DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  12 sierpnia 2022  r. 
Poz. 1693  
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  7 lipca 2022  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o  drogach publicznych  
1. Na podstawie  art. 16 ust. 1 zdanie  pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i  nie-
których innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz.  1461 ) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia jedno-
lity tekst ustawy z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publiczn ych ( Dz. U. z 2021 r. poz.  1376 ), z uwzględnieniem zmian 
wprowadzonych : 
1) ustawą  z dnia 23  lipca 2021  r. o zmianie ustawy o  funduszach inwestycyjnych i  zarządzaniu alternatywnymi  fundu-
szami inwestycyjnymi oraz  niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1595 ), 
2) ustawą  z dnia 2  grudnia 2021  r. o zmianie ustawy o  scalaniu i  wymianie gruntów, ustawy o  utracie mocy prawnej nie-
których ksiąg wieczystych oraz ustawy o  drogach publicznych  (Dz. U. z 2022 r. poz. 32), 
3) ustawą  z dnia 11  marca 2022  r. o obronie Ojczyzny  (Dz. U. poz. 655), 
4) ustawą z dnia 28  kwietnia 2022  r. o zmianie ustawy o  inwestycjach w  zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplo-
nego gazu ziemnego w  Świnoujściu oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1261 ) 
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłos zonych przed dniem  6 lipca  2022 r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje : 
1) odnośnika nr 1 oraz art. 9 ustawy  z dnia 23  lipca  2021  r. o zmianie ustawy o  funduszach inwestycyjnych i  zarządzaniu 
alternatywny mi funduszami inwestycyjnymi oraz  niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1595) , które stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa:  
1) wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2019/1160 z  dnia 20  czerwca 2019  r. zmieniającą 
dyrektywy 2009/65/WE i  2011/61/UE w odniesieniu do transgranicznej dystrybucji prowadzonej przez przed -
siębiorstwa zbiorowego inwestowania (Dz.  Urz. UE  L 188 z 12.07.2019, str.  106);  
2) wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2020/1504 z  dnia 7  października 2020  r. zmienia-
jącą dyrektywę 2014/65/UE w  sprawie rynków instrumentów finansowych (Dz.  Urz. UE  L 347 z  20.10.2020, 
str. 50); 
3) służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2019/1156 z  dnia 20  czerwca 2019  r. 
w sprawie ułatwienia transgran icznej dystrybucji przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania oraz zmiany roz-
porządzeń (UE) nr  345/2013, (UE) nr  346/2013 i  (UE) nr  1286/2014  (Dz. Urz. UE  L 188 z  12.07.2019, str.  55).” 
„Art. 9. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 5, który wchodzi w  życie z  dniem 10  listopada 2021  r.; 
2) art. 1  pkt 5 lit. b w zakresie art.  236 ust. 2i i 2j, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2022  r.”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1693  
 
2) art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 2  grudnia 2021  r. o zmianie ustawy o  scalaniu i  wymianie gruntów, ustawy o  utracie mocy 
prawnej niektórych ksiąg wieczystych oraz ustawy o  drogach publicznych (Dz. U. z 2022  r. poz. 32) , które stanowią:  
„Art.  5. Do postępowań wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej u stawy prowadzo-
nych na podstawie art. 155  ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego, w  przypad-
kach, o  których mowa w  art. 40  ust. 6d ustawy zmienianej w  art. 3, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w  art. 3 
w brzmieniu nadan ym niniejszą ustawą.  
Art. 6. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem art. 3 i  art. 5, które wchodzą 
w życie po upływie 7  dni od dnia ogłoszenia.” ; 
3) art. 824 ustawy z dnia 11  marca 2022  r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 6 55), który  stanowi:  
„Art. 824. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 288  ust. 2 i art. 777 ust. 4, które wchodzą w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 439  ust. 1 pkt 4, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2023  r.”; 
4) art. 6 i art. 13 ustawy z dnia 28  kwietnia 2022  r. o zmianie ustawy o  inwestycjach w  zakresie terminalu regazyfikacyj-
nego skroplonego gazu ziemnego w  Świnoujściu oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1261 ), które  stanowi ą: 
„Art. 6. Do postępowań administracyjnych wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej 
ustawy, prowadzonych na podstawie art.  40e ustawy zmienianej w  art. 2, stosuje się art.  40e ustawy zmienianej w  art. 2 
w brzmieniu nadanym niniejs zą ustawą.”  
„Art. 13. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia. ”. 
Marszałek Sejmu:  E. Witek  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1693  
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 7 lipca 2022  r. (Dz. U. poz. 1693 ) 
USTAWA  
z dnia 21  marca 1985  r. 
o drogach publicznych1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. Drogą pub liczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z  kategorii dróg, z  której może 
korzystać każdy, zgodnie z  jej przeznaczeniem, z  ograniczeniami i  wyjątkami określonymi w  tej ustawie lub innych przepi-
sach szczególnych.  
Art. 2. 1. Drogi publiczne ze względu na funkcje w  sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie:  
1) drogi krajowe;  
2) drogi wojewódzkie;  
3) drogi powiatowe;  
4) drogi gminne.  
2. Ulice leżące w  ciągu dróg wymienionych w  ust. 1 należą do tej samej kategorii co te drogi.  
3. Drogi publiczne ze względów funkcjonalno -technicznych dzielą się na klasy określone w  warunkach technicznych, 
o których mowa w  art. 7 ust.  1 pkt  1 ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane (Dz.  U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r.  
poz. 88 ), jaki m powinny odpowiadać drogi publiczne i  ich usytuowanie.  
Art. 2a. 1. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.  
2. Drogi wojewódzkie, powiatowe i  gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub 
gminy.  
Art. 3. Drogi publiczne ze w zględu na ich dostępność dzielą się na:  
1) drogi ogólnodostępne;  
2) drogi o  ograniczonej dostępności, w  tym autostrady i  drogi ekspresowe.  
Art. 4. Użyte w  ustawie określenia oznaczają:  
1) pas drogowy – wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i  pod jego powierzchnią, w  którym są 
zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i  urządzenia techniczne związane z  prowadzeniem, zabezpieczeniem 
i obsługą ruchu, a  także urządzenia związane z  potrzebami zarządzania drogą;  
2) droga – budo wlę wraz z  drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość 
techniczno -użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w  pasie drogowym;  
3) ulica – drogę na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabu dowy zgod nie z  przepisami o  planowaniu i zagospoda-
rowaniu przestrzennym, w  której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe;  
4) torowisko tramwajowe – część ulicy między skrajnymi szynami wraz z  zewnętrznymi pasami bezpieczeństwa o  szero-
kości 0,5  m każdy;  
5) jezdnia – część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów;  
6) chodnik  – część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych;  
7) korona drogi – jezdnie z  poboczami, pasami awaryjnego postoju lub pasami przeznaczonymi do ruchu pieszych,  
zatokami autobusowymi l ub postojowymi, a  przy drogach dwujezdniowych – również z  pasem dzielącym jezdnie;  
                                                           
1) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają w  zakresie swojej regulacji postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady nr 2004/52/WE  
z dnia 29 kwietnia 2004  r. w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznych opłat drogowych we Wspólnocie (Dz.  Urz. UE L 166 
z 30.04.2004, str.  124). Dane dotyczące ogłoszenia niniejszego aktu prawa Unii Europejskiej dotyczą jego ogłosze nia w  Dzien niku 
Urzędowym Unii Europejskiej – wydanie specjalne.  
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1693  
 
8) zjazd – połączenie drogi publicznej z  nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu  do 
drogi publicznej w  rozumieniu przepisów o  planowaniu  i zagospodarowaniu przestrzennym;  
9) skrzyżowanie dróg publicznych:  
a) jednopoziomowe – przecięcie się lub połączenie dróg publicznych na jednym poziomie,  
b) wielopoziomowe – krzyżowanie się lub połączenie dróg publicznych na różnych poziomach, zapewniają ce pełną 
lub częściową możliwość wyboru kierunku jazdy (węzeł drogowy) lub krzyżowanie się dróg na różnych pozio-
mach, uniemożliwiające wybór kierunku jazdy (przejazd drogowy);  
10) droga ekspresowa – drogę przeznaczoną wyłącznie do ruchu pojazdów samochodow ych: 
a) wyposażoną w  jedną lub dwie jezdnie,  
b) posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania z  przecinającymi ją innymi drogami transportu lądowego i  wodnego, 
z dopuszczeniem wyjątkowo jednopoziomowych skrzyżowań z  drogami publicznymi,  
c) wyposażoną w urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i  przesyłek, przeznaczone wyłącznie dla użytkowników 
drogi;  
11) autostrada – drogę przeznaczoną wyłącznie do ruchu pojazdów samochodowych:  
a) wyposażoną przynajmniej w  dwie trwale rozdzielone jednokierunkowe jezdni e, 
b) posiadającą wielopoziomowe skrzyżowania ze wszystkimi przecinającymi ją drogami transportu lądowego i  wod-
nego,  
c) wyposażoną w  urządzenia obsługi podróżnych, pojazdów i  przesyłek, przeznaczone wyłącznie dla użytkowników 
autostrady;  
11a) droga rowerow a – drogę przeznaczoną do ruchu rowerów albo rowerów i  pieszych, z  której może korzystać  każdy, 
zgodnie z  jej przeznaczeniem;  
11b) droga o znaczeniu obronnym – droga publiczna lub jej odcinek, wyznaczona w okresie pokoju, przewidziana do wy-
korzystania w cz asie pokoju, kryzysu lub wojny do wykonywania przewozów istotnych dla obronności państwa oraz 
zobowiązań sojuszniczych;  
12) drogowy obiekt inżynierski – obiekt mostowy, tunel, przepust i  konstrukcję oporową;  
13) obiekt mostowy – budowlę przeznaczoną do prz eprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub  pieszo -rowerowego,  
szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju komunikacji nad przeszkodą terenową, w  szcze gólności:  
most, wiadukt, estakadę, kładkę;  
14) tunel – budowlę przeznaczoną do przeprowadzenia drogi, samodzielnego ciągu pieszego lub pieszo -rowerowego, 
szlaku wędrówek zwierząt dziko żyjących lub innego rodzaju komunikacji przez przeszkodę terenową lub pod nią, 
w tym przejście podziemne;  
15) przepust – budowlę o  przekroju poprzeczn ym zamkniętym, przeznaczoną do przeprowadzenia cieków, szlaków wędró -
wek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez nasyp drogi;  
15a) kanał technologiczny – ciąg osłonowych elementów obudowy, studni kablowych oraz innych obiektów lub urządzeń 
służących umieszczeniu lub eksploatacji:  
a) urządzeń infrastruktury technicznej związanych z  potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego,  
b) linii telekomun ikacyjnych wraz z  zasilaniem oraz linii elektroenergetycznych, niezwiązanych z  potrzebami zarządza-
nia drogami lub potrzebami ruchu drogowego;  
16) konstrukcja oporowa – budowlę przeznaczoną do utrzymywania w  stanie stateczności nasypu lub wykopu;  
17) budowa  drogi – wykonywanie połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami, a  także 
jego odbudowę i  rozbudowę;  
18) przebudowa drogi – wykonywanie robót, w  których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i  eks-
ploatacyjnych istn iejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego;  
19) remont drogi – wykonywanie robót przywracających pierwotny stan drogi, także przy użyciu wyrobów budowlanych 
innych niż użyte w  stanie pierwotnym;  
20) utrzymanie drogi – wykonywanie robót kon serwacyjnych, porządkowych i  innych zmierzających do zwiększenia bez-
pieczeństwa i  wygody ruchu, w  tym także odśnieżanie i  zwalczanie śliskości zimowej;  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1693  
 
21) ochrona drogi – działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniże nia klasy drogi, 
ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu;  
22) zieleń przydrożna – roślinność umieszczoną w  pasie drogowym, mającą na celu w  szczególności ochronę użytkowni-
ków drogi przed oślepi aniem przez pojazdy nadjeżdżające z  kierunku przeciwnego, ochronę drogi przed zawiewaniem 
i zaśnieżaniem, ochronę przyległego terenu przed nadmiernym hałasem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i  gleby;  
23) reklama – umieszczone w  polu widzenia użytkownika drogi tablica rek lamowa lub urządzenie reklamowe w rozumie-
niu art. 2 pkt 16b i  16c ustawy z  dnia 27  marca 2003  r. o planowaniu i  zagospodarowaniu przestrzennym  (Dz. U. 
z 2022 r. poz. 503), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z  jej elementa mi konstrukcyjnymi  i zamocowa -
niami, niebędący znakiem drogowym, o  którym mowa  w przepisach wydanych na podstawie  art. 7 ustawy  z dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym  (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 i 1002 ), ustawionym przez gminę znakiem 
informującym o  obiektach  zlokalizowanych przy drodze, w  tym obiektach użyteczności pub licznej, znakiem infor mu-
jącym o  formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o  nazwie formy ochrony przyrody w  rozumieniu  art. 115 
ustawy  z dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2022 r. poz.  916); 
24) dostępność drogi – cechę charakteryzującą gęstość połączeń danej drogi z  innymi drogami przez skrzyżowania dróg 
oraz zakres dostępu do drogi przez zjazdy;  
25) pojazd nienormatywny – pojazd lub zespół pojazdów w  rozumien iu art.  2 pkt  35a ustawy z  dnia 20 czerwca 1997  r. – 
Prawo o  ruchu drogowym;  
26) transeuropejska sieć drogowa – sieć drogową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określoną w  załącz niku I do 
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) nr  1315/2013 z  dnia 11  grudnia 2013  r. w sprawie unijnych 
wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i  uchylającego decyzję nr  661/2010/UE 
(Dz. Urz. UE  L 348 z  20.12.2013, str.  1, z późn. zm.2)); 
27) służby ratownicze – jednostki ochrony przeciwpożarowej w  rozumieniu ustawy z  dnia 24  sierpnia 1991  r. o ochronie 
przeciwpożarowej ( Dz. U. z 2021 r. poz. 869  i 2490 ) oraz zespoły ratownictwa medycznego w  rozumieniu ustawy 
z dnia 8  września 2006  r. o Państwowym Ratownictwie Med ycznym ( Dz. U. z 2021 r. poz. 2053  i 2459 oraz z 2022 r. 
poz. 974); 
28) ocena wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego – strategiczną analizę wpływu wariantów pla-
nowanej drogi na poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego w  sieci dróg publiczny ch znajdujących się w  obszarze 
oddziaływania planowanej drogi;  
29) audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego – niezależną, szczegółową, techniczną ocenę cech projektowanej, budowanej, 
przebudowywanej lub użytkowanej drogi publicznej pod względem bezpieczeństw a uczestników ruchu drogowego;  
30) klasyfikacja odcinków dróg ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych – analizę istniejącej sieci drogowej 
pod względem liczby wypadków śmiertelnych, w  wyniku której wytypowane zostają najbardziej niebezpieczne odci nki 
dróg o  dużej liczbie wypadków śmiertelnych;  
31) klasyfikacja odcinków dróg ze względu na bezpieczeństwo sieci drogowej – analizę istniejącej sieci drogowej, w  wy-
niku której wytypowane zostają odcinki dróg o  dużej możliwości poprawy bezpieczeństwa oraz zmniejszenia kosztów 
wypadków drogowych;  
32) uczestnik ruchu drogowego – uczestnika ruchu drogowego w  rozumieniu ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym;  
33) inteligentne systemy transportowe (ITS) – systemy wykorzystujące technologie inf ormacyjne i  komunikacyjne w  ob-
szarze transportu drogowego, obejmującym infrastrukturę, pojazdy i  jego użytkowników, a  także w  obszarach zarzą-
dzania ruchem i  zarządzania mobilnością, oraz do interfejsów z  innymi rodzajami transportu;  
34) interoperacyjność – zdolność systemów oraz będących ich podstawą procesów gospodarczych do wymiany danych, 
informacji i  wiedzy;  
35) aplikacja ITS – operacyjne narzędzie zastosowania ITS;  
36) usługa ITS – dostarczanie aplikacji ITS w  określonych ramach organizacyjnych i  opera cyjnych, w  celu zwiększenia 
bezpieczeństwa użytkowników w  obszarze transportu drogowego, efektywności i  wygody ich przemieszczania się, 
a także ułatwiania lub wspierania operacji transportowych i  przewozowych;  
37) użytkownik ITS – każdego użytkownika aplik acji lub usług ITS, w  tym podróżnych, szczególnie zagrożonych uczest-
ników ruchu drogowego, użytkowników i  zarządców dróg, podmioty zarządzające pojazdami w  transporcie osób lub 
rzeczy oraz służby ustawowo powołane do niesienia pomocy;  
                                                           
2) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 136 z  09.05.2014, str.  10, Dz.  Urz. UE  L 126 z  14.05.2016 , 
str. 3, Dz.  Urz. UE LI 128 z  19.05.2017, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 43 z 14.02.2019, str.  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1693  
 
38) szczególnie zagro żeni uczestnicy ruchu drogowego – niezmotoryzowanych uczestników ruchu drogowego, w  szcze -
gólności pieszych i  rowerzystów, a  także motocyklistów oraz osoby niepełnosprawne lub osoby o  widocznej ograni-
czonej sprawności ruchowej;  
39) interfejs – połączenie m iędzy systemami, które zapewnia ich łączenie i  współpracę;  
40) ciągłość usług – zdolność do zapewnienia nieprzerwanych usług w  ramach sieci transportowyc h na obszarze Unii 
Europejskiej;  
41) usługa EETS – usługę umożliwiającą korzystającym z  dróg w  państwac h członkowskich Unii Europejskiej, za  użytko-
wanie których są pobierane opłaty z  wykorzystaniem systemu elektronicznego poboru opłat, wypełnienie  obowiązku 
uiszczenia tych opłat na obszarach EETS na podstawie umowy zawartej z  dostawcą EETS;  
42) obszar EETS – sieć dróg na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, na której podmiot pobierający  opłaty 
pobiera je z  wykorzystaniem systemu elektronicznego poboru opłat podlegającego przepisom dyrektywy  Parlamentu 
Europejskiego i  Rady 2004/52/WE z  dnia 29  kwietnia 2004  r. w sprawie interoperacyjności systemów elektro nicznych  
opłat drogowych we Wspólnocie ( Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004,  str. 124, z  późn.  zm.);  
43) dostawca EETS – osobę prawną świadczącą usługę EETS;  
44) użytkownik EETS – podmiot obowiązany do uiszczenia opłat, który zawarł umowę o  świadczenie usługi EETS  z do-
stawcą EETS ; 
45) rozporządzenie 2016/679  – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27 kwietnia  2016  r. 
w sprawie ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarz aniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego prze-
pływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o  ochronie danych) (Dz.  Urz. UE L 119 
z 04.05.2016, str.  1, z późn. zm.3)). 
Art. 4a. 1. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporzą dzenia, sieć autostrad i  dróg ekspresowych, mając na uwadze 
potrzeby społeczne i  gospodarcze kraju w  zakresie rozwoju infrastruktury.  
2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze zarzą-
dzenia, wykaz dróg o znaczeniu obronnym lub ich odcinków. Zarządzenie to nie podlega ogłoszeniu.  
Art. 5. 1. Do dróg krajowych zalicza się:  
1) autostrady i  drogi ekspresowe oraz drogi leżące w  ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i  dróg ekspresowych;  
2) drogi międzynarodowe;  
3) drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych;  
4) drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy i  towarowy bez ograniczeń 
ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego 
pojazdów (zespołu pojazdów);  
5) drogi alternatywne dla autostrad płatnych;  
6) drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich . 
7) (uchylony)  
2. Minister właściwy do spraw transp ortu w  porozumieniu z  ministrami właściwymi do spraw administracji publicznej, 
spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych sejmików województw, 
a w miastach na prawach powiatu – opinii rad miast, w  drodze rozporząd zenia, zalicza drogi do kategorii dróg krajowych, 
mając na uwadze kryteria zaliczenia określone w  ust. 1. 
2a. W przypadku konieczności zapewnienia dostępu drogowego w  standardzie wymaganym dla transeuropejskiej sieci 
transportowej (TEN -T) do polskich portó w wymienionych w  załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego 
i Rady (UE) nr  1315/2013 z  dnia 11  grudnia 2013  r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju trans europejskiej 
sieci transportowej i  uchylającego decyzję nr  661/2010/UE (Dz. Urz. UE  L 348 z  20.12.2013 , str. 1, z późn. zm.4)) minister 
właściwy do spraw transportu, w  porozumieniu z  ministrem właściwym d o spraw gospodarki morskiej, po  zasięgnięciu opinii  
właściwych sejmików województw, a  w miastach na prawach powiatu – opini i rad miast, w  drodze rozporządzenia, zalicza 
drogi do kategorii dróg krajowych, mając na uwadze kryteria zaliczenia określone w  ust. 1. 
                                                           
3) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w  Dz. Urz. UE  L 127 z  23.05.2018, str.  2. 
4) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 136 z  09.05.201 4, str. 10, Dz.  Urz. UE  L 126 
z 14.05. 2016, str.  3, Dz.  Urz. UE  L 128 z  19.05.2017, str. 1 oraz Dz.  Urz. UE  L 43 z 14.02.2019, str.  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1693  
 
3. Minister właściwy do spraw transportu po zasięgnięciu opinii właściwych zarządów województw,  w miastach 
na prawach p owiatu – właściwych prezydentów miast, a  w związkach metropolitalnych – właściwych zarządów tych związ-
ków,  w drodze rozporządzenia, ustala przebieg istniejących dróg krajowych w  celu zapewnienia ciągłości dróg krajo wych . 
Art. 6. 1. Do dróg wojewódzkich za licza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1, stanowiące połączenia między 
miastami lub mające znaczenie dla województwa.  
2. Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w  drodze uchwały sejmiku województwa w  porozumieniu 
z ministrami właściwy mi do spraw transportu oraz obrony narodowej.  
3. Ustalenie przebiegu istniejących dróg wojewódzkich następuje w  drodze uchwały sejmiku województwa, po zasięg -
nięciu opinii zarządów powiatów i  zarządów związków metropolitalnych, na obszarze których przebieg a droga, a  w miastach 
na prawach powiatu – opinii prezydentów miast.  
Art. 6a. 1. Do dróg powiatowych zalicza się drogi inne niż określone w  art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, stanowiące połącze-
nia miast będących siedzibami powiatów z  siedzibami gmin i  siedzib  gmin między sobą.  
2. Zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych następuje w  drodze uchwały rady powiatu w  porozumieniu z  zarzą-
dem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega 
droga, or az zarządów sąsiednich powiatów, a  w miastach na prawach powiatu – opinii prezydentów miast.  
3. Ustalenie przebiegu istniejących dróg powiatowych następuje w  drodze uchwały rady powiatu, po zasięgnięciu opinii  
wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga.  
Art. 7. 1. Do dróg gminnych zalicza się drogi o  znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzu-
pełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z  wyłączeniem dróg wewnętrznych.  
2. Zaliczenie do k ategorii dróg gminnych następuje w  drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego 
zarządu powiatu.  
3. Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w  drodze uchwały rady gminy.  
Art. 7a. 1. Organy właściwe w  sprawach zaliczenia do ka tegorii i  ustalenia przebiegu dróg, przekazując propozycje 
zaliczenia do kategorii lub propozycje ustalenia przebiegu dróg, wyznaczają termin do przedstawienia opinii, o  których 
mowa w  art. 5–7. Wyznaczony termin zgłaszania opinii nie może być krótszy niż 21 dni od dnia doręczenia propozycji do 
zaopiniowania.  
2. Niezłożenie opinii w  przewidzianym terminie uznaje się za akceptację propozycji.  
Art. 8. 1. Drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z  kate-
gorii dróg publicznych i  niezlokalizowane w  pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi.  
1a. Podjęcie przez radę gminy uchwały w  sprawie nadania nazwy drodze wewnętrznej wymaga uzyskania pisemnej 
zgody właścicieli terenów, na których jest ona zlokalizo wana.  
2. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie, ochrona i  oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy 
do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a  w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.  
3. Finansowanie zadań, o  których mowa w  ust. 2, należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, 
a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.  
4. Oznakowanie połączeń dróg wewnętrznych z  drogami publicznymi oraz utrzymanie urządzeń bezpieczeństwa i  orga-
nizacji  ruchu, związanych z  funkcjonowaniem tych połączeń, należy do zarządcy drogi publicznej.  
Art. 9. (uchylony)  
Art. 10. 1. Organem właściwym do pozbawienia drogi dotychczasowej kategorii jest organ właściwy do zaliczenia jej 
do odpowiedniej kategorii.  
2. Pozbawienia drogi jej kategorii dokonuje się w  trybie właściwym do zaliczenia drogi do odpowiedniej kategorii.  
3. Pozbawienie drogi dotychczasowej kategorii, z  wyjątkiem przypadku wyłączenia drogi z  użytkowania, jest możliwe 
jedynie w  sytuacji jednoczes nego zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Pozbawienie i  zaliczenie nie może być dokonane 
później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z  mocą od dnia 1  stycznia roku następnego.  
3a. Pozbawienie drogi o znaczeniu obronnym dotychczasowej kategorii  jest możliwe jedynie w przypadku jednoczes nego  
zaliczenia tej drogi do nowej kategorii. Przepis ust. 3 zdanie drugie stosuje się.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1693  
 
4. Nowo wybudowany odcinek drogi zostaje zaliczony do kategorii drogi, w  której ciągu leży.  
5. Odcinek drogi krajowej zastąp iony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z  chwilą oddania go do użytkowania 
zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i  zaliczony do kategorii drogi wojewódzkiej.  
5a. Sejmik województwa może, w  drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi wojewódzkiej odcinek d rogi wojewódz-
kiej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi krajowej, o  którym mowa w  ust. 5. Ten odcinek drogi wojewódzkiej  zostaje 
zaliczony do kategorii drogi powiatowej.  
5b. Zarząd województwa informuje zarząd powiatu o  zamiarze podjęcia uchwały, o  której mowa w  ust. 5a, co  najmniej 
na 30  dni przed jej podjęciem.  
5c. Rada powiatu może, w  drodze uchwały, pozbawić kategorii drogi powiatowej odcinek drogi powiatowej o  propor cjo-
nalnej  długości do odcinka drogi wojewódzkiej, o  którym mowa w  ust. 5a. Ten odcinek drogi powiatowej  zostaje zaliczony 
do kategorii drogi gminnej.  
5d. Zarząd powiatu informuje wójta (burmistrza, prezydenta miasta) o  zamiarze podjęcia uchwały, o  której  mowa 
w ust. 5c, co najmniej na 30  dni przed jej podjęciem.  
5e. Odcinek drogi woj ewódzkiej zastąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z  chwilą oddania go do  użytkowa-
nia zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i  zaliczony do kategorii drogi powiatowej. Przepisy  ust. 5c i 5d stosuje się 
odpowiednio.  
5f. Odcinek drogi powiatowej zast ąpiony nowo wybudowanym odcinkiem drogi z  chwilą oddania go do użytkowania  
zostaje pozbawiony dotychczasowej kategorii i  zaliczony do kategorii drogi gminnej.  
6. Drogom publicznym, obiektom mostowym i  tunelom nadaje się numerację.  
7. Numery drogom, po zali czeniu ich do kategorii dróg publicznych, nadają odpowiednio:  
1) drogom krajowym i  wojewódzkim – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad;  
2) drogom powiatowym i  gminnym – zarządy województw.  
8. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad oraz zarzą dy województw prowadzą rejestry numerów nadanych 
drogom.  
9. Jednolite numery inwentarzowe, zwane dalej „JNI”, obiektom mostowym i  tunelom nadaje, na podstawie zgłoszeń 
zarządców dróg, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad.  
10. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad prowadzi rejestr JNI nadanych obiektom mostowym i  tunelom.  
11. Dla poszczególnych kategorii dróg właściwy zarządca drogi prowadzi ewidencję dróg, obiektów mostowych,  
tuneli, przepustów i  promów.  
12. Minister właściwy do spraw tr ansportu określi, w  drodze rozporządzenia, sposób numeracji oraz zakres, treść i  spo-
sób prowadzenia ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i  promów, a  także treść i  sposób 
prowadzenia rejestrów numerów nadanych drogom oraz rejestru JNI nadanych obiektom mostowym i  tunelom, mając na 
względzie potrzeby zarządzania drogami publicznymi oraz gromadzenia danych o  sieci tych dróg, w  ramach jednolitej 
metodyki systemu referencyjnego.  
Art. 11. (uchylony)  
Art. 12. (uchylony)  
Art. 12a. 1. Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach wyznaczając miejsca przeznaczone na postój pojaz-
dów wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w  kartę parkingową, o  której mowa w  art. 8 ustawy  
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu dro gowym, zwaną dalej „kartą parkingową ”: 
1) na drogach publicznych;  
2) w strefach zamieszkania, o  których mowa w  art. 2 pkt  16 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogo-
wym;  
3) w strefach ruchu, o  których mowa w  art. 2 pkt 16a ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1693  
 
2. Stanowiska postojowe, o  których mowa w  ust. 1, w  miejscu przeznaczonym na postój pojazdów wyznacza się 
w liczbie nie mniejszej niż:  
1) 1 stanowisko – jeżeli liczba stanowisk wynosi 6 –15; 
2) 2 stanowiska – jeżeli l iczba stanowisk wynosi 16 –40; 
3) 3 stanowiska – jeżeli liczba stanowisk wynosi 41 –100; 
4) 4% ogólnej liczby stanowisk jeżeli ogólna liczba stanowisk wynosi więcej niż 100.  
Art. 12b.  1. Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach, wyznaczając miejsca przeznaczone na postój pojazdów,  
wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów elektrycznych i pojazdów hybrydowych w rozumieniu ustawy z  dnia 
11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z  2022 r. poz. 1083 i 1260) przy ogólno dostęp-
nych stacjach ładowania:  
1) na drogach publicznych,  
2) w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym,  
3) w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 199 7 r. – Prawo o ruchu drogowym  
– oznaczając je odpowiednimi znakami drogowymi pozwalającymi odróżnić je od stanowisk postojowych przeznaczonych 
dla pozostałych pojazdów samochodowych.  
2. Stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, wyznacza się co najmnie j w liczbie odpowiadającej liczbie punktów 
ładowania w danej lokalizacji.  
3. Ze stanowisk postojowych, o których mowa w ust. 1, mogą korzystać wyłącznie pojazdy elektryczne i pojazdy 
hybrydowe – przez czas ładowania.  
4. Organ, o którym mowa w ust. 1, może wyznaczyć stanowiska postojowe przeznaczone na postój pojazdów elek-
trycznych, pojazdów hybrydowych i pojazdów napędzanych gazem ziemnym, w rozumieniu ustawy z dnia 11 stycznia 
2018  r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, również w miejscach, gdzi e nie występują ogólnodostępne stacje 
ładowania, w celu promocji pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi.  
Art. 13. 1. Korzystający z  dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za:  
1) postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych:  
a) w strefie płatnego parkowania,  
b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania;  
2) (uchylony)  
3) przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w  rozumieniu  art. 2 pkt 33 ustawy  z dnia 20  czerwca 
1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, za które uważa się tak że zespół pojazdów składający się z  pojazdu samochodo-
wego oraz przyczepy lub naczepy o  dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5  tony, w  tym autobusów niezależnie 
od ich dopuszczalnej masy całkowitej.  
2. Korzystający z  dróg publicznych mogą być obowiązani  do ponoszenia opłat za:  
1) przejazdy przez obiekty mostowe i  tunele zlokalizowane w  ciągach dróg publicznych;  
2) przeprawy promowe na drogach publicznych.  
3. Od opłat, o  których mowa  w ust. 1 pkt 1 oraz ust.  2, są zwolnione:  
1) pojazdy:  
a) Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby 
Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Gra-
nicznej,  Służby Ochrony Państwa , Służby Więziennej, Kra jowej Administracji Skarbowej wykorzystywane przez  
Służbę Celno -Skarbową, służb ratowniczych,  
b) zarządów dróg,  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1693  
 
c) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a  także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, 
której Rzeczpospolita Polska jest  stroną, tak stanowi,  
d) wykorzystywane w  ratownictwie lub w  przypadku klęski żywiołowej , 
e) pojazdy elektryczne, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach  
alternatywnych;  
2) autobusy szkolne przewożące  dzieci do szkoły.  
3a. Od opłat, o  których mowa  w ust. 1 pkt 3, są zwolnione pojazdy:  
1) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a  także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, której 
Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi;  
2) służb ratowniczych, służb ratownictwa górniczego, Morskiej Służby Poszukiwania i  Ratownictwa, Straży Granicz nej, 
Służby Ochrony Państwa , Służby Więziennej, Inspekcji Transportu Drogowego, Krajowej Administracji Skar bowej 
wykorzystywane przez Służbę Celno -Skarbową, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, 
Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego oraz Centralnego Biura Antykorup cyjnego;  
3) zarządcy dróg krajowych wykorzystywane do utrzymania tych dróg.  
4. Od opłat, o których mowa  w ust. 2 pkt 2, zwolnione są:  
1) ciągniki rolnicze i  inne maszyny rolnicze;  
2) pojazdy zaopatrzone w  kartę parkingową.  
5. Korzystający z  drogi publicznej jest zwolniony z  opłat, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1 i ust. 2, w przypadku wyko -
nywani a przez niego przejazdu w  ramach pomocy humanitarnej lub medycznej.  
6. Zwolnienie, o  którym mowa w  ust. 5, następuje w  drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez ministra właś ci-
wego do spraw transportu, na wniosek podmiotu występującego o  takie zwolnienie.  
Art. 13a. Zadania w  zakresie budowy i  eksploatacji autostrad i  dróg ekspresowych mogą być realizowane:  
1) na zasadach ogólnych określonych w  ustawie;  
2) na zasadach określonych w  przepisach o  autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogo wym;  
3) na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 19  grudnia 2008  r. o partnerstwie publiczno -prywatnym ( Dz. U. z 202 2 r. 
poz. 407 i 1079 ); 
4) na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 12  stycznia 2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia (Dz.  U. 
z 2021 r. poz. 1469 ); 
5) na zasadach określonych w  ustawie z  dnia 21  października 2016  r. o umowie koncesji na roboty bu dowlane lub usługi  
(Dz. U. z 2021 r. poz. 541 ). 
Art. 13b. 1. Opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust.  1 pkt  1 lit. a, pobiera się za postó j pojazdów samochodowych w strefie 
płatnego parkowania, w  wyznaczonym miejscu, w  określone dni robocze, w  określonych godzinach lub cało dobowo.  
1a. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w  śródmiejskiej 
strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni lub codziennie, w określonych godzinach lub cało-
dobowo.  
2. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, 
jeżeli  uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w  celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub 
realizacji lokalnej polityki transportowej, w  szczególności w  celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów 
samochodowych lub wprowadzen ia preferencji dla komunikacji zbiorowej.  
2a. Śródmiejską strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach zgrupowania intensywnej zabudowy funkcjo nal-
nego śródmieścia, które stanowi faktyczne centrum miasta lub dzielnicy w mieście o liczbie ludności po wyżej 100 000  miesz -
kańców, jeżeli spełnione są warunki, o których mowa w ust. 2, a ustanowienie strefy płatnego parkowania może nie być 
wystarczające do realizacji lokalnej polityki transportowej lub polityki ochrony środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1693  
 
2b. Ustalenie śródmiejskie j strefy płatnego parkowania, w tym ustalenie wy sokości opłaty, o której mowa w  art. 13 
ust. 1 pkt 1 lit. b, wymaga uprzedniego przeprowadzenia przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) analizy, która określi:  
1) rotację parkujących pojazdów samochodowyc h w planowanej śródmiejskiej strefie płatnego parkowania;  
2) zakładany poziom rotacji parkujących pojazdów samochodowych w planowanej śródmiejskiej strefie płatnego parko-
wania, z uwzględnieniem różnych poziomów wysokości opłat za postój w tej strefie.  
3. Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządza-
jące drogami i  ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania.  
4. Rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania lub śródmiejską strefę płatnego parkowania:  
1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b, z tym że opłata za pierwszą godzinę postoju 
pojazdu samochodowego nie może przekraczać:  
a) w stre fie płatnego parkowania – 0,15% minimalnego wynagrodzenia, w ro zumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z  dnia 
10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207 ), 
b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania – 0,45% minimalneg o wynagrodzenia, o którym mowa w lit. a;  
2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników 
drogi;  
3) określa sposób pobierania opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.  
4a. Ustalając wysokość  opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, rada gminy (rada miasta) bierze pod uwagę 
wyniki analizy, o której mowa w ust. 2b.  
5. Stawki opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, mogą być zróżnicowane w  zależności od miejsca  postoju. Przy 
ustalaniu stawek uwzględnia się progresywne narastanie opłaty przez pierwsze trzy godziny postoju,  przy czym progresja 
nie może przekraczać powiększenia stawki opłaty o  20% za kolejne godziny w  stosunku  do stawki za poprzednią godzinę 
postoju. Stawka opłat y za czwartą godzinę i  za kolejne godziny postoju nie  może przekraczać stawki opłaty za  pierwszą 
godzinę postoju.  
6. Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w  uzgodnieniu z  zarządcą drogi:  
1) wyznacza w  strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej  strefie płatnego par kowania miejsca przeznaczone na  postój 
pojazdów, w  tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w  kartę parkingową;  
1a) wyznacza, w strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego park owania, miejsca prze znaczone na  po-
stój pojazdów elektrycznych na czas ładowania przy punktach ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych sta-
cjach ładowania, o których mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektro mobilności i paliwach 
alternatywnych;  
2) może wyznaczać w  strefie płatnego parkowania lub śródmiejskiej strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska 
postojowe (koperty) w  celu korzystania z  nich na prawach wyłączności w  określonych godzinach lub całodobowo.  
7. Opłaty, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt  1, pobiera zarząd drogi, a  w przypadku jego braku – zarządca drogi.  
8. Zarząd drogi albo zarządca drogi wykonuje obowiązek, o  którym mowa w:  
1) art. 13  ust. 1 lit. a–c rozporządzenia 2016/679  – pobierając opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, w szcze gólno-
ści zamieszczając stosowne informacje w  miejscu, w  którym opłata ta jest wnoszona;  
2) art. 13  ust. 1 lit. d–f i ust. 2 rozporządzenia 2016/679  – udostępniając informacje w  Biuletynie Informacji Publicznej 
na swojej stronie podmiotowej, o czym informuje w  sposób określony w  pkt 1 osoby, których dane osobowe są prze-
twarzane.  
9. Zarząd drogi albo zarządca drogi informuje o  ograniczeniach, o  których mowa w  ust. 8, udostępniając stosowne 
informacje w  miejscu, w  którym opłata jest wnoszona, w  Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej 
oraz w  miejscu widocznym w  siedzibie.  
10. Dane osobowe przetwarzane w  związku z  poborem opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, przechowuje się 
przez okres ustalony zgodnie z  przepisami w ydanymi na podstawie art.  6 ust. 2b ustawy z  dnia 14  lipca 1983  r. o narodo-
wym zasobie archiwalnym i  archiwach (Dz.  U. z 2020 r. poz.  164). 
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1693  
 
11. Dane osobowe, o  których mowa w  ust. 10, podlegają zabezpieczeniom zapobiegającym nadużyciom lub niezgod-
nemu z prawem dostępowi lub przekazywaniu polegającym co najmniej na:  
1) dopuszczeniu do przetwarzania danych osobowych wyłącznie osób posiadających pisemne upoważnienie wydane 
przez administratora danych;  
2) pisemnym zobowiązaniu osób upoważnionych do przetwar zania danych osobowych do zachowania ich w  tajemnicy.  
Art. 13ba.  Wystąpienie z  żądaniem, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na obo wią-
zek wniesienia opłaty, o  której mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1. 
Art. 13c. (uchylony)  
Art. 13d. 1. Opłata, o  której mowa w  art. 13 ust.  2 pkt  1, może być pobierana za przejazd pojazdów przez obiekt  
mostowy lub tunel, którego długość jest większa niż 400  m. 
2. Przez długość obiektu mostowego lub tunelu, o  której mowa w  ust. 1, należy rozumi eć długość całkowitą obiektu 
podaną w  dokumentach ewidencyjnych obiektu mostowego lub tunelu, prowadzonych zgodnie z  przepisami w  sprawie 
numeracji i  ewidencji dróg, obiektów mostowych, tuneli i  promów.  
3. Ustala się następujące kategorie pojazdów w  celu o kreślania wysokości opłaty, o  której mowa w  art. 13 ust.  2 pkt  1: 
1) kategoria 1  – trójkołowe lub czterokołowe pojazdy samochodowe o  masie własnej nieprzekraczającej 550  kg; 
2) kategoria 2  – pojazdy samochodowe o  dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekracz ającej 3,5  t, z wyjątkiem auto busów, 
oraz zespoły tych pojazdów;  
3) kategoria 3  – autobusy o  dwóch osiach, ciągniki samochodowe bez naczep;  
4) kategoria 4  – samochody ciężarowe o  dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5  t, autobusy o  trzech i  więcej 
osiach, pojazdy członowe o  całkowitej liczbie osi do pięciu;  
5) kategoria 5  – zespoły pojazdów składające się z  samochodu ciężarowego o  dopuszczalnej masie całkowitej przekra-
czającej 3,5  t i przyczepy albo z  autobusu i  przyczepy oraz pojazdy członowe o całkowitej liczbie osi powyżej pięciu, 
a także pojazdy specjalne.  
4. Minister właściwy do spraw transportu, w  drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla obiektów mostowych  
zlokalizowanych w  ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Kra jowych i  Autostrad albo dla których 
funkcję zarządcy drogi pełni drogowa spółka specjalnego przeznaczenia, opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 1, i usta-
lić wysokość opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przejazd przez obiekt mostowy nie może przekr oczyć dla:  
1) pojazdu kategorii 1  – 4 zł; 
2) pojazdu kategorii 2  – 5 zł; 
3) pojazdu kategorii 3  – 6 zł; 
4) pojazdu kategorii 4  – 8 zł; 
5) pojazdu kategorii 5  – 9 zł. 
5. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w  drodze uchwały, może wprowadzić dla obiektów mosto -
wych zlokalizowanych w  ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, opłatę, o  której mowa  
w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić wysokość opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przejazd przez obiekt mostowy nie może  
przekroczyć stawek określonych w  ust. 4 pkt 1–5. 
6. Minister właściwy do spraw transportu, w  drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla tuneli zlokalizowanych 
w ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad albo dla któ rych funkcję zarządcy 
drogi pełni drogowa spółka specjalnego przeznaczenia, opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 1, i ustalić wysokość 
opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przejazd przez tunel nie może przekroczyć dla:  
1) pojazdu kategorii 1  – 8 zł; 
2) pojazdu kategorii 2  – 10 zł; 
3) pojazdu kategorii 3  – 12 zł; 
4) pojazdu kategorii 4  – 15 zł; 
5) pojazdu kategorii 5  – 18 zł. 
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1693  
 
7. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w  drodze uchwały, może wprowadzić dla tuneli zlokalizo-
wanych w  ciągach  dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 
pkt 1, i ustalić wysokość opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przejazd przez tunel nie może przekroczyć stawek, o  któ-
rych mowa w  ust. 6 pkt 1–5. 
8. Minister właściwy do spraw transportu wprowadzając opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 1, w drodze rozpo-
rządzenia:  
1) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników 
drogi,  
2) określa sposób  ogłaszania wysokości tej opłaty,  
3) określa sposób pobierania tej opłaty  
– uwzględniając w  szczególności potrzeby użytkowników w  zakresie częstotliwości korzystania z  obiektów mostowych 
i tuneli, zmniejszenie skutków finansowych wprowadzenia opłaty dla mi eszkańców, dostępność informacji o  wysokości 
opłat oraz koszt poboru tej opłaty.  
9. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wprowadzając opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 1, 
w drodze uchwały:  
1) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników 
drogi;  
2) określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty;  
3) określa sposób pobierania tej opłaty.  
10. Opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 1, pobiera zarząd drogi, a  w przypadku jeg o braku zarządca drogi, z  za-
strzeżeniem  ust. 10a. 
10a. Opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 1, może pobierać na warunkach określonych w  umowie, o  której mowa 
w art. 6 ust. 1 ustawy  z dnia 12  stycznia 2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przeznacz enia, drogowa spółka spe -
cjalnego przeznaczenia, która pełni funkcję zarządcy drogi krajowej.  
Art. 13e. 1. Opłata, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 2, może być pobierana  za przewóz promem osób, zwierząt,  
bagażu lub pojazdów.  
2. Nie pobiera się opłaty za  przewóz osób od kierowcy przewożonego pojazdu.  
3. Nie pobiera się opłaty za przewóz zwierzęcia przewożonego jako bagaż ręczny.  
4. Nie pobiera się opłaty za przewóz bagażu od osoby przewożącej bagaż ręczny, którego masa nie przekracza 20  kg 
na osobę.  
5. Ustala się następujące kategorie pojazdów w  celu określania wysokości opłaty, o  której mowa w  art. 13 ust.  2 pkt  2: 
1) kategoria 1  – trójkołowe lub czterokołowe pojazdy samochodowe o  masie własnej nieprzekraczającej 550  kg, moto -
rowery i  motocykle;  
2) katego ria 2 – pojazdy samochodowe o  dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5  t, z wyjątkiem auto busów,  
oraz zespoły tych pojazdów, a  także pojazdy zaprzęgowe;  
3) kategoria 3  – autobusy o  dwóch osiach, ciągniki samochodowe bez naczep;  
4) kategoria 4 – samochody ciężarowe o  dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5  t, autobusy o  trzech i  więcej 
osiach, pojazdy członowe o  całkowitej liczbie osi do pięciu;  
5) kategoria 5  – zespoły pojazdów składające się z  samochodu ciężarowego o  dopuszczalnej  masie całkowitej przekra-
czającej 3,5  t i przyczepy albo z  autobusu i  przyczepy oraz pojazdy członowe o  całkowitej liczbie osi powyżej pięciu, 
a także pojazdy specjalne.  
6. Minister właściwy do spraw transportu, w  drodze rozporządzenia, może wprowadzić dla  przepraw promowych  
zlokalizowanych w  ciągach dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad, opłatę, o  której 
mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 2, i ustalić wysokość opłaty, z  tym że jednorazowa opłata za przewóz promem nie może przekr o-
czyć dla:  
1) jednej osoby – 3 zł; 
2) jednego zwierzęcia – 3 zł; 
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1693  
 
3) jednej sztuki bagażu – 5 zł; 
4) pojazdu:  
a) kategorii 1  – 8 zł, 
b) kategorii 2  – 10 zł, 
c) kategorii 3  – 12 zł, 
d) kategorii 4  – 15 zł, 
e) kategorii 5  – 18 zł. 
7. Organ stanowiący jednostk i samorządu terytorialnego, w  drodze uchwały, może wprowadzić dla przepraw promo-
wych zlokalizowanych w  ciągach dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, opłatę, o  której mowa 
w art. 13 ust. 2 pkt 2, i ustalić wysokość opłaty, z  tym że  jednorazowa opłata za przewóz promem nie może przekroczyć 
stawek, o  których mowa w  ust. 6 pkt 1–4. 
8. Minister właściwy do spraw transportu wprowadzając opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 2, w drodze rozpo-
rządzenia:  
1) może wprowadzić opłaty abona mentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników 
drogi,  
2) określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty,  
3) określa sposób pobierania tej opłaty  
– uwzględniając w  szczególności potrzeby użytkowników w  zakresie częstotliwośc i korzystania z  przepraw promowych, 
zmniejszenie skutków finansowych wprowadzenia opłaty dla mieszkańców, dostępność informacji o  wysokości opłat oraz 
koszt poboru tej opłaty.  
9. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego wprowadzając opłatę, o  której mowa  w art. 13 ust. 2 pkt 2, 
w drodze uchwały:  
1) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowaną oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi;  
2) określa sposób ogłaszania wysokości tej opłaty;  
3) określa sposób pobierania tej opłaty.  
10. Opłatę, o  której mowa w  art. 13 ust. 2 pkt 2, pobiera zarząd drogi, w  której ciągu jest zlokalizowana przeprawa 
promowa, a  w przypadku jego braku zarządca drogi.  
Art. 13f. 1. Za nieuiszczenie opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową.  
2. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o  której mowa w  ust. 1, oraz sposób jej pobierania . 
Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 
ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.  
3. Opłatę dodatkową, o  której mowa w  ust. 1, pobiera zarząd drogi, a  w przypadku jego braku zarządca drogi.  
4. W związku z  poborem opłaty dodatkowej zarząd drogi albo zarządca drogi wykonują obowiązek, o  którym mowa 
w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do osoby, której dane dotyczą, chyba że 
posiada ona te informacje, a  ich zakres lub treść nie uległy zmianie.  
5. Wystąpienie z  żądaniem, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na obowiązek wnie-
sienia opłaty dodatkowej.  
Art. 13g. (uchylony)  
Art. 13h. W przypadku zawarcia umowy o  partnerstwie publiczno -prywatnym opłaty, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 
pkt 1, art. 13 ust. 2, oraz opłatę dodatkową, o  której mowa w  art. 13f ust. 1, może pobierać partner prywatny.  
Art. 13ha.  1. Opłata, o  której mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej „opłatą elektroniczną ”, jest pobierana za prze-
jazd po drogach krajowych lub ich odcinkac h, określonych w  przepisach wydanych na podstawie  ust. 6. 
2. Opłatę elektroniczną ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i  stawki tej opłaty za kilometr dla danej 
kategorii pojazdu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1693  
 
3. Ustala się następujące kategorie pojazdów w  celu określeni a stawki opłaty elektronicznej:  
1) kategoria 1  – pojazdy samochodowe o  dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5  tony i  poniżej 12  ton; 
2) kategoria 2  – pojazdy samochodowe o  dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12  ton; 
3) kategoria 3  – autobusy.  
4. Stawka opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogą krajową, niezależnie od kategorii pojazdów, o  której mowa 
w ust. 3, nie może być wyższa niż 2  zł oraz nie może przekroczyć stawki tej opłaty obliczonej zgodnie z  przepisami wyda-
nymi na podstawie  ust. 5. 
4a. Stawka opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogą krajową, us talona w przepisach wydanych na  podstawie 
ust. 6, ulega podwyższeniu na następny rok w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług kon-
sumpcyjnych w okresie  pierwszych trzech kwartałów roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego 
okresu roku poprzedniego.  
4b. W przypadku gdy stawka opłaty elektronicznej podwyższona w sposób, o którym mowa w ust. 4a, przekroczyłaby 
2 zł albo stawkę oblic zoną zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5, stawka opłaty elektronicznej ulega podwyż-
szeniu do wysokości niższej z tych kwot.  
4c. Wskaźnik wzrostu cen, o którym mowa w ust. 4a, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu 
Statyst ycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 15 dni po 
upływie trzeciego kwartału każdego roku.  
5. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółową metodę obliczania maksymalnej stawki opłaty elek-
tronicznej za przejazd 1  kilometra drogi krajowej, uwzględniając koszty budowy drogi krajowej lub jej odcinka, w  tym 
koszty finansowe, koszty utrzymania, koszty remontów, ochrony oraz zarządzania drogą, koszty poboru opłaty elektronicz-
nej oraz inne kos zty eksploatacji.  
6. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzenia:  
1) określi drogi krajowe lub ich odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną,  
2) ustali dla nich wysokość stawek opłaty elektronicznej za przejazd kilometra, dla danej kategorii pojazdu , w wyso kości 
nie większej niż określona  w ust. 4 
– mając na uwadze potrzeby utrzymania i  ochrony dróg istotnych dla rozwoju sieci drogowej, koszty poboru opłaty elektro-
nicznej  oraz klasę drogi, na której jest pobierana opłata elektroniczna.  
7. Rada Minis trów w  rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 6, może:  
1) zróżnicować stawki opłaty elektronicznej ze względu na liczbę osi, emisję spalin pojazdu samochodowego, porę dnia, 
kategorię dnia i  porę roku, mając na uwadze zapewnienie potrzeb ochrony środowiska, p łynności ruchu, ochronę dróg 
publicznych, optymalizację wykorzystania infrastruktury transportu lądowego, a  także propagowanie bezpieczeństwa 
ruchu drogowego;  
2) wprowadzić stawki abonamentowe dla niektórych użytkowników drogi krajowej w  wysokości nie mnie jszej niż 
87% stawki opłaty elektronicznej, z  zachowaniem zasady przejrzystości i  niedyskryminacji.  
8. Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczy pospo-
litej Polskiej „Monitor Polski”, stawki opłaty e lektronicznej obliczone zgodnie z ust. 4a i 4b, zaokrąglając je w górę do 
pełnych groszy.  
Art. 13haa.  1. Minister właściwy do spraw transportu realizuje politykę państwa w  zakresie opłaty elektronicznej 
i opłaty za przejazd autostradą, o  której mowa w  art. 37a ust.  1a pkt  1 ustawy z  dnia 27  października 1994  r. o autostradach 
płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym ( Dz. U. z 2022 r. poz. 659 i 1079 ). 
2. W związku z  wykonywaniem zadań, o  których mowa w  ust. 1, minister właściwy do spraw transportu:  
1) określa kierunki rozwoju sieci dróg objętych poborem opłaty elektronicznej oraz opłaty za przejazd autostradą, o  której 
mowa w  art. 37a ust.  1a pkt  1 ustawy z  dnia 27  października 1994  r. o autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu  
Drogowym;  
2) prowad zi analizy kierunków rozwoju sieci drogowej, stawek opłaty elektronicznej na poszczególnych drogach lub ich 
odcinkach, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, mając na względzie politykę transportową państwa;  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1693  
 
3) prowadzi działalność analityczną i  prognostyczną dotyczącą:  
a) zjawisk występujących w  obszarze natężenia ruchu drogowego na podstawie danych z  systemu opłat, o  których 
mowa w  ust. 1, w szczególności mających wpływ na przychody z  ich tytułu,  
b) działania i  rozwoju systemów poboru i  kontroli pra widłowości uiszczenia opłat za korzystanie z  infrastruktury 
drogowej stosowanych w  Rzeczypospolitej Polskiej i  na świecie, w  szczególności w  Unii Europejskiej, oraz roz-
wiązań w  nich wykorzystywanych;  
4) realizuje lub koordynuje współpracę z  innymi państwam i oraz międzynarodowymi organami, organizacjami i  insty tu-
cjami w  zakresie opłat za korzystanie z  infrastruktury drogowej;  
5) zapewnia uczestnictwo swojego przedstawiciela w  posiedzeniach komitetów, o  których mowa w  art. 9c ust.  1 dyrek -
tywy 1999/62/WE Par lamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 17  czerwca 1999  r. w sprawie pobierania opłat za użytko -
wanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.  Urz. UE  L 187 z  20.07.1999, str.  42), zwanej 
dalej „dyrektywą 1999/62/WE”, i  art. 5 ust. 1 dyrekt ywy Parlamentu Euro pejskiego i  Rady 2004/52/WE z  dnia 
29 kwiet nia 2004  r. w sprawie interoperacyjności systemów elektro nicznych opłat drogowych we Wspólnocie (Dz.  Urz. 
UE L 166 z  30.04.2004, str.  124, z  późn. zm.5) – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjal ne, rozdz. 13, t.  34, str.  856);  
6) ma prawo wnioskować o  uczestnictwo przedstawicieli podmiotu pobierającego opłaty elektroniczne  w posie dzeniach 
komitetów, o  których mowa w  pkt 5, jeśli jest to uzasadnione przedmiotem posiedzenia;  
7) przekazuje do Komis ji Europejskiej informacje i  dane dotyczące elektronicznego systemu poboru opłaty elektronicz-
nej, zgodnie z  art. 7h dyrektywy 1999/62/WE, oraz sprawozdania, o  których mowa w  art. 11 ust. 1 tej dyrektywy.  
3. Działania, o  których mowa w  ust. 2 pkt 4–6, są podejmowane w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw 
finansów publicznych.  
Art. 13hb.  1. (uchylony)  
1a. (uchylony)  
1b. (uchylony)  
1ba. Opłatę elektroniczną pobiera Szef Krajowej Administracji Skarbowej, zwany dalej „Szefem KAS”.  
1bb. Opłata elektroniczna jest pobierana za pomocą systemu teleinformatycznego, zwanego dalej „Systemem Poboru 
Opłaty Elektronicznej KAS”.  
1bc. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia, inny organ Kra-
jowej Administracji S karbowej do wykonywania zadań Szefa KAS, o  których mowa w ust. 1ba, okreś lając szczegółowy 
zakres zadań, mając na względzie zapewnienie sprawnego i skutecznego wykonywania tych zadań.  
1c. (uchylony)  
1d. (uchylony)  
1e. (uchylony)   
1f. (uchylony ) 
1g. (uchylo ny) 
1h. (uchylony)  
1i. (uchylony)  
1j. (uchylony)  
1ja. Zadania związane z projektowaniem, budową, rozwojem, wdrożeniem, utrzy maniem lub wsparciem urządzeń i ele-
mentów Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS mogą być wykonywane przez jednostkę podległą mini strowi właś ciwemu  
do spraw finansów publicznych lub przez niego nadzorowaną.  
                                                           
5) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 87 z 31.03.2009, str.  109. 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 1693  
 
1k. Świadczenie usług z  zakresu projektowania, budowy, rozwoju, wdrożenia, utrzymania lub wsparcia urządzeń i  ele-
mentów Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS oraz kontroli pra widłowości uiszczenia tej opłaty może być realizo-
wane przez podmiot, o  którym mowa w  art. 4 ustawy z  dnia 11 września 2019  r. – Prawo zamówień publicznych  (Dz. U. 
z 2021 r. poz. 1129, z późn. zm.6)), zwany dalej „Podmiotem Wyznaczonym ”. 
1l. Podmiot Wyznaczony posiada przygotowanie techniczne oraz doświadczenie w  zakresie projektowania, budowy, 
rozwoju, wdrażania lub utrzymania technologii teleinformatycznych.  
1m. Usługi, o  których mowa w  ust. 1k, Podmiot Wyznaczony wykonuje na rzecz Skarbu Państwa re prezentowa nego 
przez  ministra właściwego do spraw finansów publicznych . 
1n. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w  drodze rozporządzenia, wyznaczyć Podmiot Wyzna -
czony oraz określić zakres realizowanych przez niego usług, uwzględniając kr yteria, o  których mowa w  ust. 1l, a także mając 
na względzie interes Skarbu Państwa oraz zapewnienie możliwości wykorzystania Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej 
KAS do udostępniania danych osobowych w  sposób określony w  art. 51a ust.  3 ustawy z  dnia 16  listopada 2016  r. o Kra-
jowej Administracji Skarbowej (Dz.  U. z 2022 r. poz. 813, 835 , 1079  i 1301 ). 
1o. W przypadku gdy Podmiot Wyznaczony jest nadzorowany albo podlega ministrowi innemu niż minister właś ciwy 
do spraw finansów publicznych, rozporządzenie,  o którym mowa w  ust. 1n, wydaje się w  porozumieniu z  właściwym mini-
strem.  
1p. (uchylony)  
1r. Minister właściwy do spraw finansów publicznych zawiera z  Podmiotem Wyznaczonym umowę, zwaną dalej 
„umową o  świadczenie usług”, która określa w  szczególności:  
1) szczegółowy przedmiot i  zakres czynności realizowanych przez Podmiot Wyznaczony, z  uwzględnieniem przepisów 
wydanych na podstawie ust.  1n; 
2) harmonogram przygotowania lub wykonania czynności przez Podmiot Wyznaczony;  
3) termin wykonania czynności;  
4) obowiązki Podmiotu Wyznaczonego;  
5) wysokość i  zasady wypłaty wynagrodzenia na rzecz Podmiotu Wyznaczonego;  
6) tryb kontroli wykonania czynności przez Podmiot Wyznaczony;  
7) skutki nienależytego wykonania i  niewykonania umowy.  
1s. Umowę o  świadczenie usług finansuje się ze środków Krajowego Funduszu Drogowego na zasadach określonych 
w ustawie z  dnia 27  października 1994  r. o autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym.  
1t. Wynagrodzenie, o  którym mowa w  ust. 1r pkt  5, obejmuje uzasadnione koszty oraz rozsądny zysk Podmiotu Wyzna -
czonego . 
2. Opłata elektroniczna stanowi przychód Krajowego Funduszu Drogowego.  
3. (uchylony)  
Art. 13hba.  1. W  związku z poborem opłaty elektronicznej  podmiot pobierający tę opłatę wykonuje obowiązek, 
o którym mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do osoby, której dane 
dotyczą, chyba że posiada ona te informacje, a  ich zakres lub treść nie uległy zmianie , oraz za pośrednictwem strony 
internetowej zawierającej informacje dotyczące poboru opłaty elektronicznej.  
2. Wystąpienie z  żądaniem, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na obowiązek wnie-
sienia opłaty elektronicznej.  
Art. 13hc. 1. Uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w  systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z  art. 13i. 
2. Podmioty pobierające opłaty elektroniczne z  wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat mogą umoż-
liwić użytkownikom dróg krajowych ui szczanie tych opłat bez konieczności instalacji urządzenia, o  którym mowa w  art. 13i 
ust. 3. 
                                                           
6) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r. poz. 1598, 2054 i 2269 oraz z 2022 r. poz. 25, 
872 i 1079.  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 1693  
 
Art. 13hd.  (uchylony)  
Art. 13he.  Szef KAS może wykorzystywać System Poboru Opłaty Elektronicznej KAS w  celu udostępniania danych  
osobowych w  sposób określony w  art. 51a ust.  3 ustawy z  dnia 16  listopada 2016  r. o Krajowej Administracji Skarbowej.  
Art. 13hf.  1. W  związku z  poborem opłaty elektronicznej Szef KAS gromadzi informacje i  dane dotyczące elektro-
nicznego systemu poboru opłaty elektronicznej w  zakresie niezbę dnym do wykonania przez ministra właściwego do spraw 
transportu obowiązku przekazania Komisji Europejskiej informacji i  danych zgodnie z  art. 7h dyrekty wy 1999/62/WE.  
2. Informacje i  dane gromadzone przez Szefa KAS obejmują w  szczególności liczbę kilometr ów przejechanych przez 
pojazdy, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3, po drogach krajowych, określonych w  przepisach wydanych na pod stawie 
art. 13ha ust.  6, w podziale na poszczególne kategorie, o  których mowa w  art. 13ha ust.  3, i z uwzględnieniem różni cowania 
stawek opłaty elektronicznej ze względu na liczbę osi lub emisję spalin pojazdu samochodowego, w  przypadku wprowadze-
nia takiego różnicowania zgodnie z  art. 13ha ust.  7 pkt 1. 
Art. 13i. 1. Wprowadzane po dniu 1  stycznia 2007  r. systemy elektronicznego poboru opłat, o  których mowa w  art. 13 
ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłaty za przejazd autostradą, o  których mowa w  ustawie z  dnia 27  października 1994  r. o autostra-
dach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym, powinny wy korzystywać co na jmniej jedną z następujących techno-
logii:  
1) lokalizację satelitarną;  
2) system łączności ruchomej opartej na standardzie GSM -GPRS, zgodny z  normami państw członkowskich Unii Euro -
pejskiej wdrażających normę GSM TS 03.60/23.060;  
3) system radiowy do obsługi transportu i  ruchu drogowego pracujący w  paśmie częstotliwości 5,8  GHz.  
1a. Uiszczanie opłat za pomocą systemu elektronicznego poboru opłat, o  którym mowa w  ust. 1, może  następować 
z wykorzystaniem usługi EETS.  
1b. Uiszczanie opłat z  wykorzystaniem  usługi EETS nie ma wpływu na wysokość tych opłat.  
2. Podmioty pobierające opłaty z  wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat, o  których  mowa w  ust. 1, 
są obowiązane umożliwiać świadczenie usługi EETS.  
3. Podmioty pobierające opłaty z  wykorzysta niem systemów elektronicznego poboru opłat powinny oferować urządze-
nia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w  pojazdach samochodowych w  rozumieniu  art. 2 pkt 33 ustawy  z dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
3a. Na potrzeby poboru op łaty elektronicznej za pomocą Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS są stosowane 
urządzenia mobilne, zewnętrzne systemy lokalizacyjne oraz urządzenia pokładowe, wykorzystujące technologie pozycjono-
wania satelitarnego i  transmisji danych. W  celu poboru o płaty elektronicznej urządzenia pokładowe mogą być zapewnione 
przez Szefa KAS, w  przypadku niewystarczającej ich dostępności. W  przypadku wykorzystywania Systemu Poboru Opłaty 
Elektronicznej KAS przepisu ust.  3 nie stosuje się.  
3b. Dane geolokalizacyjne ni ezbędne do poboru opłaty elektronicznej, przekazywane z  urządzenia, o  którym mowa  
w ust. 3a, do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, obejmują współrzędne geograficzne dotyczące położenia pojazdu 
samochodowego, jego prędkość, datę i  godzinę pozyskania tych współrzędnych, azymut środka transportu, błąd przekazy -
wania danych satelitarnych. Dane geolokalizacyjne mogą być przekazywane za pośrednictwem systemu teleinforma tycz-
nego podmiotu, z  którym korzystający z  dróg publicznych, o  którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zawarł umowę na obsługę 
zewnętrznego systemu lokalizacji albo urządzenia pokładowego.  
3c. Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępni w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie pod -
miotowej urzędu obsługującego tego  ministra informację na temat wymogów technicznych przekazywania danych geo -
lokalizacyjnych niezbędnych do poboru opłaty elektronicznej, w  szczególności specyfikację techniczną interfejsu, protokoły 
komunikacyjne i  szyfrujące oraz sposób uwierzytelnienia k omunikacji.  
3d. Szef KAS udostępnia nieodpłatne oprogramowanie przeznaczone do instalacji na urządzeniu mobilnym, o  którym 
mowa w  ust. 3a. 
3e. Szef KAS wydaje zgodę na przyłączenie systemu teleinformatycznego, o  którym mowa w  ust. 3b, do Systemu 
Poboru Opł aty Elektronicznej KAS po przeprowadzeniu testów integracyjnych zakończonych wynikiem pozytywnym, 
potwierdzających poprawność danych i  sposób ich przekazywania, zgodnie z  ust. 3c. 
3f. Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępni w  Biuletynie I nformacji Publicznej na stronie pod-
miotowej urzędu obsługującego tego ministra informację na temat sposobu przeprowadzenia testów, o  których mowa 
w ust. 3e. 
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 1693  
 
4. (uchylony)  
4a. Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w  urządzenie, o którym mowa w  ust. 3 i 3a lub w art. 16l 
ust. 1, jest obowiązany do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o  kategorii pojazdu, o  której mowa w  art. 13ha  
ust. 3, lub o  liczbie osi pojazdu – w przypadku, o  którym mowa w  art. 13ha  ust. 7 pkt 1. 
4aa. Kierujący pojazdem sa mochodowym wyposażonym w  urządzenie mobilne albo urządzenie pokładowe jest obo-
wiązany zapewnić działanie tego urządzenia mobilnego wraz z  oprogramowaniem, o  którym mowa w  ust. 3d, albo urządze-
nia pokładowego.  
4ab. Kierujący pojazdem samochodowym odmawia pr zejazdu, w przypadku gdy:  
1) właściciel pojazdu albo  
2) posiadacz pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, albo  
3) użytkownik pojazdu, o którym mowa w art. 80b ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerw ca 1997 r. – Prawo o ruchu drogo -
wym  
 – zwany dalej „właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu”, nie wyposażył pojazdu w prawidłowo funkcjo-
nujący zewnętrzny system lokalizacyjny albo prawidłowo funkcjonujące urządzenie pokładowe albo urządzenie mobilne 
wraz z oprogramowaniem, zapewniające przekazywanie danych geolokalizacyjnych.  
4aba. Kierujący pojazdem samochodowym podczas przejazdu po drog ach określonych w przepisach wy danych na  pod-
stawie art. 13ha ust. 6, za który uiszcza się opłatę elektronic zną, nie może mieć w pojeździe za krytych lub ozdobionych 
tablic rejestracyjnych lub nie może mieć z przodu lub z tyłu pojazdu znaków, napisów lub przedmiotów, które ograniczają 
czytelność tych tablic, oraz nie może umieszczać na pojeździe ta blic reje stracy jnych w innych miejscach niż konstrukcyjnie 
do tego przeznaczone.  
4b. Właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu są obowiązani do używania urządzenia, o  którym mowa w  ust. 3 
i 3a lub w  art. 16l ust.  1, zgodnie z  jego przeznaczeniem.  
4c. Właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu są obowiązani wyposażyć pojazd samochodowy w  prawidłowo 
funkcjonujący zewnętrzny system lokalizacyjny, albo prawidłowo funkcjonujące urządzenie pokładowe albo urządzenie 
mobilne wraz z  oprogramowaniem i  zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych z  tego urządzenia, 
przez okres przejazdu po drogach, określonych w  przepisach wydanych na podstawie art.  13ha ust.  6. 
5. Urządzenia, o  których mowa w  ust. 3, mogą być również wykorzystywane do innych  celów w  transporcie drogo-
wym, pod warunkiem że nie prowadzi to do dodatkowych obciążeń użytkowników lub stworzenia dyskryminacji między 
nimi. Urządzenia mogą być połączone z  zainstalowanym w  pojeździe samochodowym tachografem . 
6. (uchylony)  
Art. 13ia.  1. W celu uiszczania opłaty elektronicznej z  wykorzystaniem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS 
właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest obowiązany dokonać rejestracji w  rejestrze uiszczających opłatę elek-
troniczną. Rejestracji nie dokonuje  się w  przypadku uiszczania opłaty elektronicznej z  wykorzysta niem usługi EETS.  
2. Rejestr, o  którym mowa w  ust. 1, zawiera dane:  
1) właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu;  
2) urządzenia, o  którym mowa w  art. 13i ust.  3a, w  tym urządzenia mobiln ego wraz z  oprogramowa niem, o  którym mowa 
w art. 13i ust. 3d; 
3) pojazdów samochodowych, przyczep i  naczep;  
4) dotyczące trybu wnoszenia opłaty elektronicznej oraz wnoszonego zabezpieczenia;  
5) korzystającego z  drogi, który nie jest właścicielem, posiadac zem albo użytkownikiem pojazdu.  
3. Rejestr, o  którym mowa w  ust. 1, jest prowadzony przez Szefa KAS w  Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS . 
4. Szef KAS jest administratorem danych, w  tym danych osobowych, przetwarzanych w  Systemie Poboru Opłaty Elek-
tronicznej KAS.  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 1693  
 
5. Właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu, dokonując rejestracji, o  której mowa w  ust. 1, podaje:  
1) imię i  nazwisko lub nazwę właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu, adres zamieszkania lub adres jego sie-
dziby;  
2) numer PESEL , numer identyfikacji podatkowej albo inny numer identyfikacyjny używany w  państwie zamieszkania 
lub siedziby albo numer, za pomocą którego właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest zidentyfikowany 
na potrzeby podatku od towarów i  usług albo podat ku od wartości dodanej, a  jeżeli nie został nadany, nazwę i  numer 
dokumentu stwierdzającego tożsamość osoby fizycznej niewykonującej działalności gospodarczej będącej właścicie-
lem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu oraz nazwę państwa, które ten dokume nt wydało;  
3) dane pojazdu samochodowego, w  szczególności:  
a) numer rejestracyjny,  
b) określenie dopuszczalnej masy całkowitej,  
c) poziom emisji zanieczyszczeń,  
d) (uchylona)  
e) (uchylona)  
f) rodzaje paliwa – w przypadku różnicowania, o którym mowa w art. 13ha ust. 7 pkt 1;  
g) (uchylona)  
h) (uchylona)  
i) (uchylona)  
4) tryb wnoszenia opłaty elektronicznej oraz formę zabezpieczenia, jeżeli jest wymagane.  
6. Dokonując rejestracji, o  której mowa w  ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu podaje dane, o  których 
mowa w  ust. 5 pkt 3, jeżeli dane te nie zostały zgłoszone do centralnej ewidencji pojazdów, o  której mowa w  art. 80a ustawy 
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, lub Centralnego Rejestru Danych Podatkowych, o  którym mowa 
w art. 35 ust. 1 ustawy z  dnia 16  listopada 2016  r. o Krajowej Administracji Skarbowej.  
7. Dokonując rejestracji, o  której mowa w  ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu dołącza:  
1) odwzorowania cyfrowe dokumentów potwierdzających dane, o  których mowa w  ust. 5 pkt 3, jeżeli dane te nie zostały  
zgłoszone do centralnej ewidencji pojazdów, o  której mowa w  art. 80a ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu  
drogowym;  
2) odwzorowanie cyfrowe potwierdzenia złożenia zabezpieczenia w  formie pieniężne j lub dokumentu potwierdzającego 
złożenie zabezpieczenia, o  którym mowa w  ust. 5 pkt 4, jeżeli jest wymagane, oraz składa, nie później niż w  następnym 
dniu roboczym po dokonaniu rejestracji, Szefowi KAS oryginał dokumentu potwierdzającego złożenie tego zab ezpie-
czenia.  
8. Dokonując rejestracji, o  której mowa w  ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu rejestruje urządzenie, 
o którym mowa w  art. 13i ust.  3a, i uzyskuje numer referencyjny dla każdego zarejestrowanego urządzenia.  
9. Dokonanie rejest racji, o  której mowa w  ust. 1, wymaga uwierzytelnienia.  
10. Właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu jest obowiązany aktualizować dane zawarte w  rejestrze, o  którym 
mowa w  ust. 1, niezwłocznie, nie później niż przed rozpoczęciem przejazdu po drogach,  określonych w  przepisach wyda-
nych na podstawie art.  13ha ust.  6. 
11. W razie stwierdzenia, że podane dane, o  których mowa w  ust. 5, wpływające na wysokość opłaty elektronicznej są 
niezgodne ze stanem faktycznym lub nie są potwierdzone w  złożonych dokumen tach, Szef KAS usuwa zawarte w  rejestrze 
uiszczających opłatę elektroniczną dane, o których mowa w ust. 5 pkt 3 lit. b, c i f . 
12. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 11, opłatę elektroniczną nalicza się według najwyższej stawki okreś lonej 
w przepisach wyda nych na podstawie art.  13ha ust.  6. 
13. Szef KAS zawiadamia bez zbędnej zwłoki, za pośrednictwem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, właś -
ciciela, posiadacza albo użytkownika  pojazdu o  usunięciu danych, o  których mowa w  ust. 11. 
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 1693  
 
14. Na usunięcie dany ch, o  którym mowa w  ust. 11, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu może wnieść sprze-
ciw do Szefa KAS, w  terminie 14  dni od dnia zawiadomienia, o  którym mowa w  ust. 13. W  przypadku uwzględnienia sprze-
ciwu przepisu ust.  12 nie stosuje się.  
15. W przypadku gdy urządzenia, o  których mowa w  art. 13i ust.  3a, nie zapewniają prawidłowego przekazywania 
danych geolokalizacyjnych, urządzenia te są wykreślane z  rejestru, o  którym mowa w  ust. 1. 
16. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 15, właściciel, posiadacz al bo użytkownik pojazdu jest informowany o wy-
kreśleniu urządzenia, o  którym mowa w  art. 13i ust.  3a, za pośrednictwem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.  
17. Dane:  
1) o których mowa w  ust. 2, są przechowywane nie dłużej niż 36 miesięcy , licząc od końca  roku kalendarzowego, w  któ-
rym właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu zaprzestał przejazdu po drogach krajowych lub ich odcinkach, na 
których pobiera się opłatę elektroniczną,  
2) geolokalizacyjne są przechowywane nie dłużej niż 9 miesięcy, licząc od  dnia zakończenia danego przejazdu po drogach 
krajowych  
– chyba że przed upływem tego terminu wszczęte zostało postępowanie administracyjne lub postępowanie w  sprawach 
o wykroczenia, w  którym te dane są niezbędne, w  takim przypadku dane te są przechowywane  do czasu zakończenia postę-
powania.  
18. Szef KAS dokonuje weryfikacji danych geolokalizacyjnych nie rzadziej niż raz na 3  miesiące, usuwając zbędne 
dane.  
19. Rejestracji, o  której mowa w  ust. 1, dokonuje również korzystający z  dróg, który nie jest właścicielem, posiada-
czem albo użytkownikiem pojazdu. Do korzystającego z  dróg, który nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem 
pojazdu, przepisy:  
1) ust. 1 –18 stosuje się;  
2) art. 13i stosuje się odpowiednio.  
20. Minister właściwy do spraw fin ansów publicznych określi, w  drodze rozporządzenia, sposób uwierzytelniania 
korzystającego z  dróg publicznych, uwzględniając potrzebę zapewnienia przekazywania prawidłowych danych do rejestru, 
o którym mowa w  ust. 1. 
Art. 13ib. 1. Korzystający z  dróg publi cznych jest obowiązany przed rozpoczęciem przejazdu po drogach, o  których 
mowa w  art. 13ha ust.  1, uzupełnić rejestr, o  którym mowa w  art. 13ia ust.  1, o: 
1) kategorię pojazdu, o  której mowa w art.  13ha ust.  3 lub liczbę osi pojazdu – w przypadku różnicow ania, o  którym 
mowa w  art. 13ha ust.  7 pkt 1; 
2) (uchylony)  
3) numer referencyjny urządzenia wykorzystywanego w  pojeździe, o  którym mowa w  art. 13ia ust.  8. 
2. Korzystający z  dróg publicznych jest obowiązany niezwłocznie aktualizować dane, o  których mowa w  ust. 1. 
3. Korzystający z  dróg publicznych jest obowiązany,  po uzupełnieniu rejestru, o  którym mowa w  art. 13ia ust.  1, prze-
kazać numer referencyjny, o  którym mowa w  art. 13ia ust.  8, kierującemu pojazdem samochodowym.  
4. W przypadku nieotrzymania numeru referencyjnego, o  którym mowa w  art. 13ia ust.  8, kierujący pojazdem samo-
chodowym odmawia przejazdu.  
Art. 13iba. 1. Przedsiębiorca, zwany dalej „dostawcą kart flotowych”, w imieniu właściciela, posiadacza albo użyt-
kownika pojazdu, może:  
1) uiścić opłatę e lektroniczną lub wnieść opłatę za przejazd autostradą, o której mowa w a rt. 37a ust. 1 ustawy z dnia 
27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, w przypadku, o którym mowa 
w art. 37a ust. 1a pkt 1 lub ust. 1b tej usta wy, zwaną dalej „opłatą za przejazd autostradą”;  
2) dokonać rejestracji lub aktualizacji danych zawartych w rejestrze, o którym mowa w art. 13ia ust. 1;  
3) uzupełnić lub aktualizować rejestr, o którym mowa w art. 13ia ust. 1, w zakresie, o którym mowa w a rt. 13ib ust. 1 lub 2.   
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 1693  
 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu, uiszczający opłatę elektro-
niczną lub wnoszący opłatę za przejazd autostradą, pobieraną przez Szefa KAS, w trybie płatności okresowej z zabez pie-
czeniem, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40a ust. 5, nie wnosi zabezpieczenia, o którym mowa  
w art. 13ia ust. 5 pkt 4. Dostawca kart flotowych odpowiada za nieuiszczenie opłaty elektronicznej lub niewniesienie opłaty 
za przejazd autostr adą przez właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu,  w trybie płatności okresowej z  zabezpie-
czeniem.  
3. W przypadku nieterminowego uiszczenia opłaty elektronicznej przez dostawcę kart flotowych pobiera się odsetki 
w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego.  
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dostawca kart flotowych jest zobowiązany do niezwłocznego do starczenia 
na żądanie Szefa KAS dowodów potwierdzających zawarcie umowy z właścicielem, posiadaczem albo u żytkownikiem 
pojazdu w tym zakresie.  
5. Wykonywanie usług, o których mowa w ust. 1, wymaga zawarcia umowy z Szefem KAS.  
6. Szef KAS zawiera umowę z dostawcą kart flotowych, o ile ten dostawca:  
1) przeszedł z wynikiem pozytywnym testy integracyjne swojego systemu teleinformatycznego z Systemem Poboru Opłaty  
Elektronicznej KAS;  
2) wniesie zabezpieczenie.  
7. Umowa, o której mowa w ust. 6, określa w szczególności:  
1) czas jej trwania;  
2) częstotliwość, tryb i sposób składania sprawozdań z realizacj i usług, o których mowa w ust. 1;  
3) sposób wykonywania usług, o których mowa w ust. 1;  
4) okres rozliczeniowy;  
5) tryb i sposób dokonywania rozliczeń, w tym tryb i sposób rozliczania prowizji;  
6) formę i wysokość kwoty zabezpieczenia;  
7) warunki zmiany oraz rozwiązania tej umowy.  
8. Za wykonywanie usług, o których mowa w ust. 1, dostawca kart flotowych pobiera prowizję. Prowizja nie może 
przekroczyć 1,5% wartości wniesionych opłat.  
9. Dostawca kart flotowych przekazuje w czasie rzeczywis tym, za pośredni ctwem systemu teleinformatyczne go zinte-
growanego z Systemem Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, Szefowi KAS  informację o zakończeniu świad czenia usług, 
o których mowa w ust. 1, na rzecz właściciela, posiadacza albo użytkownika pojazdu.  
10. W  przypadku, o którym mowa w ust. 9, przed rozpoczęciem przejazdu wła ściciel, posiadacz albo użytkow nik 
pojazdu uzupełnia w rejestrze, o którym mowa w art. 13ia ust. 1, dane wskazane w art. 13ia ust. 5 pkt 4.  
11. Minister właściwy do spraw finansów publicz nych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość prowizji, o której 
mowa w ust. 8, mając na względzie przewidywane koszty ponoszone przez dostawców kart flotowych.   
Art. 13ibb. 1. Dostawca kart flotowych jest obowiązany ustanowić zabezpieczenie należności z  tytułu opłaty elektro-
nicznej oraz opłat za przejazd autostradą.  
2. Zabezpieczenie ustanawia się tak, aby umożliwiało Szefowi KAS bezwarunkowe, natychmiastowe, pełne i nie od-
wołalne ściągnięcie należnej opłaty wraz z odsetkami.  
3. Zabezpieczenie może być  ustanawiane w jednej lub w kilku następujących formach:  
1) pieniężnej, wpłaconej przelewem na rachunek bankowy wskazany przez Szefa KAS;  
2) gwarancji bankowej;  
3) gwarancji ubezpieczeniowej;  
4) poręczenia udzielonego przez podmiot, którego zdolność do s płaty zobowią zań w roku kalendarzowym, w któ rym 
przypada data udzielenia poręczenia, została oceniona na poziomie:  
a) co najmniej BBB + albo Baa 1 przyznawanym przez agencje ratingowe okr eślone w przepisach wydanych na  pod-
stawie art. 2c ust. 3 ustawy z dn ia 8 maja 1997 r. o poręczeniach i gwarancjach udzielanych przez Skarb Państwa 
oraz niektóre osoby prawne (Dz. U. z 202 2 r. poz. 44 5, 830 i 1079 ) albo  
b) odpowiadającym co najmniej poziomowi BBB + albo Baa 1 przyznawanym przez agencje ratingowe o między -
narodowej renomie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 1693  
 
4. Zabezpieczenie jest ustanawiane na okres nie krótszy niż rok, w wysokości określonej w umowie, o której mowa 
w art. 13iba ust. 5.  
Art. 13ibc. Jeżeli właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu działa przez pełnomocnika, do pełnomoc nictw prze-
pisy działu IV rozdziału 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa  (Dz. U. z  2021  r. poz. 1540, z późn. 
zm.7)) stosuje się odpowiednio.  
Art. 13ic.  1. W  przypadku stwierdzenia przerwy trwającej dłużej niż 15  minut w  nadawaniu sygnału pozycjonowania 
satelitarnego lub transmisji danych, o  których mowa w  art. 13i ust.  3a, kierujący pojazdem samochodowym jest obowiązany 
do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w  najbliższej zatoce postojowej albo op usz-
cza niezwłocznie drogę, o  której mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  13ha ust.  6. Wznowienie przejazdu po 
drodze, o  której mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  13ha ust.  6, kierujący pojazdem samochodowym może 
rozpocząć po przywróceniu sygnału pozycjonowania satelitarnego lub transmisji danych.  
1a.8) Przepisu ust.  1 nie stosuje się w  przypadku:  
1) gdy przerwa, o  której mowa w  ust. 1, nastąpiła na skutek niesprawności lub awarii urządzeń lub systemów, o  których 
mowa w  art. 13i ust.  3a, un iemożliwiającej przekazywanie danych geolokalizacyjnych niezbędnych do poboru opłaty 
elektronicznej;  
2) gdy pojazd samochodowy:  
a) uczestniczy w:  
– akcji ratowniczej lub humanitarnej,  
– usuwaniu skutków klęsk żywiołowych,  
– usuwaniu awarii,  
b) jest używany : 
– do przewozu żywych zwierząt,  
– na potrzeby skupu mleka,  
– do przewozu lekarstw i środków medycznych,  
– do przewozu towarów niebezpiecznych w  ilościach, dla których wymagane jest oznakowanie pojazdu tabli-
cami ostrzegawczymi barwy pomarańczowej,  
– do prz ewozu betonu oraz pomp do jego tłoczenia,  
– do przewozu odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych  
– i są nim przewożone towary nieobjęte systemem monitorowania przewozu i  obrotu, o  których mowa w  art. 3 ust.  4–7 
i 10 ustawy z  dnia 9  marca 2017  r. o systemie monitorowania drogowego i  kolejowego przewozu towarów oraz obrotu 
paliwami opałowymi (Dz.  U. z 2021  r. poz.  1857 oraz z 2022 r. poz.  835) oraz w przepisach wydanych na podstawie 
art. 3 ust. 11 tej ustawy;  
3) autobusu przewożącego pasażerów.  
1b.8) W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1a, warunkiem kontynuowania przejazdu jest podanie przez właściciela, 
posiadacza albo uży tkownika pojazdu w  Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS informacji o  trasie przejazdu wraz 
z numerem rejestracyjnym pojazdu, a  jeżeli opłata elektroniczna jest wnoszona w  trybie przedpłaty – po uiszczeniu tej opłaty 
za ten przejazd.  
1c.8) W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1a pkt  2 i 3, informacja o  trasie przejazdu wraz z  numerem rejestracyjnym 
pojazdu są przekazywane nie później niż w  terminie 3  dni od dnia zakończenia przejazdu. W  tym terminie jest uiszczana 
również opłata elektroniczna wnoszona w  trybie przedpłaty.  
2. W przypadku niedostępności Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS przepisu ust.  1 nie stosuje się.  
Art. 13id.  1. Analizę danych gromadzonyc h w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS  może prowadzić wyzna-
czona jednostka sektora finansów publicznych lub instytuty badawcze, o  których mowa w  ustawie z  dnia 30  kwiet nia 2010  r. 
o instytutach badawczych (Dz.  U. z 2022 r. poz. 498). 
                                                           
7) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2021 r. poz. 1598, 2076, 2105, 2262  i 2328 oraz z 2022  r. 
poz. 835, 974, 1265 i 1301 . 
8) Dodany przez  art. 2 pkt  1 ustawy  z dnia 23  lipca 2021  r. o zmianie ustawy o  funduszach inwestycyjnych i  zarządzaniu alternatywnymi  
funduszami inwestycyjnymi oraz  niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1595 ), która weszła w  życie z  dniem 31 sierpnia  2021 r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 1693  
 
2. Podmiot, o  którym mowa w  ust. 1, przekazuje Szefowi KAS na bieżąco wyniki analizy danych gromadzonych 
w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.  
3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w  drodze rozporządzenia, wyznaczyć jednostkę sektora 
finansów publicznych albo instytuty badawcze, o  których mowa w  ustawie z  dnia 30  kwietnia 2010  r. o instytutach badaw -
czych, do dokonywania analizy danych z  Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS oraz wskazać zakres danych podlega -
jących tej analizie, uwzględniaj ąc przygotowanie techniczne wyznaczanego podmiotu i  jego doświadczenie w  analizie danych,  
w szczególności danych geolokalizacyjnych.  
4. W przypadku gdy podmiot, o  którym mowa w  ust. 3, jest podmiotem, który jest nadzorowany przez ministra innego 
niż minister właściwy do spraw finansów publicznych, rozporządzenie, o  którym mowa w  ust. 3, wydaje się w  porozumieniu 
z właściwym ministrem.  
Art. 13ie.  1. Szef KAS udostępnia ministrowi właściwemu do spraw transportu w  celu realizacji jego ustawowych 
zadań, w tym kształtowania polityki transportowej, sieci dróg płatnych oraz stawek opłaty elektronicznej dane zgromadzone 
w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.  
2. Sposób udostępnia nia danych, o  którym mowa ust.  1, określa porozumienie zawarte pomiędzy mini strem właści-
wym do spraw transportu a  Szefem KAS.  
3. W porozumieniu, o  którym mowa w  ust. 2, określa się w  szczególności:  
1) zakres przedmiotowy i  rodzaje udostępnianych danych oraz terminy i  tryb ich przekazywania;  
2) zakres informacji i  danych gromadzony ch zgodnie z  art. 13hf.  
4. Szef KAS przekazuje corocznie do dnia 31  marca ministrowi właściwemu do  transportu informację dotyczącą poboru  
opłaty elektronicznej i  funkcjonowania Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS za rok poprzedni.  
Art. 13j. 1. Przepis ów art. 13i nie stosuje się do:  
1) systemów opłat, których poboru nie dokonuje się środkami elektronicznymi;  
2) systemów elektronicznych opłat, które nie wymagają instalowania w  pojazdach samochodowych urządzeń na potrze by 
poboru opłat;  
3) systemów opłat wprowadzanych na drogach powiatowych i  gminnych, w  odniesieniu do których koszty dostosowania 
do wymagań wymienionych w  art. 13i są niewspółmiernie wysokie do korzyści.  
2. Do opłaty za przejazd autostradą, o  której mowa w  ustawie z  dnia 27  października 199 4 r. o autostradach płatnych 
oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym, pobieranej przez Szefa KAS, nie stosuje się przepisów art.  13i ust.  1, w przypadku 
poboru tej opłaty z  wykorzystaniem technologii automatycznego rozpoznawania tablic rejestracyjnych oraz przep isów 
art. 13i ust.  3. 
3. Szef KAS w  przypadku niewystarczającej dostępności urządzeń pokładowych, o  których mowa w  art. 13i ust.  3a, 
może w  celu poboru opłaty, o  której mowa w  ust. 2, zapewnić ich dostępność.  
Art. 13k. 1. Za naruszenie obowiązku uiszczenia  opłaty elektronicznej, o  którym mowa w  art. 13 ust.  1 pkt  3, wymierza  
się karę pieniężną w  wysokości:  
1) 500 zł – w przypadku zespołu pojazdów o  łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5  tony złożonego z  samo -
chodu  osobowego o  dopuszczalnej masie  całkowitej nieprzekraczającej 3,5  tony oraz przyczepy;  
2) 1500  zł – w pozostałych przypadkach.  
2. Za naruszenie obowiązku, o  którym mowa w  art. 13i: 
1) ust. 4a,  
2) ust. 4b, jeśli skutkuje ono uiszczeniem opłaty w  niepełnej wysokości  
– wymierza się karę pieniężną.  
2a. Za niewykonanie obowiązku, o  którym mowa w  art. 13ia ust.  1 
– wymierza się karę pieniężną w  wysokości 1500  zł. 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 1693  
 
2b. Za podanie niezgodnych ze stanem faktycznym danych, o  których mowa w:  
1) art. 13ia ust.  5 pkt 1 i 2  
– wymierza się karę pieni ężną w  wysokości 500  zł; 
2) art. 13ia ust.  5 pkt 3 i art. 13ib ust.  1 pkt 1 i 3 
– wymierza się karę pieniężną w  wysokości 1500  zł. 
2c. Za niedołączenie dokumentów, o  których mowa w  art. 13ia ust.  7 
– wymierza się karę pieniężną w  wysokości 1000  zł. 
2d. Za niewykonanie obowiązku, o  którym mowa w  art. 13ia ust.  10 i art. 13ib ust.  2 
– wymierza się karę pieniężną w  wysokości 1000  zł. 
3. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 2, wymierza się w  wysokości:  
1) 250 zł – w przypadku zespołu pojazdów o  łącznej dopuszcz alnej masie całkowitej powyżej 3,5  tony złożonego z  samo -
chodu  osobowego o  dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5  tony oraz przyczepy;  
2) 750 zł – w pozostałych przypadkach.  
4. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 2a –2d, wym ierza się właścicielowi albo po siada czowi 
albo użytkownikowi pojazdu, albo korzystającemu z drogi w przypadku, o którym mowa w art. 13ia ust. 19.  
5. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 2 pkt  1, wymierza się kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa  
w art. 13 ust. 1 pkt 3. 
6. Na podmiot, o  którym mowa w:  
1) ust. 4, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia, o  których mowa w  ust. 1 
lub ust.  2 pkt 2 i ust. 2a –2d, dotyczące danego pojazdu samochodowego,  
2) ust. 5, nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za naruszenie, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 1 
– stwierdzone w  trakcie jednej doby.  
7. Za dobę, w  rozumieniu  ust. 6, uznaje się okres od godziny 000 do godziny 2400 w danym dni u. 
8. Kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, nie nakłada się jeśli naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, 
o którym mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3, jest wynikiem naruszenia przez kierującego pojazdem samochodowym obowiązku, 
o którym mowa w  art. 13i ust. 4a. 
8a. Kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w  trybie przedpłaty, nie wymierza się, 
jeśli do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS zostały przekazane dane geolokalizacyjne, a  właściciel, posiadacz albo 
użytkownik pojazdu uiścił opłatę elektroniczną w  terminie 3  dni od dnia zakończenia przejazdu. Informacje o  wysokości 
nieuiszczonej opłaty elektronicznej, są dostępne za pośrednictwem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.  
8b. Przepisu ust. 8a nie stosuje się, jeśli do ujawnienia naruszenia doszło w wyniku  kontroli, o której mowa w  art. 13l, 
wykonywanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego l ub funkcjonariuszy Służby Celno -Skarbowej, po zatrzy-
maniu pojazdu podczas przejazdu po drodze określonej w p rzepisach wydanych na podstawie art.  13ha ust. 6.  
8c. Kary pieniężne, o  których mowa w  ust. 2a–2d, wymierza się w  wysokości 500  zł, jeśli korzystający z  dróg, który 
nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu zgłosił do rejestru uiszczają cych opłatę elektroniczną wy-
łącznie samochody osobowe o  masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5  tony.  
9. Kary pieniężne, o których mowa w  ust. 1–2d, nakłada się w  drodze decyzji administracyjnej.  
Art. 13l. 1. Do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w  tym kontroli używanego w  pojeździe urzą-
dzenia,  o którym mowa w  art. 13i ust.  3 i 3a, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o  którym mowa w  art. 16l ust. 1, 
a także nałożenia i  pobierania kar pieniężnych, o  których mowa w  art. 13k, je st uprawniony Główny Inspektor Transportu  
Drogowego.  
1a. Główny Inspektor Transportu Drogowego może wykorzystywać przy kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty 
elektronicznej System Poboru Opłaty Elektronicznej KAS. Zasady dotyczące wykorzystywania Systemu  Poboru Opłaty 
Elektronicznej KAS określa porozumienie zawarte pomiędzy Szefem KAS a  Głównym Inspektorem Transportu Drogo-
wego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 1693  
 
1b. Kontrolę prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w  tym kontrolę używanego w  pojeździe urządzenia, 
o którym mowa w  art. 13i ust.  3a, przy wykonywaniu swoich ustawowych zadań mogą przeprowadzać również funkcjona-
riusze Służby Celno -Skarbowej.  
1c. Funkcjonariusz Służby Celno -Skarbowej, który w  trakcie kontroli, o  której mowa w  ust. 1b, ujawni naruszenie, za 
które ustawa prz ewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z  przeprowadzonej kontroli Głównemu Inspektorowi Trans-
portu Drogowego.  
1d. W celu wykonywania zadań, o  których mowa w  ust. 1, Główny Inspektor Transportu Drogowego jest upoważniony 
do dostępu do danych osobowych  zawartych w  Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.  
2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb, sposób i  zakres kontroli, 
o której mowa w  ust. 1, wykonywanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogoweg o, uwzględniając technologię wy-
korzystaną w  Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.  
Art. 13m.  1. Kary pieniężne, o których mowa w  art. 13k ust.  1–2d, są przekazywane na wyodrębniony rachunek ban-
kowy Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 21  dni od dnia, w którym decyzja w sprawie nałożenia kary 
stała się ostateczna.  Koszty związane z  uiszczeniem kary pokrywa obowiązany podmiot.  
2. W przypadku gdy zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej, o któr ej mowa  w art. 13k 
ust. 1–2d, na zagraniczny podmiot mający siedzibę albo miejsce zamieszkania w  państwie, z  którym  Rzecz pospolita Polska 
nie jest związana umową lub porozumieniem o  współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności  bądź możliwość egze-
kucji należności nie wynika wprost z  przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego  państwa, osoba przeprowadzająca 
kontrolę pobiera kaucję w  wysokości odpowiadającej przewidywanej karze  pieniężnej.  
3. Kaucję pobiera się w  formie:  
1) gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania,  
2) bezgotówkowej, za pomocą karty płatniczej, przy czym koszty związane z  autoryzacją transakcji i  przekazem środków 
ponosi obowiązany podmiot, lub  
3) przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępowanie adminis tracyjne w  sprawie o  na-
łożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust.  1–2d, przy czym koszty przelewu ponosi obowiązany podmiot.  
4. Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o  którym mowa w  ust. 3 pkt 3. 
5. Organ prowadzący postępowanie administracyjne w  sprawie o  nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k 
ust. 1–2d, przekazuje kaucję:  
1) na rachunek bankowy, o  którym mowa w  ust. 1 – w terminie 7  dni od dnia, w  którym decyzja o  nałożeniu kary stała 
się ostateczna;  
2) na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił – w terminie 7  dni od dnia doręczenia decyzji o  uchyleniu lub stwier-
dzeniu nieważności decyzji o  nałożeniu kary pieniężnej.  
6. W przypadku gdy wysokość nałożonej kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust.  1–2d, jest mniejsza od wyso kości  
pobranej kaucji, do powstałej różnicy stosuje się odpowiednio przepis  ust. 5 pkt 2. 
7. Jeśli w  sytuacji, o  której mowa w  ust. 2, nie pobrano kaucji, osoba przeprowadzająca kontrolę kieruje lub usuwa 
pojazd, na koszt podmi otu obowiązanego, na najbliższy parking strzeżony, o  którym mowa w  art. 130a  ust. 5c ustawy z  dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
8. W zakresie postępowania w  związku z  usuwaniem pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy  art. 130a ustawy z  dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
9. Zwrot pojazdu z  parkingu następuje po przekazaniu kaucji przez podmiot, o  którym mowa w  ust. 2, na zasadach 
określonych w  ust. 3. 
10. Jeżeli kara pieniężna,  o której mowa w art. 13k ust.  1–2d, nie zostanie uiszczona lub pojazd nie zostanie odebrany 
z parkingu w  ciągu 30  dni od dnia, w  którym decyzja w  sprawie nałożenia kary stała się ostateczna, stosuje się odpowiednio 
przepisy działu II rozdziału 6  ustawy  z dnia 17  czerwca 1966  r. o postępowaniu egzekucyjny m w  admini stracji ( Dz. U. 
z 2022  r. poz. 47 9 i 1301 ) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z  ruchomości.  
Art. 13n. 1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych,  o których mowa w art. 13k ust.  1–2d, 
jeżeli od dnia popełnienia n aruszenia upłynęło 9 miesięcy.  
2. Wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k ust. 1 –2d, w okresie okreś -
lonym  w ust. 1, wstrzymuje bieg przedawnienia naruszenia, w sprawie którego wszczęto postępowanie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 1693  
 
Art. 13na . 1. W przypadku stwierdzenia w  trakcie kontroli niedopełnienia obowiązku, o  którym mowa w  art. 13i ust.  4aa, 
4ab, art. 13ib ust. 4  albo w  art. 13ic ust.  1 
– kierujący pojazdem samochodowym podlega karze grzywny w  wysokości 1500  zł. 
2. Prawo do nakładania i pobierania kary grzywny w  drodze mandatu karnego za czyn, o  którym mowa w  ust. 1, przy-
sługuje inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego i  funkcjonariuszom Służby Celno -Skarbowej.  
3. Orzekanie w  sprawie nałożenia kary grzywny, o  której mowa w  ust. 1, nas tępuje w  trybie określonym w  ustawie 
z dnia 24  sierpnia 2001  r. – Kodeks postępowania w  sprawach o  wykroczenia (Dz.  U. z 2022 r. poz. 1124). 
Art. 13naa.  1. W przypadku stwierdzenia, w trakcie kontroli na drodze, za przejazd którą uiszcza się opłatę elektr o-
niczną, że pojazd podlegający opłacie elektronicznej ma:  
1) tablice rejestracyjne zakryte lub ozdobione lub  
2) z przodu lub z tyłu pojazdu znaki, napisy lub przedmioty, które ograniczają czytelność tych tablic, lub  
3) tablice rejestracyjne umieszczone na pojeździe w innych miejscach niż konstrukcyjnie do tego przeznaczone  
 – kierujący tym pojazdem podlega karze grzywny w wysokości 1500 zł.  
2. Za popełnienie czynu, o którym mowa w ust. 1, kierujący zespołem pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całko-
witej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej m asie całkowitej nieprzekraczają cej 3,5  tony 
oraz przyczepy  
– podlega karze grzywny w wysokości 500 zł.  
3. Do nakładania i pobierania kary grzywny, o której mowa w ust. 1 i 2, w drodze mandatu karnego, przepisy art. 13na  
ust. 2 i 3 stosuje się.  
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 i 2, na kierującego pojazdem nie  nakłada się kary grzywny za wy kroczenie 
określone w art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroc zeń (Dz. U. z 2021  r. poz. 2008 , 2052 , 2269 i 2328 ) 
w związku z art. 60 ust. 1 pkt 2, 3 i 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.  
Art. 13o. 1. W pasie drogowym dróg, o  których mowa w  art. 2 ust. 1 pkt 1, w związku z  realizacją zadań, o  których 
mowa w art. 13hb ust.  1ba i  art. 13l ust. 1, a także art.  37a ust.  1a pkt  1 ustawy z  dnia 27  października 1994  r. o autostradach 
płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym, Szef KAS może instalować stacjonarne i  przenośne urządzenia służące do 
kontroli prawidł owości uiszczenia opłaty elektronicznej oraz poboru opłaty za przejazd autostradą, wraz z  fundamentami, 
konstrukcjami wsporczymi oraz przynależnymi elementami wyposażenia. Czynności tych należy dokonać w  porozumieniu 
z Głównym Inspektorem Transportu Drogow ego. 
2. Instalacja urządzeń, o  których mowa w  ust. 1, odbywa się w  sposób niepowodujący zagrożeń dla bezpieczeństwa 
użytkowników drogi, po uzgodnieniu z  zarządcą drogi warunków, jakie należy spełnić w  tym zakresie. Uzgodnienie nastę-
puje w  terminie nie dłuż szym niż 30  dni, licząc od dnia przekazania przez Szefa KAS propozycji lokalizacji tych urządzeń.  
3. Przepisów art.  40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego przez Szefa KAS na cele związane z  realizacją  
zadań, o  których mowa w  art. 13hb ust . 1ba i  art. 13l  ust. 1, a także art.  37a ust.  1a pkt  1 ustawy z  dnia 27  października 1994  r. 
o autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym.  
4. Zarząd drogi użycza Szefowi KAS grunty w  pasie drogowym na cele związane z  instalacją urządzeń, o  których 
mowa w  ust. 1. Przepisów art.  43 ust. 2 pkt 3 i art. 85 ust. 1 ustawy z  dnia 21  sierpnia 1997  r. o gospodarce nieruchomo-
ściami (Dz.  U. z 2021 r. poz. 1 899) nie stosuje się.  
5. Do Szefa KAS należy utrzymanie, serwis, przenoszenie, usuwanie i  wymian a urządzeń, o  których mowa w  ust. 1. 
6. Szef KAS może zlecać w  swoim imieniu innym podmiotom wykonywanie zadań, o  których mowa w  ust. 1 i 5. 
7. Zadania, o  których mowa w  ust. 1 i 5, są finansowane z  Krajowego Funduszu Drogowego.  
Art. 13p.  1. Szef KAS może wystąpić z wnioskiem odpowiednio do General nego Dyrektora Dróg Krajowych i  Auto-
strad albo spółki, o której mowa w art. 37a ust. 1a pkt 2 albo 3 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnyc h 
oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, o zmianę organi zacji ruchu drogowego w celu za pewnienia prawidłowego poboru 
opłaty za przejazd autostradą lub opłaty elektronicznej.  
2. Odpowiednio Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad albo spółka, o której mowa w art. 37a ust. 1a pkt 2 
albo 3 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatny ch oraz o Krajowym Funduszu Dro gowym, w terminie 
21 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia z Szefem KAS zmianę organizacji ruchu drogowego, 
biorąc pod uwagę zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, prawidłowość poboru opłaty za przejazd autostradą lub 
opłaty elektronicznej oraz właściwe poinformowanie o z mianach prze jeżdżających autostradą lub jej odcinkiem lub 
korzystających z dróg publicznych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 1693  
 
Art. 14. (uchylony)  
Art. 15. (uchylony)  
Art. 16. 1. Budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego 
przedsięwzięcia.  
2. Szczegółowe warunki budowy lub przebudowy dróg, o  których mowa w  ust. 1, określa umowa między zarządcą 
drogi a  inwestorem inwe stycji niedrogowej.  
3. W przypadku, w  którym inwestycją niedrogową jest kanał technologiczny, umowa, o  której mowa w  ust. 2, może  
przewidywać przekazanie zarządcy drogi kanału technologicznego, na warunkach uzgodnionych w  umowie,  z możli wością 
ustanowienia na rzecz przekazującego inwestora prawa do korzystania z  części kanału. W  takim przypadku  do ustanowienia 
prawa na rzecz przekazującego inwestora postanowień  art. 39 ust. 7–7ac i  7f–7k nie stosuje się.  
4. Przekazywany kanał technologiczny, o  którym mowa w  ust. 3, powinien odpowiadać warunkom technicznym okreś lo-
nym w odrębnych przepisach, jak również warunkom określonym w  decyzji, o  której mowa w  art. 39 ust. 3. 
Rozdział 1a  
(uchylony)  
Rozdział 1b  
Usługa EETS  
Art. 16e. 1. Usługę EETS może świadc zyć dostawca EETS mający siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej  Polskiej, 
wpisany do rejestru dostawców EETS, zwanego dalej „rejestrem EETS ”, po zawarciu w  formie pisemnej  umów dotyczących 
świadczenia usługi EETS z:  
1) podmiotem pobierającym opłatę, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2; 
2) użytkownikiem EETS.  
2. Warunkami świadczenia usługi EETS są:  
1) posiadanie certyfikatu zgodności z  normą przenoszącą normę EN ISO 9001  lub jego odpowiednika;  
2) posiadanie umożliwiających świadczenie usługi EETS: wyposażenia technicznego oraz składników interoperacyjności,  
o których mowa w  art. 16x ust. 1, dla których wystawiono deklaracje WE zgodności lub przydatności  do stosowania, 
potwierdzające ich zgodność z  przepisami decyzji Komisji 2009/750/WE z  dnia 6  października  2009 r. w sprawie  
definicji europejskiej usługi opłaty elektronicznej oraz jej elementów technicznych (Dz.  Urz. UE  L 268 z  13.10.2009,  
str. 11), zwanej dalej „decyzją 2009/750/WE ”, o których mowa w  załączniku IV do tej  decyzji;  
3) znajdowanie się w  sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i  prowadzenie działalności w  zakresie świadczenia  
usługi EETS dostosowanej do rozmiaru przewidzianej działalności;  
4) posiadanie planu zarządzania ryzykiem związanym ze świadczeniem usługi EETS;  
5) pełnienie funkcji członk ów zarządu oraz funkcji członków rady nadzorczej przez osoby, które nie zostały prawo mocnie  
skazane za przestępstwo popełnione w  celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo  przeciwko wiarygod-
ności dokumentów.  
3. Plan zarządzania ryzykiem, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 4, zawiera w  szczególności procedury:  
1) monitorowania sposobu świadczenia usługi EETS;  
2) na wypadek problemów natury technicznej zakłócających funkcjonowanie usługi EETS.  
4. Plan zarządzania ryzykiem, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 4, co najmniej raz na dwa lata jest poddawany ocenie  nie-
zależnego audytora, która obejmuje także wnioski z  jej przeprowadzenia.  
5. Plan zarządzania ryzykiem, o  którym mowa w  ust. 2 pkt  4, oraz ocena niezależnego audytora, o  której mowa w  ust. 4, 
są sporządzane i  dokonywane na zlecenie i  koszt przedsiębiorcy.  
Art. 16f. 1. Organem prowadzącym rejestr EETS jest minister właściwy do spraw transportu.  
2. Rejestr EETS jest udostępniany w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu ob sługującego  
ministra właściwego do spraw transportu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 1693  
 
3. Wpisu do rejestru EETS dokonuje się na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane:  
1) firmę, siedzibę i  adres wnioskodawcy;  
2) formę organizacyjno -prawną wnioskodawcy;  
3) imiona i  nazwiska o sób pełniących funkcje członków zarządu i  członków rady nadzorczej.  
4. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 3, załącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o  których mowa  
w art. 16e ust. 2. 
5. Sytuację finansową, o  której mowa w  art. 16e ust. 2 pkt 3, potwierdza się na podstawie:  
1) zaświadczenia banku, w  którym jest prowadzony podstawowy rachunek bieżący przedsiębiorcy, określającego  wiel-
kość posiadanych środków finansowych oraz zdolność kredytową i  płatniczą;  
2) zaświadczenia właściwego urzędu w  każdym państwie, w  którym jest prowadzona działalność, stwierdzającego, że przed -
siębiorca  nie zalega z  uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenia społeczne lub  zdrowotne lub doku-
mentu potwierdzającego uzyskanie przewidzianego prawem zwolnienia, odroczenia, rozłożenia  na raty zaleg łych płat-
ności lub wstrzymania w  całości wykonania decyzji właściwego organu;  
3) zatwierdzonego sprawozdania finansowego za poprzedni rok obrotowy, jeżeli przedsiębiorca jest obowiązany  do jego 
sporządzenia na podstawie przepisów o  rachunkowości lub innych przepisów szczególnych, a  także  sprawo zdania  
z badania , jeżeli obowiązek badania sprawozdania finansowego wynika z  przepisów  o rachunkowości lub innych 
przepisów szczególnych – w przypadku przedsiębiorcy p rowadzącego działalność  gospodarczą w  roku obrotowym 
poprzedzającym rok złożenia wniosku;  
4) oświadczenia zapewniającego, że w  stosunku do przedsiębiorcy nie zgłoszono wniosku o  ogłoszenie upadłości lub nie  
znajduje się on w  stanie likwidacji.  
6. Do wniosk u, o którym mowa w  ust. 3, załącza się oświadczenie następującej treści:  
„Oświadczam, że:  
1) informacje zawarte we wniosku o  wpis do rejestru dostawców EETS są zgodne z  prawdą;  
2) znane mi są i  spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w  zakre sie świadczenia usługi EETS  
określone w  ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych. ”. 
Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie  
jest obowiązany do zawarcia w  nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej  za złożenie 
fałszywego oświadczenia. ”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o  odpowiedzialności karnej za składanie  fałszywych 
zeznań.  
7. Oświadczenie, o  którym mowa w  ust. 6, za wiera również następujące dane:  
1) firmę, siedzibę i  adres przedsiębiorcy;  
2) miejsce i  datę złożenia oświadczenia;  
3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia i  nazwiska oraz pełnionej funkcji.  
8. W rejestrze EETS umieszcza się dane, o  których mowa w  ust. 3, wnioski z  oceny, o  których mowa w  art. 16e ust.  4, 
a także informację o  zawieszeniu świadczenia usługi EETS.  
9. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 3, i załączane dokumenty, o  których mowa w  ust. 4–6, sporządza się  w języku pol -
skim albo wnioskodawca zleca ich tłumaczenie na język polski. Tłumaczenie sporządza tłumacz  przysięgły lub właś ciwy 
konsul Rzeczypospolitej Polskiej.  
10. W przypadku gdy wniosek o  wpis do rejestru EETS nie zawiera danych, o  których mowa w  ust. 3, lub nie  dołą-
czono do niego dokumentów, o  których mowa w  ust. 4–6, minister właściwy do spraw transportu wzywa niezwłocznie  
wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, w  terminie nie krótszym niż 14  dni. 
11. Wpis do rejestru EETS albo odmowa dokonania tego wpisu następuje w  terminie 2  miesięcy od daty  otrzymania 
wniosku lub jego uzupełnienia.  
12. Wpis albo odmowa wpisu do rejestru EETS następuje w  drodze decyzji administracyjnej. Wpisu do rejestru  
odmawia się w  przypadku nieprzedłożenia dokumentów potwierdza jących spełnienie warunków, o  których mowa  w art. 16e 
ust. 2, lub oświadczenia, o  którym mowa w  ust. 6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 1693  
 
13. Minister właściwy do spraw transportu wysyła zawiadomienie o  wszczęciu postępowania w  sprawie wpisu,   
odmowy wpisu, wykreślenia z  rejestru EETS oraz  decyzje w  tych sprawach przedsiębiorcy albo dostawcy EETS oraz   
zawiadamia o  wszczęciu postępowań oraz wydaniu decyzji podmioty pobierające opłaty, o  których mowa w  art. 13i ust. 2, 
w drodze obwieszczeń, na stronie podmiotowej obsługującego go urzędu.  
14. Uprawnienia dostawcy EETS wynikające z  decyzji o  wpisie do rejestru EETS nie przechodzą na podmioty   
powstałe w  wyniku jego podziału albo łączenia się z  innymi podmiotami.  
Art. 16g. 1. Minister właściwy do spraw transportu wykreśla, w  drodze decyzji admin istracyjnej, dostawcę  EETS 
z rejestru EETS:  
1) na jego wniosek;  
2) z urzędu w  przypadku stwierdzenia:  
a) zaprzestania świadczenia przez dostawcę EETS usługi EETS przez okres co najmniej 12  miesięcy,  
b) niespełniania przez dostawcę EETS warunków, o  których mowa w  art. 16e ust. 2, 
c) niezłożenia co najmniej jednego z  oświadczeń, o  których mowa w  art. 16i ust. 1 pkt 7, pomimo upływu  terminu, 
o którym mowa w  art. 16i ust. 1 pkt 7, i wezwania do ich złożenia.  
2. Minister właściwy do spraw transportu może wykreśl ić dostawcę EETS z  rejestru EETS w  przypadku niespełnienia  
przez niego obowiązku, o  którym mowa w  art. 4 ust. 1 decyzji 2009/750/WE.  
3. Podejmując decyzję o  wykreśleniu dostawcy EETS z  rejestru EETS, w  przypadku, o  którym mowa w  ust. 2, minister  
właściwy d o spraw transportu bierze pod uwagę:  
1) liczbę umów dotyczących świadczenia usługi EETS zawartych przez dostawcę EETS z  podmiotami pobierającymi  
opłaty na wszystkich obszarach EETS oraz  
2) stosunek długości sieci dróg, co do której dostawca EETS zawarł umo wy o  świadczenie usługi EETS  z podmiotami 
pobierającymi opłaty na obszarach EETS, do długości sieci dróg na wszystkich obszarach EETS.  
4. Minister właściwy do spraw transportu informuje podmioty prowadzące odpowiednie rejestry w  innych niż  Rzecz-
pospolita P olska państwach członkowskich Unii Europejskiej o  wpisaniu dostawcy EETS do rejestru EETS  oraz o  jego wy-
kreśleniu z  tego rejestru.  
Art. 16h. Usługę EETS na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może także świadczyć dostawca EETS mający   
siedzibę na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej wpisany do  odpowied-
niego rejestru prowadzonego w  państwie jego siedziby, po zawarciu w  formie pisemnej umów dotyczących  świadczenia 
usługi EETS z:  
1) podmiotem pobierającym opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2; 
2) użytkownikiem EETS.  
Art. 16i. 1. Dostawca EETS jest obowiązany:  
1) w ramach świadczenia usługi EETS uiszczać opłaty, o  których mowa w  art. 13 ust . 1 pkt  3 i ust. 2, oraz opłatę  za przejazd 
autostradą , naliczane za pomocą urządzenia, o  którym mowa w  art. 16l ust. 1; 
2) niezwłocznie informować podmiot pobierający opłaty, z  którym zawarł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust.  1 pkt 1 
albo art.  16h pkt  1, o danych, w  tym danych osobowych użytkownika EETS, k oniecznych do realizacji tej umowy, 
w tym dostarczonych użytkownikom EETS urządzeniach, o  których mowa w  art. 16l ust.  1, oraz przypisaniu tych urzą-
dzeń do pojazdu samochodowego i  użytkownika EETS;  
3) monitorować sposób świadczenia usługi EETS zgodnie z  procedurami określonymi w  planie zarządzania ryzykiem,  
o którym mowa w  art. 16e ust. 2 pkt 4; 
4) współpracować z  podmiotem uprawnionym do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym 
mowa w  art. 13l ust.  1 oraz 1b , w tym przekazywać temu  podmiotowi dane osobowe użytkowników EETS naruszają-
cych obowiązki, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3, art.  13i ust.  4a lub 4b, na zasadach określonych w  umowie, 
o której mowa w  art. 16e ust.  1 pkt 1 albo art.  16h pkt  1; 
5) udostępniać na swojej stroni e internetowej informację o  obsługiwanych obszarach EETS oraz warunkach zawierania  
umów o  świadczenie usługi EETS z  użytkownikami EETS;  
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 1693  
 
6) niezwłocznie informować ministra właściwego do spraw transportu o  zmianach dotyczących go danych  i informacji 
zawartych w  rejestrze EETS;  
7) corocznie, w  terminie do dnia 30  czerwca, składać ministrowi właściwemu do spraw transportu dokumenty, o  których  
mowa w  art. 16f ust. 4 i 5, oraz oświadczenie o  zakresie prowadzonej działalności dotyczącej świadczenia  usługi EETS 
za rok poprzedni, zawierające informację o  obsługiwanych obszarach EETS, a  także  oświadczenie, że spełnia wymogi, 
o których mowa w  art. 16e ust. 2 – w przypadku dostawcy EETS wpisanego  do rejestru EETS;  
8) niezwłocznie przekazywać ministrowi właściwem u do spraw transportu wnioski z  oceny planu zarządzania  ryzykiem, 
o których mowa w  art. 16e ust. 4 – w przypadku dostawcy EETS wpisanego do rejestru EETS;  
9) niezwłocznie, nie później niż w  terminie 3  dni od dnia zawieszenia albo zakończenia świadczenia us ługi EETS,  zgłosić 
ministrowi właściwemu do spraw transportu fakt zawieszenia albo zakończenia świadczenia usługi  EETS – w przy-
padku dostawcy EETS wpisanego do rejestru EETS.  
2. Oświadczenia, o  których mowa w  ust. 1 pkt  7, składa się pod rygorem odpowiedzi alności karnej za składanie fałszy-
wych zeznań, zamieszczając w  nich klauzulę, o  której mowa w  art. 16f ust.  6, oraz dane, o  których mowa w  art. 16f ust.  7. 
Art. 16j. 1. Dostawca EETS uiszcza opłaty, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłatę za przejazd  auto-
stradą, podmiotowi pobierającemu opłaty, z  którym zawarł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1, 
nie rzadziej niż raz na 2  tygodnie, chyba że umowa ta stanowi inaczej. W  przypadku gdy opłata  stanowi przychó d Krajowego 
Funduszu Drogowego niedopuszczalne jest określenie w  umowie terminu uiszczania  opłat dłuższego niż 2  tygodnie.  
2. Dostawca EETS nie może dokonywać potrącenia z  opłat, o  których mowa w  art. 13 ust.  1 pkt  3 i ust. 2, oraz opłaty  
za przejazd autos tradą, oraz podejmować innych czynności skutkujących zmniejszeniem wysokości opłaty  należnej pod-
miotowi pobierającemu opłaty.  
3. W przypadku nieterminowego uiszczania opłat przez dostawcę EETS podmiotowi pobierającemu opłaty  należą się 
odsetki ustawowe za opóźnienie.  
4. W przypadku gdy opłaty, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłata za przejazd autostradą,  stanowią 
przychód Krajowego Funduszu Drogowego albo jednostek samorządu terytorialnego, obowiązek ich uiszczenia  przez 
dostawcę EETS podmiotowi pobierającemu opłaty podlega egzekucji w  trybie przepisów ustawy z  dnia 17 czerwca 1966  r. 
o postępowaniu egzekucyjnym w  administracji. Przepis stosuje się w  przypadku niemożności  ściągnięcia należności pod -
miotu pobierającego opłaty z  zabezpieczenia, o  którym mowa w  art. 16k ust. 1. 
Art. 16k. 1. Dostawca EETS jest obowiązany ustanowić zabezpieczenie należności z  tytułu opłat, o  których  mowa 
w art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą, a  także odsetek, o  których mo wa w  art. 16j ust. 3. 
2. Zabezpieczenie ustanawia się, tak aby umożliwiało podmiotowi pobierającemu opłaty, o  którym mowa  w art. 13i 
ust. 2, bezwarunkowe, natychmiastowe, pełne i  nieodwołalne ściągnięcie należnej opłaty wraz z  odsetkami.  
3. Zabezpieczenie może być ustanawiane według wyboru podmiotu pobierającego opłaty w  jednej lub w  kilku  nastę-
pujących formach:  
1) pieniężnej, wpłaconej przelewem na rachunek bankowy wskazany przez podmiot pobierający opłaty;  
2) gwarancji bankowej;  
3) gwarancji ubezpieczeniowej;  
4) poręczenia udzielonego przez podmiot, którego zdolność do spłaty zobowiązań w  roku kalendarzowym,  w którym 
przypada data udzielenia poręczenia, została oceniona na poziomie:  
a) co najmniej BBB + albo Baa 1  przyznawanym przez agencje ra tingowe określone w  przepisach wydanych  na pod-
stawie  art. 2c ust. 3 ustawy  z dnia 8  maja 1997  r. o poręczeniach i  gwarancjach udzielanych przez  Skarb Pań stwa 
oraz niektóre osoby prawne  albo 
b) odpowiadającym co najmniej poziomowi BBB + albo Baa 1  przyznawanym przez agencje ratingowe  o między -
narodowej renomie;  
5) innego równoważnego instrumentu finansowego.  
4. Zabezpieczenie jest ustanawiane na okres nie krótszy niż rok, w  kwocie obliczonej w  sposób określony  w infor macji 
o obszarze EETS, o  które j mowa w  art. 16o pkt 3 lit. c. 
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 1693  
 
Art. 16l. 1. W ramach świadczenia usługi EETS dostawca EETS dostarcza u żytkownikowi EETS urządzenie na  potrze by 
pobierania opłat, które jest interoperacyjne i  zdolne do komunikowania się między systemami elektronicznego  poboru opłat 
używanymi na obszarach EETS, oraz przedstawia dokument potwierdzający spełnienie przez to  urządzenie wymagań tech-
nicznych określonych w  decyzji 2009/750/WE.  
2. Dostawca EETS wprowadza do składników interoperacyjności, o  których mowa w  art. 16x ust. 1, w tym urządzenia, 
o którym mowa w  ust. 1, i przechowuje w  nich dane pojazdu, na podstawie których jest naliczana opłata,  z zastrzeże niem  
art. 13i ust. 4a. Dane pojazdu ustala się na podstawie przedłożonego przez użytkownika EETS  dokumentu.  
3. Dostawca EETS zapewnia serwis urządzenia, o  którym mowa w  ust. 1. 
4. Dostawca EETS prowadzi wykaz przeznaczonych do zablokowania urządzeń, o  których mowa w  ust. 1, który  nie-
zwłocznie przekazuje podmiotowi pobierającemu opłaty, z  którym zawarł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo 
art. 16h pkt 1. 
5. Dostawca EETS niezwłocznie informuje użytkownika EETS o  przekazaniu podmiotowi pobierającemu opłaty   
wykazu, o  którym mowa w  ust. 4, w którym umieszczono urządzenie wydane temu użytkownikowi.  
6. Podmiot pobierający opłaty niezwłocznie blokuje urządzenie na podstawie wykazu, o  którym mowa w  ust. 4. 
7. Dostawca EETS nie uiszcza opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą,  
naliczanych za pomocą urządzenia umieszczonego w  wykazie, o  którym mowa w  ust. 4, od chwili dostarczenia  tego wykazu 
podmiotowi pobierającemu opłaty.  
8. Wykaz, o  którym mowa w  ust. 4, jest przekazywany na zasadach określonych w  umowie, o  której mowa w  art. 16e 
ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1. 
Art. 16m.  Dostawca EETS za udostępnienie usługi EETS może pobierać wynagrodzenie od użytkowników  EETS 
na zasadach określonych w  umowie, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 2 albo art.  16h pkt 2. 
Art. 16n. 1. W  ramach korzystania z  usługi EETS użytkow nik EETS jest obowiązany uiszczać dostawcy EETS  kwotę 
odpowiadającą opłacie, o  której mowa w  art. 13 ust.  1 pkt  3 i ust. 2, oraz opłacie za przejazd autostradą, naliczonej za pomocą  
urządzenia, o  którym mowa w  art. 16l ust. 1. 
2. Niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w  ust. 1, nie ma wpływu na konieczność wypełnienia nałożonego  
na dostawcę EETS obowiązku, o  którym mowa w  art. 16i ust. 1 pkt 1, wobec podmiotu pobierającego opłaty,  z którym za-
warł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1. 
3. Uiszczanie kwoty, o  której mowa w  ust. 1, dostawcy EETS przez użytkownika EETS wyklucza możliwość  docho-
dzenia opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą, od użytkownika  EETS przez 
podmiot pobierający  opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2. 
4. Dostawca EETS, dokonując rozliczenia użytkownika EETS, wyodrębnia kwotę, o  której mowa w  ust. 1, i kwotę 
wynagrodzenia za usługę EETS oraz wskazuje termin ich zapłaty.  
5. Rozliczenie powinno zawierać informacje określające czas i  miejsce naliczenia opłat, o  których mowa  w art. 13 
ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą, a  także zestawienie składników tego rozliczenia, chyba  że użytkownik 
EETS zdecyduje inaczej.  
Art. 16o. Podmiot pobierający opłat y, o którym mowa w  art. 13i ust. 2, jest obowiązany:  
1) zapewnić niedyskryminacyjne warunki zawierania umów dotyczących świadczenia usługi EETS z  dostawcami  EETS;  
2) dopuszczać na sieci dróg, na której pobiera opłaty, użytkowanie urządzeń, o  których mowa w  art. 16l ust. 1, pod  
warunkiem zawarcia umowy, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1; 
3) zamieszczać na swojej stronie internetowej:  
a) wykaz dostawców EETS, z  którymi zawarł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1, 
b) informację o  sieci dróg, na której pobiera opłaty, kategoriach pojazdów podlegających opłacie  i odpowiada jących 
im stawkach opłat oraz technologii poboru opłat,  
c) informację o  obszarze EETS spełniającą wymogi określone w  załączniku I  do decyzji  2009/750/WE,  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 1693  
 
d) informację o  planowanej zmianie danych dotyczących obszaru EETS obejmujących w  szczególności:  
– wysokość stawek opłat,  
– kategorie i  rodzaje pojazdów podlegających opłacie,  
– technologię poboru opłat,  
– sieć dróg, na których pobierana jest  opłata;  
4) niezwłocznie informować ministra właściwego do spraw transportu o  danych i  informacjach, o  których mowa w  pkt 3 
lit. a–c; 
5) niezwłocznie informować ministra właściwego do spraw transportu o  zmianach danych i  informacji, o  których  mowa 
w pkt 3 lit. d; 
6) umożliwić stosowanie interfejsów, o  których mowa w  załączniku II do decyzji 2009/750/WE;  
7) podejmować działania umożliwiające prawidłowy pobór opłat z  wykorzystaniem usługi EETS w  przypadku  zakłócenia 
funkcjonowania tej usługi z  jego winy, zgo dnie z  art. 5 ust. 7 decyzji 2009/750/WE.  
Art. 16p. Minister właściwy do spraw transportu niezwłocznie informuje Komisję Europejską oraz podmioty  prowa-
dzące odpowiednie rejestry w  innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej  o planowa nych 
zmianach danych, o  których mowa w  art. 16o pkt 3 lit. d. 
Art. 16q. 1. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, jest uprawniony do sprawdzania sposobu  
świadczenia usługi EETS przez dostawcę EETS, z  którym zawarł umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo 
w art. 16h pkt 1. 
2. Dostawca EETS jest obowiązany do współdziałania przy sprawdzaniu sposobu świadczenia usługi EETS.  
3. Sprawdzanie sposobu świadczenia usługi EETS nie może uniemożliwiać świadczenia usługi EETS.  
Art. 16r. 1. Potwierdzenie faktu poruszania się przez użytkownika EETS po obszarze EETS, na podstawie którego  
podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, nalicza opłaty, jest przekazywane między stronami  umowy, 
o której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1, na zasadach w  niej określonych.  
2. W przypadku stwierdzenia przez podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, faktu przejazdu  
pojazdu po obszarze EETS, pomimo braku potwierdzenia tego faktu przez dostawcę EET S zgodnie z  ust. 1, podmiot pobie -
rający opłaty wzywa dostawcę EETS do uiszczenia opłaty za ten przejazd.  
3. W przypadkach, o  którym mowa w  ust. 2, dostawca EETS przed podjęciem działań mających na celu wyegzekwo-
wanie  kwoty odpowiadającej opłacie, o  której  mowa w  art. 16n ust. 1, od użytkownika EETS informuje go  o obowiązku jej 
uiszczenia.  
Art. 16s. 1. Umowę, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 oraz art.  16h pkt 1, zawiera się na podstawie warunków  
ogólnych określonych w  informacji o  obszarze EETS, o  której mowa w  art. 16o pkt 3 lit. c. Umowa może zawierać  także 
warunki szczególne.  
2. Umowa, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 oraz art.  16h pkt 1, powinna określać co najmniej:  
1) zasady i  sposób dostarczenia wykazu, o  którym mowa w  art. 16l ust. 4; 
2) stałe opłaty nałożone na dostawców EETS odzwierciedlające koszty zapewnienia, obsługi i  utrzymania systemu  umoż-
liwiającego świadczenie usługi EETS ponoszone przez podmiot pobierający opłaty na obszarze poboru  opłat, w  przy-
padku gdy koszty te nie są wlicz one w  opłatę;  
3) zasady wypłaty wynagrodzenia, o  którym mowa w  art. 16t, o  ile jest przewidziane;  
4) podział obowiązków i  wynikających z  nich ryzyk związanych z  zapewnieniem działania systemu elektronicznego  
poboru opłat;  
4a) zasady współpracy, o której mo wa w art. 16i ust. 1 pkt 4;  
5) formę i  zasady ustanowienia zabezpieczenia, o  którym mowa w  art. 16k, oraz korzystania z  niego przez podmiot  
pobierający opłaty, a  także zasady jego zwrotu;  
6) formy i  tryb sprawdzania sposobu świadczenia usługi EETS, o  którym mowa w  art. 16q, ustalone  z uwzględnieniem  
art. 5 ust. 6 decyzji 2009/750/WE;  
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 1693  
 
7) skutki nienależytego wykonania i  niewykonania obowiązków umownych, w  szczególności kary umowne lub  obniżenie 
wynagrodzenia;  
8) warunki rozwiązania i  wypowiedzenia umowy , w szczególności w  przypadku wykreślenia dostawcy EETS  z rejestru 
EETS albo odpowiedniego rejestru w  innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii  Europejskiej;  
9) zasady wzajemnych rozliczeń w  razie rozwiązania i  wypowiedzenia umowy, w  szcze gólności w  przypadku  wykreś le-
nia dostawcy EETS z  rejestru EETS albo odpowiedniego rejestru w  innym niż Rzeczpospolita Polska  państwie człon-
kowskim Unii Europejskiej.  
Art. 16t. 1. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust.  2, może wypłacać w ynagrodzenie dostawcy EETS.  
2. Wynagrodzenie dla dostawcy EETS składa się z:  
1) kwoty odpowiadającej oszczędnościom powstałym po stronie podmiotu pobierającego opłaty w  związku  ze świadcze-
niem usługi EETS przez dostawcę EETS lub  
2) prowizji w  przypadku przeniesienia wskazanych w  umowie, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1, 
ryzyk związanych z  poborem opłat na obszarze EETS na dostawcę EETS.  
3. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, w  informacji o  obszarze EETS, o której mowa  
w art. 16o pkt 3 lit. c, zawiera:  
1) informację, czy przewidziana jest wypłata wynagrodzenia dla dostawców EETS oraz  
2) zasady ustalania wynagrodzenia dla dostawców EETS, z  zachowaniem zasady niedyskryminacji.  
Art. 16u. 1. Podmiot pobierający  opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, może jednocześnie świadczyć usługę  EETS. 
W takim przypadku podmiot ten zawiera umowy, o  których mowa w  art. 16e ust.  1 pkt  1 albo art.  16h pkt  1, z innymi podmio-
tami pobierającymi opłaty, o  których mowa w  art. 13i ust. 2. 
2. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, będący jednocześnie dostawcą EETS nie może   
pokrywać kosztów wykonywania jednej z  tych działalności przychodami pochodzącymi z  drugiego rodzaju działalności  
(subsydiowanie skrośne) i  jest obowiązany:  
1) prowadzić ewidencję księgową odrębnie dla każdej z  tych działalności;  
2) sporządzać i  przechowywać sprawozdania finansowe dotyczące tych działalności, zawierające bilans oraz  rachunek 
zysków i  strat za okresy sprawozdawcze, na zasadach i w trybie określonych w  przepisach o  rachunkowości.  
3. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, będący jednocześnie dostawcą EETS, obowiązany  do 
sporządzenia sprawozdania finansowego na podstawie przepisów o  rachunkowości lub innych pr zepisów  szczególnych, spo-
rządza i  przechowuje, na zasadach i  w trybie określonych w  tych przepisach, sprawozdania finansowe za okresy sprawo zdaw-
cze, odrębnie dla poszczególnych rodzajów wykonywanej działalności gospodarczej.  
4. W przypadku gdy z  przepisów  o rachunkowości lub innych przepisów szczególnych wynika obowiązek badania  
sprawozdania finansowego, sprawozdanie podlega badaniu także w  zakresie eliminowania subsydiowania skrośnego pomiędzy  
działalnościami, o  których mowa w  ust. 1. 
Art. 16v. 1. Ministe r właściwy do spraw transportu prowadzi rejestr zawierający informacje dotyczące:  
1) nazwy i  adresu siedziby podmiotów pobierających opłaty, o  których mowa w  art. 13i ust. 2; 
2) miejsca publikacji informacji, o  których mowa w  art. 16o pkt 3; 
3) systemów po boru opłat, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, oraz opłat za przejazd autostradą obejmujące:  
a) technologie poboru opłat,  
b) kategorie i  rodzaje pojazdów podlegających opłacie,  
c) wysokość stawek opłat,  
d) sieci dróg, na których pobierane są opłaty;  
4) dostawców EETS, którzy zawarli umowy z  podmiotami pobierającymi opłaty, o  których mowa w  art. 13i ust. 2. 
2. Rejestr, o  którym mowa w  ust. 1, jest udostępniany w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej  
urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw transportu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 1693  
 
3. Minister właściwy do spraw transportu do dnia 31  grudnia każdego roku drogą elektroniczną przekazuje  Komisji 
Europejskiej oraz podmiotom prowadzącym odpowiednie rejestry w  innych niż Rzeczpospolita Polska  państwa ch człon-
kowskich Unii Europejskiej informacje zawarte w  rejestrze, o  którym mowa w  ust. 1, oraz  w rejestrze EETS.  
Art. 16w.  1. W  zakresie nieuregulowanym w  ustawie stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 4, 5  i 7 ustawy z dnia 
13 kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku ( Dz. U. z 2022 r. poz.  5 i 974 ). 
2. Wymagania, o  których mowa w  załączniku II i  III do decyzji 2009/750/WE, uznaje się za wymagania  w rozumie niu 
ustawy z  dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku.  
3. Niematerialne składniki interoperacyjności, takie jak oprogramowanie, uznaje się za wyroby w  rozumieniu  ustawy 
z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku.  
4. Dostawcę EETS, który wystawia deklarację WE przydatności do stosowania zgodnie z  załącznikiem IV do  decyzji 
2009/750/WE, uznaje się za producenta lub upoważnionego przedstawiciela, w  rozumieniu ustawy z  dnia 13 kwietnia 
2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku.  
5. Czynności, o  których mowa w  rozdziale 5  ustawy  z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności  i nadzoru 
rynku, wykonuje minister właściwy do spraw transportu.  
Art. 16x. 1. Urządzenia, o  których mowa w  art. 16l ust. 1, oraz pozostałe składniki interoperacyjności, biorące  udział 
w zapewnieniu funkcjonowania usługi EETS, w  tym interfejsy, o  których mowa w  załączniku II do decyzji  2009/750/WE, 
zwane dalej „składnikami interoperacyjności ”, powinny spełniać wymogi, o  których mowa w  załączniku II i  III do tej decyzji.  
2. Składniki intero peracyjności podlegają ocenie zgodnie z  załącznikiem IV do decyzji 2009/750/WE.  
3. Producent, dostawca EETS lub upoważniony przedstawiciel sporządza dla składników interoperacyjności  deklarację 
WE zgodnie z  pkt 3 załącznika IV do decyzji 2009/750/WE oraz u mieszcza oznakowanie CE zgodnie  z rozporzą dzeniem 
Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 765/2008  z dnia 9  lipca 2008  r. ustanawiającym  wymagania w  zakresie akredy-
tacji i  nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu  i uchylaj ącym rozporządzenie (EWG)  
nr 339/93  (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008,  str. 30). 
4. Oznakowanie CE umieszcza się na składniku interoperacyjności lub na jego etykiecie w  sposób widoczny,  czytelny 
i trwały, a  gdy nie jest to możliwe lub nie można tego zapewnić  z uwagi na charakter wyrobu, umieszcza się  je na opako-
waniu lub na dokumentach towarzyszących.  
5. W ocenie, o  której mowa w  ust. 2, mogą uczestniczyć notyfikowane jednostki certyfikujące lub notyfikowane  jed-
nostki kontrolujące, spełniające wymagania, o  których mowa w  załączniku V do decyzji 2009/750/WE.  
6. W przypadku gdy ocena, o  której mowa w  ust. 2, wymaga udziału podmiotu pobierającego opłaty, o  którym  mowa 
w art. 13i ust. 2, podmiot ten może pobierać opłatę za czynności związane z  tą oceną. Wysokość o płaty strony  ustalają 
w umowie, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1, lub w  odrębnej umowie dotyczącej takiej  oceny.  
Art. 16y. 1. Kontrolę składników interoperacyjności przeprowadza organ wyspecjalizowany, o  którym mowa w  art. 58 
ust. 2 pkt 8 ustawy  z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku.  
2. Postępowanie w  sprawach wprowadzonych do obrotu składników interoperacyjności niezgodnych  z wymaganiami 
określonymi w  załączniku II i  III do decyzji 2009/750/WE prowadzą organy wyspecjalizowane,  o których mowa w  art. 58 
ust. 3 pkt 8 ustawy  z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny zgodności i  nadzoru rynku.  
3. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsumentów przekazuje informacje o  wydanych przez organy wyspecja li-
zowane  decyzjach, o  których mowa w  art. 84 ust. 2 ustawy  z dnia 13  kwietnia 2016  r. o systemach oceny  zgodności i  nad-
zoru rynku, oraz przyczynach ich podjęcia Komisji Europejskiej.  
Art. 16z. 1. Spór pomiędzy podmiotem pobierającym opłaty, o  którym mowa w art. 13i ust. 2, a dostawcą  EETS  
dotyczący:  
1) negocjacji związanych z  usługą EETS,  
2) umowy, o  której mowa w  art. 16e ust. 1 pkt 1 albo art.  16h pkt 1 
– może być przedmiotem postępowania pojednawczego prowadzonego na wniosek złożony przez podmiot pobierający  
opłaty, lub dostawcę EETS, przez niezależną Komisję powoływaną do wydawania opinii w  sprawie sporów związanych  
z usługą EETS, zwaną dalej „Komisją ”. Złożenie wniosku nie narusza prawa stron do rozstrzygania sporów  na podstawie 
odrębnych przepis ów. 
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 1693  
 
2. Komisja jest powoływana na wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, oddzielnie do rozstrzygnięcia każdego sporu.  Wnio-
sek składa się do ministra właściwego do spraw transportu.  
3. We wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, określa się zakres i  istotę sporu. Do wniosku załącza się dokumenty  dotyczące 
istoty sporu.  
Art. 16za.  1. Komisja składa się z  trzech członków:  
1) osoby wskazanej przez dostawcę EETS;  
2) osoby wskazanej przez podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2; 
3) przewodniczącego.  
2. Członkiem Komisji może zostać osoba fizyczna, która:  
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;  
2) nie została prawomocnie skazana za przestępstwo popełnione w  celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub  przestęp-
stwo przeciwko wiarygodności dokumentów;  
3) jest bezstronna i  niezależna od stron sporu, o  którym mowa w  art. 16z ust. 1, oraz pozostałych dostawców  EETS i  pod-
miotów pobierających opłaty na obszarach EETS.  
3. Bezstronność i  niezależność, o  których mowa w  ust. 2 pkt 3, nie jest zachowana, jeżeli kandydat na członka  Komisji, 
zastępczego członka Komisji lub członek Komisji:  
1) posiada udziały, akcje lub inne tytuły własności w  podmiotach będących dostawcami EETS lub pobierającymi  opłaty 
na obszarach EETS lub jednostkach z  nimi powiązanych w  rozumien iu art. 3 ust. 1 pkt 43 ustawy  z dnia 29 września 
1994  r. o rachunkowości ( Dz. U. z 2021 r. poz. 217 , 2105 i 2106 ); 
2) jest lub był w  ostatnich 5  latach przedstawicielem prawnym (pełnomocnikiem), członkiem organów nadzorujących,  
zarządzających, administruj ących lub pracownikiem podmiotów, o  których mowa w  pkt 1; 
3) osiągnął w  ciągu ostatnich 5  lat lub w  czasie pełnienia funkcji członka Komisji, przychód z  tytułu świadczenia  usług 
na rzecz podmiotów, o  których mowa w  pkt 1; 
4) jest małżonkiem, krewnym lub po winowatym w  linii prostej do drugiego stopnia lub jest związany z  tytułu  opieki, 
przysposobienia lub kurateli z  osobą będącą członkiem organów nadzorujących, zarządzających lub  administrujących 
podmiotów, o  których mowa w  pkt 1. 
4. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, lub dostawca EETS, składając wniosek,  o którym 
mowa w  art. 16z ust. 1, wskazuje po jednym kandydacie na członka Komisji i  zastępczego członka Komisji  oraz co najmniej 
dwóch i  nie więcej niż czterech kandydatów na pr zewodniczącego Komisji. Po otrzymaniu wniosku,  minister właś ciwy do 
spraw transportu wzywa drugą stronę sporu do wskazania, w  terminie nie dłuższym niż  30 dni od dnia otrzymania wezwania, 
kandydata na członka Komisji i  zastępczego członka Komisji oraz co najmniej  dwóch i  nie więcej niż czterech kandydatów 
na przewodniczącego Komisji, a  także do złożenia dokumentów dotyczących  istoty sporu.  
5. Kandydaci na członków Komisji, zastępczych członków Komisji i  przewodniczącego Komisji składają ministrowi  
właściwe mu do spraw transportu pisemne oświadczenie, że spełniają wymogi, o  których mowa w  ust. 2. Oświadczenie 
składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie  jest obowiązany 
do zawarcia w  nim klauzuli nastę pującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej  za złożenie fałszywego 
oświadczenia. ”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o  odpowiedzialności karnej za składanie  fałszywych zeznań.  
6. Kandydaci na członków Komisji wybierają przewodniczącego K omisji spośród wskazanych kandydatów na  prze-
wodniczącego i  informują o  dokonanym wyborze ministra właściwego do spraw transportu.  
7. Minister właściwy do spraw transportu, po otrzymaniu informacji o  wyborze przewodniczącego Komisji  powołuje 
Komisję w  drodz e zarządzenia, które podlega ogłoszeniu w  dzienniku urzędowym tego ministra. Komisja  rozpoczyna swoją 
działalność z  chwilą ogłoszenia zarządzenia. Minister właściwy do spraw transportu zawiadamia  strony postępowania 
o powołaniu Komisji.  
8. Członkostwo w  Komisji ustaje z  dniem:  
1) śmierci członka Komisji;  
2) złożenia rezygnacji przez członka Komisji ministrowi właściwemu do spraw transportu;  
3) zaprzestania spełniania przez członka Komisji wymagań określonych w  ust. 2; 
4) następującym po dniu wydania uchwa ły kończącej postępowanie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 1693  
 
9. Członek Komisji, który złożył rezygnację, jest obowiązany uczestniczyć w  pracach Komisji do czasu powołania  
następcy.  
10. W przypadku gdy przed wydaniem uchwały kończącej postępowanie ustało członkostwo w  Komisji przewodni-
czącego Komisji, wyboru nowego przewodniczącego Komisji dokonuje się spośród pozostałych kandydatów  na przewod-
niczącego Komisji, wskazanych zgodnie z  ust. 4. Przepisy  ust. 6 i 7 stosuje się odpowiednio.  
11. W przypadku ustania członkostwa w  Komisji pozostałych  członków Komisji, minister właściwy do spraw  trans-
portu niezwłocznie powołuje na członka Komisji zastępczego członka Komisji, wskazanego przez stronę zgodnie  z ust. 4. 
Przepis  ust. 7 stosuje się odpowiednio.  
Art. 16zb.  1. Przewodniczący Komisji kieruje pr acą Komisji oraz czuwa nad sprawnym przebiegiem postępowania  
i w tym celu może wydawać zarządzenia. Przewodniczący Komisji reprezentuje Komisję na zewnątrz.  
2. Tryb pracy Komisji określa regulamin ustalany przez Komisję.  
3. Komisja, w  terminie 30  dni od dn ia powołania, może wezwać podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i 
ust. 2, lub dostawcę EETS do uzupełnienia złożonych dokumentów.  
4. Podmiot pobierający opłaty, o  którym mowa w  art. 13i ust. 2, dostawca EETS oraz osoby trzecie zaangażowane  
w świadczenie usług EETS mają obowiązek udzielania na żądanie Komisji informacji związanych z  istotą sporu,  o którym 
mowa w  art. 16z ust. 1. 
Art. 16zc.  1. Komisja kończy postępowanie, wydając opinię w  formie uchwały, odnoszącą się do zakresu i  istoty sporu, 
wskazanych we wniosku, o  którym mowa w  art. 16z ust.  1, najpóźniej w  terminie 6  miesięcy od dnia powołania Komisji.  
2. Do terminu określonego w  ust. 1 nie wlicza się okresu, w  którym Komisja nie mogła prowadzić postępowania  z po-
wodu dokonania zmian w  skład zie Komisji na podstawie  art. 16za  ust. 10 i 11. 
3. Uchwała Komisji, o  której mowa w  ust. 1, zapada większością głosów.  
4. Uchwałę, o  której mowa w  ust. 1, sporządza się w  języku polskim albo tłumaczy na język polski. Tłumaczenie  spo-
rządza tłumacz przysięg ły lub właściwy konsul Rzeczypospolitej Polskiej.  
5. Uchwała, o  której mowa w  ust. 1, powinna być sporządzona na piśmie i  zawierać datę wydania, oznaczenie  Komisji, 
która ją wydała, imiona i  nazwiska członków Komisji, oznaczenie stron sporu, opinię co do i stoty sporu,  uzasadnienie fak-
tyczne i  prawne opinii, rozstrzygnięcie w  przedmiocie kosztów postępowania i  wskazanie podmiotu  zobowiązanego do ich 
poniesienia. Uchwałę podpisują wszyscy członkowie Komisji.  
6. Na zgodny wniosek stron o  zakończenie postępowania, złożony przed wydaniem opinii, o  której mowa  w ust. 1, 
Komisja niezwłocznie wydaje  uchwałę kończącą postępowanie, nie rozstrzygając istoty sporu. Przepis  ust. 5 stosuje się od -
powiednio.  
7. Do postępowania przed Komisją stosuje się przepisy  art. 1833 i art. 1834 ustawy  z dnia 17  listopada 1964  r. – Kodeks 
postępowania cywilnego ( Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, z późn. zm.9)). 
Art. 16zd.  1. Postępowanie przed Komisją jest prowadzone na koszt stron postępowania.  
2. Koszty postępowania, o  których m owa w  ust. 1, obejmują w  szczególności:  
1) koszty ekspertyz i  opinii;  
2) koszty tłumaczeń;  
3) koszty poniesione przez strony w  związku z  prowadzonym postępowaniem, niezbędne do celowego dochodzenia praw;  
4) koszty podróży i  noclegów członków Komisji;  
5) wynagrodzenie członków Komisji.  
3. Koszty, o  których mowa w  ust. 2 pkt  1–4, ustala się na podstawie dowodów potwierdzających poniesienie wydatków.  
4. Wysokość wynagrodzenia członków Komisji ustala się w  regulaminie, o  którym mowa w  art. 16zb ust.  2. Postan owie-
nia regulaminu dotyczące wynagrodzenia członków Komisji wymagają uprzedniego uzgodnienia ze stronami postępowania.  
5. Przewodniczący Komisji może wezwać strony postępowania do uiszczenia zaliczki na poczet kosztów postępowania.  
                                                           
9) Zmiany tek stu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z  2021 r. poz. 1981, 2052, 2262, 2270, 2289, 2328 i 2459 
oraz z 2022 r. poz. 1, 366 , 480, 807, 830, 974, 1098 , 1301  i 1371.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 1693  
 
6. Przed wydaniem uchw ały Komisja wzywa strony postępowania do wskazania poniesionych wydatków zwią zanych  
z prowadzonym postępowaniem.  
7. Strona, której stanowisko odnośnie do istoty sporu Komisja uznała za niezasadne, pokrywa w  całości koszty  
postępowania.  
8. W przypadku, o  którym mowa w  art. 16zc  ust. 6, strony ponoszą koszty postępowania po połowie.  
9. W przypadku częściowego uznania przez Komisję stanowiska strony co do istoty sporu Komisja może sto sunkowo  
rozdzielić koszty postępowania. Komisja może jednak nałożyć na jedną ze stron obowiązek poniesienia całości  kosztów 
postępowania, jeżeli Komisja w  znacznej części uznała za zasadne stanowisko drugiej strony.  
10. Niezależnie od wyniku sprawy Komisja może włożyć na stronę postępowania obowiązek zwrotu kosztów, wywo -
łanych ich niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Dotyczy to zwłaszcza kosztów powstałych wskutek 
uchylenia się od wyjaśnień lub złożenia wyjaśnień niezgodnych z  prawdą, zatajenia lub opóźnionego powołania dowodów.  
Art. 16ze.  Uchwała Komisji, o której mowa w  art. 16zc  ust. 1, w przedmiocie kosztów postępowania, podlega  wyko -
naniu w  drodze egzekucji sądowej po nadaniu jej klauzuli wykonalności. Przepisy działu II tytułu I  części trzeciej  ustawy 
z dnia 17  listopada 1964  r. – Kodeks postępowania cywilnego o  postępowaniu o  nadanie klauzuli wykonalności  stosuje się 
odpowiednio.  
Art. 16zf.  1. Dokumentację pracy Komisji, w  tym uchwały Komisji, przewodniczący Komisji przekazuje  ministrowi 
właściwemu do spraw transportu niezwłocznie po zakończeniu postę powania.  
2. Uchwały Komisji, o  których mowa w  art. 16zc  ust. 1 i 6, podlegają ogłoszeniu w  formie komunikatu  w dzienniku 
urzędowym ministra właściwego do spraw transportu.  
Art. 16zg.  1. Obsługę organizacyjno -biurową Komisji, w  tym odpowiednie pomieszczenia i  wyposażenie,  zapewnia 
urząd obsługujący ministra właściwego do spraw transportu.  
2. Urząd obsługujący ministra właściwego do spraw transportu wymienia informacje z  odpowiednimi podmiotami  
powołanymi w  innych niż Rzeczpospolita Polska państw ach członkowskich Unii Europejskiej, na podstawie  art. 10 decyzji 
2009/750/WE.  
Rozdział 2  
Administracja drogowa  
Art. 17. 1. Do zakresu działania ministra właściwego do spraw transportu należy:  
1) określanie kierunków rozwoju sieci drogowej;  
2) wydawanie pr zepisów techniczno -budowlanych i  eksploatacyjnych dotyczących dróg i  drogowych obiektów inży nierskich;  
3) koordynacja działań w  zakresie przygotowania dróg na potrzeby obrony państwa;  
4) koordynacja działań na rzecz rozwiązywania problemów klęsk żywiołowych w  zakresie dróg publicznych;  
5) (uchylony)  
6) sprawowanie nadzoru nad Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i  Autostrad.  
2. Minister właściwy do spraw transportu w  porozumieniu z  Ministrem Obrony Narodowej określa, w  drodze roz -
porządzenia, sposób koordynacji działań, o  których mowa w  ust. 1 pkt 3, uwzględniając w  szczególności konieczność 
zapewnienia sprawnego współdziałania właściwych organów i  instytucji w  tym zakresie.  
3. Minister właściwy do spraw transportu może wydawać, rozpowszechniać  lub rekomendować wzorce i  standardy 
dotyczące przygotowania inwestycji w  zakresie dróg publicznych, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania lub ochrony 
tych dróg, w  formie opracowań, które są udostępniane w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podm iotowej urzędu 
obsługującego ministra właściwego do spraw transportu.  
4. Wzorce i  standardy, o  których mowa w  ust. 3, są stosowane dobrowolnie.  
Art. 18. 1. Centralnym organem administracji rządowej właściwym w  sprawach dróg krajowych jest Generalny  
Dyrekt or Dróg Krajowych i  Autostrad, do którego należy:  
1) wykonywanie zadań zarządcy dróg krajowych;  
2) realizacja budżetu państwa w  zakresie dróg krajowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 1693  
 
2. Do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad należy również:  
1) współudział w  realizacji poli tyki transportowej w  zakresie dróg;  
1a) gromadzenie danych i  sporządzanie informacji o  sieci dróg publicznych;  
2) przygotowanie dróg krajowych, których jest zarządcą, na potrzeby obrony państwa;  
2a) nadzór nad przygotowaniem innych niż określone w pkt 2 dr óg publicznych na po trzeby obrony państwa zgodnie 
z zaleceniami ministra właściwego do spraw transportu;  
3) wydawanie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych;  
4) współpraca z  administracjami drogowymi innych państw i  organizacjami międzynarodowymi;  
5) współpraca z  organami samorządu terytorialnego w  zakresie rozbudowy i  utrzymania infrastruktury drogowej;  
6) zarządzanie ruchem na drogach krajowych;  
6a) ochrona zabytków drogownictwa;  
7) wykonywanie zadań związanych z  przygotowywaniem i  koordynowaniem b udowy i  eksploatacji albo wyłącznie eks-
ploatacji, autostrad płatnych, w  tym: 
a) prowadzenie prac studialnych dotyczących autostrad płatnych, przygotowywanie dokumentów wymaganych 
w postępowaniu w  sprawie oceny oddziaływania na środowisko – na etapie wydani a decyzji o  ustaleniu lokalizacji 
autostrady, o  którym mowa w  przepisach o  ochronie środowiska,  
b) współpraca z  organami właściwymi w  sprawach zagospodarowania przestrzennego, obrony narodowej, geodezji 
i gospodarki gruntami, ewidencji gruntów i  budynków, scalania i  wymiany gruntów, melioracji wodnych, och rony 
gruntów rolnych i  leśnych, ochrony środowiska oraz ochrony zabytków,  
c) nabywanie, w  imieniu i  na rzecz Skarbu Państwa, nieruchomości pod autostrady i  gospodarowanie nimi w  ramach 
posiadanego prawa do nieruchomości,  
d) opracowywanie projektów kryteriów oceny ofert w  postępowaniu przetargowym i  przeprowadzanie postępowań 
przetargowych,  
e) (uchylona)  
f) uzgadnianie projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno -budowlanego oraz  technicz-
nego  autostrady lub jej odcinka w  zakresie zgodności z  przepisami techniczno -budowlanymi dotyczącymi auto-
strad płatnych,  
g) kontrola budowy i  eksploatacji autostrady w  zakresie przestrzegania warunków umowy o  budowę i  eksploatację 
albo wyłącznie eksploatację autostrady,  
h) wykonywanie innych zadań, w  sprawach dotyczących autostrad, określonych przez ministra właściwego do spraw 
transportu;  
8) (uchylony)  
8a) (uchylony)  
9) (uchylony)  
9a) dostosowywanie autostrad płatnych do poboru opłat za przejazd autostradą zgodnie z przepisami wydanymi na podsta-
wie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym;  
9b) współpraca z  Szefem KAS w  zakresie dostosowania infrastruktury dróg krajowych do poboru  opłaty elektronicznej 
i kontroli oraz opłaty za przejazd autostradą;  
10) wykonywanie zadań wynikających z  ustawy z  dnia 12  stycznia 2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przeznacze-
nia oraz umowy zawartej w  trybie  art. 6 ust. 1 tej ustawy.  
3. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych 
w drodze otwartego i  konkurencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw transportu. Prezes Rady Mini -
strów odwołuje Generalnego Dyrekt ora Dróg Krajowych i  Autostrad.  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 1693  
 
4. Minister właściwy do spraw transportu na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad powołuje 
zastępców Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad spośród osób wyłonionych w  drodze otwartego i  konku -
rencyjnego naboru. Minister właściwy do spraw transportu odwołuje zastępców Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych 
i Autostrad.  
5. Stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad może zajmować osoba, która:  
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub rów norzędny;  
2) jest obywatelem polskim;  
3) korzysta z  pełni praw publicznych;  
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
5) posiada kompetencje kierownicze;  
6) posiada co najmniej 6 -letni staż pracy, w  tym co najmniej 3 -letni staż pracy na stanowisku kierowniczym;  
7) posiada wykształcenie i  wiedzę z  zakresu spraw należących do właściwości Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych 
i Autostrad.  
6. Informację o  naborze na stanowisko Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad ogłasza się przez umiesz -
czenie ogłoszenia w  miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie urzędu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej urzędu 
i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawi erać:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stanowiska;  
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z  przepisów prawa;  
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;  
5) wskazanie wymaganych dokumentów;  
6) termin i  miejsce składania dokumentów;  
7) inform ację o  metodach i  technikach naboru.  
7. Termin, o  którym mowa w  ust. 6 pkt 6, nie może być krótszy niż 10  dni od dnia opublikowania ogłoszenia w  Biule-
tynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.  
8. Nabór na stanowisko Generalnego Dyrektor a Dróg Krajowych i  Autostrad przeprowadza zespół, powołany przez 
ministra właściwego do spraw transportu, liczący co najmniej 3  osoby, których wiedza i  doświadczenie dają rękojmię 
wyłonienia najlepszych kandydatów. W  toku naboru ocenia się doświadczenie za wodowe kandydata, wiedzę niezbędną do 
wykonywania zadań na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompetencje kierownicze.  
9. Ocena wiedzy i  kompetencji kierowniczych, o  których mowa w  ust. 8, może być dokonana na zlecenie zespołu przez 
osobę  niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do dokonania tej oceny.  
10. Członek zespołu oraz osoba, o  której mowa w  ust. 9, mają obowiązek zachowania w  tajemnicy informacji dotyczą-
cych osób ubiegających się o  stanowisko, uzyskanych  w trakcie naboru.  
11. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3  kandydatów, których przedstawia ministrowi właściwemu do spraw 
transportu.  
12. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stan owiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;  
3) imiona, nazwiska i  adresy nie więcej niż 3  najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez 
nich wymagań określonych w  ogłoszeniu o  naborze;  
4) informację o  zastosowanyc h metodach i  technikach naboru;  
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;  
6) skład zespołu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 1693  
 
13. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w  Biuletynie Informacji Publicznej urzędu  
i Biuletynie Informac ji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o  wyniku naboru zawiera:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;  
3) imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w  rozumieniu przep isów Kodeksu cywil nego 
albo informację o  niewyłonieniu kandydata.  
14. Umieszczenie w  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o  naborze oraz 
o wyniku tego naboru jest bezpłatne.  
15. Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o  których mowa w  ust. 4, powołuje Generalny Dyrektor Dróg  
Krajowych i  Autostrad.  
16. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o  których mowa w  ust. 4, stosuje się odpowiednio  ust. 5–14. 
Art. 18a. 1. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad realizuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrek cji 
Dróg Krajowych i  Autostrad. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i  Autostrad wykonuje również zadania zarządu dróg 
krajowych.  
2. W skład Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i  Autostrad wchodzą,  z zastrzeżeniem  ust. 3a, oddziały w  woje wódz-
twach.  
3. Obszar działania oddziału pokrywa się, z  zastrzeżeniem  ust. 3a, z  obszarem województwa.  
3a. Minister właściwy do spraw transportu, na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad, w  drodze 
zarządzenia, może tworzyć oddziały regionalne realizujące zadania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad 
w zakresie poszczególnych autostrad i  dróg ekspresowych, przy czym oddziały te prowadzą działalność na obszarze więk-
szym niż jedno wojewódz two. 
4. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad powołuje i  odwołuje dyrektorów oddziałów Generalnej Dyrekcji 
Dróg Krajowych i  Autostrad.  
5. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad może upoważnić pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajo -
wych i  Autostrad do załatwiania określonych spraw w  jego imieniu w  ustalonym zakresie, w  szczególności do wyda wania 
decyzji administracyjnych.  
6. Minister właściwy do spraw transportu, w  drodze zarządzenia, nadaje Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i  Auto-
strad statut, określający jej wewnętrzną organizację.  
7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, tryb sporządzania informacji oraz groma-
dzenia i  udostępniania danych o  sieci dróg publicznych, obiektach mostowych, tunelach oraz pro mach, uwzględniając po-
trzebę zapewnienia ich jednolitości i  kompletności.  
8. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych  i Autostrad otrzymuje środki, ustalane corocznie w  ustawie budżetowej, na 
związane z  budową autostrad prace studialne i  dokumentacyjne, przejęcie nieruchomości i  gospodarowanie nimi, odszko -
dowania, należności z  tytułu ochrony gruntów leśnych, prace scale niowe i  wymienne, przeprowadzanie ratowniczych badań 
archeologicznych i  badań ekologicznych oraz opracowywanie ich wyników.  
Art. 19. 1. Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą 
sprawy z  zakresu plan owania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i  ochrony dróg, jest zarządcą drogi.  
2. Zarządcami dróg, z  zastrzeżeniem  ust. 3, 5, 5a i  8, są dla dróg:  
1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad;  
2) wojewódzkich – zarząd województwa;  
3) powiatowych – zarząd powiatu;  
4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).  
3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad jest zarządcą autostrady wybudowanej na zasadach określonych 
w ustawie do czasu przekazania jej, w  drodze porozumienia, spółce,  z którą zawarto umowę o  budowę i  eksploatację albo 
wyłącznie eksploatację autostrady. Spółka pełni funkcję zarządcy autostrady płatnej na warunkach określonych w  umowie 
o budowę i  eksploatację albo wyłącznie eksploatację autostrady, z  wyjątkiem zadań, o  których mowa w  art. 20 pkt 1, 8, 
17 i 20, które wykonuje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad.  
3a. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 1693  
 
4. Zarządzanie drogami publicznymi może być przekazywane między zarządcami w  trybie porozumienia, regulującego 
w szczególności wzajemne ro zliczenia finansowe. Zarządcy dróg mogą zawierać także porozumienia w  sprawie finans owa-
nia albo dofinansowania zadań z  zakresu zarządzania drogami z  budżetów jednostek samorządu terytorialnego.  
5. W granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich d róg publicznych, z  wyjątkiem autostrad i  dróg ekspre-
sowych oraz dróg, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  5 ust. 2a, jest prezydent miasta.  
5a. Funkcje zarządcy dróg krajowych, z  wyjątkiem autostrad i  dróg ekspresowych, oraz dróg wojewódzkich,  może 
pełnić zarząd związku metropolitalnego.  
5b. Powierzenie zarządowi związku metropolitalnego funkcji zarządcy drogi następuje w  trybie porozumienia odpowied-
nio z  zarządem województwa albo prezydentem miasta, regulującego w  szczególności wz ajemne rozliczenia finansowe.  
6. (uchylony)  
7. W przypadku zawarcia umowy o  partnerstwie publiczno -prywatnym zadania zarządcy, o  których mowa w  art. 20 
pkt 3–5, 7, 11 –13 oraz 15 i 16, może wykonywać partner prywatny.  
8. Drogowa spółka specjalnego przeznacz enia pełni funkcję zarządcy drogi krajowej na zasadach określonych w  usta-
wie z  dnia 12  stycznia 2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia oraz umowie, o  której mowa w  art. 6 ust.  1 tej 
ustawy.  
9.10) Zadania na drogach o  znaczeniu obronnym wykonywane w  ramach przygotowań obronnych państwa ujętych 
w programach obronnych, o  których mowa w  art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z  dnia 11  marca 2022  r. o obronie Ojczyzny (Dz.  U. 
poz. 655 i 974 ), są finansowane z  budżetu państwa w  ramach wydatków obronnych,  o których mowa w  art. 40 ustawy z  dnia 
11 marca 2022  r. o obronie Ojczyzny.  
Art. 20. Do zarządcy drogi należy w  szczególności:  
1) opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej oraz bieżące informowanie o  tych planach organów właś -
ciwych do sporząd zania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego;  
2) opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy,  remontu, utrzymania i  ochrony dróg oraz dro-
gowych obiektów inżynierskich;  
3) pełnienie funkcji inwestora;  
4) utrzymanie nawierzchni  drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch 
i innych urządzeń związanych z  drogą, z  wyjątkiem części pasa drogowego, o  których mowa w  art. 20f pkt 2; 
5) realizacja zadań w  zakresie inżynierii ruchu;  
6) przygotowanie  infrastruktury drogowej dla potrzeb obronnych oraz wykonywanie innych zadań na rzecz obronności 
kraju;  
7) koordynacja robót w  pasie drogowym;  
8) wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i  zjazdy z  dróg oraz pobieranie opłat i  kar pieniężnych;  
9) prowa dzenie ewidencji dróg, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i  promów oraz udostępnianie ich na żądanie 
uprawnionym organom;  
9a) sporządzanie informacji o  drogach publicznych oraz przekazywanie ich Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych 
i Autostrad;  
10) przeprowadzanie okresowych kontroli stanu dróg i  drogowych obiektów inżyniersk ich oraz przepraw promowych, 
ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na stan bezpieczeństwa ruchu drog owego, w  tym weryfikację cech 
i wskazanie usterek, które wymagają prac konse rwacyjnych lub naprawczych ze względu na bezpieczeństwo ruchu 
drogowego;  
10a) badanie wpływu robót drogowych na bezpieczeństwo ruchu drogowego;  
11) wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i  zabezpieczających;  
12) przeciwdziałanie niszczeniu  dróg przez ich użytkowników;  
                                                           
10) W brzmieniu ustalonym przez art.  703 ustawy  z dnia 11  marca 2022  r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 655) , która  weszła  w życie 
z dniem 23 kwietnia  2022  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 1693  
 
13) przeciwdziałanie niekorzystnym przeobrażeniom środowiska mogącym powstać lub powstającym w  następstwie budowy 
lub utrzymania dróg;  
14) wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i  drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu  oraz wyznaczanie objaz dów 
drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia;  
15) dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego;  
16) utrzymywanie zieleni przydrożnej, w  tym sadzenie i  usuwanie drzew oraz krze wów;  
17) nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i  gospodarowanie nimi w  ramach posiadanego prawa 
do tych nieruchomości;  
18) nabywanie nieruchomości innych niż wymienione w  pkt 17 na potrzeby zarządzania drogami  i gospodarowanie nimi 
w ramach posiadanego do nich prawa;  
19) zarządzanie i  utrzymywanie kanałów technologicznych i  pobieranie opłat, o  których mowa w  art. 39 ust. 7; 
20) zarządzanie bezpieczeństwem dróg w  transeuropejskiej sieci drogowej.  
Art. 20a. Do zarządcy drogi, o  którym mowa  w art. 19 ust. 2 pkt 1 i 2, należy ponadto budowa, przebudowa, remont 
i utrzymanie:  
1) parkingów przeznaczonych dla postoju pojazdów wykonujących przewozy drogowe, wynikającego z  konieczności prze-
strzegania przepisów o  czasie prowadzenia pojazdów oraz prz episów o  ograniczeniach i  zakazach ruchu drogowego;  
2) miejsc wykonywania kontroli ruchu i  transportu drogowego, przeznaczonych w  szczególności do ważenia pojazdów.  
Art. 20aa.  1. Zarządca drogi może ponadto planować i wykonywać oświetleni e przejść dla pieszych lub prze jazdów 
dla rowerzystów na drogach publicznych na terenie zabudowy.  
2. Zarządca drogi finansuje prace, o których mowa w ust. 1.  
Art. 20b. 1. Do zarządcy drogi należy ponadto instalacja w  pasie drogowym stacjonarnych urządzeń rejestrujących , 
o których mowa w  art. 2 pkt 59 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, obudów na te urządzenia, ich 
usuwanie oraz utrzymanie zewnętrznej infrastruktury dla zainstalowanych urządzeń.  
2. Zarządcy dróg instalują lub usuwają stacjonarne ur ządzenia rejestrujące lub obudowy na te urządzenia na wniosek Głów-
nego Inspektora Transportu Drogowego lub z  inicjatywy własnej, za zgodą Głównego Inspektora Transportu Drogowego.  
3. Zadania, o  których mowa w  ust. 1, są finansowane przez zarządcę drogi.  
4. W przypadku dróg zarządzanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad obowiązki, o  których 
mowa w  ust. 1–3, wykonuje Główny Inspektor Transportu Drogowego.  
5. Przepisy  ust. 1–3 o zarządcy drogi stosuje się odpowiednio do straży gminnych (mi ejskich) w  przypadku urządzeń 
rejestrujących eksploatowanych przez te straże.  
6. W pasie drogowym dróg publicznych zabrania się instalowania, usuwania, a  także eksploatowania (bieżącej obsługi) 
urządzeń rejestrujących lub obudów na te urządzenia przez podm ioty inne niż zarządcy dróg, Policja, Inspekcja Transportu 
Drogowego oraz straże gminne (miejskie).  
7. Zarządcy dróg, Policja, Inspekcja Transportu Drogowego oraz straże gminne (miejskie) mogą zlecać w  swoim imie-
niu innym podmiotom: instalację, usunięcie a  także obsługę techniczną obejmującą naprawę, remont i  wymianę urządzeń 
rejestrujących oraz obudów na te urządzenia.  
Art. 20c. 1. Zapewnienie funkcjonowania stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia, pole-
gające w  szczególności na: zakupie, utrzymaniu i  naprawie oraz wynikające z  ich bieżącej eksploatacji i  obsługi w  tym r ów-
nież import danych zarejestrowanych przez te urządzenia oraz montaż urządzeń w  zainstalowanych obudowach, należy  odpo-
wiednio do:  
1) Inspekcji Transportu Drogowego  – w przypadku urządzeń zainstalowanych przez Inspekcję Transportu Drogowego 
lub zarządcę drogi działającego na wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz w  przypadku obudów 
urządzeń rejestrujących należących do Policji;  
2) jednostki samorządu t erytorialnego lub straży gminnej (miejskiej) – w pozostałych przypadkach.  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 1693  
 
2. Zadania, o  których mowa  w ust. 1, są finansowane odpowiednio przez:  
1) Inspekcję Transportu Drogowego z  budżetu państwa z  części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw 
transportu – w przypadku urządzeń określonych w  ust. 1 pkt 1; 
2) właściwe jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku urządzeń określonych w  ust. 1 pkt 2. 
Art. 20d. 1. Dochody uzyskane z  grzywien nałożonych za naruszenia przepis ów ruchu drogoweg o ujawnione za  po-
mocą urządzeń rejestrujących, jednostki samorządu terytorialnego przeznaczają w  całości na finansowanie:  
1) zadań inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych związanych z  siecią drogową;  
2) utrzymania i  funkcjonowania infrastruktury oraz urządzeń drogowych, w  tym na budowę, przebudowę, remont, utrzy-
manie i  ochronę dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich;  
3) poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, w  tym popularyzację przepisów ruchu drogowego, działalność edukacyjną 
oraz współpracę w tym zakresie z  właściwymi organizacjami społecznymi i  instytucjami pozarządowymi.  
2. Środki uzyskane z  grzywien nałożonych przez Inspekcję Transportu Drogowego za naruszenia przepisów ruchu dro-
gowego ujawnione za pomocą urządzeń rejestrujących, są przeka zywane w  terminie pierwszych dwóch dni roboczych po 
zakończeniu tygodnia, w  którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego z  przeznaczeniem na finansowanie:  
1) zadań inwestycyjnych związanych z  poprawą bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych;  
2) budowy lub przebudowy dróg krajowych.  
Art. 20e. Przepisów  art. 40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego przez Inspekcję Transportu Drogowego 
w związku z  wykonywaniem zadań określonych w  art. 20b ust. 4 oraz art.  20c ust. 1 pkt 1. 
Art. 20f. Zarządca drogi, o  którym mowa w  art. 19 ust. 2, jest obowiązany:  
1) uwzględniać uchwały rady gminy, w  których dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców wskazane zostaną wstępne miej-
sca lokalizacji nowych przystanków komunikacyjnych; o  ostatecznej l okalizacji takiego przystanku decyduje zarządca 
drogi, uwzględniając charakter drogi oraz warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego;  
2) udostępnić nieodpłatnie gminie na jej wniosek część pasa drogowego w  celu budowy, przebudowy i  remontu wiat 
przystankowych lub innych urządzeń służących do obsługi podróżnych.  
Art. 20g.  1. W pasie drogowym dróg, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą być instalowane stacjonarne i przenoś ne 
urządzenia służące do obserwacji i rejestracji obrazu zdarzeń na drogach, wraz z fundamen tami, konstrukcjami wsporczymi 
oraz przynależnymi elementami wyposażenia.  
2. Urządzenia, o których mowa w ust. 1, mogą instalować:  
1) Straż Graniczna w związku z realizacją zadań określonych w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej 
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1 061 i 1115) na obszarze strefy nadgranicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 paź-
dziernika 1990 r. o ochronie granicy państwowej (Dz. U. z 2022 r. poz.  295); 
2) organy Krajowej Administracji Skarbowej w związku z realizacją zadań  określonych w ustawie z dnia 16 listopada 
2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej;  
3) Inspekcja Transportu Drogowego w związku z realizacją zadań określonych w ustawie z dnia 6 w rześnia 2001 r. o  trans -
porcie drogowym.  
3. Instalacja urządzeń, o których  mowa w ust. 1, odbywa się w sposób niepowodujący zagrożeń dla bezpieczeństwa 
użytkowników drogi po uzgodnieniu z zarządcą drogi warunków, jakie należy spełnić w tym zakresie. Uzgodnienie nastę-
puje w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące, licząc od dnia prz ekazania przez właściwy podmiot propozycji lokalizacji 
urządzeń.  
4. Podmioty, o których mowa w ust. 2, mogą zlecać w swoim imieniu innym podmiotom: instalację, usuwanie, a także  
utrzymanie, serwis i wymianę urządzeń, o których mowa w ust. 1.  
5. Przepisów a rt. 40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego w związku z  realizacją zadań określonych 
w ust. 1, 2 i 4.  
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 1693  
 
Art. 20h. 1. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, właściwy podmiot lub os oba przez niego upoważniona, 
na podstawie pisemnego wnio sku, udostępnia nieodpłatnie dane osobowe przetwarzane w  związku z  poborem opłaty elek-
tronicznej oraz wykonywaniem zadania, o  którym mowa w  art. 20 pkt 12: 
1) Policji,  
2) Inspekcji Transportu Drogowego,  
3) Żandarmerii Wojskowej,  
4) Straży Granicznej,  
5) Biuru Nadzoru Wewnętrznego,  
6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,  
7) Agencji Wywiadu,  
8) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu,  
9) Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,  
10) Służbie Wywiadu Wojskowego,  
11) prokuratorowi,  
12) sądom,  
13) Szefowi Krajowej Administra cji Skarbowej, dyrektorowi izby administracji skarbowej, naczelnikowi urzędu celno -
-skarbowego,  
14) Służbie Ochrony Państwa  
– w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań.  
2. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, wskazuje:  
1) oznaczenie sprawy;  
2) okoliczności, z  których wynika konieczność pozyskania żądanych danych;  
3) dane podlegające udostępnieniu.  
3. Właściwy organ może wyrazić zgodę na udostępnienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej danych oso-
bowych, o  których mowa w  ust. 1, podmiotom , o których mowa w  ust. 1 pkt 1–5 i 7–14, bez konieczności składania pisem-
nych wniosków, jeżeli jest to uzasadnione rodzajem lub zakresem wykonywanych zadań.  
4. Udostępnianie danych osobowych, o  których mowa w  ust. 1, w sposób określony w  ust. 3, następuje  po złożeniu 
przez podmioty, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1–5 i 7–14, wniosku zawierającego:  
1) określenie zakresu danych podlegających udostępnieniu;  
2) określenie osób uprawnionych do przetwarzania danych, o  których mowa w  pkt 1; 
3) oświadczenie, że podmi oty te posiadają:  
a) urządzenia umożliwiające odnotowanie w  systemie kto, kiedy, w  jakim celu i  jakie dane uzyskał, oraz  
b) zabezpieczenie techniczne i  organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z  celem ich uzys -
kania . 
5. Właściwy organ udostępnia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dane osobowe, o  których mowa w  ust. 1, w spo-
sób, o którym mowa w  ust. 3, jeżeli jednostka organizacyjna Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, będąca odbiorcą 
danych, złoży oświadczenie, o  którym mowa w  ust. 4 pkt 3. 
6. Właściwy organ nie udostępnia na podstawie ust.  1 i 3 danych osobowych, o  których mowa w  art. 9 ust. 1 rozporzą-
dzenia 2016/679, chyba że podmiot, o  którym mowa w  ust. 1, jest ustawowo upoważniony do przetwarzania tych danych.  
Art. 21. 1. Za rządca drogi, o  którym mowa w  art. 19 ust. 2 pkt 2–4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy 
pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę 
powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.  
1a. Zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta 
lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do zała twiania spraw w  jego imieniu, w  usta-
lonym zakresie, a  w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 46 – Poz. 1693  
 
2. Zarządy dróg mają prawo do:  
1) wstępu na grunty przyległe do pasa drogowego, jeżeli jest to niezbędne do wykonywania czynności związanych 
z utrzymaniem i  ochroną dróg;  
2) urządzania czasowego przejazdu przez grunty przyległe do pasa drogowego w  razie przerwy w  komunikacji na drodze;  
3) ustawiania na gruntach przyległych do pasa drogowego zasłon przeciwśnieżnych.  
3. Właścicielom lub użytkownikom g runtów, którzy ponieśli szkody w  wyniku czynności wymienionych w  ust. 2, 
przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych w  przepisach o  gospodarce nieruchomościami.  
Art. 22. 1. Zarząd drogi sprawuje nieodpłatny trwały zarząd gruntami w  pasie drogowym.  
2. Grunty, o których mowa w ust. 1, zarząd drogi może oddawać w naje m, dzierżawę albo je użyczać, w  drodze umowy, 
na cele związane z potrzebami zarządzania drogami, ruchu drogowego lu b obsługi użytkowników ruchu, a  także na cele 
instalacji urządzeń, o któryc h mowa w art. 20g ust. 1. Zarząd drogi pobiera z tytułu najmu lub dzierżawy opłaty w  wysokości 
ustalonej w umowie.  Przepisów art.  43 ust.  2 pkt  3 i art. 85 ust.  1 ustawy z  dnia 21  sierpnia 1997  r. o gospodarce nieruchomo-
ściami  nie stosuje się.  
2a. W przypa dku zawarcia umowy o  partnerstwie publiczno -prywatnym partner prywatny może otrzymać w  najem, 
dzierżawę albo użyczenie nieruchomości leżące w  pasie drogowym, w  celu wykonywania działalności gospodarczej.  
2b. (uchylony)  
2c. W granicach miast na prawach powi atu tablice reklamowe i  urządzenia reklamowe mogą być umieszczane  na grun-
tach, o  których mowa w  ust. 1, na podstawie odpłatnej umowy cywilnoprawnej w  wypadkach uzasadnionych  względami 
funkcjonalnymi, w  szczególności wówczas gdy takie tablice lub urządzenia  są umieszczone na wiatach  przystankowych lub 
obiektach małej architektury.  
2d. Wartość świadczeń pieniężnych lub niepieniężnych przysługujących zarządowi dróg w  sytuacji, o  której  mowa 
w ust. 2c, nie może być niższa niż wysokość opłaty za zajęcie pasa dro gowego, która miałaby zastosowanie  w przypadku 
danej tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego umieszczanych na podstawie decyzji, o  której mowa w  art. 40 ust. 1. 
3. W przypadku nabywania gruntów przeznaczonych pod pas drogowy zarząd drogi może wystąpić z  wnioskiem o  doko -
nanie  podziału lub scalenia i  podziału nieruchomości, zgodnie z  przepisami o  gospodarce nieruchomościami lub przepisami 
o scalaniu gruntów.  
Art. 23. (wygasł)  
Art. 24. (wygasł)  
Rozdział 2a  
Zarządzanie tunelami położonymi w  transe uropejskiej sieci drogowej  
Art. 24a. 1. Zarządzanie tunelem położonym w  transeuropejskiej sieci drogowej, będącym na etapie projektowania, 
budowy lub w  użytkowaniu, o  długości powyżej 500  m należy do zarządcy drogi, zwanego dalej „zarządzającym tunelem ”, 
o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.  
2. Do długości tunelu, o  którym mowa w  ust. 1, stosuje się przepis  art. 13d ust. 2 ustawy . 
3. Do obowiązków zarządzającego tunelem należy w  szczególności:  
1) sporządzanie dokumentacji bezpieczeństwa tunelu, o  której mowa w  art. 24d ust. 1, i jej aktualizowanie;  
2) sporządzanie sprawozdań z  każdego pożaru oraz wypadku, w  którym są ranni lub zabici albo naruszona została kon-
strukcja tunelu, który wydarzył się w  tunelu,  i przekazywanie ich w  terminie 2  tygodni  od wystąpienia pożaru lub  
wypadku do  wojewody, urzędnika zabezpieczenia, służb ratowniczych i  Policji;  
3) organizowanie szkoleń i  ćwiczeń, o  których mowa w  art. 24e ust. 1 i 2, dla pracowników zarządzającego tunelem, 
służb ratowniczych i  Policji we współpra cy z urzędnikiem zabezpieczenia oraz Policją;  
4) przygotowywanie planów bezpieczeństwa określających zasady postępowania w  razie pożaru, wypadku, awarii tech-
nicznej lub katastrofy budowlanej.  
Art. 24b. 1. Wojewoda sprawuje nadzór nad zapewnieniem bezpiecze ństwa tunelu, w  szczególności przez:  
1) wydawanie pozwolenia na użytkowanie tunelu;  
2) wyłączanie z  użytkowania lub ograniczenie użytkowania tunelu, jeżeli nie są spełnione wymagania bezpieczeństwa;  
  
Dziennik  Ustaw  – 47 – Poz. 1693  
 
3) określanie warunków umożliwiających wznowienie użytkow ania tunelu;  
4) przeprowadzanie regularnych badań i  kontroli tunelu oraz opracowywanie odnośnych wymagań bezpieczeństwa;  
5) kontrolę umieszczania w  siedzibie urzędnika zabezpieczenia planów bezpieczeństwa, o  których mowa w  art. 24a ust. 3 
pkt 4; 
6) określa nie procedury natychmiastowego zamknięcia tunelu w  razie wypadku, w  którym są ranni lub zabici albo na ru-
szona została konstrukcja tunelu, katastrofy budowlanej lub awarii technicznej;  
7) kontrolę wprowadzania działań niezbędnych do zwiększenia bezpieczeństwa tunelu;  
8) przeprowadzanie w  tunelu, co najmniej raz na 5  lat, kontroli spełniania wymagań bezpieczeństwa;  
9) powiadamianie uczestników ćwiczeń, o  których mowa w  art. 24e ust. 1 i 2, o ich terminie, miejscu przeprowadzenia 
oraz obowiązku wzięcia w  nich udziału.  
2. W przypadku stwierdzenia, na podstawie sprawozdania, o  którym mowa w  art. 24a ust.  3 pkt  2, że tunel nie spełnia  
wymagań bezpieczeństwa, wojewoda powiadamia zarządzającego tunelem i  urzędnika zabezpieczenia o  koniecz ności pod-
jęcia działań zwiększa jących bezpieczeństwo tunelu.  
3. W sytuacji, o  której mowa w  ust. 2, wojewoda określa warunki użytkowania tunelu lub ponownego otwarcia tunelu , 
które będą stosowane do czasu wprowadzenia środków zaradczych lub innych ograniczeń.  
4. W sytuacji, gdy tunel nie spełnia wymagań bezpieczeństwa, a  podjęte środki zaradcze obejmują zasadniczą zmianę 
konstrukcji tunelu lub sposobu jego użytkowania, wojewoda przeprowadza analizę ryzyka dla danego tunelu.  
5. Opracowując analizę ryzyka, o  której mowa w  ust. 4, bierze się pod uwagę wszystkie czynniki projektowe, warunki 
ruchu, mające wpływ na bezpieczeństwo, charakterystykę ruchu drogowego, długość danego tunelu i  jego geo metrię, a  także 
dobowe natężenie ruchu przejeżdżających samochodów ciężarowych.  
Art. 24c. 1. Dla tunelu, o  którym mowa w  art. 24a ust. 1, zarządzający tunelem, w  uzgodnieniu z  wojewodą, powołuje 
urzędnika zabezpieczenia.  
2. Urzędnik zabezpieczenia jest niezależny w  zakresie wykonywania swoich obowiązków, wynikających z  ust. 3, i może 
wykonywać swoje zadania w  odniesieniu do kilku tuneli położonych na obszarze działania zarządzającego tunelem.  
3. Do obowiązków urzędnika zabezpieczenia należy w  szczególności:  
1) koordynacja współpracy zarządzającego tunelem ze służbami ratowniczymi i  Polic ją; 
2) udział w  przygotowaniu planów bezpieczeństwa, o  których mowa w  art. 24a ust. 3 pkt 4; 
3) udział w  planowaniu, wdrażaniu i  ocenie działań podejmowanych w  razie wypadku, w  którym są ranni lub zabici albo 
naruszona została konstrukcja tunelu, lub w  razie katastrofy budowlanej;  
4) kontrola przeszkolenia pracowników zarządzającego tunelem oraz udział w  organizowaniu ćwiczeń, o  których mowa 
w art. 24e ust. 1 i 2; 
5) wspólna ze służbami ratowniczymi i  Policją ocena ćwiczeń, o  których mowa w  art. 24e ust. 1 i 2, sporządzanie  
sprawozdania zawierającego wnioski z  przeprowadzonych ćwiczeń oraz wnioski dotyczące oceny stanu bezpieczeń-
stwa tunelu;  
6) wydawanie opinii w  sprawach oddawania  tunelu do użytkowania, polegające w  szczególności na opiniowaniu doku -
mentac ji bezpieczeństwa;  
7) kontrola prawidłowości utrzymania tuneli;  
8) współdziałanie z  właściwymi służbami w  ocenie każdego wypadku, w  którym są ranni lub zabici albo naruszona  
została konstrukcj a tunelu, lub też katastrofy bu dowlanej tunelu.  
Art. 24d. 1. Za rządzający tunelem, sporządzając dokumentację bezpieczeństwa, określa środki zapobiegawcze i  ochronne  
oraz reagowania na potencjalne zdarzenia, konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego 
w tunelu, uwzględniając strukturę ruchu dro gowego i  inne uwarunkowania związane z  konstrukcją i  otoczeniem tunelu.  
2. Dokumentacja bezpieczeństwa stanowi integralną część dokumentacji tunelu, gromadzonej przez zarządzającego 
tunelem w  związku z  procesem inwestycyjnym oraz użytkowaniem tunelu.  
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, elementy oraz tryb postępowania z  doku-
mentacją bezpieczeństwa, o  której mowa w  ust. 1, mając na względzie poszczególne etapy procesu inwestycyjnego oraz 
etap użytkowania tunelu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 48 – Poz. 1693  
 
Art. 24e. 1. Ćwiczenia częściowe dla pracowników zarządzającego tunelem, służb ratowniczych i  Policji organizuje się  
raz w  roku.  
2. Ćwiczenia w  pełnym zakresie są przeprowadzane w  każdym tunelu przynajmniej raz na 4  lata. 
3. Urzędnik zabezpieczenia przekazuje wojewodzie sprawozdanie, o  którym mowa w  art. 24c ust. 3 pkt 5. 
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i  minister właściwy do spraw transportu określą, w  drodze rozporządze-
nia, zakres ćwiczeń dla rodzajów ćwiczeń, o  których mowa w  ust. 1 i 2, mając na uwadze potrzeby zapewnienia bezpieczeń-
stwa ruchu drogowego w  tunelu.  
Art. 24f. 1. Wojewoda w  trybie  art. 9 ustawy  z dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane, na wniosek zarządzającego 
tunelem, może udzielić odstępstwa od wymagań zawartych w  przepisach techni czno -budowlanych, dotyczących warunków 
bezpieczeństwa w  tunelu w  przypadku możliwości zastosowania rozwiązań technicznych o  wyższych parametrach bezpie-
czeństwa.  
2. Minister właściwy do spraw transportu ocenia zasadność wniosku, a  w przypadku pozytywnej oce ny przekazuje go 
Komisji Europejskiej.  
3. Jeżeli w  terminie 3  miesięcy od dnia przekazania wniosku Komisji Europejskiej, Komisja nie zgłosi sprzeciwu na 
odstępstwo, minister właściwy do spraw transportu upoważnia wojewodę do udzielenia zgody na odstępstwo.  W przypadku 
sprzeciwu Komisji upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo nie może być udzielone.  
Art. 24g. 1. Zarządzający tunelem jest obowiązany przekazywać Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i  Auto-
strad sprawozdania, o  których mowa w  art. 24a ust. 3 pkt 2, co 2  lata, w  terminie do dnia 30  kwietnia roku następnego po 
upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem.  
2. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad przekazuje, co 2  lata, Komisji Europejskiej zbiorczą informację 
z otrzymanych spr awozdań, o  których mowa w  ust. 1, ze wskazaniem częstotliwości i  przyczyn pożarów oraz wypadków, 
w terminie do dnia 30  września roku następnego po upływie dwuletniego okresu objętego sprawozdaniem.  
3. Zbiorcza informacja, o  której mowa w  ust. 2, zawiera oc enę pożarów i  wypadków w  tunelach i  informacje na temat 
rzeczywistej roli i  skuteczności urządzeń i  środków bezpieczeństwa.  
Rozdział 2b  
Zarządzanie bezpieczeństwem dróg w  transeuropejskiej sieci drogowej  
Art. 24h. Zarządzanie bezpieczeństwem dróg w  transeu ropejskiej sieci drogowej polega na:  
1) przeprowadzeniu:  
a) oceny wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego,  
b) audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego;  
2) dokonywaniu klasyfikacji odcinków dróg:  
a) ze względu na koncentrację wypadków śmierte lnych,  
b) ze względu na bezpieczeństwo sieci drogowej.  
Art. 24i. 1. Ocenę wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego przeprowadza się na etapie plano -
wania tej drogi przed wszczęciem postępowania w  sprawie decyzji o  środowiskowych uwarunkowaniach, o  której mowa 
w ustawie z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społe czeństwa 
w ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2022 r. poz.  1029, 1260 i 1261). 
2. Przy przeprowadzaniu oceny wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego uwzględnia się:  
1) liczbę zabitych w  wypadkach drogowych oraz liczbę wypadków drogowych na drogach, z  których ruch drogowy może 
zostać przeniesiony na planowaną dro gę; 
2) warianty przebiegu i  parametrów planowanej drogi w  przypadku budowy drogi oraz rozkład ruchu drogowego na  sieci 
drogowej;  
3) wpływ planowanej drogi na istniejącą sieć drogową;  
4) wpływ planowanej drogi na uczestników ruchu drogowego;  
5) natężenie ru chu drogowego i  jego rodzaj;  
  
Dziennik  Ustaw  – 49 – Poz. 1693  
 
6) czynniki sezonowe i  klimatyczne;  
7) potrzeby uczestników ruchu drogowego w  zakresie bezpiecznych stref parkingowych;  
8) lokalną aktywność tektoniczną, sejsmiczną oraz możliwość wystąpienia tąpnięć górniczych.  
3. Ocena wpływu  planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego zawiera w  szczególności:  
1) opis planowanej budowy lub przebudowy drogi;  
2) opis stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego istniejącego oraz jego stanu w  przypadku niezrealizowania planowanej 
budowy lub przebu dowy drogi;  
3) przedstawienie proponowanych i  możliwych rozwiązań w  zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego;  
4) analizę wpływu alternatywnych rozwiązań na bezpieczeństwo ruchu drogowego;  
5) porównanie rozwiązań alternatywnych, w  tym analizę kosztów i  korzy ści. 
4. Wyniki oceny wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego zarządca drogi uwzględnia na kolej -
nych etapach projektowania budowy albo przebudowy drogi.  
Art. 24j. 1. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego przeprowadza się:  
1) w ramach opracowywania na potrzeby decyzji o  środowiskowych uwarunkowaniach karty informacyjnej przedsię -
wzięcia lub raportu o  oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ich ewentualnego uzupełniania oraz gdy w  toku 
postępowania w  sprawie wydania decyzji o  środow iskowych uwarunkowaniach wyniknie potrzeba przedstawienia 
nowego wariantu drogi;  
2) przed wszczęciem postępowania w  sprawie wydania decyzji o  zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji 
o pozwoleniu na budowę albo przed zgłoszeniem wykonywania ro bót; 
3) przed wszczęciem postępowania w  sprawie wydania decyzji o  pozwoleniu na użytkowanie drogi lub zawiadomieniem 
o zakończeniu budowy lub przebudowy drogi;  
4) przed upływem 12  miesięcy od dnia oddania drogi do użytkowania.  
2. Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa  w ust. 1 pkt 1, uwzględnia się 
w szczególności:  
1) położenie geograficzne oraz warunki geograficzne, klimatyczne i  meteorologiczne;  
2) lokalizację i  rodzaj skrzyżowań;  
3) ograniczenia ruchu;  
4) funkcjona lność w  ramach sieci drogowej;  
5) dopuszczalną oraz projektową prędkość pojazdu;  
6) przekrój poprzeczny, w  tym liczbę i  szerokość pasów ruchu;  
7) plan sytuacyjny i  profil podłużny;  
8) ograniczenia widoczności;  
9) dostępność dla środków publicznego transpor tu zbiorowego;  
10) skrzyżowania z  liniami kolejowymi;  
11) projektowane przejścia dla zwierząt i  inne urządzenia ochrony środowiska.  
3. Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa w  ust. 1 pkt  2, uwzględnia się 
w szcze gólności : 
1) oznakowanie pionowe i  poziome drogi, na podstawie projektu organizacji ruchu;  
2) oświetlenie drogi i  skrzyżowań;  
3) urządzenia i  obiekty w  pasie drogowym;  
4) sposób zagospodarowania terenów przyległych do pasa drogowego, w  tym roślinność;  
5) uczestnik ów ruchu drogowego oraz ich potrzeby w  zakresie bezpiecznych stref parkingowych;  
6) sposób dostosowania urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego do potrzeb uczestników ruchu drogowego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 50 – Poz. 1693  
 
4. Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa w  ust. 1 pkt  3, uwzględnia się w  szcze -
gólności : 
1) bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego i  widoczność w  różnych warunkach pogodowych oraz porach dnia;  
2) widoczność oznakowania pionowego i  poziomego drogi na podstawie wizji lokalnej w  terenie;  
3) stan nawierzchni drogi.  
5. Przy przeprowadzaniu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 4, uwzględnia się 
ocenę zachowań uczestników ruchu drogowego i  wpływ tych zachowań na bezpieczeństwo ruchu drogowego.  
6. Przy przeprowadzan iu audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, o  którym mowa w  ust. 3–5, uwzględnia się w  razie  
potrzeby kryteria stosowane przy przeprowadzaniu audytu na etapach wcześniejszych.  
Art. 24k. 1. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego przeprowadza audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego lub  
zespół audytujący, w  którego skład wchodzi co najmniej jeden audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
2. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego nie może być prze prowadzany przez audytora bezpieczeństwa ruchu dro-
gowego, który wykonywał lub wykonuje zadania w  zakresie projektowania, budowy, przebudowy, zarządzania odcinkiem 
drogi podlegającym audytowi, zarządzania ruchem lub nadzoru nad zarządzaniem ruchem na odcink u drogi podlegającym 
audytowi.  
3. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego nie może być przeprowadzany przez audytora bezpieczeństwa ruchu dro-
gowego, którego małżonek, krewny i  powinowaty do drugiego stopnia, osoba związana z  nim z  tytułu przysposobienia, 
opieki lub kurateli wykonywał lub wykonuje zadania w  zakresie projektowania, budowy, przebudowy, zarządzania odcin-
kiem drogi podlegającym audytowi, zarządzania ruchem lub nadzoru nad zarządzaniem ruchem na odcinku drogi podlega-
jącym audytowi.  
4. Audyt bezpiecz eństwa ruchu drogowego może przeprowadzać audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego będący 
pracownikiem jednostki wykonującej zadania zarządcy drogi lub audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego niepozosta jący 
w stosunku pracy z  jednostką wykonującą zadania zar ządcy drogi.  
5. W jednostce wykonującej zadania zarządcy drogi zatrudniającej audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego tworzy 
się wieloosobowe lub jednoosobowe komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
6. Działalnością wieloosobowej komórki audytu bezp ieczeństwa ruchu drogowego kieruje audytor bezpieczeństwa 
ruchu drogowego, zwany dalej „kierownikiem komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego ”. 
7. Kierownik komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego podlega bezpośrednio kierownikowi jednostki, o  któ-
rej mowa w  ust. 5, a w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i  Autostrad – Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych 
i Autostrad.  
8. Kierownik jednostki , o której mowa w  ust. 5, a w Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i  Autostrad – Generalny 
Dyrektor Dróg Krajo wych i  Autostrad, zapewnia warunki niezbędne do niezależnego, obiektywnego i  efektywnego prowa-
dzenia audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego, w  tym zapewnia organizacyjną odrębność komórki audytu bezpieczeństwa 
ruchu drogowego.  
9. Do audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego zatrudnionego w  jednoosobowej komórce audytu bezpieczeństwa 
ruchu drogowego stosuje się przepisy ustawy dotyczące kierownika komórki audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
Art. 24l. 1. Audyt bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga przedstawie nia jego wyniku, na który składają się sprawo -
zdanie  oraz sformułowane na jego podstawie zalecenia dla zarządcy drogi.  
2. Zarządca drogi uwzględnia wynik audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego na dalszych etapach przygotowania, 
budowy i  użytkowania drogi.  
3. W uzasadnionych przypadkach zarządca drogi może nie uwzględnić wyniku audytu bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
4. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 3, zarządca drogi jest obowiązany do opracowania uzasadnienia stanowiącego 
załącznik do wyniku audytu bezpi eczeństwa ruchu drogowego.  
Art. 24m.  1. Klasyfikację odcinków dróg ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych oraz klasyfikację  
odcinków dróg ze względu na bezpieczeństwo sieci drogowej przeprowadza się co najmniej raz na trzy lata.  
2. Klasyfikację odcinków dróg ze względu na koncentrację wypadków śmiertelnych przeprowadza się, w  odniesieniu 
do natężenia ruchu, dla odcinków dróg pozostających w  użytkowaniu nie mniej niż trzy lata.  
  
Dziennik  Ustaw  – 51 – Poz. 1693  
 
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządze nia, metodę dokonywania klasyfikacji, o  któ-
rych mowa w  ust. 1, mając na uwadze liczbę wypadków drogowych, natężenie ruchu, rodzaj ruchu oraz poprawę poziomu 
bezpieczeństwa użytkowników dróg, a  także zmniejszenie kosztów wypadków drogowych.  
4. Wyniki klasyf ikacji, o  których mowa w  ust. 1, podlegają ocenie wykonywanej przez zespół ekspertów powoły wany 
przez zarządcę drogi. W  skład zespołu ekspertów wchodzi co najmniej jedna osoba posiadająca kwalifikacje i  doświad czenie 
wymienione w  art. 24n ust. 2 pkt 4 i 5. 
5. Zespół ekspertów, po przeprowadzeniu wizytacji w  terenie, przedstawia zarządcy drogi propozycję działań, które 
należy podjąć w  celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, mając na uwadze prop ozycje działań przedstawione 
po przeprowadzeniu ostatniej klasyfikacji, o  której mowa w  ust. 1, oraz sprawozdań, o  których mowa w  art. 130b ust.  1 ustawy  
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
6. Zarządca drogi przeprowadza analizę kosztów i  korzyści proponowanych działań, o  których mowa w  ust. 5. Dz iałania  
wybrane przez zarządcę drogi są realizowane w  ramach dostępnych środków finansowych.  
7. Zarządca drogi jest obowiązany do poinformowania uczestników ruchu drogowego o  wynikach klasyfikacji, o  której 
mowa w  ust. 2, na swojej stronie podmiotowej Biu letynu Informacji Publicznej.  
Rozdział 2c  
Audytorzy bezpieczeństwa ruchu drogowego  
Art. 24n. 1. Audytorem bezpieczeństwa ruchu drogowego jest osoba, która posiada certyfikat audytora bezpieczeństwa 
ruchu drogowego.  
2. Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego może uzyskać osoba, która:  
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;  
2) korzysta z  pełni praw publicznych;  
3) nie została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
4) posiada wyższe wykształcenie techniczne w  zakresie budownictwa drogowego, inżynierii ruchu drogowego lub trans-
portu;  
5) posiada co najmniej 5 -letnią praktykę w  zakresie projektowania dróg, inżynierii ruchu drogowego, zarządzania dro-
gami, zarządzania ruchem drogowym lub o piniowania projektów drogowych pod względem bezpieczeństwa ruchu 
drogowego;  
6) posiada zaświadczenie o  ukończeniu szkolenia i  zdaniu egzaminu na audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
3. Audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego ma obowiązek stałego podnosz enia kwalifikacji zawodowych na szkole-
niach okresowych co najmniej raz na trzy lata.  
4. Szkolenia zakończone egzaminem, o których mowa w ust. 2 pkt 6, oraz szkol enia okresowe, o których mowa 
w ust. 3, przeprowadzają uczelnie w rozumieniu ustawy z dnia 20 l ipca 2018 r. – Prawo o szkolnictw ie wyższym i nauce 
(Dz. U. z 2022 r. poz. 574 , z późn. zm.11)) prowadzące studia drugiego stopnia z zakresu budownictwa drogowego oraz 
instytuty badawcze posiadające kategorię naukową A+ albo A, działające w zakresie budownictwa drogowego na podstawie  
ustawy z  dnia 30  kwietnia 2010  r. o instytutach badawczych.  
5. (uchylony)  
6. Certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego wydaje, na wniosek kandydata na audytora bezpieczeństwa 
ruchu drogowego, na okres trzech lat minister właściwy do spraw transportu, po dostarczeniu przez tego kandydata oświad-
czenia o  spełnieniu wymogów, o  których mowa w  ust. 2 pkt 1 i 2, oraz dokumentów potwierdzających spełnienie wymo-
gów, o  których mowa w  ust. 2 pkt 3–6. 
7. Certyfikat audytora b ezpieczeństwa ruchu drogowego jest przedłużany na kolejne trzy lata na wniosek audytora 
bezpieczeństwa ruchu drogowego po dostarczeniu potwierdzenia ukończenia szkolenia okresowego, o  którym mowa w  ust. 3, 
oświadczenia o  spełnieniu wymogów, o  których mowa  w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz dokumentu potwierdzającego spełnienie wy-
mogu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 3. 
                                                           
11) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2022 r. poz. 583, 655, 682, 807, 1010, 1079 i 1117 . 
  
Dziennik  Ustaw  – 52 – Poz. 1693  
 
7a. Rozpatrując wniosek, o  którym mowa w  ust. 6 i 7, minister właściwy do spraw transportu wykonuje obowiązek, 
o którym mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporzą dzenia 2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do osoby składającej 
wniosek, chyba że posiada ona te informacje, a  ich zakres lub treść nie uległy zmianie.  
8. Minister właściwy do spraw transportu odmawia w  drodze decyzji administracyjnej:  
1) wydani a certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w  przypadku niespełnienia któregokolwiek z  wymogów, 
o których mowa w  ust. 2; 
2) przedłużenia certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w  przypadku niespełnienia któregokolwiek z  wymo -
gów, o  których mowa w  ust. 7. 
9. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) sposób przeprowadzania i  zakres programowy szkolenia zakończonego egzaminem, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 6, 
2) sposób przeprowadzania i  zakres programowy szkolenia okresowego, o  którym mowa w  ust. 3, 
3) wzór certyfikatu audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego  
– mając na uwadze zapewnienie odpowiedniego poziomu edukacyjnego szkoleń oraz jednolitego wzoru dokumentu.  
Art. 24o. Audytor bezpieczeństwa ruchu drogowego traci certyfikat audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego w  przy-
padku : 
1) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
2) pozbawienia praw publicznych;  
3) całkowitego lub częściowego ubezwłasnowolnienia . 
Rozdział 3  
Skrzyżowania dróg z  innymi drogami komunikacji lądowej i  powietrznej  
oraz liniowymi urządzeniami technicznymi  
Art. 25. 1. Budowa, przebudowa , remont, utrzymanie i  ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii, wraz z  drogowymi 
obiektami inżyniers kimi w  pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i  organizacji ruchu, związanymi z  funkcjo -
nowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii.  
2. Koszt budowy lub przebudowy skrzyżowania, o  którym mowa w  ust. 1, wraz z  koniecznymi drogowymi obiektami 
inżynierskimi w  pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i  organizacji ruchu, związanymi z  funkcjo nowaniem 
tego skrzyżowania, ponosi zarządca drogi, który wystąpił z  inicjatywą budowy lub przebudowy takie go skrzyżowania.  
3. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie i  ochrona skrzyżowania autostrady lub drogi ekspresowej z  innymi dro -
gami publicznymi, wraz z  drogowymi obiektami inżynierskimi w  pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa 
i organizacji ruchu , związanymi z  funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy autostrady lub drogi ekspresowej.  
4. Koszt budowy lub przebudowy skrzyżowania, o  którym mowa w  ust. 3, wraz z  koniecznymi drogowymi obiektami 
inżynierskimi w  pasie drogowym oraz urządzeni ami bezpieczeństwa i  organizacji ruchu, związanymi z  funkcjono waniem 
tego skrzyżowania, ponosi zarządca drogi, który wystąpił z  inicjatywą budowy lub przebudowy takiego skrzyżowania.  
Art. 26. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie i  ochrona budowli brzeg owych przepraw promowych zlokalizo-
wanych w  ciągu drogi wraz z  urządzeniami i  instalacjami oraz jednostkami przeprawowymi (promami) należy do zarządcy 
tej drogi.  
Art. 27. (uchylony)  
Art. 28. 1. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie i  ochrona skrzyżowań dró g z liniami kolejowymi w  poziomie 
szyn, wraz z  zaporami, urządzeniami sygnalizacyjnymi, znakami kolejowymi, jak również nawierzchnią drogową w  obsza rze 
między rogatkami, a  w przypadku ich braku – w odległości 4  m od skrajnych szyn, należy do zarządu kolei . 
2. Do zarządów kolei należy również:  
1) konserwacja znajdującej się nad skrajnią kolejową dolnej części konstrukcji  wiaduktów drogowych, łącznie z urządze-
niami zabezpieczającymi;  
2) budowa i  utrzymanie urządzeń odwadniających wiadukty kolejowe nad drogami, łącznie z  urządzeniami odprowadza-
jącymi wodę poza koronę drogi;  
  
Dziennik  Ustaw  – 53 – Poz. 1693  
 
3) budowa skrzyżowań dróg z  torami kolejowymi w  różnych poziomach w  razie budowy nowej lub zmiany trasy istnie-
jącej linii kolejowej, zwiększenia ilości torów, elektryfikacji linii, zw iększenia szybkości lub częstotliwości ruchu  
pociągów.  
Art. 28a. 1. Budowa, przebudowa,  remont, utrzymanie i  ochrona torowiska tramwajowego umieszczonego w  pasie 
drogowym należy do podmiotu zarządzającego torowiskiem tramwajowym.  
2. Podmiot zarządzający t orowiskiem tramwajowym, o  którym mowa w  ust. 1, uzgadnia z  zarządcą drogi warunki wy-
konania robót na terenie tego torowiska.  
Art. 29. 1. Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do 
drogi, po uzyskaniu, w  drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę 
zjazdu, z  zastrzeżeniem  ust. 2. 
2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do 
zarządcy drogi.  
3. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o  którym mowa w  ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z  zastrzeżeniem  ust. 5.  
W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i  jego parametry techniczne, a  w zezwoleniu na 
przebudowę zjazdu – jego parametry techniczne, a  także zamieszcza się, w  przypadku obu zezwoleń, pouczenie o  obo-
wiązku:  
1) przed rozpoczęciem robót budowlanych:  
a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – Prawo budowlane,  
b) uzyskania zezwolen ia zarządcy drogi na prowadzenie robót w  pasie drogowym;  
2) uzgodnienia z  zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno -budowla-
nego  zjazdu – o ile projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt archite ktoniczno -budowlan y jest wymagany . 
3a. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy 
lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.  
4. Ze względ u na wymogi wynikające z  warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca  
drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego prze budowę albo wydać zezwolenie na  lokalizację 
zjazdu na czas określony.  
5. Decyzja o  wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o  którym mowa w  ust. 1, wygasa, jeżeli w  ciągu 3  lat od jego  
wydania zjazd nie został wybudowany.  
6. Budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji 
o warunkach zabudowy i  zagospodarowania terenu.  
7.12) Organ właściwy do wydania decyzji, o  której mowa w  ust. 1, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została 
wydana, przenosi tę decyzję na rzecz innego podmiotu, który wyraża zgodę na przyjęcie wszystkic h warunków okreś lonych 
w decyzji.  
8.12) Do decyzji, o  której mowa w  ust. 7, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego, z  wyjątkiem przepisów o  milczącym załatwieniu sprawy.  
9.12) Stronami postępowania o  przeniesienie decyzji, o  której mowa w  ust. 1, są podmiot, na rzecz którego została wy-
dana decyzja, oraz podmiot, na  który decyzja ma zostać przeniesiona.  
10.12) Z dniem przeniesienia decyzji, o  które j mowa w  ust. 1, podmiot, na  który została przeniesiona decyzja, wstępuje 
w prawa i  obowiązki wynikające z  decyzji, o  której mowa w  art. 40 ust. 1, wydanej w  celu wykonania decyzji, o  której 
mowa w  ust. 1. 
11.12) Podmiot, na który została przeniesiona koncesja, o  której mowa w  art. 22 ust. 1 ustawy z  dnia 9  czerwca 2011  r. – 
Prawo geologiczne i  górnicze (Dz.  U. z 2022  r. poz.  1072  i 1261 ), lub który wstąpił w prawa i  obowiązki wynikające z  tej 
koncesji, przejmuje prawa i  obowiązki wynikające z  decyzji, o  której mowa w  ust. 1, wydanej dla nieruchomości położonej 
w całości lub w  części w  przestrzeni, w  granicach której ma być wykonywana działalność objęta tą ko ncesją.  
                                                           
12) Dodany przez art.  2 pkt  1 ustawy z dnia 28  kwietnia 2022  r. o zmianie ustawy o  inwestycjach w  zakresie terminalu regazyfikacyjnego 
skroplonego gazu ziemnego w  Świnoujściu oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1261) , która weszła w  życie z  dniem 29  czerwca  
2022  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 54 – Poz. 1693  
 
12.12) Podmiot, o  którym mowa w  ust. 11, występuje niezwłocznie z  wnioskiem do właściwego organu o  zmianę decyzji,  
o której mowa w  ust. 1, oraz decyzji , o której mowa w  art. 40 ust. 1, wydanej w  celu wykonania decyzji, o  której mowa 
w ust. 1, w zakresie oznaczenia strony, na rzecz której decyzja została wydana.  
13.12) Stroną postępowania, o  którym mowa w  ust. 12, jest wnioskodawca.  
Art. 29a. 1. Za wybudowanie lub przebudowę zjazdu:  
1) bez zezwolenia zarządcy drogi,  
2) o parametrach innych niż określone w  zezwoleniu zarządcy drogi  
– zarządca drogi wymierza, w  drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w  wysokości 10 -krotności opłaty ustalanej 
zgodnie z  art. 40 ust. 4. 
2. Karę, o  której mowa w  ust. 1, zarządca drogi wymierza również za użytkowanie zjazd u po terminie określonym 
w zezwoleniu zarządcy drogi.  
3. Termin płatności kary, o  której mowa w  ust. 1, wynosi 14  dni od dnia, w  którym decyzja ustalająca jej wysokość 
stała się ostateczna.  
Art. 30. Utrzymywanie zjazdów, łącznie ze znajdującymi się pod n imi przepustami, należy do właścicieli lub użyt-
kowników gruntów przyległych do drogi.  
Art. 31. (uchylony)  
Art. 32. 1. W  przypadku gdy budowa lub przebudowa drogi w  miejscu jej przecięcia się z  inną drogą transportu  
lądowego – z wyjątkiem skrzyżowania z linią kolejową w  poziomie szyn, o  którym mowa w  art. 28 ust. 1 – wodnego, kory-
tarzem powietrznym w  strefie lotniska lub urządzeniem typu liniowego (w szczególności linią energetyczną lub telekomu-
nikacyjną, rurociągiem, taśmociągiem) powoduje naruszenie t ych obiektów lub urządzeń albo konieczność zmian dotych-
czasowego ich  stanu, przywrócenie poprzedniego stanu lub dokonanie zmiany należy do zarządcy drogi, z  zastrze żeniem  
ust. 2–4. 
2. Koszty przyłączy do urządzeń liniowych w  granicach pasa drogowego, z  zastrzeżeniem  ust. 4, pokrywa w  całości 
zarządca drogi, a  poza tymi granicami właściciel lub użytkownik urządzeń.  
3. Koszty przełożenia urządzeń liniowych w  pasie drogowym, wynikające z  naruszenia lub konieczności zmian stanu 
dotychczasowego urządzenia lini owego, w  wysokości odpowiadającej wartości tych urządzeń i  przy zachowaniu dotych-
czasowych właściwości użytkowych i  parametrów technicznych, z  zastrzeżeniem  ust. 4, pokrywa zarządca drogi.  
4. Jeżeli w  wyniku uzgodnień zarządcy drogi z  zainteresowaną stroną  zostaną wprowadzone ulepszenia urządzeń, 
koszty tych ulepszeń pokrywa odpowiednio ich właściciel lub użytkownik.  
5. Przekazanie przez zarządcę drogi urządzeń, o  których mowa w  ust. 2–4, wykonanych w  pasie drogowym, osobie 
uprawnionej następuje nieodpłatni e, na podstawie protokołu zdawczo -odbiorczego.  
Art. 33. Wykonanie skrzyżowań nowo budowanych lub przebudowywanych obiektów, o  których mowa w  art. 32 ust.  1, 
oraz linii kolejowych, powodujące naruszenie stanu istniejącej drogi lub konieczność dokonania zmia n elementów drogi, 
należy do inwestora zlecającego  budowę lub przebudowę  tych obiektów.  
Rozdział 4  
Pas drogowy  
Art. 34. Odległość granicy pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub od innych urządzeń 
wymienionych w  art. 4 pkt  1 i 2 powinna wynosić co najmniej 0,75  m, a dla autostrad i  dróg ekspresowych – co najmniej 2  m. 
Art. 35. 1. Zarządca drogi sporządza i  weryfikuje okresowo plany rozwoju sieci drogowej i  przekazuje je, niezwłocz-
nie po sporządzeniu, organom właściwym w  sprawie sporz ądzania planu zagospodarowania przestrzennego.  
2. W planach zagospodarowania przestrzennego województwa i  miejscowych planach zagospodarowania przestrzen-
nego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o  szerokości uwzględniającej ochronę użytkownik ów dróg i  terenu 
przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem.  
3. Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w  szczególności polegającą na budowie obiektu 
budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a  także zmianę spo sobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego 
części, zarządca drogi uzgadnia w  zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą.  
  
Dziennik  Ustaw  – 55 – Poz. 1693  
 
4. W pasie terenu, o  którym mowa w  ust. 2, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane  oraz urządze-
nia budowlane związane z  obiektami budowlanymi. Ich usunięcie w  wypadku budowy drogi następuje na koszt właś ciciela, 
bez odszkodowania.  
5. Nieruchomości położone w  pasie, o  którym mowa w  ust. 2, stanowiące własność Skarbu Państwa, przeznaczon e pod 
przyszłą budowę drogi, nie mogą być zbyte bez zgody właściwego zarządcy drogi.  
Art. 36. W przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z  warunkami  podanymi 
w tym zezwoleniu, lub bez zawarcia odpłatnej umowy cywilnopra wnej, o  której mowa w  art. 22 ust. 2, 2a  lub 2c, lub nie-
zgodnie z  warunkami tej umowy, właściwy zarządca drogi orzeka, w  drodze decyzji administracyjnej,  o jego przywróceniu 
do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w  przypadku zajęcia pasa drogowego bez  zezwolenia zarządcy drogi 
lub niezgodnie z  warunkami podanymi w  tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez  właściwy organ nadzoru budow-
lanego decyzji o  rozbiórce obiektu budowlanego.  
Art. 37. (uchylony)  
Art. 38. 1. Istniejące w  pasie drogowy m obiekty budowlane i  urządzenia niezwiązane z  gospodarką drogową lub  
obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i  utrudnień ruchu drogowego i  nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi,  
mogą pozostać w  dotychczasowym stanie.  
2. Przebudowa lub remont  obiektów budowlanych lub urządzeń, o  których mowa w  ust. 1, wymaga zgody zarządcy 
drogi, a  w przypadku gdy planowane roboty są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, również uzgodnienia  
projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt u architektoniczno -budowlanego . 
3. Wyrażenie zgody, o  której mowa w  ust. 2, powinno nastąpić w  terminie 14  dni od dnia wystąpienia z  wnioskiem 
o taką zgodę. Niezajęcie stanowiska w  tym terminie uznaje się jako wyrażenie zgody. Odmowa wyrażenia zgody nastę puje 
w drodze decyzji administracyjnej.  
Art. 39. 1. Zabrania się dokonywania w  pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszko-
dzenie drogi i  jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W  szczegól ności 
zabrania się:  
1) lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i  materiałów niezwiązanych z  potrzebami za-
rządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;  
2) włóczenia po drogach oraz porzucania na nich przedmiotów lu b używania pojazdów niszczących nawierzchnię drogi;  
3) poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia lub w  sposób niezgodny z  prze-
pisami ruchu drogowego;  
4) samowolnego ustawiania, zmieniania i  uszkadzania znaków drogowych i  urządzeń ostrzegawczo -zabezpieczających;  
5) umieszczania reklam:  
a) imitujących znaki i  sygnały drogowe oraz urządzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego,  
b) poza obszarem zabudowanym, z  wyłączeniem parkingów i  miejsc obsługi podróżnych;  
6) umieszczania urzą dzeń zastępujących obowiązujące znaki drogowe;  
7) niszczenia rowów, skarp, nasypów i  wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi;  
8) zaorywania lub zwężania w  inny sposób pasa drogowego;  
9) odprowadzania wody i  ścieków z  urządzeń melioracyjnych, gospodarsk ich lub zakładowych do rowów przydrożnych 
lub na jezdnię drogi;  
10) wypasania zwierząt gospodarskich;  
11) rozniecania ognisk w  pobliżu drogowych obiektów inżynierskich i  przepraw promowych oraz przejeżdżania przez nie 
z otwartym ogniem;  
12) usuwania, niszc zenia i  uszkadzania zadrzewień przydrożnych.  
1a. Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury tele komu-
nikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2021 r. poz. 576  oraz z 2022  r. 
poz. 501) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w  tym 
punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publiczn ego, oraz urządz eń zwią-
zanych z  ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z ek sploatacją tej infrastruktury i  tych urządzeń, jeżeli 
warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.  
  
Dziennik  Ustaw  – 56 – Poz. 1693  
 
2. (uchylony)  
3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w  pasie drogowym obiektów budowlanych  lub urządzeń 
niezwiązanych z  potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam,  może nastąpić wyłą cznie 
za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w  drodze decyzji admini stracyjnej  – zezwolenie nie jest wyma-
gane w  przypadku zawarcia umowy, o  której mowa w  ust. 7 lub w  art. 22 ust.  2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi:  
1) może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w  pasie drogowym urządzeń i  infrastruktury, o  których mowa 
w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa  ruchu drogowego, narusze nie 
wymagań wynikających z  przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do  utraty uprawnień z  tytułu gwarancji lub 
rękojmi w  zakresi e budowy, przebudowy lub remontu dróg;  
1a) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w  pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli  w kanale 
technologicznym istnieją wolne zasoby;  
2) odmawia wydania zezwolenia na umieszczenie w  pasie drogowym reklam, jeżeli ich umieszczenie mogłoby  powodo-
wać niszczenie lub uszkodzenie drogi i  jej urządzeń, lub zmniejszenie jej trwałości, lub zagrażać  bezpieczeństwu  
ruchu drogowego oraz w  przypadkach, gdy reklamy nie spełniają warunków,  o których mowa w  art. 42a. 
3a. W decyzji, o  której mowa w  ust. 3, określa się w  szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i  warunki jej 
umieszczenia w  pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do:  
1) uzyskania pozwol enia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych;  
2) uzgodnienia z  zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu zagospodarowania działki lub terenu 
oraz projektu architektoniczno -budowlanego  obiektu lub urządzenia,  o którym mowa w  ust. 3; 
3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w  pasie drogowym 
lub na umieszczenie w  nim obiektu lub urządzenia.  
3aa. W przypadku gdy decyzja, o  której mowa w  ust. 3, dotyczy lokali zacji w  pasie drogowym infrastruktury  tele-
komunikacyjnej, w  decyzji tej określa się dodatkowo, czy w  okresie 4  lat od jej wydania planowana jest  budowa, prze -
budowa lub remont odcinka drogi, którego dotyczy decyzja, o  ile wynika to wprost z  uchwały budże towej  jednostki samo -
rządu terytorialnego, wieloletniej prognozy finansowej jednostki samorządu terytorialnego,  programu wieloletniego wyda -
nego na podstawie  art. 136 ust. 2 ustawy  z dnia 27  sierpnia 2009  r. o finansach  publicznych ( Dz. U. z 2021 r. poz. 305, 
z późn. zm.13)) lub planów, o  których mowa w  art. 20 pkt 1 lub 2 niniejszej ustawy.  
3b. W przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji, o  której mowa w  ust. 3, w terminie 65  dni od dnia  złożenia 
wniosku, a  w odniesieniu do infrastruktury telekomunikac yjnej w  rozumieniu ustawy z  dnia 16  lipca  2004  r. – Prawo tele -
komunikacyjne – w terminie 45  dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego stopnia, a  w przypadku braku takiego organu – 
organ nadzorujący, wymierza temu organowi, w  drodze postanowienia, na kt óre przysługuje zażalenie, karę pieniężną w  wyso -
kości  500 zł za każdy dzień zwłoki.  
3ba. Kary pieniężne nałożone przez organy, o  których mowa w  ust. 3b, są przekazywane na wyodrębnione rachunki 
bankowe tych organów.  
3bb. Środki z  kar, o  których mowa w ust. 3b, gromadzone na wyodrębnionych rachunkach bankowych, o  których mowa  
w ust. 3ba, są przekazywane w  terminie 2  dni roboczych następujących po upływie tygodnia, w  którym wpłynęły, na rachu-
nek: 
1) Krajowego Funduszu Drogowego – w przypadku gdy kara na łożona została na zarządcę drogi, o  którym mowa w art. 19 
ust. 2 pkt 1;  
2) Rządowego Funduszu Rozwoju Dróg – w przypadku gdy kara nałożona została na zarzą dcę drogi, o  którym mowa 
w art. 19 ust. 2  pkt 2 –4 i ust. 5.  
3c. Karę pieniężną uiszcza się w  terminie  14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o  którym mowa w  ust. 3b. W przy-
padku  nieuiszczenia kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 3b, podlega ona ś ciągnięciu w  trybie przepisów o postępowaniu 
egzekucyjnym w  administracji.  
3d. Do terminu, o  którym mowa w  ust. 3b, nie wlicza się terminów przewidzianych w  przepisach prawa do dokonania 
określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z  winy strony albo 
z przyczyn niezależnych od organu.  
                                                           
13) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z  2021 r. poz. 1236, 1535, 1773, 1927, 1981 , 2054  i 2270 
oraz z 2022 r. poz. 583 , 655, 1079 i 1283.  
  
Dziennik  Ustaw  – 57 – Poz. 1693  
 
4. Utrzymanie obiektów i  urząd zeń, o  których mowa w  ust. 3, należy do ich posiadaczy.  
5. Jeżeli budowa, przebudowa lub remont drogi wymaga przełożenia urządzenia lub obiektu, o  którym mowa w  ust. 3, 
koszt tego przełożenia ponosi jego właściciel.  
5a. Z zastrzeżeniem  art. 32 ust. 3, jeże li budowa, przebudowa lub remont drogi wymaga przełożenia infrastruktury  
telekomunikacyjnej umieszczonej w  pasie drogowym, koszt tego przełożenia ponosi:  
1) zarządca drogi – w przypadku gdy nie upłynęły 4  lata od dnia wydania decyzji, o  której mowa w  ust. 3, pod  warunkiem 
zachowania dotychczasowych właściwości użytkowych oraz parametrów technicznych infrastruktury  telekomunika-
cyjnej;  
2) właściciel infrastruktury telekomunikacyjnej – w przypadku gdy:  
a) upłynęły 4  lata od dnia wydania decyzji, o  której mowa  w ust. 3, 
b) na żądanie właściciela wprowadzono ulepszenia w  infrastrukturze telekomunikacyjnej,  
c) infrastruktura telekomunikacyjna została zlokalizowana w  pasie drogowym, mimo że zarządca drogi  zawarł 
w decyzji, o  której mowa w  ust. 3, informację o  planowanej w  okresie 4  lat budowie, przebudowie  lub remoncie 
odcinka drogi, którego dotyczy decyzja.  
6. Zarządca drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w  pasie drogowym w  trakcie:  
1) budowy dróg publicznych;  
2) przebudowy dróg publicznych, chy ba że w  pasie drogowym przebudowywanej drogi zostały już zlokalizowane kana-
lizacja kablowa lub kanał technologiczny.  
6a. (uchylony)  
6b. (uchylony)   
6c. Minister właściwy do spraw informatyzacji , na wniosek zarządcy drogi w  drodze decyzji, zwalnia zarządcę z obo-
wiązku budowy kanału technologicznego, jeżeli w  pobliżu pasa drogowego istnieje już kanał technologiczny lub linia światło -
wodowa , posiadające wolne zasoby wystarczające do zaspokojenia potrzeb społecznych w  zakresie dostępu do usług 
szero kopasmowy ch lub w  sytuacji, gdy lokalizowanie kanału technologicznego byłoby ekonomicznie nieracjonalne lub 
technicznie niemożliwe. Wniosek do ministra właściwego do spraw informat yzacji składa się najpóźniej na  3 miesiące przed 
dniem złożenia wniosku o  wydanie de cyzji o  środowiskowych u warunkowaniach, o  zezwoleniu na  realizację inwestycji 
drogowej, o  pozwoleniu na budowę albo przed dniem zgłoszenia przebudowy dróg.  
6d. Niezwłocznie po wybudowaniu kanału technologicznego, a  jeszcze przed jego udostępnieniem innym p odmiotom, 
zarządca drogi przekazuje Prezesowi UKE informację o  przebiegu nowo zlokalizowanego kanału technologicznego.  
6e. Zarządca drogi, na wniosek Prezesa UKE lub przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, udziela informacji o  kanałach 
technologicznych zlokali zowanych w  pasie drogowym na obszarze jego właściwości.  
7. Zarządca drogi udostępnia kanał technologiczny na pisemny wniosek podmiotu, który zgłosił zainteresowanie  jego 
udostępnieniem, w  drodze decyzji, w  której określa warunki udostępnienia tego kanału.  
7a. W przypadku gdy funkcję zarządcy autostrady płatnej pełni spółka, o  której mowa w  art. 19 ust.  3, albo funkcję  za-
rządcy drogi pełni drogowa spółka specjalnego przeznaczenia, o  której mowa w  ustawie z  dnia 12  stycznia 2007  r. o dro-
gowych spółkach spec jalnego przeznaczenia, kanały technologiczne udostępnia się za opłatą,  w drodze umowy dzierżawy 
lub najmu. Przepisy  ust. 7h i 7i stosuje się odpowiednio.  
7aa. W przypadku niezawarcia umowy, o  której mowa w  ust. 7a, w  terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku  o udo-
stępnienie kanału technologicznego każda ze stron może zwrócić się do Prezesa UKE z  wnioskiem  o wydanie decyzji 
w sprawie udostępnienia tego kanału. Przepis  art. 22 ust. 1 ustawy  z dnia 7  maja 2010  r. o wspieraniu rozwoju usług i  sieci 
teleko munikacyjnych ( Dz. U. z 2022  r. poz. 8 84) stosuje się odpowiednio.  
7ab. Decyzja w  sprawie udostępnienia kanału technologicznego określa w  szczególności:  
1) imię i  nazwisko oraz adres albo nazwę i  adres siedziby wnioskodawcy;  
2) lokalizację kanału technologicznego;  
3) zakres udostępnienia kanału technologicznego;  
4) planowany okres udostępnienia kanału technologicznego;  
5) wysokość opłaty za udostępnienie kanału technologicznego oraz sposób jej uiszczania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 58 – Poz. 1693  
 
7ac. Zarządca drogi odmawia, w  drodze decyz ji, udostępnienia kanału technologicznego w  przypadku braku  wolnych 
zasobów w  tym kanale.  
7ad. Do decyzji, o  której mowa w  ust. 7, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego, z  wyjąt kiem przepisów o  milczącym załatwieniu sprawy.  
7b. (uchylony)  
7c. (uchylony)  
7d. (uchylony)  
7e. (uchylony)  
7f. Przepisu  art. 40 ust. 3 nie stosuje się do linii telekomunikacyjnych i  elektroenergetycznych oraz innych  urządzeń 
umieszczanych w  kanale technologicznym.  
7g. Za udostępnienie kanału technologicznego lub jego części pobiera się opłatę.  
7h. Opłatę za udostępnienie kanału technologicznego ustala się jako iloczyn liczby metrów bieżących udostępnionego  
kanału technologicznego i  stawki opłaty za udostępnienie 1  mb kanału technologicznego, pobieranej  za każdy rok jego udo-
stępnienia, przy czym za udostępnienie kanału technologicznego na okres krótszy niż rok  opłata obliczana jest proporcjo-
nalnie do liczby dni udostępnienia kanału technologicznego.  
7i. Stawki opłat za udostępnienie 1  mb kanału technologicznego za każdy rok jego udostępniania nie mogą przekroczyć:  
1) 7,00 zł – w przypadku rury osłonowej;  
2) 5,50 zł – w przypadku rury światłowodowej;  
3) 1,00 zł – w przypadku mikrorury wchodzącej w  skład  wiązki mikrorur.  
7j. Opłatę za udostępnienie kanału technologicznego, za pierwszy rok jego udostępniania, uiszcza się  w terminie 14  dni 
od dnia, w  którym decyzja o  udostępnieniu kanału technologicznego stała się ostateczna, a  za lata następne – w terminie  do 
dnia 15  stycznia każdego roku, z  góry za dany rok.  
7k. Minister właściwy do spraw informatyzacji w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw transportu określi, 
w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o  udostępnienie kanału technologicznego, rodzaje dokumentów dołączanych do  tego 
wniosku, wysokość stawek opłat za udostępnienie 1  mb kanału technologicznego oraz  sposób obliczania opłaty za częś ciowe 
udostępnienie kanału technologicznego, biorąc pod uwagę poziom  uzasadnionych kosztów budowy i  eksploa tacji kanału 
technologicznego, jego wypełnienie kablem lub kanalizacją kablową oraz potrzeby rozwoju telekomunikacji, w  szczegól ności  
w zakresie szerokopasmowego dostępu do  Internetu.  
8. Wykonywanie zadań związanych z  zarządzaniem i  utrzymywaniem kanałów te chnologicznych, o  których mowa 
w ust. 6, zarządca drogi może powierzyć, w  drodze umowy, podmiotowi wyłonionemu w  drodze przetargu, z  zacho waniem 
przepisów ustawy z  dnia 11  września 2019  r. – Prawo zamówień publicznych lub w  trybie określonym w  ustawie z  dnia 
21 października 2016  r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi.  
9.14) Organ właściwy do wydania decyzji, o  której mowa w  ust. 3, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została 
wydana, przenosi tę decyzję na rzecz innego podmiotu, który wyraż a zgodę na przyjęcie wszystkich warunków okreś lonych 
w decyzji.  
10.14) Do decyzji, o  której mowa w  ust. 9, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego, z  wyjątkiem przepisów o  milczącym załatwieniu sprawy.  
11.14) Stronami postępowania o  przeniesienie decyzji, o  której mowa w  ust. 3, są podmiot, na rzecz którego została 
wydana decyzja, oraz podmiot, na który decyzja ma zostać przeniesiona.  
12.14) Z dniem przeniesienia decyzji, o  której mowa w  ust. 3, podmiot, na który została przeniesiona decyzja, wstępuje 
w prawa i  obowiązki wynikające z  decyzji, o  której mowa w  art. 40 ust. 1, wydanej w  celu wykonania decyzji, o  której 
mowa w  ust. 3. 
13.14) Przepisu ust.  3 nie stosuje się do decyzji, o  których mowa w  art. 40e ust.  1. 
14.14) Podmiot, na który została przeniesiona koncesja, o  której mowa w  art. 22 ust. 1 ustawy z  dnia 9  czerwca 2011  r. – 
Prawo geologiczne i  górnicze, lub który wstąpił w  prawa i  obowiązki wynikające z  tej koncesji, przejmuje prawa i  obo-
wiązki wynikające z  decyzji, o  której mowa w  ust. 3, wydanej dla nieruchomości położonej w  całości lub w  części w  prze-
strzeni, w  granicach której ma być wykonywana działalność objęta tą koncesją.  
                                                           
14) Dodany przez art.  2 pkt  2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 12. 
  
Dziennik  Ustaw  – 59 – Poz. 1693  
 
15.14) Podmiot, o  którym mowa w  ust. 14, występuje niezwłocznie z  wnioskiem do  właściwego organu o  zmianę decy-
zji, o  której mow a w ust. 3, w zakresie oznaczenia strony, na rzecz której decyzja została wydana.  
16.14) Stroną postępowania, o  którym mowa w  ust. 15, jest wnioskodawca.  
Art. 40. 1. Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z  budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i  ochroną 
dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w  drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest  wymagane 
w przypadku zawarcia umowy, o  której mowa w  art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.  
2. Zezwolenie, o  którym mowa  w ust. 1, dotyczy:  
1) prowadzenia robót w  pasie drogowym;  
2) umieszczania w  pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z  potrzebami zarządzania  drogami lub 
potrzebami  ruchu drogowego;  
3) umieszczania w  pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z  potrzebami zarządzania drogami lub potrze-
bami ruchu drogowego oraz reklam;  
4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w  celach innych niż wymienione w  pkt 1–3. 
2a. W przypadku robót budowlanych prowadzonych w  ramach koordynacji robót budowlanych, o  które j mowa 
w art. 36a ustawy z  dnia 7  maja 2010  r. o wspieraniu rozwoju usług i  sieci telekomunikacyjnych, dwóch lub więcej zajmu-
jących pas drogowy może złożyć do zarzą dcy drogi wspólny wniosek o  wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 
w celu, o  którym mowa w  ust. 2  pkt 1, a  zarządca drogi może wydać decyzję administracyjną o  zezwoleniu na zajęcie pasa 
drogowego, w  której określi prawa i  obowiązki każdego z  zajmując ych pas drogowy.  
2b. W przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji, o  której mowa w  ust. 1, w  odniesieniu do infrastruktury tele -
komunikacyjnej i  decyzji, o  której mowa w  ust. 2a, w  terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku, organ wyższego stopnia, 
a w przypadku braku takiego organu – organ nadzorujący, wymierza temu organowi, w  drodze postanowie nia, na  które 
przysługuje zażalenie, karę pieniężną w  wysokości 500  zł za każdy dzień zwłoki.  
2c. Do kar, o  których mowa w  ust. 2b, przepisy art. 39  ust. 3ba –3d st osuje się odpowiednio.  
3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.  
4. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w  celu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów 
kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za za jęcie 1  m2 pasa drogowego i  liczby dni zajmowania 
pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24  godziny jest traktowane jak zajęcie pasa 
drogowego przez 1  dzień.  
5. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w  celu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwa-
dratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i  stawki opłaty za zajęcie 1  m2 pasa drogo-
wego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w  pasie drogowym, przy czym za  umieszczenie urządzenia w  pasie 
drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do 
liczby dni umieszczenia urządzenia w  pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim.  
6. Opłatę za zaj ęcie pasa drogowego w  celu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwa-
dratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby 
dni zajmowania pasa drogowego i  stawki o płaty za zajęcie 1  m2 pasa drogowego.  
6a. Nie pobiera się opłaty za zajęcie pasa drogowego w  związku z  umieszczaniem w  pasie drogowym tablic  informu-
jących o  nazwie formy ochrony przyrody, o  których mowa w  art. 115 ustawy  z dnia 16  kwietnia  2004  r. o ochronie przyrody 
oraz znaków informujących o  formie ochrony zabytków.  
6b. Opłatę za zajęcie pasa drogowego, o  której mowa w  ust. 6, powiększa się, od dnia wprowadzenia opłaty  reklamo -
wej przez radę gminy, o  wysokość opłaty reklamowej, o  której mowa w  art. 17a ustawy z  dnia 12 stycznia 1991  r. o podat-
kach i  opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 oraz z 2021 r. poz. 401 , 1558 , 2192 i 2290 ). 
6c. Od linii telekomunikacyjnych lub elektroenergetycznych umieszczonych w  kanalizacji kablowej nie pobiera się  
opłaty, o  której mowa w  ust. 5.  
6d.15) Do decyzji administracyjnej wydanej na podstawie ust. 1, dotyczącej zajęcia pasa drogowego w  przypadkach, 
o których mowa w  ust. 2  pkt 2 i  3, w zakresie ustanowionej w  tej decyzji wysokości opłaty za zajęcie pasa drogo wego, jeżeli 
decyzja dotyczy obiektów i  urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, przepisu art. 155  ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.  U. z 2021  r. poz. 735, 1491 i  2052  oraz z 2022 r. poz.  1301 ) nie stosuje się . 
                                                           
15) Dodany przez art.  3 ustawy  z dnia 2  grudnia 2021  r. o zmianie ustawy o  scalaniu i  wymianie gruntów, ustawy o  utracie mocy prawnej 
niektórych ksiąg wieczystych oraz ustawy o  drogach publicznych (Dz. U. z 2022  r. poz. 32) , która weszła  w życie z  dniem 1 0 lutego  
2022 r.; wszedł w  życie z  dniem 18  stycznia  2022  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 60 – Poz. 1693  
 
7. Minister właściwy do spraw transportu, w  drodze rozporządzenia, ustala, z  uwzględnieniem przepisów o  pomocy 
publicznej, dla dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autos trad, wysokość stawek opłaty za  zajęcie  
1 m2 pasa drogoweg o. Stawki opłaty, o  których mowa w  ust. 4 i 6, nie  mogą przekroczyć 10  zł za jeden dzień zaj mowania 
pasa drogowego, a  stawka opłaty, o  której mowa w  ust. 5, nie może przekroczyć 200  zł, z tym że w  odniesieniu do obiektów 
i urządzeń infrastruktury teleko munikacyjnej stawki opłaty, o  których mowa w  ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20  zł za jeden 
dzień zajmowania pasa drogowego, a  stawka opłaty, o  której mowa w  ust. 5, nie może przekro czyć 20 zł. 
8. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w  drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jed-
nostka samorządu terytorialnego, wysoko ść stawek opłaty za zajęcie 1  m2 pasa drogowego. Stawki opłaty, o  których mowa  
w ust. 4 i  6, nie mogą p rzekroczyć 10  zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a  stawka opłaty, o  której mowa 
w ust. 5, nie może przekroczyć 200  zł, z tym że w  odniesieniu do obiektów i  urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej 
stawki opłaty, o  których mowa w  ust. 4 i  6, nie  mogą przekroczyć 0,20  zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, 
a stawka opłaty, o  której mowa w  ust. 5, nie może przekroczyć 20  zł. 
9. Przy ustalaniu stawek, o  których mowa  w ust. 7 i 8, uwzględnia się:  
1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje z ajęty;  
2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;  
3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;  
4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;  
5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w  pasie drogowym.  
10. Zajęcie pasa drogowego o  powierzchni mniejszej niż 1  m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut  
poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1  m2 jest traktowane jak zajęcie 1  m2 pasa drogowego.  
11. Opłatę, o  której mowa w  ust. 3, ustala, w  drodze decyzji administracyjn ej, właściwy zarządca drogi przy udzielaniu 
zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W sytuacji, o  której mowa w  ust. 2a, opłatę, o  której mowa w  ust. 3, ustala się pro -
porcjonalnie do planowanego okresu zajęcia pasa drogowego przez każdego z  zajmujących pas drogowy, wskazanego przez 
nich we wspólnym wniosku o  wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.  Ustalając opłatę, właściwy zarząd ca drogi 
uwzględnia także ustalenia umowy, o  której mowa w  art. 50a ustawy z  dnia 8  marca 1990  r. o samorządzie gminnym  (Dz. U. 
z 2022 r. poz.  559, 583, 1005 i 1079 ), art. 50a ustawy z  dnia 5  czerwca 1998  r. o samorządzie powiato wym (Dz.  U. z 2022 r. 
poz. 528 i 583 ) i art. 59a ustawy z  dnia 5  czerwca 1998  r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2022 r. poz.  547 i 583 ). 
12. Za zajęcie pasa drogowego:  
1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o  której mowa w  art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,  
2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w  zezwoleniu zarządcy drogi lub w  umowie, o  której mowa  w art. 22 
ust. 2, 2a lub 2c,  
3) o powierzchni większej niż określona w  zezwoleniu zarządcy drogi lub w  umowie, o  której mowa w  art. 22 ust. 2, 2a 
lub 2c  
– zarządca drogi wymierza, w  drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w  wysokości 10 -krotności opłaty  ustalanej 
zgodnie z  ust. 4–6. 
13. Termin uiszczenia opłaty, o  której mowa w  ust. 3, oraz kary, o  której mowa w  ust. 12, wynosi 14  dni od dnia,  w któ-
rym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna, z  zastrzeżeniem  ust. 13a. 
13a. Opłatę roczną, o  której mowa w  ust. 5, za pierwszy rok umieszczenia urządzenia w  pasie drogowym uiszcza się 
w terminie określonym w  ust. 13, a  za lata następne w  terminie do dnia 15  stycznia każdego roku, z  góry za dany rok.  
14. Przepisu  ust. 1 nie stosuje się w  razie konieczności usunięcia awarii urządzeń niezwiązanych z  potrzebami zarzą-
dzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, a  znajdujących się w  pasie drogowym. Po zlokalizowaniu awarii prowa-
dzący roboty niezwłocznie zawiadamia o  tym zarządcę drogi i  w porozumieniu z  nim określa termi n i powierzchnię zajętego 
pasa drogowego.  
14a. Zarządca drogi określa, w  drodze decyzji administracyjnej, warunki zajęcia pasa drogowego, o  którym mowa 
w ust. 14, oraz warunki jego przywrócenia do stanu poprzedniego, a  także ustala wysokość opłaty, o  które j mowa w  ust. 4. 
14aa.  Do decyzji, o  której mowa w  ust. 14a, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego, z  wyjątkiem przepisów o  milczącym załatwieniu sprawy.  
14b. Za wejście w  pas d rogowy, o  którym mowa w  ust. 14, bez zawiadomienia zarządcy drogi, przekroczenie ustalo-
nego terminu i  powierzchni zajęcia pasa drogowego zarządca drogi wymierza karę pieniężną zgodnie z  ust. 12. 
  
Dziennik  Ustaw  – 61 – Poz. 1693  
 
15. Zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne  warunki ruchu i  przywrócić pas do poprzedniego 
stanu użyteczności w  określonym terminie.  
15a.16) Organ właściwy do wydania decyzji, o  której mowa w  ust. 1, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została 
wydana, przenosi tę decyzję na rzecz innego podmiot u, który wyraża zgodę na przyjęcie wszystkich warunków określonych 
w decyzji.  
15b.16) Do decyzji, o  której mowa w  ust. 15a, stosuje się przepisy działu II rozdz iału 14 ustawy z  dnia 14  czerwca 
1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego, z  wyjątkiem przepisów o  milczącym załatwieniu sprawy.  
15c.16) Stronami postępo wania o  przeniesienie decyzji, o  której mowa w  ust. 1, są podmiot, na rzecz którego została 
wydana decyzja, oraz podmiot, na który decyzja ma zostać przeniesiona.  
15d.16) Przepisów ust.  15a–15c nie stosuje się do decyzji, o  których mowa w  art. 40e ust.  1. 
15e.16) W przypadku przeniesienia decyzji, o  której mowa w  ust. 1, obowiązek uiszczenia opłaty, o  której mowa w  ust. 3, 
w zakresie, w  jakim nie została uiszczona, ciąży na podmiocie, na który został a przeniesiona decyzja.  
16. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzenia, określa warunki niezbędne do udzielania zezwoleń na zajmowanie  
pasa drogowego na cele, o  których mowa w  ust. 2, mając na względzie bezpieczeństwo użytkowania i  ochronę dróg.  
Art. 40a. 1. Opłaty określone w art. 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 13f ust. 1, art. 39 ust. 7ab pkt 5 i art. 40 ust. 3 oraz kary  
pieniężne określone w art. 29a ust. 1 i 2 oraz w art. 40 ust. 12, a także opłaty z tytułu umów zawieranych na podsta wie art.  22 
ust. 2 są przekazywane odpowiednio do budżetów jednostek samorządu terytorialnego lub na wy odrębniony rachunek ban-
kowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.  
1a. W przypadku zawarcia umowy o  partnerstwie publiczno -prywatnym opłaty pobierane przez partnera prywatnego, 
o których mowa w  art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 2 pkt 1, oraz opłata dodatkowa, o  której mowa w  art. 13f ust. 1, stanowią 
przychody partnera prywatnego.  
1b. W przypadku powierzenia drogowej spółce specjalnego przeznaczenia pobierania opłat,  o których mowa w  art. 13 
ust. 2 pkt 1, mogą one stanowić przychód tej spółki, jeżeli umowa, o  której mowa w  art. 6 ust. 1 ustawy  z dnia 12  stycznia 
2007  r. o drogowych spółkach specjalnego przeznaczenia, tak stanowi.  
1c. Kary pieniężne określone w art. 13k ust.  1–2d są przekazywane na wyodrębniony rachunek pomocniczy Głównego 
Inspektora Transportu Drogowego.  
1ca. Opłaty elektroniczne oraz kary grzywny, o  których mowa w  art. 13na ust.  1 i art. 13naa ust. 1 i 2 , są przekazywane 
na wyodrębniony rachu nek pomocniczy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Szef 
KAS przekazuje wpłacone opłaty elektroniczne i  kary grzywny na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego.  
1d. Środki uzyskane z opłat za postój pojazdów samochodowych w  śródmiejskiej strefie płatnego parkowania, w wy so-
kości  nie mniejszej niż 65% tych opłat, oraz środki z opłat dodatkowych,  o których mowa w art. 13f ust.  1, pobra nych z  tytułu 
nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, gmina prze znacza wyłącznie  na sfinansowanie poprawy publicz-
nego transportu zbiorowego, budowę lub przebudowę infrastruktury pieszej lub rowerowej lub zieleń i zadrzewienia w gminie.  
1e. Środki, o których mowa w ust. 1d, gmina gromadzi na wydzielonym rachunku.  
2. (uchylony)  
3. Środki z opłat i kar pieniężnych, gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji Dróg 
Krajowych i Autostrad, o którym mowa w ust. 1, oraz środki z kar, gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym 
Głównego Inspektora Tr ansportu Drogowego, o którym mowa w ust. 1c, są przekazywane w  terminie dwóch dni roboczych 
następujących po zakończeniu tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z prze znaczeniem  
na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz na zakup urzą-
dzeń do ważenia pojazdów.  
4. Środki z  opłat elektronicznych są przekazywane na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego.  
5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:  
1) tryb, sposób, termin oraz warunki wnoszenia opłaty elektronicznej i jej rozliczania,  
2) tryb, sposób i termin dokonywania zwrotu opłaty elektronicznej w przypadku gd y opłata ta została wnies iona w  kwocie 
wyższej niż należna oraz nienależnie pobranej opłaty elektronicznej,  
3) tryb, sposób i termin przekazywania opłat elektronicznych oraz kar grzywny, o których  mowa w art. 13na ust. 1 
i art. 13naa ust. 1 i 2, na rachunek Krajowego Funduszu Dro gowego,  
                                                           
16) Dodany przez art.  2 pkt  3 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 12. 
  
Dziennik  Ustaw  – 62 – Poz. 1693  
 
4) przypadki, w których ustanawiane jest zabezpieczenie należności z tytułu opłat elektronicznych, formę i sposób jego 
ustalania oraz tryb, sposób i termin dokonywania zwrotu tego zabezpieczenia  
– mając na uwadze sprawny pobór opłat elektroniczny ch, efektywną obsługę i zabezpieczenie wpływów do Krajowego 
Funduszu Drogowego, o którym mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym 
Funduszu Drogowym, oraz technologię wykorzystaną w systemie elektronicznego pobor u opłat elektronicznych.  
Art. 40b. (uchylony)  
Art. 40c. (uchylony)  
Art. 40d. 1. W  przypadku nieterminowego uiszczenia opłat, o  których mowa w art . 13 ust. 1 pkt 3 uiszczanych w  trybie 
płatności okresowej z zabezpieczeniem, o której w mowa przepisach wydany ch na podstawie art. 40a ust. 5, opłat, o których 
mowa w art. 39 ust. 7ab pkt 5 i art. 40 ust. 3 , opłat wynikających z  umów zaw ieranych zgodnie z  art. 22 ust.  2 oraz kar 
pieniężnych, o których mowa 13k ust.  1–2d, art. 29a ust. 1 i  2 i art. 40  ust. 12, pobi era się odsetki ustawowe za opóźnienie.  
2. Opłaty, o  których mowa w  art. 39  ust. 7ab pkt 5 i  art. 40  ust. 3, wraz z  odsetkami ustawowymi za opóźnienie, 
opłaty, o  których mowa w  art. 13f ust. 1, oraz kary pieniężne, o których mowa 13k ust.  1–2d, art. 29a ust. 1 i  2 i art. 40 
ust. 12, wraz z  odsetkami ustawowymi za opóźnienie podlegają przymusowemu ściągnięciu w  trybie określonym w  usta-
wie z  dnia 17  czerwca 1966  r. o postępowaniu egzekucyjnym w  administracji . 
3. Obowiązek uiszczenia opłat, o  których mowa w  art. 13f ust. 1, art. 39  ust. 7ab pkt 5 i  art. 40  ust. 3, oraz kar pienięż nych, 
o których mowa 13k ust.  1–2d, art. 29a ust. 1 i  2 i art. 40  ust. 12, przedawnia się z  upływem 5  lat, licząc od ostatniego dnia 
roku kalendarzowego, w  którym opłaty  lub kary powinny zostać uiszczone.  
Art. 40e. 1.17) Organ, który udzielił zezwolenia, o  którym mowa w  art. 40 ust. 1, na cele związane z  infrastrukturą tele -
komunikacyjną , a także ciągami drenażowymi, przewodami i  urządzeniami służącymi do przesyłania lub dystry bucji pły -
nów, pary, gazów i  energii elektrycznej oraz innymi podziemnymi obiektami i  urządzeniami niezbędnymi do korzystania 
z tych przewodów i  urządzeń lub na potrzeby wykonywania koncesji, o  których mowa w  art. 22 ust. 1 ustawy z  dnia 
9 czerwca 2 011 r. – Prawo geologiczne i  górnicze, przenosi, w  drodze decyzji, na rzecz pod miotu będącego nabywcą 
infrastruktury telekomunikacyjnej, a  także ciągów drenażowych, przewodów i  urządzeń służących do przesyłania lub 
dystrybucji płynów, pary, gazów i  energi i elektrycznej oraz innych podziemnych obiektów i  urządzeń niezbędnych do 
korzystania z  tych przewodów i  urządzeń lub na potrzeby wykonywania koncesji, o  których mowa w  art. 22 ust. 1 ustawy 
z dnia 9  czerwca 2011  r. – Prawo geologiczne i  górnicze, na jego wniosek, prawa i  obowiązki wynikające z  tego zezwolenia.  
2. Do decyzji, o  której mowa w  ust. 1, stosuje się przepisy działu II rozdziału 14 ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego.  
3.18) Sprawę przeniesienia praw i obowiązków wynikających z  zezwolenia, o  którym mowa w  art. 40 ust. 1, na cele lub 
potrzeby określone w  ust. 1 uznaje się za załatwioną milcząco w  sposób w  całości uwzględniający żądania podmiotu 
występującego z  wnioskiem, jeżeli w  terminie 30  dni od daty  doręczenia wniosku właściwemu organowi organ ten nie wyda 
decyzji w  sprawie przeniesienia praw i  obowiązków wynikających z  zezwolenia, o  którym mowa w  art. 40 ust. 1, na cele 
lub potrzeby określone w  ust. 1. 
Art. 40f. (uchylony)  
Art. 41. 1. Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej 
do 11,5  t, z uwzględnieniem art.  41a ust.  1 oraz z  wyjątkiem określonym w  art. 41b ust.  1. 
2. Dopuszcza się wprowadzenie albo ustanowienie zakazu ruchu pojazdów o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi 
napędowej powyżej 10  t albo powyżej 8  t: 
1) po określonej drodze publicznej lub jej odcinku,  
2) w strefie obejmującej co najmniej dwie drogi publiczne lub ich odcinki  
– zwanego dalej „zakazem”.  
3. Zakaz, o  którym mowa w  ust. 2: 
1) pkt 1  – wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem znaku drogowego;  
2) pkt 2  – ustanawia właściwa rada gminy (miasta) w  drodze uchwały.  
                                                           
17) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt 4 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 12. 
18) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt 4 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 12. 
  
Dziennik  Ustaw  – 63 – Poz. 1693  
 
4. Wprowadzenie albo ustanowienie zakazu jest dopuszczalne na drogach publicznych lub ich odcinkach, k tórych 
parametry techniczne lub stan techniczny konstrukcji nawierzchni jezdni nie są dostosowane do ruchu pojazdów o  dopu -
szczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 10  t albo powyżej 8  t, spełniających co najmniej jedną z  następu -
jących przesłane k: 
1) droga lub jej odcinek przebiega przez obszar, na którym znajduje się:  
a) forma ochrony przyrody, o  której mowa w  art. 6 ust. 1 pkt 1 lub 5 ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie 
przyrody, lub graniczy z  takim obszarem,  
b) wyjście:  
– ze żłobka l ub klubu dziecięcego, o  których mowa w  art. 2 ust. 1 ustawy z  dnia 4  lutego 2011  r. o opiece nad 
dziećmi  w wieku do lat 3  (Dz. U. z 2022 r. poz.  1324  i 1383 ), lub  
– z przedszkola w  rozumieniu art.  2 pkt 1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2016  r. – Prawo oświatowe  (Dz. U. z 2021 r. 
poz. 1082  oraz z 202 2 r. poz.  655, 1079 , 1116  i 1383 ), lub  
– ze szkoły w  rozumieniu art.  2 pkt 2 ustawy z  dnia 14  grudnia 2016  r. – Prawo oświatowe, do której uczęszczają 
dzieci w  wieku do lat 15, lub  
– z placówki opiekuńczo -wychowawcze j, o której mowa w  art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z  dnia 9  czerwca 2011  r. 
o wspieraniu rodziny i  systemie pieczy zastępczej (Dz.  U. z 2022 r. poz. 447), do której uczę szczają dzieci 
w wieku do lat 15,  
c) zabytek nieruchomy objęty formą ochrony zabytków, o  której mowa w  art. 7 pkt 1 lub 1a ustawy z  dnia 23  lipca 
2003  r. o ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami (Dz.  U. z 2022 r. poz.  840), lub graniczy z  takim obszarem;  
2) droga lub jej odcinek przebiega przez teren intensywnej zabudowy mieszkaniowej określo nej w  miejscowym planie 
zagospodarowania przestrzennego, a  w przypadku jego braku – w studium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowa-
nia przestrzennego gminy;  
3) droga lub jej odcinek przebiega przez uzdrowisko albo obszar ochrony uzdrowiskowej w  rozumieniu odpowiednio 
art. 2 pkt 3 i 4 ustawy z  dnia 28  lipca 2005  r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i  obsza rach ochrony uzdro -
wiskowej oraz o  gminach uzdrowiskowych (Dz.  U. z 2021 r. poz. 1301) lub graniczy z  takim uzdrowiskiem albo 
obszarem ochrony uzd rowiskowej;  
4)19) droga lub jej odcinek przebiega przez obszar górniczy w  rozumieniu art.  6 ust. 1 pkt 5 ustawy z  dnia 9  czerwca 2011  r. – 
Prawo geologiczne i  górnicze  lub graniczy z  takim obszarem;  
5) droga lub jej odcinek przebiega przez teren zagrożony ruchami masowymi ziemi, o  którym mowa w  art. 110a ustawy 
z dnia 27  kwietnia 2001  r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.  U. z 2021 r. poz. 1973 , 2127  i 2269  oraz z 2022 r. 
poz. 1079 i 1260 ), lub teren, na  którym występują te ruchy;  
6) droga lub jej odcinek prze biega przy obiekcie budowlanym, dla którego wstrząsy lub drgania wynikające z  ruchu 
pojazdów o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 8  t mogą powodować uszkodzenie tego 
obiektu;  
7) droga lub jej odcinek graniczy:  
a) z obszarem, na którym znajduje się szpital w  rozumieniu art.  2 ust. 1 pkt 9 ustawy z  dnia 15  kwietnia 2011  r. o dzia-
łalności  leczniczej (Dz.  U. z 2022 r. poz. 633, 655, 974 i 1079 ), 
b) ze strefą ochronną Pomnika Zagłady, o  której mowa w  art. 3 ustawy z  dnia 7  maja 1999  r. o ochronie terenów 
byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz.  U. z 2015  r. poz.  2120).  
5. Wprowadzenie albo ustanowienie zakazu jest dopuszczalne także na drogach publicznych lub ich odcinkach, które:  
1) nie posiadają chodnika, bezkolizyjnego przejścia dla piesz ych lub przejścia dla pieszych wyposażonego w  sygnalizację 
świetlną oraz  
2) przebiegają przez obszar, na którym znajduje się wyjście z  obiektu wymienionego w  ust. 4 pkt 1 lit. b. 
                                                           
19) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  2 pkt 5 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 12. 
  
Dziennik  Ustaw  – 64 – Poz. 1693  
 
6. Zakaz może być wprowadzony albo ustanowiony wyłącznie na drodze publiczne j lub jej odcinku, które spełniają 
wymagania określone w  ust. 4 albo 5.  
7. Nie można wprowadzić ani ustanowić zakazu na:  
1) drogach publicznych lub ich odcinkach, które zostały wybudowane lub przebudowane z  udziałem środków pochodzą-
cych z  budżetu Unii Euro pejskiej, przez okres 5  lat od dnia oddania drogi lub jej odcinka do użytkowania;  
2) drogach publicznych lub ich odcinkach w  transeuropejskiej sieci drogowej;  
3) drogach krajowych lub ich odcinkach, z  wyjątkiem dróg krajowych zarządzanych przez prezydentów  miast na prawach  
powiatu.  
8. Zakazu nie stosuje się do:  
1) autobusów;  
2) pojazdów biorących udział w  akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji skutków klęsk żywiołowych;  
3) pojazdów zarządców dróg publicznych oraz podmiotów wykonujących obow iązki zarządcy drogi na jego rzecz z  za-
kresu utrzymania dróg;  
4) pojazdów Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,  
Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Cent ralnego Biura Anty -
korupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez 
Służbę Celno -Skarbową oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonujących zadania tych służb lub podmiotów;  
5) pojazdów Sił Zbr ojnych Rzeczypospolitej Polskiej i  państw sojuszniczych;  
6) pojazdów Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz podmiotów wykonujących na jego rzecz zadania 
wynikające z  ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo wodne (Dz.  U. z 2021 r. poz. 2233  i 2368 oraz z 2022 r. poz.  88, 
258, 855 i 1079 ). 
9. Zarządca drogi, z  zachowaniem zasad niedyskryminacji, może zwolnić z  obowiązku przestrzegania zakazu, o  któ-
rym mowa w  ust. 2 pkt 1, innych użytkowników drogi lub inne rodzaje pojazdów niż wymienione w  ust. 8. Informację 
o zwolnieniu z  obowiązku przestrzegania zakazu umieszcza się na znaku drogowym, o  którym mowa w  ust. 3 pkt 1. 
10. Strefa, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2, może obejmować wyłącznie drogi publiczne lub ich odcinki spełniające 
wymagania, o  których mow a w ust. 4 albo 5.  
11. Ustanowienie strefy, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2, wymaga uzyskania zgody organów zarządzających drogami 
i ruchem na drogach publicznych lub ich odcinkach, które mają znajdować się w  tej strefie.  
12. Organy, o  których mowa w  ust. 11, uzgadniają projekt uchwały, o  której mowa w  ust. 3 pkt 2, w terminie 21  dni 
od dnia otrzymania projektu uchwały. Niezajęcie przez organ stanowiska w  tym terminie uznaje się za uzgodnienie projektu 
uchwały.  
13. Uchwała, o  której mowa w  ust. 3 pkt 2, jest a ktem prawa miejscowego i  określa:  
1) drogi publiczne lub ich odcinki objęte strefą, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2, oraz granice tej strefy;  
2) dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdów poruszających się po drogach publicznych lub ich odcinkach 
objętych strefą, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2. 
14. Rada gminy (miasta) może określić w  uchwale, o  której mowa w  ust. 3 pkt 2, wyjątki od stosowania zakazu, o  któ-
rym mowa w  ust. 2 pkt 2, w odniesieniu do użytkowników drogi lub rodzajów pojazdów innych niż w ymienione w  ust. 8, 
z zachowaniem zasad niedyskryminacji i  przejrzystości.  
15. Granicę strefy, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2, oznacza się znakiem drogowym wskazującym dopuszczalny nacisk 
pojedynczej osi napędowej pojazdów, które mogą poruszać się po drogach  publicznych lub ich odcinkach objętych strefą.  
Art. 41a. 1. Na drogowych przejściach granicznych, o  których mowa w  art. 16 ust. 1 ustawy z  dnia 12  października 
1990  r. o ochronie granicy państwowej, znajdujących się na granicy zewnętrznej w  rozumieniu ar t. 2 pkt 2 rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/399 z  dnia 9  marca 2016  r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących 
przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.  Urz. UE  L 77 z 23.03.2016, str.  1, z późn. zm.20)), mog ą być 
wprowadzane zakazy ruchu pojazdów o  dopu szczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej poniżej 11,5  t po drodze pub -
licznej albo jej odcinku znajdujących się w  zasięgu terytorialnym przejścia granicznego określonym zgodnie z  przepisami 
wydanymi na pods tawie art.  16 ust.  3a tej ustawy.  
2. Zakaz, o  którym mowa w  ust. 1, wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem znaku drogowego.  
                                                           
20) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 251 z  16.09.2016, str.  1, Dz.  Urz. UE  L 74 z 18.03.2017,  
str. 1, Dz.  Urz. UE  L 327 z  09.12.2017, str.  1, Dz.  Urz. UE  L 236 z  19.09.2018, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 135 z  22.05.2019, str.  27. 
  
Dziennik  Ustaw  – 65 – Poz. 1693  
 
Art. 41b. 1. Po drogach publicznych o  nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa, w  tym 
kostko wa lub płytowa, dopuszcza się wyłącznie ruch pojazdów o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8  t. 
2. Przepisu ust.  1 nie stosuje się do pojazdów, o  których mowa w  art. 41 ust. 8. 
3. Zarządca drogi, z  zachowaniem zasad niedyskryminacji, na dro gach, o  których mowa w  ust. 1, może podnieść dla 
niektórych użytkowników drogi lub rodzajów pojazdów wartość dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej do 
11,5 t albo 10  t w przypadkach uzasadnionych koniecznością:  
1) zapewnienia niezbędnego dojazdu do nieruchomości;  
2) prowadzenia robót budowlanych na tej drodze.  
4. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 3, zarządca drogi podnosi wartość dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi 
napędowej do 11,5  t albo 10  t za pośrednictwem znaku drogowego.  
Art. 41c. 1. Do kontroli przestrzegania przez korzystających z  dróg publicznych zakazów, o  których mowa w  art. 41 
ust. 2 oraz art.  41a ust.  1, a także dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, o  którym mowa w  art. 41b ust.  1 i 3, 
są uprawnieni:  
1) inspektorzy Insp ekcji Transportu Drogowego;  
2) funkcjonariusze Policji;  
3) funkcjonariusze Straży Granicznej;  
4) funkcjonariusze Służby Celno -Skarbowej;  
5) osoby działające w  imieniu zarządcy drogi, z  wyjątkiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad;  
6) strażnicy gminni (miejscy).  
2. Kontrola, o  której mowa w  ust. 1, jest przeprowadzana na zasadach i  warunkach ok reślonych w  przepisach działu V  
rozdziału 1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym oraz w  sposób określony w  tych przepisach.  
3. Z kontroli, o  której mowa w  ust. 1, sporządza się protokół.  
4. Protokół podpisują kontrolujący i  kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący 
odnotowuje w  protokole kontroli i  podaje jej przyczynę.  
5. Oryginał protokołu ko ntroli zatrzymuje kontrolujący, a  kopię doręcza się kontrolowanemu.  
6. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.  
Art. 41d. 1. Za naruszenie zakazu, o  którym mowa w  art. 41 ust. 2 albo art.  41a ust.  1, albo za przekroczenie dopusz -
czalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, o  którym mowa w  art. 41b ust.  1 albo 3, wymierza się, w  drodze decyzji 
administracyjnej, karę pieniężną.  
2. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 1, wymierza się w  wysokości:  
1) 3000  zł – gdy nacisk pojedynczej osi napę dowej przekracza dopuszczalną wartość nie więcej niż o  10%,  
2) 6000  zł – gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o  więcej niż 10% i  nie więcej niż 20%,  
3) 10 000 zł – gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną  wartość o  więcej niż 20%  
– w przypadku gdy kontrolujący nie stwierdzi jednoczesnego wykonywania przejazdu po drodze publicznej pojazdu nienor-
matywnego bez zezwolenia kategorii V, o  którym mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu 
drogowym, albo z  przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w  tym zezwoleniu, w  zakresie dopusz-
czalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.  
3. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 1, wymierza się w  wysokości:  
1) 12 000 zł – gdy nacisk p ojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość nie więcej niż o  20%,  
2) 20 000 zł – gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o  więcej niż 20%  
– w przypadku gdy kontrolujący stwierdzi jednoczesne wykonywanie przejazdu p o drodze publicznej pojazdu nienorma-
tywnego bez zezwolenia kategorii V, o  którym mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu 
drogowym, albo z  przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w  tym zezwoleniu, w  zakresi e dopusz-
czalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 66 – Poz. 1693  
 
4. Przekroczenia dopuszczalnej wartości nacisku pojedynczej osi napędowej, o  których mowa w  ust. 2 i 3, ustala się 
jako różnicę między naciskiem pojedynczej osi napędowej danego pojazdu poruszającego się po drodze lub jej odcinku, 
stwierdzonym przez kontrolującego, a  dopuszczalną wartością nacisku pojedynczej osi napędowej obowiązującą na danej 
drodze lub jej odcinku na podstawie zakazu, o  którym mowa w  art. 41 ust. 2 albo art.  41a ust.  1, albo zgodnie z  art. 41b 
ust. 1 albo 3.  
5. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, zgodnie z  ust. 2 nie bierze się pod uwagę zakresu 
przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej ponad 11,5  t. 
6. W przypadku gdy naruszenie albo przekroczenie, o  którym mowa w  ust. 1, stwierdzono w  stosunku do więcej niż 
jednej pojedynczej osi napędowej pojazdu, wysokość kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, ustala się na podstawie war-
tości nacisku pojedynczej osi napędowej o  największym przekroczeniu dopuszczal nej wartości nacisku.  
7. Decyzję o  nałożeniu kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowa-
dzanej kontroli organ Inspekcji Transportu Drogowego, Policji, Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno -skarbowego albo 
zarządca drogi, z  wyjątkiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad.  
8. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 2, decyzję o  nałożeniu kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, wydaje 
ponadto, z  upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwy  ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli 
komendant straży gminnej (miejskiej). Od decyzji komendanta straży gminnej (miejskiej) przysługuje odwołanie do 
Samorządowego Kolegium Odwoławczego.  
9. W przypadku gdy strażnik gminny (miejski) w  trakcie kontroli, o  której mowa w  art. 41c ust.  1, stwierdzi naruszenie 
albo przekroczenie, o  którym mowa w  ust. 1, oraz jednoczesny przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kate -
gorii  V, o którym mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, albo z  przekro -
czonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w  tym zezwoleniu, w  zakresie dopuszczalnego nacisku pojedyn -
czej osi napędowej, przekazuje protokół, o  którym mowa w  art. 41c ust.  3, właściwemu ze względu na miejsce przepro -
wadzanej kontroli organowi Inspekcji Transportu Drogowego.  
10. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący:  
1) przejazd;  
2) czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w  sposób powodujący przekroczenie nacisku poj edynczej osi napę-
dowej pojazdu, w  stosunku do wartości nacisku osi określonej na podstawie zakazu, o  którym mowa w  art. 41 ust. 2 
albo art.  41a ust.  1, albo zgodnie z  art. 41b ust.  1 albo 3, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał 
wpły w lub godził się na powstanie naruszenia albo przekroczenia określonego w  ust. 1; 
3) inne niż wymienione w  pkt 2 czynności związane z  przejazdem pojazdu, w  szczególności na organizatora tran sportu, 
nadawcę, odbiorcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się 
na powstanie naruszenia albo przekroczenia określonego w  ust. 1. 
11. Nie wszczyna się postępowania w  sprawie nałożenia kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, wobec podmiotu 
wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w  tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu lub 
zespołu pojazdów nie przekracza dopuszczalnej wielkości, a  przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku pojedynczej osi na-
pędowej do 11,5  t w przypadku przewozu prze z ten pojazd ładunków sypkich oraz drewna.  
12. Kara pieniężna, o  której mowa w  ust. 1, jest uiszczana na wskazany w  decyzji administracyjnej wyodrębniony 
rachunek bankowy organu, który ją nałożył, w  terminie 21  dni od dnia, w  którym decyzja o  nałożeniu kar y pieniężnej stała 
się ostateczna. Koszty związane z  uiszczeniem kary pokrywa obowiązany podmiot.  
13. Środki z  kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, zgromadzone na rachunku, o  którym mowa w  ust. 12, są przeka-
zywane w  terminie 7  dni od dnia uiszczenia te j kary do budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w  zarządzaniu której 
znajduje się droga publiczna lub jej odcinek, na których stwierdzono naruszenie zakazu, o  którym mowa w  art. 41 ust. 2 
albo art.  41a ust.  1, albo stwierdzono przekroczenie dopuszcz alnego nacisku pojedynczej osi napędowej, o  którym mowa 
w art. 41b ust.  1 albo 3.  
14. W przypadku gdy zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, 
na zagraniczny podmiot mający siedzibę albo miejsce zami eszkania w  państwie, z  którym Rzeczpospolita Polska nie jest 
związana umową lub porozumieniem o  współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności, albo możliwość egzekucji na-
leżności nie wynika wprost z  przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, kontrolujący pobiera kaucję 
w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej. Przepisy art.  13m ust.  3–10 stosuje się odpowiednio.  
15. W przypadku naruszenia zakazu, o  którym mowa w  art. 41 ust. 2 albo art.  41a ust.  1, albo przekroczenia dopusz-
czalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, o  którym mowa w  art. 41b ust.  3, nie stosuje się przepisu art.  92 § 1 ustawy 
z dnia 20  maja 1971  r. – Kodeks wykroczeń.  
  
Dziennik  Ustaw  – 67 – Poz. 1693  
 
Art. 41e. Na drogach publicznych nie stosuje się znaków ograniczających dopuszczalny nacisk po jedynczej osi napę-
dowej innych niż określone w  art. 41 ust. 3 pkt 1 i ust. 15 oraz w  art. 41a ust.  2. 
Art. 42. 1. Zabrania się umieszczania nadziemnych urządzeń liniowych, w  szczególności linii energetycznej, tele -
komunikacyjnej, rurociągu, taśmociągu, wz dłuż pasów drogowych, poza terenem zabudowy, w  odległości mniejszej niż 5  m 
od granicy pasa, z  zastrzeżeniem  ust. 2 i 3. 
2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach związanych z  potrzebami obronnymi i  zadaniami na rzecz obronności 
kraju oraz ochrony środowiska umieszczenie urządzenia liniowego w  odległości mniejszej niż określona w  ust. 1 może na-
stąpić za zgodą zarządcy drogi, którą zarządca drogi wydaje inwestorowi przed uzyskaniem pozwolenia na budowę lub 
zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót bu dowlanych. Przepis  art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
3. Urządzenia liniowe, o  których mowa  w ust. 1, mogą być umieszczane:  
1) na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi – na skarpach nasypów drogowych, z  wyjątkiem nasypów 
spełniających jedn ocześnie funkcję wałów przeciwpowodziowych, a  w przypadku braku takiej możliwości – na kra-
wędzi korony drogi,  
2) na terenach górskich, zalesionych i  w parkach narodowych – w pasie drogowym poza koroną drogi  
– na warunkach określonych przez zarządcę drogi i  za jego zgodą. Przepis  art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
4. Zarządca drogi wydaje zgodę, o  której mowa w  ust. 3, przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę lub 
zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych.  
5. Zgody, o których mowa  w ust. 2 i 4, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub 
wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.  
Art. 42a. 1. Widoczna z  jezdni przez kierującego pojazdem reklama emituj ąca światło, umieszczona w  pasie  drogo-
wym lub w  odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni, o  której mowa w  art. 43 ust. 1, musi spełniać wymagania  okreś lone 
w ust. 2 oraz w przepisach wydanych na podstawie  ust. 3. 
2. W przypadku reklam umożliwiających bieżącą zmianę informacji wizualnej:  
1) niedopuszczalne jest wyświetlanie ruchomych obrazów;  
2) niedopuszczalne jest stosowanie efektów wizualnych i  przerw pomiędzy kolejno wyświetlanymi informacjami;  
3) minimalny czas prezentacji informacji wizualnej musi  być dłuższy niż 10  sekund.  
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w  drodze rozporządzenia, maksymalną luminancję powierzchni   
informacji wizualnej umieszczonej na reklamie emitującej światło, w  ciągu dnia i  w ciągu nocy, w  terenie  zabudowy i  poza 
terenem zabudowy, mając na względzie zachowanie bezpieczeństwa ruchu drogowego.  
4. Przepisów wydanych na podstawie  ust. 3 nie stosuje się do umieszczania w  pasie drogowym lub w  odległościach  od 
zewnętrznej krawędzi jezdni, o  których mowa w  art. 43 ust. 1, widocznych z  jezdni przez kierującego pojazdem  szyldów 
w rozumieniu  art. 2 pkt 16d ustawy z  dnia 27  marca 2003  r. o planowaniu i  zagospodarowaniu przestrzennym,  o ile pole 
powierzchni bocznej prostopadłościanu opisanego na danej tablicy lub urządzeniu  reklamowym  emitującym światło jest 
mniejsze niż 2  m2, a najdłuższy bok nie jest dłuższy niż 3  m. 
Art. 43. 1. Obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy dro-
gach poza  obszarami zabudowanymi, powinny być usyt uowane w  odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej:  
Lp. Rodzaj drogi  W terenie zabudowy  Poza terenem zabudowy  
1 Autostrada  30 m 50 m 
2 Droga ekspresowa  20 m 40 m 
3 Droga ogólnodostępna    
 a) krajowa  10 m 25 m 
 b) wojewódzka, powiatowa  8 m 20 m 
 c) gminna  6 m 15 m 
  
Dziennik  Ustaw  – 68 – Poz. 1693  
 
2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o  której mowa w  ust. 1  lp. 
3 tabeli, w  odległości mniejszej niż określona w  ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed 
uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowla-
nych. Przepis  art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
2a. Zgodę, o której mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz z głoszenia budowy lub 
wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.  
3. Przepisu  ust. 2 nie stosuje się przy sytuowaniu reklam poza terenem zabudowy.  
Rozdział 4a  
Inteligentne systemy transportowe  
Art. 43a. 1. W przypadku podjęcia przez zainteresowane podmioty, w  szczególności zarządców dróg publicznych po-
szczególnych kategorii, decyzji o  wdrażaniu aplikacji ITS lub usług ITS, podmioty te przy ich wdrażaniu stosują przepisy 
wydane na podstawie  ust. 3, mając na uwadze potrzeby w  szczególności użytkowników ITS, w  tym szczególnie zagrożo-
nych uczestników ruchu drogowego.  
2. Podmioty, o  których mowa  w ust. 1, przy wyborze i  wdrażaniu aplikacji ITS i  usług ITS stosują odpowiednio  
następujące zasady:  
1) skuteczności – rzeczywiste przyczynianie się do rozwiązania kluczowych wyzwań mających wpływ na transport dro-
gowy w  Europie, w  szczególności zmniejszenia zatorów, ograniczenia emisji zanieczyszczeń, zwiększenia efektywnoś ci 
energetycznej transportu, osiągnięcia wyższy ch poziomów bezpieczeństwa i  ochrony użytkowników ITS, w  tym szcze-
gólnie zagrożonych uczestników ruchu drogowego;  
2) opłacalności – optymalizowanie stosunku kosztów do rezultatów mierzonych realizacją celów;  
3) proporcjonalności – zapewnianie różnych poziomów osiągalnej jakości usług ITS i  ich wdrażania, z  uwzględnieniem 
specyfiki lokalnej, regionalnej, krajowej i  europejskiej, jeżeli jest to celowe;  
4) wspierania ciągłości usług ITS – zapewnianie ciągłości usług ITS na obszarze Unii Europejskiej, w  szczególności 
w ramach transeuropejskiej sieci drogowej oraz, w  miarę możliwości, na zewnętrznych granicach Unii Europejskiej; 
ciągłość usług powinna być zapewniona na poziomie dostosowanym do cech sieci łączących odpowiednio państwa, 
regiony, a  także miasta  z obszarami wiejskimi;  
5) zapewniania interoperacyjności – zapewnianie, aby ITS oraz procesy gospodarcze będące ich podstawą były zdolne do 
wymiany danych, informacji i  wiedzy, aby umożliwić skuteczne świadczenie usług ITS;  
6) wspierania zgodności wsteczn ej – zapewnianie zdolności ITS do współpracy z  istniejącymi systemami służącymi temu 
samemu celowi bez utrudniania rozwoju nowych technologii, jeżeli jest to celowe;  
7) poszanowania istniejącej infrastruktury krajowej i  cech sieci drogowej – uwzględnianie naturalnych różnic między 
cechami sieci drogowych, w  szczególności w  zakresie natężenia ruchu oraz warunków drogowych związanych z  po-
godą;  
8) promowania równego dostępu – nieutrudnianie dostępu do aplikacji ITS i  usług ITS szczególnie zagrożonym uczest-
nikom ruchu drogowego oraz ich niedyskryminowanie w  zakresie tego dostępu;  
9) wspierania dojrzałości – wykazywanie, po dokonaniu odpowiedniej oceny ryzyka, odporności innowacyjnych ITS 
osiągniętej dzięki odpowiedniemu poziomowi zaawansowania technicznego i  wykorzystania operacyjnego;  
10) zapewniania jakości określania czasu i  położenia – wykorzystywanie infrastruktury satelitarnej lub dowolnej innej 
technologii zapewniającej równorzędne poziomy dokładności na potrzeby aplikacji ITS i  usług ITS, które wymagają 
globalnych, nieprzerwanych, dokładnych i  gwarantowanych usług związanych z  określaniem czasu i  położenia;  
11) ułatwiania intermodalności – uwzględnianie przy wdrażaniu ITS kwestii związanych z  koordynacją różnych rodzajów 
transportu, jeżeli jest to celowe;  
12) poszanowania spójności – uwzględnianie istniejących zasad, kierunków polityki i  działań Unii Europejskiej, które mają 
zastosowanie w  zakresie ITS, w  szczególności w  dziedzinie normalizacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 69 – Poz. 1693  
 
3. Minister właściwy do spraw transportu w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw informatyzacji może określić,  
w drodze rozporządzenia:  
1) po wydaniu przez Komisję Europejską specyfikacji w  zakresie wdrażania inteligentnych systemów transportowych 
w obszarze transportu drogowego, szczegółowe wymagania techniczn e lub operacyjne dla aplikacji ITS i  usług ITS,  
2) sposoby wdrażania aplikacji ITS i  usług ITS  
– mając na uwadze potrzebę zapewnienia skoordynowanego i  spójnego wdrażania inteligentnych systemów transportowych 
w obszarze transportu drogowego, zaspokajanie w możliwie szerokim zakresie potrzeb użytkowników ITS oraz uwzględ-
niając zasady, o  których mowa w  ust. 2. 
Rozdział 5  
(uchylony)  
Rozdział 6  
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy epizodyczne, przejściowe i końcowe  
Art. 48–50. (pominięte)  
Art. 50a. W okresie do dnia 31 grudnia 2028 r. od opłat za przejazdy po drogach k rajowych, o których mowa w art. 13  
ust. 1 pkt 3, są zwolnione autobusy zeroemisyjne operatora publicznego transportu zbio rowego realizującego przewozy 
o charakterze użyteczności publiczne j w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 ust awy z dnia 16  grudnia 2010 r. o  publicznym trans -
porcie zbiorowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1343). 
Art. 50b.21) 1. Przepisy art. 13ic ust. 1a –1c stosuje się od dnia wskazanego w obwieszczeniu, o którym mowa w  ust. 2. 
2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym 
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej obsługującego 
go urzędu informację o  dniu wdroż enia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie informacji o  trasie 
przejazdu wraz z  numerem rejestracyjnym pojazdu, o  których mowa w  art. 13ic ust.  1b i 1c. 
Art. 50c.21) Do dnia 30  września 2021  r. opłatę elektroniczną z  wykorzystaniem Systemu Poboru Opłaty Elektronicz-
nej KAS uiszcza się w  wysokości 75% stawki opłaty elektronicznej określonej w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 13ha ust.  6. 
Art. 51. 1. Z dniem wejścia ustawy w  życie:  
1) grunty państwowe położone poza granicami miast, oddane osobom fizycznym w  zamian za grunty zajęte pod budowę 
dróg publicznych, stają się z  mocy prawa własnością tych osób; grunty takie położone w  granicach miast przec hodzą 
na własność lub w  użytkowanie wieczyste osób fizycznych, stosownie do przepisów szczególnych;  
2) grunty oddane i  zajęte pod drogi publiczne, wybudowane z  udziałem czynu społecznego i  istniejące w  tym dniu, stają 
się z mocy prawa własnością Państwa.  
2. Przepisu  ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do gruntów zajętych pod istniejące drogi publiczne, w  odniesieniu do których 
zostało wszczęte postępowanie wywłaszczeniowe przed dniem wejścia ustawy w  życie.  
Art. 52. Traci moc ustawa z  dnia 29  marca 1962  r. o droga ch publicznych ( Dz. U. poz.  90 oraz z 1971  r. poz. 115).  
Art. 53. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  października 1985  r. 
  
                                                           
21) Dodany przez art.  2 pkt  2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 8. 
  
Dziennik  Ustaw  – 70 – Poz. 1693  
 
Załączniki do ustawy z  dnia 21  marca 1985  r. 
(Dz. U. z 2022 r. poz. 1693 ) 
Załącznik nr  1 
(uchylony)  
Załącznik nr  2 
(uchylony)