DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  18 lutego 2020  r. 
Poz. 256 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  20 grudnia 2019  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy − Kodeks postępowania  administracyjnego  
1. Na podstawie  art. 16 ust. 1 zdanie  pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłasza niu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019  r. poz. 1461 ) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2018 r. poz. 209 6), 
z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:  
1) ustawą z dnia 6  grudnia 2018  r. o zmianie ustawy o  dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. 
z 2019  r. poz. 60  i 934 ), 
2) ustawą z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  związku z  zapewnieniem stosowania rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia 
dyrekty wy 95/46/WE (ogólne  rozporządzenie o  ochronie danych)  (Dz. U. poz. 730),  
3) ustawą z dnia 16  maja 2019  r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego  (Dz. U. poz. 1133)  
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem  20 grudnia  2019 r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst  jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) art. 47, art. 49 i art. 54 ustawy z dnia 6  grudnia 2018  r. o zmianie ustawy o  dowodach osobistych oraz niektórych 
innych ustaw  (Dz. U. z 2019 r. poz. 60  i 934 ), któr e stanowi ą: 
„Art. 47. Przepisów ustawy zmienianej w  art. 2 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą nie stosuje się przez 
okres 12  miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy do spraw uregulowanych w  ustawie z  dnia 13  paździer -
nika 1998  r. o syste mie ubezpieczeń społecznych (Dz.  U. z 2017  r. poz.  1778, z  późn. zm.a)).” 
„Art. 49. Sprawy wszczęte i  niezakończone przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy prowadzi się na po d-
stawie przepisów dotychczasowych.”  
„Art. 54. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem  4 marca 2019  r., z wyjątkiem:  
1) art. 45  pkt 6, który wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia;  
2) (uchylony)  
3) art. 23  pkt 3, który wchodzi w  życie z  dniem 1  czerwca 2019  r.; 
4) art. 26  pkt 2 oraz art.  45 pkt 1, 2, 4 i  5, które wchodzą w  życie z dniem 1  stycznia 2020  r.; 
5) art. 9 i  art. 40 w  zakresie wniosków składanych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Zakładu Ube z-
pieczeń Społecznych, które wchodzą w  życie po upływie 12  miesięcy od dnia ogłoszenia.” ; 
                                                           
a) Zmiany tekstu jednoli tego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2018  r. poz.  106, 138, 357, 398, 650, 697, 730, 
771, 1076, 1544, 1577, 161 3, 1629, 1669, 2126, 2192, 2215,  2244  i 2432 . 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 256 
 
2) odnośnika nr 1 oraz art. 173 ustawy z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie niektórych ustaw w  związku z  zapewnieniem 
stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem danych os obowych i  w sprawie swobodnego przepływu takich 
danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne  rozporządzenie o  ochronie danych)  (Dz. U. poz. 730), które 
stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 
27 kwietnia 2016  r. w  sprawie ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem danych osobowych 
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych) (Dz.  Urz. UE  L 119 z 04.05.2016, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 127 z  23.05.2018, str.  2).” 
„Art. 173. Ustawa wchodzi  w życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 87  pkt 1, który wchodzi w  życie po upływie 90  dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 107  pkt 7 i 8, które wchodzą w  życie z  dniem 1  maja 2019  r.; 
3) art. 157  pkt 2, który wchodzi w  życie z  dniem 13  października 2019  r.”; 
3) art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 16  maja 2019  r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego  (Dz. U. 
poz. 1133), któr e stano wią: 
„Art. 2. Do pism pozostawionych w  aktach sprawy ze skutkiem doręczenia albo nadanych przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.  
Art. 3. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 1 4 dni od dnia ogłoszenia. ”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 256 
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka  Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 20 grudnia 2019  r. (poz. 256) 
USTAWA  
z dnia 14  czerwca 1960  r. 
Kodeks postępowania administracyjnego  
DZIAŁ  I 
Przepisy ogó lne 
Rozdział 1  
Zakres obowiązywania  
Art. 1. Kodeks postępowania administracyjnego normuje:  
1) postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidua l-
nych rozstrzyganych w drodze decyzji administracy jnych albo załatwianych milcząco;  
2) postępowanie przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy 
prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1;  
3) postępowanie w sprawach rozstrzygani a sporów o właściwość między organami jedno stek samorządu terytorialnego 
i organami administracji rządowej oraz między organami i podmiotami, o których mowa w pkt 2;  
4) postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń;  
5) nakładanie lub wymierzanie administra cyjnych kar pieniężnych lub udzielanie ulg w ich wykonaniu;  
6) tryb europejskiej współpracy administracyjnej.  
Art. 2. Kodeks postępowania administracyjnego normuje ponadto postępowanie w  sprawie skarg i  wniosków 
(Dział  VIII) przed organami państwowymi, org anami jednostek samorządu ter ytorialnego oraz przed organami organizacji 
społecznych.  
Art. 2a.1) § 1. Kodeks postępowania administracyjnego normuje również sposób wykonywania obowiązku, o  którym 
mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejsk iego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27 kwietnia 2016  r. 
w sprawie ochrony osób fizycznych w  związku z  przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu 
takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o  ochronie danych) (D z. Urz. UE  L 119 
z 04.05.2016, str.  1, z późn. zm.2)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”, w postępowaniach wymienionych w  art. 1 
i art. 2. 
§ 2. Wykonywanie obowiązku, o  którym mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, odbywa się nie zależni e 
od obowiązków organów administracji publicznej przewidzianych w  Kodeksie postępowania administracyjnego i  nie 
wpływa na tok i  wynik postępowania.  
§ 3. Wystąpienie z  żądaniem, o  którym mowa w  art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na tok i  wynik 
postępowania.  
Art. 3. § 1. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do:  
1) postępowania w  sprawach karnych skarbowych;  
2) spraw uregulowanych w  ustawie z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja poda tkowa ( Dz. U. z 2019 r. poz. 900, 
z późn . zm.3)), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII.  
                                                           
1) Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21  lutego 2019  r. o zmianie niektórych u staw w  związku z  zapewnieniem stosowania rozp o-
rządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/679 z  dnia 27  kwietnia 2016  r. w  sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i  w sprawie swobodnego przepływu takich danych or az uchylenia dyrektywy 
95/46/WE (ogólne  rozporządzenie o  ochronie danych) (Dz. U. poz. 730),  która weszła w życie z dniem 4 maja 2019 r.  
2) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w  Dz. Urz. UE  L 127 z  23.05.2018, str.  2. 
3) Zmiany tekstu jedn olitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924, 1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 
1655, 1667, 1751, 1818, 1978, 2020 i 2200.  
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 256 
 
§ 2. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się również do post ępowania w  sprawach:  
1) (uchylony)  
2) (uchylony)  
3) (uchylony)  
4) należących do właściwości polskich przedstawi cielstw dyplomatycznych i  urzędów konsularnych,  
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.  
§ 3. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się także do postęp owania w  sprawach wynik a-
jących z:  
1) nadrzędności i  podległości organizacyj nej w  stosunkach między organami pa ństwowymi i  innymi państwowymi je d-
nostkami organizacyjnymi,  
2) podległości służbowej pracowników organów i  jednostek organizacyjnych w ymienionych  w pkt 1, 
o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.  
§ 4. Do postępowan ia w sprawach wymienionych  w § 1, 2 i 3 pkt 2 stosuje się jednak prz episy działu VIII.  
§ 5. Rada Ministrów w  drodze rozporządzenia może rozciągnąć przepisy Kodeksu post ępowania administracyjnego 
w całości lub w  części na postępowania w  sprawach w ymienionyc h w § 2. 
Art. 4. Kodeks postępowania administracyjnego nie narusza szczególnych uprawnień wynikających z  immunitetu 
dyplomatycznego i  konsularnego oraz umów i  zwyczajów międzynarodowych.  
Art. 5. § 1. Jeżeli przepis prawa powołuje się ogólnie na przepisy o  postępowaniu administracy jnym, rozumie się 
przez to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.  
§ 2. Ilekroć w  przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o:  
1) kodeksie – rozumie się przez to Kodeks postępowania administracyjnego;  
2) (uchylony ) 
3) organach administracji publicznej – rozumie się przez to ministrów, centralne organy administracji rządowej, woj e-
wodów, działające w  ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy admin istracji rządowej (zespolonej i nie-
zespol onej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i  podmioty wymi enione  w art. 1 pkt 2; 
4) ministrach – rozumie się przez to Prezesa i  wiceprezesa Rady Ministrów pełni ących funkcję ministra kierującego 
określonym działem administracji rządowej, ministrów kier ujących określonym działem administracji rządowej, 
przewodn iczących komitetów wchodzących w  skład Rady Ministrów, kierowników ce ntralnych urzędów administracji  
rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właści wego 
ministra, a  także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o  których mowa  
w art. 1 pkt 1 i 4; 
5) organizacjach społecznych – rozumie się przez to organizacje zawodowe, sam orządowe, spółdzielcze i  inne organiz a-
cje spo łeczne;  
6) organach jednostek samorządu terytorialnego – rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków 
gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kiero wni-
ków służb, inspekcji i  straży działających w  imieniu wójta, burmistrza (prez ydenta miasta), starosty lub marszałka w o-
jewództwa, a  ponadto samorządowe k olegia odwoławcze.  
Rozdział 2  
Zasady ogólne  
Art. 6. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.  
Art. 7. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z  urzędu lub na wni o-
sek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia 
sprawy, mając na względzie interes sp ołeczn y i słuszny interes obywateli.  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 256 
 
Art. 7a. § 1. Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ogran i-
czenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpl iwości te są 
rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które 
wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.  
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się:  
1) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczn y, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, 
obronności lub porządku publicznego;  
2) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.  
Art. 7b. W toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do d o-
kładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obyw a-
teli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia zł ożoności 
sprawy.  
Art. 8. § 1. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do 
władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.  
§ 2. Organy administracji pub licznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania 
spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.  
Art. 9. Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i  wyczerpującego informowa nia stron o okolicz -
nościac h faktycznych i  prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i  obowiązków będących przedmiotem 
postępowania administracyjnego. Organy czuw ają nad tym, aby strony i  inne osoby uczestniczące w  postępowaniu nie 
poniosły szkody z  powodu nieznajomości prawa, i  w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i  wskazówek.  
Art. 10. § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w  każdym stadium p o-
stępowania, a  przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowi edzenie się co do zebr anych dowodów i  materiałów oraz 
zgłoszonych żądań.  
§ 2. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej  w § 1 tylko w  przypadkach, gdy załatwienie 
sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpiecze ństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego a lbo ze względu na grożącą 
niepowetowaną szkodę materialną.  
§ 3. Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w  aktach sprawy, w  drodze adnotacji, przyczyny odst ą-
pienia od zasady określonej  w § 1. 
Art. 11. Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy 
załatwieniu sprawy, aby w  ten sposób w  miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby 
stosowania środków przymusu.  
Art. 12. § 1. Organy administracji publicznej pow inny działać w  sprawie wnikliwie i  szybko, posł ugując się możliwie 
najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.  
§ 2. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.  
Art. 13. § 1. Organ y administracji publicznej w sprawach, których charakter na to pozwala, dążą do polubownego 
rozstrzygania kwestii spornych oraz ustalania praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania w należących do 
ich właściwości sprawach, w szczególności przez po dejmowanie czynności:  
1) skłaniających strony do zawarcia ugody, w sprawach, w których uczestniczą strony o spornych interesach;  
2) niezbędnych do przeprowadzenia mediacji.  
§ 2. Organy administracji publicznej podejmują wszystkie uzasadnione na danym etapi e postępowania czynności 
umożliwiające przeprowadzenie mediacji lub zawarcie ugody, a w szczególności udziel ają wyjaśnień o możliwościach 
i korzyściach polubownego załatwienia sprawy.  
Art. 14. § 1. Sprawy należy załatwiać w  formie pisemnej lub w  formie dok umentu elektronicznego w  rozumieniu 
przepisów ustawy z  dnia 17  lutego 2005  r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848,  1590  i 2294 ), doręczanego środkami komunikacji elektronicz nej. 
§ 2. Sprawy mogą być załatwiane ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej  w rozumieniu 
art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 201 9 r. poz. 123 i 730 ) lub za 
pomocą innych środków ł ączności, gdy przemawia za tym interes strony,  a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. 
Treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone  w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez 
stronę adnotacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 256 
 
Art. 14a.  Organy administr acji publicznej umożliwiają stronom ocenę działania urzędów kierowanych przez te  organy, 
w tym pracowników tych urzędów.  
Art. 15. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.  
Art. 16. § 1. Decyzje, od który ch nie służy odwołanie w  administracyjnym toku instancji lub wniosek o  ponowne 
rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie 
postępowania może nastąpić tylko w  przypadkach przewidziany ch w  kodeksie lub ustawach szczególnych.  
§ 2. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z  powodu ich niezgodności z  prawem, na zasadach 
i w trybie określonych w  odrębnych ustawach.  
§ 3. Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, s ą prawomocne.  
Rozdział 3  
Organy wyższego stopnia i  organy naczelne  
Art. 17. Organami wyższego stopnia w  rozumieniu kodeksu są:  
1) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego – samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy 
szczególne stanowią  inaczej;  
2) w stosunku do wojewodów – właściwi w  sprawie ministrowie;  
3) w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone  w pkt 1 i 2 – odpowiednie organy nadrzędne 
lub właściwi ministrowie, a  w razie ich braku – organy państwowe sprawu jące nadzór nad ich działalnością;  
4) w stosunku do organów organizacji społecznych – odpowiednie organy wyższego stopnia tych organizacji, a  w razie 
ich braku – organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością.  
Art. 18. Organami naczelnymi w  rozumi eniu kodeksu są:  
1) w stosunku do organów administracji rządowej, organów jednostek samorządu ter ytorialnego, z  wyjątkiem samo -
rządowych kolegiów odwoławczych, oraz organów państwowych i  samorządowych jednostek organizacyjnych – Prezes  
Rady Ministrów lub w łaściwi ministrowie;  
2) w stosunku do organów państwowych innych niż określone  w pkt 1 – odpowiednie organy o  ogólnokrajowym zasięgu 
działania;  
3) w stosunku do organów organizacji społecznych – naczelne organy tych organizacji, a  w razie braku takiego org anu – 
Prezes Rady Ministrów lub właściwi ministrowie sprawujący zwierzchni nadzór nad ich działalnością.  
Rozdział 4  
Właściwość organów  
Art. 19. Organy administracji publicznej przestrzegają z  urzędu swojej właściwości rzeczowej i  miejscowej.  
Art. 20. Właśc iwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o  zakresie jego działania.  
Art. 21. § 1. Właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się:  
1) w sprawach dotyczących nieruchomości – według miejsca jej położenia; jeż eli nieruchomość położona jest na 
obszarze właściwości dwóch lub więcej org anów, orzekanie należy do organu, na którego obszarze znajduje się 
większa część nieruchomości;  
2) w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy – według miejsca, w  którym zakład  pracy jest, był lub ma być 
prowadzony;  
3) w innych sprawach – według miejsca zamieszkania (siedziby) w  kraju, a  w braku zamieszkania w  kraju – według 
miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; j eżeli żadna ze stron nie ma w  kraju zamieszkania (siedziby) l ub pobytu – 
według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w  kraju.  
§ 2. Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w  sposób wskazany  w § 1, sprawa n ależy do organu właściwego 
dla miejsca, w  którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszc zęcie postępowania, albo w  razie braku ustalenia takiego 
miejsca – do organu właściwego dla obszaru dzielnicy Śródmieście w  m.st. Warszawie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 256 
 
Art. 22. § 1. Spory o  właściwość rozstrzygają:  
1) między organami jednostek samorządu terytorialnego, z  wyjątkiem p rzypadków określonych  w pkt 2–4 – wspólny dla 
nich organ wyższego stopnia, a  w razie braku takiego organu – sąd administracyjny;  
2) między kierownikami służb, inspekcji i  straży administracji zespolonej tego s amego powiatu, działających w  imieniu 
własnym l ub w  imieniu starosty – starosta; 
3) między organami administracji zespolonej w  jednym województwie niewymi enionymi  w pkt 2 – wojewoda;  
4) między organami jednostek samorządu terytorialnego w  różnych wojewód ztwach w  sprawach należących do zadań 
z zakresu a dministracji rządowej – minister właściwy do spraw administracji publicznej;  
5) (uchylony)  
6) między wojewodami oraz organami administracji zespolonej w  różnych woj ewództwach – minister właściwy do 
spraw administracji publicznej;  
7) między wojewodą a  organ ami administracji niezespolonej – minister właściwy do spraw administracji publicznej po 
porozumieniu z  organem sprawującym nadzór nad organem pozostającym w  sporze z  wojewodą;  
8) między organami administracji publicznej innymi niż wymienione  w pkt 1–4, 6 i 7 – wspólny dla nich organ wyż -
szego stopnia, a  w razie braku takiego organu – minister właściwy do spraw administracji publicznej;  
9) między organami administracji publicznej, gdy jednym z  nich jest minister – Prezes Rady Ministrów.  
§ 2. Spory kompetenc yjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a  organami administracji rządowej 
rozstrzyga sąd administracyjny.  
§ 3. Z wnioskiem o  rozpatrzenie sporu przez sąd administracyjny może wystąpić:  
1) strona;  
2) organ jednostki samorządu terytorialnego lub inny organ administracji public znej, pozostające w  sporze;  
3) minister właściwy do spraw administracji publicznej;  
4) minister właściwy do spraw sprawiedliwości, Prokurator Generalny;  
5) Rzecznik Praw Obywatelskich.  
Art. 23. Do czasu rozstrzygnięcia sp oru o  właściwość organ administracji publicznej, na którego o bszarze wynikła 
sprawa, podejmuje tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub słuszny interes obywateli 
i zawiadamia o  tym organ właściwy do rozstrzygni ęcia sporu.  
Rozdział 5  
Wyłączenie pracownika oraz organu  
Art. 24. § 1. Pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w  postępowaniu w  sprawie:  
1) w której jest stroną albo pozostaje z  jedną ze stron w  takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może  mieć wpływ na 
jego prawa lub obowiązki;  
2) swego małżonka oraz krewnych i  powinowatych do drugiego stopnia;  
3) osoby związanej z  nim z  tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;  
4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem je dnej ze stron, albo w  której przedstawici e-
lem strony jest jedna z  osób wymienionych  w pkt 2 i 3; 
5) w której brał udział w  wydaniu zaskarżonej decyzji;  
6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne;  
7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w  stosunku nadrzę dności służbowej.  
§ 2. Powody wyłączenia pracownika od udziału w  postępowaniu trwają także po ustaniu małżeństwa (§ 1  pkt 2), prz y-
sposobienia, opieki lub kurateli (§ 1  pkt 3). 
§ 3. Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z  urzędu wył ą-
czyć go od udziału w  postępowaniu, jeżeli zostanie upra wdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych  w § 1, 
które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.  
§ 4. Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes spo -
łeczny lub ważny interes stron.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 256 
 
Art. 25. § 1. Organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy do tyczącej interesów mają t-
kowych:  
1) jego kierownika lub osób pozostających z  tym kierownikiem w  stosunkach okr eślonych  w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 
2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w  organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z  nim 
w stosunkach określonych  w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. 
§ 2. Przepis  art. 24 § 4 stosuje się odpowiednio.  
Art. 26. § 1. W  przypadku wyłączenia pracownika (art. 24) jego bezpośredni przełożony wyznacza innego praco w-
nika do prowadzenia sprawy.  
§ 2. W przypadku wy łączenia organu sprawę załatwia:  
1) w okolicznościach przewidzianych  w art. 25 § 1 pkt 1 – organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę;  
2) w okolicznościach przewidzianych  w art. 25 § 1 pkt 2 – organ wyższego stopnia nad organem, w  którym osoba  wy-
mieniona w  tym przepisie zajmuje stanowisko kierownicze.  
Organ wyższego stopnia może do załatwienia sprawy wyznaczyć inny podległy sobie organ. W  razie gdy osobą wymie -
nioną  w art. 25 § 1 pkt 2 jest minister albo prezes s amorządowego kolegium odwoławcze go, organ właściwy do załatwienia  
sprawy w yznacza Prezes Rady Ministrów.  
§ 3. Jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwi e-
nia sprawy, stosuje się odpowiednio  § 2. 
Art. 27. § 1. Członek organ u kolegialnego podlega wyłączeniu w  przypadkach określonych  w art. 24 § 1. O wyłącz e-
niu tego członka w  przypadkach określonych  w art. 24 § 3 postanawia przewodniczący organu kolegialnego lub organu 
wyższego stopnia na wni osek strony, członka organu kolegia lnego albo z  urzędu.  
§ 1a. Członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w  postępowaniu w  sprawie 
wniosku o  ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w  wydaniu decyzji objętej wnioskiem.  
§ 2. Jeżeli wskutek wyłączenia czło nków organu kolegialnego organ ten stał się niezdolny do podjęcia uchwały 
z braku wymaganego quorum, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 26 § 2. 
§ 3. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze wskutek wyłączenia jego członków nie może załatwić sprawy, 
minist er właściwy do spraw administracji publicznej, w  drodze postanowienia, wyznacza inne samo rządowe kolegium 
odwoławcze.  
Art. 27a. (uchylony)  
Rozdział 6  
Strona  
Art. 28. Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto ż ąda czynności 
organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.  
Art. 29. Stronami mogą być osoby fizyczne i  osoby prawne, a  gdy chodzi o  państwowe i  samorząd owe jednostki 
organizacyjne i  organizacje społeczne – również jednostki nieposiadające os obowości prawnej.  
Art. 30. § 1. Zdolność prawną i  zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywil -
nego, o  ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.  
§ 2. Osoby fizyczne nieposiadające zdolności do czynności prawnych działają prz ez swych ustawowych przedstawicieli.  
§ 3. Strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statut owych przedstawicieli.  
§ 4. W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w  razie zbycia prawa lub śmierci strony w  toku 
postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni.  
§ 4a. W sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych, wynikających z prowadzenia przedsiębiorstwa 
strony, w razie jej śmierci w toku postępowania, jeżeli został ustanowiony z arząd sukcesyjny przedsiębiorstwem strony, na 
jej miejsce wstępuje zarządca sukcesyjny. W przypadku wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego do postępowania toczącego się 
z udziałem zarządcy sukcesyjnego na jego miejsce wstępują następcy prawni zmarłego.  
§ 5. W sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy 
spadkowej, a  w ich braku – kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 256 
 
Art. 31. § 1. Organizacja społeczna może w  sprawie dotycz ącej innej osoby występować z  żądaniem:  
1) wszczęcia postępowania,  
2) dopuszczenia jej do udziału w  postępowaniu,  
jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i  gdy przemawia za tym i nteres społeczny.  
§ 1a. Organizacja społeczna, o której mowa w § 1, może brać udział w postępowaniu w imieniu i na rzecz pracownika  
delegowanego na terytorium RP lub z terytorium RP albo pracodawcy delegującego pracownika na terytorium  RP lub 
z terytorium RP – za zgodą strony w imieniu i na rzecz której występu je w postępowaniu.  
§ 2. Organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o  wszczęciu 
postępowania z  urzędu lub o  dopuszczeniu organizacji do udziału w  postępowaniu. Na postanowienie o  odmowie wszcz ę-
cia postę powania lub dopuszczenia do udziału w  postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie.  
§ 3. Organizacja społeczna uczestniczy w  postępowaniu na prawach strony.  
§ 4. Organ administracji publicznej, wszczynając postępowanie w  sprawie dotyczącej innej oso by, zawiadamia o  tym 
organizację społeczną, jeżeli uzna, że może ona być zaint eresowana udziałem w  tym postępowaniu ze względu na swoje 
cele statutowe, i  gdy przemawia za tym interes społeczny.  
§ 5. Organizacja społeczna, która nie uczestniczy w  postępowan iu na prawach strony, może za zgodą organu admin i-
stracji publicznej przedstawić temu organowi swój pogląd w  sprawie, wyrażony w  uchwale lub oświadczeniu jej organu 
statutowego.  
§ 6. (uchylony)  
Art. 32. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że chara kter czynności wymaga jej osobist ego działania.  
Art. 33. § 1. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.  
§ 2. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w  formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do  pro-
tokołu.  
§ 2a.4) Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego powinno być opatrzone kwalifikowanym  podpisem 
elektronicznym , podpisem zaufanym albo podpisem osobistym . 
§ 3. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomoc nictwa. Adwokat, radca  prawny, 
rzecznik patentowy, a  także doradca podatkowy m ogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz 
odpisy innych d okumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w  razie wątpliwości 
zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.  
§ 3a. Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie zostały  sporządzone 
w formie dokumentu elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa w § 3, dokonuje się,  opatrując o dpisy kwali -
fikowanym podpisem elektronicznym , podpisem zaufanym albo podpisem osobistym .4) Odpisy pełnomocnictwa lub odpisy 
innych dokumentów wykazujących umocowanie uwierzytelniane  elektronicznie są sporządzane w formatach  danych okreś -
lonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18  pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności 
podmiotów realizujących zadania publiczne.  
§ 4. W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełn omocnictwa, jeśli pełnomocn i-
kiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a  nie ma wątpliwości co do istnienia i  zakresu upoważnienia do 
występowania w  imieniu strony.  
Art. 34. § 1. Organ administracji publicznej wystąpi do sądu z  wnioskiem o  wyznaczenie przedst awiciela dla osoby 
nieobecnej lub niezdolnej do czynności prawnych, o  ile przedstawiciel nie został już wyznaczony.  
§ 2. W przypadku konieczności podjęcia czynności niecierpiącej zwłoki organ administracji publicznej wyznacza dla 
osoby n ieobecnej przedstawiciela uprawnionego do działania w  postępowaniu do czasu wyznaczenia dla niej przedstaw i-
ciela przez sąd.  
                                                           
4) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  2 pkt  1 ustawy  z dnia 6  grudnia 2018  r. o zmianie ustawy o  dowodach  osobistych oraz niekt ó-
rych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 60  i 934 ), która weszła w życie z dniem 4 marca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 256 
 
Rozdział 7  
Załatwianie spraw  
Art. 35. § 1. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki.  
§ 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w  oparciu o  dowody przedstawione 
przez stronę łącznie z  żądaniem wszczęcia postępowania lub w  oparciu o  fakty i  dowody powszechnie znane albo znane 
z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, kt órymi rozp o-
rządza ten organ.  
§ 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w  ciągu miesiąca , 
a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie póź niej niż w  ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś 
w postępowaniu odw oławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.  
§ 3a. Załatwienie sprawy w postępowaniu uproszczonym powinno nastąpić niezwłocznie, nie później niż w terminie 
miesiąca od dnia wszczęcia postępowania.  
§ 4. Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 i 3a.  
§ 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach 
prawa dla dokonania określon ych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów 
opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.  
Art. 36. § 1. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publiczne j jest obowiązany 
zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do 
wniesienia ponaglenia.  
§ 2. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w  przypadku zwłoki w  załatwie niu sprawy 
z przyczyn niezależnych od organu.  
Art. 37. § 1. Stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:  
1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym 
zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynno ść); 
2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).  
§ 2. Ponaglenie zawiera uzasadnienie.  
§ 3. Ponaglenie wnosi się:  
1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;  
2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.  
§ 4. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej 
zwłoki, nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Organ przekazuje ponaglenie wraz z niezbędnymi 
odpisami akt sprawy. Odpisy mogą zostać sporządzone w formie dokumentu elektronicznego. Przekazując ponaglenie, 
organ jest obowiązany ustosunkować się do niego.  
§ 5. Organ, o którym mowa w § 3, rozpatruje pona glenie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania.  
§ 6. Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym:  
1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, 
stwierdzając jednocześ nie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa;  
2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości:  
a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli 
postępowanie jest niezakończon e, 
b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także  
podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.  
§ 7. Organ rozpatrujący ponaglenie może z urzędu zmienić po stanowienie, o którym mowa w § 6, wyznaczając 
dłuższy termin zakończenia postępowania, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe 
dowody, wymagające dłuższego postępowania, nieznane w momencie wyznaczania terminu.  
§ 8. W pr zypadku, o którym mowa w § 3 pkt 2, przepisów § 4, 6 i 7 nie stosuje się. W przypadku stwierdzenia be z-
czynności lub przewlekłości organ prowadzący postępowanie niezwłocznie załatwia sprawę oraz zarządza wyjaśnienie 
przyczyn i ustalenie osób winnych bezczyn ności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobieg a-
jących bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.  
Art. 38. Pracownik organu administracji publicznej podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo 
innej odpowied zialności przewidzianej w przepisach prawa, jeżeli z nieuzasadnionych  przyczyn nie załatwił sprawy 
w terminie lub prowadził postępowanie dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 256 
 
Rozdział 8  
Doręczenia  
Art. 39. Organ administracji publicznej doręc za pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w  rozumieniu 
ustawy z  dnia 23  listopada 2012  r. – Prawo pocztowe ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051, 1495 i 2005 ), 
przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.  
Art. 391. § 1. Doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w  rozumieniu  art. 2 pkt 5 
ustawy z  dnia 18  lipca 2002  r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania 
spełni jeden z  następujący ch warunków:  
1) złoży podanie w  formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji 
publicznej;  
2) wystąpi do organu administracji publicznej o  takie doręczenie i  wskaże organowi administracji publicznej adres elektr o-
niczny ; 
3) wyrazi zgodę na doręczanie pism w  postępowaniu za pomocą tych środków i  wskaże organowi administracji public z-
nej adres elektroniczny.  
§ 1a. Organ administracji publicznej może zwrócić się do strony lub innego uczestnika postępowania o  wyrażenie  
zgody na doręczanie pism w  formie dokumentu elektronicznego w  innych, określonych przez organ kategoriach spraw 
indywidualnych załatwianych przez ten organ.  
§ 1b. Organ administracji publicznej może wystąpić o  wyrażenie zgody, o  której mowa  w § 1 pkt 3 lub w § 1a, prz e-
syłając to wystąpienie za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny strony lub innego uczestnika 
postępowania.  
§ 1c. Do wystąpienia, o  którym mowa  w § 1b, nie stosuje się  art. 46 § 3–8. 
§ 1d. Jeżeli strona lub inny ucze stnik postępowania zrezygnuje z  doręczania pism za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej, organ administracji publicznej doręcza pismo w  sposób określony dla pisma w  formie innej niż forma 
dokumentu elektronicznego.  
§ 2. (uchylony)  
Art. 392. W przypadk u gdy stroną lub innym uczestnikiem postępowania jest podmiot publiczny obowiązany do ud o-
stępniania i obsługi elektronicznej skrzynki podawczej na podstawie art. 16 ust. 1a us tawy z dnia 17 lutego 2005 r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujący ch zadania publiczne doręczenia dokonuje się na elektroniczną 
skrzynkę podawczą tego podmiotu. Przepisu art. 391 nie stosuje się.  
Art. 40. § 1. Pisma doręcza się stronie, a  gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi.  
§ 2. Jeżeli stron a ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomo c-
ników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnik owi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.  
§ 3. W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego przez dwie l ub więcej stron pisma doręcza się wszystkim str o-
nom, chyba że w  podaniu wskazały jedną jako upoważni oną do odbioru pism.  
§ 4.5) Strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w  Rzeczypospolitej Polskiej, 
innym państwie członkow skim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego 
Porozumienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli nie ustanowiła 
pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w  Rzeczypospolitej Polskiej i  nie działa za  pośrednictwem konsula 
Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w  Rzeczypospolitej Polskiej pełno mocnika do doręczeń, chyba że 
doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej.  
§ 5. W razie  niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w  aktach 
sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o  tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również 
pouczona o  możliwości złożenia odpowiedzi na p ismo wszczynające postępowanie i  wyjaśnień na piśmie oraz o  tym, kto 
może być ustanowiony pełnomocnikiem.  
Art. 41. § 1. W toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i  pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić 
organ administracji publicznej o  każdej zmi anie swojego adresu, w  tym adresu elektronicznego.  
§ 2. W razie zaniedbania obowiązku określonego  w § 1 doręczenie pisma pod dotychcz asowym adresem ma skutek 
prawny.  
                                                           
5) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16  maja 2019  r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego 
(Dz. U. poz. 1133), która weszła w życie z dniem 3 lipca 2019 r.   
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 256 
 
Art. 42. § 1. Pisma doręcza się osobom fizycznym w  ich mieszkaniu lub miejscu pracy.  
§ 2. Pisma mogą być doręczane również w  lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie st a-
nowią inaczej.  
§ 3. W razie niemożności doręczenia pisma w  sposób określony  w § 1 i 2, a także w  razie koniecznej potrzeby, pisma 
doręcza się w  każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie.  
Art. 43. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu d omownikowi, sąsi a-
dowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adres atowi. O  doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy 
zawiadamia się adresata, umieszczając z awiadomienie w  oddawczej skrzynce pocztowej  lub, gdy to nie jest możliwe, 
w drzwiach mieszkania.  
Art. 44. § 1. W  razie niemożności doręczenia pisma w  sposób wskazany  w art. 42 i 43: 
1) operator pocztowy w  rozumieniu ustawy z  dnia 23  listopada 2012  r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez 
okres 14  dni w  swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;  
2) pismo składa się na okres czternastu dni w  urzędzie właściwej gmin y (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez 
pracownika urzędu gminy (miasta) lub upowa żnioną osobę lub organ.  
§ 2. Zawiadomienie o  pozostawieniu pisma wraz z  informacją o  możliwości jego odbioru w  terminie siedmiu dni, 
licząc od dnia pozostawienia zawi adomienia w  miejscu okr eślonym  w § 1, umieszcza się w  oddawczej skrzynce pocztowej 
lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w  którym adresat 
wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w  widocznym miej scu przy wejściu na posesję adresata.  
§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w  terminie, o  którym mowa  w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie 
o możliwości odbioru przesyłki w  terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.  
§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z  upływem ostatniego dnia okresu, o  którym mowa  w § 1, a pismo pozostawia 
się w  aktach sprawy.  
Art. 45. Jednostkom organizacyjnym i  organizacjom społecznym doręcza się pisma w  lokalu ich si edziby do rąk osób 
uprawnion ych do odbioru pism. Przepis  art. 44 stosuje się odpowiednio.  
Art. 46. § 1. Odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.  
§ 2. Jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może teg o uczynić, doręczający sam 
stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i  przyczynę braku jej podpisu.  
§ 3. W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli 
adresat potwierd zi odbiór pisma w  sposób, o  którym mowa  w § 4 pkt 3. 
§ 4. W celu doręczenia pisma w  formie dokumentu elektronicznego organ administracji publicznej przesyła na adres 
elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające:  
1) wskazanie, że adresat może odebrać pi smo w  formie dokumentu elektronicznego;  
2) wskazanie adresu elektronicznego, z  którego adresat może pobrać pismo i  pod którym powinien dokonać potwierdz e-
nia doręczenia pisma;  
3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfik acji pod wskazanym adresem elektr o-
nicznym  w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu  podpisania 
urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób.  
§ 5. W przypadku nieodebrania pisma w  formie dokumentu elektro nicznego w  sposób, o  którym mowa  w § 4 pkt 3, 
organ administracji publicznej po upływie 7  dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie 
o możliwości odebrania tego pisma.  
§ 6. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa si ę za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia 
przesłania pierwszego zawiadomienia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 256 
 
§ 7. Zawiadomienia, o  których mowa  w § 4 i 5, mogą być automatycznie tworzone i  przesyłane przez system tele -
informatyczny organu administracji publicznej, a  odbio ru tych zawiadomień nie potwierdza się.  
§ 8. W przypadku uznania pisma w  formie dokumentu elektronicznego za doręczone na podstawie  § 6 organ admin i-
stracji publicznej umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści pisma w  formie dokumentu  elektronicznego prze z okres 
co najmniej 3  miesięcy od dnia uznania pisma w  formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz do informacji 
o dacie uznania pisma za doręczone i  datach wysłania zawiadomień, o  których mowa  w § 4 i 5, w swoim systemie tele -
informatycznym.  
§ 9. Warunki techniczne i  organizacyjne doręczenia pisma w  formie dokumentu elektronicznego określają przepisy 
ustawy, o  której mowa  w § 4 pkt 3. 
§ 10. Doręczenie pisma w  formie dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego w  rozumieniu przepisów 
ustawy, o  której mowa  w § 4 pkt 3, następuje przez elektroniczną skrzynkę podawczą tego podmiotu, w  sposób określony 
w tej ustawie.  
Art. 47. § 1. Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w  rozumieniu 
ustawy z  dnia 23  listopada 2012  r. – Prawo pocztowe lub inny organ albo w  inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z  adnota -
cją o  odmowie jego przyjęcia i  datą odmowy. Pismo wraz z  adnotacją włącza się do akt sprawy.  
§ 2. W przypadkach, o  których mowa  w § 1, uznaje się, że pismo doręcz one zostało w  dniu odmowy jego przyjęcia 
przez adresata.  
Art. 48. § 1. Pisma skierowane do osób nieznanych z  miejsca pobytu, dla których sąd nie wyznaczył przedstawiciela, 
doręcza się przedstawicielowi ustanowionemu w  myśl  art. 34. 
§ 2. Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z  immunitetu dyplomatyc z-
nego lub konsularnego doręcza się w  sposób przewidziany w  przepisach szczególnych, w  umowach i  zwyczajach międz y-
narodowych.  
Art. 49. § 1. Jeżeli przepis szczególny tak stano wi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu 
administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zw y-
czajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biul etynie Informacji Publicznej na stronie 
podmiotowej właściwego organu administracji publicznej.  
§ 2. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biul e-
tynie Informacji Publicznej wskazuje się w treś ci tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. 
Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, 
inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Info rmacji Publicznej.  
Art. 49a. Poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokony wać zawiadomienia o decyzjach i  innych 
czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział 
więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku 
skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadami ania ich w określony sposób. 
Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2.  
Art. 49b. § 1. W przypadku zawiadomienia strony zgodnie z art. 49 § 1 lub art. 49a o decyzji lub postanowieniu, 
które podlega zaskarżeniu, na wniosek strony, organ, który wydał decyzję lub postanowienie, niezwłocznie, nie później niż 
w terminie trz ech dni od dnia otrzymania wniosku, udostępnia stronie odpis decyzji lub postanowienia w sposób i formie 
określonych we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje organ, nie umożliwiają udostępnienia w taki 
sposób lub takiej formie.  
§ 2. Jeżeli  decyzja lub postanowienie, o których mowa w § 1, nie mogą być udostępnione stronie w sposób lub formie 
określonych we wniosku, organ powiadamia o tym stronę i wskazuje, w jaki sposób lub jakiej formie odpis decyzji lub 
postanowienia może być niezwłocznie udostępniony.  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 256 
 
Rozdział 9  
Wezwania  
Art. 50. § 1. Organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w  podejmowanych czynnościach i  do 
złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w  formie dokumentu elektronicznego, jeż eli 
jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych.  
§ 2. Organ obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było ucią żliwe.  
§ 3. W przypadkach, w  których osoba wezwana nie może stawić się z  powodu  choroby, k alectwa lub innej niedającej 
się pokonać przeszkody, organ może dokonać określonej czynności lub przyjąć wyjaśnienie albo przesłuchać osobę 
wezwaną w  miejscu jej p obytu, jeżeli pozwalają na to okoliczności, w  jakich znajduje się ta osoba.  
Art. 51. § 1. Do osobistego stawienia się wezwany jest obowiązany tylko w  obrębie gminy lub mi asta, w  którym 
zamieszkuje albo przebywa.  
§ 2. Obowiązek osobistego stawiennictwa dotyczy również wezwanego, zam ieszkałego lub przebywającego w sąsie d-
niej gminie albo m ieście.  
Art. 52. W toku postępowania organ administracji publicznej zwraca się do właściwego terenowego organu admin i-
stracji rządowej lub organu samorządu terytorialnego o  wezwanie osoby z amieszkałej lub przebywającej w  danej gminie 
lub mieście do złożenia  wyjaśnień lub zeznań albo do dokonania innych czynności, związanych z  toczącym się postępow a-
niem. Organ pr owadzący postępowanie oznaczy zarazem okoliczności będące przedmiotem wyjaśnień lub zeznań albo 
czynności, jakie mają być dokonane.  
Art. 53. Przepisó w art. 51 i 52 nie stosuje się w  przypadkach, w  których charakter sprawy lub czynn ości wymaga 
dokonania czynności przed organem administracji publicznej prowadzącym p ostępowanie.  
Art. 54. § 1. W  wezwaniu należy wskazać:  
1) nazwę i  adres organu wzywającego ; 
2) imię i  nazwisko wzywanego ; 
3) w jakiej sprawie oraz w  jakim charakterze i  w jakim celu zostaje wezwany ; 
4) czy wezwany powinien się stawić osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na 
piśmie lub w  formie dokumentu e lektronicznego;  
5) termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i  miejsce stawienia się wezwanego lub jego 
pełnomocnika ; 
6) skutki prawne niezastosowania się do wezwania.  
§ 1a.6) W wezwaniu zawiera się również informacje, o  których  mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, 
chyba że wezwany posiada te informacje, a  ich zakres lub treść nie uległy zmianie.  
§ 2. Wezwanie powinno być opatrzone podpisem pracownika organu wzywającego, z podaniem imienia, nazwiska  
i stanowiska słu żbowego podpisującego lub, jeżeli dokonywane jest z użyciem dokumentu elektronicznego,  powinno być 
opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym.  
Art. 55. § 1. W  sprawach niecierpiących zwłoki wezwania można dokonać również telefonicznie albo przy użyci u innych 
środków łączności, z  podaniem danych wymienionych  w art. 54 § 1 oraz  imienia, nazwiska i  stanowiska służbowego  
pracownika organu wzywaj ącego.  
§ 2. Wezwanie dokonane w  sposób określony  w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwośc i, że 
dotarło do adresata we właściwej treści i  w odpowiednim terminie.  
Art. 56. § 1. Osobie, która stawiła się na wezwanie, przyznaje się koszty podróży i  inne należn ości ustalone zgodnie 
z przepisami zawartymi w  dziale 2  tytułu III ustawy z  dnia 28  lipca  2005  r. o kosztach sądowych w  sprawach cywilnych 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 785, z późn. zm.7)). Dotyczy to również kosztów osobistego stawiennictwa stron, gdy postępowanie 
zostało wszczęte z  urzędu albo gdy strona bez swojej winy została błędnie wezwana do s tawienia się.  
§ 2. Żądanie przyznania należności należy zgłosić organowi administracji publicznej, przed którym toczy się post ę-
powanie, przed wydaniem decyzji, pod rygorem utraty roszcz enia. 
                                                           
6) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
7) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1043, 1469 , 1553, 1655, 1802, 1815 i 2020.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 256 
 
Rozdział 10  
Terminy  
Art. 57. § 1. Jeżeli początkiem terminu okreś lonego w  dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie 
uwzględnia się dnia, w  którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z  wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.  
§ 2. Terminy określone w  tygodniach kończą się z  upływem tego d nia w  ostatnim tygodniu, który nazwą odpowiada 
początkowemu dniowi terminu.  
§ 3. Terminy określone w  miesiącach kończą się z  upływem tego dnia w  ostatnim miesiącu, który odpowiada począ t-
kowemu dniowi terminu, a  gdyby takiego dnia w  ostatnim miesiącu nie by ło – w ostatnim dniu tego miesiąca.  
§ 3a. Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada początkowemu 
dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było – w dniu poprzedzającym bezpośrednio ten dzień.  
§ 4. Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na s o-
botę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.  
§ 5. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływ em pismo zostało:  
1) wysłane w  formie dokumentu elektronicznego do organu administracji publicznej, a  nadawca otrzymał urzędowe 
poświadczenie odbioru;  
2)8) nadane w  polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w  rozumieniu ustawy z  dnia 23  listopada 2012  r. – 
Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w  innym państwie 
członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Poroz u-
mienia o  Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym;  
3) złożone w  polskim urzędzie konsularnym ; 
4) złożone przez żołnierza w  dowództwie jednostki wojskowej ; 
5) złożone przez członka załogi statku morskiego kapitanowi statku ; 
6) złożone przez osobę pozbawioną w olności w  administracji zakładu karnego.  
Art. 58. § 1. W  razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, j eżeli uprawdop o-
dobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.  
§ 2. Prośbę o  przywrócenie terminu należy wnieść w  ciągu si edmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. 
Jednocześnie z  wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.  
§ 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej  w § 2 jest niedopuszczalne.  
Art. 59. § 1. O  przywróceniu terminu postanawia właściwy w  sprawie organ administracji public znej. Od postan o-
wienia o  odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie.  
§ 2. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do roz -
patrzenia odwołania lub zażalenia.  
Art. 60. Przed rozpatrzeniem prośby o  przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia organ admin i-
stracji publicznej na żądanie strony może wstrzymać wykonanie decyzji lub p ostanowienia.  
DZIAŁ  II 
Postępowanie  
Rozdział 1  
Wszczęcie postępowania  
Art. 61. § 1. Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z  urzędu.  
§ 2. Organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z  urzędu postęp o-
wanie także w  sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony 
w toku postęp owania, a  w razie nieuzyskania zgody – postępowanie umorzyć.  
§ 3. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organ owi administracji publicznej.  
                                                           
8) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 5. 
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 256 
 
§ 3a. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień wprowadzenia żądania 
do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej.  
§ 4. O wszczęciu postępowania z  urzędu lub na żąd anie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące 
stronami w  sprawie.  
§ 5.9) Organ administracji publicznej przekazuje informacje, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 
2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do strony, chyb a że strona posiada te informacje, a  ich zakres lub treść nie 
uległy zmianie.  
Art. 61a. § 1. Gdy żądanie, o  którym mowa  w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z  innych 
uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie 
o odmowie wszczęcia postępowania.  Przepis art.  61 § 5 stosuje się odpowiednio.10) 
§ 2. Na postanowienie, o  który m mowa  w § 1, służy zażalenie.  
Art. 62. W sprawach, w  których prawa lub obowiązki stron wynikają z  tego samego stanu faktycznego oraz z  tej 
samej podstawy prawnej i  w których właściwy jest ten sam organ administracji p ublicznej, można wszcząć i  prowadzić 
jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony.  
Art. 63. § 1. Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za 
pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a  także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektr o-
niczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na po dstawie ustawy z  dnia 17  lutego 2005  r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.  
§ 2. Podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i  żądanie oraz czynić z a-
dość innym wymaganiom ustalony m w przepisach szczegó lnych.  
§ 3. Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a  protokół 
ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, 
podanie lub protokół podp isuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o  tym wzmiankę obok podpisu.  
§ 3a. Podanie wniesione w  formie dokumentu elektronicznego powinno:  
1)4) być opatrzone kwalifi kowanym podpisem elektro nicznym , podpisem zaufanym albo podpisem osobistym , lub uwi e-
rzytelniane w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych  danych 
w postaci elektronicznej;  
2) zawierać dane w  ustalonym formacie, zawartym we wzorze poda nia określonym w  odrębnych przepisach, jeżeli te 
przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru;  
3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie.  
§ 3b. Jeżeli podanie, o  którym mowa  w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego, organ administr acji publicznej 
przyjmuje, że właściwym jest adres elektroniczny, z  którego nadano podanie wniesione w  formie dokumentu elektronic z-
nego, a  gdy wniesiono je w  innej formie i  zawiera ono żądanie, o  którym mowa  w art. 391 § 1 pkt 2, doręczenie pism n a-
stępuje na adres wskazany zgodnie  z § 2, przy czym w  pierwszym piśmie poucza się o  warunku podania adresu elektr o-
nicznego w  żądaniu doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej.  
§ 4. Organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie poda nia, j eżeli wnoszący tego zażąda. 
W przypadku wniesienia podania w  formie dokumentu elektronicznego organ jest obowiązany potwierdzić wniesienie 
podania przez doręcz enie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektr oniczny.  
§ 5. Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w  formie dokumentu elektronicznego zawiera:  
1) informację o  tym, że pisma w  sprawie będą doręczane za pomocą środków komunikacji elektronicznej;  
2) pouczenie o  prawie do rezygnacji z  doręczania pism za p omocą środków komunikacji elektronicznej, o  którym mowa  
w art. 391 § 1d. 
Art. 64. § 1. Jeżeli w  podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i  nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie 
posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania.  
§ 2. Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do us u-
nięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spow o-
duje pozostawienie podania bez rozpoznani a. 
                                                           
9) Dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
10) Zdanie drugie d odane przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 256 
 
Art. 65. § 1. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaśc iwy w  sprawie, ni e-
zwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając je dnocześnie o  tym wnoszącego podanie. Zawiadomienie 
o przekazaniu p owinno zawi erać uzasadnienie.  
§ 1a.11) Zawiadomienie o  przekazaniu sprawy zawiera również informacje, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządze -
nia 2016/679, w  zakresie danych przetwarzanych przez organ przekazujący, chyba że wnoszący podanie posiada te info r-
macje, a ich zakres lub treść nie uległy zmianie.  
§ 2. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione  z zacho -
waniem terminu.  
Art. 66. § 1. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu prze z różne organy, organ administracji 
publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. 
Równocześnie zawiadomi wnosz ącego podanie, że w  sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego 
organu, i  poinformuje go o  treści  § 2. Do zawiadomienia stosuje się odpowiednio przepis art.  65 § 1a.12) 
§ 2. Odrębne podanie złożone zgodnie z  zawiadomieniem, o  którym mowa  w § 1, w terminie czternastu dni od daty 
doręczenia zawiadomienia uważa się za złoż one w  dniu wniesienia pierwszego podania.  
§ 3. Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a  organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych 
podania, albo gdy z  podania wynika, że właściwym w  sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego pod anie wniesiono, 
zwraca je wn oszącemu. Zwrot podania następuje w  drodze postanowienia, na które służy zażalenie.  
§ 4. Organ nie może jednak zwrócić podania z  tej przyczyny, że właściwym w  sprawie jest sąd powszechny, jeżeli 
w tej sprawie sąd uznał się już z a niewłaściwy.  
Rozdział 2  
Metryki, protokoły i  adnotacje  
Art. 66a. § 1. W  aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w  formie pisemnej lub elektronicznej.  
§ 2. W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły w  pode jmowaniu czynności  w postę -
powaniu administracyjnym oraz określa się wszystkie p odejmowane przez te osoby czynności wraz z  odpowiednim odesł a-
niem do dokume ntów zachowanych w  formie pisemnej lub elektronicznej określających te czynności.  
§ 3. Metryka sprawy, wraz z  dokument ami do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt sprawy i  jest na 
bieżąco aktualizowana.  
§ 4. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w  drodze rozporządz enia, wzór i  sposób prowadz e-
nia metryki sprawy, uwzględniając treść i  formę me tryki określoną  w § 1 i 2 oraz obowiązek bieżącej aktualizacji metryki, 
a także, aby w  oparciu o  treść metryki było możliwe ustalenie treści czynności w  postępowaniu administracyjnym pode j-
mowanych w  sprawie przez poszczególne osoby . 
§ 5. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określa, w  drodze rozporządz enia, rodzaje spraw, w  których 
obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony ze względu na nieproporcjonalność nakładu środków koniecznych 
do prowadzenia metryki w  stosunku do prostego i  powtarzalnego charakteru  tych spraw.  
Art. 67. § 1. Organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z  każdej czynności post ępowania, mającej 
istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność z ostała w  inny sposób utrwalona na piśmie.  
§ 2. W szczególności sporządza się protokół:  
1) przyjęcia wniesionego ustnie podania ; 
2) przesłuchania strony, świadka i  biegłego ; 
3) oględzin i  ekspertyz dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu admin istracji publicznej;  
4) rozprawy ; 
5) ustnego og łoszenia decyzji i  postanowienia.  
Art. 68. § 1. Protokół sporządza się tak, aby z  niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i  jakich czynności dokonał, kto 
i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i  w jaki sposób w  wyniku tych czynności ustalono i  jakie uwagi  zgłosiły 
obecne osoby.  
§ 2. Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w  czynności urzędowej, które powinny 
następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w  protokole.  
                                                           
11) Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
12) Zdanie trzecie dodane przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w od nośniku 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 256 
 
Art. 69. § 1. Protokół pr zesłuchania powinien być odczytany i  przedstawiony do podpisu osobie z eznającej ni e-
zwłocznie po złożeniu zeznania.  
§ 2. W protokołach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w  języku obcym, należy podać w  przekładzie na 
język polski treść złożonego zez nania oraz wskazać osobę i  adres tłumacza, który dokonał przekładu; tłumacz ten powinien 
podpisać protokół przesłuchania.  
Art. 70. Organ administracji publicznej może zezwolić na dołączenie do protokołu zeznania na p iśmie, podpisanego 
przez zeznającego, or az innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy.  
Art. 71. Skreśleń i  poprawek w  protokole należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i  poprawione były czytelne. 
Skreślenia i  poprawki powinny być stwierdzone w  protokole przed jego podp isaniem.  
Art. 72. § 1. Czynności organu administracji publicznej, z  których nie sporządza się protokołu, a  które mają znacz e-
nie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w  aktach w  formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dok o-
nał tych czynności.  
§ 2. Adnotacja  może być sporządzona w  formie dokumentu elektronicznego.  
Rozdział 3  
Udostępnianie akt  
Art. 73. § 1. Strona ma prawo wglądu w  akta sprawy, sporządzania z  nich notatek, kopii lub odp isów. Prawo to prz y-
sługuje również po zakończeniu postępowania.  
§ 1a. Czynn ości określone  w § 1 są dokonywane w  lokalu organu administracji public znej w  obecności pracownika 
tego organu.  
§ 1b.13) Wgląd w  akta sprawy w  przypadku, o  którym mowa w  art. 236 § 2, następuje z  pominięciem danych osob o-
wych osoby składającej skargę.  
§ 2. Strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z  akt sprawy uwierzytelni o-
nych odpisów, o  ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony.  
§ 3. Organ administracji publicznej może zapewnić stronie dokonanie czynności, o który ch mowa w § 1, w swoim 
systemie teleinformatycznym, po uwierzytelnieniu strony w sposób określony w art. 20a  ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 
17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.  
Art. 74. § 1. Przepisu  art. 73 nie stosuje się do akt sprawy zawierających informacje niejawne o  klauzuli tajności 
„tajne ” lub „ściśle tajne ”, a także do innych akt, które organ adm inistracji publicznej wyłączy ze wzgl ędu na ważny interes 
państwowy.  
§ 2. Odmowa umożliwienia stronie p rzeglądania akt sprawy, sporządzania z  nich notatek, kopii i  odpisów, uwierz y-
telnienia takich kopii i  odpisów lub wydania uwierzytelni onych odpisów następuje w  drodze postanowien ia, na które służy 
zażalenie.  
Art. 74a.14) Przepis art.  73 § 1 nie narusza praw a osoby, której dane dotyczą, do skorzystania z  uprawnień wynikaj ą-
cych z  art. 15 rozporządzenia 2016/679.  
Rozdział 4  
Dowody  
Art. 75. § 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a  nie jest 
sprzeczne z  prawem. W  szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.  
§ 2. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w  drodze 
zaświadczenia właściwego organu administracji, organ a dministracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświa d-
czenie złożone pod r ygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis  art. 83 § 3 stosuje się odp owiednio.  
Art. 76. § 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w  przepisanej formie przez powołane do tego org any państwowe 
w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w  nich urz ędowo stwierdzone.  
§ 2. Przepis  § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organ i-
zacyjnych lub podmioty, w  zakresie p oruczonych im z  mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych  w art. 1 pkt 1 i 4. 
§ 3. Przepisy  § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymieni o-
nych w  tych przepisach.  
                                                           
13) Dodany przez art.  1 pkt 7  ustawy, o której mowa w odnośniku  1. 
14) Dodany przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 256 
 
Art. 76a. § 1. Jeżeli dokument znajduje się  w aktach organu lub podmiotu, o  którym mowa  w art. 76 § 1 lub  2, wy-
starczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z  dokumentu. Organ admin i-
stracji publicznej zażąda udzielenia o dpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ uzna za  
konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o  jego dostarczenie.  
§ 2. Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgo dność z  oryginałem została 
poświadczona przez notariu sza albo przez występującego w  sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą 
prawnym, rzecznikiem p atentowym lub doradcą podatkowym.  
§ 2a. Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenie jego zgodności  
z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego , podpisu zauf a-
nego albo podpisu osobistego .4) Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane  są w formatach danych 
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego  2005 r. o informatyzacji działal -
ności podmiotów realizujących zadania publiczne.  
§ 2b. Upoważniony pracownik organu prowadzącego postępowanie, któremu został okazany oryg inał dokumentu 
wraz z odpisem, na żądanie strony, poświadcza zgodność odpisu dokumentu z oryginałem. Poświadczenie obejmuje podpis 
pracownika, datę i oznaczenie miejsca sporządzenia poświadczenia, a na żądanie strony, również godzinę sporządzenia 
poświadcz enia. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszko dzenia), należy stwierdzić to 
w poświadczeniu.  
§ 3. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomo c-
nika strony będącego adwok atem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym albo przez upowa ż-
nionego pracownika organu prowadzącego postępowanie ma charakter dokumentu urzędowego . 
§ 4. Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ administracji publiczne j zażąda od strony składającej 
odpis dokumentu, o  którym mowa  w § 2, przedłożenia or yginału tego dokumentu.  
Art. 77. § 1. Organ administracji publicznej jest obowiązany w  sposób wyczerpujący zebrać i  rozpatrzyć cały mat e-
riał dowodowy.  
§ 2. Organ może w  każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące 
przeprowadzenia dowodu.  
§ 3. Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwi enia sprawy (art. 52) może 
z urzędu lub na wniosek strony przesłu chać również nowych świadków i  biegłych na okoliczności będące przedmiotem 
tego postępowania.  
§ 4. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z  urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi 
z urzędu należy zakomunikować stronie.  
Art. 78. § 1. Żąd anie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli prze dmiotem dowodu jest 
okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.  
§ 2. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w  toku przepr o-
wadzani a dowodów lub w  czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, 
chyba że mają one zn aczenie dla sprawy.  
Art. 79. § 1. Strona powinna być zawiadomiona o  miejscu i  terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, bieg -
łych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem.  
§ 2. Strona ma prawo brać udział w  przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i  stronom 
oraz składać wyjaśnienia.  
Art. 79a. § 1. W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, inf ormując o możliwości wypowiedzenia się co do z e-
branych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania 
przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wyk azane, co może skutk o-
wać wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się.  
§ 2. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych 
żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dow ody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1.  
Art. 80. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okolic z-
ność została udowodniona.  
Art. 81. Okoliczność faktyczna może być uznana za udow odnioną, jeżeli strona miała możność w ypowiedzenia się co 
do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o  których mowa  w art. 10 § 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 256 
 
Art. 81a. § 1. Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź og rani-
czenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego , 
wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony.  
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się:  
1) jeżeli w sprawie uczestniczą strony o spornych interesach lub wynik postępowania ma bezpośredni wpływ na interesy 
osób trzecich;  
2) jeżeli przepisy odrębne wymagają od strony wykazania określonych faktów;  
3) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szcz ególności jego bezpieczeństwa, 
obronności lub porządku publicznego;  
4) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.  
Art. 82. Świadkami nie mogą być:  
1) osoby niezdolne do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń ; 
2) osoby obowią zane do zachowania w  tajemnicy informacji niejawnych na okoliczności objęte tajemnicą, jeżeli nie 
zostały w  trybie określonym obowiązującymi przepisami zwolnione od obowiązku zachowania tej tajemnicy;  
3) duchowni co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi.  
Art. 83. § 1. Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w  charakterze świadka, z  wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, 
zstępnych i  rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną 
w stosunku przysposobienia, opiek i lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobi e-
nia, opieki lub kurateli.  
§ 2. Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich wymi e-
nionych  w § 1 na odpowiedzialność karną, hańbę lub bezp ośrednią szkodę majątkową albo spowodować naruszenie ob o-
wiązku zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej.  
§ 3. Przed odebraniem zeznania organ administracji publicznej uprzedza ś wiadka o  prawie odmowy zeznań i odpo-
wiedzi na pytania or az o odpowiedzialności za fałszywe zezn ania. 
§ 4. Mediator nie może być przesłuchany w charakterze świadka co do faktów, o któ rych dowiedział się w związku 
z prowadzeniem mediacji, chyba że uczestnicy mediacji zwolnią go od obowiązku zachowania tajemnicy m ediacji.  
Art. 84. § 1. Gdy w  sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do 
biegłego lub biegłych o  wydanie opinii.  
§ 2. Biegły podlega wyłączeniu na zasadach i  w trybie określonym  w art. 24. Poza tym do biegły ch stosuje się 
przepisy dotyczące przesłuchania świadków.  
Art. 85. § 1. Organ administracji publicznej może w  razie potrzeby przeprowadzić oględziny.  
§ 2. Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane na w ezwanie organu do okazania 
przedmiotu oględzin.  
Art. 86. Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z  powodu ich braku pozostały niewyjaśni one fakty istotne 
dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuc hania 
stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z  wyłączeniem przepisów o  środkach przymusu.  
Art. 87. Organ kolegialny, właściwy do wydania decyzji w  sprawie, może zlecić przeprowadzenie postępowania dow o-
dowego lub jego części jednemu ze swych członkó w lub pracowników, jeżeli szczególne przepisy temu się nie sprzeciwiają.  
Art. 88. § 1. Kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego w ezwania nie stawił 
się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub biegły albo bezz asadni e odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, 
okazania przedmiotu oględzin albo udziału w  innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzaj ący 
dowód grzywną do 50  zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania – grzywną do 200  zł. Na postanowienie 
o ukaraniu grzywną służy zażalenie.  
§ 2. Organ, który nałożył karę grzywny, może na wniosek ukaranego, złożony w  ciągu siedmiu dni od daty otrzym a-
nia zawiadomienia o  ukaraniu, uznać za usprawiedliwioną nieobecność lub odmowę zeznania, w ydania opinii albo okaz a-
nia przedmiotu oględzin i  zwolnić od kary grzywny. Na odmowę zwolnienia od kary służy zażalenie.  
§ 3. Ukaranie grzywną nie wyklucza możności zastosowania do opornego świadka środków przymusu przewidzi a-
nych w  przepisach szczególnych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 256 
 
Art. 88a. W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej, z wyjątkiem terytorialnej służby  wojsk o-
wej pełnionej dyspozycyjnie, obowiązkom, o których mowa w art. 88 § 1, organ przeprowadzający dowód,  zamiast wymi e-
rzyć żołnierzowi karę grzywn y, występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni  służbę, z  wnios -
kiem o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.  
Rozdział 5  
Rozprawa  
Art. 89. § 1. Organ administracji publicznej przeprowadzi, z  urzędu lub na wniosek stro ny, w  toku postępowania ro z-
prawę, w  każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis 
prawa.  
§ 2. Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia inter esów stron oraz gdy jest to 
potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w  drodze oględzin.  
Art. 90. § 1. Organ administracji publicznej podejmuje przed rozprawą czynności niezbędne do jej przeprowadzenia.  
§ 2. W szczególności organ wzywa:  
1) strony do złożenia przed rozprawą wyjaśnień, dokumentów i  innych dowodów i  do stawienia się na rozprawę osobiście  
lub przez przedstawicieli albo pełnomo cników;  
2) świadków i  biegłych do stawienia się na rozprawę.  
§ 3. Ponadto organ zawiadamia o  rozprawie państwowe i  samorządowe jednostki organiz acyjne, organizacje spo -
łeczne, a  także inne osoby, jeżeli ich udział w  rozprawie jest uzasadniony ze względu na jej przedmiot. W  tym przypadku  
organ wzywa je do wzięcia udziału w  rozprawie albo do złożenia przed rozprawą ośw iadczenia i  dowodów dla jego poparcia . 
Art. 91. § 1. W wezwaniu na rozprawę określa się termin, miejsce i  przedmiot rozprawy.  
§ 2. Stronom, świadkom, biegłym oraz państwowym i  samorządowym jednostkom organizacyjnym, organizacjom 
i innym osobom, wezwanym do  udziału w  rozprawie, doręcza się wezwanie na piśmie lub w  formie dokumentu elektr o-
nicznego.  
§ 3. Jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że oprócz wezwanych stron, uczestniczących w postępowaniu, mogą być 
jeszcze w sprawie inne strony, nieznane organowi admin istracji publicznej, należy ponadto o terminie, miejscu i przedmi o-
cie rozprawy ogłosić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego og łoszenia zwyczajowo przyjętej 
w danej miejscowości lub przez udostępnienie zawiadomienia w Biuletynie In formacji Publicznej na stronie podmiotowej 
właściwego organu administracji publicznej . 
Art. 92. Termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwań oraz ogłoszenie o  rozprawie nast ą-
piły przynajmniej na siedem dni przed rozprawą.  
Art. 93. Rozprawą kieruje wyznaczony do przeprowadzenia rozprawy pracownik tego organu admin istracji public z-
nej, przed którym toczy się postępowanie. Gdy postępowanie toczy się przed organem kolegialnym, rozprawą kieruje 
przewodniczący albo wyznaczony członek organu k olegialnego.  
Art. 94. § 1. Nieobecność na rozprawie stron należycie wezwanych na rozprawę nie stanowi prz eszkody do jej prz e-
prowadzenia.  
§ 2. Kierujący rozprawą odroczy ją, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowości w  wezw aniu stron na rozprawę, jeżeli 
niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną do przezwyciężenia, a  także z  innej ważnej przyczyny.  
Art. 95. § 1. Na rozprawie strony mogą składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i  zarzuty oraz przedst a-
wiać dowody na ich poparcie. Pon adto strony mogą wypowiadać się co do wyników postępowania dowodowego.  
§ 2. Kierujący rozprawą może uchylić zadawane świadkom, biegłym i  stronom pytania, j eżeli nie mają one istotnego 
znaczenia dla sprawy. Jednakże na żądanie strony należy zamieścić w  protokole osnowę treści uchylonego pytania.  
Art. 96. Za niewłaściwe zachowanie się w  czasie rozprawy strony, świadkowie, biegli i  inne osoby uczestniczące 
w rozprawie mogą być, po uprzednim ostrzeżeniu, wydalone z  miejsca rozpr awy przez kierującego rozprawą or az ukarane 
grzywną do 100  zł. Na postanowienie o  ukaraniu grzywną służy zażalenie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 256 
 
Rozdział 5a  
Mediacja  
Art. 96a. § 1. W toku postępowania może być przeprowadzona mediacja, jeżeli pozwala na to charakter sprawy.  
§ 2. Mediacja jest dobrowolna.  
§ 3. Celem me diacji jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz dokonanie ust a-
leń dotyczących jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa, w tym przez wydanie decyzji lub zawarcie ugody.  
§ 4. Uczestnikami mediacji mogą być:  
1) organ prowadzący postępowanie oraz strona lub strony tego postępowania albo  
2) strony postępowania.  
Art. 96b. § 1. Organ administracji publicznej, z urzędu lub na wniosek strony, zawiadamia strony oraz organ, o  któ-
rym mowa w art. 106 § 1, w przypadku gdy ten  organ nie zajął stanowiska, o możliwości przeprowadzenia mediacji.  
§ 2. We wniosku strona może wskazać mediatora.  
§ 3. W zawiadomieniu o możliwości przeprowadzenia mediacji organ administracji publicznej zwraca się do stron o:  
1) wyrażenie zgody na przepr owadzenie mediacji,  
2) wybranie mediatora  
– w terminie czternastu dni od dnia doręczenia zawiadomienia.  
§ 4. Zawiadomienie o możliwości przeprowadzenia mediacji zawiera pouczenie o zasadach prowadzenia mediacji 
oraz ponoszenia jej kosztów.  
Art. 96c. Mediac ji nie przeprowadza się w przypadku niewyrażenia zgody na przeprowadzenie mediacji w terminie, 
o którym mowa w art. 96b § 3.  
Art. 96d. § 1. Jeżeli uczestnicy mediacji wyrazili zgodę na przeprowadzenie mediacji, organ administracji publicznej 
wydaje postano wienie o skierowaniu sprawy do mediacji. Postanowienie doręcza się stronom oraz organowi, o którym 
mowa w art. 106 § 1.  
§ 2. W postanowieniu o skierowaniu sprawy do mediacji wskazuje się mediatora wybranego przez uczestników m e-
diacji, a jeżeli uczestnicy m ediacji nie wybrali mediatora, wskazuje się mediatora wybranego przez organ administracji 
publicznej, posiadającego odpowiednią wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji w sprawach danego rodzaju.  
Art. 96e. § 1. Organ administracji publicznej, kierując sprawę do mediacji, odracza rozpatrzenie sprawy na okres do 
dwóch miesięcy.  
§ 2. Na zgodny wniosek uczestników mediacji lub z innych ważnych powodów termin określony w § 1 może zostać 
przedłużony, nie dłużej jednak niż o miesiąc.  
§ 3. W przypadku nieosiągnięcia celów mediacji określonych w art. 96a § 3 w terminie, o którym mowa w § 1 albo 2, 
organ administracji publicznej wydaje postanowienie o zakończeniu mediacji i załatwia sprawę.  
Art. 96f. § 1. Mediatorem może być osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych i korzysta 
z pełni praw publicznych, w szczególności mediator wpisany na listę stałych mediatorów lub do wykazu instytucji i osób 
uprawnionych do prowadzenia postępowania mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu ok ręgowego , lub na listę 
prowadzoną przez organizację pozarządową lub uczelnię, o której informację przekazano prezesowi sądu okręgowego.  
§ 2. W przypadku gdy organ prowadzący postępowanie jest uczestnikiem mediacji, mediatorem może być wyłącznie 
osoba wpisa na na listę stałych mediatorów lub do wykazu instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania 
mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego , lub mediator wpisany na listę prowadzoną przez organiz a-
cję pozarządową lub uczelnię, o której informację przekazano prezesowi sądu okręgowego.  
§ 3. Mediatorem nie może być pracownik organu administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie 
w sprawie.  
Art. 96g. § 1. Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji i niezw łocznie ujawnić okolic z-
ności, które mogłyby wzbudzić wątpliwość co do jego bezstronności, w tym odpowiednio  okoliczności, o których mowa 
w art. 24 § 1 i 2.  
§ 2. Mediator odmawia przeprowadzenia mediacji w przypadku wątpliwości co do jego bezstronności i ni ezwłocznie 
zawiadamia o tym uczestników mediacji oraz organ administracji publicznej, jeżeli nie jest on uczestnikiem mediacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 256 
 
Art. 96h. Organ administracji publicznej niezwłocznie przekazuje mediatorowi dane kontaktowe uczestników medi a-
cji oraz ich pełno mocników, w szczególności numery telefonów i adresy poczty elektronicznej, jeżeli je posiada.  
Art. 96i. Mediator zapoznaje się z aktami sprawy i ma prawo sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, chyba 
że uczestnik mediacji w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia lub doręczenia postanowienia o skierowaniu sprawy do 
mediacji nie wyrazi zgody na zapoznanie się mediatora z aktami.  
Art. 96j. § 1. Mediacja nie jest jawna.  
§ 2. Mediator, uczestnicy mediacji i inne osoby biorące udział w mediacji są obowią zani zachować w tajemnicy 
wszelkie fakty, o których dowiedzieli się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że uczestnicy mediacji postanowią 
inaczej.  
§ 3. Propozycje ugodowe, ujawnione fakty lub oświadczenia złożone w toku mediacji nie mogą być wykorzyst ywane 
po jej zakończeniu, z wyjątkiem ustaleń zawartych w protokole z przebiegu mediacji.  
Art. 96k. Mediator prowadzi mediację, dążąc do polubownego rozwiązania sporu, w tym przez wspieranie uczestn i-
ków mediacji w formułowaniu przez nich propozycji ugodowy ch. 
Art. 96l. § 1. Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji, 
chyba że wyraził zgodę na prowadzenie mediacji bez wynagrodzenia.  
§ 2. Koszty wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem medi acji pokrywa organ administr a-
cji publicznej, a w sprawach, w których może być zawarta ugoda – strony w równych częściach, chyba że postanowią one 
inaczej.  
§ 3. Koszty mediacji są pokrywane niezwłocznie po jej zakończeniu.  
Art. 96m.  § 1. Mediator sporządza protokół z przebiegu mediacji.  
§ 2. Protokół z przebiegu mediacji zawiera:  
1) czas i miejsce przeprowadzenia mediacji;  
2) imiona i nazwiska (nazwy) oraz adresy (siedziby) uczestników mediacji;  
3) imię i nazwisko oraz adres mediatora;  
4) dokonane ustalenia co do sposobu załatwienia sprawy;  
5) podpis mediatora oraz uczestników mediacji, a jeżeli którykolwiek z uczestników mediacji nie może podpisać prot o-
kołu, wzmiankę o przyczynie braku podpisu.  
§ 3. Mediator niezwłocznie przedkłada protokół z przebiegu media cji organowi administracji publicznej w celu wł ą-
czenia go do akt sprawy i doręcza odpis tego protokołu uczestnikom mediacji.  
Art. 96n. § 1. Jeżeli w wyniku mediacji zostaną dokonane ustalenia dotyczące załatwienia sprawy w granicach ob o-
wiązującego prawa, o rgan administracji publicznej załatwia sprawę zgodnie z tymi ustal eniami, zawartymi w protokole 
z przebiegu mediacji.  
§ 2. Do akt postępowania nie włącza się dokumentów i innych materiałów, które nie znajdują się w aktach postęp o-
wania, ujawnionych w toku m ediacji przez jej uczestników, jeżeli te dokumenty i materiały nie stanowią podstawy do zał a-
twienia sprawy zgodnie z ustaleniami zawartymi w protokole z przebiegu mediacji.  
Rozdział 6  
Zawieszenie postępowania  
Art. 97. § 1. Organ administracji publicznej za wiesza postępowanie:  
1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony albo zarządcy sukcesyjnego 
do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a  postę po-
wanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105);  
2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony ; 
3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych ; 
3a) w razie wygaśnięcia zarządu sukcesy jnego, gdy postępowanie toczyło się z  udziałem zarządcy sukcesyjnego, jeżeli 
wezwanie spadkobierców zmarłego do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o  któ-
rych mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako be zprzedmiotowe (art. 105);  
4) gdy rozpatrzenie sprawy i  wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny 
organ lub sąd ; 
5) na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, w przypadku gdy stroną postępowania jest podmiot  w restruktur y-
zacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu  Gwarancyjnym, sy s-
temie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2019 r. poz.  795, z późn. zm.15)). 
                                                           
15) Zmiany tekstu jednolite go wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 730, 1495, 1655, 1798, 2020 i 2217.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 256 
 
§ 2. Gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, o których mowa w § 1 pkt 1 –4, organ  admin i-
stracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.  
§ 3. Organ administracji publicznej podejmie postępowanie, o którym mowa w § 1 pkt 5, na wniosek Bank owego  
Funduszu Gwarancyjnego.  
Art. 98. § 1. Organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o  to strona, na której żądanie 
postępowanie zostało wszczęte, a  nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społe cznemu.  
§ 2. Jeżeli w  okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o  podjęcie postępow a-
nia, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane.  
Art. 99. Organ administracji publicznej, który z przyczyny określonej w  art. 97 § 1 pkt 1 –3a zawiesił postępowanie 
wszczęte z urzędu, poczyni równocześnie niezbędne kroki w celu usunięcia przeszkody do dalszego prowadzenia postęp o-
wania. Tak samo postąpi organ w razie zawieszenia z tej samej przyczyny postępowania wszczętego na żądanie strony, 
jeżeli interes społeczny przemawia za załatwieniem sprawy.  
Art. 100. § 1. Organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z  przyczyny określonej  w art. 97 § 1 pkt 4, 
wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o  rozstrz ygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do 
wystąpienia o  to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w  tej sprawie do właściwego o rganu 
lub sądu.  
§ 2. Jeżeli zawieszenie postępowania z  przyczyny określonej  w art. 97 § 1 pk t 4 mogłoby spowodować niebezpi e-
czeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szk odę dla interesu społecznego, organ administracji publicznej 
załatwi sprawę, rozstrz ygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie.  
§ 3. Przepis  § 2 stosuje się także wówczas, gdy strona mimo wezwania (§ 1) nie wystąpiła o  rozstrzygnięcie zaga d-
nienia wstępnego albo gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę dla strony. W  tym 
ostatnim przypadku organ może uzależnić załatwienie sprawy od złożenia  przez stronę stosownego zabezpiecz enia.  
Art. 101. § 1. O  postanowieniu w  sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ admin istracji publicznej 
zawiadamia strony.  
§ 2. W przypadku zawieszenia postępowania  na żądanie s trony lub jednej ze stron (art.  98 § 1) organ pouczy je 
o treści przepisu  art. 98 § 2. 
§ 3. Na postanowienie w  sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia z awieszonego postępowania służy 
stronie zażalenie.  
Art. 102. W czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicz nej może podejmować czynności niezbędne 
w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego.  
Art. 103. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w  kodeksie.  
Rozdział 7  
Decyzje  
Art. 104. § 1. Organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że prz episy kodeksu st a-
nowią inaczej.  
§ 2. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w  całości lub w  części albo w  inny sposób kończą sprawę w  danej 
insta ncji. 
Art. 105. § 1. Gdy postępowanie z  jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w  całości albo w  części, organ 
administracji publicznej wydaje decyzję o  umorzeniu postępow ania odpowiednio w  całości albo w  części.  
§ 2. Organ administracji publiczn ej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o  to strona, na której żądanie post ę-
powanie zostało wszczęte, a  nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z  interesem społecznym.  
Art. 106. § 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia 
opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w  innej formie), decyzję w ydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.  
§ 2. Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o  zajęcie stanowi ska, z awiadamia o  tym stronę.  
§ 3. Organ, do którego zwrócono się o  zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie 
później niż w  terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termi n. 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 256 
 
§ 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w  razie potrzeby przeprowadzić post ępowanie wyjaśniające.  
§ 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w  drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie.  
§ 6. W przypadku niezajęcia stanowiska  w terminie określonym w § 3 stosuje się przepisy art. 36 –38, przy czym 
organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia.  
Art. 106a.  § 1. Organ załatwiający sprawę może, z urzędu albo na wniose k strony lub organu, do którego zwrócono 
się o zajęcie stanowiska, zwołać posiedzenie, jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia za jęcia stanowiska (posiedzenie 
w trybie współdziałania).  
§ 2. Organ załatwiający sprawę może zwołać posiedzenie w trybie współ działania przed upływem terminu do zajęcia 
stanowiska, określonego w art. 106 § 3, a jeżeli przepis prawa przewiduje inny termin, przed upływem tego terminu, tylko 
na wniosek organu, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska.  
§ 3. Organ załatwiający spr awę może wezwać strony na posiedzenie w trybie współdziałania. Przepisy art. 90 –96 
stosuje się odpowiednio.  
§ 4. Zwołanie posiedzenia w trybie współdziałania nie zwalnia z obowiązku rozpatrzenia ponaglenia, o którym mowa 
w art. 106 § 6. Postanowienie, o kt órym mowa w art. 106 § 5, może zostać wpisane do protokołu posiedzenia w trybie 
współdziałania.  
Art. 107. § 1. Decyzja zawiera:  
1) oznaczenie organu administracji publicznej;  
2) datę wydania;  
3) oznaczenie strony lub stron;  
4) powołanie podstawy prawnej;  
5) rozstrzygnięcie;  
6) uzasadnienie faktyczne i prawne;  
7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrz e-
czenia się odwołania;  
8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbow ego pracownika organu upoważnionego do wydania 
decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny;  
9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego,  sprzeciw od 
decyzji lub skarga do sądu administracyjnego – pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od 
decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one 
charakter stały , albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubi e-
gania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.  
§ 2. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać  decyzja. 
§ 3. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w  szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za ud o-
wodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z  powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności 
i mocy dowodowej, zaś uzas adnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z  przytoczeniem prz episów prawa.  
§ 4. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w  całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak 
decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz dec yzji w ydanych na skutek odwołania.  
§ 5. Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w  przypadkach, w  których z  dotychczasowych przepisów 
ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ogran iczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Pa ń-
stwa lub porządek p ubliczny.  
Art. 108. § 1. Decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykona lności, gdy jest to 
niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego prz ed 
ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W  tym osta tnim 
przypadku organ administracji publicznej może w  drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia.  
§ 2. Rygor natychmiastow ej wykonalności może być nadany decyzji również po jej wyd aniu. W  tym przypadku organ 
wydaje postanowienie, na które służy stronie zażalenie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 256 
 
Art. 109. § 1. Decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komuni kacji elektr onicznej.  
§ 2. W przypadkach wymienionych  w art. 14 § 2 decyzja może być stronom ogłoszona us tnie. 
Art. 110. § 1. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręcz enia lub 
ogłoszenia, o  ile kodeks nie stanowi inaczej.  
§ 2. Organ admini stracji publicznej, w przypadku milczącego załatwienia sprawy, jest związany wydanym w tym tr y-
bie rozstrzygnięciem od dnia następującego po dniu, w którym upływa termin przewidziany na wydanie decyzji lub post a-
nowienia kończącego postępowanie albo wniesien ie sprzeciwu, o ile kodeks nie stanowi inaczej.  
Art. 111. § 1. Strona może w  terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia 
co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w  stosunku do decyzji powód ztwa do sądu powszechnego lub 
skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w  decyzji pouczenia w  tych kwestiach.  
§ 1a. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z  urzędu w  zakresie, 
o którym mowa  w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji.  
§ 1b. Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w  formie postano wienia.  
§ 2. W przypadku wydania postanowienia, o  którym mowa  w § 1b, termin dla strony do wniesie nia odwołania, p o-
wództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.  
Art. 112. Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia 
powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administra cyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się 
do tego pouczenia.  
Art. 113. § 1. Organ administracji publicznej może z  urzędu lub na żądanie strony prostować w  drodze postanowienia 
błędy pisarskie i  rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w  wydanych przez ten organ decyzjach.  
§ 2. Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w  drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpl i-
wości  co do treści decyzji.  
§ 3. Na postanowienie w  sprawie sprostowania i  wyjaśnienia służy zażalenie.  
Rozdział 8 
Ugoda  
Art. 114. W sprawie, w której toczy się postępowanie administracyjne, strony mogą zawrzeć ugodę, jeżeli charakter 
sprawy na to pozwala i nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne.  
Art. 115. Ugoda może być zawarta przed organem administracji pub licznej, przed którym toczy się postępowanie 
w pierwszej instancji lub postępowanie odwoławcze, do czasu wydania przez organ decyzji w  sprawie.  
Art. 116. § 1. Organ administracji publicznej odroczy wydanie decyzji i wyznaczy stronom termin do zawarcia 
ugod y, jeżeli istnieją przesłanki do jej zawarcia, pouczając strony o trybie i skutkach zawarcia ugody.  
§ 2. W przypadku zawiadomienia przez jedną ze stron o  odstąpieniu od zamiaru zawarcia ugody lub niedotrzymania 
przez strony terminu wyznaczonego w  myśl  § 1, organ a dministracji publicznej załatwia sprawę w  drodze decyzji.  
Art. 117. § 1. Ugodę sporządza upoważniony pracownik organu administracji publicznej w formie pisemnej lub d o-
kumentu elektronicznego, na podstawie zgodnych oświadczeń stron. Jeżeli ugoda jes t sporządzana w formie pisemnej, 
oświadczenia składa się przed upoważnionym pracownikiem organu.  
§ 1a. Ugoda zawiera:  
1) oznaczenie organu administracji publicznej, przed którym ugoda została zawarta, i stron postępowania;  
2) datę sporządzenia ugody;  
3) przedmiot i treść ugody;  
4) podpisy stron oraz podpis upoważnionego pracownika organu administracji publicznej z podaniem imienia, nazwiska 
i stanowiska służbowego, a jeżeli ugoda została zawarta w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowane po d-
pisy ele ktroniczne stron oraz upoważnionego pracownika organu administracji publicznej.  
§ 2. Przed podpisaniem ugody upoważniony pracownik organu administracji publicznej odczytuje stronom jej treść, 
chyba że ugoda została sporządzona w formie dokumentu elektronic znego. Ugodę włącza się do akt sprawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 256 
 
Art. 118. § 1. Ugoda wymaga zatwierdzenia przez organ administracji publicznej, przed którym z ostała zawarta.  
§ 2. Jeżeli ugoda dotyczy kwestii, których rozstrzygnięcie wymaga zajęcia stanowiska przez inny organ, stos uje się 
odpowiednio przepis  art. 106. 
§ 3. Organ administracji publicznej odmówi zatwierdzenia ugody zawartej z  naruszeniem prawa, nieuwzględniającej 
stanowiska organu, o  którym mowa  w § 2, albo naruszaj ącej interes społeczny bądź słuszny interes stron.  
Art. 119. § 1. Zatwierdzenie bądź odmowa zatwierdzenia ugody następuje w  drodze postanowienia, na które służy 
zażalenie; postanowienie w  tej sprawie powinno być wydane w  ciągu siedmiu dni od dnia zawarcia ugody.  
§ 2. W przypadku gdy ugoda zawarta została w  toku postępowania odwoławczego, z  dniem, w  którym stało się ost a-
teczne postanowienie zatwierdzające ugodę, traci moc decyzja organu pierwszej instancji, o  czym zamieszcza się wzmiankę  
w tym postan owieniu.  
§ 3. Łącznie z  postanowieniem zatwierdzającym ugodę doręcza się stronom odpis ugody.  
Art. 120. § 1. Ugoda staje się wykonalna z  dniem, w  którym postanowienie o  jej zatwierdzeniu stało się ostateczne.  
§ 2. Organ administracji publicznej, przed którym została zawarta ugoda, potwierdza jej wykonalność na egzem plarzu 
ugody.  
Art. 121. Zatwierdzona ugoda wywiera takie same skutki, jak decyzja wydana w  toku postępowania administracyjnego.  
Art. 121a.  Do ugody zawartej przed mediatorem przepisy art. 117 –121 stosuje się odpowiednio.  
Art. 122. W sprawach nieuregulowany ch w  niniejszym rozdziale do ugody i  postanowienia w  sprawie jej zatwierdz e-
nia lub odmowy zatwierdzenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące d ecyzji.  
Rozdział 8a  
Milczące załatwienie sprawy  
Art. 122a.  § 1. Sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.  
§ 2. Sprawę uznaje się za załatwioną milcząco w sposób w całości uwzględniający żądanie strony, jeżeli w terminie 
miesiąca od dnia doręczenia żądania strony właściwemu organowi administracji publicznej albo innym terminie ok reślo-
nym w przepisie szczególnym organ ten:  
1) nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie (milczące zakończenie postępowania) albo  
2) nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji (milcząca zgoda).  
Art. 122b.  Za dzień wydania decyzji lub  postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, o której mowa 
w art. 122a § 2 pkt 1, albo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 122a § 2 pkt 2, uznaje się dzień:  
1) nadania sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie za po kwitowaniem przez opera -
tora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo  
2) doręczenia za pokwitowaniem sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przez pr a-
cowników organu administracji publi cznej lub inne upoważnione osoby, albo  
3) wprowadzenia sprzeciwu, decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie do systemu teleinform a-
tycznego w przypadku, o którym mowa w art. 391 albo art. 392. 
Art. 122c.  § 1. Milczące załatwienie sprawy na stępuje w dniu następującym po dniu, w którym upływa termin prz e-
widziany do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu. W prz y-
padku gdy organ przed upływem terminu do załatwienia sprawy zawiadomi stronę o braku sprzeciwu, milczące załatwienie 
sprawy następuje w dniu doręczenia tego zawiadomienia.  
§ 2. Jeżeli podanie nie spełnia wymagań wskazanych w przepisach lub jest konieczne doprecyzowanie treści żądania, 
stosuje się przepis art. 64. Termin, o którym mow a w art. 122a § 2, biegnie od dnia uzupełnienia braków lub doprecyzow a-
nia treści żądania.  
§ 3. Jeżeli w sprawie, która może być załatwiona milcząco, organ odwoławczy wydał decyzję na podstawie art. 138 § 2,  
termin, o którym mowa w art. 122a § 2, biegnie od  dnia doręczenia organowi pierwszej instancji akt sprawy wraz z tą 
decyzją.  
Art. 122d.  § 1. Do spraw załatwianych milcząco nie stosuje się przepisów art. 10 i art. 79a.  
§ 2. Zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminu, o którym mowa w art. 122a § 2.  
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 256 
 
Art. 122e.  W aktach sprawy zamieszcza się adnotację o milczącym załatwieniu sprawy, wskazując treść rozstrzyg -
nięcia oraz jego podstawę prawną.  
Art. 122f.  § 1. Na wniosek strony organ administracji publicznej, w drodze postan owienia, wydaj e zaświadczenie 
o milczącym załatwieniu sprawy albo odmawia wydania takiego zaświadczenia.  
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie.  
§ 3. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy zawiera:  
1) oznaczenie organu administracji publ icznej i strony lub stron postępowania;  
2) datę wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy;  
3) powołanie podstawy prawnej;  
4) treść rozstrzygnięcia sprawy załatwionej milcząco;  
5) datę milczącego załatwienia sprawy;  
6) pouczenie o możliwości wnie sienia zażalenia;  
7) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania 
zaświadczenia, a jeżeli zaświadczenie zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis 
elektroniczny.  
§ 4. Zaświadczenie o milczącym załatwieniu sprawy doręcza się wszystkim stronom w sprawie załatwionej milcząco.  
§ 5. W zakresie nieuregulowanym w § 1 –4 do zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy stosuje się przepisy 
działu VII.  
Art. 122g.  Do spraw załat wionych milcząco przepisy rozdział ów 12 i 13 w dziale II stosuje się odpowiednio. Przy j-
muje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa 
w art. 122c § 1.  
Art. 122h.16) § 1. W  sprawach zał atwianych milcząco organ administracji publicznej udostępnia informacje, o  któ-
rych mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w  Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiot o-
wej, na swojej stronie internetowej oraz w  widocznym miejscu  w swojej siedzibie.  
§ 2. Przekazanie informacji, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w  sposób określony w  § 1, 
nie zwalnia organu administracji publicznej z  obowiązku ich przekazania przy pierwszej czynności skierowanej do strony.  
Rozdział 9  
Postanowienia  
Art. 123. § 1. W toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia.  
§ 2. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w  toku postępowania, lecz nie rozstrzygają 
o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.  
Art. 124. § 1. Postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, 
oznaczenie  strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzyg -
nięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis  z pod a-
niem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie   
wydane zostało w formie doku mentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem  elektronicznym.  
§ 2. Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i  prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do 
sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek z ażalenia na postanowienie.  
Art. 125. § 1. Postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do sądu administr acyjnego, doręcza się 
na piśmie lub za pomocą środków komu nikacji elektronicznej.  
§ 2. W przypadkach wymienionych  w art. 14 § 2 postanow ienia mogą być stronom ogł aszane ustnie.  
§ 3. Postanowienie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego, doręcza się stronie wraz z  pouczeniem 
o dopuszczalności wniesienia skargi oraz uzasadnieniem faktycznym i  prawnym.  
Art. 126. Do postanowień st osuje się odpowiednio przepisy  art. 105, art. 107 § 2–5 oraz art.  109–113, a  do postan o-
wień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych  w art. 134 – również  art. 145–152 oraz art.  156–159, 
z tym że zamiast decyzji, o  której mowa  w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie.  
                                                           
16) Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 256 
 
Rozdział 10  
Odwołania  
Art. 127. § 1. Od decyzji wydanej w  pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej i nstancji.  
§ 2. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publiczne j wyższego stopnia, chyba że ustawa 
przewiduje inny organ odwoławczy.  
§ 3. Od decyzji wydanej w  pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy o d-
wołanie, jednakże strona niezadowolona z  decyzji może zwrócić się do tego org anu z  wnioskiem o  ponowne rozpatrzenie 
sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.  
§ 4. (uchylony ) 
Art. 127a.  § 1. W trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwoł a-
nia wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję.  
§ 2. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odw o-
łania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomo cna. 
Art. 128. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z  odwołania wynika, że strona nie 
jest zadowolona z  wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne w ymogi co do treści odwołania.  
Art. 129. § 1. Odwołanie wnosi się d o właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał 
decyzję.  
§ 2. Odwołanie wnosi się w  terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a  gdy decyzja została ogło -
szona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.  
§ 3. Przepisy sz czególne mogą przewidywać inne terminy do wniesienia odwołania.  
Art. 130. § 1. Przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu.  
§ 2. Wniesienie odwołania w  terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.  
§ 3. Przepisów  § 1 i 2 nie stosuje się w  przypadkach, gdy:  
1) decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108) ; 
2) decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z  mocy ustawy.  
§ 4. Decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jest zgodna z żądaniem 
wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do wniesienia odwołania.  
Art. 131. O wniesieniu odwołania organ administracji publicznej, który wydał decyzję, zawiadomi strony.  
Art. 132. § 1. Jeżeli odwołanie wniosły wszystkie stron y, a organ administracji publicznej, który w ydał decyzję, uzna, 
że to odwołanie zasługuje w  całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w  której uchyli lub zmieni zaskarżoną 
decyzję.  
§ 2. Przepis  § 1 stosuje się także w  przypadku, gdy odwołanie wnio sła jedna ze stron, a  pozostałe strony wyraziły 
zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji zgodnie z  żądaniem odwołania.  
§ 3. Od nowej decyzji służy stronom odwołanie.  
Art. 133. Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, obowiązany jest przesłać odwoł anie wraz z  aktami 
sprawy organowi odwoławczemu w  terminie siedmiu dni od dnia, w  którym otrzymał odwołanie, jeżeli w  tym terminie nie 
wydał nowej decyzji w  myśl  art. 132. 
Art. 134. Organ odwoławczy stwierdza w  drodze postanowienia niedopuszczalność odwoła nia oraz uchybienie te r-
minu do wniesienia odwołania. Postanowienie w  tej sprawie jest ostateczne.  
Art. 135. Organ odwoławczy może w  uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wyk onanie decyzji.  
Art. 136. § 1. Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z  urzędu dodatkowe postęp owanie 
w celu uzupełnienia dowodów i  materiałów w  sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który 
wydał decyzję.  
§ 2. Jeżeli decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a ko nieczny do wyjaśnienia zakres sprawy 
ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy 
przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do 
przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaś -
niającego  organowi, który wydał decyzję.  
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 256 
 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wni osek o przeprowadzenie 
przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe 
strony wyraziły na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, 
zawiera jącego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym 
do rozstrzygnięcia sprawy.  
§ 4. Przepisów § 2 i 3 nie stosuje się, jeżeli przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego 
w zakresi e niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy byłoby nadmiernie utrudnione.  
Art. 137. Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ o dwoławczy nie 
uwzględni jednak cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w  mocy decyzji naruszającej prawo lub int e-
res społeczny.  
Art. 138. § 1. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w  której:  
1) utrzymuje w  mocy zaskarżoną decyzję albo  
2) uchyla zaskarżoną decyzję w  całości albo w  części i  w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę 
decyzję – umarza postępowanie pierwszej insta ncji w  całości albo w  części, albo  
3) umarza postępowanie odwoławcze.  
§ 2. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w  całości i  przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia 
organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z  naruszeniem przepisów postępowania, a  konieczny do wyjaś -
nienia  zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten pow inien wskazać, jakie 
okoli czności należy wziąć pod uwagę prz y ponownym rozpatrz eniu sprawy.  
§ 2a. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą 
znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakr esie 
wykładni tych przepisów.  
§ 2b. Przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa w art. 136 § 2 lub 3. Organ odwoławczy po prz e-
prowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję, o której 
mowa w § 1 albo 4.  
§ 3. (uchylony ) 
§ 4. Jeżeli przepisy przewidują wydanie decyzji na blankiecie urzędowym, w  tym za p omocą środków komunikacji 
elektronicznej, a  istnieją podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy uchyla decyzję i  zobowiązuje o rgan 
pierwszej instancji do wydania decyzji o  określonej treści.  
Art. 139. Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona 
decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.  
Art. 140. W sprawach nieuregulowanych  w art. 136–139 w postępowaniu przed organami odwoła wczymi mają odpo -
wiednie zastosowanie przepisy o  postępowaniu przed organami pierwszej instancji.  
Rozdział 11  
Zażalenia  
Art. 141. § 1. Na wydane w  toku postępowania postanowienia służ y stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.  
§ 2. Zażaleni a wnosi się w  terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a  gdy postanowienie 
zostało  ogłoszone ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie.  
Art. 142. Postanowienie, na które nie słu ży zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w  odwołaniu od decyzji.  
Art. 143. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, 
który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uz asadnione.  
Art. 144. W sprawach nieuregulowanych w  niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zast osowanie przepisy 
dotyczące odwołań.  
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 256 
 
Rozdział 12  
Wznowienie postępowania  
Art. 145. § 1. W  sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:  
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktycz ne, okazały się fałszywe;  
2) decyzja wydan a została w  wyniku przestępstwa;  
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do  
art. 24, 25 i 27; 
4) strona bez własnej winy n ie brała udziału w  postępowaniu;  
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniej ące w  dniu wydania decyzji, 
nieznane organowi, który wydał decyzję;  
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;  
7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmie nnie od oceny przyjętej przy wydaniu 
decyzji (art. 100  § 2); 
8) decyzja została wydana w  oparciu o  inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmie nione.  
§ 2. Z przyczyn określonych  w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfa ł-
szowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub p o-
pełnienie przestępstwa jest oczywiste, a  wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpiecze ństwa dla 
życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.  
§ 3. Z przyczyn określonych  w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w  przypadku, gdy postępowanie 
przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z  innych przyczyn określonych 
w przepisach prawa.  
Art. 145a.  § 1. Można żądać  wznowienia postępowania również w  przypadku, gdy Trybunał Konst ytucyjny orzekł 
o niezgodności aktu normatywnego z  Konstytucją, umową międzyn arodową lub z  ustawą, na podstawie którego została 
wydana decyzja.  
§ 2. W sytuacji określonej  w § 1 skargę o  wznowi enie wnosi się w  terminie jednego mi esiąca od dnia wejścia w  życie 
orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.  
Art. 145b.  § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w  przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu 
stwierdzające naruszenie zasady równego tra ktowania, zgodnie z  ustawą z  dnia 3 grudnia 2010  r. o wdrożeniu niektórych 
przepisów Unii Europejskiej w  zakresie równego traktowania ( Dz. U. z 2016 r. poz. 1219 ), jeżeli naruszenie tej z asady 
miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostat eczną.  
§ 2. W sytuacji określonej  w § 1 skargę o  wznowienie wnosi się w  terminie jednego mi esiąca od dnia uprawomocni e-
nia się orzeczenia sądu.  
Art. 146. § 1. Uchylenie decyzji z  przyczyn określonych  w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dni a do-
ręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z  przyczyn określonych  w art. 145 § 1 pkt 3–8 oraz w  art. 145a  
i art. 145b, jeżeli od dnia doręcz enia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.  
§ 2. Nie uchyla się decyzji także w  przypadku, je żeli w  wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie 
decyzja odpowiadająca w  swej istocie decyzji dotychcz asowej.  
Art. 147. Wznowienie postępowania następuje z  urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postęp owania z przy-
czyny określonej  w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w  art. 145a  i art. 145b następuje tylko na żądanie strony.  
Art. 148. § 1. Podanie o  wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, kt óry wydał w  spra-
wie decyzję w  pierwszej instancji, w  terminie jednego miesiąca od  dnia, w  którym strona dowiedziała się o okolic zności  stano-
wiącej podstawę do wzn owienia postępowania.  
§ 2. Termin do złożenia podania o  wznowienie postępowania z  przyczyny określonej  w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od 
dnia, w  którym strona dowiedziała się o decyzji.  
Art. 149. § 1. Wznowienie postępowania następuje w  drodze postanowienia.  
§ 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn 
wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.  
§ 3. Odmowa wzn owienia postępowania następuje w  drodze postanowienia.  
§ 4. Na postanowienie, o  którym mowa  w § 3, służy zażalenie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 256 
 
Art. 150. § 1. Organem administracji publicznej właściwym w  sprawach wymienionych  w art. 149 jest organ, który 
wydał w  sprawie decyzję w  ostatniej instancji.  
§ 2. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego  w § 1, o wznowieniu postęp o-
wania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równ ocześnie wyznacza organ właściwy w  sprawach wymienionych  
w art. 149 § 2. 
§ 3. Przepis  § 2 nie dotyczy przypadków, gdy decyzję w  ostatniej instancji wydał minister, a  w sprawach należących 
do zadań jednostek samorządu terytorialnego – samorządowe kolegium odwoławcze.  
Art. 151. § 1. Organ administracji publicznej, o  którym mowa  w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określ o-
nego  w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w  której:  
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie  art. 145 § 1, 
art. 145a lub  art. 145b, albo  
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie  art. 145 § 1, art. 145a 
lub art. 145b, i  wydaje nową decyzję rozstrzygającą o  istocie sprawy.  
§ 2. W przypadku gdy w  wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na sk utek okoliczności, 
o których mowa  w art. 146, organ administracji publicznej ogr aniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji 
z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z  powodu których nie uchylił tej decyzji.  
§ 3. W sprawach, o których mow a w § 1, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się.  
Art. 152. § 1. Organ administracji publicznej właściwy w  sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z  urzędu lub 
na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności spr awy wskazują na pr awdopodobieństwo uchylenia decyzji 
w wyniku wznowienia post ępowania.  
§ 2. Na postanowienie w  sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie 
wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze.  
Art. 153. (uchylony)  
Rozd ział 13  
Uchylenie, zmiana oraz stwierdzenie nieważności decyzji  
Art. 154. § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w  każdym czasie uch y-
lona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub 
słuszny interes strony.  
§ 2. W przypadkach określonych  w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w  sprawie uch ylenia lub zmiany dotych -
czasowej decyzji.  
§ 3. (uchylony)  
Art. 155. Decyzja ostateczna, na mocy której strona na była prawo, może być w  każdym czasie za zgodą strony uch y-
lona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się 
uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i  przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis  art. 154 
§ 2 stosuje się odpowiednio.  
Art. 155a.  W sprawach, o których mowa w art. 154 i art. 155, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się.  
Art. 156. § 1. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:  
1) wydana została z  naruszeniem przepisów o  właściwości ; 
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z  rażącym naruszeniem prawa ; 
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco ; 
4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w  sprawie;  
5) była niewykonalna w  dniu jej wydania i  jej niewykonalność ma charakter trwały ; 
6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ; 
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z  mocy prawa.  
§ 2.17) Nie stwierdza się nieważności decyzji z  przyczyn wymienionych  w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej dor ę-
czenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a  także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.  
                                                           
17) Uznany za niezgodny z  Konstytucją Rzeczypospolitej Polskie j z dniem 21  maja 2015  r. w zakresie, w  jakim nie wyłącza dopus z-
czalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z  rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ 
czasu, a  decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z  dnia 12  maja 
2015  r. sygn. akt P  46/13  (Dz. U. poz.  702).  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 256 
 
Art. 157. § 1. Właściwy do stwierdzen ia nieważności decyzji w  przypadkach wymienionych  w art. 156 jest organ 
wyższego stopnia, a  gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ.  
§ 2. Postępowanie w  sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się  na żądanie strony lub z  urzędu.  
§ 3. (uchylony)  
Art. 158. § 1. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Przepisów o mi l-
czącym  załatwieniu sprawy nie stosuje się.  
§ 2. Jeżeli nie można stwierdzić nieważności de cyzji na skutek okoliczności, o  których mowa  w art. 156 § 2, organ 
administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z  naruszeniem prawa oraz wskazania 
okoliczności, z  powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.  
Art. 159. § 1. Organ administracji publicznej, właściwy w  sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma 
z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawd opodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z  wad 
wymienionych  w art. 156 § 1. 
§ 2. Na postanowienie o  wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie.  
Art. 160. (uchylony)  
Art. 161. § 1. Minister może uchylić lub zmienić w  niezbędnym zakresie każdą decyzję ostateczną, jeżeli w  inny sp o-
sób nie można usunąć stanu zagrażającego życ iu lub zdrowiu lud zkiemu albo zapobiec poważnym szkodom dla gospodarki 
narodowej lub dla ważnych interesów Państwa.  
§ 2. Uprawnienia określone  w § 1 w stosunku do decyzji wydanych przez organy jednostek samorządu terytorialnego 
w sprawach należących do zad ań z zakresu administracji rządowej przysługują również wojewodzie.  
§ 3. Stronie, która poniosła szkodę na skutek uchylenia lub zmiany decyzji, służy roszcz enie o  odszkodowanie za 
poniesioną rzeczywistą szkodę od organu, który uchylił lub zmienił tę decyzj ę; organ ten, w  drodze decyzji, orzeka również 
o odszkodowaniu.  
§ 4. Roszczenie o  odszkodowanie przedawnia się z  upływem trzech lat od dnia, w  którym stała się ostateczna decyzja 
uchylająca lub zmieniająca decyzję.  
§ 5. (uchylony)  
Art. 162. § 1. Organ admi nistracji publicznej, który wydał decyzję w  pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, 
jeżeli decyzja:  
1) stała się bezprzedmiotowa, a  stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w  inte-
resie społecznym lub w  interes ie strony;  
2) została wydana z  zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a  strona nie dopełniła tego warunku.  
§ 2. Organ administracji publicznej, o  którym mowa  w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z  zastrzeżeniem 
dopełnienia określonych czynności, a  strona nie dopełniła tych czynności w  wyznaczonym terminie.  
§ 3. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów  § 1 i 2 w drodze decyzji.  
Art. 163. Organ administracji publicznej może uchylić lub zmie nić decyzję, na mocy której strona n abyła prawo,  
także w  innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w  niniejszym rozdziale, o  ile przewidują to przepisy 
szczególne.  
Art. 163a.  W sprawach, o których mowa w art. 161 –163, przepisów o milczącym załatwieniu sprawy nie stosuje się.  
Rozdział 14  
Postępowanie uproszczone  
Art. 163b.  § 1. Organ administracji publicznej załatwia sprawę w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przepis szcz e-
gólny tak stanowi.  
§ 2. Postępowanie uproszczone może dotyczyć interesu  prawnego lub obowiązku tylko jednej strony, jeżeli przepis 
szczególny nie stanowi inaczej. Przepisu art. 62 nie stosuje się.  
§ 3. W sprawie rozpoznawanej w postępowaniu uproszczonym stosuje się przepisy o milczącym załatwieniu sprawy, 
chyba że przepis szc zególny stanowi inaczej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 256 
 
Art. 163c.  § 1. W postępowaniu uproszczonym strona może wnieść podanie z wykorzystaniem urzędowego formu -
larza, w którym wskazuje okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz przedstawia dowody wraz z żądaniem wszczęcia 
postępowan ia. 
§ 2. Urzędowy formularz zawiera pouczenie o treści § 4.  
§ 3. W przypadku wniesienia podania z wykorzystaniem formularza elektronicznego stosuje się przepis art. 63 § 3a.  
§ 4. W sprawie wszczętej na skutek podania złożonego z wykorzystaniem urzędowego f ormularza nie jest dopus z-
czalne późniejsze zgłaszanie przez stronę nowych żądań.  
Art. 163d.  Jeżeli uwzględnienie nowych okoliczności powołanych przez stronę w toku postępowania jest istotne dla 
wyniku tego postępowania, a ich uwzględnienie doprowadzi do je go przedłużenia, organ administracji publicznej w dal-
szym ciągu prowadzi postępowanie z pominięciem przepisów niniejszego rozdziału, o czym niezwłocznie informuje stronę.  
Art. 163e.  § 1. Postępowanie dowodowe jest ograniczone do dowodów zgłoszonych przez s tronę, łącznie z żądaniem 
wszczęcia postępowania, oraz dowodów możliwych do ustalenia na podstawie danych, którymi dysponuje organ prow a-
dzący postępowanie.  
§ 2. W sprawach rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym nie stosuje się przepisu art. 81.  
Art. 163f. Uzasadnienie decyzji wydanej w postępowaniu uproszczonym może ograniczać się do wskazania faktów, 
które organ administracji publicznej uznał za udowodnione , oraz przytoczenia przepisów prawa stanowiących podstawę 
prawną decyzji.  
Art. 163g.  Postanowieni a wydane w postępowaniu uproszczonym można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, 
z wyjątkiem postanowień wydanych po wydaniu decyzji, postanowień o zawieszeniu lub odmowie podjęcia zawieszonego 
postępowania oraz postanowień, w odniesieniu do których możl iwość ich zaskarżenia przewidują przepisy szczególne.  
DZIAŁ  III 
Przepisy szczególne w  sprawach ubezpieczeń społecznych  
Art. 164–179. (uchylon e) 
Art. 180. § 1. W  sprawach z  zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że przepisy dot y-
czące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w  tych spr awach.  
§ 2. Przez sprawy z  zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy wynikające z  przepisów o  ubezpieczeniach 
społecznych, o  zaopatrzeniach emerytalnych i  rentowych, o  funduszu alim entacyjn ym, a  także sprawy wynikające z przep i-
sów o  innych świadczeniach wypłacanych z  funduszów przeznaczonych na ubezpieczenia społec zne. 
Art. 181. Organy odwoławcze właściwe w  sprawach z  zakresu ubezpieczeń społecznych określają przepisy odrębne; 
do pos tępowania przed tymi organami stosuje się odpowiednio przepis  art. 180 § 1. 
DZIAŁ IV 
Udział prokuratora  
Art. 182. Prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o  wszczęcie p o-
stępowania w  celu usunięcia stanu niezgodn ego z  prawem.  
Art. 183. § 1. Prokuratorowi służy prawo udziału w  każdym stadium postępowania w  celu zapewni enia, aby post ę-
powanie i  rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z  prawem.  
§ 2. Organ administracji publicznej zawiadamia prokuratora o  wszczęciu postępow ania oraz o  toczącym się postęp o-
waniu w  każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w  postępowaniu za potrzebny.  
Art. 184. § 1. Prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisy kodeksu lub 
przepisy szczególne przewid ują wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji albo jej uchylenie lub zmianę.  
§ 2. Prokurator wnosi sprzeciw do organu właściwego do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności dec y-
zji albo jej uchylenia lub zmiany.  
§ 3. Sprzeciw od de cyzji wydanej przez ministra wnosi Prokurator Generalny.  
§ 4. Jeżeli podstawą sprzeciwu jest naruszenie przepisu  art. 145 § 1 pkt 4, wniesienie sprzeciwu wymaga zgody strony.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 256 
 
Art. 185. § 1. Sprzeciw prokuratora powinien być rozpatrzony i  załatwiony w  termi nie trzydziestu dni od daty jego 
wniesienia.  
§ 2. W razie niezałatwienia sprzeciwu w  terminie określonym  w § 1 mają odpowiednie zastosowanie przepisy  art. 36–38. 
Art. 186. W przypadku wniesienia sprzeciwu przez prokuratora właściwy organ administracji publ icznej wszczyna 
w sprawie postępowanie z  urzędu, zawiadamiając o  tym strony.  
Art. 187. W przypadku wniesienia przez prokuratora sprzeciwu organ administracji publicznej, do kt órego sprzeciw 
wniesiono, obowiązany jest niezwłocznie rozpatrzyć, czy zachodzi p otrzeba wstrzymania wykonania decyzji do chwili 
załatwienia sprzeciwu.  
Art. 188. Prokuratorowi, który bierze udział w  postępowaniu w  przypadkach określonych  w art. 182–184, służą prawa 
strony.  
Art. 189. Prokurator, który wniósł skargę na decyzję organu adm inistracji publicznej do sądu admin istracyjnego, nie 
może z  tych samych przyczyn wnieść sprzeciwu.  
DZIAŁ IVA  
Administracyjne kary pieniężne  
Art. 189a.  § 1. W sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej 
wyko naniu stosuje się przepisy niniejszego działu.  
§ 2. W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:  
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,  
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,  
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,  
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,  
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,  
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej  
– przep isów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.  
§ 3. W sprawach nakładania lub wymierzania przez organ administracji publicznej kar na podstawie przepisów o p o-
stępowaniu w sprawach o wykroczenia, odpowiedzialności dyscyplinarnej, porządkowej lub z tytułu naruszenia dyscypliny 
finansów publicznych, przepisów niniejszego działu nie stosuje się.  
Art. 189b.  Przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, 
nakładaną przez organ administracji publiczne j, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na nied o-
pełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej 
nieposiadającej osobowości prawnej.  
Art. 189c.  Jeżeli w czasie w ydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż 
w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stos o-
wać ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony.  
Art. 189d.  Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę:  
1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życi a lub zdrowia, ochrony mienia w znacz-
nych rozmia rach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania 
tego naruszenia;  
2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie 
obowiązku albo narus zenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara;  
3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie 
skarbowe;  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 256 
 
4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna  kara pieniężna, do powstania naruszenia 
prawa;  
5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;  
6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;  
7) w przypadku osoby fizycznej – warunki os obiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.  
Art. 189e.  W przypadku gdy do naruszenia prawa doszło wskutek działania siły wyższej, strona nie podlega ukaraniu.  
Art. 189f.  § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odst ępuje od nałożenia administracyjnej kary pie -
niężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:  
1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub  
2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona admini stracyjna kara pieniężna 
przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub 
wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spe ł-
nia cele, d la których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.  
§ 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być 
nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze  postanowienia, może wyznaczyć stronie 
termin do przedstawienia dowodów potwierdzających:  
1) usunięcie naruszenia prawa lub  
2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia.  
§ 3. Organ administ racji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej 
kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.  
Art. 189g.  § 1. Administracyjna kara pienię żna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia 
prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa.  
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują termin, po upływie kt ó-
rego nie można wszc ząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia 
prawa, w następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna.  
§ 3. Administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć  lat od dnia, w którym kara powinna 
być wykonana.  
Art. 189h.  § 1. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości  
strony.  
§ 2. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pie niężnej biegnie on na nowo od dnia 
następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.  
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości strony nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia nałożenia a dmin i-
stracyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postan o-
wienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.  
§ 4. Bieg terminu przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieni ężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega 
zawieszeniu z dniem:  
1) wniesienia środka zaskarżenia od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej do sądu administracyjnego 
albo sądu powszechnego, albo skargi kasacyjnej od prawomocnego orzeczenia  w przedmiocie administracyjnej kary 
pieniężnej;  
2) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;  
3) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administ racji, jeżeli 
przepisy odrębne przewidują możliwość zarządzenia zabezpieczenia.  
§ 5. Termin przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, 
od dnia następującego po dniu:  
1) uprawomocnienia się orzec zenia sądu administracyjnego albo sądu powszechnego właściwego do rozpoznania odw o-
łania od decyzji w przedmiocie administracyjnej kary pieniężnej, albo odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozp o-
znania przez Sąd Najwyższy, oddalenia skargi kasacyjnej, albo  uchylenia przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku 
i orzeczenia co do istoty sprawy;  
2) uprawomocnienia się orzeczenia lub ogłoszenia prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia 
istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;  
3) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 256 
 
Art. 189i.  § 1. Zaległą administracyjną karą pieniężną jest kara niezapłacona w terminie.  
§ 2. Od zaległej administracyjnej kary pieniężnej nalicza si ę odsetki za zwłokę w wysokości określonej jak dla zaleg -
łości podatkowych, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.  
Art. 189j.  § 1. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej przerywa ogłoszenie upadłości 
strony.  
§ 2. Po prze rwaniu biegu terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej biegnie on na nowo od dnia 
następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.  
§ 3. Jeżeli ogłoszenie upadłości stron y nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia egzekucji administr a-
cyjnej kary pieniężnej, bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia następującego po dniu upra womocnienia się postanowienia 
o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.  
§ 4. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega prz e-
rwaniu z dniem:  
1) zastosowania środka egzekucyjnego, o którym zobowiązany został zawiadomiony;  
2) doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.  
§ 5. Bieg terminu przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna się, a po przerwaniu biegnie na 
nowo, od dnia następującego po dniu, w którym:  
1) zastosowano środek egzek ucyjny, o którym zobowiązany został zawiadomiony;  
2) doręczono zarządzenie zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.  
Art. 189k.  § 1. Organ administracji publicznej, który nałożył administracyjną karę pieniężną, na wnios ek strony, w  przy-
padkach uzasadnionych ważnym interesem publicznym lub ważnym interesem strony, może udzielić ulg w wykonaniu admin i-
stracyjnej kary pieniężnej przez:  
1) odroczenie terminu wykonania administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na rat y; 
2) odroczenie terminu wykonania zaległej administracyjnej kary pieniężnej lub rozłożenie jej na raty;  
3) umorzenie administracyjnej kary pieniężnej w całości lub części;  
4) umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub części.  
§ 2. W przypadku umorzenia zal egłej administracyjnej kary pieniężnej umorzeniu podl egają także odsetki za zwłokę 
w całości lub takiej części, w jakiej została umorzona zaległa administracyjna kara pieniężna.  
§ 3. Właściwy organ, na wniosek strony prowadzącej działalność gospodarczą, mo że udzielać określonych w § 1 ulg 
w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, które:  
1) nie stanowią pomocy publicznej;  
2) stanowią pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie – w zakresie i na zasadach określ o-
nych w bezpośrednio  obowiązujących przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących pomocy w ramach zasady  
de minimis;  
3) stanowią pomoc publiczną:  
a) mającą na celu naprawienie szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi lub innymi zdarzeniami nadzwyczajnymi,  
b) mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce,  
c) zgodną z zasadami rynku wewnętrznego Unii Europejskiej, której dopuszczalność została określona przez właś ciwe 
organy Unii Europejskiej, udzielaną na przeznaczenie inne niż wymienione w lit. a i b.  
§ 4. W przypadku pomocy publicznej określonej w § 3 pkt 3 lit. a i b ulgi, o których mowa w § 3 pkt 2, mogą być udzi e-
lane, jeżeli w przepisach odrębnych zostały określone szczegółowe warunki udzielania tej pomocy, zapewniające jej zgodność 
z zasadami rynku wewnętr znego Unii Europejskiej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 256 
 
§ 4a. Do pomocy publicznej, o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, przeznaczonej na restrukturyzację, stosuje się:  
1) w zakresie warunków udzielania tej pomocy:  
a) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego jest prowadzone postępowanie r estrukturyzacyjne – przepisy  ustawy 
z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 201 9 r. poz. 243, z późn. zm.18)), 
b) w przypadku przedsiębiorcy, wobec którego nie jest prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne – przepisy  
wykonawcze wydane na podstawie art. 139a ust. 4 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne;  
2) w zakresie trybu udzielania tej pomocy – przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 139a ust. 4 ustawy  z dnia 
15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne.  
§ 5. Rada  Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż restrukturyzacja przeznaczenie pomocy,  
o której mowa w § 3 pkt 3 lit. c, udzielanej w formie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej oraz  warunki i tryb 
udzielania tych ulg, mając na uwad ze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy państwa określone  przez właściwe 
organy Unii Europejskiej.  
DZIAŁ V  
(uchylony)  
DZIAŁ  VI 
(uchylony)  
DZIAŁ  VII 
Wydawanie zaświadczeń  
Art. 217. § 1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie os oby ubiegającej się o zaświadczenie.  
§ 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:  
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;  
2) osoba ubiega się o  zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w  urzęd owym potwierdze niu określonych 
faktów lub stanu prawnego.  
§ 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w  terminie siedmiu dni.  
§ 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem  elek-
tronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie.  
Art. 217a.19) Organ administracji publicznej przekazuje informacje, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządz e-
nia 2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do strony, chyba że stro na posiada te informacje, a  ich zakres lub treść 
nie uległy zmianie.  
Art. 218. § 1. W  przypadkach, o  których mowa  w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest 
wydać zaświadczenie, gdy chodzi o  potwierdzenie faktów albo stanu prawneg o, wynikających z  prowadzonej przez ten 
organ ewidencji, rejestrów bądź z  innych danych znajdujących się w  jego posiadaniu.  
§ 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w  koniecznym zakresie 
postępowanie wyjaśniając e. 
Art. 219. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o  treści żądanej przez osobę ubiegającą się o  nie 
następuje w  drodze postanowienia, na które służy zażalenie.  
Art. 220. § 1. Organ administracji publicznej nie może żądać zaświadczenia ani oświad czenia na potwierdzenie 
faktów lub stanu prawnego, jeżeli:  
1) znane są one organowi z  urzędu;  
                                                           
18) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 326, 912, 1655, 1802, 2089 i 2217 . 
19) Dodany przez art. 1 pkt 1 0 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 256 
 
2) możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie:  
a) posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych,  
b) rejestrów publicznych posiadanych przez  inne podmioty publiczne,  do których organ ma dostęp w  drodze ele k-
tronicznej na zasadach określonych w  przepisach ustawy z  dnia 17  lutego 2005  r. o informatyzacji działalności 
podmiotów realizujących zadania publiczne,  
c) wymiany informacji z  innym podmiot em publicznym na zasadach określonych w  przepisach o  informatyzacji 
działalności podmiotów realizujących zadania p ubliczne,  
d) przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych (dowodu osobistego, dowodów 
rejestracyjnych i  innych).  
§ 2. Organ administracji publicznej żądający od strony lub innego uczestnika postępowania zaświadczenia albo 
oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego jest ob owiązany wskazać przepis prawa wymagający urzęd o-
wego potwierdzenia tych faktów lub stan u prawnego w  drodze zaświadczenia albo oświadczenia.  
§ 3.20) Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w formie dokumentu elektronicznego zaświa d-
czenia  wymaganego do potwierdzenia faktów lub stanu prawnego lub innego dokumentu wydanego przez podmiot   
publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących  zadania 
publiczne, jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, strona lub inny uczestnik postępowania  
może zł ożyć elektroniczną kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu jej przez wnoszącego, przy  użyciu kwalifik owa-
nego podpisu elektronicznego  podpisu zaufanego albo podpisu osobistego . 
§ 4. Organ administracji publicznej może żądać przedłożenia oryginału zaświ adczenia, innego dokumentu lub p o-
twierdzenia uiszczenia opłat i  kosztów postępowania, o  których mowa  w § 3, o ile złożona kopia nie pozwala na weryfik a-
cję autentyczności oraz integralności lub jeżeli jest to uzasadnione innymi okolicznościami sprawy.  
§ 5. Strona lub inny uczestnik postępowania przechowują zaświadczenie, inny dokument lub potwierdzenie uiszczenia 
opłat i  kosztów postępowania, o  których mowa  w § 3, do dnia, w  którym decyzja kończąca postępowanie stała się ostateczna.  
DZIAŁ  VIII 
Skargi i  wnios ki 
Rozdział 1  
Postanowienia ogólne  
Art. 221. § 1. Zagwarantowane każdemu w  Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania skarg i  wniosków 
do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacy j-
nych oraz do organizacji i  instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami niniejszego działu.  
§ 2. Skargi i  wnioski mogą być składane do organizacji i  instytucji społecznych w  związku z  wykonywanymi przez 
nie zadaniami zleconym i z zakresu administracji publicznej.  
§ 3. Skargi i  wnioski można składać w  interesie publicznym, własnym lub innej osoby za jej zgodą.  
Art. 222. O tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma, a  nie jego forma z ewnętrzna.  
Art. 223. § 1. Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i  inne organy samorządowe oraz organy organ i-
zacji społecznych – rozpatrują oraz załatwiają skargi i  wnioski w  ramach swojej właściwości.  
§ 2. Pracownik organu państwowego, pracownik samorządowy oraz organu  organizacji społecznej, winny niewłaśc i-
wego i  nieterminowego załatwiania skarg i  wniosków, podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo 
innej odpowiedzia lności przewidzianej w  przepisach prawa.  
Art. 224. Ilekroć w  przepisach niniejszego d ziału jest mowa o  organach państwowych – rozumie się przez to także 
organy przedsiębiorstw państwowych i  innych państwowych jednostek organ izacyjnych.  
Art. 225. § 1. Nikt nie może być narażony na jakikolwiek uszczerbek lub zarzut z  powodu złożenia skargi l ub wnios ku 
albo z  powodu dostarczenia materiału do publikacji o  znamionach skargi lub wniosku, jeżeli działał w  granicach prawem 
dozwolonych.  
§ 2. Organy państwowe, organy jednostek samorządu terytorialnego i  inne organy sam orządowe oraz organy organ i-
zacji społecznych są obowiązane przeciwdziałać hamow aniu krytyki i  innym działaniom ograniczającym prawo do skład a-
nia skarg i  wniosków lub dostarczania informacji – do publikacji – o znamionach skargi lub wniosku.  
                                                           
20) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 256 
 
Art. 226. Rada Ministrów wyda, w  drodze rozpor ządzenia, przepisy o  organizacji przyjmowania i  rozpatrywania 
skarg i  wniosków.  
Art. 226a.21) Organy właściwe w  sprawach skarg i  wniosków przekazują informacje, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 
i 2 rozporządzenia 2016/679, skarżącemu lub wnioskodawcy przy pi erwszej czynności skierowanej do tych osób.  
Rozdział 2  
Skargi  
Art. 227. Przedmiotem skargi może być w  szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właś -
ciwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów ska rżących, a  także przewlekłe lub 
biurokratyczne załatwianie spraw.  
Art. 228. Skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia.  
Art. 229. Jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem 
właśc iwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności:  
1) rady gminy, rady powiatu i  sejmiku województwa – wojewoda, a  w zakresie spraw finansowych – regionalna izba 
obrachunkowa;  
2) organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego oraz kier owników powiatowych służb, inspekcji, straży 
i innych jednostek organizacyjnych w  sprawach należących do zadań zleconych z  zakresu administracji rządowej – 
wojewoda lub o rgan wyższego stopnia ; 
3) wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i  kierowników gminn ych jednostek org anizacyjnych, z  wyjątkiem spraw 
określonych  w pkt 2 – rada gminy;  
4) zarządu powiatu oraz starosty, a  także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży i  innych jednostek organiz a-
cyjnych, z  wyjątkiem spraw określonych  w pkt 2 – rada p owiatu;  
5) zarządu i  marszałka województwa, z  wyjątkiem spraw określonych  w pkt 2 – sejmik województwa;  
6) wojewody w  sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu – właściwy m inister, a  w innych sprawach – 
Prezes Rady Ministrów;  
7) innego organu admi nistracji rządowej, organu przedsiębiorstwa państwowego lub i nnej państwowej jednostki organ i-
zacyjnej – organ wyższego stopnia lub sprawujący bezpośredni nadzór;  
8) ministra – Prezes Rady Ministrów;  
8a) konsula – minister właściwy do spraw zagranicznych;  
9) organu centralnego i  jego kierownika – organ, któremu podlega.  
Art. 230. Do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań i  działalności organizacji społecznej właściwy jest organ bezpośrednio 
wyższego stopnia tej organizacji, a  w stosunku do organu naczelnego or ganizacji – Prezes Rady Ministrów lub właściwi min i-
strowie sprawujący nadzór nad działalnością tej organizacji.  
Art. 231. § 1.22) Jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest ni e-
zwłocznie, nie później jednak ni ż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu org anowi, zawiadamiając równo -
cześnie o  tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ.  
§ 2.23) Informacje, o  których mowa w  art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, w  zakresie danych przetwarzanych 
przez  organ przekazujący skargę, dołącza się do zawiadomienia o  przekazaniu skargi.  
Art. 232. § 1. Organ właściwy do rozpatrzenia skargi może ją przekazać do załatwienia organowi niższego stopnia, 
o ile skarga nie zawiera zarzutów dotyczących działalności tego organu.  
§ 2. Skargę na pracownika można przekazać do załatwienia również jego przełożonemu służbowemu, z  obowiązkiem 
zawiadomienia organu właściwego do rozpatrzenia ska rgi o sposobie jej załatwienia.  
§ 3. O przekazaniu skargi zawiadamia się równocześnie sk arżącego.  
                                                           
21) Dodany przez art. 1 pkt 1 1 ustawy, o której mowa w odnośniku  1. 
22) Oznaczenie § 1 nadane przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
23) Dodany przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 256 
 
Art. 233. Skarga w  sprawie indywidualnej, która nie była i  nie jest przedmiotem postępowania admin istracyjnego, 
powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Jeżeli skarga taka pochodzi od innej osoby, może 
spowodować wszc zęcie postępowania administr acyjnego z  urzędu, chyba że przepisy wymagają do wszczęcia postępow a-
nia żądania strony.  
Art. 234. W sprawie, w  której toczy się postępowanie administracyjne:  
1) skarga złożona przez stronę podlega rozpatrzeniu w  toku postępowani a, zgodnie z  przepisami kodeksu;  
2) skarga pochodząca od innych osób stanowi materiał, który organ prowadzący post ępowanie powinien rozpatrzyć 
z urzędu.  
Art. 235. § 1. Skargę w  sprawie, w  której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej tr eści z a żądanie 
wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, 
z zastrzeżeniem  art. 16 § 1 zdanie  drugie.  
§ 2. (uchylony)  
Art. 236. § 1.24) W przypadkach określonych  w art. 233 i 234 organem w łaściwym do rozpatrzenia skargi jest organ 
uprawniony do wszczęcia postępowania lub organ, przed którym toczy się postępow anie, a  w przypadkach określonych  
w art. 235 – organ właściwy do wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo do jej  uchylenia lub 
zmiany.  
§ 2.25) W przypadku wszczęcia albo wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji, jej uchylenia albo 
zmiany na skutek skargi, o  której mowa w  art. 233 zdanie drugie, art.  234 pkt 2 lub art.  235, w  stosunku do strony i  uczest-
nika postępowania przepisu art.  15 ust. 1 lit. g rozporządzenia 2016/679  nie stosuje się.  
§ 3.25) Na każdym etapie postępowania, o  którym mowa w  § 2, skarżący może zezwolić organowi na udostępnienie 
swoich danych stronie p ostępowania.  
Art. 237. § 1. Organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki, nie później jednak 
niż w  ciągu miesiąca.  
§ 2. Posłowie na Sejm, senatorowie i  radni, którzy wnieśli skargę we własnym imieniu albo przekazali do z ałatwienia 
skargę innej osoby, powinni być zawiadomieni o  sposobie załatwienia skargi, a  gdy jej załatwienie wymaga zebrania 
dowodów, informacji lub wyjaśnień – także o  stanie rozpatrzenia skargi, najpóźniej w  terminie czternastu dni od dnia jej 
wniesienia  albo przekazania.  
§ 3. O sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego.  
§ 4. W razie niezałatwienia skargi w  terminie określonym  w § 1 stosuje się przepisy  art. 36–38. 
Art. 238. § 1. Zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oz naczenie organu, od którego p o-
chodzi,  wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska słu ż-
bowego  osoby upoważnionej do załatwienia skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w formie dokum entu 
elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zawiadomienie o odmownym  zała-
twieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239.  
§ 2. W zawiadomieniu, o  którym mowa  w § 1, w  jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej, Agencji 
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Słu żby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego 
oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego można pominąć imię i  nazwisko osoby upoważ nionej do z ałatwienia skargi.  
Art. 239. § 1. W  przypadku gdy skarga, w  wyniku jej rozpatrzenia, została uznana za bezzasadną i  jej bezzasadność 
wykazano w  odpowiedzi na skargę, a  skarżący ponowił skargę bez wskazania nowych okoliczności – organ właściwy do  jej 
rozpatrzenia może podtrz ymać swoje poprzednie stanowisko z  odpowiednią adnotacją w  aktach sprawy – bez zawiadami a-
nia skarżącego.  
§ 2. (uchylony)  
Art. 240. Gdy skarga dotyczy sprawy, która nie podlega rozpatrzeniu według przepisów kodeksu (art.  3 § 1 i 2) albo 
nie należy do właściwości organów administracji publicznej, przepisy  art. 233–239 stosuje się odpowiednio, z zastrzeż e-
niem, że w  miejsce pozostałych przepisów kodeksu stosuje się przepisy postępowania właściwego dla danej sprawy.  
                                                           
24) Oznaczenie §  1 nadane przez art. 1 pkt 1 3 ustawy, o której mowa w odnośniku  1. 
25) Dodany przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 256 
 
Rozdział 3  
Wniosk i 
Art. 241. Przedmiotem wniosku mogą być w  szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocni enia praworzą d-
ności, usprawnienia pracy i  zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, le pszego zaspokajania potrzeb ludności.  
Art. 242. § 1. Wnioski składa się d o organów właściwych ze względu na przedmiot wniosku.  
§ 2. Wnioski w  sprawach dotyczących zadań organizacji społecznych składa się do org anów tych organizacji.  
Art. 243. Jeżeli organ, który otrzymał wniosek, nie jest właściwy do jego rozpatrzenia, obowiąza ny jest w  ciągu 
siedmiu dni przekazać go właściwemu organowi. O  przekazaniu wniosku zawiad amia się równocześnie wnioskodawcę.  
Art. 244. § 1. W  sprawie terminu załatwiania wniosków stosuje się przepis  art. 237 § 1. 
§ 2. O sposobie załatwienia wniosku zawiad amia się równocześnie wnioskodawcę.  
Art. 245. W razie niemożności załatwienia wniosku w  terminie określonym  w art. 244 właściwy organ obowiązany 
jest w  tym terminie zawiadomić wnioskodawcę o  czynnościach podjętych w  celu rozpatrzenia wniosku oraz o przewid ywa-
nym terminie załatwienia wniosku.  
Art. 246. § 1. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wni esienia skargi 
w trybie określonym w  rozdziale 2  niniejszego działu.  
§ 2. Wnioskodawcy służy prawo wniesienia skargi w  przypadku niezałatwienia wniosku w  terminie określonym  
w art. 244 albo  wskazanym w  zawiadomieniu (art. 245).  
Art. 247. Do wniosków stosuje się odpowiednio przepisy  art. 230, 237  § 2 i art. 238. 
Rozdział 4  
Udział prasy i  organizacji społecznych  
Art. 248. § 1. Skargi i wnioski przekazane przez redakcje prasowe, radiowe i  telewizyjne do organów właściwych 
w myśl  art. 228–230 i 242 podlegają rozpatrzeniu i  załatwieniu w  trybie określonym w  przepisach rozdziałów 2 i 3 ninie j-
szego działu.  
§ 2. Właściwy organ zawiadamia w  przepisanym terminie o  sposobie załatwienia skargi lub wniosku albo o  ich prz e-
kazaniu innemu organowi w  celu załatwienia również reda kcję, jeżeli zażądała takiego zawiadomienia.  
Art. 249. Przepis  art. 248 stosuje się odpowiednio do skarg i  wniosków przekaza nych przez organizacje społeczne do 
organów właściwych w  myśl  art. 228–230 oraz art.  242. 
Art. 250. (uchylony)  
Art. 251. Przepisy  art. 237 § 4 oraz art.  245 i 246 stosuje się odpowiednio do redakcji prasowej, która opublikowała 
i przesłała do właściwego or ganu administracji publicznej artykuł, notatkę lub inną wiadomość, w  trybie przewidzianym 
w niniejszym rozdziale.  
Art. 252. (uchylony)  
Rozdział 5  
Przyjmowanie skarg i  wniosków  
Art. 253. § 1. Organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i  inne organy s amorządowe oraz organy organ i-
zacji społecznych obowiązane są przyjmować obywateli w  sprawach skarg i  wniosków w  ustalonych przez siebie dniach 
i godzinach.  
§ 2. Kierownicy organów wymienionych  w § 1 lub  wyznaczeni przez nich zastępcy ob owiązani są przyjmow ać ob y-
wateli w  sprawach skarg i  wniosków co najmniej raz w  tygodniu.  
§ 3. Dni i  godziny przyjęć powinny być dostosowane do potrzeb ludności, przy czym prz ynajmniej raz w  tygodniu 
przyjęcia powinny się odbywać w  ustalonym dniu po godz inach pracy.  
§ 4. Infor macja o  dniach i  godzinach przyjęć powinna być wywieszona na widocznym miejscu w  siedzibie danej je d-
nostki organizacyjnej oraz w  podporządkowanych jej jednostkach organizacyjnych.  
§ 5. Prezes Rady Ministrów lub właściwy minister oraz naczelny organ organiz acji sp ołecznej mogą ustalać sposób, 
dni i  godziny przyjmowania obywateli w  sprawach skarg i  wniosków przez podporządkowane im organy i  jednostki org a-
nizacyjne.  
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 256 
 
Art. 254. Skargi i  wnioski składane i  przekazywane do organów państwowych, organów samorządu te rytorialnego 
i innych organów samorządowych i  organów organizacji społecznych oraz związane z  nimi pisma i  inne dokumenty rejestruje 
się i przechowuje w  sposób ułatwiający kontrolę przebiegu i  terminów zał atwiania poszczególnych skarg i wnios ków.  
Art. 255. (uchylony)  
Art. 256. Pracownik, który otrzymał skargę dotyczącą jego działalności, obowiązany jest przekazać ją niezwłocznie 
swojemu przełożonemu służbowemu.  
Rozdział 6  
Nadzór i  kontrola  
Art. 257. Zwierzchni nadzór nad przyjmowaniem i  załatwianiem skarg i wniosków składanych do s ądów sprawuje 
Krajowa Rada Sądownictwa, a  do innych organów i  jednostek organizacyjnych – Prezes Rady Ministrów.  
Art. 258. § 1. Nadzór i  kontrolę nad przyjmowaniem i  załatwianiem skarg i  wniosków sprawują:  
1) ministrowie – gdy cho dzi o  skargi załatwiane przez ministerstwa i  inne jednostki organizacyjne bezpośrednio podległe  
ministrowi;  
2) właściwi rzeczowo ministrowie we współdziałaniu z  ministrem właściwym do spraw administracji publicznej – gdy 
chodzi o  skargi załatwiane przez or gany administracji rządowej;  
3) terenowe organy administracji rządowej – gdy chodzi o  skargi załatwiane przez jednostki organizacyjne nadzorowane 
przez te organy;  
4) organy wyższego stopnia oraz właściwe organy naczelne – gdy chodzi o  skargi załatwiane prz ez pozostałe organy 
państwowe i  organy państwowych jednostek organizacyjnych;  
5) Prezes Rady Ministrów i  wojewodowie – gdy chodzi o  skargi załatwiane przez organy jednostek samorządu teryt o-
rialnego oraz samorządowe jednostki organ izacyjne.  
§ 2. Nadzór i  kontrolę nad przyjmowaniem i  załatwianiem skarg i  wniosków w  organach organizacji społecznych 
sprawują statutowe organy nadzorcze tych organizacji oraz organy wyższego stopnia, zaś w  organach naczelnych tych 
organizacji – organ adm inistracji rządowej sprawuj ący nadzór nad działalnością danej organizacji.  
Art. 259. § 1. Organy, o  których mowa  w art. 258, dokonują okresowo, nie rzadziej niż raz na dwa lata, ocen przy j-
mowania i  załatwiania skarg i  wniosków przez organy i  jednostki o rganizacyjne poddane ich nadzo rowi.  
§ 2. (uchylony)  
§ 3. W wyniku przeprowadzonych kontroli oraz ocen organy wymienione  w § 1 dążą do usunięcia przyczyn skarg 
oraz do pełnego wykorzystania wniosków w  celu polepszenia działalności poszczególnych organów i  innych państwowych 
jednostek or ganizacyjnych.  
Art. 260. (uchylony)  
DZIAŁ VIIIA  
Europejska współpraca administracyjna  
Art. 260a. § 1. Organy administracji publicznej udzielają pomocy organom  innych państw członkowskich Unii Eur o-
pejskiej oraz organom administracji Unii  Europejskiej, jeżel i przepisy prawa Unii Europejskiej tak stanowią i na zasadach  
określonych w tych przepisach.  
§ 2. Organ administracji publicznej udziela pomocy z urzędu albo na  wniosek. Pomoc ta obejmuje w szczególności 
udostępnianie informacji o  okolicznościach faktyczny ch i prawnych oraz wykonywanie czynności  procesowych w ramach 
pomocy prawnej.  
§ 3. Właściwość organów w przedmiocie udzielenia pomocy ustala się na  podstawie przepisów kodeksu, jeżeli prz e-
pisy prawa Unii Europejskiej nie  stanowią inaczej.  
§ 4. Organ admini stracji publicznej udzielający pomocy zawiadamia o  udzieleniu pomocy podmiot, którego pomoc 
dotyczy, jeżeli przepisy szczególne  nie stanowią inaczej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 256 
 
Art. 260b. § 1. Wniosek o udzielenie pomocy podlega rozpatrzeniu, jeżeli  zawiera uzasadnienie i został spo rządzony 
w języku urzędowym Unii  Europejskiej.  
§ 2. Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, organ administracji publicznej  wzywa organ wnioskujący do ich uzupe ł-
nienia w terminie czternastu dni od dnia  doręczenia wezwania.  
§ 3. Jeżeli organ wnioskujący nie u zupełni w terminie braków formalnych  lub brak jest podstaw prawnych do udzi e-
lenia pomocy, wniosek o udzielenie  pomocy nie podlega rozpatrzeniu i jest zwracany organowi wnioskującemu.  
§ 4. Rozpatrzenie wniosku następuje w terminie wynikającym z przepisów  prawa Unii Europejskiej, a jeżeli brak jest 
takiego terminu – bez zbędnej zwłoki.  
Art. 260c. § 1. Organy administracji publicznej zwracają się o pomoc do  organów innych państw członkowskich Unii 
Europejskiej oraz organów  administracji Unii Europejskiej, jeże li przepisy prawa Unii Europejskiej tak  stanowią i na zas a-
dach określonych w tych przepisach.  
§ 2. Wniosek o udzielenie pomocy zawiera uzasadnienie. Jeżeli wniosek jest  kierowany do organów administracji 
Unii Europejskiej, sporządza się go w języku  urzędow ym Unii Europejskiej, a jeżeli jest kierowany do organów innego 
państwa  członkowskiego Unii Europejskiej, tłumaczy się go na język uzgodniony przez  zainteresowane organy.  
Art. 260d.  Informacje między organami administracji publicznej są  przekazywane w szcz ególności drogą elektr o-
niczną.  
Art. 260e. Zasady ponoszenia kosztów udzielenia pomocy regulują przepisy  prawa Unii Europejskiej. W przypadku 
braku takich przepisów organ administracji  publicznej ponosi koszty swojego działania.  
Art. 260f. Przepisy niniejsz ego działu stosuje się także w odniesieniu do  organów państw członkowskich Europe j-
skiego Porozumienia o Wolnym Handlu  (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfeder a-
cji Szwajcarskiej, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej znajdują  zastosowanie do  tych państw.  
Art. 260g. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się, jeżeli przepisy prawa  Unii Europejskiej lub przepisy szcz e-
gólne dotyczące europejskiej współpracy  administracyjnej stanowią inaczej.  
DZIAŁ  IX 
Opłaty i  koszty postępowani a 
Art. 261. § 1. Jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i  kosztów postępowania, które zgodnie z  przepisami 
powinny być uiszczone z  góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesi e-
nia tych należności. Termin ten nie może być krótszy niż siedem dni, a  dłuższy niż czternaście dni.  
§ 2. Jeżeli w  wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, podanie podlega zwrotowi lub czynność uz a-
leżniona od opłaty zostanie zaniechana.  
§ 3. Na postanowienie w  sprawie zwrotu podania służy zażalenie.  
§ 4. Organ powinien jednak załatwić podanie mimo nieuiszczenia należności:  
1) jeżeli za niezwłocznym załatwieniem przemawiają względy społeczne lub wzgląd na ważny interes strony;  
2) jeżeli wniesienie podania stanowi cz ynność, dla której jest ustanowiony termin zawity;  
3) jeżeli podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą.  
Art. 262. § 1. Stronę obciążają te koszty postępowania, które:  
1) wynikły z  winy strony;  
2) zostały poniesione w  interesie lub na żądanie strony, a  nie wynikają z  ustaw owego obowiązku organów prowadzących 
postępowanie.  
§ 2. W uzasadnionych przypadkach organ administracji publicznej może zażąda ć od strony złożenia zaliczki w okreś -
lonej wysokości na pokrycie kosztów postępowania.  
Art. 263. § 1. Do koszt ów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności  świadków i biegłych oraz stron 
w przypadkach przewidzianych w art. 56, koszty  spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism  
urzędowych, a także koszty mediacji.  
§ 2. Organ ad ministracji publicznej może zaliczyć do kosztów postępowania także inne koszty bezpośrednio związane 
z rozstrzygnięciem sprawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 256 
 
Art. 263a.  Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w  drodze rozporządzenia, wysokość wyn a-
grodzenia mediator a za prowadzenie  postępowania mediacyjnego oraz wydatki mediatora podlegające zwrotowi, biorąc  
pod uwagę rodzaj sprawy oraz sprawny przebieg mediacji, a także niezbędne  wydatki związane z prowadzeniem mediacji.  
Art. 264. § 1. Jednocześnie z  wydaniem decyzj i organ administracji publicznej ustali w  drodze p ostanowienia wys o-
kość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i  sposób ich uiszczenia.  
§ 1a. Jeżeli w sprawie została przeprowadzona mediacja, organ  administracji publicznej, niezwłocznie po doręczeniu 
protokołu z przebiegu  mediacji, wydaje postanowienie w sprawie ustalenia wysokości kosztów  mediacji.  
§ 2. Na postanowienie w  sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poni esienia służy zażalenie.  
Art. 265. Wszelkie nieuiszczone w  terminie opłaty i  koszty postępowania oraz inne należności wynikłe z  tego post ę-
powania podlegają ściągnięciu w  trybie przepisów o  egzekucji administracyjnej świadczeń pieniężnych.  
Art. 266. Pracownik organu administracji publicznej winny błę dnego wezwania strony (art. 56  § 1) obowiązany jest do 
zwrotu wynikłych stąd kosztów. Orzekanie i  ściąganie należności od tego pracownika następuje w  trybie administracyjnym.  
Art. 267. W razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztó w i należności zwi ązanych z  to-
kiem postępowania organ administracji publicznej może ją zwolnić w  całości lub w  części od ponoszenia tych opłat, kos z-
tów i  należności. Zwolnienie od opłat skarbowych następuje z  zachowaniem przepisów o  tych opłatach.  
DZIAŁ  X 
Przepisy końcowe  
Art. 268. (uchylony)  
Art. 268a.  Organ administracji publicznej może upoważniać, w formie  pisemnej, pracowników obsługujących ten  
organ do załatwiania spraw w jego  imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji  admini stracy j-
nych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za  zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez 
stronę na potrzeby  prowadzonych postępowań z oryginałem.  
Art. 269. Decyzje określone w  innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się  za ostateczne, chyba że 
z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w  mocy w  postępowaniu sądowym bądź 
też nie została zaskarżona w  tym postępowaniu z  powodu upływu terminu do wniesienia skargi.