uchylenia mandatu karnego sąd orzeka na posiedzeniu. 
W posiedzeniu ma prawo uczestniczyć ukarany, organ, który lub którego funkcjonariusz nałożył karę grzywny w drodze 
mandatu karnego, albo przedstawiciel tego organu oraz ujawniony interwenient. Przed wydaniem postanowienia sąd może 
zarządzić stosowne czynności w celu sprawdzenia podstaw do uchylenia mandatu karnego. 
§ 3. Uchylając mandat karny, nakazuje się podmiotowi, na rachunek którego pobrano grzywnę, niezwłoczny zwrot 
uiszczonej kwoty, chyba że czyn zarzucany sprawcy wyczerpuje znamiona przestępstwa skarbowego, przestępstwa lub 
wykroczenia; w takim wypadku uiszczoną kwotę zatrzymuje się do zakończenia postępowania jako zabezpieczenie mająt-
kowe grożących mu kar, środków karnych lub innych środków oraz kosztów postępowania. 
§ 4. W razie uchylenia mandatu karnego sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych. 
Art. 141.  Nadzór nad postępowaniem mandatowym sprawuje minister właściwy do spraw finansów publicznych, 
a w sprawach, o których mowa w art. 134 § 1, odpowiednio – minister właściwy do spraw wewnętrznych albo Minister 
Obrony Narodowej. 
  
Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 19 
 
 Rozdział 16 
Zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności 
Oddział 1 
Przebieg negocjacji 
Art. 142.  § 1. W postępowaniu prowadzonym przez finansowy organ postępowania przygotowawczego, zanim wnie-
siono akt oskarżenia, sprawca przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego może zgłosić wniosek o zezwolenie 
na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. 
§ 2. Przed pierwszym przesłuchaniem finansowy organ postępowania przygotowawczego jest obowiązany pouczyć 
sprawcę także o prawie złożenia takiego wniosku. 
§ 3. Jeżeli sprawcą jest osoba w wieku po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, wniosek, o którym mowa 
w § 1, może w jego imieniu zgłosić przedstawiciel ustawowy. 
§ 4. Wniosek sprawcy, o którym mowa w § 1, może być złożony na piśmie albo ustnie do protokołu. Do wniosku 
dołącza się dowody wykonania czynności wymienionych w art. 143 § 1–3. 
§ 5. Do sprawcy, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy o podejrzanym, jeżeli przepisy niniejszego 
rozdziału nie stanowią inaczej. 
Art. 143.  § 1. Składając wniosek, o którym mowa w art. 142 § 1, należy łącznie uiścić: 
1) należność publicznoprawną, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło 
uszczuplenie tej należności, chyba że do chwili zgłoszenia wniosku ta wymagalna należność została w całości uisz-
czona; 
2) tytułem kary grzywny kwotę odpowiadającą co najmniej jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia, a za wykrocze-
nie skarbowe – kwotę odpowiadającą co najmniej jednej dziesiątej tego wynagrodzenia; 
3) co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania. 
§ 2. Jeżeli za czyn zabroniony, o który toczy się postępowanie, przewidziane jest obowiązkowe orzeczenie przepadku 
przedmiotów, sprawca składając wniosek, o którym mowa w art. 142 § 1, jest obowiązany wyrazić zgodę na ich przepadek, 
a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów – uiścić ich równowartość pieniężną. 
§ 3. Jeżeli orzeczenie przepadku przedmiotów nie jest obowiązkowe, sprawca może ograniczyć wyrażenie zgody na 
przepadek, a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów – uiścić równowartość pieniężną tylko niektórych przedmio-
tów zagrożonych przepadkiem albo złożyć wniosek o całkowite zaniechanie orzeczenia przepadku przedmiotów lub uisz-
czenia ich równowartości pieniężnej. 
§ 4. Uiszczenie przez sprawcę równowartości pieniężnej przedmiotów zagrożonych przepadkiem nie dotyczy przed-
miotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 5. Przepisy art. 16 § 3 i art. 31 § 3 pkt 2 stosuje się odpowiednio. 
§ 6. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, 
w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanych kosztów postępowania związanych ze zgłoszeniem wniosku 
o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności w wysokości nie wyższej niż jedna dziesiąta minimalnego 
wynagrodzenia, mając na uwadze w szczególności przeciętne wydatki finansowego organu postępowania przygotowaw-
czego, poniesione w związku z jego rozpoznaniem. 
Art. 143a.  § 1. Jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 142 § 1, nie odpowiada wymaganiom formalnym, a brak jest 
tego rodzaju, że wniosek nie może otrzymać biegu, wzywa się osobę, od której wniosek pochodzi, do usunięcia braku 
w terminie 7 dni. 
§ 2. W razie uzupełnienia braku w terminie, wniosek wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. W razie nieuzupełnie-
nia braku w terminie, wniosek uznaje się za bezskuteczny, o czym należy pouczyć przy doręczeniu wezwania. 
Art. 144.  § 1. Cofnięcie wniosku, o którym mowa w art. 142 § 1, nie jest możliwe przed upływem 1 miesiąca od jego 
złożenia, a także po wniesieniu do sądu przez finansowy organ postępowania przygotowawczego wniosku o udzielenie 
zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. 
§ 2. Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne. 
§ 3. W razie cofnięcia wniosku uiszczone przez sprawcę kwoty zatrzymuje się do zakończenia postępowania jako 
zabezpieczenie grożących mu kar, środków karnych lub innych środków oraz kosztów postępowania. 
Art. 145.  § 1. W razie wystąpienia przez sprawcę o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności  
finansowy organ postępowania przygotowawczego może zamiast aktu oskarżenia wnieść niezwłocznie do sądu wniosek 
o udzielenie takiego zezwolenia. 
  
Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 19 
 
 § 2. Wniosek finansowego organu postępowania przygotowawczego powinien zawierać: 
1) imię i nazwisko sprawcy oraz inne dane określające jego tożsamość; 
2) dokładne określenie czynu zarzucanego sprawcy ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popeł-
nienia, a zwłaszcza wysokości uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej; 
3) wskazanie przepisów kodeksu, pod które zarzucany czyn podpada; 
4) dokładne określenie wykonanych przez sprawcę obowiązków, o których mowa w art. 143 § 1–3; 
5) wskazanie sądu właściwego do udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. 
§ 3. Uzasadnienie wniosku może być ograniczone do wskazania dowodów świadczących o tym, że wina sprawcy 
i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości, a ponadto innych okoliczności świadczących o tym, 
że w danej sprawie można zezwolić na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, w szczególności ze względu na to, że 
jest to wystarczające dla zaspokojenia uzasadnionego interesu finansowego Skarbu Państwa, jednostki samorządu teryto-
rialnego lub innego uprawnionego podmiotu. 
§ 4. Z wnioskiem, o którym mowa w § 1, przesyła się sądowi akta postępowania wraz z załącznikami. 
§ 5. O wniesieniu do sądu wniosku, o którym mowa w § 1, finansowy organ postępowania przygotowawczego zawia-
damia niezwłocznie sprawcę, jak również przedstawiciela ustawowego, o którym mowa w art. 142 § 3. 
Art. 146.  § 1. Złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności finansowy 
organ postępowania przygotowawczego uzależnia od wykonania obowiązku uiszczenia w całości wymagalnej należności 
publicznoprawnej, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej 
należności, a do tej chwili należność ta nie została uiszczona. 
§ 2. Złożenie wniosku, o którym mowa w § 1, finansowy organ postępowania przygotowawczego może uzależnić: 
1) od uiszczenia tytułem kary grzywny dodatkowej kwoty, nieprzekraczającej jednak łącznie z kwotą już wpłaconą wy-
sokości połowy sumy odpowiadającej górnej granicy ustawowego zagrożenia za dany czyn zabroniony; 
2) od wyrażenia zgody na przepadek przedmiotów nieobjętych wnioskiem sprawcy, o którym mowa w art. 142 § 1, 
a w razie niemożności ich złożenia – od uiszczenia równowartości pieniężnej tych przedmiotów, chyba że przepadek 
dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4; 
3) od uiszczenia pozostałych kosztów postępowania. 
§ 3. Czas, rodzaj i sposób wykonania obowiązków, o których mowa w § 1 lub 2, finansowy organ postępowania przygo-
towawczego określa po wysłuchaniu sprawcy, jak również przedstawiciela ustawowego, o którym mowa w art. 142 § 3. 
Art. 147.  Na postanowienie odmawiające wniesienia wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się 
odpowiedzialności przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowaw-
czego, o czym należy sprawcę pouczyć. W razie nieuwzględnienia zażalenia stosuje się odpowiednio art. 144 § 3. 
Oddział 2 
Zezwolenie 
Art. 148.  § 1. W kwestii udzielenia zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności sąd orzeka nie-
zwłocznie na posiedzeniu. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział sprawca i jego obrońca, a także przedstawiciel ustawowy, o którym mowa 
w art. 142 § 3. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo prawidłowo zawiadomionego o terminie sprawcy lub jego obrońcy, 
a także przedstawiciela ustawowego, o którym mowa w art. 142 § 3, nie jest przeszkodą do przeprowadzenia posiedzenia. 
§ 4. Stawiennictwo na posiedzenie finansowego organu postępowania przygotowawczego lub jego przedstawiciela, 
w szczególności tego, który złożył wniosek, jest obowiązkowe, jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi. 
§ 5. Sąd, uwzględniając wniosek, orzeka wyrokiem. 
§ 6. Jeżeli sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, niezwłocznie zwraca sprawę finansowemu 
organowi postępowania przygotowawczego. Przepis art. 144 § 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 149.  § 1. W razie zaskarżenia wyroku o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności ulega on 
uchyleniu lub zmianie w postępowaniu odwoławczym tylko wtedy, gdy sąd orzekł: 
1) tytułem kary grzywny kwotę inną niż uiszczona przez sprawcę; 
2) przepadek przedmiotów lub uiszczenie ich równowartości pieniężnej w zakresie nieobjętym zgodą sprawcy. 
§ 2. Sąd odwoławczy orzeka na posiedzeniu jednoosobowo. 
  
Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 19 
 
 DZIAŁ III 
Postępowanie przygotowawcze 
Art. 150.  § 1. Określone w Kodeksie postępowania karnego obowiązki i uprawnienia Policji, z wyjątkiem art. 214 
§ 6, dotyczą także innych organów dochodzenia. 
§ 2. W razie potrzeby inny niż Policja organ dochodzenia może zwrócić się do Policji z wnioskiem o udzielenie po-
mocy przy dokonaniu czynności procesowej. 
§ 3. Czynności, o których mowa w art. 75 § 2 oraz art. 285 § 2 Kodeksu postępowania karnego, są dokonywane przez 
Policję, Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralne Biuro Antykorup-
cyjne lub Żandarmerię Wojskową, a gdy postępowanie przygotowawcze prowadzone jest przez inny niż naczelnik urzędu 
celno-skarbowego finansowy organ postępowania przygotowawczego – przez Policję na żądanie tego organu. 
§ 4. Oprócz Policji czynność, o której mowa w art. 244 § 1 Kodeksu postępowania karnego, może być dokonana tak-
że przez Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralne Biuro Antykorup-
cyjne lub Żandarmerię Wojskową. 
Art. 151.  § 1. Można odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe, a wszczęte umorzyć 
także wtedy, gdy w sprawie o ten sam czyn zabroniony wyczerpujący zarazem znamiona wykroczenia skarbowego 
i przestępstwa, postępowanie karne w sprawie o przestępstwo zostało już prawomocnie zakończone orzeczeniem skazują-
cym. 
§ 2. Można odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć, jeżeli o ten sam czyn zabroniony wyczerpujący 
zarazem znamiona wykroczenia skarbowego i przestępstwa toczy się postępowanie karne w sprawie o przestępstwo ściga-
ne z urzędu. 
Art. 151a.  § 1. Postępowanie przygotowawcze prowadzi się w formie śledztwa lub dochodzenia. Śledztwo prowadzi 
finansowy organ postępowania przygotowawczego, chyba że prowadzi je prokurator. 
§ 2. Śledztwo prowadzi się w sprawach o przestępstwa skarbowe: 
1) popełnione w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub art. 38 § 2; 
2) jeżeli osobą podejrzaną jest sędzia, prokurator, funkcjonariusz Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 
Agencji Wywiadu lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego; 
3) jeżeli osobą podejrzaną jest funkcjonariusz Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, finansowego organu postę-
powania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego; 
4) jeżeli prokurator lub finansowy organ postępowania przygotowawczego tak zarządzi. 
Art. 151b.  § 1. Wydając postanowienie o wszczęciu śledztwa, finansowy organ postępowania przygotowawczego 
niezwłocznie przesyła jego odpis prokuratorowi. 
§ 2. Jeżeli prokurator wszczął śledztwo, może powierzyć organowi określonemu w art. 118 § 1 pkt 1–5 albo w § 2  
jego przeprowadzenie w całości lub w określonym zakresie albo dokonanie poszczególnych czynności tego postępowania. 
W wypadkach określonych w art. 151a § 2 pkt 2 i 3 prokurator może powierzyć innemu organowi jedynie dokonanie po-
szczególnych czynności postępowania, z wyłączeniem jednak czynności związanych z przedstawieniem zarzutów, ich 
zmianą lub uzupełnieniem oraz zamknięciem śledztwa. 
§ 3. Powierzając prowadzenie wszczętego śledztwa w całości lub w określonym zakresie innemu organowi, prokura-
tor może zastrzec do osobistego wykonania jakąkolwiek czynność, w szczególności wymagającą wydania postanowienia, 
związaną z przedstawieniem zarzutów, ich zmianą lub uzupełnieniem, pociągnięciem do odpowiedzialności posiłkowej 
i zmianą postanowienia o pociągnięciu do tej odpowiedzialności albo zamknięciem śledztwa. 
Art. 151c.  § 1. Śledztwo prowadzone przez finansowy organ postępowania przygotowawczego nadzoruje prokurator. 
§ 2. Prokurator sprawuje także nadzór nad dochodzeniem w sprawie o przestępstwo skarbowe prowadzonym przez 
organ wskazany w § 1, gdy zachodzą okoliczności określone w art. 79 § 1 Kodeksu postępowania karnego oraz w wypad-
ku, o którym mowa w art. 122 § 2 zdanie drugie, a także gdy obejmie on je swym nadzorem z uwagi na wagę lub zawiłość 
sprawy. W sprawach o wykroczenia skarbowe sprawuje on taki nadzór jedynie w razie objęcia go nim w wypadku okreś-
lonym w art. 122 § 2 zdanie trzecie. 
§ 3. W pozostałych wypadkach nadzór nad dochodzeniem prowadzonym przez organ wskazany w § 1 sprawuje organ 
nadrzędny nad tym organem. 
  
Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 19 
 
 Art. 152.  W sprawach o wykroczenia skarbowe prowadzi się dochodzenie. Ogranicza się ono do przesłuchania podej-
rzanego oraz w razie potrzeby także do innych czynności w zakresie niezbędnym do wniesienia aktu oskarżenia lub innego 
zakończenia postępowania. 
Art. 153.  § 1. Postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe powinno być zakończone w ciągu 
3 miesięcy. W razie niezakończenia postępowania w tym terminie organ nadrzędny nad finansowym organem postępowa-
nia przygotowawczego, a gdy postępowanie prowadzi lub nadzoruje prokurator – prokurator bezpośrednio przełożony, 
mogą przedłużyć je na okres do 1 roku. W szczególnie uzasadnionych wypadkach organ nadrzędny nad finansowym orga-
nem postępowania przygotowawczego, a gdy postępowanie prowadzi lub nadzoruje prokurator – prokurator bezpośrednio 
przełożony mogą przedłużyć okres postępowania na dalszy czas oznaczony, jednak gdy jest ono prowadzone w formie 
śledztwa, przedłużenia na okres przekraczający rok dokonuje prokurator nadrzędny nad prokuratorem nadzorującym lub 
prowadzącym postępowanie. 
§ 2. Dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe po jego przedłużeniu toczy się nadal jako dochodzenie. 
§ 3. W razie niezakończenia dochodzenia w sprawie o wykroczenie skarbowe prowadzonego przez organ postępowa-
nia przygotowawczego w ciągu 2 miesięcy, organ nadrzędny nad tym organem może przedłużyć dochodzenie na czas 
oznaczony. 
Art. 153a. Postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, o jego zawieszeniu oraz o jego umorzeniu, gdy nie 
podlegało ono nadzorowi prokuratora, zatwierdza organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania przygotowaw-
czego. Zażalenie na postanowienie wnosi się do organu, który zatwierdził zaskarżone orzeczenie. Jeżeli organ nadrzędny 
nad finansowym organem postępowania przygotowawczego nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu. 
Art. 154.  (uchylony) 
Art. 154a.  Czynności końcowego zaznajomienia się stron z materiałem postępowania przygotowawczego, o których 
mowa w art. 321 Kodeksu postępowania karnego, przeprowadza się na wniosek podejrzanego, osoby pociągniętej do od-
powiedzialności posiłkowej oraz interwenienta, a także obrońców i pełnomocników tych stron. 
Art. 155.  § 1. W sprawie, w której finansowy organ postępowania przygotowawczego prowadził śledztwo, oraz 
w sprawie o przestępstwo skarbowe, w której prowadził on dochodzenie objęte nadzorem prokuratora, organ ten, jeżeli nie 
umarza postępowania, sporządza w ciągu 14 dni od zakończenia dochodzenia lub śledztwa akt oskarżenia i przesyła go 
wraz z aktami prokuratorowi, ze wskazaniem, jaki materiał dowodowy przedstawiono stronom podczas czynności, o której 
mowa w art. 154a, jako przekazywany do sądu wraz z aktem oskarżenia, przekazując jednocześnie prokuratorowi także 
ewentualne wnioski, o których mowa w § 7, oraz dowody rzeczowe. 
§ 2. Akt oskarżenia zatwierdza i wnosi do sądu prokurator. W akcie oskarżenia należy także wskazać finansowy organ 
postępowania przygotowawczego, który prowadził postępowanie przygotowawcze, któremu przysługują przed sądem 
uprawnienia oskarżyciela publicznego. Organ ten zawiadamia się o wniesieniu aktu oskarżenia przez doręczenie jego odpisu. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio, gdy w sprawach w nich wskazanych zachodzą warunki do dołączenia do 
aktu oskarżenia wniosku o skazanie bez rozprawy lub do wystąpienia z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania 
albo z wnioskiem, o którym mowa w art. 324 Kodeksu postępowania karnego. Finansowy organ postępowania przygoto-
wawczego, który prowadził to postępowanie, ma wówczas prawo uczestniczyć w posiedzeniach przewidzianych w art. 341 
§ 1, art. 343 § 5 i art. 354 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego oraz w rozprawie, gdy rozpoznanie sprawy przekazano na 
rozprawę. 
§ 4. W pozostałych sprawach, w których finansowy organ postępowania przygotowawczego prowadził dochodzenie, 
sporządza on w ciągu 14 dni od jego zakończenia akt oskarżenia albo wniosek o warunkowe umorzenie postępowania 
i wnosi go do właściwego sądu oraz popiera przed tym sądem albo wydaje postanowienie o umorzeniu lub o zawieszeniu 
postępowania przygotowawczego lub zarządza uzupełnienie dochodzenia. 
§ 5. O wniesieniu aktu oskarżenia w sprawie o przestępstwo skarbowe zawiadamia się niezwłocznie prokuratora przez 
przesłanie mu odpisu tego aktu. W sprawie o wykroczenie skarbowe finansowy organ postępowania przygotowawczego 
zawiadamia prokuratora o wniesieniu aktu oskarżenia jedynie w razie uprzedniego objęcia przez prokuratora nadzoru nad 
dochodzeniem w tej sprawie. 
§ 6. W sprawie o przestępstwo skarbowe, w której podejrzany jest tymczasowo aresztowany, terminy określone w § 1 i 4 
wynoszą 7 dni. Jeżeli wobec podejrzanego stosowane jest tymczasowe aresztowanie, akt oskarżenia należy wnieść do sądu 
nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas określonego terminu stosowania tego środka. 
  
Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 19 
 
 § 7. Do aktu oskarżenia prokurator lub finansowy organ postępowania przygotowawczego dołącza wniosek 
o nałożenie odpowiedzialności posiłkowej, jeżeli ustalono istnienie podstaw tej odpowiedzialności określonych w art. 24 
§ 1 i 2, a także wniosek o zobowiązanie określonego podmiotu do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorzą-
du terytorialnego korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa skarbowego zarzucanego oskarżonemu, jeżeli ustalono 
istnienie podstaw do nałożenia takiego obowiązku, wskazanych w art. 24 § 5, załączając do tych wniosków materiał dowo-
dowy ich dotyczący. Wnioski te dołącza się do aktu oskarżenia wraz z odpisami dla oskarżonego i podmiotów, których 
dotyczą, powiadamiając ich o złożeniu tych wniosków. 
Art. 156.  § 1. Prokurator, a także finansowy organ postępowania przygotowawczego może dołączyć do aktu oskarże-
nia wniosek o wydanie, bez przeprowadzania rozprawy, wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym 
kary lub środka karnego za zarzucane mu przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli okoliczności popełnie-
nia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte. 
§ 2. Wniosek może dotyczyć: 
1) w sprawie o przestępstwo skarbowe – wymierzenia oskarżonemu kary z zastosowaniem nadzwyczajnego jej złago-
dzenia, orzeczenia środka karnego określonego w art. 22 § 2 pkt 2–6, odstąpienia od ich wymierzenia lub warunko-
wego zawieszenia wykonania kary; przepisu nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego 
w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 albo art. 38 § 3; 
2) w sprawie o wykroczenie skarbowe – wymierzenia oskarżonemu kary grzywny nieprzekraczającej dziesięciokrotności 
minimalnego wynagrodzenia albo orzeczenia środka karnego określonego w art. 47 § 2 pkt 2 lub 3 albo z odstąpie-
niem od ich wymierzenia. 
§ 3. Przepisy art. 335 § 2 i 2a, art. 339 § 1 pkt 3 i art. 343 § 3–7 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpo-
wiednio; jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności 
publicznoprawnej, a nie została ona w całości uiszczona, sąd uzależnia uwzględnienie wniosku od uiszczenia tej wymagal-
nej należności w całości w wyznaczonym terminie. 
§ 4. Nie można uwzględnić wniosku o orzeczenie przepadku przedmiotów, jeżeli interwenient temu się sprzeciwi na 
piśmie albo ustnie do protokołu. 
DZIAŁ IV 
Postępowanie przed sądem 
Rozdział 17 
Postępowanie przed sądem pierwszej instancji 
Art. 157.  § 1. Jeżeli akt oskarżenia w sprawie o przestępstwo skarbowe wniósł finansowy organ postępowania przy-
gotowawczego, udział tego organu lub jego przedstawiciela w rozprawie głównej jest obowiązkowy. Jeżeli akt oskarżenia 
dotyczy wykroczenia skarbowego, udział ten jest obowiązkowy, gdy prezes sądu lub sąd tak zarządzi. 
§ 2. W sprawach o przestępstwa skarbowe, w których akt oskarżenia wniósł prokurator, finansowy organ dochodzenia 
lub jego przedstawiciel może działać obok prokuratora w charakterze oskarżyciela publicznego. 
Art. 158.  § 1. Niestawiennictwo na rozprawę podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej, któremu 
prawidłowo doręczono wezwanie, nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu sprawy i wydaniu orzeczenia. 
§ 2. Jeżeli podmiot, o którym mowa w § 1, usprawiedliwi swoje niestawiennictwo i jednocześnie wniesie o odrocze-
nie rozprawy, nie można jej prowadzić w czasie nieobecności tego podmiotu w zakresie dotyczącym jego interesu proce-
sowego. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 159.  W razie wyłączenia jawności rozprawy głównej także podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłko-
wej oraz interwenient mogą żądać pozostawienia na sali rozpraw po nie więcej niż dwie osoby. 
Art. 160.  Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej na wezwanie przewodniczącego, stosownie do 
art. 171 § 1 Kodeksu postępowania karnego, mogą zadawać jej pytania w następującym porządku: oskarżyciel publiczny, 
interwenient, pełnomocnik interwenienta, biegły, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej, pełnomocnik 
podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej, obrońca, oskarżony, członkowie składu orzekającego. Przepisy 
art. 370 § 2–4 Kodeksu postępowania karnego stosuje się. 
Art. 161.  § 1. Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie 
należności publicznoprawnej, a nie została ona w całości uiszczona, sąd uzależnia uwzględnienie wniosku oskarżonego, 
o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, od uiszczenia tej wymagalnej należności w całości w wy-
znaczonym terminie. 
  
Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 19 
 
 § 2. Jeżeli w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe zgłoszono interwencję, sąd nie może przy-
chylić się do wniosku, o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, dotyczącego orzeczenia przepadku 
przedmiotów, gdy interwenient temu się sprzeciwi na piśmie albo ustnie do protokołu. 
§ 3. Wniosek oskarżonego, o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, złożony przed rozprawą, 
sąd może rozpoznać na posiedzeniu. Sąd, uwzględniając wniosek, skazuje oskarżonego wyrokiem. 
§ 4. O terminie posiedzenia zawiadamia się strony, przesyłając im odpis wniosku. 
§ 5. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo oskarżyciela publicznego, podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności 
posiłkowej lub interwenienta na rozprawę bądź posiedzenie nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku, jeżeli pozo-
stałe warunki określone w art. 387 Kodeksu postępowania karnego i w § 1 są spełnione. 
Art. 161a.  Jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się, że czyn oskarżonego stanowi wykroczenie skarbo-
we, sąd rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu, w tym samym składzie. 
Art. 162.  § 1. Po zamknięciu przewodu sądowego przewodniczący udziela głosu stronom oraz ich przedstawicielom. 
Zabierają one głos w następującej kolejności: oskarżyciel publiczny, interwenient, podmiot pociągnięty do odpowiedzial-
ności posiłkowej i oskarżony. Przedstawiciele procesowi stron zabierają głos przed stronami, które reprezentują. 
§ 2. Jeżeli oskarżyciel publiczny, interwenient lub jego pełnomocnik ponownie zabierają głos, należy również udzie-
lić głosu podmiotowi pociągniętemu do odpowiedzialności posiłkowej, jego pełnomocnikowi, obrońcy i oskarżonemu. 
Art. 163.  Orzeczenie kończące postępowanie powinno w miarę potrzeby zawierać także rozstrzygnięcie co do prze-
padku przedmiotów i ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, środka karnego przepadku korzyści majątkowej i ściągnię-
cia jej równowartości pieniężnej, należności publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym, odpowiedzialności 
posiłkowej, zobowiązania podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu lub roszczeń interwenienta. Uniewin-
niając oskarżonego albo skazując go za przestępstwo, które nie przyniosło korzyści majątkowej podmiotowi, o którym 
mowa w art. 24 § 5, lub umarzając postępowanie – sąd pozostawia wniosek o zobowiązanie tego podmiotu do zwrotu  
korzyści majątkowej bez rozpoznania. 
Art. 163a.  (uchylony) 
Art. 164.  Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe jest osobą przebywającą jedynie czasowo na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej albo nie ma na tym terytorium stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca pobytu, sąd może orzec 
natychmiastową wykonalność orzeczenia wymierzającego karę grzywny; jednocześnie sąd orzeka zastępczą karę pozba-
wienia wolności na wypadek nieuiszczenia orzeczonej kary grzywny w terminie 3 dni, a ponadto zarządza zatrzymanie 
paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy, na czas do uiszczenia orzeczonej kary grzywny 
lub wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności. 
Rozdział 18 
Postępowanie odwoławcze i nadzwyczajne środki zaskarżenia 
Art. 165.  Do udziału finansowego organu postępowania przygotowawczego jako oskarżyciela publicznego 
w rozprawie odwoławczej stosuje się odpowiednio przepis art. 157. 
Art. 166.  Podmiot odpowiedzialny posiłkowo może wnieść apelację z powodu nałożenia odpowiedzialności posiłko-
wej, natomiast z powodu skazania oskarżonego – tylko wtedy, gdy skazanie jest podstawą tej odpowiedzialności. 
Art. 167.  § 1. Zażalenie na postanowienia i zarządzenia oraz na inne czynności lub zaniechanie czynności finansowe-
go organu postępowania przygotowawczego rozpoznaje organ nadrzędny, a w wypadkach przewidzianych przez ustawę – 
prokurator sprawujący nadzór nad tym postępowaniem albo sąd. 
§ 2. Zażalenie na postanowienie Żandarmerii Wojskowej rozpoznaje właściwy prokurator do spraw wojskowych, 
a w wypadkach przewidzianych przez ustawę – sąd wojskowy. 
§ 3. Właściwy do rozpoznania zażaleń na wydane w sprawach o wykroczenia skarbowe w postępowaniu przed sądem 
rejonowym postanowienia i zarządzenia zamykające drogę do wydania wyroku jest sąd okręgowy, zaś pozostałych zażaleń – 
sąd rejonowy w innym równorzędnym składzie. 
Art. 167a.  Kasację w sprawie o wykroczenie skarbowe może wnieść wyłącznie Prokurator Generalny i Rzecznik 
Praw Obywatelskich. Kasację taką wnieść można od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. 
Art. 168.  (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 19 
 
 Art. 169.  Podmiot odpowiedzialny posiłkowo lub interwenient może wnieść kasację lub wniosek o wznowienie po-
stępowania wyłącznie przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. 
Art. 170.  Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się w zakresie rozstrzygnięcia 
o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej także wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody 
nieznane przedtem sądowi, wskazujące na to, że niesłusznie nałożono tę odpowiedzialność. 
DZIAŁ V 
Postępowanie nakazowe 
Art. 171.  Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne także wtedy, gdy: 
1) stosuje się przepisy o odpowiedzialności posiłkowej; 
2) zgłoszono interwencję co do przedmiotów podlegających przepadkowi, chyba że zostanie ona cofnięta przez interwe-
nienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu. 
Art. 172.  § 1. Wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstwo skarbowe karę grzywny określoną w art. 23 § 2 
albo karę ograniczenia wolności, a za wykroczenie skarbowe – karę grzywny określoną w art. 48 § 3. 
§ 2. Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w kodeksie, orzec środek karny określony 
w art. 22 § 2 pkt 2–6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 lub 3. 
DZIAŁ VI 
Postępowanie w stosunku do nieobecnych 
Rozdział 19 
Przesłanki 
Art. 173.  § 1. Przeciwko sprawcy przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego przebywającemu stale za 
granicą albo gdy nie można ustalić jego miejsca zamieszkania lub pobytu w kraju, postępowanie toczyć się może podczas 
jego nieobecności. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli: 
1) wina sprawcy lub okoliczności popełnienia czynu zabronionego budzą wątpliwości; 
2) oskarżony o przestępstwo skarbowe ukrył się po wniesieniu do sądu aktu oskarżenia, a także wówczas, gdy w toku 
postępowania przed sądem ustalono jego miejsce zamieszkania lub pobytu w kraju. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej. 
Rozdział 20 
Przebieg postępowania 
Art. 174.  W postępowaniu w stosunku do nieobecnych nie stosuje się przepisów, których stosowanie wymaga obec-
ności oskarżonego lub podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej. 
Art. 175.  § 1. O zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych organ prowadzący postępowanie wydaje po-
stanowienie. W postępowaniu przygotowawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe postanowienie to wymaga zatwier-
dzenia przez prokuratora. 
§ 2. Postanowienia o zastosowaniu postępowania w stosunku do nieobecnych nie ogłasza się nieobecnej stronie. 
Art. 176.  § 1. Prezes lub referendarz sądowy sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyznacza nieobecnemu oskar-
żonemu obrońcę z urzędu. Udział obrońcy jest obowiązkowy także w postępowaniu odwoławczym. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej, gdy nie ma on 
pełnomocnika. Wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego dla nieobecnego podmiotu pociągniętego do odpowiedzial-
ności posiłkowej jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. 
Art. 177.  W razie osobistego zgłoszenia się skazanego do dyspozycji sądu lub ujęcia skazanego doręcza mu się odpis 
prawomocnego wyroku. Na wniosek skazanego złożony na piśmie w zawitym terminie 14 dni od daty doręczenia sąd, 
którego wyrok się uprawomocnił, wyznacza niezwłocznie rozprawę, a wydany w tej instancji wyrok traci moc z chwilą 
stawienia się skazanego na rozprawie. 
  
Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 19 
 
 TYTUŁ III 
POSTĘPOWANIE WYKONAWCZE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA SKARBOWE  
I WYKROCZENIA SKARBOWE 
DZIAŁ I 
Część ogólna 
Rozdział 21 
Zakres obowiązywania 
Art. 178.  § 1. Do wykonywania orzeczeń w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się 
odpowiednio przepisy Kodeksu karnego wykonawczego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej. 
§ 2. W postępowaniu wykonawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przez wyrażenie 
„prokurator” użyte w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego rozumie się także „finansowy organ postępowania przy-
gotowawczego”. 
Rozdział 22 
Postępowanie 
Art. 179. § 1. Organem wykonującym zabezpieczenie majątkowe jest naczelnik urzędu skarbowego, chyba że kodeks 
stanowi inaczej. 
§ 2. Zabezpieczenia majątkowego na towarach podlegających kontroli wykonywanej przez naczelnika urzędu celno- 
-skarbowego, będących w jego dyspozycji oraz na wartościach dewizowych lub krajowych środkach płatniczych podlega-
jących kontroli dewizowej wykonywanej przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, w sprawach o przestępstwa skarbowe 
i wykroczenia skarbowe prowadzonych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, dokonuje ten organ. 
§ 3. Zabezpieczenia majątkowego może dokonywać  także Szef Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. W razie orzeczenia środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równowartości pieniężnej 
organ egzekucyjny określony w art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego prowadzi także egzekucję orzeczonej równocześ-
nie kary grzywny, środka karnego przepadku przedmiotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, jeżeli ich zabez-
pieczenia dokonał uprzednio naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego lub Szef Krajowej Admi-
nistracji Skarbowej. 
§ 5. Jeżeli orzeczenie o przepadku przedmiotów dotyczy towarów nieunijnych, o których mowa w art. 5 pkt 24 roz-
porządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny 
kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.31)), organem postępowania wykonawczego właściwym 
do wykonania orzeczenia o przepadku przedmiotów w tym zakresie jest naczelnik urzędu celno-skarbowego. Wykonanie 
orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, 
z uwzględnieniem przepisów prawa celnego. 
§ 6.32) Naczelnik urzędu celno-skarbowego jest organem postępowania wykonawczego właściwym do wykonania 
orzeczenia o przepadku przedmiotów także w zakresie innych przedmiotów, niż określone w § 5, w prowadzonych przez 
ten organ sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasa-
dach określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.  
Art. 179a.  § 1. Jeżeli w orzeczeniu o przepadku przedmiotów zarządzono ich zniszczenie, sąd określa warunki i tryb 
niezwłocznego zniszczenia przedmiotów przez odpowiedni organ postępowania wykonawczego. 
§ 2. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, 
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb niezwłocznego zniszczenia przedmiotów, o których mowa w § 1 
oraz w art. 31 § 6, mając na uwadze w szczególności rodzaj przedmiotów i podmioty wyspecjalizowane w ich niszczeniu, 
a także zapewnienie sprawności postępowania wykonawczego i jego koszty, jak również konieczność właściwego zabez-
pieczenia wykonywanych czynności likwidacyjnych. 
                                                           
31) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013, str. 90, Dz. Urz. UE L 267 z 30.09.2016, 
str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 354 z 23.12.2016, str. 32. 
32) Dodany przez art. 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 26. 
  
Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 19 
 
 Art. 180.  § 1. Do zabezpieczenia i egzekucji środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przed-
miotów, środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej lub należności publiczno-
prawnej uszczuplonej czynem zabronionym stosuje się odpowiednio art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego. 
§ 2. Interwenient roszczący sobie prawo do przedmiotów objętych zabezpieczeniem lub egzekucją przepadku przed-
miotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej może dochodzić swych roszczeń tylko w trybie określonym 
w art. 119. 
Art. 180a.  Do zabezpieczenia i egzekucji środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równo-
wartości pieniężnej stosuje się odpowiednio art. 33 § 2–4. 
Art. 181.  § 1. W wypadkach określonych w art. 8 § 1 w razie niejednoczesnego skazania przez sądy na kary, środki 
karne lub inne środki, sąd, który ostatni wydał orzeczenie w pierwszej instancji, na wniosek skazanego rozstrzyga posta-
nowieniem, która kara, jako najsurowsza, podlega wykonaniu. Wniosek o rozstrzygnięcie tej kwestii może złożyć również 
organ postępowania przygotowawczego. Na postanowienie służy zażalenie organowi postępowania przygotowawczego 
i skazanemu. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie niejednoczesnego skazania przez organy orzekające na karę grzywny 
za wykroczenie skarbowe i na karę grzywny za wykroczenie. 
§ 3. W wypadku określonym w art. 8 § 2 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące 
wyroku łącznego. 
§ 4. W razie uprzedniego wykonania kary łagodniejszej lub środka karnego w całości lub w części zalicza się je na 
poczet kary najsurowszej podlegającej wykonaniu, uwzględniając różnice zachodzące między tymi karami lub środkami 
karnymi. 
DZIAŁ II 
Część szczególna 
Rozdział 23 
Wykonywanie kar 
Art. 182.  Jeżeli kara grzywny wymierzona za przestępstwo skarbowe została uiszczona lub ściągnięta w drodze egze-
kucji tylko w części i zostanie stwierdzone, że spowodowane to jest tym, że okoliczności wymagane dla ustalenia stawki 
dziennej uległy istotnej zmianie, sąd dla nieuiszczonej jeszcze w części kary grzywny określa na nowo wysokość stawki 
dziennej, kierując się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3, chyba że skazany wykaże, iż nastąpiło to z przyczyn od 
niego niezależnych. 
Art. 183.  § 1. Rozłożenie kary grzywny na raty sąd może uzależnić od zabezpieczenia jej na majątku skazanego za 
przestępstwo skarbowe lub podmiotu odpowiedzialnego posiłkowo. 
§ 2. Na postanowienie w przedmiocie rozłożenia kary grzywny na raty przysługuje zażalenie. 
Art. 184.  § 1. Podmiot odpowiedzialny posiłkowo uiszcza wymierzoną karę grzywny, jeżeli skazany nie zapłaci jej 
w terminie i zostanie stwierdzone, że nie można jej ściągnąć w drodze egzekucji. 
§ 2. Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczona lub ściągnięta od skazanego w drodze egzekucji tylko 
w części, odpowiedzialność posiłkową zmniejsza się w sposób odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości 
orzeczonej kary. 
§ 3. Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczona lub ściągnięta od podmiotu odpowiedzialnego posiłkowo tyl-
ko w części, przepisy art. 45 § 1, 2 i 4 oraz art. 46 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowiednio. 
§ 4. W stosunku do podmiotu odpowiedzialnego posiłkowo nie stosuje się wykonania pracy społecznie użytecznej ani 
zastępczej kary pozbawienia wolności. 
§ 5. Postępowania wykonawczego nie umarza się w razie śmierci sprawcy skazanego za przestępstwo skarbowe po 
uprawomocnieniu się orzeczenia o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej. 
§ 6. Przepisy § 1, 2 i 5 stosuje się odpowiednio do środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku 
przedmiotów. 
Art. 185.  § 1. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona 
bezskuteczna, sąd może zamienić karę grzywny na pracę społecznie użyteczną, określając czas jej trwania. Praca społecz-
nie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej – 3 miesiące; określa się ją w dniach i miesiącach. 
  
Dziennik Ustaw – 56 – Poz. 19 
 
 § 2. Praca społecznie użyteczna polega na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, wska-
zanej przez sąd, w odpowiednim zakładzie pracy, placówce służby zdrowia, opieki społecznej, organizacji lub instytucji 
niosącej pomoc charytatywną lub na rzecz społeczności lokalnej, w wymiarze od 5 do 10 godzin w stosunku tygodniowym. 
§ 3. Na postanowienie w przedmiocie zamiany grzywny na pracę społecznie użyteczną przysługuje zażalenie. 
Art. 186.  § 1. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskuteczna lub z okoliczności sprawy wynika, że byłaby ona 
bezskuteczna, sąd zarządza wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności, gdy: 
1) ukarany oświadczy, że nie podejmie pracy społecznie użytecznej zamienionej na podstawie art. 185 albo uchyla się 
od jej wykonania, lub 
2) zamiana grzywny na pracę społecznie użyteczną jest niemożliwa lub niecelowa. 
§ 2. Zarządzając wykonanie zastępczej kary pozbawienia wolności, sąd przyjmuje, że jeden dzień pozbawienia wol-
ności równoważny jest grzywnie wynoszącej od jednej pięćsetnej do jednej pięćdziesiątej górnej granicy ustawowego 
zagrożenia karą grzywny. 
§ 3. Zastępcza kara pozbawienia wolności nie może przekroczyć 3 miesięcy; wymierza się ją w dniach i miesiącach. 
§ 4. Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności przysługuje za-
żalenie. 
Art. 187.  § 1. Kary grzywny wymierzone w sprawach o wykroczenia skarbowe, niezależnie od trybu, w jakim je wy-
mierzono, przypadają Skarbowi Państwa. 
§ 2. Wykonanie prawomocnych mandatów karnych, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 2, następuje w trybie przepi-
sów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
Art. 188.  W razie skazania sprawcy na karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w związku z którym 
nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, uchylaniem się skazanego od odbywania kary ograniczenia wolności 
jest również nieuiszczenie tej wymagalnej należności w wyznaczonym terminie. 
Rozdział 24 
Wykonywanie środków karnych 
Art. 189. Do wykonania orzeczenia w części dotyczącej środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej prze-
padku przedmiotów lub środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej stosuje się 
odpowiednio art. 27, art. 44, art. 49–51 i art. 187–195a Kodeksu karnego wykonawczego. 
Art. 190.  Sąd nie może w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązku uiszczenia należności  
publicznoprawnej, o którym mowa w art. 41 § 2 lub 4, albo od jego wykonania zwolnić. 
Art. 191.  § 1. Po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art. 22 § 2 pkt 5 i 7, nie 
wcześniej jednak niż po roku, sąd może uznać je za wykonane, jeżeli skazany przestrzegał porządku prawnego. 
§ 2. Na postanowienie w przedmiocie wykonania środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 5 i 7 przysługuje 
zażalenie.