DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 24 stycznia 2020 r. 
Poz. 110 
 
 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 9 grudnia 2019 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo o ruchu drogowym 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1990), z uwzględni e-
niem zmian wprowadzonych: 
1) ustawą z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
z 2018 r. poz. 79 i 957 oraz z 2019 r. poz. 53), 
2) ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców 
w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. poz. 2244), 
3) wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt K 6/17 (Dz. U. poz. 2322), 
4) ustawą z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 53), 
5) ustawą z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 60 i 934), 
6) ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia 
dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), 
7) ustawą z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji 
wojennych i okresu powojennego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 752), 
8) ustawą z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy – Kodeks karny (Dz. U. 
poz. 870), 
9) ustawą z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej 
(Dz. U. poz. 1123), 
10) ustawą z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1180), 
11)  ustawą z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym 
(Dz. U. poz. 1466), 
12) ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1501), 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 110 
 
 13) ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu 
towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556), 
14) ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 1579), 
15) ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych (Dz. U. poz. 1818), 
16) ustawą z dnia 11 września 2019 r. ‒ Przepisy wprowadzające ustawę ‒ Prawo zamówień publicznych (Dz. U. 
poz. 2020), 
17) ustawą z dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. poz. 2202) 
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 9 grudnia 2019 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 
1) art. 10 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. z 2018 r. poz. 79 i 957 oraz z 2019 r. poz. 53), który stanowi: 
„Art. 10. Ustawa wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 17 w z a-
kresie art. 80x, który wchodzi w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia przez ministra właściwego do spraw 
informatyzacji informacji, o której mowa w art. 7, w Dzienniku Urzędowym Ministra Cyfryzacji.”; 
2) art. 54 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsi ę-
biorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. poz. 2244), który stanowi: 
„Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 1, art. 18 i art. 35, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;  
2) art. 4, art. 6, art. 17, art. 19 i art. 44, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2019 r.;  
3) art. 7 pkt 1 i art. 8 pkt 1 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
3) art. 80 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 53), który stanowi: 
„Art. 80. Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 2 ust. 1 pkt 3 lit. b tiret drugie i ust. 3, art. 5 ust. 2 pkt 10–14, art. 7 ust. 6, art. 9, art. 10, art. 15 pkt 1, art. 34 
ust. 1 i art. 35 w zakresie, w jakim dotyczą dokumentów, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 10–14, które wch o-
dzą w życie po upływie 48 miesięcy od dnia ogłoszenia;  
2) art. 3 ust. 1 pkt 7 i art. 45–48, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia;  
3) art. 5 ust. 2 pkt 27 w zakresie, w jakim dotyczy profesjonalnego dowodu rejestracyjnego, i art. 71, które wchodzą 
w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;  
4) art. 17 ust. 2 i art. 22–33, które wchodzą w życie z dniem 1 sierpnia 2019 r.;  
5) art. 42, który wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy od dnia ogłoszenia;  
6) art. 67, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
4) art. 49 i art. 54 ustawy z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 60 i 934), które stanowią: 
„Art. 49. Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na po d-
stawie przepisów dotychczasowych.” 
„Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem 4 marca 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 45 pkt 6, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;  
2) (uchylony)  
3) art. 23 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2019 r.;  
4) art. 26 pkt 2 oraz art. 45 pkt 1, 2, 4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;  
5) art. 9 i art. 40 w zakresie wniosków składanych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Zakładu Ube z-
pieczeń Społecznych, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 110 
 
 5) odnośnika nr 1 oraz art. 173 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem 
stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich 
danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), które 
stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych 
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2).”  
„Art. 173. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 87 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 107 pkt 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2019 r.;  
3) art. 157 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 13 października 2019 r.” 
6) art. 21 ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami 
represji wojennych i okresu powojennego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 752), który stanowi: 
„Art. 21. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 10 i art. 6, które 
wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
7) art. 3–5 ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy – Kodeks karny 
(Dz. U. poz. 870), które stanowią: 
„Art. 3. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80b ust. 2 i art. 80d ust. 7 ustawy 
zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie 
art. 80b ust. 2 i art. 80d ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej 
niż przez okres 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.  
2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 80bb ust. 4, art. 80cf ust. 2 oraz art. 131 
ustawy zmienianej w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie 
art. 80bb ust. 4, art. 80cf ust. 2 oraz art. 131 ustawy zmienianej w art. 1, jednak nie dłużej niż przez okres 3 miesięcy 
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.  
Art. 4. Przepisu art. 81b ustawy zmienianej w art. 1 nie stosuje się w przypadku wymiany drogomierza dokon a-
nej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 5. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem art. 2, który wchodzi w życie po upł y-
wie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 
8) art. 49 i art. 54 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użytec z-
ności publicznej (Dz. U. poz. 1123), które stanowią: 
„Art. 49. Opłaty, kary i grzywny wynikające z art. 46 ust. 1a pkt 2, art. 94 ust. 1, art. 95a ust. 4, art. 95b ust. 4 
pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. 
o przewozie towarów niebezpiecznych, art. 140ae ust. 4 i art. 140af ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu 
drogowym oraz art. 100 § 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, 
nałożone przez organy Inspekcji Transportu Drogowego a nieuiszczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ust a-
wy, stanowiące przed dniem jej wejścia w życie należności budżetu państwa, stają się z dniem jej wejścia w życie 
należnościami Funduszu.” 
„Art. 54. Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 5 pkt 2 i art. 39, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;  
2) art. 5 pkt 3, art. 31 pkt 1 i pkt 2 lit. a w zakresie ust. 31 oraz pkt 3 i 4, art. 38 i art. 40 pkt 1, które wchodzą 
w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.”; 
9) art. 7 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1180) , który stanowi: 
„Art. 7. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 110 
 
 10) odnośnika nr 1 oraz art. 3 i art. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz 
ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1466), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE 
z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego p o-
jazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającą dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE L 127 
z 29.04.2014, str. 134 oraz Dz. Urz. UE L 197 z 04.07.2014, str. 87).”   
„Art. 3. Kontrolujący, o których mowa w art. 129fc ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, są obowiązani do odbycia 
pierwszych warsztatów dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne w okresie 
24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.” 
„Art. 5. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
11) odnośników nr 1 i 2 oraz art. 52 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do 
emisji gazów cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1501), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża:  
1) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji 
przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Tekst mający znaczenie dl a 
EOG) (Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17 oraz Dz. Urz. UE L 158 z 19.06.2012, str. 25);  
2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie ogran i-
czenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania (Tekst 
mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 313 z 28.11.2015, str. 1);  
3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie redukcji 
krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych, zmiany dyrektywy 2003/35/WE 
oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 344 
z 17.12.2016, str. 1);  
4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniającą dyrektywę 
2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji 
niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 76 
z 19.03.2018, str. 3).  
2) Niniejsza ustawa służy stosowaniu:  
1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r. zmieniającego 
dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania w odniesieniu do 
działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka rynkowego po 2021 r. (Dz. Urz. 
UE L 350 z 29.12.2017, str. 7);  
2) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie weryfikacji 
danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego 
i Rady (Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94). ”  
„Art. 52. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 
12) art. 19 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu 
towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556), który stanowi: 
„Art. 19. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 15–18, pkt 22 lit. b i pkt 23, art. 9 pkt 1 lit. a, lit. b, lit. c tiret drugie i lit. d oraz pkt 2–5, art. 14 oraz 
art. 18, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 3, art. 5, art. 6, art. 10, art. 11 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3–6 oraz art. 16, które wchodzą w życie z dniem nast ę-
pującym po dniu ogłoszenia;  
3) art. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
13) odnośnika nr 1 oraz art. 27 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku 
w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża:  
1) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów 
oraz uchylającą niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE L 312 z 22.11.2008, str. 3, Dz. Urz. UE L 365 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 110 
 
 z 19.12.2014, str. 89, Dz. Urz. UE L 21 z 28.01.2015, str. 22, Dz. Urz. UE L 184 z 11.07.2015, str. 13, 
Dz. Urz. UE L 297 z 13.11.2015, str. 9, Dz. Urz. UE L 42 z 18.02.2 017, str. 43, Dz. Urz. UE L 150 
z 14.06.2017, str. 1 i Dz. Urz. UE L 150 z 14.06.2018, str. 109);  
2) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji 
przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz. Urz. UE L 334 
z 17.12.2010, str.17 i Dz. Urz. UE L 158 z 19.06.2012, str. 25). ”  
„Art. 27. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów:  
1) art. 1 pkt 2 lit. c, pkt 3 i 23, art. 4 i art. 7 pkt 7–10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;  
2) art. 6 pkt 2 lit. a, pkt 33 i pkt 36 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 30 czerwca 2021 r.;  
3) art. 6 pkt 15 w zakresie art. 35b ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2020 r.;  
4) art. 6 pkt 26 lit. a oraz pkt 27–30, art. 7 pkt 1–3, 5, 6 i 11 oraz art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 września 
2019 r.”; 
14) art. 80 i art. 81 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych 
(Dz. U. poz. 1818), które stanowią: 
„Art. 80. Ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o: 
1) ośrodku pomocy społecznej, należy przez to rozumieć centrum usług społecznych, 
2) kierowniku ośrodka pomocy społecznej, należy przez to rozumieć dyrektora centrum usług społecznych 
– jeżeli centrum usług społecznych powstało w wyniku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej. 
Art. 81. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
15) art. 109 ustawy z dnia 11 września 2019 r. ‒ Przepisy wprowadzające ustawę ‒ Prawo zamówień publicznych (Dz. U. 
poz. 2020), który stanowi: 
„Art. 109. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., z wyjątkiem:  
1) art. 85 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 88, który wchodzi w życie z dniem 1 marca 2020 r.”; 
16) art. 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. poz. 2202), który 
stanowi: 
„Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 21 dni od dnia ogłoszenia.”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek 
 
 
 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 110 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 9 grudnia 2019 r. (poz . 110) 
USTAWA 
z dnia 20 czerwca 1997 r. 
Prawo o ruchu drogowym1) 
DZIAŁ I 
Przepisy ogólne 
Art. 1. 1. Ustawa określa: 
1) zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu; 
2) zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, a także działalność właściwych organów i podmiotów w tym 
zakresie; 
3) wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami; 
4) zasady i warunki kontroli ruchu drogowego. 
                                                           
1) Niniejsza ustawa wdraża postanowienia następujących dyrektyw Unii Europejskiej: 
1) dyrektywy Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. odnoszącej się do obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń 
przytrzymujących dla dzieci w pojazdach (91/671/EWG) (Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, str. 26, z późn. zm.; Dz. Urz. UE 
Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 353, z późn. zm.); 
2) dyrektywy Rady 92/6/EWG z dnia 10 lutego 1992 r. w sprawie montowania i zastosowania urządzeń ograniczenia prędkości 
w niektórych kategoriach pojazdów silnikowych we Wspólnocie (Dz. Urz. WE L 57 z 02.03.1992, str. 27, z późn. zm.; Dz. Urz. 
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 359, z późn. zm.); 
3) dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na  
terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopus z-
czalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. WE L 235 z 17.09.1996, str. 59, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie  
wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 2, str. 478, z późn. zm.); 
4) dyrektywy 97/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 lipca 1997 r. odnoszącej się do mas i wymiarów niektórych 
kategorii pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz zmieniającej dyrektywę 70/156/EWG (Dz. Urz. WE L 233 z 25.08.1997, 
str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 19, str. 200, z późn. zm.); 
5) dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz. Urz. WE L 138 
z 01.06.1999, str. 57, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 4, str. 351, z późn. zm.); 
6) (uchylony) 
7) dyrektywy 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie homologacji typu dwu- lub trzy-
kołowych pojazdów mechanicznych i uchylającej dyrektywę Rady 92/61/EWG (Dz. Urz. WE L 124 z 09.05.2002, st r. 1, z późn. 
zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 29, str. 399, z późn. zm.); 
8) dyrektywy 2003/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 kwietnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/671/EWG 
w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do obowiązkowego stosowania pasów bezpiecze ń-
stwa w pojazdach poniżej 3,5 tony (Dz. Urz. UE L 115 z 09.05.2003, str. 63; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, 
t. 7, str. 277); 
9) dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników roln i-
czych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami 
technicznymi oraz uchylającej dyrektywę 74/150/EWG (Dz. Urz. UE L 171 z 09.07.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Po l-
skie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 31, str. 311, z późn. zm.); 
10) dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji p o-
jazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych poja z-
dów („dyrektywa ramowa”) (Dz. Urz. UE L 263 z 09.10.2007, str. 1, z późn. zm.); 
11) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego 
pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz. Urz. UE L 141 z 06.06.2009, str. 12, z  późn. zm.); 
12) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/82/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie ułatwień w zakresie tran s-
granicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego 
(Dz. Urz. UE L 288 z 05.11.2011, str. 1); 
 13) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej 
dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającej dyrektywę 
2000/30/WE (Dz. Urz. UE L 127 z 29.04.2014, str. 134 oraz Dz. Urz. UE L 197 z 04.07.2014, str. 87). 
Pkt 6 uchylony przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz 
ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1466), która weszła w życie z dniem 7 listopada 2019 r. 
Pkt 13 dodany przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz 
ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1466), która weszła w życie z dniem 7 listopada 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 110 
 
 2. Przepisy ustawy stosuje się również do ruchu odbywającego się poza miejscami wymienionymi w ust. 1 pkt 1, 
w zakresie: 
1) koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób; 
2) wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych. 
3. Zadania samorządu województwa, o których mowa w art. 75aa–75ac, art. 140g ust. 2, art. 140i i art. 140k, stanowią 
zadania z zakresu administracji rządowej. 
Art. 2. Użyte w ustawie określenia oznaczają: 
1) droga – wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, 
łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju 
pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt; 
1a) droga publiczna – drogę w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. 
poz. 2068, z późn. zm.2)); 
1b) droga wewnętrzna – drogę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 
2) droga twarda – drogę z jezdnią o nawierzchni bitumicznej, betonowej, kostkowej, klinkierowej lub brukowcowej oraz 
z płyt betonowych lub kamienno-betonowych, jeżeli długość nawierzchni przekracza 20 m; inne drogi są drogami 
gruntowymi; 
3) autostrada – drogę dwujezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi, na której nie dopuszcza się ruchu 
poprzecznego, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych, z wyłączeniem czterokołowca, które na ró w-
nej, poziomej jezdni mogą rozwinąć prędkość co najmniej 40 km/h, w tym również w razie ciągnięcia przyczep; 
4) droga ekspresowa – drogę dwu- lub jednojezdniową, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi, na której skrz y-
żowania występują wyjątkowo, przeznaczoną tylko do ruchu pojazdów samochodowych, z wyłączeniem cztero-
kołowca; 
5) droga dla rowerów – drogę lub jej część przeznaczoną do ruchu rowerów, oznaczoną odpowiednimi znakami drog o-
wymi; droga dla rowerów jest oddzielona od innych dróg lub jezdni tej samej drogi konstrukcyjnie lub za pomocą 
urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
5a) pas ruchu dla rowerów – część jezdni przeznaczoną do ruchu rowerów w jednym kierunku, oznaczoną odpowiednimi 
znakami drogowymi; 
5b) śluza dla rowerów – część jezdni na wlocie skrzyżowania na całej szerokości jezdni lub wybranego pasa ruchu prz e-
znaczona do zatrzymania rowerów w celu zmiany kierunku jazdy lub ustąpienia pierwszeństwa, oznaczona odp o-
wiednimi znakami drogowymi; 
6) jezdnia – część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów; określenie to nie dotyczy torowisk wydzielonych z jezdni; 
7) pas ruchu – każdy z podłużnych pasów jezdni wystarczający do ruchu jednego rzędu pojazdów wielośladowych, 
oznaczony lub nieoznaczony znakami drogowymi; 
8) pobocze – część drogi przyległą do jezdni, która może być przeznaczona do ruchu pieszych lub niektórych pojazdów, 
postoju pojazdów, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt; 
9) chodnik – część drogi przeznaczoną do ruchu pieszych; 
10) skrzyżowanie – przecięcie się w jednym poziomie dróg mających jezdnię, ich połączenie lub rozwidlenie, łącznie 
z powierzchniami utworzonymi przez takie przecięcia, połączenia lub rozwidlenia; określenie to nie dotyczy przeci ę-
cia, połączenia lub rozwidlenia drogi twardej z drogą gruntową, z drogą stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego 
się przy drodze lub z drogą wewnętrzną; 
10a) szkoda istotna – szkodę w zakresie elementów układu nośnego, hamulcowego lub kierowniczego pojazdu mającą 
wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, kwalifikującą pojazd do dodatkowego badania technicznego i stwier-
dzoną przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub przez zakład ubezpieczeń w związku z otrzymanym zgł o-
szeniem szkody z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia, o którym mowa w dziale II w grupach 3 i 10 załącznika do 
ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 381, 730 
i 2217); 
                                                           
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 698, 730, 1495, 1716, 1815 i 2020. 
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 110 
 
 11) przejście dla pieszych – powierzchnię jezdni, drogi dla rowerów lub torowiska przeznaczoną do przechodzenia przez 
pieszych, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi; 
12) przejazd dla rowerzystów – powierzchnię jezdni lub torowiska przeznaczoną do przejeżdżania przez rowerzystów, 
oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi; 
13) przystanek – miejsce zatrzymywania się pojazdów transportu publicznego, oznaczone odpowiednimi znakami drog o-
wymi; 
14) tunel – budowlę na drodze, oznaczoną odpowiednimi znakami drogowymi; 
15) obszar zabudowany – obszar oznaczony odpowiednimi znakami drogowymi; 
16) strefa zamieszkania – obszar obejmujący drogi publiczne lub inne drogi, na którym obowiązują szczególne zasady 
ruchu drogowego, a wjazdy i wyjazdy oznaczone są odpowiednimi znakami drogowymi; 
16a) strefa ruchu – obszar obejmujący co najmniej jedną drogę wewnętrzną, na który wjazdy i wyjazdy oznaczone są 
odpowiednimi znakami drogowymi; 
17) uczestnik ruchu – pieszego, kierującego, a także inne osoby przebywające w pojeździe lub na pojeździe znajdującym 
się na drodze; 
18) pieszy – osobę znajdującą się poza pojazdem na drodze i niewykonującą na niej robót lub czynności przewidzianych 
odrębnymi przepisami; za pieszego uważa się również osobę prowadzącą, ciągnącą lub pchającą rower, motorower, 
motocykl, wózek dziecięcy, podręczny lub inwalidzki, osobę poruszającą się w wózku inwalidzkim, a także osobę 
w wieku do 10 lat kierującą rowerem pod opieką osoby dorosłej; 
19) kolumna pieszych – zorganizowaną grupę pieszych prowadzoną przez kierownika lub dowódcę; 
20) kierujący – osobę, która kieruje pojazdem lub zespołem pojazdów, a także osobę, która prowadzi kolumnę pieszych, 
jedzie wierzchem albo pędzi zwierzęta pojedynczo lub w stadzie; 
21) kierowca – osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym lub motorowerem; 
21a) profil kandydata na kierowcę – profil kandydata na kierowcę w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 
2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341, 622, 1287 i 2020); 
22) szczególna ostrożność – ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do 
warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie; 
23) ustąpienie pierwszeństwa – powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby zmusić innego kierującego do zmiany 
kierunku lub pasa ruchu albo istotnej zmiany prędkości, a pieszego – do zatrzymania się, zwolnienia lub przyspiesz e-
nia kroku; 
24) ruch kierowany – ruch otwierany i zamykany za pomocą sygnalizacji świetlnej albo przez uprawnioną osobę; 
25) niedostateczna widoczność – widoczność występującą od zmierzchu do świtu, a także w warunkach zmniejszonej 
przejrzystości powietrza od świtu do zmierzchu; 
26) wymijanie – przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego się w przeciwnym 
kierunku; 
27) omijanie – przejeżdżanie (przechodzenie) obok nieporuszającego się pojazdu, uczestnika ruchu lub przeszkody; 
28) wyprzedzanie – przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego się w tym samym 
kierunku; 
29) zatrzymanie pojazdu – unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów ruchu drogowego, trwaj ą-
ce nie dłużej niż 1 minutę, oraz każde unieruchomienie pojazdu wynikające z tych warunków lub przepisów; 
30) postój pojazdu – unieruchomienie pojazdu niewynikające z warunków lub przepisów ruchu drogowego, trwające 
dłużej niż 1 minutę; 
31) pojazd – środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przyst o-
sowane; 
32) pojazd silnikowy – pojazd wyposażony w silnik, z wyjątkiem motoroweru i pojazdu szynowego; 
33) pojazd samochodowy – pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; 
określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego; 
34) pojazd wolnobieżny – pojazd silnikowy, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h, z wyłączeniem 
ciągnika rolniczego; 
35) pojazd członowy – zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą; 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 110 
 
 35a) pojazd nienormatywny – pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są wię k-
sze od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary 
lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych 
w przepisach niniejszej ustawy; 
35b) ładunek niepodzielny – ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może 
być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków; 
35c) pilot – osobę odpowiedzialną za zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz minimalizację utrudnień w ruchu 
drogowym w czasie przejazdu pojazdu; 
36) pojazd specjalny – pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która p o-
woduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być 
przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji; 
37) pojazd używany do celów specjalnych – pojazd samochodowy przystosowany w sposób szczególny do przewozu 
osób lub ładunków, używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję Bezpieczeństwa  
Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne 
Biuro Antykorupcyjne, Służbę Ochrony Państwa, Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową, jednostki ochrony prz e-
ciwpożarowej, Inspekcję Transportu Drogowego i Służbę Więzienną; 
38) pojazd uprzywilejowany – pojazd wysyłający sygnały świetlne w postaci niebieskich świateł błyskowych i jedno-
cześnie sygnały dźwiękowe o zmiennym tonie, jadący z włączonymi światłami mijania lub drogowymi; określenie to 
obejmuje również pojazdy jadące w kolumnie, na której początku i na końcu znajdują się pojazdy uprzywilejowane 
wysyłające dodatkowo sygnały świetlne w postaci czerwonego światła błyskowego; 
39) pojazd zabytkowy – pojazd, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub zna j-
duje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów, zgodnie z odrębnymi 
przepisami; 
40) samochód osobowy – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie 
z kierowcą oraz ich bagażu; 
41) autobus – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą; 
41a) autobus szkolny – autobus przeznaczony do przewozu dzieci do szkoły, barwy pomarańczowej, oznaczony z przodu 
i z tyłu prostokątnymi tablicami barwy białej, z napisem barwy czarnej „autobus szkolny”; 
42) samochód ciężarow y – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków; określenie to obej-
muje również samochód ciężarowo-osobowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu ładunków i osób w liczbie od 
4 do 9 łącznie z kierowcą; 
42a) ciągnik samochodowy – pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; okreś-
lenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy; 
42b) czterokołowiec – pojazd samochodowy przeznaczony do przewozu osób lub ładunków, z wyłączeniem samochodu 
osobowego, ciężarowego i motocykla, którego masa własna nie przekracza: 
a) w przypadku przewozu rzeczy 550 kg, 
b) w przypadku przewozu osób 400 kg; 
42c) czterokołowiec lekki – czterokołowiec, którego masa własna nie przekracza 350 kg i konstrukcja ogranicza prędkość 
jazdy do 45 km/h; 
43)3)  taksówka – pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie 
nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za ustaloną na podstawie taksometru opłatą; 
43)4)  taksówka – pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób 
w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie:  
a) taksometru albo  
b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2140); 
                                                           
3) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4. 
4) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych  
innych ustaw (Dz. U. poz. 1180), która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. 
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 110 
 
 44) ciągnik rolniczy – pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości nie mniejszej niż 6 km/h, 
skonstruowany do używania łącznie ze sprzętem do prac rolnych, leśnych lub ogrodniczych; ciągnik taki może być 
również przystosowany do ciągnięcia przyczep oraz do prac ziemnych; 
45)5) motocykl – pojazd samochodowy dwukołowy kategorii L3e albo dwukołowy z bocznym wózkiem kategorii L4e, al bo 
trójkołowy kategorii L5e o symetrycznym rozmieszczeniu kół, spełniający kryteria klasyfikacji dla pojazdów odp o-
wiednio dla kategorii L3e albo L4e, albo L5e, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady 
(UE) nr 168/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykoł o-
wych oraz czterokołowców (Dz. Urz. UE L 60 z 02.03.2013, str. 52, z późn. zm.6)); 
46) motorower – pojazd dwu- lub trójkołowy zaopatrzony w silnik spalinowy o pojemności skokowej nieprzekraczającej 
50 cm3 lub w silnik elektryczny o mocy nie większej niż 4 kW, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 
45 km/h; 
47) rower – pojazd o szerokości nieprzekraczającej 0,9 m poruszany siłą mięśni osoby jadącej tym pojazdem; rower może 
być wyposażony w uruchamiany naciskiem na pedały pomocniczy napęd elektryczny zasilany prądem o napięciu nie 
wyższym niż 48 V o znamionowej mocy ciągłej nie większej niż 250 W, którego moc wyjściowa zmniejsza się sto p-
niowo i spada do zera po przekroczeniu prędkości 25 km/h; 
47a) wózek rowerowy – pojazd o szerokości powyżej 0,9 m przeznaczony do przewozu osób lub rzeczy poruszany siłą 
mięśni osoby jadącej tym pojazdem; wózek rowerowy może być wyposażony w uruchamiany naciskiem na pedały 
pomocniczy napęd elektryczny zasilany prądem o napięciu nie wyższym niż 48 V o znamionowej mocy ciągłej nie 
większej niż 250 W, którego moc wyjściowa zmniejsza się stopniowo i spada do zera po przekroczeniu prędkości 
25 km/h; 
48) wózek inwalidzki – pojazd konstrukcyjnie przeznaczony do poruszania się osoby niepełnosprawnej, napędzany siłą 
mięśni lub za pomocą silnika, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do prędkości pieszego; 
49) zespół pojazdów – pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość; nie dotyczy to pojazdów 
złączonych w celu holowania; 
49a) kolejka turystyczna – zespół pojazdów składający się z ciągnika rolniczego, którego konstrukcja ogranicza prędkość 
jazdy do 25 km/h, albo pojazdu wolnobieżnego oraz przyczepy (przyczep) dostosowanej do przewozu osób, wyk o-
rzystywanych w ramach prowadzonej działalności w zakresie świadczenia usług turystycznych; 
50) przyczepa – pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem; 
51) przyczepa lekka – przyczepę, której dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 750 kg; 
52) naczepa – przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd; 
53) masa własna – masę pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, paliwem, olejami, smarami i cieczami w ilościach 
nominalnych, bez kierującego; 
54) dopuszczalna masa całkowita – największą określoną właściwymi warunkami technicznymi masę pojazdu obciążon e-
go osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze; 
55) rzeczywista masa całkowita – masę pojazdu łącznie z masą znajdujących się na nim rzeczy i osób; 
56) dopuszczalna ładowność – największą masę ładunku i osób, jaką może przewozić pojazd, która stanowi różnicę d o-
puszczalnej masy całkowitej i masy własnej pojazdu; 
57) nacisk osi – sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi; 
58) VIN – numer identyfikacyjny pojazdu nadany i umieszczony przez producenta; 
59) urządzenie rejestrujące – stacjonarne, przenośne albo zainstalowane w pojeździe albo na statku powietrznym urz ą-
dzenie ujawniające i zapisujące za pomocą technik utrwalania obrazów naruszenia przepisów ruchu drogowego przez 
kierujących pojazdami; 
60) kategoria pojazdu – klasyfikację pojazdu według wymagań homologacyjnych; 
61) maksymalna masa całkowita – największą masę pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, określoną przez prod u-
centa pojazdu; 
62) nowy pojazd – pojazd fabrycznie nowy, który nie był zarejestrowany; 
                                                           
5) W brzmieniu ustalonym przez art. 12 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń 
dla przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. poz. 2244), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
6) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2016, str. 65. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 110 
 
 63) państwo członkowskie – państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członko w-
skie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronę umowy o Europejskim Obszarze Gospoda r-
czym; 
64) pojazd kompletny – pojazd, który w celu spełnienia wymagań technicznych oraz uzyskania założonych cech użytk o-
wych nie wymaga kompletacji; 
65) pojazd marki „SAM” – pojazd zbudowany przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy, konstrukcji własnej; 
66) pojazd produkowany w małych seriach – pojazd produkowany w limitowanej liczbie, określonej w przepisach wyd a-
nych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 3; 
67) pojazd niekompletny – pojazd, który w celu spełnienia wymagań technicznych oraz uzyskania założonych cech uży t-
kowych powinien przejść co najmniej jeden etap kompletacji; 
68) pojazd skompletowany – pojazd, który w celu spełnienia wymagań technicznych oraz uzyskania założonych cech 
użytkowych powstał w wyniku co najmniej jednego etapu kompletacji; 
69) pojazd z końcowej partii produkcji – pojazd będący częścią zapasów producenta, który nie spełnia wymagań tec h-
nicznych z powodu zmiany warunków stanowiących podstawę do wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu 
albo świadectwa homologacji typu pojazdu, a świadectwo to utraciło ważność; 
70) przedmiot wyposażenia lub część – rozumie się przez to układ, oddzielny zespół techniczny lub część, podlegające 
wymaganiom technicznym określonym w dziale III, rozdziale 1a i 1b, przepisach Unii Europejskiej dotyczących 
badań homologacyjnych lub regulaminach EKG ONZ, przeznaczone do zastosowania w pojeździe; 
71) świadectwo homologacji typu – świadectwo homologacji typu EKG ONZ, świadectwo homologacji typu pojazdu, 
świadectwo homologacji typu WE; 
72) świadectwo homologacji typu EKG ONZ – dokument wydany przez właściwy organ państwa – strony Porozumienia 
dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą 
być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań, 
sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. ( Dz. U. z 2001 r. poz. 1135 i 1136), zwanego dalej „Porozumi e-
niem”, stwierdzający, że typ przedmiotu wyposażenia lub części spełnia wymagania procedury homologacji typu 
EKG ONZ określone w regulaminach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych 
(EKG ONZ) stanowiących załączniki do tego Porozumienia; 
73) świadectwo homologacji typu pojazdu – dokument wydany przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej stwie r-
dzający, że typ pojazdu spełnia wymagania procedury homologacji typu pojazdu; 
74) świadectwo homologacji typu WE – dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europe j-
skiej stwierdzający, że typ pojazdu, typ przedmiotu jego wyposażenia lub części, spełnia wymagania procedury homo-
logacji typu WE; 
75) typ przedmiotu wyposażenia lub części – oznaczenie przedmiotów wyposażenia lub części, spełniających tę samą 
funkcję w pojeździe, które nie różnią się od siebie pod względem istotnych cech mających wpływ na bezpieczeństwo 
ruchu drogowego lub ochronę środowiska, jeżeli wymagania określone w przepisach UE dotyczących badań homo-
logacyjnych lub regulaminy EKG ONZ nie stanowią inaczej; 
76) świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu – dokument wydany przez właściwy organ państwa czło n-
kowskiego Unii Europejskiej stwierdzający, że pojazd spełnia odpowiednie warunki lub wymagania techniczne pro-
cedury dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu; 
77) świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem – doku-
ment wydany przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej stwierdzający, że sposób montażu instalacji przystos o-
wującej dany typ pojazdu do zasilania gazem oraz elementy tej instalacji spełniają wymagania procedury homologacji 
sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem; 
78) typ pojazdu – oznaczenie pojazdów jednej kategorii pojazdu, które nie różnią się od siebie pod względem istotnych 
cech, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 5; 
79) wprowadzenie do obrotu – odpłatne albo nieodpłatne przekazanie pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części po raz 
pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej użytkownikowi; 
80) wariant pojazdu – oznaczenie pojazdów jednego typu, które nie różnią się od siebie co najmniej pod względem isto t-
nych cech, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 5; 
81) wersja pojazdu – oznaczenie pojazdów jednego wariantu, o kompletacji określonej w opisie technicznym typu poja z-
du w świadectwie homologacji typu pojazdu albo świadectwie homologacji typu WE pojazdu; 
82) tramwaj – pojazd przeznaczony do przewozu osób lub rzeczy zasilany energią elektryczną, poruszający się po 
szynach na drogach publicznych; 
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 110 
 
 83) trolejbus – autobus przystosowany do zasilania energią elektryczną z sieci trakcyjnej; 
84) blokada alkoholowa – urządzenie techniczne uniemożliwiające uruchomienie silnika pojazdu silnikowego i pojazdu 
szynowego, w przypadku gdy zawartość alkoholu w wydychanym przez kierującego powietrzu wynosi co najmniej 
0,1 mg alkoholu w 1 dm3; 
85) kalibracja blokady alkoholowej – ogół czynności służących wzorcowaniu blokady alkoholowej oraz regulacji tego 
urządzenia w sposób umożliwiający spełnienie wymagania, o którym mowa w pkt 84; 
86) niezgodność – rozbieżność między danymi zgromadzonymi w centralnej ewidencji pojazdów, centralnej ewidencji 
kierowców albo centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych a stanem prawnym ustalonym na podstawie 
dostępnych danych lub stanem faktycznym. 
DZIAŁ II 
Ruch drogowy 
Rozdział 1 
Zasady ogólne 
Art. 3. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa 
tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpiecze ń-
stwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny 
oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. 
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby znajdującej się w pobliżu drogi, jeżeli jej zachowanie mogłoby p o-
ciągnąć za sobą skutki, o których mowa w tym przepisie. 
3. Jeżeli uczestnik ruchu lub inna osoba spowodowała jednak zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, jest ob o-
wiązana przedsięwziąć niezbędne środki w celu niezwłocznego usunięcia zagrożenia, a gdyby nie mogła tego uczynić, 
powinna o zagrożeniu uprzedzić innych uczestników ruchu. 
Art. 4. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze mają prawo liczyć, że inni uczestnicy tego ruchu prz e-
strzegają przepisów ruchu drogowego, chyba że okoliczności wskazują na możliwość odmiennego ich zachowania. 
Art. 5. 1. Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani stosować się do poleceń i sygnałów 
dawanych przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli, sygnałów świetlnych oraz znaków drogowych, 
nawet wówczas, gdy z przepisów ustawy wynika inny sposób zachowania niż nakazany przez te osoby, sygnały świetlne 
lub znaki drogowe. 
2. Polecenia i sygnały dawane przez osoby kierujące ruchem lub uprawnione do jego kontroli mają pierwszeństwo 
przed sygnałami świetlnymi i znakami drogowymi. 
3. Sygnały świetlne mają pierwszeństwo przed znakami drogowymi regulującymi pierwszeństwo przejazdu. 
Art. 6. 1. Polecenia lub sygnały może dawać uczestnikowi ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze: 
1) policjant; 
2) żołnierz Żandarmerii Wojskowej lub wojskowego organu porządkowego, zabezpieczający przemarsz lub przejazd 
kolumny wojskowej albo w razie akcji związanej z ratowaniem życia lub mienia; 
3) funkcjonariusz Straży Granicznej; 
3a) inspektor Inspekcji Transportu Drogowego; 
3b) umundurowany funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej; 
3c) strażnik gminny (miejski); 
4) pracownik kolejowy na przejeździe kolejowym; 
5) osoba działająca w imieniu zarządcy drogi lub osoba wykonująca roboty na drodze na zlecenie lub za zgodą zarządcy 
drogi; 
6) osoba nadzorująca bezpieczne przejście dzieci przez jezdnię, w wyznaczonym miejscu; 
7) kierujący autobusem szkolnym w miejscach postoju związanych z wsiadaniem lub wysiadaniem dzieci; 
7a) ratownik górski podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej; 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 110 
 
 8) strażnik leśny lub funkcjonariusz Straży Parku – na terenie odpowiednio lasu lub parku narodowego; 
9) strażak Państwowej Straży Pożarnej podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej; 
10) członek ochotniczej straży pożarnej podczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem akcji ratowniczej; 
11) funkcjonariusz Służby Ochrony Państwa podczas wykonywania czynności związanych z zapewnieniem bezpiecze ń-
stwa ochranianych osób, obiektów i urządzeń; 
12) pilot podczas wykonywania czynności związanych z pilotowaniem przejazdu pojazdu nienormatywnego. 
2. Osoby, o których mowa w ust. 1 i ust. 4 pkt 2, powinny być łatwo rozpoznawalne i widoczne z dostatecznej odleg-
łości, zarówno w dzień, jak i w nocy. 
3. Przepis ust. 2 w zakresie łatwej rozpoznawalności: 
1) dotyczy osoby wymienionej w ust. 1 pkt 1 tylko poza obszarem zabudowanym; 
2) nie dotyczy kierującego autobusem szkolnym, jeżeli sygnał do zatrzymania innych pojazdów dawany jest przez tę 
osobę bez wychodzenia z odpowiednio oznaczonego pojazdu. 
3a. Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 4–8 i 12 oraz ust. 4 pkt 2, mogą dawać polecenia lub sygnały uczestnikowi 
ruchu lub innej osobie znajdującej się na drodze pod warunkiem ukończenia szkolenia organizowanego przez wojewódzki 
ośrodek ruchu drogowego. Pilot zabezpieczający przejazd pojazdu nienormatywnego będący osobą, o której mowa w ust. 1 
pkt 1–3c i 9, nie podlega szkoleniu. 
3b. Szkolenie, o którym mowa w ust. 3a, może być przeprowadzone odpłatnie. Opłatę ponosi podmiot kierujący na 
szkolenie, a w pozostałych przypadkach – osoba odbywająca szkolenie. Wysokość maksymalnej opłaty za szkolenie jednej 
osoby nie może przekraczać 30% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów o minimalnym 
wynagrodzeniu za pracę. 
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, uwzglę d-
niając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w trakcie kierowania ruchem drogowym oraz sprawnego wykon y-
wania czynności w tym zakresie, w drodze rozporządzenia: 
1) określi organizację i sposób wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, program i tryb prowadzenia szkolenia 
w tym zakresie, wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia, wysokość stawek za szkolenie oraz tryb ich pobierania 
i zwrotu, biorąc pod uwagę w szczególności średnie realne koszty organizacji i przeprowadzania szkolenia; 
2) może upoważnić inne osoby do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, oraz określić okoliczności, szcz e-
gółowe warunki, sposób wykonywania czynności w tym zakresie, jak również warunki, które te osoby muszą spe ł-
niać; 
3) określi wzór ubioru osób, o których mowa w ust. 1 pkt 4– 6. 
Art. 7. 1. Znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje. 
2. Minister właściwy do spraw transportu i minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem 
Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności konieczność dostosowania sygnałów drogowych do postanowień 
umów międzynarodowych, określi, w drodze rozporządzenia, znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym, ich zn a-
czenie i zakres obowiązywania. 
3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, uwzglę d-
niając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drog o-
wego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urz ą-
dzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a także warunki ich umieszczania na drogach. 
Art. 8. 1. Osoba niepełnosprawna legitymująca się kartą parkingową kierująca pojazdem samochodowym oznacz o-
nym tą kartą, może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie 
określonym przepisami o których mowa w art. 7 ust. 2. 
2. Przepis ust. 1 stosuje się również do: 
1) kierującego pojazdem, który przewozi osobę niepełnosprawną legitymującą się kartą parkingową; 
2) kierującego pojazdem należącym do placówki, o której mowa w ust. 3a pkt 3, przewożącego osobę mającą znacznie 
ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, pozostającą pod opieką takiej placówki. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 110 
 
 3. Kartę parkingową umieszcza się za przednią szybą pojazdu samochodowego, a jeśli pojazd nie posiada przedniej 
szyby – w widocznym miejscu w przedniej części pojazdu, w sposób eksponujący widoczne zabezpieczenia karty oraz 
umożliwiający odczytanie jej numeru i daty ważności. 
3a. Kartę parkingową wydaje się: 
1) osobie niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego albo umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mającej znacznie 
ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się; 
2) osobie niepełnosprawnej, która nie ukończyła 16 roku życia mającej znacznie ograniczone możliwości samodzielnego 
poruszania się; 
3) placówce zajmującej się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych mających znacznie ograniczone 
możliwości samodzielnego poruszania się. 
4. Kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, 
przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 
ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1172 , 1495, 1696 i 1818), na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności: 
1) orzeczenia o niepełnosprawności, 
2) orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, 
3) orzeczenia o wskazaniach do ulg i uprawnień 
– wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej 
i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. 
5. Kartę parkingową placówce, o której mowa w ust. 3a pkt 3, wydaje za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, 
przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, na podstawie dokumentów przedstawi o-
nych przez wnioskodawcę, przy czym na jeden pojazd wykorzystywany do przewozu osób niepełnosprawnych wydaje się 
jedną kartę. 
5a. (uchylony) 
5b. (uchylony) 
5c. Kartę parkingową wydaje się osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, na okres ważności orzeczenia, o którym 
mowa w ust. 4, jednakże nie dłużej niż na okres 5 lat, a placówce, o której mowa w ust. 3a pkt 3 na okres 3 lat. 
5d. W przypadku zaprzestania wykorzystywania pojazdu do przewozu osób niepełnosprawnych, mających znacznie 
ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, podmiot zarządzający placówką, o której mowa w art. 8 ust. 3a 
pkt 3 jest zobowiązany do niezwłocznego zwrotu karty parkingowej organowi, który ją wydał. 
5e. Karta parkingowa traci ważność: 
1) po upływie terminu ważności karty; 
2) w przypadku zgłoszenia utraty karty przez osobę lub placówkę, której wydano kartę; 
3) w przypadku zwrotu karty organowi, który ją wydał; 
4) w razie likwidacji placówki, której wydano kartę; 
5) w razie śmierci osoby, której wydano kartę. 
5f.7) Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego dokonuje, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 
29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1843), wyboru producenta blankietów kart pa r-
kingowych. 
5f.8) Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego dokonuje, z zachowaniem przepisów ustawy 
z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. poz. 2019), wyboru producenta blankietów kart 
parkingowych.  
6. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w stosunku do kierujących pojazdami zaopatrzonymi w kartę parkingową 
wydaną za granicą. 
                                                           
7) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 8. 
8) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 22 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. ‒ Przepisy wprowadzające ustawę ‒ Prawo zam ó-
wień publicznych (Dz. U. poz. 2020), która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. 
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 110 
 
 6a. Opłata za wydanie karty parkingowej nie może przekroczyć 1% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gos-
podarce narodowej w poprzednim roku, ogłaszanego do celów emerytalnych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej 
Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. 
6b. Opłata za wydanie karty parkingowej stanowi dochód budżetu państwa. 
7. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw tran s-
portu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wzór oraz tryb wydawania kart parkingowych osobom, o których mowa w ust. 3a pkt 1 i 2 oraz placówkom, o których 
mowa w ust. 3a pkt 3, uwzględniając w szczególności zapewnienie jednolitej procedury wydawania kart parking o-
wych oraz konieczność technicznego zabezpieczenia karty w sposób gwarantujący jej autentyczność oraz ujednolic e-
nia wzoru karty parkingowej z rozwiązaniami przyjętymi w krajach europejskich, w celu umożliwienia korzystania 
osobom niepełnosprawnym z ulg i przywilejów w ruchu drogowym, określonych w przepisach prawa krajowego; 
2) zasady nadawania numerów wydawanym kartom parkingowym, uwzględniając w szczególności konieczność stworz e-
nia sprawnego systemu wydawania, ewidencjonowania i kontroli prawidłowości wykorzystywania kart oraz fakt, że 
w przypadku kart, o których mowa w ust. 3a pkt 3 częścią składową numeru karty jest numer rejestracyjny pojazdu; 
3) tryb postępowania w sprawie zwrotu karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie jednolitej procedury zwrotu 
kart parkingowych; 
4) wzór wniosku o wydanie karty parkingowej, mając na uwadze zapewnienie jednolitej formy składanych wniosków. 
8. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw tran s-
portu i ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj placówek zajmujących się opieką, 
rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych mających znacznie ograniczone możliwości poruszania się, uprawni o-
nych do uzyskania karty parkingowej, mając na względzie zapewnienie wydawania karty właściwym placówkom. 
9. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi , w drodze rozporządzenia: 
1) wysokość opłaty za wydanie karty parkingowej, uwzględniając koszty związane z jej produkcją i dystrybucją; 
2) warunki dystrybucji blankietów kart parkingowych, mając na uwadze zapewnienie sprawności i bezpieczeństwa pr o-
cesu przekazywania tych kart do powiatowych zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności. 
Art. 8a. (uchylony) 
Art. 8b.9) 1. Członek Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej legitymujący się kartą 
kombatanta kierujący pojazdem samochodowym oznaczonym tą kartą może nie stosować się do niektórych znaków dr o-
gowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, na zasadach określonych dla osoby niepełnosprawnej legitymującej się 
kartą parkingową kierującej pojazdem samochodowym oznaczonym kartą, o której mowa w art. 8 ust. 1. 
2. Przepis ust. 1 stosuje się również do kierującego pojazdem, który przewozi członka Korpusu Weteranów Walk 
o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej legitymującego się kartą kombatanta. 
Art. 9. 1.10) Uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani ułatwić przejazd pojazdu uprzywil e-
jowanego, w szczególności przez niezwłoczne usunięcie się z jego drogi, a w razie potrzeby zatrzymanie się. 
 2.11) W warunkach zwiększonego natężenia ruchu pojazdów utrudniającego swobodny przejazd pojazdu uprzywil e-
jowanego w celu umożliwienia swobodnego przejazdu tego pojazdu:  
1) na jezdni z dwoma pasami ruchu w tym samym kierunku kierujący pojazdem poruszający się lewym pasem ruchu jest 
obowiązany usunąć się z drogi przejazdu pojazdu uprzywilejowanego przez zjechanie jak najbliżej lewej krawędzi 
pasa ruchu, a kierujący pojazdem poruszający się prawym pasem ruchu jest obowiązany usunąć się z drogi przejazdu 
pojazdu uprzywilejowanego przez zjechanie jak najbliżej prawej krawędzi pasa ruchu;  
2) na jezdni z więcej niż dwoma pasami ruchu w tym samym kierunku kierujący pojazdem poruszający się skrajnym 
lewym pasem ruchu jest obowiązany usunąć się z drogi przejazdu pojazdu uprzywilejowanego przez zjechanie jak 
najbliżej lewej krawędzi pasa ruchu, a kierujący pojazdami poruszający się pozostałymi pasami ruchu są obowiązani 
usunąć się z drogi przejazdu pojazdu uprzywilejowanego przez zjechanie jak najbliżej prawej krawędzi pasów ruchu.  
                                                           
9) Dodany przez art. 6 ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami 
represji wojennych i okresu powojennego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 752), która weszła w życie z dniem 10 maja 
2019 r.; wszedł w życie z dniem 26 lipca 2019 r. 
10) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym 
(Dz. U. poz. 2202), która weszła w życie z dniem 6 grudnia 2019 r. 
11) Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 10. 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 110 
 
 3.11) Kierującemu pojazdem innym niż uprzywilejowany zabrania się korzystania z drogi przejazdu pojazdu uprzyw i-
lejowanego utworzonej w sposób, o którym mowa w ust. 2. Kierujący pojazdem może kontynuować jazdę po uprzednio 
zajmowanym pasie ruchu po przejeździe pojazdu uprzywilejowanego.  
4.11) Przepisu ust. 3 nie stosuje się do pojazdów zarządców dróg lub pomocy drogowej biorących udział w akcji 
ratowniczej. 
Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw transportu sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach krajowych. 
2. Wojewoda sprawuje nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach: 
1) wojewódzkich; 
2) powiatowyc h; 
3) gminnych; 
4) publicznych położonych w miastach na prawach powiatu i w mieście stołecznym Warszawie; 
5) wewnętrznych położonych w strefach ruchu lub strefach zamieszkania. 
3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zarządza ruchem na drogach krajowych, z zastrzeżeniem ust. 6. 
4. Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrzeżeniem ust. 6. 
5. Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6. 
6. Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyją t-
kiem autostrad i dróg ekspresowych. 
7. Zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu 
zarządzającego tymi drogami. 
8. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może powierzyć zadania w zakresie zarządzania ruchem na dr o-
gach krajowych marszałkowi województwa. 
9. Drogami krajowymi, wojewódzkimi, powiatowymi i gminnymi są drogi publiczne określone zgodnie z przepisami 
o drogach publicznych. 
10. Organy sprawujące nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach mogą nakazać zmianę organizacji ruchu ze 
względu na ważny interes ogólnospołeczny lub konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego. 
10a. Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w ust. 7, ustalając organizację ruchu na tych drogach stosują 
znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich umieszczania wynikające z ustawy i jej przepisów wykonawczych. Koszt oznak o-
wania drogi wewnętrznej ponosi podmiot zarządzający drogą. 
11. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze konieczność ochrony dróg przed zniszczeniem oraz z a-
pewnienie bezpieczeństwa ruchu w okresie zwiększonego natężenia ruchu pojazdów osobowych, może wprowadzić, 
w drodze rozporządzenia, okresowe ograniczenia ruchu pojazdów na drogach lub zakaz ruchu niektórych rodzajów poja z-
dów. 
12. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Min i-
strem Obrony Narodowej, uwzględniając w szczególności: 
1) konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, 
2) potrzebę efektywnego wykorzystania dróg publicznych, 
3) potrzeby społeczności lokalnej, 
określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad 
tym zarządzaniem. 
Rozdział 2 
Ruch pieszych 
Art. 11. 1. Pieszy jest obowiązany korzystać z chodnika lub drogi dla pieszych, a w razie ich braku – z pobocza. Jeżeli 
nie ma pobocza lub czasowo nie można z niego korzystać, pieszy może korzystać z jezdni, pod warunkiem zajmowania 
miejsca jak najbliżej jej krawędzi i ustępowania miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi. 
2. Pieszy idący po poboczu lub jezdni jest obowiązany iść lewą stroną drogi. 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 110 
 
 3. Piesi idący jezdnią są obowiązani iść jeden za drugim. Na drodze o małym ruchu, w warunkach dobrej widocznoś-
ci, dwóch pieszych może iść obok siebie. 
4. Korzystanie przez pieszego z drogi dla rowerów jest dozwolone tylko w razie braku chodnika lub pobocza al bo 
niemożności korzystania z nich. Pieszy, z wyjątkiem osoby niepełnosprawnej, korzystając z tej drogi, jest obowiązany 
ustąpić miejsca rowerowi. 
4a. Pieszy poruszający się po drodze po zmierzchu poza obszarem zabudowanym jest obowiązany używać elementów 
odblaskowych w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu, chyba że porusza się po drodze przeznaczonej wyłącznie 
dla pieszych lub po chodniku. 
5. Przepisów ust. 1–4a nie stosuje się w strefie zamieszkania. W strefie tej pieszy korzysta z całej szerokości drogi 
i ma pierwszeństwo przed pojazdem. 
Art. 12. 1. Kolumna pieszych, z wyjątkiem pieszych w wieku do 10 lat, może się poruszać tylko prawą stroną jezdni. 
2. Do kolumny pieszych w wieku do 10 lat stosuje się odpowiednio przepisy art. 11 ust. 1 i 2. 
3. Liczba pieszych idących jezdnią w kolumnie obok siebie nie może przekraczać 4, a w kolumnie wojskowej – 6, 
pod warunkiem że kolumna nie zajmuje więcej niż połowy szerokości jezdni. 
4. Piesi w wieku do 10 lat mogą iść w kolumnie tylko dwójkami pod nadzorem co najmniej jednej osoby pełnoletniej. 
5. Długość kolumny pieszych nie może przekraczać 50 m. Odległość między kolumnami nie może być mniejsza niż 
100 m. 
6. Jeżeli przemarsz kolumny pieszych odbywa się w warunkach niedostatecznej widoczności: 
1) pierwszy i ostatni z idących z lewej strony są obowiązani nieść latarki: 
a) pierwszy – ze światłem białym, skierowanym do przodu, 
b) ostatni – ze światłem czerwonym, skierowanym do tyłu; 
2) w kolumnie o długości przekraczającej 20 m idący po lewej stronie z przodu i z tyłu są obowiązani używać eleme n-
tów odblaskowych odpowiadających właściwym warunkom technicznym, a ponadto idący po lewej stronie są ob o-
wiązani nieść dodatkowe latarki ze światłem białym, rozmieszczone w taki sposób, aby odległość między nimi nie 
przekraczała 10 m; 
3) światło latarek powinno być widoczne z odległości co najmniej 150 m. 
7. Zabrania się: 
1) ruchu po jezdni kolumny pieszych w czasie mgły; zakaz ten nie dotyczy kolumny wojskowej lub policyjnej; 
2) ruchu po jezdni kolumny pieszych w wieku do 10 lat w warunkach niedostatecznej widoczności; 
3) prowadzenia po jezdni kolumny pieszych przez osobę w wieku poniżej 18 lat. 
Art. 13. 1. Pieszy, przechodząc przez jezdnię lub torowisko, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz, 
z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, korzystać z przejścia dla pieszych. Pieszy znajdujący się na tym przejściu ma pierwszeństwo 
przed pojazdem. 
2. Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych jest dozwolone, gdy odległość od przejścia przekracza 
100 m. Jeżeli jednak skrzyżowanie znajduje się w odległości mniejszej niż 100 m od wyznaczonego przejścia, przechodz e-
nie jest dozwolone również na tym skrzyżowaniu. 
3. Przechodzenie przez jezdnię poza przejściem dla pieszych, o którym mowa w ust. 2, jest dozwolone tylko pod w a-
runkiem, że nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub utrudnienia ruchu pojazdów. Pieszy jest obowiązany 
ustąpić pierwszeństwa pojazdom i do przeciwległej krawędzi jezdni iść drogą najkrótszą, prostopadle do osi jezdni. 
4. Jeżeli na drodze znajduje się przejście nadziemne lub podziemne dla pieszych, pieszy jest obowiązany korzystać 
z niego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. 
5. Na obszarze zabudowanym, na drodze dwujezdniowej lub po której kursują tramwaje po torowisku wyodrębni o-
nym z jezdni, pieszy przechodząc przez jezdnię lub torowisko jest obowiązany korzystać tylko z przejścia dla pieszych. 
6. Przechodzenie przez torowisko wyodrębnione z jezdni jest dozwolone tylko w miejscu do tego przeznaczonym. 
7. Jeżeli wysepka dla pasażerów na przystanku komunikacji publicznej łączy się z przejściem dla pieszych, przech o-
dzenie do i z przystanku jest dozwolone tylko po tym przejściu. 
8. Jeżeli przejście dla pieszych wyznaczone jest na drodze dwujezdniowej, przejście na każdej jezdni uważa się za 
przejście odrębne. Przepis ten stosuje się odpowiednio do przejścia dla pieszych w miejscu, w którym ruch pojazdów jest 
rozdzielony wysepką lub za pomocą innych urządzeń na jezdni. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 110 
 
 Art. 14. Zabrania się: 
1) wchodzenia na jezdnię: 
a) bezpośrednio przed jadący pojazd, w tym również na przejściu dla pieszych, 
b) spoza pojazdu lub innej przeszkody ograniczającej widoczność drogi; 
2) przechodzenia przez jezdnię w miejscu o ograniczonej widoczności drogi; 
3) zwalniania kroku lub zatrzymywania się bez uzasadnionej potrzeby podczas przechodzenia przez jezdnię lub torowisko; 
4) przebiegania przez jezdnię; 
5) chodzenia po torowisku; 
6) wchodzenia na torowisko, gdy zapory lub półzapory są opuszczone lub opuszczanie ich rozpoczęto; 
7) przechodzenia przez jezdnię w miejscu, w którym urządzenie zabezpieczające lub przeszkoda oddzielają drogę dla 
pieszych albo chodnik od jezdni, bez względu na to, po której stronie jezdni one się znajdują. 
Art. 15. Przepisów art. 11–14 nie stosuje się w razie zamknięcia ruchu pojazdów na drodze. 
Rozdział 3 
Ruch pojazdów 
Oddział 1 
Zasady ogólne 
Art. 16. 1. Kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny. 
2. Kierujący pojazdem, korzystając z drogi dwujezdniowej, jest obowiązany jechać po prawej jezdni; do jezdni tych 
nie wlicza się jezdni przeznaczonej do dojazdu do nieruchomości położonej przy drodze. 
3. Kierujący pojazdem, korzystając z jezdni dwukierunkowej co najmniej o czterech pasach ruchu, jest obowiązany 
zajmować pas ruchu znajdujący się na prawej połowie jezdni. 
4. Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać możliwie blisko prawej krawędzi jezdni. Jeżeli pasy ruchu na jezdni są 
wyznaczone, nie może zajmować więcej niż jednego pasa. 
5. Kierujący pojazdem zaprzęgowym, rowerem, wózkiem rowerowym, motorowerem, wózkiem ręcznym oraz osoba 
prowadząca pojazd napędzany silnikiem są obowiązani poruszać się po poboczu, chyba że nie nadaje się ono do jazdy lub 
ruch pojazdu utrudniałby ruch pieszych. 
6. Kierujący pojazdem znajdującym się na części jezdni, po której jeżdżą pojazdy szynowe, jest obowiązany ustąpić 
miejsca nadjeżdżającemu pojazdowi szynowemu. 
7. Na skrzyżowaniu i bezpośrednio przed nim kierujący rowerem, motorowerem lub motocyklem może poruszać się 
środkiem pasa ruchu, jeśli pas ten umożliwia opuszczenie skrzyżowania w więcej niż jednym kierunku, z zastrzeżeniem 
art. 33 ust. 1. 
Oddział 2 
Włączanie się do ruchu 
Art. 17. 1. Włączanie się do ruchu następuje przy rozpoczynaniu jazdy po postoju lub zatrzymaniu się niewynikaj ą-
cym z warunków lub przepisów ruchu drogowego oraz przy wjeżdżaniu: 
1) na drogę z nieruchomości, z obiektu przydrożnego lub dojazdu do takiego obiektu, z drogi niebędącej drogą public z-
ną oraz ze strefy zamieszkania; 
2) na drogę z pola lub na drogę twardą z drogi gruntowej; 
3) na jezdnię z pobocza, z chodnika lub z pasa ruchu dla pojazdów powolnych; 
3a) na jezdnię lub pobocze z drogi dla rowerów, z wyjątkiem wjazdu na przejazd dla rowerzystów lub pas ruchu dla r o-
werów; 
4) pojazdem szynowym – na drogę z zajezdni lub na jezdnię z pętli. 
2. Kierujący pojazdem, włączając się do ruchu, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz ustąpić pier w-
szeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 110 
 
 Art. 18. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do oznaczonego przystanku autobusowego (trolejbusowego) na obsz a-
rze zabudowanym, jest obowiązany zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu 
autobusem (trolejbusem) włączenie się do ruchu, jeżeli kierujący takim pojazdem sygnalizuje kierunkowskazem zamiar 
zmiany pasa ruchu lub wjechania z zatoki na jezdnię. 
2. Kierujący autobusem (trolejbusem), o którym mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni pas ruchu lub na jezdnię 
dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. 
Art. 18a. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do miejsca postoju autobusu szkolnego, jest obowiązany: 
1) zatrzymać się, o ile kierujący tym autobusem podał sygnał zatrzymania; 
2) zmniejszyć prędkość, a w razie potrzeby zatrzymać się, aby umożliwić kierującemu tym autobusem wjazd na jezdnię 
lub sąsiedni pas ruchu, o ile sygnalizuje on zamiar wykonania takiego manewru. 
2. Kierujący autobusem szkolnym w sytuacji, o której mowa w ust. 1, może wjechać na sąsiedni pas ruchu lub jezdnię 
dopiero po upewnieniu się, że nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. 
Oddział 3 
Prędkość i hamowanie 
Art. 19. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzglę d-
nieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku 
pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. 
2. Kierujący pojazdem jest obowiązany: 
1) jechać z prędkością nieutrudniającą jazdy innym kierującym; 
2) hamować w sposób niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia; 
3) utrzymywać odstęp niezbędny do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania się poprzedzającego pojazdu. 
3. Poza obszarem zabudowanym, na jezdniach dwukierunkowych o dwóch pasach ruchu, kierujący pojazdem objętym 
indywidualnym ograniczeniem prędkości albo pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej 7 m jest ob o-
wiązany utrzymywać taki odstęp od pojazdu silnikowego znajdującego się przed nim, aby inne wyprzedzające pojazdy 
mogły bezpiecznie wjechać w lukę utrzymywaną między tymi pojazdami. Przepisu tego nie stosuje się, jeżeli kierujący 
pojazdem przystępuje do wyprzedzania lub gdy wyprzedzanie jest zabronione. 
4. Poza obszarem zabudowanym w tunelach o długości przekraczającej 500 m, kierujący pojazdem jest obowiązany 
utrzymywać odstęp od poprzedzającego pojazdu nie mniejszy niż: 
1) 50 m – jeżeli kieruje pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t lub autobusem; 
2) 80 m – jeżeli kieruje zespołem pojazdów lub pojazdem niewymienionym w pkt 1. 
5. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć za pomocą znaków drogowych dopus z-
czalny odstęp, o którym mowa w ust. 4, w zależności od obowiązującej w tunelu dopuszczalnej prędkości. 
Art. 20. 1. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 500–2300 
wynosi 50 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2. 
1a. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 2300–500 wynosi 
60 km/h, z zastrzeżeniem ust. 2. 
2. Prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów w strefie zamieszkania wynosi 20 km/h. 
3. Prędkość dopuszczalna poza obszarem zabudowanym, z zastrzeżeniem ust. 4, wynosi w przypadku:12) 
1) samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 
3,5 t: 
a) na autostradzie – 140 km/h, 
b) na drodze ekspresowej dwujezdniowej – 120 km/h, 
                                                           
12) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy – Pra-
wo o ruchu drogowym oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. poz. 1466), która weszła w życie z dniem 7 listopada 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 110 
 
 c) na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach przeznacz o-
nych dla każdego kierunku ruchu – 100 km/h, 
d) na pozostałych drogach – 90 km/h; 
2) zespołu pojazdów lub pojazdu niewymienionego w pkt 1: 
a) na autostradzie, drodze ekspresowej lub drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla 
każdego kierunku ruchu – 80 km/h, 
b) na pozostałych drogach – 70 km/h. 
4. Dopuszczalna prędkość autobusu spełniającego dodatkowe warunki techniczne określone w przepisach, o których 
mowa w art. 66 ust. 5, na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h. 
5. (uchylony) 
5a. Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw energii może, w drodze rozporządzenia, w przypa d-
kach, o których mowa w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych 
i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na 
rynku naftowym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1323, 1495 i 1517), wprowadzić ograniczenia w dopuszczalnej prędkości pojazdów 
samochodowych. 
6. Prędkość dopuszczalna niektórych pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2, wynosi: 
1) ciągnika rolniczego (również z przyczepą) – 30 km/h; 
2) pojazdu z urządzeniem wystającym do przodu więcej niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego – 30 km/h na obszarze 
zabudowanym i 60 km/h poza obszarem zabudowanym; 
3) motocykla (również z przyczepą), czterokołowca i motoroweru, którymi przewozi się dziecko w wieku do 7 lat – 
40 km/h. 
Art. 21. 1. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć lub zwiększyć, za pomocą znaków drogowych, 
prędkość dopuszczalną pojazdów obowiązującą na obszarze zabudowanym. 
2. Prędkość dopuszczalna, o której mowa w ust. 1, może być: 
1) zmniejszona – jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym przemawiają; 
2) zwiększona – jeżeli warunki ruchu na drodze lub jej odcinku zapewniają zachowanie bezpieczeństwa ruchu. 
3. Organ zarządzający ruchem na drogach może zmniejszyć, za pomocą znaków drogowych, prędkość dopuszczalną 
pojazdów obowiązującą poza obszarem zabudowanym, jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za 
tym przemawiają. 
4. Organ rejestrujący pojazd może ustalić dla indywidualnego pojazdu dopuszczalną prędkość niższą niż określona 
w art. 20, jeżeli jest to uzasadnione konstrukcją lub stanem technicznym pojazdu. Ograniczenie prędkości należy uwidoc z-
nić na znaku umieszczonym z tyłu pojazdu. 
Oddział 4 
Zmiana kierunku jazdy lub pasa ruchu 
Art. 22. 1. Kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szcz e-
gólnej ostrożności. 
2. Kierujący pojazdem jest obowiązany zbliżyć się: 
1) do prawej krawędzi jezdni – jeżeli zamierza skręcić w prawo; 
2) do środka jezdni lub na jezdni o ruchu jednokierunkowym do lewej jej krawędzi – jeżeli zamierza skręcić w lewo. 
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli wymiary pojazdu uniemożliwiają skręcenie zgodnie z zasadą określoną w tym 
przepisie lub dopuszczalna jest jazda wyłącznie w jednym kierunku. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 110 
 
 4.13) Kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jad ą-
cemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, z wyjątkiem ust. 4a i 4b, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas ruchu 
z prawej strony. 
 4a.14) W warunkach znacznego zmniejszenia prędkości na jezdni z więcej niż jednym pasem ruchu w tym samym ki e-
runku jazdy, w przypadku gdy nie istnieje możliwość kontynuacji jazdy pasem ruchu z powodu wystąpienia przeszkody na 
tym pasie ruchu lub jego zanikania, kierujący pojazdem poruszający się sąsiednim pasem ruchu jest obowiązany bezp o-
średnio przed miejscem wystąpienia przeszkody lub miejscem zanikania pasa ruchu umożliwić jednemu pojazdowi lub 
jednemu zespołowi pojazdów, znajdującym się na takim pasie ruchu, zmianę tego pasa ruchu na sąsiedni, którym istnieje 
możliwość kontynuacji jazdy. 
4b.14) W warunkach znacznego zmniejszenia prędkości na jezdni z więcej niż dwoma pasami ruchu w tym samym ki e-
runku jazdy, w przypadku gdy nie istnieje możliwość kontynuacji jazdy dwoma pasami ruchu z powodu przeszkód na tych 
pasach ruchu lub ich zanikania, jeżeli pomiędzy tymi pasami ruchu znajduje się jeden pas ruchu, którym istnieje możliwość 
kontynuacji jazdy, kierujący pojazdem poruszający się tym pasem ruchu jest obowiązany bezpośrednio przed miejscem 
wystąpienia przeszkody lub miejscem zanikania pasów ruchu umożliwić zmianę pasa ruchu jednemu pojazdowi lub jedn e-
mu zespołowi pojazdów z prawej strony, a następnie jednemu pojazdowi lub jednemu zespołowi pojazdów z lewej strony. 
5. Kierujący pojazdem jest obowiązany zawczasu i wyraźnie sygnalizować zamiar zmiany kierunku jazdy lub pasa r u-
chu oraz zaprzestać sygnalizowania niezwłocznie po wykonaniu manewru. 
6. Zabrania się zawracania: 
1) w tunelu, na moście, wiadukcie lub drodze jednokierunkowej; 
2) na autostradzie; 
3) na drodze ekspresowej, z wyjątkiem skrzyżowania lub miejsca do tego przeznaczonego; 
4) w warunkach, w których mogłoby to zagrozić bezpieczeństwu ruchu na drodze lub ruch ten utrudnić. 
Oddział 5 
Wymijanie, omijanie i cofanie 
Art. 23. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany: 
1) przy wymijaniu zachować bezpieczny odstęp od wymijanego pojazdu lub uczestnika ruchu, a w razie potrzeby zje-
chać na prawo i zmniejszyć prędkość lub zatrzymać się; 
2) przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub przeszkody, a w razie p o-
trzeby zmniejszyć prędkość; omijanie pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko 
z jego prawej strony; 
3) przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, 
a w szczególności: 
a) sprawdzić, czy wykonywany manewr nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia, 
b) upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda; w razie trudności w osobistym upewnieniu się kieruj ą-
cy jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby. 
2. Zabrania się cofania pojazdem w tunelu, na moście, wiadukcie, autostradzie lub drodze ekspresowej. 
Oddział 6 
Wyprzedzanie 
Art. 24. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany przed wyprzedzaniem upewnić się w szczególności, czy: 
1) ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu; 
2) kierujący, jadący za nim, nie rozpoczął wyprzedzania; 
3) kierujący, jadący przed nim na tym samym pasie ruchu, nie zasygnalizował zamiaru wyprzedzania innego pojazdu, 
zmiany kierunku jazdy lub zmiany pasa ruchu. 
                                                           
13) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 10. 
14) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 10. 
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 110 
 
 2. Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu zachować szczególną ostrożność, a zwłaszcza bezpieczny 
odstęp od wyprzedzanego pojazdu lub uczestnika ruchu. W razie wyprzedzania roweru, wózka rowerowego, motoroweru, 
motocykla lub kolumny pieszych odstęp ten nie może być mniejszy niż 1 m. 
3. Kierujący pojazdem jest obowiązany przy wyprzedzaniu przejeżdżać z lewej strony wyprzedzanego pojazdu, 
z zastrzeżeniem ust. 4, 5, 10 i 12. 
4. Pojazd szynowy może być wyprzedzany tylko z prawej strony, chyba że położenie torów uniemożliwia takie w y-
przedzanie lub wyprzedzanie odbywa się na jezdni jednokierunkowej. 
5. Wyprzedzanie pojazdu lub uczestnika ruchu, który sygnalizuje zamiar skręcenia w lewo, może odbywać się tylko 
z jego prawej strony. 
6. Kierującemu pojazdem wyprzedzanym zabrania się w czasie wyprzedzania i bezpośrednio po nim zwiększania 
prędkości. Kierujący pojazdem wolnobieżnym, ciągnikiem rolniczym lub pojazdem bez silnika jest obowiązany zjechać 
jak najbardziej na prawo w celu ułatwienia wyprzedzania. Przepisu nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w ust. 12. 
7. Zabrania się wyprzedzania pojazdu silnikowego jadącego po jezdni: 
1) przy dojeżdżaniu do wierzchołka wzniesienia; 
2) na zakręcie oznaczonym znakami ostrzegawczymi; 
3) na skrzyżowaniu, z wyjątkiem skrzyżowania o ruchu okrężnym lub na którym ruch jest kierowany. 
8. Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscach, o których mowa w ust. 7 pkt 1 i 2, na jezdni: 
1) jednokierunkowej; 
2) dwukierunkowej na odcinku z wyznaczonymi pasami ruchu, pod warunkiem że kierujący nie wjeżdża na część jezdni 
przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym – w miejscu, gdzie jest to zabronione znakami na jezdni. 
9. Dopuszcza się wyprzedzanie w miejscu, o którym mowa w ust. 7 pkt 3, pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia, 
pod warunkiem że kierujący nie wjeżdża na część jezdni przeznaczoną do ruchu w kierunku przeciwnym. 
10. Dopuszcza się wyprzedzanie z prawej strony na odcinku drogi z wyznaczonymi pasami ruchu, przy zachowaniu 
warunków określonych w ust. 1 i 7: 
1) na jezdni jednokierunkowej; 
2) na jezdni dwukierunkowej, jeżeli co najmniej dwa pasy ruchu na obszarze zabudowanym lub trzy pasy ruchu poza 
obszarem zabudowanym przeznaczone są do jazdy w tym samym kierunku. 
11. Zabrania się wyprzedzania pojazdu uprzywilejowanego na obszarze zabudowanym. 
12. Kierujący rowerem może wyprzedzać inne niż rower powoli jadące pojazdy z ich prawej strony. 
Oddział 7 
Przecinanie się kierunków ruchu 
Art. 25. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność 
i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony, a jeżeli skręca w lewo – także jadącemu z kierunku 
przeciwnego na wprost lub skręcającemu w prawo. 
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do pojazdu szynowego, który ma pierwszeństwo w stosunku do innych pojazdów, bez 
względu na to, z której strony nadjeżdża. 
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również w razie przecinania się kierunków ruchu poza skrzyżowaniem. 
4. Kierującemu pojazdem zabrania się: 
1) wjeżdżania na skrzyżowanie, jeżeli na skrzyżowaniu lub za nim nie ma miejsca do kontynuowania jazdy; 
2) rozdzielania kolumny pieszych. 
Art. 26. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostro ż-
ność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu. 
2. Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pieszemu przech o-
dzącemu na skrzyżowaniu przez jezdnię drogi, na którą wjeżdża. 
3. Kierującemu pojazdem zabrania się: 
1) wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest 
kierowany; 
2) omijania pojazdu, który jechał w tym samym kierunku, lecz zatrzymał się w celu ustąpienia pierwszeństwa pieszemu; 
3) jazdy wzdłuż po chodniku lub przejściu dla pieszych. 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 110 
 
 4. Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez chodnik lub drogę dla pieszych, jest obowiązany jechać powoli i ustąpić 
pierwszeństwa pieszemu. 
5. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio podczas jazdy po placu, na którym ze względu na brak wyodrębnienia jezdni 
i chodników ruch pieszych i pojazdów odbywa się po tej samej powierzchni. 
6. Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność przy przejeżdżaniu obok oznaczonego prz y-
stanku tramwajowego nieznajdującego się przy chodniku. Jeżeli przystanek nie jest wyposażony w wysepkę dla pasażerów, 
a na przystanek wjeżdża tramwaj lub stoi na nim, kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w takim miejscu i na taki 
czas, aby zapewnić pieszemu swobodne dojście do tramwaju lub na chodnik. Przepisy te stosuje się odpowiednio przy 
ruchu innych pojazdów komunikacji publicznej. 
7. W razie przechodzenia przez jezdnię osoby niepełnosprawnej, używającej specjalnego znaku, lub osoby o widoc z-
nej ograniczonej sprawności ruchowej, kierujący jest obowiązany zatrzymać pojazd w celu umożliwienia jej przejścia. 
Art. 27. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu dla rowerzystów, jest obowiązany zachować szczególną 
ostrożność i ustąpić pierwszeństwa rowerowi znajdującemu się na przejeździe. 
1a. Kierujący pojazdem, który skręca w drogę poprzeczną, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić 
pierwszeństwa rowerzyście jadącemu na wprost po jezdni, pasie ruchu dla rowerów, drodze dla rowerów lub innej części 
drogi, którą zamierza opuścić. 
2. (uchylony) 
3. Kierujący pojazdem, przejeżdżając przez drogę dla rowerów poza jezdnią, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa 
rowerowi. 
4. Kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejeździe dla rowerzystów i bezpośrednio przed 
nim, z wyjątkiem przejazdu, na którym ruch jest kierowany. 
Art. 28. 1. Kierujący pojazdem, zbliżając się do przejazdu kolejowego oraz przejeżdżając przez przejazd, jest ob o-
wiązany zachować szczególną ostrożność. Przed wjechaniem na tory jest on obowiązany upewnić się, czy nie zbliża się 
pojazd szynowy, oraz przedsięwziąć odpowiednie środki ostrożności, zwłaszcza jeżeli wskutek mgły lub z innych pow o-
dów przejrzystość powietrza jest zmniejszona. 
2. Kierujący jest obowiązany prowadzić pojazd z taką prędkością, aby mógł go zatrzymać w bezpiecznym miejscu, 
gdy nadjeżdża pojazd szynowy lub gdy urządzenie zabezpieczające albo dawany sygnał zabrania wjazdu na przejazd. 
3. Kierującemu pojazdem zabrania się: 
1) objeżdżania opuszczonych zapór lub półzapór oraz wjeżdżania na przejazd, jeżeli opuszczanie ich zostało rozpoczęte 
lub podnoszenie nie zostało zakończone; 
2) wjeżdżania na przejazd, jeżeli po drugiej stronie przejazdu nie ma miejsca do kontynuowania jazdy; 
3) wyprzedzania pojazdu na przejeździe kolejowym i bezpośrednio przed nim; 
4) omijania pojazdu oczekującego na otwarcie ruchu przez przejazd, jeżeli wymagałoby to wjechania na część jezdni 
przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu. 
4. W razie unieruchomienia pojazdu na przejeździe kolejowym, kierujący jest obowiązany niezwłocznie usunąć go 
z przejazdu, a jeżeli nie jest to możliwe, ostrzec kierującego pojazdem szynowym o niebezpieczeństwie. 
5. Kierujący pojazdem lub zespołem pojazdów o długości przekraczającej 10 m, który nie może rozwinąć prędkości 
większej niż 6 km/h, przed wjazdem na przejazd kolejowy jest obowiązany upewnić się, czy w czasie potrzebnym na prz e-
jechanie przez ten przejazd nie nadjedzie pojazd szynowy, lub uzgodnić czas tego przejazdu z dróżnikiem kolejowym. 
6. Przepisy ust. 1–4 stosuje się odpowiednio przy przejeżdżaniu przez tory tramwajowe; przepis ust. 3 pkt 3 nie dot y-
czy skrzyżowania lub przejazdu tramwajowego, na którym ruch jest kierowany. 
Oddział 8 
Ostrzeganie oraz jazda w warunkach zmniejszonej przejrzystości powietrza 
Art. 29. 1. Kierujący pojazdem może używać sygnału dźwiękowego lub świetlnego, w razie gdy zachodzi koniec z-
ność ostrzeżenia o niebezpieczeństwie. 
2. Zabrania się: 
1) nadużywania sygnału dźwiękowego lub świetlnego; 
2) używania sygnału dźwiękowego na obszarze zabudowanym, chyba że jest to konieczne w związku z bezpośrednim 
niebezpieczeństwem; 
3) ostrzegania światłami drogowymi w warunkach, w których może to spowodować oślepienie innych kierujących. 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 110 
 
 Art. 30. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany zachować szczególną ostrożność w czasie jazdy w warunkach zmnie j-
szonej przejrzystości powietrza, spowodowanej mgłą, opadami atmosferycznymi lub innymi przyczynami, a ponadto: 
1) kierujący pojazdem silnikowym jest obowiązany: 
a) włączyć światła mijania lub przeciwmgłowe przednie albo oba te światła jednocześnie, 
b) poza obszarem zabudowanym podczas mgły dawać krótkotrwałe sygnały dźwiękowe w czasie wyprzedzania lub 
omijania; 
2) kierujący innym pojazdem niż pojazd, o którym mowa w pkt 1, jest obowiązany: 
a) włączyć światła, w które pojazd jest wyposażony, 
b) korzystać z pobocza drogi, a jeżeli nie jest to możliwe, jechać jak najbliżej krawędzi jezdni i nie wyprzedzać innego 
pojazdu. 
2. Obowiązek używania świateł, o którym mowa w ust. 1, dotyczy kierującego pojazdem także podczas zatrzymania 
wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drogowego. 
3. Kierujący pojazdem może używać tylnych świateł przeciwmgłowych, jeżeli zmniejszona przejrzystość powietrza 
ogranicza widoczność na odległość mniejszą niż 50 m. W razie poprawy widoczności kierujący pojazdem jest obowiązany 
niezwłocznie wyłączyć te światła. 
Oddział 9 
Holowanie 
Art. 31. 1. Kierujący może holować pojazd silnikowy tylko pod warunkiem, że: 
1) prędkość pojazdu holującego nie przekracza 30 km/h na obszarze zabudowanym i 60 km/h poza tym obszarem; 
2) pojazd holujący ma włączone światła mijania również w okresie dostatecznej widoczności; 
3) w pojeździe holowanym znajduje się kierujący mający uprawnienie do kierowania tym pojazdem, chyba że pojazd 
jest holowany w sposób wykluczający potrzebę kierowania nim; 
4) pojazd holowany jest połączony z pojazdem holującym w sposób wykluczający odczepienie się w czasie jazdy; nie 
dotyczy to holowania motocykla, który powinien być połączony z pojazdem holującym połączeniem giętkim w spo-
sób umożliwiający łatwe odczepienie; 
5) pojazd holowany, z wyjątkiem motocykla, jest oznaczony z tyłu po lewej stronie ostrzegawczym trójkątem odblask o-
wym, a w okresie niedostatecznej widoczności ma ponadto włączone światła pozycyjne; zamiast oznaczenia trójkątem 
odblaskowym pojazd holowany może wysyłać żółte sygnały błyskowe w sposób widoczny dla innych uczestników ruchu; 
6) w pojeździe holowanym na połączeniu sztywnym jest sprawny co najmniej jeden układ hamulców, a w pojeździe 
holowanym na połączeniu giętkim – dwa układy; 
7) odległość między pojazdami wynosi nie więcej niż 3 m przy połączeniu sztywnym, a od 4 m do 6 m przy połączeniu 
giętkim, przy czym połączenie jest oznakowane na przemian pasami białymi i czerwonymi albo zaopatrzone 
w chorągiewkę barwy żółtej lub czerwonej; przepisu tego nie stosuje się w razie holowania pojazdów Sił Zbrojnych 
Rzeczypospolitej Polskiej. 
2. Zabrania się holowania: 
1) pojazdu o niesprawnym układzie kierowniczym lub o niesprawnych hamulcach, chyba że sposób holowania wyklucza 
potrzebę ich użycia; 
2) pojazdu za pomocą połączenia giętkiego, jeżeli w pojeździe tym działanie układu hamulcowego uzależnione jest od 
pracy silnika , a silnik jest unieruchomiony; 
3) więcej niż jednego pojazdu, z wyjątkiem pojazdu członowego; 
4) pojazdem z przyczepą (naczepą); 
5) na autostradzie, z wyjątkiem holowania przez pojazdy przeznaczone do holowania do najbliższego wyjazdu lub miejsca 
obsługi podróżnych. 
3. W razie holowania pojazdu w sposób wykluczający potrzebę kierowania nim lub użycia hamulców, rzeczywista 
masa całkowita pojazdu holowanego nie może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej pojazdu holującego. 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 110 
 
 Oddział 10 
Ruch pojazdów w kolumnie 
Art. 32. 1. Liczba pojazdów jadących w zorganizowanej kolumnie nie może przekraczać: 
1) samochodów osobowych, motorowerów lub motocykli – 10; 
2) rowerów lub wózków rowerowych – 15; 
3) pozostałych pojazdów – 5. 
2. Odległość między jadącymi kolumnami nie może być mniejsza niż 500 m dla kolumn pojazdów samochodowych 
oraz 200 m dla kolumn pozostałych pojazdów. 
3. (uchylony) 
4. Jazda w kolumnie nie zwalnia kierującego pojazdem od przestrzegania obowiązujących przepisów ruchu drogowego. 
5. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do pojazdów uprzywilejowanych oraz pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej 
Polskiej. 
6. Zabrania się wjeżdżania między jadące w kolumnie rowery lub wózki rowerowe oraz pojazdy, o których mowa 
w ust. 5. 
6a. Przejazd kolumny pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w skład której wchodzi więcej niż 5 poja z-
dów, jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właśc i-
wy organ wojskowy. 
7. (uchylony) 
Oddział 11 
Przepisy dodatkowe o ruchu rowerów, motorowerów oraz pojazdów zaprzęgowych 
Art. 33. 1. Kierujący rowerem jest obowiązany korzystać z drogi dla rowerów lub pasa ruchu dla rowerów, jeśli są 
one wyznaczone dla kierunku, w którym się porusza lub zamierza skręcić. Kierujący rowerem, korzystając z drogi dla 
rowerów i pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustępować miejsca pieszym. 
1a. Kierujący rowerem może zatrzymać się w śluzie rowerowej obok innych rowerzystów. Jest obowiązany opuścić 
ją, kiedy zaistnieje możliwość kontynuowania jazdy w zamierzonym kierunku i zająć miejsce na jezdni zgodnie z odpo-
wiednio art. 33 ust. 1 lub art. 16 ust. 4 i 5. 
2. Dziecko w wieku do 7 lat może być przewożone na rowerze, pod warunkiem że jest ono umieszczone na dodatk o-
wym siodełku zapewniającym bezpieczną jazdę. 
3. Kierującemu rowerem lub motorowerem zabrania się: 
1) jazdy po jezdni obok innego uczestnika ruchu, z zastrzeżeniem ust. 3a; 
2) jazdy bez trzymania co najmniej jednej ręki na kierownicy oraz nóg na pedałach lub podnóżkach; 
3) czepiania się pojazdów. 
3a. Dopuszcza się wyjątkowo jazdę po jezdni kierującego rowerem obok innego roweru lub motoroweru, jeżeli nie 
utrudnia to poruszania się innym uczestnikom ruchu albo w inny sposób nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. 
4. (uchylony) 
5. Korzystanie z chodnika lub drogi dla pieszych przez kierującego rowerem jest dozwolone wyjątkowo, gdy: 
1) opiekuje się on osobą w wieku do lat 10 kierującą rowerem; 
2) szerokość chodnika wzdłuż drogi, po której ruch pojazdów jest dozwolony z prędkością większą niż 50 km/h, wynosi 
co najmniej 2 m i brakuje wydzielonej drogi dla rowerów oraz pasa ruchu dla rowerów; 
3) warunki pogodowe zagrażają bezpieczeństwu rowerzysty na jezdni (śnieg, silny wiatr, ulewa, gołoledź, gęsta mgła), 
z zastrzeżeniem ust. 6. 
6. Kierujący rowerem, korzystając z chodnika lub drogi dla pieszych, jest obowiązany jechać powoli, zachować 
szczególną ostrożność i ustępować miejsca pieszym. 
7. Kierujący rowerem może jechać lewą stroną jezdni na zasadach określonych dla ruchu pieszych w przepisach 
art. 11 ust. 1–3, jeżeli opiekuje się on osobą kierującą rowerem w wieku do lat 10. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 110 
 
 Art. 34. 1. Do zaprzęgu może być używane tylko zwierzę niepłochliwe, odpowiednio sprawne fizycznie i dające sobą 
kierować. 
2. Kierujący pojazdem zaprzęgowym jest obowiązany utrzymywać pojazd i zaprzęg w takim stanie, aby mógł nad nimi 
panować. 
3. Bezpośrednio jeden za drugim może jechać nie więcej niż 5 pojazdów zaprzęgowych. Odległość między piątym 
pojazdem a następnym nie może być mniejsza niż 200 m. 
4. Kierujący pojazdem zaprzęgowym przy wjeżdżaniu na drogę twardą w miejscu, gdzie nie ma dostatecznej widoc z-
ności drogi, jest obowiązany prowadzić zwierzę za uzdę. 
5. Kierującemu pojazdem zaprzęgowym zabrania się: 
1) przeciążania zwierzęcia; 
2) jazdy obok innego uczestnika ruchu na jezdni; 
3) pozostawiania pojazdu niezabezpieczonego przed ruszeniem; 
4) jazdy pojazdem na płozach bez dzwonków lub grzechotek. 
Rozdział 4 
Ruch zwierząt 
Art. 35. 1. Jazda wierzchem i pędzenie zwierząt powinny się odbywać po drodze przeznaczonej do pędzenia zwi e-
rząt. W razie braku takiej drogi jazda wierzchem i pędzenie zwierząt mogą odbywać się po poboczu, a jeżeli brak jest 
pobocza – po jezdni. 
2. Do jazdy wierzchem i pędzenia zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust. 1 i 2 oraz przepisy o ruchu 
pojazdów. 
Art. 36. 1. Zabrania się jazdy wierzchem: 
1) bez uzdy; 
2) obok innego uczestnika ruchu na jezdni; 
3) po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej oraz po drodze, na której obowiązuje zakaz ruchu 
pojazdów zaprzęgowych; 
4) po drodze twardej w okresie niedostatecznej widoczności; 
5) po drodze twardej osobie w wieku poniżej 17 lat. 
2. Jeździec może prowadzić luzem tylko jedno zwierzę po swojej prawej stronie. 
Art. 37. 1. Zwierzęta w stadzie mogą być pędzone po drodze tylko pod odpowiednim nadzorem. Zwierzę pojedyncze 
może być prowadzone tylko na uwięzi. 
2. Poganiacz zwierząt jest obowiązany: 
1) iść po lewej stronie pędzonych zwierząt; 
2) w okresie niedostatecznej widoczności nieść latarkę z widocznym z odległości co najmniej 150 m światłem białym. 
3. Zwierzęta mogą być prowadzone luzem przy pojeździe zaprzęgowym z jego prawej strony, w liczbie nie większej 
niż 2 sztuki. 
4. Zabrania się: 
1) pędzenia zwierząt po drodze oznaczonej znakami z numerem drogi międzynarodowej, a po innej drodze twardej – 
w okresie od zmierzchu do świtu; 
2) pędzenia zwierząt po drodze twardej osobie w wieku poniżej 13 lat; 
3) pędzenia zwierząt w poprzek drogi w miejscu niewidocznym na dostateczną odległość; 
4) zatrzymywania zwierząt na jezdni; 
5) zajmowania przez zwierzęta więcej niż prawej połowy jezdni albo drogi dla pieszych lub rowerów. 
5. Rada powiatu może wprowadzić zakaz pędzenia zwierząt na określonych drogach lub obszarach oraz w określo-
nym czasie. 
Rozdział 5 
Porządek i bezpieczeństwo ruchu na drogach 
Oddział 1 
Przepisy porządkowe 
Art. 38. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wyma-
gane dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego: 
1) dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem; 
2) (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 110 
 
 3) (uchylony)  
3a) zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z wynikiem pozytywnym w zakresie wyposażenia pojazdu 
w blokadę alkoholową w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kieruj ą-
cych pojazdami; 
3b)15) protokół z ostatniej drogowej kontroli technicznej, jeżeli taka była przeprowadzona – w przypadku pojazdu kategorii 
M2, M3, N2 i N3, przyczepy kategorii O 3 i O4 i ciągnika kołowego kategorii T 5 użytkowanego na drodze publicznej do 
wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy; 
4) zezwolenie, o którym mowa w art. 106 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami; 
4a) dokument potwierdzający kalibrację blokady alkoholowej, wystawiony przez producenta urządzenia lub jego up o-
ważnionego przedstawiciela; 
5) inne dokumenty, jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnej ustawy. 
2. Kierujący pojazdem zarejestrowanym za granicą uczestniczącym w ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 
i 3a–5, oraz dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu i dokument potwierdzający zawarcie umowy ob o-
wiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowód opłacenia składki za to ubezpi e-
czenie. 
 2a.16) W przypadku, o którym mowa w ust. 2, w odniesieniu do pojazdu kategorii M 2, M3, N2 i N3, przyczepy kateg o-
rii O3 i O4 i ciągnika kołowego kategorii T 5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu 
rzeczy kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu również dok u-
ment potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, zawierający co najmniej:  
1) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy pojazdu;  
2) numer rejestracyjny i kraj rejestracji pojazdu;  
3) miejsce i datę przeprowadzonego badania technicznego;  
4) stwierdzone usterki i ich kategorie;  
5) wynik badania technicznego; 
6) aktualny termin ważności badania technicznego;  
7) nazwę organu kontrolnego lub stacji kontroli pojazdów oraz podpis lub numer ewidencyjny diagnosty, który prz e-
prowadził badanie techniczne.  
2b.16) Obowiązek, o którym mowa w ust. 2a, nie dotyczy kierującego nowym pojazdem w okresie od dnia jego pier w-
szej rejestracji za granicą do dnia terminu pierwszego okresowego badania technicznego. 
3. W przypadku wykonywania pojazdem jazdy testowej z wykorzystaniem profesjonalnego dowodu rejestracyjnego 
i profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych, podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2, albo jego pr a-
cownik, z uwzględnieniem art. 80w ust. 3, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu 
dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu. 
Art. 39. 1. Kierujący pojazdem samochodowym oraz osoba przewożona takim pojazdem wyposażonym w pasy be z-
pieczeństwa są obowiązani korzystać z tych pasów podczas jazdy, z zastrzeżeniem ust. 3, 3b i 3c. 
2. Obowiązek korzystania z pasów bezpieczeństwa nie dotyczy: 
1) osoby mającej zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do używania pasów bezpieczeństwa; 
2) kobiety o widocznej ciąży; 
3) kierującego taksówką podczas przewożenia pasażera; 
4) instruktora lub egzaminatora podczas szkolenia lub egzaminowania; 
5) policjanta, funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Woj-
skowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celno-
-Skarbowej i Służby Więziennej, żołnierza Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej – podczas przewożenia osoby 
(osób) zatrzymanej; 
                                                           
15) Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
16) Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
  
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 110 
 
 6) funkcjonariusza Służby Ochrony Państwa podczas wykonywania czynności służbowych; 
6a) żołnierza Żandarmerii Wojskowej podczas wykonywania czynności ochronnych; 
7) zespołu medycznego w czasie udzielania pomocy medycznej; 
8) konwojenta podczas przewożenia wartości pieniężnych; 
9) osoby chorej lub niepełnosprawnej przewożonej na noszach lub w wózku inwalidzkim; 
10) dziecka w wieku poniżej 3 lat przewożonego pojazdem kategorii M 2 i M3; 
11) dziecka przewożonego na zasadach przewidzianych w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach 
do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego ( Dz. U. z 2018 r. poz. 295). 
2a. Kierujący pojazdem kategorii M 2 i M3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, wyposażonym w pasy be z-
pieczeństwa jest obowiązany do poinformowania osób przewożonych pojazdem o obowiązku korzystania z tych pasów 
podczas jazdy, chyba że zostały one o tym obowiązku poinformowane: 
1) przez znajdującą się w pojeździe osobę kierującą przewożoną grupą lub 
2) za pomocą urządzenia audiowizualnego, lub 
3) za pomocą znaku umieszczonego w widoczny sposób przy każdym miejscu siedzącym, zgodnego ze wzorem określ o-
nym w załączniku do dyrektywy Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. odnoszącej się do obowiązkowego stosowania pasów 
bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojazdach (91/671/EWG) (Dz. Urz. WE L 373 z 31.12.1991, 
str. 26, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 353, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrekt y-
wą nr 91/671/EWG”. 
3. W pojeździe kategorii M 1, N1, N2 i N3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, wyposażonym w pasy bezpi e-
czeństwa lub urządzenia przytrzymujące dla dzieci, dziecko mające mniej niż 150 cm wzrostu jest przewożone, z wyją t-
kiem przypadku, o którym mowa w ust. 3b, w foteliku bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym 
dla dzieci, zgodnym z: 
1) masą i wzrostem dziecka oraz 
2) właściwymi warunkami technicznymi określonymi w przepisach Unii Europejskiej lub w regulaminach EKG ONZ 
dotyczących urządzeń przytrzymujących dla dzieci w pojeździe. 
3a. Foteliki bezpieczeństwa dla dziecka oraz inne urządzenia przytrzymujące dla dzieci są instalowane w pojeździe, 
zgodnie z zaleceniami producenta urządzenia, wskazującymi, w jaki sposób urządzenie może być bezpiecznie stosowane. 
3b. Zezwala się na przewożenie w pojeździe kategorii M 1, N1, N2 i N3, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, 
na tylnym siedzeniu pojazdu, dziecka mającego co najmniej 135 cm wzrostu przytrzymywanego za pomocą pasów bezpi e-
czeństwa w przypadkach, kiedy ze względu na masę i wzrost dziecka nie jest możliwe zapewnienie fotelika bezpieczeństwa 
dla dziecka lub innego urządzenia przytrzymującego dla dzieci zgodnego z warunkami, o których mowa w ust. 3. 
3c. Zezwala się na przewożenie w pojeździe kategorii M 1 i N1, o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy, na ty l-
nym siedzeniu pojazdu, trzeciego dziecka w wieku co najmniej 3 lat, przytrzymywanego za pomocą pasów bezpiecze ń-
stwa, w przypadku gdy dwoje dzieci jest przewożonych w fotelikach bezpieczeństwa dla dziecka lub innych urządzeniach 
przytrzymujących dla dzieci, zainstalowanych na tylnych siedzeniach pojazdu i nie ma możliwości zainstalowania trzeci e-
go fotelika bezpieczeństwa dla dziecka lub innego urządzenia przytrzymującego dla dzieci. 
4. Przepis ust. 3 nie dotyczy przewozu dziecka: 
1) taksówką; 
2) specjalistycznym środkiem transportu sanitarnego, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. 
o Państwowym Ratownictwie Medycznym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 993 i 1590 ); 
3) pojazdem Policji, Straży Granicznej lub straży gminnej (miejskiej); 
4) mającego zaświadczenie lekarskie o przeciwwskazaniu do przewożenia w foteliku bezpieczeństwa dla dziecka lub 
innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci. 
5. Zaświadczenia lekarskie, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 4 pkt 4, zawierają: 
1) imię i nazwisko; 
2) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), a w przypadku osoby 
nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, 
które wydało ten dokument; 
3) okres ważności; 
4) znak graficzny zgodny ze wzorem określonym w art. 5 dyrektywy nr 91/671/EWG. 
  
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 110 
 
 6. Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określi, w dro-
dze rozporządzenia, wzory zaświadczeń lekarskich, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i ust. 4 pkt 4, kierując się przepisami 
Unii Europejskiej dotyczącymi obowiązkowego stosowania pasów bezpieczeństwa i urządzeń przytrzymujących dla dzieci 
w pojazdach oraz mając na uwadze potrzebę ujednolicenia stosowanych dokumentów. 
Art. 40. 1. Kierujący motocyklem, czterokołowcem lub motorowerem oraz osoba przewożona takimi pojazdami są 
obowiązani używać w czasie jazdy kasków ochronnych odpowiadających właściwym warunkom technicznym. 
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do motocykli fabrycznie wyposażonych w pasy bezpieczeństwa. 
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do czterokołowców fabrycznie wyposażonych w nadwozie zamknięte i pasy bezpi e-
czeństwa. 
Art. 41. Osoba wykonująca roboty lub inne czynności na drodze jest obowiązana używać w sposób widoczny dla 
innych uczestników ruchu elementów odblaskowych odpowiadających właściwym warunkom technicznym. 
Art. 42. Niewidomy podczas samodzielnego poruszania się po drodze jest obowiązany nieść białą laskę w sposób 
widoczny dla innych uczestników ruchu. 
Art. 43. 1. Dziecko w wieku do 7 lat może korzystać z drogi tylko pod opieką osoby, która osiągnęła wiek co na j-
mniej 10 lat. Nie dotyczy to strefy zamieszkania. 
2. (uchylony) 
3. Przepis ust. 1 nie dotyczy drogi przeznaczonej wyłącznie dla pieszych. 
Art. 44. 1. Kierujący pojazdem w razie uczestniczenia w wypadku drogowym jest obowiązany: 
1) zatrzymać pojazd, nie powodując przy tym zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
2) przedsięwziąć odpowiednie środki w celu zapewnienia bezpieczeństwa ruchu w miejscu wypadku; 
3) niezwłocznie usunąć pojazd z miejsca wypadku, aby nie powodował zagrożenia lub tamowania ruchu, jeżeli nie ma 
zabitego lub rannego; 
4) podać swoje dane personalne, dane personalne właściciela lub posiadacza pojazdu oraz dane dotyczące zakładu ube z-
pieczeń, z którym zawarta jest umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, na żądanie osoby 
uczestniczącej w wypadku. 
2. Jeżeli w wypadku jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest obowiązany ponadto: 
1) udzielić niezbędnej pomocy ofiarom wypadku oraz wezwać zespół ratownictwa medycznego i Policję; 
2) nie podejmować czynności, które mogłyby utrudnić ustalenie przebiegu wypadku; 
3) pozostać na miejscu wypadku, a jeżeli wezwanie zespołu ratownictwa medycznego lub Policji wymaga oddalenia się – 
niezwłocznie powrócić na to miejsce. 
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do innych osób uczestniczących w wypadku. 
Art. 45. 1. Zabrania się: 
1) kierowania pojazdem, prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt osobie w stanie ni e-
trzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu; 
2) holowania pojazdu kierowanego przez osobę, o której mowa w pkt 1; 
3) otwierania drzwi pojazdu, pozostawiania otwartych drzwi lub wysiadania bez upewnienia się, że nie spowoduje to 
zagrożenia bezpieczeństwa ruchu lub jego utrudnienia; 
4) wykorzystywania drogi lub poszczególnych jej części w sposób niezgodny z przeznaczeniem, chyba że przepisy 
szczegółowe stanowią inaczej; 
5) wjeżdżania na pas między jezdniami; 
6) pozostawiania na drodze przedmiotów, które mogłyby zagrozić bezpieczeństwu ruchu; jeżeli jednak usunięcie ich nie 
jest możliwe, należy je oznaczyć w sposób widoczny w dzień i w nocy; 
7) umieszczania na drodze lub w jej pobliżu urządzeń wysyłających lub odbijających światło w sposób powodujący 
oślepienie albo wprowadzających w błąd uczestników ruchu; 
  
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 110 
 
 8) samowolnego umieszczania lub włączania albo usuwania lub wyłączania znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń 
ostrzegawczo-zabezpieczających lub kontrolnych na drodze, jak również zmiany ich położenia lub ich zasłaniania; 
9) zaśmiecania lub zanieczyszczania drogi; 
10) samowolnego umieszczania na drodze jakichkolwiek znaków, napisów lub symboli. 
2. Kierującemu pojazdem zabrania się: 
1) korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku; 
2) przewożenia osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1, na rowerze lub motorowerze albo motocyklu, chyba że jest przew o-
żona w bocznym wózku; 
3) przewożenia pasażera w sposób niezgodny z art. 39, 40 lub 63 ust. 1; 
4) przewożenia w foteliku bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci dziecka 
siedzącego tyłem do kierunku jazdy na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego wyposażonego w poduszkę 
powietrzną dla pasażera, która jest aktywna podczas przewożenia dziecka; 
5) przewożenia dziecka w wieku poniżej 3 lat w pojeździe kategorii M 1, N1, N2 i N3, o których mowa w załączniku nr 2 
do ustawy, niewyposażonym w pasy bezpieczeństwa i fotelik bezpieczeństwa dla dziecka lub w pasy bezpieczeństwa 
i inne urządzenie przytrzymujące dla dzieci; 
6) przewożenia na przednim siedzeniu pojazdu samochodowego, poza fotelikiem bezpieczeństwa dla dziecka lub innym 
urządzeniem przytrzymującym dla dzieci, dziecka mającego mniej niż 150 cm wzrostu. 
Oddział 2 
Zatrzymanie i postój 
Art. 46. 1. Zatrzymanie i postój pojazdu są dozwolone tylko w miejscu i w warunkach, w których jest on z dostatec z-
nej odległości widoczny dla innych kierujących i nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub jego 
utrudnienia. 
2. Kierujący pojazdem, zatrzymując pojazd na jezdni, jest obowiązany ustawić go jak najbliżej jej krawędzi oraz 
równolegle do niej. 
3. W czasie postoju na drodze poza obszarem zabudowanym pojazd powinien znajdować się, jeżeli to tylko możliwe, 
poza jezdnią. 
4. Kierujący pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju wskazany znakami drogowymi. 
5. Kierujący pojazdem jest obowiązany w czasie postoju zabezpieczyć pojazd przed możliwością jego uruchomienia 
przez osobę niepowołaną oraz zachować inne środki ostrożności niezbędne do uniknięcia wypadku. 
Art. 47. 1. Dopuszcza się zatrzymanie lub postój na chodniku kołami jednego boku lub przedniej osi pojazdu sam o-
chodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t, pod warunkiem że: 
1) na danym odcinku jezdni nie obowiązuje zakaz zatrzymania lub postoju; 
2) szerokość chodnika pozostawionego dla pieszych jest taka, że nie utrudni im ruchu i jest nie mniejsza niż 1,5 m; 
3) pojazd umieszczony przednią osią na chodniku nie tamuje ruchu pojazdów na jezdni. 
2. Dopuszcza się, przy zachowaniu warunków określonych w ust. 1 pkt 2, zatrzymanie lub postój na chodniku przy 
krawędzi jezdni całego samochodu osobowego, motocykla, motoroweru, roweru lub wózka rowerowego. Inny pojazd 
o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 t może być w całości umieszczony na chodniku tylko w miejscu 
wyznaczonym odpowiednimi znakami drogowymi. 
Art. 47a. Kierujący pojazdem w tunelu, podczas zatrzymania wynikającego z warunków lub przepisów ruchu drog o-
wego, jest obowiązany zachować odstęp od poprzedzającego pojazdu nie mniejszy niż 5 m. 
Art. 48. (uchylony) 
Art. 49. 1. Zabrania się zatrzymania pojazdu: 
1) na przejeździe kolejowym, na przejeździe tramwajowym, na skrzyżowaniu oraz w odległości mniejszej niż 10 m od 
przejazdu lub skrzyżowania; 
2) na przejściu dla pieszych, na przejeździe dla rowerzystów oraz w odległości mniejszej niż 10 m przed tym przejściem 
lub przejazdem; na drodze dwukierunkowej o dwóch pasach ruchu zakaz ten obowiązuje także za tym przejściem lub 
przejazdem; 
  
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 110 
 
 3) w tunelu, na moście lub na wiadukcie; 
4) na jezdni wzdłuż linii ciągłej oraz w pobliżu jej punktów krańcowych, jeżeli zmusiłoby to innych kierujących poja z-
dami wielośladowymi do najeżdżania na tę linię; 
5) na jezdni obok linii przerywanej wyznaczającej krawędź jezdni oraz na jezdni i na poboczu obok linii ciągłej wyzn a-
czającej krawędź jezdni; 
6) w odległości mniejszej niż 10 m od przedniej strony znaku lub sygnału drogowego, jeżeli zostałyby one zasłonięte 
przez pojazd; 
7) na jezdni przy jej lewej krawędzi, z wyjątkiem zatrzymania lub postoju pojazdu na obszarze zabudowanym na drodze 
jednokierunkowej lub na jezdni dwukierunkowej o małym ruchu; 
8) na pasie między jezdniami; 
9) w odległości mniejszej niż 15 m od słupka lub tablicy oznaczającej przystanek, a na przystanku z zatoką – na całej jej 
długości; 
10) w odległości mniejszej niż 15 m od punktów krańcowych wysepki, jeżeli jezdnia z prawej jej strony ma tylko jeden 
pas ruchu; 
11) na drodze dla rowerów, pasie ruchu dla rowerów oraz w śluzie rowerowej, z wyjątkiem roweru. 
2. Zabrania się postoju: 
1) w miejscu utrudniającym wjazd lub wyjazd, w szczególności do i z bramy, garażu, parkingu lub wnęki postojowej; 
2) w miejscu utrudniającym dostęp do innego prawidłowo zaparkowanego pojazdu lub wyjazd tego pojazdu; 
3) przed i za przejazdem kolejowym, po obu stronach drogi, na odcinku od przejazdu kolejowego do słupka wskaźnik o-
wego z jedną kreską; 
4) w strefie zamieszkania w innym miejscu niż wyznaczone w tym celu; 
5) na obszarze zabudowanym, pojazdu lub zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 16 t lub 
o długości przekraczającej 12 m, poza wyznaczonymi w tym celu parkingami. 
3. Zabrania się zatrzymania lub postoju pojazdu na autostradzie lub drodze ekspresowej w innym miejscu niż wyzn a-
czone w tym celu. Jeżeli unieruchomienie pojazdu nastąpiło z przyczyn technicznych, kierujący pojazdem jest obowiązany 
usunąć pojazd z jezdni oraz ostrzec innych uczestników ruchu. 
4. Zakaz zatrzymania lub postoju pojazdu nie dotyczy unieruchomienia pojazdu wynikającego z warunków lub prz e-
pisów ruchu drogowego. 
Art. 50. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany sygnalizować postój pojazdu silnikowego lub przyczepy z powodu 
uszkodzenia lub wypadku: 
1) na autostradzie lub drodze ekspresowej – w każdym przypadku; 
2) na pozostałych drogach twardych: 
a) poza obszarem zabudowanym – w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym jest to zabronione, a na poboczu, 
jeżeli pojazd nie jest widoczny z dostatecznej odległości, 
b) na obszarze zabudowanym – w razie postoju na jezdni w miejscu, w którym zatrzymanie jest zabronione. 
2. Postój pojazdu, o którym mowa w ust. 1, należy sygnalizować w sposób następujący: 
1) na autostradzie lub drodze ekspresowej – przez: 
a) włączenie świateł awaryjnych pojazdu, a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony, należy włączyć światła pozycyjne, 
b) umieszczenie ostrzegawczego trójkąta odblaskowego w odległości 100 m za pojazdem; trójkąt ten umieszcza się 
na jezdni lub poboczu, odpowiednio do miejsca unieruchomienia pojazdu; 
2) na pozostałych drogach: 
a) poza obszarem zabudowanym – przez umieszczenie w odległości 30– 50 m za pojazdem ostrzegawczego trójkąta 
odblaskowego i włączenie świateł awaryjnych; w razie gdy pojazd nie jest wyposażony w światła awaryjne, 
należy włączyć światła pozycyjne, 
b) na obszarze zabudowanym – przez włączenie świateł awaryjnych, a jeżeli pojazd nie jest w nie wyposażony,  
należy włączyć światła pozycyjne i umieścić ostrzegawczy trójkąt odblaskowy za pojazdem lub na nim, na wys o-
kości nie większej niż 1 m. 
3. Sygnalizowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, obowiązuje przez cały czas postoju pojazdu. 
  
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 110 
 
 Art. 50a. 1. Pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na to, że nie jest uż y-
wany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza. 
2. Pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1, nieodebrany na wezwanie gminy przez uprawnioną osobę w terminie 
6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na własność gminy 
z mocy ustawy. 
3. Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niezależnych od osoby zobowiązanej. 
4. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie została ustalona 
osoba uprawniona do jego odbioru. 
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą poszanowania prawa własności oraz potrzebą 
zapewnienia porządku na drogach publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 
1) szczegółowy tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów bez tablic rejestracy j-
nych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane; 
2) tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy. 
Oddział 3 
Używanie świateł zewnętrznych 
Art. 51. 1. Kierujący pojazdem jest obowiązany używać świateł mijania podczas jazdy w warunkach normalnej prze j-
rzystości powietrza. 
2. W czasie od świtu do zmierzchu w warunkach normalnej przejrzystości powietrza, zamiast świateł mijania, kieruj ą-
cy pojazdem może używać świateł do jazdy dziennej. 
3. W czasie od zmierzchu do świtu, na nieoświetlonych drogach, zamiast świateł mijania lub łącznie z nimi, kierujący 
pojazdem może używać świateł drogowych, o ile nie oślepi innych kierujących albo pieszych poruszających się w kolu m-
nie. Kierujący pojazdem, używając świateł drogowych, jest obowiązany przełączyć je na światła mijania w razie zbliżania się: 
1) pojazdu nadjeżdżającego z przeciwka, przy czym jeżeli jeden z kierujących wyłączył światła drogowe – drugi jest 
obowiązany uczynić to samo; 
2) do pojazdu poprzedzającego, jeżeli kierujący może być oślepiony; 
3) pojazdu szynowego lub komunikacji wodnej, jeżeli poruszają się w takiej odległości, że istnieje możliwość oślepienia 
kierujących tymi pojazdami. 
4. (uchylony) 
5. Na drodze krętej, oznaczonej odpowiednimi znakami drogowymi, kierujący pojazdem może używać przednich 
świateł przeciwmgłowych od zmierzchu do świtu, również w warunkach normalnej przejrzystości powietrza. 
6. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do kierującego pojazdem, który nie jest wyposażony w światła mijania, drogowe 
lub światła do jazdy dziennej. Kierujący takim pojazdem w czasie od zmierzchu do świtu lub w tunelu jest obowiązany 
używać świateł stanowiących obowiązkowe wyposażenie pojazdu. 
7. Przepisy ust. 1–5 stosuje się odpowiednio podczas zatrzymania pojazdu, wynikającego z warunków lub przepisów 
ruchu drogowego. Jeżeli zatrzymanie trwa ponad 1 minutę, dopuszcza się wyłączenie świateł zewnętrznych pojazdu, o ile 
na tym samym pasie ruchu, przed tym pojazdem i za nim, stoją inne pojazdy. 
Art. 52. 1. Kierujący pojazdem silnikowym lub szynowym, w warunkach niedostatecznej widoczności, podczas z a-
trzymania niewynikającego z warunków ruchu lub przepisów ruchu drogowego oraz podczas postoju, jest obowiązany 
używać świateł pozycyjnych przednich i tylnych lub świateł postojowych. W pojeździe niezłączonym z przyczepą oraz 
w zespole pojazdów o długości nieprzekraczającej 6 m dopuszcza się włączenie świateł postojowych jedynie od strony 
środka jezdni. 
2. Podczas zatrzymania lub postoju, w miejscu oświetlonym w stopniu zapewniającym widoczność pojazdu lub zna j-
dującym się poza jezdnią i poboczem, wszystkie światła pojazdu mogą być wyłączone. Przepis ten nie dotyczy pojazdu 
szynowego oraz pojazdu, na którym znajduje się urządzenie lub ładunek, wystające poza pojazd i wymagające oznaczenia 
odrębnymi światłami. 
3. Światło oświetlające przedmioty przydrożne (szperacz) może być włączone tylko podczas zatrzymania lub postoju, 
pod warunkiem że nie oślepi innych uczestników ruchu. Ograniczenie to nie dotyczy pojazdu uprzywilejowanego. 
  
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 110 
 
 Oddział 4 
Warunki używania pojazdów w ruchu drogowym 
Art. 53. 1. Pojazdem uprzywilejowanym w ruchu drogowym może być pojazd samochodowy: 
1) jednostek ochrony przeciwpożarowej; 
2) zespołu ratownictwa medycznego; 
3) Policji; 
4) jednostki ratownictwa chemicznego; 
5) Straży Granicznej; 
6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego; 
7) Agencji Wywiadu; 
7a) Centralnego Biura Antykorupcyjnego; 
7b) Służby Kontrwywiadu Wojskowego; 
7c) Służby Wywiadu Wojskowego; 
8) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; 
9) Służby Więziennej; 
10) Służby Ochrony Państwa; 
10a) (uchylony) 
10b) (uchylony) 
10c) straży gminnych (miejskich); 
10d) podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa górskiego; 
10e) Służby Parku Narodowego; 
10f) podmiotów uprawnionych do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa wodnego; 
10g) Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywany przez Służbę Celno-Skarbową; 
11) Inspekcji Transportu Drogowego; 
12) jednostki niewymienionej w pkt 1–11, jeżeli jest używany w związku z ratowaniem życia lub zdrowia ludzkiego – 
na podstawie zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. 
1a. Minister właściwy do spraw wewnętrznych stwierdza wygaśnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 12, 
gdy ustaną okoliczności uzasadniające wykorzystanie pojazdu jako uprzywilejowanego. 
2. Kierujący pojazdem uprzywilejowanym może, pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności, nie stosować 
się do przepisów o ruchu pojazdów, zatrzymaniu i postoju oraz do znaków i sygnałów drogowych tylko w razie, gdy: 
1) uczestniczy: 
a) w akcji związanej z ratowaniem życia, zdrowia ludzkiego lub mienia albo koniecznością zapewnienia bezpi e-
czeństwa lub porządku publicznego albo 
b) w przejeździe kolumny pojazdów uprzywilejowanych, 
c) w wykonywaniu zadań związanych bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa osób zajmujących kierownicze 
stanowiska państwowe, którym na mocy odrębnych przepisów przysługuje ochrona; 
2) pojazd wysyła jednocześnie sygnały świetlny i dźwiękowy; po zatrzymaniu pojazdu nie wymaga się używania sygnału 
dźwiękowego; 
3) w pojeździe włączone są światła drogowe lub mijania. 
3. Kierujący pojazdem uprzywilejowanym jest obowiązany stosować się do poleceń i sygnałów dawanych przez os o-
by kierujące ruchem lub upoważnione do jego kontroli. 
  
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 110 
 
 4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia porządku, 
sprawności i bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia, okoliczności, w jakich używane są p o-
jazdy uprzywilejowane w kolumnach. 
Art. 54. 1. Pojazd wykonujący na drodze prace porządkowe, remontowe lub modernizacyjne powinien wysyłać żółte 
sygnały błyskowe. 
2. Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może, pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności, nie st o-
sować się do przepisów o obowiązku jazdy na jezdni lub przy jej prawej krawędzi oraz o zatrzymaniu i postoju, z tym że: 
1) na jezdni jednokierunkowej oraz poza obszarem zabudowanym, podczas oczyszczania drogi ze śniegu, dopuszcza się 
również jazdę przy lewej krawędzi jezdni; 
2) jazdę po chodniku dopuszcza się tylko przy zachowaniu bezpieczeństwa pieszych. 
2a. Kierujący pojazdem, o którym mowa w ust. 1, może korzystać z autostrady lub drogi ekspresowej nawet wtedy, 
gdy pojazd ten nie jest pojazdem samochodowym lub jego konstrukcja uniemożliwia rozwinięcie prędkości co najmniej 
40 km/h. 
3. Pojazd, który ze względu na konstrukcję, ładunek lub nietypowe zachowanie na drodze może zagrażać bezpiecze ń-
stwu w ruchu drogowym, powinien wysyłać żółte sygnały błyskowe. 
4. Zabrania się, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1 pkt 5, używania żółtych sygnałów błyskowych do innych celów niż 
określone w ust. 1 i 3. 
Art. 55. 1. Pojazd do nauki jazdy lub przeprowadzania egzaminu państwowego oznacza się tablicą kwadratową ba r-
wy niebieskiej z białą literą „L”, umieszczoną na pojeździe. W warunkach niedostatecznej widoczności tablica umieszcz o-
na na pojeździe, z wyłączeniem tablicy na motocyklu, powinna być oświetlona. Tablica, którą oznaczony jest motocykl, 
powinna być wykonana z materiału odblaskowego. 
2. Podczas kierowania pojazdem do nauki jazdy przez osobę inną niż osoba ubiegająca się o uprawnienie do kierow a-
nia pojazdem tablica, o której mowa w ust. 1, powinna być zasłonięta lub złożona. 
3. Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok pojazdu, o którym mowa w ust. 1, lub jadąc za nim, jest obowiązany 
zachować szczególną ostrożność. 
Art. 56. (uchylony) 
Art. 57. 1. Pojazd przewożący zorganizowaną grupę dzieci lub młodzieży w wieku do 18 lat oznacza się z przodu 
i z tyłu kwadratowymi tablicami barwy żółtej z symbolem dzieci barwy czarnej. W warunkach niedostatecznej widoczności 
tablice powinny być oświetlone, chyba że są wykonane z materiału odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obowiąz a-
ny włączyć światła awaryjne podczas wsiadania lub wysiadania dzieci lub młodzieży. 
2. Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w czasie wsiadania lub wysiadania 
dzieci lub młodzieży zachować szczególną ostrożność i w razie potrzeby zatrzymać się. 
3. Zabrania się oznaczania pojazdu tablicami, o których mowa w ust. 1, w czasie, gdy dzieci lub młodzież nie są 
przewożone. 
Art. 57a. 1. Kierujący autobusem szkolnym podczas wsiadania lub wysiadania dzieci jest obowiązany włączyć światła 
awaryjne. 
2. Kierujący pojazdem, przejeżdżając obok autobusu szkolnego, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność. 
3. Jeżeli autobus szkolny przewozi inne osoby lub nie przewozi żadnych osób, tablice z napisem „autobus szkolny” 
powinny być zdjęte, zasłonięte lub złożone. 
Art. 58. 1. Pojazd przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu osób niepełnosprawnych oznacza się z przodu i z tyłu 
kwadratowymi tablicami barwy niebieskiej z międzynarodowym symbolem wózka inwalidzkiego barwy białej. Tablice te 
powinny być wykonane z materiału odblaskowego. Kierujący tym pojazdem jest obowiązany włączyć światła awaryjne 
podczas wsiadania lub wysiadania osoby niepełnosprawnej. 
2. Kierujący pojazdem, omijając pojazd, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany w czasie wsiadania lub wysiadania 
osoby niepełnosprawnej zachować szczególną ostrożność i w razie potrzeby zatrzymać się. 
  
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 110 
 
 Art. 59. 1. Pojazd zarejestrowany w Rzeczypospolitej Polskiej, który ma być używany w ruchu międzynarodowym, 
powinien być oznaczony znakiem z literami „ PL”. 
2. Pojazd zarejestrowany za granicą uczestniczący w ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powinien być 
oznaczony znakiem określającym państwo, w którym jest zarejestrowany. 
3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 i 2, uważa się za spełniony, jeżeli na tablicy rejestracyjnej jest umieszczony 
znak określający państwo, w którym pojazd został zarejestrowany. 
Art. 60. 1. Zabrania się: 
1) używania pojazdu w sposób zagrażający bezpieczeństwu osoby znajdującej się w pojeździe lub poza nim; 
2) zakrywania świateł oraz urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych wymaganych tablic albo zn a-
ków, które powinny być widoczne; 
3) ozdabiania tablic rejestracyjnych oraz umieszczania z przodu lub z tyłu pojazdu znaków, napisów lub przedmiotów, 
które ograniczają czytelność tych tablic; 
4) umieszczania na pojeździe znaku określającego inne państwo niż to, w którym pojazd został zarejestrowany. 
2. Zabrania się kierującemu: 
1) oddalania się od pojazdu, gdy silnik jest w ruchu; 
2) używania pojazdu w sposób powodujący uciążliwości związane z nadmierną emisją spalin do środowiska lub na d-
miernym hałasem; 
3) pozostawiania pracującego silnika podczas postoju na obszarze zabudowanym; nie dotyczy to pojazdu wykonującego 
czynności na drodze; 
4) ciągnięcia za pojazdem osoby na nartach, sankach, wrotkach lub innym podobnym urządzeniu; 
5) używania opon z umieszczonymi w nich na trwałe elementami przeciwślizgowymi. 
3. Używanie łańcuchów przeciwślizgowych na oponach jest dozwolone tylko na drodze pokrytej śniegiem. 
4. Zakazu, o którym mowa w ust. 2 pkt 5, nie stosuje się do: 
1) pojazdów samochodowych biorących udział w rajdach zimowych i wyścigach zimowych za zgodą zarządcy drogi, 
wyrażoną w trybie określonym w art. 65a ust. 3 pkt 7a; 
2) rowerów. 
Art. 61. 1. Ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładownoś-
ci pojazdu. 
2. Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby: 
1) nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę; 
2) nie naruszał stateczności pojazdu; 
3) nie utrudniał kierowania pojazdem; 
4) nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub 
innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony. 
3. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem na d-
miernego hałasu. Nie może on mieć odrażającego wyglądu lub wydzielać odrażającej woni. 
4. Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed rozluźnieniem się, swobodnym zw i-
saniem lub spadnięciem podczas jazdy. 
5. Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odp o-
wiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę. 
6. Ładunek wystający poza płaszczyzny obrysu pojazdu może być na nim umieszczony tylko przy zachowaniu nast ę-
pujących warunków: 
1) ładunek wystający poza boczne płaszczyzny obrysu pojazdu może być umieszczony tylko w taki sposób, aby całkow i-
ta szerokość pojazdu z ładunkiem nie przekraczała 2,55 m, a przy szerokości pojazdu 2,55 m nie przekraczała 3 m, 
jednak pod warunkiem umieszczenia ładunku tak, aby z jednej strony nie wystawał na odległość większą niż 23 cm; 
  
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 110 
 
 2) ładunek nie może wystawać z tyłu pojazdu na odległość większą niż 2 m od tylnej płaszczyzny obrysu pojazdu lub 
zespołu pojazdów; w przypadku przyczepy kłonicowej odległość tę liczy się od osi przyczepy; 
3) ładunek nie może wystawać z przodu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m od przedniej płaszczyzny obrysu 
i większą niż 1,5 m od siedzenia dla kierującego. 
7. Przy przewozie drewna długiego dopuszcza się wystawanie ładunku z tyłu za przyczepę kłonicową na odległość nie 
większą niż 5 m. 
8. Ładunek wystający poza przednią lub boczne płaszczyzny obrysu pojazdu powinien być oznaczony. Dotyczy to 
również ładunku wystającego poza tylną płaszczyznę obrysu pojazdu na odległość większą niż 0,5 m. 
9. Ustala się następujące oznakowanie ładunku: 
1) ładunek wystający z przodu pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej lub dwoma białymi i dwoma 
czerwonymi pasami, tak aby były widoczne z boków i z przodu pojazdu, a w okresie niedostatecznej widoczności p o-
nadto światłem białym umieszczonym na najbardziej wystającej do przodu części ładunku; 
2) ładunek wystający z boku pojazdu oznacza się chorągiewką barwy pomarańczowej o wymiarach co najmniej 50 x 50 cm, 
umieszczoną przy najbardziej wystającej krawędzi ładunku, a ponadto w okresie niedostatecznej widoczności białym 
światłem odblaskowym skierowanym do przodu oraz czerwonym światłem i czerwonym światłem odblaskowym ski e-
rowanym do tyłu; światła te nie powinny znajdować się w odległości większej niż 40 cm od najbardziej wystającej 
krawędzi ładunku; jeżeli długość wystającego z boku ładunku, mierzona wzdłuż pojazdu, przekracza 3 m, to chorągiewkę 
i światła umieszcza się odpowiednio przy przedniej i tylnej części ładunku; 
3) ładunek wystający z tyłu pojazdu oznacza się pasami białymi i czerwonymi umieszczonymi bezpośrednio na ładunku 
lub na tarczy na jego tylnej płaszczyźnie albo na zawieszonej na końcu ładunku bryle geometrycznej (np. stożku, 
ostrosłupie); widoczna od tyłu łączna powierzchnia pasów powinna wynosić co najmniej 1000 cm2, przy czym nie 
może być mniej niż po dwa pasy każdej barwy; ponadto w okresie niedostatecznej widoczności na najbardziej wyst a-
jącej do tyłu krawędzi ładunku umieszcza się czerwone światło i czerwone światło odblaskowe; przy przewozie dre w-
na długiego zamiast oznakowania pasami białymi i czerwonymi dopuszcza się oznakowanie końca ładunku chor ą-
giewką lub tarczą barwy pomarańczowej; 
4) ładunek wystający z tyłu samochodu osobowego lub przyczepy ciągniętej przez samochód osobowy może być ozn a-
czony chorągiewką barwy czerwonej o wymiarach co najmniej 50 x 50 cm, umieszczoną przy najbardziej wystającej 
krawędzi ładunku. 
10. Wysokość pojazdu z ładunkiem nie może przekraczać 4 m. 
11. (uchylony) 
12. (uchylony) 
13. (uchylony) 
14. (uchylony) 
15. Przy przewozie drewna jego rzeczywistą masę ustala się jako iloczyn objętości ładunku i normatywnej gęstości 
ustalonej dla danego gatunku drewna. 
16. Minister właściwy do spraw środowiska i minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem 
właściwym do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, gęstość drewna, uwzględniając w szczególności gatunki 
drewna mające zastosowanie w przemyśle i budownictwie, jego rodzaj i postać, w jakiej jest ono przewożone, mając na 
uwadze potrzebę ustalenia masy przewożonego drewna w celu uniknięcia przekroczenia nacisków osi pojazdów i ogran i-
czenia negatywnego wpływu na stan techniczny dróg. 
17. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia, sposób przewozu ładunku, mając 
na względzie sposób jego rozmieszczenia i wpływ mocowania ładunku na pojeździe oraz zapewnienie bezpieczeństwa 
ruchu drogowego i ochronę środowiska. 
Art. 62. 1. Rzeczywista masa całkowita przyczepy ciągniętej przez: 
1) samochód osobowy, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t lub autobus – nie 
może przekraczać rzeczywistej masy całkowitej pojazdu ciągnącego; 
2) samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t – nie może przekraczać rzeczywistej 
masy całkowitej tego samochodu powiększonej o 40%; 
3) motocykl lub motorower – nie może przekraczać masy własnej motocykla lub motoroweru, jednak nie może przekr a-
czać 100 kg. 
  
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 110 
 
 2. Przepis ust. 1 nie dotyczy naczep. 
3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej oraz 
jednostek ochrony przeciwpożarowej. 
4. Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciąg-
nik rolniczy lub pojazd wolnobieżny – z 2 pojazdów. 
4a. Długość zespołu 2 pojazdów nie może przekraczać 18,75 m, a 3 pojazdów – 22 m, z wyjątkiem zespołu pojazdów 
złożonego z: 
1) pojazdu samochodowego i naczepy, których długość nie może przekraczać 16,5 m; 
2) motocykla i przyczepy, motoroweru i przyczepy, roweru i przyczepy, wózka rowerowego i przyczepy, którego dł u-
gość nie może przekraczać 4 m. 
4b. Przejazd zespołu pojazdów: 
1) złożonego z liczby pojazdów większej niż określona w ust. 4 wymaga zezwolenia, o którym mowa w art. 6 4d; 
2) o długości większej niż określona w ust. 4a wymaga zezwolenia, o którym mowa odpowiednio w art. 64c albo art. 64d. 
5. Długości zespołów pojazdów określone w ust. 4a nie dotyczą tramwajów. 
Art. 63. 1. Przewóz osób może odbywać się tylko pojazdem do tego przeznaczonym lub przystosowanym. Liczba 
przewożonych osób nie może przekraczać liczby miejsc określonych w dowodzie rejestracyjnym, z zastrzeżeniem ust. 4. 
W pojeździe niepodlegającym rejestracji liczba przewożonych osób wynika z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu. 
2. Dopuszcza się przewóz osób samochodem ciężarowym poza kabiną kierowcy, pod warunkiem że: 
1) pojazd odpowiada wymaganym warunkom technicznym do przewozu osób; 
2) osoby nie znajdują się między ładunkiem a kabiną kierowcy; 
3) osoby przewożone są na miejscach siedzących; 
4) pojazd nie przekracza prędkości 50 km/h. 
3. Zabrania się przewozu osób w przyczepie, z tym że dopuszcza się przewóz: 
1) dzieci do szkół lub przedszkoli i z powrotem w przyczepie dostosowanej do przewozu osób, ciągniętej przez ciągnik 
rolniczy; 
2) konwojentów, drużyn roboczych i osób wykonujących czynności ładunkowe w przyczepie ciągniętej przez ciągnik 
rolniczy pod warunkiem, że: 
a) liczba przewożonych osób nie przekracza 5, 
b) osoby stojące trzymają się uchwytów, 
c) osoby nie znajdują się pomiędzy ładunkiem a przednią ścianą przyczepy, 
d) prędkość zespołu pojazdów nie przekracza 20 km/h; 
3) osób w przyczepie (przyczepach) kolejki turystycznej pod warunkiem, że osoby te przewożone są wyłącznie na mie j-
scach siedzących; 
4) dzieci w przyczepie przystosowanej konstrukcyjnie do przewozu osób, ciągniętej przez rower lub wózek rowerowy. 
4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do przewozu pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży 
Granicznej, Służby Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej. 
5. Kierującemu pojazdem silnikowym, który przewozi osobę, zabrania się palenia tytoniu lub spożywania pokarmów 
w czasie jazdy. Nie dotyczy to kierującego samochodem ciężarowym, który przewozi osobę w kabinie kierowcy, i kieruj ą-
cego samochodem osobowym, z wyjątkiem taksówki. 
6. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki przewozu osób pojazdami Sił Zbrojnych 
Rzeczypospolitej Polskiej, mając na uwadze bezpieczeństwo przewożonych osób. 
7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości określą, w drodze rozporządzenia, warunki 
przewozu osób pojazdami Policji, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, mając 
na uwadze bezpieczeństwo przewożonych osób. 
  
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 110 
 
 Art. 64. 1. Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 
1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji 
administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzecz y-
pospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właś-
ciwy organ wojskowy; 
2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 
3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na 
podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi 
przepisami; 
4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. 
2. Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem p o-
jazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. 
3. Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń 
kategorii I–VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do 
ustawy. 
4. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezw o-
lenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, albo wypis z zezwolenia w przypadku zezwolenia kategorii I. 
5. Organ wydający zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego prowadzi rejestr wydanych zezwoleń. 
W rejestrze umieszcza się następujące dane: 
1) numer zezwolenia; 
2) datę wydania zezwolenia; 
3) kategorię zezwolenia; 
4) podmiotu, na który zezwolenie zostało wydane; 
5) pojazdu lub zespołu pojazdów, jeżeli zostały określone w zezwoleniu. 
Art. 64a. 1. Zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane w celu umożliwienia doja z-
du do i ze wskazanego w zezwoleniu miejsca i uprawnia do ruchu po drodze wskazanej w zezwoleniu. 
2. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się dowód wniesienia opłaty 
za wydanie zezwolenia. 
3. Zezwolenie wydaje zarządca drogi właściwy dla drogi, po której ruch ma być wykonywany. Zezwolenie wydaje 
się, po uiszczeniu opłaty, w terminie 7 dni roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie. 
4. Wydając zezwolenie, zarządca drogi wydaje także jego wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie poja z-
dów samochodowych określonych we wniosku o wydanie zezwolenia. 
5. Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia, na wskazany we wniosku 
okres: miesiąca, 6 miesięcy lub 12 miesięcy, bez wskazania pojazdów, którymi ma być wykonywany przewóz. 
6. Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się w kwocie stanowiącej iloczyn liczby wypisów i odpowiedniej stawki opł a-
ty za zezwolenie w tej kategorii. 
Art. 64b.  1. Zezwolenie kategorii II jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika 
rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. 
2. Zezwolenie wydaje się na wniosek podmiotu wykonującego przejazd. Do wniosku dołącza się dowód wniesienia 
opłaty za wydanie zezwolenia. 
3. Zezwolenie wydaje starosta właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce rozpoczęcia przejazdu. 
Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie. 
4. Zezwolenie wydaje się na okres 12 miesięcy, wskazując w nim: 
1) podmiot wykonujący przejazd; 
2) pojazd, którym będzie wykonywany przejazd. 
5. Do ruchu pojazdu nienormatywnego, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisu art. 64 ust. 1 pkt 3. 
Art. 64c. 1. Zezwolenia kategorii III–VI na przejazd pojazdu nienormatywnego są wydawane na wskazany we wnios-
ku okres: miesiąca, 6 miesięcy, 12 miesięcy lub 24 miesięcy. 
  
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 110 
 
 2. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się dowód wniesienia opłaty 
za wydanie zezwolenia. 
3. Zezwolenie wydaje: 
1) właściwy ze względu na siedzibę wnioskodawcy albo miejsce rozpoczęcia przejazdu starosta – w zakresie zezwoleń 
kategorii III; 
2) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – w zakresie zezwoleń kategorii IV–VI. 
4. Zezwolenia kategorii III i IV przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wydaje także naczelnik urzędu 
celno-skarbowego. 
5. Zezwolenie kategorii IV uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi dla zezwolenia kategorii III. 
6. Zezwolenie kategorii VI uprawnia do poruszania się pojazdami i drogami, określonymi dla zezwolenia kategorii V. 
7. Zezwolenie wydaje się po uiszczeniu opłaty, w terminie 3 dni roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie. 
W przypadku niewydania zezwolenia zwraca się wniesioną opłatę. 
8. Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd, bez wskazania pojazdu, którym przejazd będzie 
wykonywany. Do zezwolenia kategorii VI organ wydający zezwolenie dołącza wykaz dróg krajowych, po których może 
odbywać się przejazd pojazdu nienormatywnego. 
9. Podmiot posiadający zezwolenie kategorii V i VI, planujący wykonanie przejazdu przez most lub wiadukt po dr o-
gach innych niż krajowe pojazdem, którego rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnej, jest obowiązany 
zawiadomić pisemnie właściwego dla tego mostu lub wiaduktu zarządcę drogi o terminie i trasie planowanego przejazdu, 
w terminie 7 dni roboczych przed datą planowanego przejazdu, przy czym 7. dzień terminu jest ostatecznym dniem wpł y-
wu zawiadomienia do organu. 
10. Zarządca drogi w przypadku, o którym mowa w ust. 9, najpóźniej 3 dni przed datą planowanego przejazdu p o-
twierdza przyjęcie zawiadomienia i może określić warunki przejazdu przez most lub wiadukt albo zgłosić uzasadniony 
sprzeciw. 
11. Warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt określa zarządca drogi, ustalając, zależnie 
od potrzeb, ograniczenia w zakresie ruchu, sposób przejazdu oraz przystosowanie obiektu do przejazdu. 
12. Zarządca drogi może zgłosić sprzeciw, o którym mowa w ust. 10, jeżeli stan technicznej sprawności mostu lub 
wiaduktu, po którym planowany jest przejazd pojazdu nienormatywnego, określony na podstawie przepisów Prawa budo w-
lanego, uniemożliwia wykonanie tego przejazdu. 
13. Zabrania się wykonywania przejazdu przez most lub wiadukt w przypadku zgłoszenia sprzeciwu albo niezgodnie 
z warunkami przejazdu przez ten obiekt. 
Art. 64d. 1. Zezwolenie kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wiel o-
krotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje 
się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń 
kategorii I–VI. 
2. Zezwolenie może być wydane, pod warunkiem że: 
1) ładunek jest niepodzielny; 
2) uzyskano na przejazd zgodę zarządcy drogi, właściwego dla trasy przejazdu; 
3) istnieją możliwości wyznaczenia trasy przejazdu zapewniającej bezpieczeństwo oraz efektywność ruchu drogowego, 
a w szczególności: 
a) natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego, 
b) stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu, określony na podst a-
wie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd, 
c) przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów budowlanych położonych w pobliżu trasy przejazdu. 
3. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Opłatę za wydanie zezwolenia wnosi się przed 
wydaniem zezwolenia. 
4. Zezwolenie wydaje, po uzgodnieniu z innymi zarządcami dróg i po uiszczeniu opłaty, Generalny Dyrektor Dróg 
Krajowych i Autostrad, w terminie 14 dni roboczych od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5. Jeżeli trasa przeja z-
du pojazdu nienormatywnego przebiega w granicach administracyjnych miasta na prawach powiatu i nie przebiega aut o-
stradą lub drogą ekspresową, zezwolenie wydaje prezydent miasta. 
  
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 110 
 
 5. Zarządca drogi właściwy ze względu na kategorię drogi, po której jest planowany przejazd, uzgadnia trasę przeja z-
du w terminie 7 dni roboczych od dnia otrzymania pisemnego zapytania organu wydającego zezwolenie, uwzględniając 
warunki przejazdu i stan techniczny drogi. W przypadku braku odpowiedzi na zapytanie uznaje się trasę za uzgodnioną. 
6. Jeżeli przejazd pojazdu nienormatywnego wymaga określenia zakresu przystosowania infrastruktury drogowej  
położonej na trasie przejazdu, termin wydania zezwolenia może ulec przedłużeniu do 30 dni, z tym że organ wydający 
zezwolenie jest obowiązany powiadomić o tym podmiot składający wniosek w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. 
7. Koszty związane z przystosowaniem odcinków dróg do przejazdu pojazdu nienormatywnego ponosi podmiot w y-
konujący ten przejazd. 
8. Do kosztów, o których mowa w ust. 7, zalicza się koszty dostosowania infrastruktury drogowej na trasie przejazdu 
pojazdu nienormatywnego, dostaw, usług lub robót, wskazanych w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, 
w tym koszty: 
1) wykonania niezbędnych ekspertyz i badań odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich; 
2) przygotowania niezbędnej dokumentacji projektowej i kosztorysowej; 
3) czasowego usunięcia ograniczeń skrajni drogowej; 
4) wykonania wzmocnienia odcinków dróg i drogowych obiektów inżynierskich; 
5) wykonania robót zabezpieczających na trasie przejazdu pojazdu; 
6) dokonania geometrycznych korekt trasy przejazdu lub występujących w jej ciągu skrzyżowań; 
7) budowy lub dostosowania lokalnych objazdów występujących na trasie przejazdu pojazdu; 
8) wykonania prac związanych z przywróceniem odcinków dróg do stanu poprzedniego lub stanu uzgodnionego z właś-
ciwym zarządcą drogi; 
9) dokonania zmian w organizacji ruchu lub przywrócenia jej stanu poprzedniego lub stanu uzgodnionego z właściwym 
zarządcą drogi. 
9. Zezwolenie wydaje się dla podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, wskazując w nim: 
1) okres ważności zezwolenia; 
2) trasę przejazdu; 
3) liczbę przejazdów; 
4) pojazd, którym będzie wykonywany przejazd; 
5) warunki przejazdu, w tym zakres dostosowania infrastruktury drogowej na trasie przejazdu; 
6) sposób pilotowania, o ile jest ono wymagane. 
10. Zezwolenie jest ważne przez okres: 
1) 14 dni – w przypadku zezwolenia na jednokrotny przejazd, 
2) 30 dni – w przypadku zezwolenia na wielokrotny przejazd 
– liczonych od dnia wskazanego we wniosku o wydanie zezwolenia. 
11. Opłatę za wydanie zezwolenia ustala się zgodnie z wzorem: 
On = pj + (n – 1) × 0,7 × pj, 
w którym poszczególne symbole oznaczają: 
– On – wysokość opłaty za wydanie zezwolenia, 
– n – liczbę przejazdów pojazdu nienormatywnego, 
– pj – stawkę opłaty za wydanie zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego. 
Art. 64e. 1. Przepisy art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 i art. 64a–64d nie dotyczą: 
1) autobusu – w zakresie nacisków osi; 
2) pojazdu, którego szerokość i długość bez ładunku nie są większe od dopuszczalnych, przewożącego ładunek na zas a-
dach określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 9; 
3) pojazdu biorącego udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji skutków klęsk żywiołowych; 
  
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 110 
 
 4) pojazdu zarządu drogi; 
5) pojazdu Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 
Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę Celno-Skarbową oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, w y-
konującego zadania tych służb. 
2. Minister właściwy do spraw transportu może zwolnić, w drodze decyzji administracyjnej, z obowiązku uzyskania 
zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego pojazd wykonujący przejazd w ramach pomocy humanitarnej lub me-
dycznej, pod warunkiem uzyskania na przejazd zgody zarządców dróg właściwych dla trasy przejazdu. 
3. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu wykonującego przejazd 
i właściwego organu państwowego, samorządowego lub organizacji humanitarnej. 
Art. 64ea.  W przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym 
mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii VII z przekroczonymi 
parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormaty w-
nego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. 
Art. 64f. 1. Ustala się maksymalną wysokość stawek opłat za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormaty w-
nego w: 
1) kategorii I – 240 zł; 
2) kategorii II – 120 zł; 
3) kategorii III – 2400 zł; 
4) kategorii IV – 3600 zł; 
5) kategorii V – 4300 zł; 
6) kategorii VI – 5800 zł; 
7) kategorii VII na jednokrotny przejazd: 
a) pojazdu, którego wymiary przekraczają wielkości ustalone dla kategorii III i IV, i którego naciski osi i masa nie 
są większe od dopuszczalnych – 600 zł, 
b) w pozostałych przypadkach – 2000 zł. 
2. Maksymalne stawki opłat za wydanie zezwolenia ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w sto p-
niu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanego przez 
Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. 
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za wydanie zezwolenia 
na przejazd pojazdu nienormatywnego w poszczególnych kategoriach zezwoleń, z uwzględnieniem okresu, na jaki będą 
wydawane, kosztów wydania zezwolenia i stopnia oddziaływania przejazdu pojazdu nienormatywnego na infrastrukturę 
drogową. 
Art. 64g. 1. Opłaty za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego są przekazywane przez: 
1) zarządcę drogi i starostę – do budżetów właściwych jednostek samorządu terytorialnego, za zezwolenia kategorii I– III; 
2) naczelnika urzędu celno-skarbowego – do budżetu powiatu właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu 
celno-skarbowego, za zezwolenia kategorii III;  
3) naczelnika urzędu celno-skarbowego i Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – na wyodrębniony 
rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, za zezwolenia kategorii IV–VII;  
4) prezydenta miasta na prawach powiatu – do budżetu miasta, za zezwolenia kategorii VII. 
2. Środki z opłat gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Gener alnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Aut o-
strad są przekazywane w terminie pierwszych 2 dni roboczych następujących po tygodniu, w którym wydano zezwolenie, 
na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych 
obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów. 
  
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 110 
 
 3. Urzędy celno-skarbowe otrzymują prowizję od pobranych opłat za wydanie zezwolenia w wysokości 12% pobranej 
opłaty. 
4. Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa. 
5. Od opłat za wydanie zezwolenia urzędy celno-skarbowe odliczają prowizję, a pozostałą część opłaty, w terminie 
4 dni po upływie każdych kolejnych 10 dni miesiąca, przekazują odpowiednio do podmiotów wymienionych w ust. 1 pkt 2 i 3. 
Art. 64h.  Minister właściwy do spraw transportu dokona wyboru producenta blankietów zezwoleń na przejazd poja z-
du nienormatywnego. 
Art. 64i. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) warunki dystrybucji blankietów zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego, 
2) sposób i tryb wydawania zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego, 
3) warunki wyznaczania trasy przejazdu oraz kryteria ustalania warunków przejazdu pojazdu nienormatywnego, w tym 
przejazdu przez most lub wiadukt, 
4) wzory zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego oraz wzory dokumentów związanych z wydawaniem tych 
zezwoleń 
– mając na uwadze potrzebę ujednolicenia zezwoleń i ułatwienie ich identyfikacji oraz sprawność dystrybucji blankietów 
zezwoleń, a także konieczność zapewnienia sprawności i przejrzystości procedury administracyjnej wydawania zezwoleń 
oraz bezpieczeństwa infrastruktury drogowej i bezpieczeństwa przejazdu pojazdu nienormatywnego. 
2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, 
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób pilotowania pojazdów nienormatywnych oraz wyposażenie i ozna-
kowanie pojazdów wykonujących pilotowanie, mając na uwadze potrzebę zapewnienia rozpoznawalności przejazdu poja z-
du nienormatywnego oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas takiego przejazdu. 
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do 
spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych, 
o których mowa w art. 64e ust. 1 pkt 5, mając na uwadze konieczność zapewnienia porządku, sprawności i bezpieczeństwa 
ruchu drogowego. 
4. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia: 
1) organy wojskowe właściwe do wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe, 
2) sposób i tryb wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe, 
3) wzory zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe oraz wzory dokumentów związanych z ich wydaniem, 
4) sposób organizacji i oznakowania kolumn pojazdów, 
5) warunki i sposób pilotowania pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz oznakowanie i wyposażenie 
pojazdu pilotującego 
– mając na uwadze potrzebę ujednolicenia procedury wydawania zezwoleń wojskowych na przejazdy drogowe, sprawności 
wydawania zezwoleń wojskowych na przejazd drogowy oraz zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego podczas prz e-
jazdu pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. 
Oddział 5 
Wykorzystanie dróg w sposób szczególny 
Art. 65. Zawody sportowe, rajdy, wyścigi, przewóz osób kolejką turystyczną i inne imprezy, które powodują utru d-
nienia w ruchu lub wymagają korzystania z drogi w sposób szczególny, mogą się odbywać pod warunkiem zapewnienia 
bezpieczeństwa porządku podczas trwania imprezy oraz uzyskania zezwolenia na jej przeprowadzenie. 
Art. 65a. 1. Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić bezpieczeństwo osobom obecnym na imprezie oraz 
porządek podczas trwania imprezy. 
  
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 110 
 
 2. Organizator imprezy jest obowiązany zapewnić: 
1) spełnienie wymagań określonych w szczególności w przepisach prawa budowlanego, przepisach sanitarnych, przep i-
sach dotyczących ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony środowiska; 
2) wyróżniającą się elementami ubioru służbę porządkową i informacyjną; 
3) pomoc medyczną i przedmedyczną, dostosowaną do liczby uczestników imprezy, a także odpowiednie zaplecze 
higieniczno-sanitarne; 
4) drogi ewakuacyjne oraz drogi umożliwiające dojazd służb ratowniczych i Policji, Straży Granicznej oraz Żandarmerii 
Wojskowej; 
5) warunki zorganizowania łączności między podmiotami biorącymi udział w zabezpieczeniu imprezy; 
6) sprzęt ratowniczy i gaśniczy oraz środki gaśnicze niezbędne do zabezpieczenia działań ratowniczo-gaśniczych; 
7) w razie potrzeby pomieszczenie dla służb kierujących zabezpieczeniem imprezy; 
8) środki techniczne niezbędne do zabezpieczenia imprezy, a w szczególności: 
a) znaki lub tablice ostrzegawcze i informacyjne, 
b) liny, taśmy lub wstęgi służące do oznaczenia trasy lub miejsca imprezy, 
c) bariery, płotki lub przegrody służące do odgradzania miejsca imprezy. 
3. Organizator imprezy jest obowiązany: 
1) uzgodnić z organami zarządzającymi ruchem na drogach przebieg trasy, na której ma się odbyć impreza; 
2) współdziałać z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo na drogach przebiegających przez 
tereny lub przyległych do terenów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadz o-
rowanych przez Ministra Obrony Narodowej lub na drogach przyległych do tych terenów, odpowiednio ze Strażą 
Graniczną lub Żandarmerią Wojskową: 
a) uzgadniając przebieg trasy lub miejsce imprezy, 
b) stosując polecenia dotyczące prawidłowego zabezpieczenia imprezy, 
c) dokonując wspólnego objazdu trasy lub miejsca imprezy; 
3) sporządzić plan określający sposoby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas imprezy na terenie 
poszczególnych województw, obejmujący: 
a) listę osób wchodzących w skład służby porządkowej, ich rozmieszczenie oraz elementy ubioru wyróżniające te 
osoby, 
b) pisemną instrukcję określającą zadania służb porządkowych, opracowaną w uzgodnieniu z Policją, 
c) rodzaj i ilość środków technicznych, o których mowa w ust. 2 pkt 8, oraz miejsce ich rozlokowania, 
d) rodzaje, zakres i sposób zabezpieczenia ratowniczego imprezy, w uzgodnieniu z właściwym komendantem p o-
wiatowym Państwowej Straży Pożarnej oraz innymi służbami ratowniczymi, w tym z właściwym dysponentem 
jednostki w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, 
e) sposób oznaczenia miejsc niebezpiecznych dla uczestników imprezy, 
f) oznakowanie pojazdów uczestniczących w imprezie i towarzyszących tej imprezie, 
g) rodzaje zezwoleń umożliwiających poruszanie się osób lub pojazdów w miejscach wyłączonych z ruchu publicznego, 
h) organizację łączności bezprzewodowej między organizatorem imprezy a Policją w trakcie trwania imprezy, 
i) sposób informowania o ograniczeniach w ruchu drogowym wynikających z przebiegu imprezy – przed imprezą 
i w trakcie jej trwania; 
4) opracować regulamin oraz program imprezy; 
5) ustalić z Policją oraz, jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej albo na drogach przebiegających przez tereny 
lub przyległych do terenów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorow a-
nych przez Ministra Obrony Narodowej, odpowiednio ze Strażą Graniczną lub Żandarmerią Wojskową terminy 
wspólnych spotkań organizowanych w celu uzgodnienia spraw związanych z zabezpieczeniem imprezy; 
6) zapewnić realizację planu, o którym mowa w pkt 3; 
7) uzgodnić z zarządcą drogi obszar wykorzystania pasa drogowego oraz sposób i termin przywrócenia go do stanu 
poprzedniego; 
  
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 110 
 
 7a) uzyskać zgodę zarządcy drogi na udział w imprezie pojazdów samochodowych wyposażonych w opony z umieszcz o-
nymi w nich na trwałe elementami przeciwślizgowymi; 
8) powiadomić przedsiębiorstwa komunikacji publicznej o przewidywanym czasie występowania utrudnień w ruchu drog o-
wym; 
9) na polecenie organu zarządzającego ruchem na drodze opracować projekt organizacji ruchu w uzgodnieniu z Policją; 
10) udzielić dokładnych informacji dotyczących imprezy, na żądanie Policji lub innych podmiotów wymienionych w pkt 1, 2, 
7 i 8, a także wojewody właściwego ze względu na miejsce odbywania się imprezy, jeżeli są one niezbędne do real i-
zacji ich zadań w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego; 
11) przekazywać do wiadomości publicznej informacje o utrudnieniach w ruchu wynikających z planowanej imprezy. 
4. Bezpieczeństwo i porządek podczas imprez zapewnia Policja, z tym że jeżeli impreza odbywa się w strefie nad-
granicznej albo jest przeprowadzana na drogach przebiegających lub przyległych do terenów będących w zarządzie jedn o-
stek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, odpowiednio we wspó ł-
działaniu ze Strażą Graniczną, Żandarmerią Wojskową lub z wojskowymi organami porządkowymi: 
1) w czasie przygotowywania imprezy – opracowując własny plan zabezpieczenia imprezy; 
2) w czasie trwania imprezy: 
a) wystawiając posterunki kierowania ruchem i blokady ruchu, 
b) pilotując, w razie potrzeby, przejazd lub przejście uczestników imprezy, 
c) organizując objazdy wynikające z przeprowadzonej imprezy na drodze; 
3) po zakończeniu imprezy – przywracając płynność ruchu na drodze. 
Art. 65b.  1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 65, wydaje w drodze decyzji administracyjnej, na pisemny wniosek 
organizatora imprezy, zwany dalej „wnioskiem”, złożony co najmniej na 30 dni przed planowym terminem jej rozpoczęcia, 
organ zarządzający ruchem na drodze, na której odbywa się impreza, z tym że jeżeli impreza odbywa się na drogach po d-
ległych kilku organom – organem właściwym jest: 
1) w przypadku dróg różnych kategorii – organ zarządzający ruchem na drodze wyższej kategorii; 
2) w przypadku dróg tej samej kategorii – organ właściwy ze względu na miejsce rozpoczęcia imprezy. 
2. Organizator imprezy przesyła w terminie określonym w ust. 1 kopię wniosku wraz z wymaganymi dokumentami do: 
1) właściwego ze względu na miejsce rozpoczęcia imprezy komendanta wojewódzkiego Policji, a także 
2) komendanta oddziału Straży Granicznej – jeżeli impreza odbywa się w strefie nadgranicznej, lub 
3) komendanta jednostki Żandarmerii Wojskowej – jeżeli impreza jest przeprowadzana na drogach przebiegających lub 
przyległych do terenów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych 
przez Ministra Obrony Narodowej. 
3. Wniosek powinien zawierać w szczególności: 
1) imię, nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedzibę organizatora imprezy; 
2) rodzaj i nazwę imprezy; 
3) informację o miejscu i dacie rozpoczęcia, przebiegu oraz zakończenia imprezy; 
4) informację o przewidywanej liczbie uczestników imprezy; 
5) wykaz osób reprezentujących organizatora w sprawach zabezpieczenia trasy lub miejsca imprezy na terenie poszcz e-
gólnych województw; 
6) podpis organizatora lub jego przedstawiciela. 
4. Do wniosku należy dołączyć: 
1) szczegółowy regulamin imprezy, określający w szczególności zasady zachowania uczestników imprezy istotne dla 
bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
2) wykaz osób odpowiedzialnych za prawidłowy przebieg i zabezpieczenie imprezy na terenie poszczególnych woj e-
wództw oraz w miejscach rozpoczęcia i zakończenia każdego odcinka, a także w miejscach wymagających szczegó l-
nego zabezpieczenia; 
3) program imprezy ze szczegółowym opisem trasy i podaniem odległości między poszczególnymi jej odcinkami oraz 
określony w minutach i kilometrach program przejazdu lub przejścia uczestników przez poszczególne miejscowości 
i granice województw; 
  
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 110 
 
 4) plan zabezpieczenia trasy lub miejsca określony w art. 65a ust. 3 pkt 3; 
5) zobowiązanie organizatora do przywrócenia do poprzedniego stanu pasa drogowego na trasie przejazdu, przejścia lub 
miejsca pobytu uczestników imprezy, a w przypadku uszkodzenia pasa drogowego lub urządzeń drogowych będącego 
następstwem imprezy – do ich bezzwłocznego naprawienia lub pokrycia kosztów tych napraw; 
6) pisemną zgodę właściciela lasu na przeprowadzenie imprezy w razie przeprowadzania jej na terenach leśnych. 
5. Organ, o którym mowa w ust. 1, wydaje zezwolenie po: 
1) zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce imprezy komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku 
imprezy odbywającej się na drogach w strefie nadgranicznej albo na drogach przebiegających lub przyległych do  
terenów będących w zarządzie jednostek organizacyjnych podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra 
Obrony Narodowej – odpowiednio właściwego komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta jednostki 
Żandarmerii Wojskowej; opinię doręcza się organowi, który o nią wystąpił, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia; 
2) uzgodnieniu zakresu ograniczenia ruchu i wynikających stąd warunków przeprowadzenia imprezy z organami zarz ą-
dzającymi ruchem na drogach, na których ma się odbyć impreza. 
Art. 65c. Organ wydający zezwolenie odmawia jego wydania: 
1) jeżeli organizator nie spełnia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3; 
2) jeżeli pomimo spełnienia warunków określonych w art. 65a ust. 2 i 3: 
a) istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej wartości, 
b) impreza zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, a nie ma możliwości zorganizowania objazdów niepowod u-
jących istotnego zwiększenia kosztów ponoszonych przez uczestników ruchu drogowego. 
Art. 65d.  1. Organ wydający zezwolenie cofa wydane zezwolenie, gdy istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia 
lub zdrowia albo mienia wielkiej wartości. 
2. Organ, o którym mowa w ust. 1, może cofnąć zezwolenie, gdy impreza zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. 
3. Decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 
Art. 65e. Decyzję o wydaniu lub odmowie wydania zezwolenia na odbycie imprezy wydaje się co najmniej na 7 dni 
przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy. 
Art. 65f. Organ kontroli ruchu drogowego przerywa imprezę, jeżeli odbywa się ona bez zezwolenia. 
Art. 65g. Organ kontroli ruchu drogowego może przerwać imprezę, jeżeli: 
1) miejsce, trasa lub czas jej trwania nie są zgodne z warunkami określonymi w zezwoleniu; 
2) istnieje niebezpieczeństwo zagrożenia życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej wartości; 
3) jej przebieg powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. 
Art. 65h.  1. Przepisy art. 65–65g nie dotyczą procesji, pielgrzymek i innych imprez o charakterze religijnym, które 
odbywają się na drogach na zasadach określonych w: 
1) ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1347 ); 
2) ustawie z dnia 4 lipca 1991 r. o stosunku Państwa do Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego ( Dz. U. 
z 2014 r. poz. 1726 ); 
3) ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej 
Polskiej ( Dz. U. z 2014 r. poz. 1889); 
4) ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Po l-
skiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 169); 
5) ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospol i-
tej Polskiej ( Dz. U. z 2014 r. poz. 1712); 
6) ustawie z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Polskokatolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej 
(Dz. U. z 2014 r. poz. 1599); 
7) ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej 
Polskiej ( Dz. U. z 2015 r. poz. 14); 
  
Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 110 
 
 8) ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego Mariawitów w Rzeczypospolitej Po l-
skiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 44); 
9) ustawie z dnia 20 lutego 1997 r. o stosunku Państwa do Kościoła Zielonoświątkowego w Rzeczypospolitej Polskiej 
(Dz. U. z 2015 r. poz. 13). 
2. Przepisy art. 65–65g nie dotyczą także konduktów pogrzebowych, które poruszają się po drogach stosownie do 
miejscowego zwyczaju. 
3. Do imprez, o których mowa w art. 65, nie stosuje się przepisów o bezpieczeństwie imprez masowych, z wyłącz e-
niem przepisów regulujących organizację oraz uprawnienia służb porządkowych. 
Art. 65i. W sprawach nieuregulowanych w art. 65–65h stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. 
Art. 65j. Do przewozu osób kolejką turystyczną stosuje się przepisy Oddziału 5 z wyłączeniem przepisów art. 65a 
ust. 2 pkt 2–5, 7–8, ust. 3 pkt 3, 6–11, ust. 4, art. 65b ust. 4 pkt 4 oraz art. 65h. 
Oddział 6 
Wykorzystanie dróg na potrzeby prac badawczych nad pojazdami autonomicznymi 
Art. 65k.  Ilekroć w niniejszym oddziale jest mowa o pojeździe autonomicznym, należy przez to rozumieć pojazd 
samochodowy, wyposażony w systemy sprawujące kontrolę nad ruchem tego pojazdu i umożliwiające jego ruch bez 
ingerencji kierującego, który w każdej chwili może przejąć kontrolę nad tym pojazdem.  
Art. 65l. 1. Prowadzenie prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych w ruchu drogowym 
na drogach publicznych, w szczególności na potrzeby zastosowania pojazdów autonomicznych w transporcie zbiorowym 
i realizacji innych zadań publicznych, jest możliwe pod warunkiem spełnienia wymagań bezpieczeństwa i uzyskania 
zezwolenia na przeprowadzenie tych prac. 
2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji, organ zarządzający ruchem na drodze, na której 
planuje się przeprowadzenie prac badawczych, na pisemny wniosek organizatora prac badawczych. 
3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera w szczególności: 
1) imię, nazwisko lub firmę (nazwę) oraz adres zamieszkania lub siedziby organizatora prac badawczych; 
2) informację o miejscu i dacie rozpoczęcia oraz zakończenia prac badawczych; 
3) planowany przebieg trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny; 
4) wykaz osób odpowiedzialnych za zabezpieczenie trasy pojazdu autonomicznego; 
5) podpis organizatora prac badawczych lub jego przedstawiciela. 
4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 
1) dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej organizatora 
prac badawczych za szkody powstałe w związku z prowadzeniem prac badawczych związanych z prowadzeniem 
pojazdów autonomicznych, która wchodzi w życie w przypadku uzyskania pozwolenia na prowadzenie prac badaw-
czych; 
2) dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie; 
3) kopię decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów wydanej na podstawie art. 80t ust. 2. 
5. Organ, o którym mowa w ust. 2, konsultuje z mieszkańcami gminy, na terenie której prowadzone będą prace 
badawcze, wniosek o przeprowadzenie prac badawczych, zamieszczając ten wniosek na swojej stronie internetowej i wyzna-
czając termin na zgłaszanie uwag. Termin ten nie może być krótszy niż 7 dni. W toku konsultacji właściciel nieruchomości 
położonej wzdłuż planowanej trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny, może zgłosić sprzeciw. 
6. Organ, o którym mowa w ust. 2, wydaje zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, po: 
1) uzyskaniu zgody właściwego zarządcy drogi, na której planuje się przeprowadzenie prac badawczych, oraz 
2) zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce prowadzenia prac badawczych komendanta wojewódzkiego 
Policji dotyczącej wpływu badań na płynność ruchu po planowanej trasie, po której będzie poruszał się pojazd aut o-
nomiczny. 
  
Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 110 
 
 Art. 65m.  1. Organ wydający zezwolenie, o którym mowa w art. 65l ust. 1, odmawia jego wydania, jeżeli: 
1) organizator prac badawczych: 
a) nie podał we wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, informacji określonych w art. 65l ust. 3, 
b) nie dołączył do wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, dokumentów wskazanych w art. 65l ust. 4, 
c) nie uzyskał zgody i opinii, o których mowa w art. 65l ust. 6; 
2) pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 65l ust. 3 i 4 istnieje niebezpieczeństwo, że prowadzenie prac badaw-
czych będzie stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej wartości; 
3) właściciel nieruchomości położonej wzdłuż planowanej trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny, 
zgłosił sprzeciw. 
2. Organ wydający zezwolenie może: 
1) cofnąć zezwolenie, jeżeli: 
a) organizator prac badawczych podał we wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, nieprawdziwe informacje, 
b) prace badawcze prowadzone są niezgodnie z informacjami podanymi we wniosku, o którym mowa w art. 65l 
ust. 2, 
c) dalsze prowadzenie prac badawczych stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej 
wartości; 
2) zawiesić zezwolenie, jeżeli dalsze prowadzenie prac badawczych może stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia 
ludzkiego albo mienia wielkiej wartości – do czasu ustania tego zagrożenia.  
Art. 65n.  1. Organizator prac badawczych jest obowiązany: 
1) umożliwić Policji wykonywanie czynności niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz 
ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia w trakcie prowadzenia prac badawczych; 
2) zapewnić, aby w trakcie prowadzenia prac badawczych w pojeździe autonomicznym, w miejscu przeznaczonym dla 
kierującego, znajdowała się osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, która w każdej chwili może 
przejąć kontrolę nad tym pojazdem, w szczególności w razie wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu 
drogowym; 
3) przekazywać do wiadomości publicznej informacje o planowanych pracach badawczych i przebiegu trasy, po której 
będzie poruszał się pojazd autonomiczny; 
4) przekazać Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego sprawozdanie z przeprowadzonych prac badawczych 
związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych oraz ich wyposażenia, zgodnie z wzorem określonym w przep i-
sach wydanych na podstawie ust. 2, w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia testów. 
2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania składanego przez o r-
ganizatorów prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych oraz ich wyposażenia, kierując się 
potrzebą zapewnienia dostępu do jednolitych informacji o niezawodności funkcjonowania tych pojazdów, sposobie poru-
szania się po drogach, sposobie sterowania tymi pojazdami i bezpieczeństwie ruchu drogowego. 
DZIAŁ III 
Pojazdy 
Rozdział 1 
Warunki techniczne pojazdów 
Art. 66. 1. Pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego: 
1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na 
drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę; 
2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach 
szczegółowych; 
3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach 
szczegółowych; 
  
Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 110 
 
 4) nie powodowało niszczenia drogi; 
5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do ki e-
rowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu; 
6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczeg ó-
łowych. 
1a. Autobus, samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i ciągnik samochodowy, dla 
którego określono dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów powyżej 3,5 t, powinny być wyposażone w homolog o-
wany ogranicznik prędkości montowany przez producenta lub jednostkę przez niego upoważnioną, ograniczający maks y-
malną prędkość autobusu do 100 km/h, a samochodu ciężarowego i ciągnika samochodowego do 90 km/h. 
1b. Przepis ust. 1a nie dotyczy pojazdu: 
1) specjalnego lub używanego do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywi a-
du, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Krajowej Administracji Skarbowej wyk o-
rzystywanego przez Służbę Celno-Skarbową, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Wi ę-
ziennej, Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Służby Ochrony Państwa i jednostek ochrony przeciwpożarowej; 
2) zabytkowego; 
3) nierozwijającego, ze względów konstrukcyjnych, prędkości większej niż odpowiednio określone w ust. 1a; 
4) używanego do prowadzenia badań naukowych na drogach; 
5) przeznaczonego wyłącznie do robót publicznych na obszarach miejskich. 
1c. Minister właściwy do spraw transportu, mając na uwadze szczególne zagrożenia występujące podczas przewozu 
towarów niebezpiecznych, może określić w drodze rozporządzenia niższe niż ustalone w ust. 1a wartości ustawień urz ą-
dzeń ograniczających maksymalną prędkość pojazdów przewożących niektóre towary niebezpieczne. 
1d. Pojazd silnikowy i pojazd szynowy może być wyposażony w blokadę alkoholową montowaną przez producenta 
urządzenia lub jego upoważnionego przedstawiciela. 
1e. Kalibrację blokady alkoholowej wykonuje się co 12 miesięcy. Pierwszą kalibrację blokady alkoholowej wykonuje 
się przed montażem urządzenia w pojeździe. 
1f. Producent urządzenia lub jego upoważniony przedstawiciel przeprowadza kalibrację blokady alkoholowej i w y-
stawia dokument potwierdzający jej kalibrację. 
1g. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania funkcjonalne i wymogi 
techniczne blokady alkoholowej oraz wzór dokumentu potwierdzającego kalibrację blokady alkoholowej, uwzględniając 
dostępność rynkową takich urządzeń oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. 
2. Urządzenia i wyposażenie pojazdu, w szczególności zapewniające bezpieczeństwo ruchu i ochronę środowiska 
przed ujemnymi skutkami używania pojazdu, powinny być utrzymane w należytym stanie oraz działać sprawnie i skutecznie. 
3. Urządzenia służące do łączenia pojazdu ciągnącego z przyczepą powinny zapewnić bezpieczne ciągnięcie przycz e-
py o dopuszczalnej masie całkowitej przewidzianej do ciągnięcia przez ten pojazd, uniemożliwić samoczynne odłączenie 
się przyczepy oraz zapewnić prawidłowe działanie świateł i hamulców, o ile przyczepa jest w nie wyposażona. 
3a. Pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta, z zastrzeżeniem art. 66a, cechy ide n-
tyfikacyjne: 
1) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. 
2) (uchylony) 
4. Zabrania się: 
1) umieszczania wewnątrz i zewnątrz pojazdu wystających spiczastych albo ostrych części lub przedmiotów, które mogą 
spowodować uszkodzenie ciała osób jadących w pojeździe lub innych uczestników ruchu; 
1a) stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie 
zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko; 
2) stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części nieodpowiadających warunkom określonym w przepisach 
szczegółowych; 
3) umieszczania w pojeździe lub na nim urządzeń stanowiących obowiązkowe wyposażenie pojazdu uprzywilejowanego, 
wysyłających sygnały świetlne w postaci niebieskich lub czerwonych świateł błyskowych albo sygnał dźwiękowy 
o zmiennym tonie; 
  
Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 110 
 
 4) wyposażania pojazdu w urządzenie informujące o działaniu sprzętu kontrolno-pomiarowego używanego przez organy 
kontroli ruchu drogowego lub działanie to zakłócające albo przewożenia w pojeździe takiego urządzenia w stanie 
wskazującym na gotowość jego użycia; nie dotyczy to pojazdów specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Po l-
skiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Słu ż-
by Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Ska r-
bowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową i Służby Ochrony Państwa; 
5) wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o których mowa w ust. 3a pkt 1; 
6) dokonywania zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj pojazdu, z wyjątkiem: 
a) pojazdu, na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji typu lub inny równoważny dokument, o którym 
mowa w art. 70j ust. 1, art. 70k ust. 1, art. 70o ust. 1, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art. 70zu ust. 1, 
b) pojazdu, w którym zmian konstrukcyjnych dokonał przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w tym 
zakresie. 
4a. Przepis ust. 4 nie dotyczy pojazdu zabytkowego – w zakresie pkt 1–3, z zastrzeżeniem, że w przypadku pkt 3 
obowiązuje zakaz korzystania z tych urządzeń podczas jazdy i postoju. 
5. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw wewnętrznych oraz 
Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wypos a-
żenia. 
5a. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów wchodz ą-
cych w skład kolejki turystycznej oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia. 
6. Ministrowie Obrony Narodowej oraz właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym 
do spraw transportu określą, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych i używanych do celów 
specjalnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. 
7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw finansów 
publicznych oraz Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, określą, w drodze 
rozporządzenia, warunki techniczne pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych Policji, Agencji Bezpie-
czeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Central-
nego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Krajowej Administracji Skarbowej, Służby 
Więziennej i straży pożarnej.  
8. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 5–7, należy uwzględnić w szczególności: 
1) konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania z pojazdów; 
2) zapewnienie możliwie najmniejszego negatywnego wpływu pojazdów na środowisko; 
3) przepisy i porozumienia międzynarodowe dotyczące pojazdów, ich wyposażenia i części; 
4) przeznaczenie pojazdów oraz sposób ich wykorzystania. 
9. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki oraz min i-
strem właściwym do spraw środowiska, kierując się względami technicznymi, zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego 
i wymogami ochrony środowiska oraz mając na celu zapobieganie nieprawidłowościom w obrocie przedmiotami wypos a-
żenia i częściami wymontowanymi z pojazdów, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz przedmiotów wyposażenia 
i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie 
wpływa na środowisko. 
Art. 66a. 1. Cechy identyfikacyjne, o których mowa w art. 66 ust. 3a, nadaje i umieszcza producent. 
2. Starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w przypadku 
pojazdu: 
1) zbudowanego przy wykorzystaniu nadwozia, podwozia lub ramy konstrukcji własnej, którego markę określa się jako 
„SAM”; 
2) w którym dokonano wymiany ramy lub podwozia na odpowiednio ramę lub podwozie bez numeru fabrycznego; 
3) odzyskanego po kradzieży, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 
4) nabytego na licytacji publicznej lub od podmiotu wykonującego orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz Skarbu 
Państwa, w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu; 
  
Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 110 
 
 5) w którym cecha identyfikacyjna uległa zatarciu lub sfałszowaniu, a prawomocnym orzeczeniem sądu zostało ustalone 
prawo własności pojazdu; 
6) w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo po d-
czas naprawy; 
7) zabytkowego, w którym cecha identyfikacyjna nie została umieszczona. 
3. Okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, powinny być potwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy sam o-
chodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotną cechę identyfikacyjną lub jednoznacznie 
wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego jej zniszczenia lub zafałszowania albo wskazywać na brak or y-
ginalnie umieszczonej cechy identyfikacyjnej. 
4. Umieszczone cechy identyfikacyjne starosta wpisuje w dowodzie rejestracyjnym i w karcie pojazdu, jeżeli była 
wydana. 
5. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając znaczenie cech identyfikacyjnych dla zapewnienia pewności 
i bezpieczeństwa obrotu pojazdami, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób oraz tryb ich nadawania 
i umieszczania w przypadkach, o których mowa w ust. 2. 
Art. 67. 1. Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na 
odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. 
1a. Nie wymaga się zezwolenia na odstępstwo, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wykonywania przez podmiot 
uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2, zajmujący się produkcją pojazdów, jazdy testowej dla niekompletnego s a-
mochodu ciężarowego albo niekompletnej przyczepy, jeśli przed kompletacją pojazdy te nie spełniają warunków technic z-
nych w zakresie: 
1) przedniego i tylnego zderzaka lub urządzenia ochronnego zabezpieczającego przed wjechaniem pod pojazd innego 
pojazdu; 
2) osłon bocznych; 
3) błotników; 
4) świateł zewnętrznych pojazdu: kierunkowskazów bocznych i świateł odblaskowych bocznych, pozycyjnych bocznych 
oraz obrysowych przednich i tylnych. 
2. Rada powiatu może wprowadzić obowiązek wyposażenia pojazdów zaprzęgowych w hamulec uruchamiany z miejsca 
zajmowanego przez kierującego. 
Art. 68. (uchylony) 
Art. 68a. (uchylony) 
Art. 69. (uchylony) 
Art. 70. (uchylony) 
Rozdział 1a 
Homologacja 
Art. 70a. Ilekroć w rozdziale jest mowa o: 
1) oryginalnym przedmiocie wyposażenia lub części – rozumie się przez to przedmiot wyposażenia lub część, które 
wyprodukowano zgodnie ze specyfikacjami i normami produkcyjnymi przewidzianymi przez producenta pojazdów 
dla produkcji przedmiotu wyposażenia lub części pojazdu, którego to dotyczy, oraz przedmiot wyposażenia lub część, 
które wyprodukowano na tej samej linii produkcyjnej; obejmuje to również przedmiot wyposażenia lub część dla kt ó-
rych ich producent zaświadczy, że ten przedmiot wyposażenia lub część odpowiadają jakością przedmiotowi wypos a-
żenia lub części, używanym do montażu pojazdu, którego to dotyczy, i zostały wyprodukowane zgodnie ze specyfik a-
cjami i normami produkcyjnymi producenta pojazdu; 
2) procedurze homologacji typu WE pojazdu albo procedurze homologacji typu pojazdu – rozumie się przez to jedną 
z następujących procedur: 
a) krok po kroku – procedurę homologacji typu, w ramach której producent uzyskuje wszystkie wymagane świade c-
twa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo świadectwa homologacji typu EKG ONZ, na 
podstawie których jednostka uprawniona, o której mowa w art. 70y ust. 1, przeprowadza badanie homologacyjne 
typu pojazdu będące podstawą do wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homol o-
gacji typu pojazdu, 
  
Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 110 
 
 b) jednostopniową – procedurę homologacji typu, w ramach której jednostka uprawniona, o której mowa w art. 70y 
ust. 1, przeprowadza badanie homologacyjne dla wszystkich wymaganych przedmiotów wyposażenia lub części 
oraz badanie homologacyjne typu pojazdu, będące podstawą do wydania świadectwa homologacji typu WE 
pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu, 
c) mieszaną – procedurę homologacji typu krok po kroku, podczas której producent może nie przedstawić jednego 
lub kilku świadectw homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo świadectw homologacji typu 
EKG ONZ, do badania homologacyjnego typu pojazdu pod warunkiem zastąpienia ich sprawozdaniami zawier a-
jącymi wyniki badań homologacyjnych tych przedmiotów wyposażenia lub części; 
3) wirtualnej metodzie testowania – rozumie się przez to symulacje komputerowe, w tym obliczenia potwierdzające, że 
typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części spełnia odpowiednie wymagania techniczne, w zakresie określ o-
nym w załączniku XVI do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ust a-
nawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów 
technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywa ramowa”) ( Dz. Urz. UE L 263 z 09.10.2007, str. 1, 
z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2007/46/WE”; 
4) zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części albo zgodności montażu instalacji przystosowującej 
dany typ pojazdu do zasilania gazem – rozumie się przez to produkcję pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części 
zgodnie z wymaganiami dla typu, który uzyskał odpowiednie świadectwo homologacji typu albo zezwolenie na 
dopuszczenie do obrotu oraz stosowanie metod produkcji zapewniających spełnienie tych wymagań; w przypadku 
montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem – rozumie się przez to montaż zgodnie 
z wymaganiami dla typu, który uzyskał świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany 
typ pojazdu do zasilania gazem oraz stosowanie metod montażu zapewniających spełnienie tych wymagań. 
Art. 70b.  1. Nowy typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części, który ma być wprowadzony do obrotu na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powinien spełniać wymagania techniczne, odpowiednie dla danej kategorii pojazdu, 
określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 1. 
2. Spełnienie odpowiednich wymagań technicznych danego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części 
potwierdza się w procedurze homologacji: 
1) typu pojazdu; 
2) typu WE pojazdu; 
3) typu WE przedmiotu wyposażenia lub części; 
4) typu EKG ONZ. 
3. Na potrzeby procedury homologacji typu, pojazdy zgodnie z ich maksymalną masą całkowitą lub cechami ko n-
strukcyjnymi dzieli się na kategorie. Kategorie pojazdów określa załącznik nr 2 do ustawy. 
4. Obowiązek spełnienia odpowiednich wymagań technicznych dotyczy również sposobu montażu instalacji przyst o-
sowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem, które potwierdza się w procedurze homologacji sposobu montażu instal a-
cji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem. 
5. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, w odniesieniu do typu przedmiotu wyposażenia lub części dotyczy typów 
przedmiotu wyposażenia lub części, dla których zakres wymagań technicznych określają przepisy wydane na podstawie 
art. 70zm ust. 1 pkt 1. 
6. Jeżeli homologacja typu przedmiotu wyposażenia lub części obejmuje przedmioty wyposażenia lub części nie-
zależnie od tego, czy są przeznaczone do napraw, przeglądów lub konserwacji pojazdów, nie wymaga się dodatkowej 
homologacji typu tych przedmiotów wyposażenia lub części, jeżeli ustawa nie przewiduje dla nich obowiązku uzyskania 
odrębnego świadectwa homologacji typu. 
Art. 70c. Potwierdzenie spełnienia wymagań technicznych następuje przez wydanie dla: 
1) pojazdu: 
a) świadectwa homologacji typu WE pojazdu, 
b) świadectwa homologacji typu pojazdu; 
2) przedmiotu wyposażenia lub części: 
a) świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części, 
b) świadectwa homologacji typu EKG ONZ; 
3) sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem – świadectwa homologacji spos o-
bu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem. 
  
Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 110 
 
 Art. 70d.  1. Producent nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany uzyskać dla 
każdego nowego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części odpowiednie świadectwo homologacji typu WE, 
z zastrzeżeniem ust. 2– 6. 
2. Nowy typ pojazdu zaprojektowanego i zbudowanego do użytku przede wszystkim na placach budowy, w kamieni o-
łomach, w obiektach portowych lub w portach lotniczych oraz pojazdu wolnobieżnego nie podlega obowiązkowi uzyskania 
świadectwa homologacji typu WE pojazdu oraz świadectwa homologacji typu pojazdu. Producent tego typu pojazdu może 
wystąpić o dopuszczenie fakultatywne poprzez uzyskanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu, potwierdzającego 
spełnienie odpowiednich wymagań technicznych, w zakresie, w jakim ten typ pojazdu spełnia wymagania określone w załącz-
nikach IV i XI do dyrektywy 2007/46/WE. Przepisu nie stosuje się do pojazdów, o których mowa w załączniku nr 2 do 
ustawy, oraz do tramwaju i trolejbusu. 
3. Nowy typ pojazdu specjalnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego , 
Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcy j-
nego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanego przez Służbę 
Celno-Skarbową, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej i jednostek ochrony przeciwpożarowej lub nowy 
typ pojazdu używanego do celów specjalnych nie podlega obowiązkowi uzyskania świadectwa homologacji typu WE p o-
jazdu oraz świadectwa homologacji typu pojazdu.  Producent tych typów pojazdów może uzyskać świadectwo homologacji 
typu WE pojazdu, jeżeli typ pojazdu spełnia odpowiednie wymagania techniczne określone w przepisach wydanych na 
podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 1. 
4. Producent: 
1) tramwaju, 
2) trolejbusu 
– jest obowiązany uzyskać dla każdego nowego typu tego pojazdu świadectwo homologacji typu pojazdu. 
5. Podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem jest obowiązany 
uzyskać świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem. 
6. Producent: 
1) nowego typu pojazdu, jest zwolniony z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli uzyskał: 
a) świadectwo homologacji typu WE pojazdu, w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach, 
b) świadectwo homologacji typu pojazdu, w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach, 
c) świadectwo homologacji typu pojazdu, w odniesieniu do pojazdów kategorii T 4.1, T4.2, T5, C, R, 
d) uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu wydanego zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy 
organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, 
e) uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach wydanego na 
dany typ pojazdu zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska 
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, 
f) dopuszczenie jednostkowe pojazdu, 
g) uznanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu wydanego przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska 
państwa członkowskiego Unii Europejskiej, 
h) świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu; 
2) nowego typu przedmiotu wyposażenia lub części jest zwolniony z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jeżeli: 
a) uzyskał świadectwo homologacji typu EKG ONZ, 
b) nowy typ przedmiotu wyposażenia lub części jest objęty świadectwem homologacji typu WE pojazdu. 
7. W procedurze homologacji typu WE pojazdu świadectwa homologacji typu EKG ONZ uznaje się za równoważne 
świadectwom homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części w zakresie, w jakim wymagania określone 
w regulaminach EKG ONZ wymienionych w części II załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE pokrywają się z zakresem 
wymagań dla tego przedmiotu wyposażenia lub części, określonym w odpowiednich dyrektywach lub rozporządzeniach 
Unii Europejskiej. 
8. W przypadku gdy pojazd, o którym mowa w ust. 2, nie spełnia wszystkich wymagań dyrektywy 2007/46/WE oraz 
producent pojazdu nie może uzyskać zwolnienia z niektórych wymagań technicznych, o których mowa w art. 70zm ust. 1 
pkt 1, uznaje się go za pojazd niekompletny. 
9. Przepisu ust. 6 pkt 1 lit. a nie stosuje się do pojazdów specjalnych. 
  
Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 110 
 
 Art. 70e. Obowiązek uzyskania świadectwa homologacji typu nie dotyczy pojazdu: 
1) kategorii M 1, przeznaczonego do zawodów sportowych; 
2) kategorii L: 
a) przystosowanego do używania przez osoby niepełnosprawne, 
b) przeznaczonego do zawodów sportowych; 
3) kategorii T przeznaczonego do prac leśnych obejmującej: 
a) ciągnik zrywkowy i ciągnik z przednim systemem załadowczym, 
b) pojazd skonstruowany na ramie sprzętu do prac ziemnych. 
Art. 70f. 1. Producent pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części jest odpowiedzialny za wszystkie aspekty procesu 
homologacji oraz za zapewnienie zgodności produkcji niezależnie od tego, czy bezpośrednio uczestniczy we wszystkich 
etapach wytwarzania pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części. 
2. Producent pojazdu skompletowanego jest odpowiedzialny za uzyskanie świadectwa homologacji typu WE prze d-
miotu wyposażenia lub części albo świadectwa homologacji typu EKG ONZ oraz za zapewnienie zgodności produkcji 
w zakresie tych przedmiotów wyposażenia lub części, które zostały dodane na etapie dokonywanej przez niego kompletacji 
pojazdu. 
3. Producent pojazdu skompletowanego wprowadzający zmiany w przedmiocie wyposażenia lub części, które były 
objęte procedurą homologacji typu na wcześniejszym etapie kompletacji pojazdu, jest odpowiedzialny za uzyskanie świ a-
dectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo świadectwa homologacji typu EKG ONZ oraz za 
zapewnienie zgodności produkcji w zakresie dokonanej zmiany. 
Art. 70g. 1. Zakazuje się wprowadzania do obrotu nowego pojazdu bez wymaganego odpowiedniego świadectwa 
homologacji typu lub innego równoważnego dokumentu, o którym mowa w art. 70j ust. 1, art. 70k ust. 1, art. 70o ust. 1, 
art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art. 70zu ust. 1. 
2. Podmiot, który wprowadzi do obrotu pojazd wbrew zakazowi określonemu w ust. 1, jest obowiązany na swój koszt 
wycofać ten pojazd z obrotu. 
3. W przypadku odpłatnego wprowadzenia do obrotu pojazdu, o którym mowa w ust. 2, podmiot jest obowiązany 
również do odkupienia pojazdu od osoby, która faktycznie włada tym pojazdem. 
4. W przypadku niewycofania z obrotu pojazdu bez wymaganego odpowiedniego świadectwa homologacji typu lub 
innego równoważnego dokumentu, o którym mowa w art. 70j ust. 1, art. 70k ust. 1, art. 70o ust. 1, art. 70zo ust. 1, 
art. 70zp ust. 1 albo art. 70zu ust. 1, właściwy organ, po nałożeniu kary, o której mowa w art. 140m ust. 1 pkt 1, określa, 
w drodze decyzji administracyjnej, pojazd, który podlega wycofaniu z obrotu oraz termin jego wycofania, a także nakazuje 
realizację obowiązku określonego w ust. 3. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 
5. Pojazdy wycofane z obrotu nie mogą być ponownie wprowadzone do obrotu. 
6. Zakazuje się wprowadzania do obrotu nowego przedmiotu wyposażenia lub części bez wymaganego odpowiedni e-
go świadectwa homologacji typu albo zezwolenia na dopuszczenie do obrotu. 
7. Podmiot, który wprowadzi do obrotu przedmiot wyposażenia lub część wbrew zakazowi określonemu w ust. 6, jest 
obowiązany na swój koszt: 
1) podać do publicznej wiadomości w środkach masowego przekazu o zasięgu ogólnopolskim lub w miejscach wprow a-
dzenia do obrotu przedmiotów wyposażenia lub części objęte obowiązkiem wycofania z obrotu, informację o prze d-
miotach wyposażenia lub częściach objętych obowiązkiem wycofania z obrotu wraz z terminem ich wycofania, który 
nie powinien być krótszy niż 3 miesiące oraz nie dłuższy niż 12 miesięcy, mając na uwadze czas niezbędny do prawid-
łowego zrealizowania obowiązków wynikających z przepisów niniejszej ustawy; 
2) wycofać z obrotu przedmiot wyposażenia lub część, zgodnie z żądaniem, o którym mowa w ust. 9. 
8. Przedmiot wyposażenia lub część wycofane z obrotu, nie mogą być ponownie wprowadzone do obrotu. 
9. Osoba faktycznie władająca przedmiotem wyposażenia lub częścią objętą obowiązkiem wycofania z obrotu, w ter-
minie określonym w ust. 7 pkt 1, ma prawo żądać od podmiotu, który wprowadził do obrotu przedmiot wyposażenia lub 
część, odkupienia albo wymiany na nowy przedmiot wyposażenia lub część spełniające wymagania ustawy, na podstawie 
dokumentu potwierdzającego ich zakup. 
10. W przypadku niewykonania obowiązków określonych w ust. 7, po nałożeniu kary, o której mowa w art. 140m 
ust. 1 pkt 3, właściwy organ określa, w drodze decyzji administracyjnej, przedmiot wyposażenia lub część, który podlega 
wycofaniu z obrotu, termin jego wycofania, a także nakazuje realizację obowiązków określonych w ust. 7. Decyzji nadaje 
się rygor natychmiastowej wykonalności. 
11. Do postępowania w sprawach wycofania z obrotu pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części, stosuje się odp o-
wiednio przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
  
Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 110 
 
 Art. 70h.  1. Świadectwa homologacji typu albo świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowuj ą-
cej dany typ pojazdu do zasilania gazem wydaje, zmienia, odmawia wydania lub cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 
Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego. 
2. Wydanie lub zmiana świadectwa homologacji typu albo świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji prz y-
stosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem następuje za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 
1600 zł. 
3. Wydanie lub zmiana świadectwa homologacji typu albo świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji prz y-
stosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem następuje na wniosek odpowiednio producenta albo podmiotu dokon u-
jącego montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem. 
4. W przypadku wniosku o wydanie lub zmianę świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homo-
logacji typu pojazdu producent we wniosku wskazuje procedurę homologacji krok po kroku, jednostopniową albo miesz a-
ną, w oparciu o którą przeprowadzono badania homologacyjne. 
5. Do wniosku o wydanie lub zmianę świadectwa homologacji typu, z zastrzeżeniem art. 70m ust. 1, dołącza się: 
1) pakiet informacyjny zawierający: 
a) spis treści pakietu informacyjnego, 
b) folder informacyjny składający się z: 
– dokumentu informacyjnego sporządzonego według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie 
art. 70zm ust. 1 pkt 8, 
– dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu – o ile są wymagane, 
– kopie odpowiednich świadectw homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części – o ile są wymagane, 
– kopie odpowiednich świadectw homologacji typu EKG ONZ – o ile są wymagane, 
– informację i instrukcję, określające warunki lub ograniczenia związane z użytkowaniem pojazdu, przedmiotu 
wyposażenia lub części, mające wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub ochronę środowiska – o ile 
występują, 
c) protokół z badania homologacyjnego wraz ze sprawozdaniem wydany przez jednostkę uprawnioną w przypadku 
badania homologacyjnego typu pojazdu – o ile jest wymagany, 
d) sprawozdanie zawierające wyniki badania homologacyjnego, wydane przez jednostkę uprawnioną w przypadku 
badania homologacyjnego typu przedmiotu wyposażenia lub części – o ile jest wymagane, 
e) dokumenty zawierające dane i informacje o wymaganiach technicznych przedmiotów wyposażenia lub części 
wraz z oświadczeniem, że spełniają one zasadnicze wymagania w tym zakresie, w przypadku pojazdów prod u-
kowanych w małych seriach; 
2) instrukcję montażu – w przypadku świadectw homologacji typu, o których mowa w art. 70c pkt 2 lit. b; 
3) kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie albo zmianę świadectwa homologacji typu; 
4) oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsi ę-
biorców w Krajowym Rejestrze Sądowym; 
5) oświadczenie, w przypadku świadectwa homologacji typu WE, o następującej treści: 
„Oświadczam, że w zakresie typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części … złożyłem tylko jeden wniosek, 
i tylko w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej”; 
6) wykaz osób upoważnionych do podpisywania: 
a) świadectw zgodności WE albo świadectw zgodności – w przypadku odpowiednio świadectw homologacji typu 
WE pojazdu albo świadectw homologacji typu pojazdu, 
b) oświadczeń o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do rejestracji i ewidencji pojazdu 
– zawierający ich dane osobowe: imię i nazwisko, zajmowane stanowisko oraz wzór podpisu; 
7) deklarację o sposobie i metodach zapewnienia zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia, części, z t y-
pem podlegającym procedurze homologacji. 
  
Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 110 
 
 6. Do wniosku o wydanie lub zmianę świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ 
pojazdu do zasilania gazem dołącza się: 
1) protokół z badania homologacyjnego wraz ze sprawozdaniem wydany przez jednostkę uprawnioną; 
2) wykaz osób upoważnionych do podpisywania wyciągów ze świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji prz y-
stosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem zawierający ich dane osobowe: imię i nazwisko, zajmowane st a-
nowisko oraz wzór podpisu; 
3) deklarację o sposobie i metodach zapewnienia zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do 
zasilania gazem; 
4) wykaz stosowanych elementów instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem; 
5) wykaz zakładów montujących instalacje przystosowujące dany typ pojazdu do zasilania gazem; 
6) kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie albo zmianę świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji prz y-
stosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem; 
7) oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsi ę-
biorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. 
7. Wniosek o zmianę świadectwa homologacji typu składa się wyłącznie w państwie, które wydało to świadectwo 
homologacji typu. 
8. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może w uzasadnionych przypadkach wezwać producenta do 
przedstawienia dodatkowych informacji niezbędnych do określenia zakresu wymaganych badań lub do uproszczenia ich 
przeprowadzania. 
Art. 70i. 1. Do wniosku o wydanie świadectwa homologacji typu WE pojazdu dla pojazdu, w którym w przedmiocie 
wyposażenia lub części zastosowano nowatorskie rozwiązania konstrukcyjne lub technologie, które nie spełniają wymagań 
określonych w przepisach dotyczących homologacji typu, producent dołącza również: 
1) uzasadnienie zastosowania nowatorskich rozwiązań konstrukcyjnych lub technologii; 
2) opis zastosowanych rozwiązań i ich wpływ na bezpieczeństwo i ochronę środowiska; 
3) opis przeprowadzonych badań oraz ich wyniki wykazujące, że zapewniono co najmniej równoważny poziom bezpi e-
czeństwa i ochrony środowiska w stosunku do wymagań określonych w przepisach dotyczących homologacji. 
2. Badania, o których mowa w ust. 1 pkt 3, przeprowadza jednostka uprawniona, o której mowa w art. 70y ust. 1. 
3. W terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1, Dyrektor Transportowego Dozoru 
Technicznego występuje do Komisji Europejskiej z wnioskiem o wydanie zgody na wydanie świadectwa homologacji typu 
WE pojazdu. 
4. Do czasu wydania zgody, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydaje, w dro-
dze decyzji administracyjnej, świadectwo homologacji typu pojazdu na okres 10 miesięcy, o ile producent wystąpi we 
wniosku, o którym mowa w ust. 1, o wydanie takiego świadectwa, a pojazd spełnia warunki, o których mowa w art. 66 
ust. 1–1b oraz art. 66a. 
5. Po wydaniu świadectwa homologacji typu pojazdu, o którym mowa w ust. 4, Dyrektor Transportowego Dozoru 
Technicznego przekazuje niezwłocznie Komisji Europejskiej i innym niż Rzeczpospolita Polska państwom członkowskim 
Unii Europejskiej informację o jego wydaniu wraz z dokumentacją , o której mowa w ust. 1. 
6. W przypadku uzyskania zgody Komisji Europejskiej, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Transportowego Dozoru 
Technicznego niezwłocznie wydaje świadectwo homologacji typu WE pojazdu. W uzasadnionych przypadkach świade c-
two homologacji typu WE pojazdu może określać termin jego ważności, jednakże nie krótszy niż 36 miesięcy. 
7. W przypadku odmowy wydania zgody przez Komisję Europejską, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Transportow e-
go Dozoru Technicznego: 
1) odmawia wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu; 
2) w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania odmowy wydania zgody cofa wydane świadectwo homologacji typu poja z-
du – o ile decyzja nie wygasła po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4. 
8. W przypadku otrzymania od właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej informacji o wydaniu 
świadectwa homologacji typu pojazdu, o którym mowa w ust. 4, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego pode j-
muje decyzję o uznaniu tego świadectwa homologacji typu pojazdu w terminie 30 dni od dnia otrzymania tej informacji, na 
podstawie dokumentacji, o której mowa w ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 56 – Poz. 110 
 
 Art. 70j. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji administracyjnej, uznaje świadectwo 
homologacji typu wydane na dany typ pojazdu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członko w-
skiego Unii Europejskiej, na okres odpowiadający jego ważności, jeżeli dany typ pojazdu spełnia wymagania: 
1) procedury uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo 
2) procedury homologacji typu pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
2. W celu uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, producent nowego typu pojazdu składa wniosek o uznanie 
świadectwa homologacji typu wydanego na dany typ pojazdu. 
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się świadectwo homologacji typu, o którym mowa w ust. 1, oraz d o-
kumenty określone w art. 70h ust. 5 pkt 1. 
4. Uznanie, o którym mowa w ust. 1, wydane na dany typ pojazdu następuje za opłatą, przy czym jej wysokość nie 
może przekroczyć 400 zł. 
5. Producent jest obowiązany powiadomić Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, w odniesieniu do świ a-
dectwa homologacji typu pojazdu stanowiącego podstawę do uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, o okolicznoś-
ciach, o których mowa w art. 70q ust. 4–6. 
6. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uchyla decyzję o uznaniu, o której mowa w ust. 1, w przypadku: 
1) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70q: 
a) ust. 4 i 5 – w całości, 
b) ust. 6 – w zakresie wariantu lub wersji, w ramach których uznane świadectwo homologacji typu pojazdu wygasło; 
2) nieusunięcia zagrożeń, o których mowa w art. 70u ust. 1; 
3) nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w art. 70u ust. 3 pkt 3. 
Art. 70k.  1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji administracyjnej, uznaje świadectwo 
homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach wydane na dany typ pojazdu, jeżeli wymagania 
techniczne stanowiące podstawę do jego wydania są równoważne wymaganiom technicznym obowiązującym na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej w procedurze homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach. 
2. W celu uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, producent pojazdu składa wniosek o uznanie świadectwa homo-
logacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach. 
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się świadectwo homologacji typu, o którym mowa w ust. 1, oraz d o-
kumenty określone w art. 70h ust. 5 pkt 1. 
4. Uznanie, o którym mowa w ust. 1, wydane na dany typ pojazdu następuje za opłatą, przy czym jej wysokość nie 
może przekroczyć 400 zł. 
5. Producent jest obowiązany powiadomić Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, w odniesieniu do świ a-
dectwa homologacji typu pojazdu stanowiącego podstawę do uzyskania uznania, o którym mowa w ust. 1, o okoliczno-
ściach, o których mowa w art. 70q ust. 4–6. 
6. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uchyla decyzję o uznaniu, o której mowa w ust. 1, w przypadku: 
1) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 70q: 
a) ust. 4 i 5 – w całości, 
b) ust. 6 – w zakresie wariantu lub wersji, w ramach których uznane świadectwo homologacji typu pojazdu wygasło; 
2) nieusunięcia zagrożeń, o których mowa w art. 70u ust. 1; 
3) nieuwzględnienia zastrzeżeń, o których mowa w art. 70u ust. 3 pkt 3. 
Art. 70l. 1. Na wniosek producenta, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje właściwym w spr a-
wach homologacji organom państw członkowskich Unii Europejskiej kopie świadectwa homologacji typu pojazdu dla 
pojazdów produkowanych w małych seriach, w celu uznania tego świadectwa. 
2. W przypadku gdy pojazd, który uzyskał świadectwo homologacji typu pojazdu dla pojazdu produkowanego 
w małych seriach ma być sprzedany, zarejestrowany lub dopuszczony do ruchu na terytorium innego niż Rzeczpospolita 
Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek właśc i-
ciela pojazdu, wydaje kopię świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach. 
  
Dziennik Ustaw – 57 – Poz. 110 
 
 3. W przypadku otrzymania od właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub właściciela poja z-
du, o którym mowa w ust. 2, świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach,  
Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego uznaje to świadectwo w terminie 60 dni od dnia otrzymania, jeżeli wym a-
gania techniczne stanowiące podstawę do jego wydania są równoważne wymaganiom technicznym obowiązującym 
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w procedurze homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych 
seriach. 
Art. 70m.  1. W procedurze homologacji typu WE pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach, stosuje 
się wyłącznie procedurę mieszaną, w ramach której Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji 
administracyjne j: 
1) zwalnia producenta z obowiązku przedstawienia jednego lub kilku świadectw homologacji typu WE przedmiotu w y-
posażenia lub części lub świadectwa homologacji typu EKG ONZ, do badania homologacyjnego typu pojazdu, pod 
warunkiem zastąpienia ich sprawozdaniami zawierającymi pozytywne wyniki badań homologacyjnych tych przedmi o-
tów wyposażenia lub części sporządzonymi przez jednostkę uprawnioną, o której mowa w art. 70y ust. 1; 
2) upoważnia producenta do wykonania badań homologacyjnych typu niektórych przedmiotów wyposażenia lub części 
i przedstawienia sprawozdania zawierającego wyniki tych badań. 
2. Przedmioty wyposażenia lub części, o których mowa w ust. 1, określa dodatek 1 do części I załącznika IV do 
dyrektywy 2007/46/WE. Do tych przedmiotów wyposażenia lub części przepis art. 70h ust. 5 pkt 1 lit. e stosuje się 
odpowiednio. 
3. W procedurze homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach: 
1) niektóre wymagania, dotyczące jednego lub kilku przedmiotów wyposażenia lub części, zastępuje się wymaganiami 
alternatywnymi, określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 2; 
2) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego zwalnia z obowiązku uzyskania jednego lub kilku świadectw homo-
logacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części lub świadectwa homologacji typu EKG ONZ pod warunkiem z a-
stąpienia ich: 
a) sprawozdaniami zawierającymi pozytywne wyniki badań tych przedmiotów wyposażenia lub części, uzyskiw a-
nymi na zasadach określonych w ust. 1 pkt 2, 
b) dokumentami zawierającymi dane i informacje o wymaganiach technicznych przedmiotów wyposażenia lub częś-
ci wraz z oświadczeniem, że spełniają one zasadnicze wymagania określone w przepisach Unii Europejskiej 
dotyczących badań homologacyjnych lub regulaminach EKG ONZ. 
4. Przedmioty wyposażenia lub części, o których mowa w ust. 3, określają załączniki IV i XI do dyrektywy 
2007/46/WE. 
5. Przepis ust. 3 stosuje się w odniesieniu do pojazdów kategorii L, R, T w zakresie przedmiotów wyposażenia lub 
części określonych w: 
1) części I i II oraz części II dodatku 1 do rozdziału B załącznika II do dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejski e-
go i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep 
i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz 
uchylającej dyrektywę 74/150/EWG ( Dz. Urz. UE L 171 z 09.07.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie w y-
danie specjalne rozdz. 13, t. 31, str. 311, z późn. zm.); 
2) załączniku I do dyrektywy 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 marca 2002 r. w sprawie hom o-
logacji typu dwu- lub trzykołowych pojazdów mechanicznych i uchylającej dyrektywę Rady 92/61/EWG ( Dz. Urz. 
WE L 124 z 09.05.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 13, t. 29, str. 399, z późn. zm.). 
Art. 70n.  1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydaje lub zmienia: 
1) świadectwo homologacji typu pojazdu lub świadectwo homologacji typu WE pojazdu, jeżeli: 
a) świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo świadectwa homologacji typu EKG 
ONZ potwierdzają, że dany typ pojazdu odpowiada wymaganiom i warunkom określonym w pkt 2 i 3, 
b) protokół z badania homologacyjnego typu pojazdu wraz ze sprawozdaniem potwierdza spełnianie przez dany typ 
pojazdu warunków technicznych zawartych w opisie technicznym, w odniesieniu do wszystkich homologacji typu 
przedmiotów wyposażenia lub części, odpowiednio do wymagań dla danej kategorii pojazdu, 
c) warunki lub ograniczenia zawarte w informacji i instrukcji, o której mowa w art. 70h ust. 5 pkt 1 lit. b tiret piąte, 
nie zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego lub środowisku; 
  
Dziennik Ustaw – 58 – Poz. 110 
 
 2) świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części – jeżeli sprawozdanie zawierające wyniki 
badań homologacyjnych potwierdza, że dany typ przedmiotu wyposażenia lub części odpowiada: 
a) wymaganiom technicznym określonym w niniejszym rozdziale i przepisach Unii Europejskiej dotyczących badań 
homologacyjnych, 
b) warunkom technicznym określonym w rozdziale 1, 
c) warunkom określonym w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1610); 
3) świadectwa homologacji typu EKG ONZ – jeżeli sprawozdanie zawierające wyniki badań homologacyjnych potwie r-
dza, że dany typ przedmiotu wyposażenia lub części odpowiada: 
a) wymaganiom technicznym określonym w niniejszym rozdziale i regulaminach EKG ONZ, 
b) warunkom technicznym określonym w rozdziale 1, 
c) warunkom określonym w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji; 
4) świadectwo homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem – jeżeli 
protokół z badania homologacyjnego sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania 
gazem wraz ze sprawozdaniem potwierdza, że: 
a) elementy instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem odpowiadają wymaganiom technic z-
nym określonym w niniejszym rozdziale i regulaminach EKG ONZ, 
b) sposób montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem odpowiada warunkom tec h-
nicznym określonym w rozdziale 1 i wymaganiom technicznym określonym w regulaminach EKG ONZ, 
c) elementy instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem odpowiadają warunkom określonym 
w ustawie z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. 
2. Producentowi, którego siedziba znajduje się poza terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Dyrektor 
Transportowego Dozoru Technicznego wydaje świadectwo homologacji typu WE, jeżeli producent posiada upoważnion e-
go przedstawiciela na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej do reprezentowania go w sprawach homo-
logacji. 
3. W przypadku stosowania, w procedurze homologacji typu WE pojazdu albo w procedurze homologacji typu 
pojazdu, procedury mieszanej, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek producenta, zwalnia go, 
w drodze decyzji administracyjnej, z przedstawienia jednego lub kilku świadectw homologacji typu WE przedmiotu 
wyposażenia lub części lub świadectwa homologacji typu EKG ONZ, do badania homologacyjnego typu pojazdu, pod 
warunkiem zastąpienia ich sprawozdaniami zawierającymi pozytywne wyniki badań homologacyjnych tych przedmiotów 
wyposażenia lub części. 
Art. 70o. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek producenta, udziela, w drodze decyzji 
administracyjnej, zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji, w terminie 3 mie-
sięcy od dnia złożenia wniosku. 
2. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela się dla pojazdów wyprodukowanych w okresie ważności świadectwa 
homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu i znajdujących się na terytorium państw członko w-
skich Unii Europejskiej, dla limitowanej liczby pojazdów określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 3. 
3. Termin ważności zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie może przekraczać: 
1) 12 miesięcy – dla pojazdów kategorii L, 
2) 12 miesięcy – dla pojazdów kompletnych kategorii M, N, O, 
3) 18 miesięcy – dla pojazdów skompletowanych kategorii M, N, O, 
4) 24 miesięcy – dla pojazdów kompletnych kategorii T, C, R, 
5) 30 miesięcy – dla pojazdów skompletowanych kategorii T, C, R 
– licząc od dnia wygaśnięcia świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu. 
4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 
1) kopię świadectwa homologacji typu WE pojazdu lub świadectwa homologacji typu pojazdu, które utraciło ważność; 
2) kopię świadectwa zgodności lub kopię świadectwa zgodności WE albo wykaz numerów VIN pojazdów objętych 
wnioskiem; 
3) wykaz osób upoważnionych do podpisywania oświadczenia producenta o objęciu pojazdu zezwoleniem na dopus z-
czenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji zawierający ich dane osobowe: imię i nazwisko, 
zajmowane stanowisko oraz wzór podpisu. 
  
Dziennik Ustaw – 59 – Poz. 110 
 
 5. W przypadku dołączenia do wniosku wykazu numerów VIN, producent składa oświadczenie o posiadaniu dla tego 
pojazdu świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wystawionego w okresie ważności odpowiednio świade c-
twa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu. 
6. Producent we wniosku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany podać liczbę pojazdów oraz przyczyny technic z-
ne lub ekonomiczne, powodujące niespełnianie przez pojazdy nowych wymagań technicznych. 
Art. 70p.  1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego odmawia wydania: 
1) świadectwa homologacji typu – w przypadku gdy: 
a) typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 70n ust. 1 
pkt 1–3, 
b) zostało wydane świadectwo homologacji typu WE przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, na dany typ; 
2) świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem – w przy-
padku gdy elementy instalacji oraz sposób montażu nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 70n ust. 1 pkt 4; 
3) zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji – w przypadku: 
a) niespełniania warunków końcowej partii produkcji, 
b) niedostatecznego uzasadnienia niespełnienia przez pojazdy nowych wymagań technicznych. 
2. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego odmawia zmiany świadectwa homologacji typu w przypadkach, 
o których mowa w ust. 1 pkt 1 l it. a i pkt 2. 
3. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może odmówić wydania świadectwa homologacji typu WE, jeżeli 
stwierdzi, że typ pojazdu, typ przedmiotu wyposażenia lub części stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu 
drogowym lub ochrony środowiska, mimo iż spełnia wymagania, o których mowa w art. 70n ust. 1 pkt 1– 3. 
Art. 70q. 1. Producent jest obowiązany niezwłocznie powiadomić Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o: 
1) potrzebie zmiany danych i informacji zawartych w świadectwie homologacji typu WE pojazdu wydanym na teryt o-
rium Rzeczypospolitej Polskiej albo świadectwie homologacji typu pojazdu w przypadku: 
a) zmiany warunków stanowiących podstawę do wydania świadectwa, 
b) zmiany w typie pojazdu, typie przedmiotu wyposażenia lub części wpływającej na zmianę warunków stanowi ą-
cych podstawę do wydania tego świadectwa; 
2) zaprzestaniu produkcji danego typu pojazdu, typu przedmiotu wyposażenia lub części. 
2. Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego 
dokonuje oceny zakresu zmian w odniesieniu do uprzednio wydanego świadectwa, a następnie niezwłocznie informuje 
producenta o: 
1) konieczności uzyskania zmiany tego świadectwa po przeprowadzeniu badań homologacyjnych albo bez przeprow a-
dzenia tych badań, 
2) konieczności uzyskania nowego świadectwa, jeżeli zakres zmian wykracza poza istotne cechy dla danego typu poja z-
du określone w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 5 albo 
3) braku potrzeby zmiany danych i informacji zawartych w uprzednio wydanym świadectwie. 
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 70h. 
4. Świadectwo homologacji typu WE pojazdu wydane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo świadectwo homo-
logacji typu pojazdu wygasa: 
1) w przypadkach, o których mowa w ust. 1: 
a) pkt 1 lit. a, jeżeli producent nie uzyska zmiany tego świadectwa albo uzyska nowe świadectwo, 
b) pkt 2; 
2) jeżeli upłynął termin jego ważności. 
5. Świadectwo homologacji typu pojazdu, o którym mowa w art. 70i ust. 4 wygasa, jeżeli zostało wydane świadectwo 
homologacji typu WE pojazdu. 
6. W przypadku gdy jeden z wariantów w ramach typu pojazdu lub jedna z wersji w ramach wariantu przestaje spe ł-
niać wymagania stanowiące podstawę do wydania świadectwa homologacji, świadectwo homologacji typu pojazdu lub 
świadectwo homologacji typu WE pojazdu wygasa wyłącznie w takim zakresie, w jakim dotyczy tego wariantu lub wersji. 
  
Dziennik Ustaw – 60 – Poz. 110 
 
 Art. 70r. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa świadectwo homologacji typu wydane na teryt o-
rium Rzeczypospolitej Polskiej w przypadku: 
1) negatywnego wyniku kontroli zgodności: 
a) produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części, 
b) montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem; 
2) uzyskania informacji, że przed dniem wydania tego świadectwa zostało wydane świadectwo homologacji typu WE 
pojazdu przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, w odniesieniu do tego sam e-
go typu pojazdu; 
3) niewykonania przez producenta czynności, o których mowa w art. 70u ust. 1. 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wzywa producenta 
do usunięcia niezgodności, w terminie 90 dni od dnia otrzymania wezwania. W przypadku nieusunięcia niezgodności 
w tym terminie, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa świadectwo homologacji typu. 
Art. 70s. 1. Producent nowych pojazdów jest obowiązany: 
1) wystawić: 
a) świadectwo zgodności WE albo świadectwo zgodności – do każdego pojazdu, na którego typ wydano odpowie d-
nio świadectwo homologacji typu WE pojazdu albo świadectwo homologacji typu pojazdu, albo 
b) świadectwo zgodności – do każdego pojazdu, na którego typ wydano świadectwo homologacji typu wydane na 
dany typ pojazdu zgodnie z procedurą homologacji typu przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska 
państwa członkowskiego Unii Europejskiej i uznanego w trybie art. 70j ust. 1 albo art. 70k ust. 1; 
2) złożyć oświadczenie zawierające dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu; 
3) zamieścić w instrukcji obsługi lub podręczniku użytkownika informacje zawierające ograniczenia lub specjalne w a-
runki montażu mające wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub ochronę środowiska – o ile występują. 
2. W przypadku uzyskania zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji, 
producent jest obowiązany w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, podać informację o objęciu pojazdu tym z e-
zwoleniem. 
3. Podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem jest obowiązany 
wystawić wyciąg ze świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania 
gazem – dla każdego pojazdu, w którym dokonano montażu tej instalacji. 
4. Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 3, wydaje się właścicielowi pojazdu. 
5. Wtórnik dokumentów, o których mowa w ust. 1 i 3, wydaje, na wniosek zainteresowanego, podmiot, który je wydał. 
6. Producent przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany umieścić: 
1) znak homologacji typu przedmiotu wyposażenia lub części, na każdym wyprodukowanym przedmiocie wyposażenia 
lub części, jeżeli obowiązek ten wynika z odpowiednich wymagań technicznych określonych w przepisach Unii Eur o-
pejskiej lub regulaminach EKG ONZ albo 
2) nazwę lub znak handlowy oraz numer indentyfikacyjny, w przypadku braku obowiązku, o którym mowa w pkt 1. 
Art. 70t. 1. Producent pojazdu jest obowiązany udostępnić producentowi przedmiotu wyposażenia lub części, dane 
i informacje niezbędne do uzyskania świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części mające wpływ 
na bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub środowisko. 
2. Producent pojazdu ma prawo zobowiązać producenta przedmiotu wyposażenia lub części do ochrony poufności 
wszelkich niejawnych informacji, o których mowa w ust. 1, w tym dotyczących praw własności intelektualnej. 
3. Producent przedmiotu wyposażenia lub części jest obowiązany udostępnić producentowi pojazdu dane i informacje 
zawierające ograniczenia lub specjalne warunki montażu mające wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym lub środ o-
wisko. 
Art. 70u.  1. Jeżeli producent, który uzyskał świadectwo homologacji typu WE pojazdu, stwierdził w pojeździe 
wprowadzonym do obrotu zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym lub środowiska, jest obowiązany niezwłoc z-
nie powiadomić o tym Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego oraz podjąć działania polegające na usunięciu 
tych zagrożeń. 
  
Dziennik Ustaw – 61 – Poz. 110 
 
 2. W celu usunięcia zagrożeń, o których mowa w ust. 1, producent: 
1) opracowuje plan działań mających na celu usunięcie zagrożeń zawierając w nim zakres i harmonogram czynności; 
2) uzgadnia plan działań z Dyrektorem Transportowego Dozoru Technicznego; 
3) informuje właściciela pojazdu lub posiadacza pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5, o konieczności sprawdzenia 
stanu technicznego pojazdu w warunkach serwisowych producenta i w przypadku stwierdzenia zagrożeń podejmuje 
działania mające na celu ich usunięcie. 
3. Po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w ust. 1, oraz planu działań, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, Dyrektor 
Transportowego Dozoru Technicznego: 
1) ocenia plan działań; 
2) przekazuje organom państw członkowskich Unii Europejskiej innych niż Rzeczpospolita Polska właściwym w spr a-
wach homologacji plan działań wraz z informacją, że działania te są na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wysta r-
czające do usunięcia zagrożeń; 
3) akceptuje plan działań, a w przypadku otrzymania zastrzeżeń od organów państw członkowskich Unii Europejskiej 
właściwych w sprawach homologacji, nakazuje producentowi uwzględnić zastrzeżenia w planie działań; 
4) określa terminy informowania o realizacji i zakończeniu działań. 
4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego po otrzymaniu od właściwych organów, o których mowa w ust. 3 
pkt 2, informacji o stwierdzonych zagrożeniach w pojazdach i propozycji ich usunięcia, w przypadku uznania tych działań 
za niewystarczające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przekazuje swoje zastrzeżenia tym organom. 
5. Producent informuje Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o: 
1) realizacji działań w celu usunięcia stwierdzonych zagrożeń w terminach wskazanych przez Dyrektora Transportowe-
go Dozoru Technicznego; 
2) zakończeniu działań, przedstawiając sprawozdanie z przeprowadzonych działań. 
6. W przypadku stwierdzenia zagrożeń, o których mowa w ust. 1, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego 
informuje właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska, które wydało 
świadectwo homologacji typu WE pojazdu, o stwierdzonych zagrożeniach. 
7. W przypadku otrzymania od właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej informacji o stwier-
dzonych zagrożeniach w pojazdach wprowadzonych do obrotu na podstawie wydanego przez Dyrektora Transportowego 
Dozoru Technicznego świadectwa homologacji typu WE pojazdu, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego info r-
muje producenta o stwierdzonych zagrożeniach. Przepisy ust. 1–5 stosuje się odpowiednio. 
8. Koszty działań związanych z usunięciem zagrożeń ponosi producent pojazdu. 
Art. 70v. 1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje właściwym w sprawach homologacji org a-
nom: 
1) państw członkowskich Unii Europejskiej: 
a) kopię świadectwa homologacji typu WE pojazdu – w terminie 20 dni roboczych od dnia wydania lub zmiany 
świadectwa homologacji typu WE pojazdu, 
b) wykaz wydanych lub których wydania odmówiono, zmienionych, cofniętych, wygasłych świadectw homologacji 
typu WE przedmiotu wyposażenia lub części – w terminie 20 dni roboczych po zakończeniu każdego kwartału, 
z zastrzeżeniem lit. c, 
c) wykaz wydanych lub których wydania odmówiono świadectw homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub 
części – w terminie 5 dni roboczych po zakończeniu każdego miesiąca w odniesieniu do pojazdów kategorii L, T, C, 
d) informację o: 
– odmowie wydania lub cofnięciu świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji t y-
pu WE przedmiotu wyposażenia lub części, wraz ze wskazaniem przyczyny – niezwłocznie, ale nie później 
niż w terminie 20 dni roboczych od dnia odmowy wydania lub cofnięcia odpowiednio świadectwa homolog a-
cji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części, 
– wygaśnięciu świadectwa homologacji typu WE pojazdu – w terminie 20 dni roboczych od dnia wygaśnięcia 
tego świadectwa, 
  
Dziennik Ustaw – 62 – Poz. 110 
 
 – zaprzestaniu produkcji danego typu pojazdu, dla którego wydano świadectwo homologacji typu WE pojazdu – 
w terminie 20 dni roboczych od dnia otrzymania od producenta pojazdu powiadomienia o zaprzestaniu przez 
niego produkcji określonego typu pojazdu, 
– wydanym zezwoleniu na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji, dla których 
świadectwo homologacji typu WE pojazdu utraciło ważność – w terminie 20 dni roboczych po zakończeniu 
roku kalendarzowego; 
2) państw będących stroną Porozumienia – wykaz wydanych lub których wydania odmówiono, zmienionych, cofniętych, 
wygasłych świadectw homologacji typu EKG ONZ – w terminie 20 dni roboczych po zakończeniu każdego kwartału. 
2. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje Komisji Europejskiej informację o: 
1) cofnięciu świadectwa homologacji typu WE pojazdu w przypadku niewykonania przez producenta czynności, o któ-
rych mowa w art. 70u ust. 1 – nie później niż w terminie 20 dni roboczych od dnia cofnięcia tego świadectwa; 
2) odmowie wydania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu WE przedmiotu 
wyposażenia lub części, wraz ze wskazaniem przyczyny – niezwłocznie, ale nie później niż w terminie 20 dni rob o-
czych od dnia odmowy wydania odpowiednio świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homolog a-
cji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części. 
3. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członko w-
skiego Unii Europejskiej, przekazuje kopię wydanego przez niego świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa 
homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części, w terminie 20 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku. 
Art. 70w.  1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadza kontrolę zgodności produkcji pojazdu, 
przedmiotu wyposażenia, części lub kontrolę zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania 
gazem: 
1) przed wydaniem świadectwa homologacji typu w zakresie sposobu i metod zapewnienia zgodności produkcji, wsk a-
zanych przez producenta w deklaracji, o której mowa w art. 70h ust. 5 pkt 7; 
2) przed wydaniem świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania 
gazem w zakresie sposobu i metod zapewnienia zgodności montażu, wskazanych w deklaracji, o której mowa 
w art. 70h ust. 6 pkt 3; 
3) w przypadku uzyskania informacji o zastrzeżeniach co do: 
a) wyprodukowania pojazdów, przedmiotów wyposażenia lub części niezgodnie z warunkami określonymi w odpo-
wiednim świadectwie homologacji typu, wydanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 
b) dokonania montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem niezgodnie z warunkami 
określonymi w odpowiednim świadectwie homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ 
pojazdu do zasilania gazem, wydanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
2. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadza kontrolę zgodności produkcji, o której mowa 
w ust. 1 pkt 3 lit. a, w odniesieniu do świadectwa homologacji typu WE, w przypadku informacji o zastrzeżeniach zgłosz o-
nych przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, do typu pojazdu, typu przedmiotu 
wyposażenia lub części, które uznał za zasadne. 
3. Kontrolę zgodności produkcji w przypadku, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza się nie później niż w terminie 
6 miesięcy od dnia otrzymania informacji o zastrzeżeniach. 
4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może upoważnić jednostkę uprawnioną do wykonywania badań 
homologacyjnych, do przeprowadzenia kontroli zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części, lub 
kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem, o której mowa w ust. 1. 
5. Przepisu ust. 4 nie stosuje się do jednostki uprawnionej, o której mowa w art. 70zb ust. 1. 
Art. 70x.  W przypadku otrzymania informacji o zastrzeżeniach do pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części, na 
którego typ zostało wydane świadectwo homologacji typu WE przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, Dyre k-
tor Transportowego Dozoru Technicznego niezwłocznie przekazuje te informacje do właściwego organu państwa, które 
wydało świadectwo homologacji typu WE. 
Art. 70y. 1. Jednostką właściwą do przeprowadzania badań homologacyjnych, badań potwierdzających spełnienie 
odpowiednich warunków lub wymagań technicznych oraz kontroli zgodności jest podmiot wyznaczony przez Dyrektora 
Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „jednostką uprawnioną”. 
  
Dziennik Ustaw – 63 – Poz. 110 
 
 2. Do zadań jednostki uprawnionej, odpowiednio do zakresu uprawnienia, należy: 
1) w zakresie homologacji: 
a) przeprowadzanie badań homologacyjnych typu pojazdu, 
b) przeprowadzanie badań homologacyjnych typu przedmiotu wyposażenia lub części, 
c) przeprowadzanie badań homologacyjnych sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do 
zasilania gazem, 
d) przeprowadzanie kontroli zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia, części lub kontroli zgodności 
montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem; 
2) w zakresie dopuszczenia jednostkowego pojazdu – przeprowadzanie badań potwierdzających spełnienie odpowie d-
nich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu, w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu; 
3) w zakresie dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu – przeprowadzanie badań potwierdzających spełnienie odp o-
wiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu, w celu dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu; 
4) w zakresie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu – przeprowadzanie badań potwierdzających spełnienie wymagań 
technicznych przez typ przedmiotu wyposażenia lub części. 
3. Koszty: 
1) badań homologacyjnych, 
2) kontroli zgodności produkcji, 
3) kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem, 
4) badań potwierdzających spełnienie wymagań technicznych przez typ przedmiotu wyposażenia lub części 
– pokrywa producent albo podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem. 
4. W przypadku upoważnienia jednostki uprawnionej do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 70w ust. 1 
pkt 3, koszty tej kontroli pokrywa producent albo podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ 
pojazdu do zasilania gazem, jeżeli wynik kontroli potwierdzi uzyskane informacje o zastrzeżeniach. 
5. Koszty badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych w celu dopuszcz e-
nia jednostkowego pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu pokrywa producent, importer lub właściciel 
pojazdu. 
Art. 70z. 1. Jednostka uprawniona przeprowadza badania homologacyjne na wniosek odpowiednio producenta albo 
podmiotu dokonującego montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem. 
2. Do wniosku producent albo podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasil a-
nia gazem dołącza: 
1) dokument informacyjny sporządzony według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm 
ust. 1 pkt 8; 
2) kopie wymaganych świadectw homologacji typu WE przedmiotu wyposażenia lub części albo świadectw homologacji 
typu EKG ONZ lub innych dokumentów potwierdzających spełnienie warunków stanowiących podstawę do wydania 
świadectwa homologacji typu, z zastrzeżeniem art. 70m ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 oraz art. 70n ust. 3; 
3) kopie wymaganych dokumentów określonych w regulaminach EKG ONZ; 
4) dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań technicznych przez typ przedmiotu wyposażenia lub części przy 
zastosowaniu wirtualnych metod testowania – o ile producent zastosował takie metody; 
5) instrukcję obsługi pojazdu z zamontowaną instalacją przystosowującą dany typ pojazdu do zasilania gazem – jeżeli 
jest wymagana; 
6) dokumenty potwierdzające, że podmiot dokonujący montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasil a-
nia gazem oraz jego zakłady montujące posiadają wieloskładnikowy analizator spalin i przyrząd do badania szczelności 
tej instalacji – jeżeli są wymagane; 
7) w przypadku badań homologacyjnych przeprowadzanych w celu uzyskania świadectwa homologacji typu WE poja z-
du albo świadectwa homologacji typu pojazdu, dla pojazdów produkowanych w małych seriach: 
a) sprawozdania zawierające wyniki badań homologacyjnych typu przedmiotu wyposażenia lub części, o których 
mowa w art. 70m ust. 1, 
b) dokumenty i oświadczenie, o którym mowa w art. 70h ust. 5 pkt 1 lit. e; 
  
Dziennik Ustaw – 64 – Poz. 110 
 
 8) w przypadku badań homologacyjnych przeprowadzanych w celu uzyskania świadectwa homologacji typu WE poja z-
du albo świadectwa homologacji typu pojazdu w procedurze mieszanej, o której mowa w art. 70n ust. 3 – sprawo-
zdania zawierające wyniki badań homologacyjnych tych typów przedmiotów wyposażenia lub części. 
3. Producent składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, może w odniesieniu do typu przedmiotu wyposażenia lub 
części, o którym mowa w załączniku XVI do dyrektywy 2007/46/WE, określić zakres wymagań technicznych, do spra w-
dzenia z zastosowaniem wirtualnych metod testowania, załączając dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań tec h-
nicznych przez typ przedmiotu wyposażenia lub części. 
4. W celu uzyskania świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu, prod u-
cent we wniosku, o którym mowa w ust. 1, wskazuje procedurę homologacji, krok po kroku, jednostopniową albo miesz a-
ną, zgodnie z którą będą przeprowadzane badania homologacyjne. 
5. W ramach badań homologacyjnych producent dostarcza na żądanie jednostki uprawnionej, na swój koszt, pojazdy, 
przedmioty wyposażenia lub części, w liczbie i kompletacji koniecznej do przeprowadzenia wymaganych badań. 
6. Z przeprowadzonego badania homologacyjnego, z zastrzeżeniem ust. 7, jednostka uprawniona sporządza: 
1) protokół wraz ze sprawozdaniem zawierającym wyniki tego badania – w przypadku badań homologacyjnych typu 
pojazdu oraz sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem, albo 
2) sprawozdanie zawierające wyniki tego badania – w przypadku typu przedmiotu wyposażenia lub części. 
7. W przypadku określenia przez producenta zakresu wymagań technicznych, do sprawdzenia z zastosowaniem wir-
tualnych metod testowania, jednostka uprawniona przeprowadza procedurę walidacji, o której mowa w załączniku XVI 
do dyrektywy 2007/46/WE, z której sporządza sprawozdanie. Jednostka uprawniona w porozumieniu z Dyrektorem Tran s-
portowego Dozoru Technicznego na podstawie sprawozdania potwierdza możliwość zastosowania wirtualnych metod 
testowania. 
8. W sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 6, jednostka uprawniona zamieszcza informacje o zastosowanych podczas 
przeprowadzanych badań homologacyjnych typu WE pojazdu, typu WE przedmiotu wyposażenia lub części wirtualnych 
metodach testowania. 
Art. 70za.  1. Wyznaczenia jednostki uprawnionej dokonuje Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w dro-
dze decyzji administracyjnej, na wniosek zainteresowanego podmiotu, po uiszczeniu opłaty, przy czym jej wysokość 
w zależności od zakresu badań lub kontroli nie może przekroczyć 40 000 zł. W decyzji określa się szczegółowy zakres 
badań lub kontroli, do których jednostka jest uprawniona. 
2. Jednostką uprawnioną może być podmiot, który spełnia następujące warunki: 
1) posiada osobowość prawną; 
2) posiada personel o wiedzy i doświadczeniu odpowiednio do zakresu realizowanych badań lub kontroli; 
3) dysponuje warunkami lokalowymi, środkami i wyposażeniem do przeprowadzania badań homologacyjnych odp o-
wiednio do zakresu uprawnienia; 
4) posiada certyfikat akredytacji wydany przez Polskie Centrum Akredytacji dla jednostki kontrolującej lub laborat o-
rium badawczego, odpowiednio do zakresu uprawnienia; 
5) jest niezależny i bezstronny w stosunku do podmiotów bezpośrednio lub pośrednio związanych z realizowanymi 
badaniami lub kontrolami. 
3. Do wniosku dołącza się oświadczenie potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2. 
4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, przeprowadza 
kontrolę zainteresowanego podmiotu w zakresie spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2, oraz sporządza sprawo-
zdanie oceniające z przeprowadzonej kontroli. 
5. Jednostka uprawniona jest obowiązana zawiadomić Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zmianie 
danych i informacji oraz stanu faktycznego stanowiących podstawę do wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie później 
niż w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia. 
6. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek jednostki upra w-
nionej, zmienia uprawnienie, o którym mowa w ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 65 – Poz. 110 
 
 7. Informację dotyczącą nazwy, adresu i zakresu uprawnienia jednostki uprawnionej oraz zmian tych danych Dyrektor 
Transportowego Dozoru Technicznego przekazuje niezwłocznie odpowiednio: 
1) Komisji Europejskiej; 
2) Sekretariatowi EKG ONZ. 
8. W przypadku badań homologacyjnych typu WE i badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub 
wymagań technicznych danego pojazdu w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego 
WE pojazdu, jednostka uprawniona może rozpocząć prowadzenie tych badań po dokonaniu przez Dyrektora Transport o-
wego Dozoru Technicznego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 7. 
9. Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w drodze obwieszczenia, przygotowany przez Dyrektora Transpo r-
towego Dozoru Technicznego wykaz jednostek uprawnionych do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz badań 
potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu w celu dopuszczenia 
jednostkowego pojazdu albo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. 
Art. 70zb.  1. Producent pojazdów kategorii M, N, O lub podmiot przez niego upoważniony, spełniający warunki, 
o których mowa w art. 70za ust. 2 pkt 1–4, w odniesieniu do produkowanych przez tego producenta przedmiotów wypo-
sażenia lub części, w zakresie określonym w załączniku XV do dyrektywy 2007/46/WE, może wystąpić z wnioskiem o wy-
znaczenie go jako jednostkę uprawnioną. Do wyznaczenia, przepisy art. 70za ust. 1 i 3–9, stosuje się odpowiednio. 
2. Jednostka uprawniona, o której mowa w ust. 1: 
1) przeprowadza badania homologacyjne wyłącznie we własnych obiektach; 
2) nie może przeprowadzać badań homologacyjnych typu przedmiotu wyposażenia lub części na potrzeby uzyskania 
świadectwa homologacji typu WE pojazdu w odniesieniu do pojazdów produkowanych w małych seriach oraz poja z-
dów kategorii L, T lub C. 
Art. 70zc.  1. Nadzór nad jednostką uprawnioną w zakresie przeprowadzanych badań sprawuje Dyrektor Transport o-
wego Dozoru Technicznego. 
2. W ramach sprawowanego nadzoru Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego: 
1) sprawdza poprawność wykonywania badań i sporządzenia protokołu; 
2) co najmniej raz na trzy lata przeprowadza kontrolę jednostki uprawnionej, o której mowa w: 
a) art. 70za ust. 1 – w zakresie spełniania warunków, o których mowa w art. 70za ust. 2, 
b) art. 70zb ust. 1 – w zakresie spełniania warunków, o których mowa w art. 70za ust. 2 pkt 1– 4; 
3) przeprowadza kontrolę jednostki uprawnionej w przypadku zawiadomienia o zmianie stanu faktycznego w zakresie 
warunków, o których mowa w art. 70za ust. 2 pkt 3. 
3. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego sporządza sprawozdanie oceniające z przeprowadzonej kontroli, 
o której mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, oraz o którym mowa w art. 70za ust. 4, i przedstawia je jednostce uprawnionej. 
4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przedstawia Komisji Europejskiej, na jej wniosek, sprawozdanie 
oceniające z przeprowadzonej kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3 lub  w art. 70za ust. 4. 
5. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wzywa jednostkę uprawnioną do usunięcia w terminie 90 dni n a-
ruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonych kontroli, o których mowa w ust. 2, i zawiesza jej uprawnienie do czasu 
usunięcia tych naruszeń. 
Art. 70zd.  Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienie, 
o którym mowa w art. 70za ust. 1 lub art. 70zb ust. 1, w przypadku stwierdzenia, że jednostka uprawniona: 
1) nie spełnia warunków określonych w: 
a) art. 70za ust. 2 – w przypadku jednostki, o której mowa w art. 70za ust. 1, 
b) art. 70za ust. 2 pkt 1–4 – w przypadku jednostki, o której mowa w art. 70zb ust. 1; 
2) nie usunęła naruszeń w terminie, o którym mowa w art. 70zc ust. 5; 
3) wielokrotnie przeprowadziła badania niezgodnie z zasadami określonymi w przepisach; 
4) wielokrotnie sporządziła protokół z badania homologacyjnego lub sprawozdanie z tego badania niezgodnie ze stanem 
faktycznym; 
5) nie zawiadomiła Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o zmianie danych i informacji oraz stanu faktyc z-
nego stanowiących podstawę do wydania uprawnienia. 
  
Dziennik Ustaw – 66 – Poz. 110 
 
 Art. 70ze.  1. Producent nowego typu przedmiotu wyposażenia lub części, nieobjętego procedurą homologacji, mogą-
cego stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska zamieszczonego w wykazie części lub 
wyposażenia określonym w załączniku XIII do dyrektywy 2007/46/WE, jest obowiązany uzyskać dla niego zezwolenie na 
dopuszczenie do obrotu, z zastrzeżeniem ust. 5. 
2. Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, za opłatą, Dyrektor Transpo r-
towego Dozoru Technicznego, na wniosek producenta, jeżeli typ przedmiotu wyposażenia lub części odpowiada wymag a-
niom określonym w przepisach Unii Europejskiej. Wysokość opłaty nie może przekroczyć 160 zł. 
3. Do wniosku dołącza się: 
1) protokół z badania spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2, wraz ze sprawozdaniem, wydany przez jednostkę 
uprawnioną; 
2) kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie lub zmianę zezwolenia na dopuszczenie do obrotu; 
3) informację o sposobie oznaczania i pakowania przedmiotów wyposażenia lub części; 
4) oświadczenie o wpisie do Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsi ę-
biorców w Krajowym Rejestrze Sądowym; 
5) deklarację o sposobie i metodach zapewnienia zgodności produkcji przedmiotu wyposażenia lub części zgodnie 
z wymaganiami technicznymi, o których mowa w ust. 1; 
6) oświadczenie o następującej treści: 
„Oświadczam, że w zakresie typu przedmiotu wyposażenia lub części … złożyłem tylko jeden wniosek i tylko 
w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej”. 
4. Badanie spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2, przeprowadza na wniosek producenta jednostka uprawni o-
na. Z przeprowadzonego badania jednostka uprawniona sporządza protokół wraz ze sprawozdaniem. 
5. Obowiązek, o którym mowa ust. 1, nie dotyczy: 
1) oryginalnego przedmiotu wyposażenia lub części, który jest objęty homologacją typu w odniesieniu do typu pojazdu, 
typu przedmiotu wyposażenia lub części, na który udzielono homologacji typu zgodnie z przepisami jednego z aktów 
prawnych, których wykaz zamieszczono w załączniku IV albo XI do dyrektywy 2007/46/WE; 
2) przedmiotu wyposażenia lub części produkowanego do pojazdów przeznaczonych do zawodów sportowych. 
6. Przedmioty wyposażenia lub części, których wykaz zamieszczono w załączniku XIII do dyrektywy 2007/46/WE, 
używane do pojazdów przeznaczonych do zawodów sportowych, nie mogą być wprowadzane do obrotu w celu użycia ich 
w pojazdach przeznaczonych do poruszania się po drogach publicznych, chyba że uzyskają one zezwolenie na dopuszcz e-
nie do obrotu, o którym mowa w ust. 1. 
7. Zezwolenia na dopuszczenie do obrotu wydane przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa 
członkowskiego Unii Europejskiej, są ważne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
Art. 70zf.  1. Producent niezwłocznie zawiadamia Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego o wszelkich 
zmianach warunków stanowiących podstawę do wydania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu. 
2. Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego dokonuje 
oceny zakresu zmian w odniesieniu do uprzednio wydanego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu, a następnie niezwłoc z-
nie informuje producenta o: 
1) konieczności uzyskania zmiany tego zezwolenia po przeprowadzeniu badań albo bez przeprowadzenia badań; 
2) braku potrzeby zmiany danych i informacji zawartych w uprzednio wydanym zezwoleniu. 
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, stosuje się odpowiednio art. 70ze. 
Art. 70zg.  1. Producent jest obowiązany zapewnić, że przedmiot wyposażenia lub część przeznaczone do wprow a-
dzenia do obrotu będą produkowane zgodnie z warunkami stanowiącymi podstawę do wydania zezwolenia. 
2. Producent jest obowiązany przedstawić na żądanie właściwego organu kontroli dokumenty potwierdzające prz e-
znaczenie produkowanych przedmiotów wyposażenia i części. 
Art. 70zh.  1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadza kontrolę zgodności produkcji przedmi o-
tu wyposażenia lub części: 
1) przed wydaniem zezwolenia na dopuszczenie do obrotu w zakresie sposobu i metod zapewnienia zgodności produkcji; 
2) w przypadku otrzymania informacji o zastrzeżeniach co do wyprodukowania przedmiotów wyposażenia lub części 
niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu na dopuszczenie do obrotu. 
  
Dziennik Ustaw – 67 – Poz. 110 
 
 2. Kontrolę zgodności produkcji w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przeprowadza się nie później niż 
w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania informacji o zastrzeżeniach. 
3. W przypadku negatywnego wyniku kontroli zgodności produkcji, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego 
wzywa producenta do usunięcia braków, w terminie 90 dni od dnia otrzymania wezwania. W przypadku nieusunięcia 
braków Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego cofa zezwolenie. 
Art. 70zi.  1. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, może upoważnić jednostkę uprawnioną do przeprow a-
dzenia kontroli zgodności produkcji pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części. 
2. W przypadku upoważnienia jednostki uprawnionej do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 70zh ust. 1 
pkt 2, koszty tej kontroli pokrywa producent, jeżeli wynik kontroli potwierdzi uzyskane informacje o zastrzeżeniach. 
Art. 70zj.  Opłaty, o których mowa w art. 70h ust. 2, art. 70j ust. 4, art. 70k ust. 4, art. 70za ust. 1 oraz art. 70ze ust. 2, 
stanowią przychód Transportowego Dozoru Technicznego. 
Art. 70zk.  Prawa i obowiązki producenta, o których mowa w: 
1) art. 70d ust. 1–4 i 6–9, art. 70e, art. 70f, art. 70g, art. 70h ust. 1–5, 7 i 8, art. 70m, art. 70n ust. 1 pkt 1–3 i ust. 2 i 3, 
art. 70o, art. 70p ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 i 3, art. 70q, art. 70r ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 70s ust. 1, 2 i 4–6, 
art. 70t, art. 70u, art. 70w ust. 1 pkt 1, pkt 3 lit. a i ust. 2–5, art. 70z ust. 1–5 i 7 oraz art. 70zb stosuje się do podmiotu 
dokonującego zabudowy nowego pojazdu; 
2) art. 70d ust. 1–4 i 6–9, art. 70e, art. 70f, art. 70g, art. 70h ust. 1–5, 7 i 8, art. 70i, art. 70j, art. 70k, art. 70l ust. 1, 
art. 70m, art. 70n ust. 1 pkt 1–3 i ust. 2 i 3, art. 70o, art. 70p ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 2 i 3, art. 70q, art. 70r ust. 1 pkt 1 
lit. a, pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 70s ust. 1, 2 i 4–6, art. 70t, art. 70u, art. 70w ust. 1 pkt 1, pkt 3 lit. a i ust. 2–5, art. 70z ust. 1–5 
i 7 oraz art. 70zb stosuje się do podmiotu wprowadzającego do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nowy 
pojazd oraz nowe przedmioty wyposażenia lub części. 
Art. 70zl.  1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) szczegółowe wymagania, jakie powinien spełniać podmiot wnioskujący o wydanie uprawnienia, o którym mowa 
w art. 70za ust. 1 oraz art. 70zb ust. 1, w zakresie warunków lokalowych, środków i wyposażenia; 
2) sposób i tryb przeprowadzania kontroli, o której mowa w art. 70za ust. 4 oraz art. 70zc ust. 2 pkt 2 i 3; 
3) wzór sprawozdania oceniającego, o którym mowa w art. 70za ust. 4 i art. 70zc ust. 3; 
4) wysokość opłaty za wydanie decyzji, o której mowa w art. 70za ust. 1 oraz art. 70zb ust. 1. 
2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia: 
1) zakres uprawnienia; 
2) czynności administracyjne oraz koszty związane z wydaniem decyzji; 
3) czynności oraz koszty związane z przeprowadzaniem kontroli. 
Art. 70zm.  1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, odpowiednio dla danej kat e-
gorii pojazdu: 
1) zakres wymagań technicznych obowiązujących w procedurach homologacji typu oraz szczegółowy sposób przepr o-
wadzania tych procedur; 
2) wymagania alternatywne dotyczące przedmiotów wyposażenia lub części, stosowane w procedurze homologacji 
pojazdów produkowanych w małych seriach; 
3) limity pojazdów kwalifikowanych do małej serii; 
4) szczegółowe czynności organów w procedurach homologacji typu; 
5) istotne cechy różnicujące kategorię, typ, wariant lub wersję pojazdu; 
6) warunki i sposób wyboru pojazdów, przedmiotów wyposażenia lub części, o których mowa w art. 70z ust. 5; 
7) zakres i sposób przeprowadzania: 
a) badań homologacyjnych, 
b) kontroli zgodności produkcji; 
8) wzory dokumentów związanych z homologacją typu oraz szczegółowe wymagania dla dokumentów, o których mowa 
w art. 70h ust. 5 i art. 70z ust. 2, w zależności od procedury homologacji typu; 
9) wzór i opis znaku homologacji typu przedmiotu wyposażenia lub części; 
10) terminy ważności świadectw zgodności WE lub świadectw zgodności; 
  
Dziennik Ustaw – 68 – Poz. 110 
 
 11) wysokość opłat za: 
a) wydanie i zmianę świadectwa homologacji typu, 
b) uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu dla pojazdów produkowanych w małych seriach, 
c) uznanie świadectwa homologacji typu pojazdu, o której mowa w art. 70j ust. 4. 
2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia: 
1) koszty wydania lub zmiany świadectw homologacji typu w zależności od zakresu tego świadectwa; 
2) koszty kontroli zgodności produkcji; 
3) potrzebę zapewnienia zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem; 
4) konieczność zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony środowiska. 
3. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalenia liczby pojazdów zal i-
czanych do końcowej partii produkcji oraz wzory dokumentów z tym związanych, uwzględniając konieczność zapewnienia 
właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony środowiska. 
4. Minister właściwy do spraw transportu może określić, w drodze rozporządzenia: 
1) warunki wydawania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz wzory dokumentów z tym związanych, 
2) zakres i sposób przeprowadzania kontroli zgodności produkcji, 
3) wysokość opłaty za wydanie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu 
– uwzględniając koszty wydania zezwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz konieczność zapewnienia właściwego pozi o-
mu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony środowiska. 
5. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) zakres wymagań technicznych obowiązujących w procedurze homologacji sposobu montażu instalacji przystosowuj ą-
cej dany typ pojazdu do zasilania gazem; 
2) szczegółowe czynności organów w procedurze homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ 
pojazdu do zasilania gazem; 
3) zakres i sposób przeprowadzania: 
a) badań homologacyjnych, 
b) kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem; 
4) wzory dokumentów związanych z homologacją sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do 
zasilania gazem; 
5) wysokość opłat za wydanie i zmianę świadectwa homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ 
pojazdu do zasilania gazem. 
6. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, minister uwzględnia: 
1) koszty wydania lub zmiany świadectw homologacji sposobu montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do 
zasilania gazem w zależności od zakresu tego świadectwa; 
2) koszty kontroli zgodności montażu instalacji przystosowującej dany typ pojazdu do zasilania gazem; 
3) potrzebę zapewnienia zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem; 
4) konieczność zapewnienia właściwego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony środowiska. 
Rozdział 1b 
Dopuszczenie jednostkowe pojazdu 
Art. 70zn.  1. Spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu, potwierdza się dopusz-
czeniem jednostkowym pojazdu. 
2. Dopuszczeniu jednostkowemu pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 3–6, podlega nowy pojazd: 
1) przed wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na którego typ producent lub importer nie 
uzyskał świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa homologacji typu pojazdu; 
2) na którego typ zostało wydane świadectwo homologacji typu WE pojazdu albo świadectwo homologacji typu poja z-
du, w którym przed rejestracją zostały wprowadzone zmiany w pojeździe, przedmiocie wyposażenia lub części, 
wpływające na zmianę warunków stanowiących podstawę do wydania świadectwa homologacji typu tego pojazdu. 
  
Dziennik Ustaw – 69 – Poz. 110 
 
 3. Nowy pojazd zaprojektowany i zbudowany do użytku przede wszystkim na placach budowy, w kamieniołomach, 
w obiektach portowych lub w portach lotniczych, pojazd wolnobieżny, pojazd kategorii M 1 przeznaczony do zawodów 
sportowych nie podlega obowiązkowi uzyskania dopuszczenia jednostkowego pojazdu. Producent takiego pojazdu może 
wystąpić o dopuszczenie fakultatywne poprzez uzyskanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu, jeżeli pojazd spełnia o d-
powiednie warunki lub wymagania techniczne obowiązujące w procedurze dopuszczenia jednostkowego pojazdu, określ o-
ne w przepisach wydanych na podstawie art. 70zs ust. 1 pkt 1. Przepisu nie stosuje się do pojazdów, o których mowa 
w załączniku nr 2 do ustawy. 
4. Nowy pojazd specjalny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 
Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcy j-
nego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywany przez Służbę  
Celno-Skarbową, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Więziennej i jednostek ochrony przeciwpożarowej lub nowy 
pojazd używany do celów specjalnych nie podlega obowiązkowi uzyskania dopuszczenia jednostkowego pojazdu. Prod u-
cent takiego pojazdu może wystąpić o uzyskanie dopuszczenia jednostkowego pojazdu, jeżeli pojazd spełnia odpowiednie 
warunki lub wymagania techniczne obowiązujące w procedurze dopuszczenia jednostkowego pojazdu, określone w przep i-
sach wydanych na podstawie art. 70zs ust. 1 pkt 1. 
5. Dopuszczenia jednostkowego pojazdu nie stosuje się do tramwaju i trolejbusu. 
6. W przypadku pojazdu kategorii M, N, O podlegającego dopuszczeniu jednostkowemu, Dyrektor Transportowego 
Dozoru Technicznego w uzasadnionych przypadkach zwalnia, w drodze decyzji administracyjnej, wnioskującego o d o-
puszczenie jednostkowe z obowiązku spełnienia niektórych wymagań technicznych, o których mowa w załączniku IV i XI 
do dyrektywy 2007/46/WE, pod warunkiem zastosowania wymagań alternatywnych równoważnych z wymaganiami okreś-
lonymi w tych załącznikach w najwyższym możliwym do realizacji zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony 
środowiska. 
Art. 70zo.  1. Dopuszczenia jednostkowego pojazdu udziela, w drodze decyzji administracyjnej, Dyrektor Transpo r-
towego Dozoru Technicznego, za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 800 zł. 
2. Dopuszczenia jednostkowego pojazdu udziela się na wniosek producenta, importera, właściciela pojazdu albo ich 
upoważnionego przedstawiciela, posiadającego siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego 
Unii Europejskiej. 
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 
1) dokument informacyjny sporządzony według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 70zs 
ust. 1 pkt 1; 
2) sprawozdanie z badań potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych w celu dopus z-
czenia jednostkowego pojazdu; 
3) kopię dowodu uiszczenia opłaty za dopuszczenie jednostkowe pojazdu. 
Art. 70zp.  1. Dopuszczenie jednostkowe pojazdu udzielone na dany pojazd przez właściwy organ państwa członko w-
skiego Unii Europejskiej zgodnie z procedurą uznaje Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, w drodze decyzji 
administracyjnej, jeżeli dany pojazd spełnia odpowiednie warunki lub wymagania techniczne, które są równoważne waru n-
kom lub wymaganiom obowiązującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
2. Wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1, następuje na wniosek producenta, importera lub właściciela pojazdu, za 
opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 800 zł. 
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 
1) dokument potwierdzający dopuszczenie jednostkowe pojazdu wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego 
Unii Europejskiej; 
2) dokument wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej wskazujący przepisy techniczne, 
na podstawie których udzielono dopuszczenia jednostkowego pojazdu. 
4. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego może zwrócić się o dodatkowe informacje o udzielonym dopus z-
czeniu jednostkowym pojazdu do właściwego organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej. 
5. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego Unii 
Europejskiej, udostępnia temu organowi informacje o udzielonym dopuszczeniu jednostkowym pojazdu. 
6. W przypadku gdy pojazd, który uzyskał dopuszczenie jednostkowe pojazdu, ma być sprzedany, zarejestrowany lub 
dopuszczony do ruchu na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Dyre k-
tor Transportowego Dozoru Technicznego, na wniosek producenta lub właściciela pojazdu, wydaje dokument wskazujący 
przepisy techniczne, na podstawie których udzielono dopuszczenia jednostkowego pojazdu. 
  
Dziennik Ustaw – 70 – Poz. 110 
 
 Art. 70zq.  1. Badanie potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych oraz równ o-
ważności zastosowanych wymagań alternatywnych dla danego pojazdu w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu prz e-
prowadza jednostka uprawniona, na wniosek producenta, importera lub właściciela pojazdu. 
2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 
1) dokument informacyjny pojazdu według wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 70zs ust. 1 
pkt 1; 
2) kopie świadectw homologacji typu lub inne dokumenty potwierdzające spełnienie odpowiednich wymagań technic z-
nych określonych w przepisach Unii Europejskiej lub regulaminach EKG ONZ. 
3. Z przeprowadzonego badania jednostka sporządza sprawozdanie z badań potwierdzające spełnienie odpowiednich 
warunków lub wymagań technicznych w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu. 
Art. 70zr.  Opłaty, o których mowa w art. 70zo ust. 1 oraz art. 70zp ust. 2, stanowią przychód Transportowego Doz o-
ru Technicznego. 
Art. 70zs.  1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) zakres warunków lub wymagań technicznych obowiązujących w procedurze dopuszczenia jednostkowego pojazdu, 
zakres i sposób przeprowadzania badań potwierdzających spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań tec h-
nicznych w celu dopuszczenia jednostkowego pojazdu oraz wzory dokumentów z tym związanych; 
2) warunki oceny równoważności wymagań alternatywnych w procedurze dopuszczenia jednostkowego pojazdu; 
3) wysokość opłat za udzielenie dopuszczenia jednostkowego pojazdu oraz wydanie decyzji o uznaniu dopuszczenia 
jednostkowego pojazdu, wydanego na dany pojazd przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa 
członkowskiego Unii Europejskiej. 
2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia: 
1) konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i ochrony środowiska; 
2) koszty czynności administracyjnych oraz koszty związane z udzieleniem dopuszczenia jednostkowego pojazdu. 
Rozdział 1c 
Dopuszczenie indywidualne WE pojazdu 
Art. 70zt.  1. Spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych danego pojazdu określonych w dodatku 2 
do części I do załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE, potwierdza się świadectwem dopuszczenia indywidualnego WE 
pojazdu. 
2. Dopuszczeniu indywidualnemu WE pojazdu podlega nowy pojazd kategorii M 1 i N1, o którym mowa w dodatku 2 
do części I do załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE, przed wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, na którego typ producent lub importer nie uzyskał świadectwa homologacji typu WE pojazdu. 
Art. 70zu.  1. Świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, 
Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, za opłatą, przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 800 zł. 
2. Świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu wydaje się na wniosek producenta, importera albo właśc i-
ciela pojazdu. 
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 
1) dokumenty, o których mowa w pkt 1 dodatku 2 do części I do załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE; 
2) kopię dowodu uiszczenia opłaty za dopuszczenie indywidualne WE pojazdu; 
3) oświadczenie o następującej treści: 
„Oświadczam, że w zakresie pojazdu o numerze VIN …, złożyłem tylko jeden wniosek i tylko w jednym państwie 
członkowskim Unii Europejskiej”. 
Art. 70zv.  1. Badanie potwierdzające spełnienie odpowiednich warunków lub wymagań technicznych w celu uzysk a-
nia świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu przeprowadza jednostka uprawniona, na wniosek producenta, 
importera albo właściciela pojazdu. 
2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się: 
1) dokument informacyjny pojazdu sporządzony zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy 2007/46/WE; 
2) kopie świadectw homologacji typu lub inne dokumenty potwierdzające spełnienie odpowiednich wymagań technic z-
nych określonych w pkt 4 w dodatku 2 do części I do załącznika IV do dyrektywy 2007/46/WE. 
3. Z przeprowadzonego badania jednostka sporządza sprawozdanie z badań potwierdzające spełnienie odpowiednich 
warunków lub wymagań technicznych w celu dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. 
  
Dziennik Ustaw – 71 – Poz. 110 
 
 Art. 70zw.  Opłata, o której mowa w art. 70zu ust. 1, stanowi przychód Transportowego Dozoru Technicznego. 
Art. 70zx.  1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wzory dokumentów związanych z wydaniem świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu; 
2) wysokość opłat za wydanie świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. 
2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister uwzględnia: 
1) potrzebę zapewnienia zabezpieczenia dokumentów przed podrobieniem lub przerobieniem; 
2) koszty czynności administracyjnych oraz koszty związane z wydaniem świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE 
pojazdu. 
Art. 70zy.  Maksymalne stawki opłat, o których mowa w art. 70h ust. 2, art. 70j ust. 4, art. 70k ust. 4, art. 70za ust. 1, 
art. 70ze ust. 2, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 2 i art. 70zu ust. 1 ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy 
w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ogłaszanemu 
przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Po l-
skiej „Monitor Polski”. 
Art. 70zz.  Przepisów rozdziałów 1a–1c nie stosuje się do: 
1) pojazdów zabytkowych lub pojazdu określonego w art. 79 ust. 4 pkt 3; 
2) nowego pojazdu oraz nowego przedmiotu wyposażenia lub części, nieprzeznaczonych do wprowadzenia do obrotu, 
a krótkotrwale składowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej między operacjami transportowymi – pod w a-
runkiem okazania na żądanie właściwego organu kontroli dokumentów potwierdzających odbiorcę i miejsce docel o-
wego odbioru nowego pojazdu oraz nowego przedmiotu wyposażenia lub części. 
Rozdział 2 
Warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu 
Art. 71. 1. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, 
pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny 
albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. 
2. Pojazdy określone w ust. 1 są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 oraz są 
zarejestrowane i zaopatrzone w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, a w przypadku pojazdów samochodowych, 
z wyłączeniem motocykli, w nalepkę kontrolną. 
2a.17) Pojazd elektryczny i pojazd napędzany wodorem posiadają tablice rejestracyjne wskazujące na rodzaj 
paliwa wykorzystywanego do ich napędu. 
3. Pojazd niewymieniony w ust. 1, przyczepa motocyklowa oraz przyczepa specjalna przeznaczona do ciągnięcia 
przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny jest dopuszczony do ruchu, jeżeli odpowiada warunkom określonym 
w art. 66. 
4. Zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 
3,5 t i przyczepy albo autobusu i przyczepy może być dopuszczony do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w d o-
wodzie rejestracyjnym pojazdu silnikowego, dokonanej na podstawie przeprowadzonego badania technicznego. Przepis ten 
nie dotyczy motocykla. 
4a. Przepis ust. 4 dotyczy także ciągnika rolniczego i pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turys-
tycznej. W przypadku ciągnika rolniczego może być on dopuszczony do ruchu po uzyskaniu odpowiedniej adnotacji w do-
wodzie rejestracyjnym o ograniczeniu prędkości konstrukcyjnej do 25 km/h. 
5. Pojazd zarejestrowany za granicą dopuszcza się do ruchu, jeżeli odpowiada wymaganym warunkom technicznym 
i jest zaopatrzony w tablice rejestracyjne z numerem rejestracyjnym składającym się z liter alfabetu łacińskiego i cyfr ara b-
skich, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 2 i 3, a kierujący pojazdem ma przy sobie dokument stwierdzający dokonanie rejestracji. 
                                                           
17) Dodany przez art. 55 pkt 2 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. poz. 317 
i 1356), która weszła w życie z dniem 22 lutego 2018 r.; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. 
  
Dziennik Ustaw – 72 – Poz. 110 
 
 5a. W przypadku gdy z dokumentu stwierdzającego dokonanie rejestracji pojazdu, o którym mowa w ust. 5, nie wyni-
ka prawo do używania pojazdu przez kierującego, osoba ta obowiązana jest posiadać przy sobie i okazywać na żądanie 
organu kontroli ruchu drogowego dokument potwierdzający to prawo. 
6. Pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, po dokonaniu 
zwolnienia pojazdu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego do procedury dopuszczenia do obrotu, dopuszcza się do 
ruchu na okres 30 dni. 
7.18) Właściciel pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest obowiązany z a-
rejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia. 
7.19) Właściciel pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego 
Unii Europejskiej jest obowiązany zarejestrować pojazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni 
od dnia jego sprowadzenia.  
Art. 72. 1. Rejestracji dokonuje się na podstawie: 
1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 
2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 
3) świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o po-
jeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopus z-
czenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu – jeżeli są wymagane; 
4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracy j-
nego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, potwierdzającego 
wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 
5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 
6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem 
członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 
6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku 
zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przep i-
sów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju „samochodowy inny”, podrodzaj „cztero-
kołowiec” (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj „czterokołowiec lekki” (kategoria homologacyjna L6e) z o-
stał sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. 
7) (uchylony) 
8) (uchylony) 
9) (uchylony) 
1a. (uchylony) 
1b. W przypadku nabycia od wyspecjalizowanego salonu sprzedaży, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, 
samochodu osobowego lub pojazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6a, dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na teryt o-
rium kraju albo zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy pojazdu elektrycznego albo pojazdu napędzanego w o-
dorem może być zastąpione oświadczeniem wyspecjalizowanego salonu sprzedaży, że posiada odpowiednio oryginał lub 
kopię dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju od tego samochodu osobowego lub pojazdu albo 
oryginał lub kopię zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy pojazdu elektrycznego albo pojazdu napędzanego 
wodorem. 
2. Wymagania ust. 1 nie dotyczą: 
1) pojazdu, który był już zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – w zakresie ust. 1 pkt 3; 
2) pojazdu zakupionego po przepadku na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego – 
w zakresie ust. 1 pkt 2 i 5; 
                                                           
18) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 19. 
19) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku 
w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1579), która weszła w życie z dniem 6 września 2019 r.; wejdzie w życie 
z dniem 1 stycznia 2020 r. 
  
Dziennik Ustaw – 73 – Poz. 110 
 
 3) pojazdu zakupionego od Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu 
Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Krajowej 
Administracji Skarbowej lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej – w zakresie ust. 1 pkt 5; 
4) (uchylony) 
5) pojazdu wycofanego czasowo z ruchu – w zakresie ust. 1 pkt 5; w tym przypadku zamiast dowodu rejestracyjnego 
wymaga się przedstawienia decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu; 
6) (uchylony) 
7) pojazdu wyrejestrowanego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 pkt 3 – w przypadku powtórnej rejestracji – w zakresie 
ust. 1 pkt 5; 
8)20) pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 4 pkt 1 – w zakresie ust. 1 pkt 4. 
2a. W przypadku pojazdu sprowadzanego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim zamiast dow o-
du rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, dopuszcza się przedstawienie innego dokumentu stwierdzającego rej e-
strację pojazdu, wydanego przez organ właściwy do rejestracji pojazdów w tym państwie. 
2b. W przypadku pojazdu zabytkowego, zamiast dowodu rejestracyjnego, dopuszcza się przedstawienie oświadczenia 
właściciela pojazdu, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że nie posiada dowodu rej e-
stracyjnego. 
3. Dodatkowo wymaga się dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 39 – 
w stosunku do pojazdów zabytkowych. 
3a. Świadectwo zgodności WE lub świadectwo zgodności traci ważność po upływie terminu określonego w przep i-
sach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 10 i nie może być uznane za dokument, o którym mowa w ust. 1 pkt 3. 
4. W przypadku utraty dowodu rejestracyjnego lub karty pojazdu, zamiast tych dokumentów należy przedstawić z a-
świadczenie, wystawione przez organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, potwierdzające 
dane zawarte w utraconym dokumencie, niezbędne do rejestracji. 
Art. 73. 1. Rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego z a-
mieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, 
jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2– 5. 
2. Rejestracji pojazdu, którego właścicielem jest przedsiębiorstwo wielozakładowe lub inny podmiot, w skład którego 
wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, może dokonać starosta właściwy ze względu na siedzibę zakładu lub je d-
nostki, na wniosek kierownika zakładu lub wydzielonej jednostki organizacyjnej upoważnionego przez właściciela. 
2a. Rejestracji pojazdów należących do członków obcych sił zbrojnych, personelu cywilnego i członków rodzin, oraz 
pojazdów ich wykonawców kontraktowych, przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umów 
międzynarodowych, na wniosek władz wojskowych tych sił zbrojnych, dokonuje starosta właściwy ze względu na miejsce 
pobytu tych osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
2b. Rejestracji pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Po l-
skiej, na podstawie umów międzynarodowych, dokonuje właściwy organ Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Organ 
ten wydaje dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, chyba że dla danego pojazdu 
tablice (tablica) rejestracyjne lub nalepka kontrolna nie są wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpośrednio na 
pojeździe. 
3. Rejestracji pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Służby Ochrony Państwa, Policji, Agencji Bezpi e-
czeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centra l-
nego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Ce l-
no-Skarbową dokonują właściwe organy tych jednostek. Organy te wydają dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice 
(tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, chyba że dla danego pojazdu tablice (tablica) rejestracyjne lub nalepka ko n-
trolna nie są wymagane, a numer rejestracyjny umieszcza się bezpośrednio na pojeździe. 
3a. Producent blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych i innych dokumentów 
wymaganych do rejestracji pojazdów, a także starostowie przekazują odpłatnie wojewodzie mazowieckiemu odpowiednio: 
blankiety dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych i innych dokumentów wymaganych do 
rejestracji pojazdów, a także zalegalizowane tablice rejestracyjne niezbędne do rejestracji, o której mowa w art. 76 ust. 4. 
Informacje dotyczące przekazanych blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek kontrolnych 
i innych dokumentów wymaganych do rejestracji oraz tablic rejestracyjnych podlegają ochronie zgodnie z przepisami 
o ochronie informacji niejawnych o klauzuli tajności „tajne” lub „ściśle tajne”. 
                                                           
20) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
  
Dziennik Ustaw – 74 – Poz. 110 
 
 4. Rejestracji pojazdu należącego do przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu konsularnego i misji specjalnej 
państw obcych lub organizacji międzynarodowej, a także ich personelu korzystającego z przywilejów i immunitetów 
dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub 
na zasadzie wzajemności, dokonuje wojewoda mazowiecki na wniosek ministra właściwego do spraw zagranicznych. 
5. W razie powierzenia pojazdu przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu, pojazd ten jest 
rejestrowany przez określony w ust. 1 organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) podmiotu polskiego. 
Art. 74. 1. Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, starosta właściwy ze wzgl ę-
du na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) 
rejestracyjne. 
2. Czasowej rejestracji dokonuje się: 
1) z urzędu – po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; 
2) na wniosek właściciela pojazdu – w celu umożliwienia: 
a) wywozu pojazdu za granicę, 
b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 
c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. 
3) (uchylony) 
2a. Czasowej rejestracji, o której mowa w ust. 2 pkt 1, można dokonać pomimo braku dołączonych do wniosku o r e-
jestrację dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 6 i 6a. Dokumenty te powinny zostać złożone przed wydaniem 
dowodu rejestracyjnego. 
2b. Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje się warunkowo, jeżeli właściciel pojazdu złoży oświadczenie, że w okresie 
od tej rejestracji do wydania dowodu rejestracyjnego nie nastąpi zmiana w zakresie własności pojazdu. 
3. Czasowej rejestracji dokonuje się na okres nieprzekraczający 30 dni. Termin ten może być jednorazowo przedł u-
żony o 14 dni w celu wyjaśnienia spraw związanych z rejestracją pojazdu. 
4. (uchylony) 
5. Po upływie terminu czasowej rejestracji pozwolenie czasowe i tablice rejestracyjne zwraca się do organu, który je 
wydał, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a. 
Art. 75. 1. Jeżeli używanie pojazdu uzależnione jest od szczególnych warunków określonych przepisami, starosta 
wpisuje w dowodzie rejestracyjnym lub pozwoleniu czasowym odpowiednie zastrzeżenie. 
2. Dowód rejestracyjny, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablica) rejestracyjne i nalepka kontrolna oraz 
ich wtórniki są wydawane za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Opłatę oraz opłatę ewidencyjną pobiera organ 
dokonujący rejestracji. 
3. Zabrania się rejestracji pojazdu złożonego poza wytwórnią, z wyjątkiem pojazdu marki „SAM” oraz pojazdu 
zabytkowego. 
Art. 75a. 1.21) Produkcja tablic rejestracyjnych, w tym profesjonalnych tablic rejestracyjnych, oraz wtórników tablic 
rejestracyjnych jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsi ę-
biorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495) i wymaga wpisu do rejestru przedsiębiorców produkujących tablice rejestr a-
cyjne, zwanego dalej „rejestrem”. Ilekroć w przepisie niniejszym oraz w art. 75aa–75c jest mowa o tablicach rejestracy j-
nych, należy przez to rozumieć także ich wtórniki, z tym że nie dotyczy to profesjonalnych tablic rejestracyjnych. 
2. Działalność, o której mowa w ust. 1, może wykonywać przedsiębiorca, który spełnia następujące warunki: 
1) posiada możliwości techniczne gwarantujące wykonywanie tablic rejestracyjnych lub materiałów służących do ich 
produkcji zgodnie z warunkami technicznymi; warunek ten nie dotyczy przedsiębiorców sprowadzających z zagranicy 
materiały służące do wyrobu tablic rejestracyjnych; 
2) posiada certyfikat na zgodność tablic rejestracyjnych lub materiałów służących do ich produkcji z warunkami tec h-
nicznymi; 
3) nie jest podmiotem, w stosunku do którego wszczęto postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne; 
4) nie zalega z uiszczeniem podatków, opłat lub składek na ubezpieczenie społeczne; 
5) nie został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo 
przeciwko dokumentom – dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej. 
                                                           
21) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 53 ), 
która weszła w życie z dniem 12 lipca 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 75 – Poz. 110 
 
 3. Za przedsiębiorcę produkującego tablice rejestracyjne, o którym mowa w ust. 2, uważa się jednostkę: 
1) produkującą tablice rejestracyjne z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi; 
2) produkującą tablice rejestracyjne bez wytłoczonych numerów rejestracyjnych; 
3) tłoczącą numery rejestracyjne; 
4) produkującą lub sprowadzającą z zagranicy materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych; 
5) przetwarzającą materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych. 
4. Tablice rejestracyjne są produkowane wyłącznie na zamówienie: 
1) organu właściwego w sprawach rejestracji pojazdów – z wytłoczonymi numerami rejestracyjnymi; 
2) przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 – bez wytłoczonych numerów rejestracyjnych. 
5. Materiały, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5, są przetwarzane, produkowane lub sprowadzane z zagranicy na z a-
mówienie przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 2. 
6. Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 2, prowadzi ewidencje: 
1) materiałów do produkcji tablic rejestracyjnych, o których mowa w ust. 3 pkt 4 i 5; 
2) wyprodukowanych tablic rejestracyjnych; 
3) sprzedanych tablic rejestracyjnych. 
Art. 75aa. 1. Organem właściwym do prowadzenia rejestru jest marszałek województwa właściwy ze względu na si e-
dzibę przedsiębiorcy. 
2. Rejestr może być prowadzony w systemie teleinformatycznym. 
3. Właściwy marszałek województwa prostuje z urzędu wpis do rejestru zawierający oczywiste błędy lub niezgod-
ności ze stanem faktycznym. 
4. W przypadku zmiany danych wpisanych do rejestru przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wp i-
su w rejestrze w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana tych danych. 
Art. 75ab.  1. Wpisu do rejestru dokonuje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy, zawierającego następujące dane: 
1) firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania; 
2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada; 
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 
4) adres siedziby oraz adresy jednostek, w których będzie wykonywana działalność, o której mowa w art. 75a ust. 1; 
5) podpis przedsiębiorcy oraz oznaczenie daty i miejsca złożenia wniosku. 
2. Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa: 
1) oświadczenie o posiadaniu certyfikatu, o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2, wraz z danymi umożliwiającymi jego 
identyfikację;  
2) zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej 
lub przestępstwo przeciwko dokumentom: 
a) przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną, 
b) osób – członków władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej osobowości prawnej jednostki organizacy j-
nej oraz 
3) oświadczenie następującej treści: 
„Oświadczam, że: 
1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru są kompletne i zgodne z prawdą; 
2) znane mi są i spełniam szczególne warunki wykonywania działalności, o której mowa w art. 75a ust. 1 i 2 ust a-
wy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym; 
3) posiadam aktualny dokument określający status jednostki będącej osobą prawną lub nieposiadającą osobowości 
prawnej jednostką organizacyjną albo dokument stwierdzający tożsamość w przypadku osoby fizycznej.”. 
3. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie 
fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem 
świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpo-
wiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. 
  
Dziennik Ustaw – 76 – Poz. 110 
 
 4. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, powinno również zawierać: 
1) firmę przedsiębiorcy oraz jego siedzibę i adres albo adres zamieszkania; 
2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia; 
3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej 
funkcji. 
5. Minister właściwy do spraw transportu określi wzór wniosku, o którym mowa w ust. 1, zawierającego oświadczenie 
o posiadaniu certyfikatu, o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2, wraz z danymi umożliwiającymi jego identyfikację, 
w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmi o-
tów realizujących zadania publiczne ( Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848, 1590 i 2294). 
Art. 75ac.  1. Wpisowi do rejestru podlegają dane określone w art. 75ab ust. 1 pkt 1–4 oraz informacje o certyfikacie, 
o którym mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2. 
2. Wpisem do rejestru jest również wykreślenie albo zmiana wpisu. 
3. Wydając z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru, właściwy marszałek województwa określa w nim 
zakres prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności w zakresie produkcji tablic rejestracyjnych, zgodnie z art. 75a ust. 3. 
Art. 75ad.  Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności w zakresie produkcji tablic rejestracyjnych 
jest naruszenie warunków, o których mowa w art. 75a ust. 2 pkt 2, 3 i 5 oraz ust. 4 i 5, oraz określonych w przepisach 
dotyczących warunków oraz sposobu produkcji i dystrybucji tablic rejestracyjnych. 
Art. 75ae.  1. Właściwy marszałek województwa jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy do rejestru w term i-
nie 7 dni od dnia wpływu do niego wniosku o wpis wraz z dokumentami, o których mowa w art. 75ab ust. 2. 
2. Jeżeli właściwy marszałek województwa nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, a od dnia wpływu 
wniosku do niego upłynęło 14 dni, przedsiębiorca może rozpocząć działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy marszałek 
województwa wezwał przedsiębiorcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego 
otrzymania. W takiej sytuacji termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupe ł-
nienia wniosku o wpis. 
Art. 75af.  1. Właściwy marszałek województwa wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę dzi a-
łalności objętej wpisem, w przypadku gdy: 
1) przedsiębiorca złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 75ab ust. 2 pkt 3, niezgodne ze stanem faktycznym; 
2) przedsiębiorca nie usunął naruszeń warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności regulowanej w w y-
znaczonym przez marszałka terminie; 
3) stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności regulowanej przez prze d-
siębiorcę. 
2. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 
3. Przed wydaniem decyzji na podstawie ust. 1 pkt 2 marszałek województwa wyznacza termin usunięcia stwierdz o-
nych naruszeń. 
4. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, marszałek województwa z urzędu wykreśla przedsiębiorcę 
z rejestru. 
5. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą  
objętą wpisem także na podstawie wpisów do innych rejestrów działalności regulowanej w tym samym zakresie działalności 
gospodarczej, z urzędu wykreśla się przedsiębiorcę także z tych rejestrów działalności regulowanej. 
Art. 75ag.  1. Przedsiębiorca, którego wykreślono z rejestru, może uzyskać ponowny wpis do rejestru w tym samym 
zakresie działalności gospodarczej nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 75af 
ust. 1. 
2. Przepis ust. 1 stosuje się do przedsiębiorcy, który wykonywał działalność gospodarczą bez wpisu do rejestru. Nie 
dotyczy to sytuacji określonej w art. 75ae ust. 2. 
Art. 75ah. Właściwy marszałek województwa wykreśla przedsiębiorcę z rejestru na jego wniosek, a także po uzysk a-
niu informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej lub Krajowego Rejestru Sądowego o w y-
kreśleniu przedsiębiorcy. 
  
Dziennik Ustaw – 77 – Poz. 110 
 
 Art. 75b. Organ właściwy w sprawach rejestracji legalizuje tablice rejestracyjne, w tym profesjonalne tablice rej e-
stracyjne, umieszczając na nich znak legalizacyjny. 
Art. 75ba. Warunki techniczne oraz wzór znaku legalizacyjnego służącego do legalizacji profesjonalnych tablic 
(tablicy) rejestracyjnych są zgodne z warunkami technicznymi i wzorem nalepki legalizacyjnej określonymi w przepisach 
wydanych na podstawie art. 75c pkt 2. 
Art. 75c. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpieczenia obrotu 
tablicami rejestracyjnymi oraz materiałami mającymi szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych, określi, 
w drodze rozporządzenia: 
1) warunki produkcji i szczegółowy sposób dystrybucji tablic rejestracyjnych i znaków legalizacyjnych oraz prowadz e-
nia ewidencji, o których mowa w art. 75a ust. 6; 
2) tryb legalizacji tablic rejestracyjnych, warunki techniczne oraz wzór znaku legalizacyjnego, o którym mowa w art. 75b; 
3) materiały mające szczególne znaczenie do produkcji tablic rejestracyjnych. 
Art. 75ca. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność prawidłowego zabezpieczenia obrotu 
profesjonalnymi tablicami rejestracyjnymi oraz materiałami mającymi szczególne znaczenie dla produkcji tych tablic, 
określi, w drodze rozporządzenia: 
1) warunki produkcji i szczegółowy sposób dystrybucji profesjonalnych tablic rejestracyjnych i znaków legalizacyjnych, 
materiały mające szczególne znaczenie dla produkcji tych tablic oraz warunki prowadzenia ewidencji, o których m o-
wa w art. 75a ust. 6, w zakresie profesjonalnych tablic rejestracyjnych; 
2) tryb legalizacji profesjonalnych tablic rejestracyjnych. 
Art. 75d. (uchylony)22) 
Art. 76. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz 
Ministrem Obrony Narodowej: 
a) warunki i tryb rejestracji pojazdów, czasowej rejestracji pojazdów, wyrejestrowania pojazdów, z zastrzeżeniem 
ust. 2–3, oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych 
oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis, 
b) warunki dystrybucji blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych i nalepek kontrolnych, 
c) szczegółowe wymagania techniczne dla tablic rejestracyjnych oraz zakres i sposób ich badania; 
2) wysokość opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, tablic (tablicy) rejestracyjnych i nalepki 
kontrolnej oraz ich wtórników; 
3) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, szczegółowe czynności organów w sprawach zwi ą-
zanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzory dokumentów w tych sprawach. 
2. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właś-
ciwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki 
i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej 
Polskiej oraz pojazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na 
podstawie umów międzynarodowych, o których mowa w art. 73 ust. 2b, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych 
sprawach. 
2a. Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właś-
ciwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, warunki 
i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych pojazdów Służby Kontrwywiadu Wojskowego 
i Służby Wywiadu Wojskowego, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach. 
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, ministrem 
właściwym do spraw finansów publicznych, ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz Ministrem Obrony Nar o-
dowej oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Centra l-
nego Biura Antykorupcyjnego określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji oraz wzory dowodu rejestracy j-
nego i tablic rejestracyjnych pojazdów Służby Ochrony Państwa, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji 
Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzys-
tywanych przez Służbę Celno-Skarbową, a także jednostki organizacyjne właściwe w tych sprawach.  
                                                           
22) Przez art. 61 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 21. 
  
Dziennik Ustaw – 78 – Poz. 110 
 
 4. Prezes Rady Ministrów, uwzględniając wymagania wynikające z obowiązku ochrony informacji niejawnych określi, 
w drodze zarządzenia niepodlegającego ogłoszeniu: 
1) warunki i tryb rejestracji pojazdów resortu spraw wewnętrznych, obrony narodowej, Agencji Bezpieczeństwa We-
wnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura 
Antykorupcyjnego i Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową, wy-
korzystywanych do prowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych;  
2) szczególny tryb i warunki przekazywania blankietów dowodów rejestracyjnych, pozwoleń czasowych, nalepek ko n-
trolnych i innych dokumentów wymaganych do rejestracji oraz tablic rejestracyjnych, o których mowa w art. 73 
ust. 3a; 
3) szczególne wymagania w zakresie personalizacji tych blankietów. 
5. W rozporządzeniach, o których mowa w ust. 1–3, należy uwzględnić w szczególności: 
1) konieczność przeciwdziałania dopuszczeniu do ruchu pojazdów pochodzących z kradzieży; 
2) prawidłowe zabezpieczenie dokumentów związanych z rejestracją, tablicami rejestracyjnymi i innymi oznaczeniami; 
3) koszty działania administracji publicznej w sprawach rejestracji pojazdów; 
4) sposób wykorzystania pojazdów, o których mowa w ust. 2–3, przy wykonywaniu zadań określonych w przepisach 
dotyczących Służby Ochrony Państwa, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby 
Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granic z-
nej i Krajowej Administracji Skarbowej.  
Art. 77. 1. Producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu 
samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
2. Karta pojazdu jest przekazywana właścicielowi pojazdu. 
3. Kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w ust. 1, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty 
ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, z wyłączeniem pojazdów zabytkowych i pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 2a, 2b i 4. 
3a. Wtórnik karty pojazdu wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy starosta. 
4. Minister właściwy do spraw transportu: 
1) w porozumieniu z ministrami właściwym do spraw wewnętrznych oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozp o-
rządzenia, warunki i tryb wydawania kart pojazdów oraz wzór karty pojazdu, a także jej opis; 
2) określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za kartę pojazdu oraz jej wtórnik;  
3) określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty stanowiące podstawę wpisu danych do karty pojazdu oraz czynności 
jednostek zajmujących się dystrybucją, przechowywaniem i wydawaniem kart pojazdów; 
4) określi, w drodze rozporządzenia, warunki dystrybucji kart pojazdów. 
5. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu 
oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów oraz ich wtórników.  
Art. 78. 1. W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu zarejestrowanego, dotychczasowy właściciel prz e-
kazuje nowemu właścicielowi dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana. 
1a. W razie przeniesienia na inną osobę własności pojazdu czasowo wycofanego z ruchu dotychczasowy właściciel 
przekazuje nowemu właścicielowi decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu i kartę pojazdu, jeżeli była wydana. 
2. Właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o: 
1) nabyciu lub zbyciu pojazdu; 
2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. 
3. Zdarzenia, o których mowa w ust. 2, są dokumentowane w karcie pojazdu; odpowiednich wpisów dokonuje starosta. 
4. Właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył p o-
jazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez ni e-
znaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. 
  
Dziennik Ustaw – 79 – Poz. 110 
 
 5. W przypadku, gdy właścicielem lub posiadaczem pojazdu jest: 
1) osoba prawna, 
2) jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, 
3) jednostka samorządu terytorialnego, 
4) spółka kapitałowa w organizacji, 
5) podmiot w stanie likwidacji, 
6) przedsiębiorca niebędący osobą fizyczną, 
7) zagraniczna jednostka organizacyjna 
– do udzielenia informacji, o której mowa w ust. 4, obowiązana jest osoba wyznaczona przez organ uprawniony do re-
prezentowania tego podmiotu na zewnątrz, a w przypadku niewyznaczenia takiej osoby – osoby wchodzące w skład tego 
organu zgodnie z żądaniem organu, o którym mowa w ust. 4, oraz sposobem reprezentacji podmiotu. 
Art. 78a. 1. Czasowego wycofania pojazdu z ruchu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu lub podmiotu, któremu 
powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, starosta właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, 
wydając decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. 
2. Wycofaniu czasowemu, na wniosek podmiotów, o których mowa w ust. 1, podlegają zarejestrowane: 
1) samochody ciężarowe i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t; 
2) 
ciągniki samochodowe; 
3) pojazdy specjalne; 
4) autobusy. 
3. Decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wydaje za opłatą organ, o którym mowa w ust. 1, po złożeniu 
przez właściciela pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, do depozytu w tym 
organie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. 
4. Pojazd może być czasowo wycofany z ruchu na okres od 2 do 24 miesięcy. Okres ten może być przedłużony, je d-
nak łączny okres wycofania pojazdu z ruchu nie może przekraczać 48 miesięcy, licząc od dnia wydania decyzji o jego 
czasowym wycofaniu z ruchu. 
5. Właściciel pojazdu lub podmiot, któremu powierzono pojazd w trybie przepisu art. 73 ust. 5, jest obowiązany 
zapewnić wycofanemu z ruchu pojazdowi postój poza drogą publiczną, strefą zamieszkania i strefą ruchu. Przepis art. 46 
ust. 5 stosuje się odpowiednio. 
6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki czasowego wycofania 
pojazdów z ruchu, wysokość opłat w zależności od okresu wycofania z ruchu, w wysokości nie wyższej niż 150 zł, oraz 
wzory dokumentów stosowanych w tym zakresie, mając na względzie konieczność przeciwdziałania używaniu pojazdów 
czasowo wycofanych z ruchu oraz koszty ponoszone przez organy administracji publicznej. 
Art. 78b. Opłata za wydanie: 
1) dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, zalegalizowanych tablic (tablicy) rejestracyjnych i nalepki kontro l-
nej oraz ich wtórników, o których mowa w art. 75 ust. 2, 
2) karty pojazdu oraz jej wtórnika, o których mowa w art. 77 ust. 3 i 3a, 
3) decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, o której mowa w art. 78a ust. 3, 
4) decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz zalegaliz o-
wanych profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych, o których mowa w art. 80t ust. 2 
– stanowi dochód powiatu.  
Art. 79. 1. Pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, 
na wniosek jego właściciela, w przypadku: 
1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt 
zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 
pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równ o-
ważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 
  
Dziennik Ustaw – 80 – Poz. 110 
 
 2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe 
zeznania; 
3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę; 
4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą; 
5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności; 
6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prow a-
dzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa 
w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, 
albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 
7) wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa w art. 70g ust. 5. 
2. W przypadku przekazania przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącemu 
punkt zbierania pojazdów pojazdu innego niż określony w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu 
pojazdów wycofanych z eksploatacji, w celu jego wyrejestrowania, przedsiębiorca wydaje zaświadczenie o demontażu tego 
pojazdu, odpowiadające wymogom określonym dla zaświadczenia, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 
tej ustawy. 
3.23) W przypadku nieprzedłożenia przez właściciela pojazdu zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa 
w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych 
z eksploatacji, lub zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 tej 
ustawy, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie, organ rejestrujący, po upływie 30 dni od dnia 
otrzymania informacji od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji o przekazaniu przez stację 
demontażu lub punkt zbierania pojazdów danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16, dokonuje wyrejestrowania 
pojazdu z urzędu. 
3a. W przypadku otrzymania informacji od organu właściwego do rejestracji pojazdów państwa członkowskiego,  
innego niż Rzeczpospolita Polska, o zarejestrowaniu pojazdu, organ rejestrujący dokonuje wyrejestrowania pojazdu 
z urzędu. 
4. Pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem pojazdu: 
1) odzyskanego po kradzieży; 
2) zabytkowego; 
3) mającego co najmniej 25 lat uznanego przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający szczególne 
znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji; 
4) ciągnika i przyczepy rolniczej; 
5) wywiezionego z kraju lub zbytego za granicą, o którym mowa w ust. 1 pkt 3. 
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest wniesienie przez właściciela 
pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach. Przepisu 
nie stosuje się do pojazdów Policji i jednostek ochrony przeciwpożarowej. 
6. Minister właściwy do spraw administracji publicznej, uwzględniając w szczególności koszty ponoszone przez gm i-
ny związane z usuwaniem negatywnych skutków utraty pojazdu oraz kosztów związanych z usuwaniem wraków, określi, 
w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, o której mowa w ust. 5. 
Art. 79a. 1. Rzeczoznawcą samochodowym jest osoba, która: 
1) (uchylony) 
2) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe; 
3) posiada 2-letnią praktykę zawodową w dziedzinie związanej z motoryzacją; 
                                                           
23) Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 957), która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., art. 79 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym do dnia 
4 czerwca 2018 r. stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych, o których mowa 
w art. 80b ust. 1 pkt 16 przez podmioty, o których mowa w art. 80ba ust. 1 pkt 9, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 maja 2018 r. 
o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 957), która weszła w życie z dniem 
4 czerwca 2018 r. Na podstawie art. 7 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa w zdaniu pierwszym, minister właściwy 
do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, 
o których mowa w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 81 – Poz. 110 
 
 4) posiada prawo jazdy kategorii A, B oraz C1 lub C; 
5) nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne; 
6) posiada certyfikat w zakresie rzeczoznawstwa samochodowego wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim 
systemie akredytacji; 
7) została wpisana na listę rzeczoznawców samochodowych. 
1a. Wymogu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do osób, które posiadają dyplom ukończenia studiów 
wyższych na kierunku studiów w obszarze nauk technicznych o specjalności samochodowej. 
2. Minister właściwy do spraw transportu wpisuje na listę rzeczoznawców samochodowych osobę, która spełnia 
wymagania określone w ust. 1 pkt 2–6, i potwierdza wpis, wydając zaświadczenie. 
3. Wpis dokonywany jest za opłatą, na okres wynikający z terminu ważności certyfikatu, o którym mowa w ust. 1 
pkt 6. 
4. Na liście rzeczoznawców samochodowych umieszcza się imię i nazwisko rzeczoznawcy oraz jego numer identy-
fikacyjny. 
5. Lista rzeczoznawców jest ogólnie dostępna. 
6. Minister właściwy do spraw transportu prowadzi ewidencję i listę rzeczoznawców samochodowych. 
7. Minister właściwy do spraw transportu skreśla rzeczoznawcę z listy rzeczoznawców samochodowych: 
1) po upływie terminu, o którym mowa w ust. 3; 
2) niespełniającego wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 2– 6; 
3) w razie śmierci rzeczoznawcy. 
8. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za wpis na listę rzecz o-
znawców samochodowych oraz wzory dokumentów z tym związanych, w szczególności zaświadczenia potwierdzającego 
wpis. 
Art. 79b.  W przypadku gdy zmiana stanu faktycznego w zakresie adresu właściciela lub posiadacza pojazdu, wym a-
gająca wydania nowego dowodu rejestracyjnego pojazdu  albo nowych blankietów profesjonalnych dowodów rejestracy j-
nych, spowodowana została zmianami administracyjnymi, rada powiatu może, w drodze uchwały, zmniejszyć opłatę lub 
zwolnić od jej uiszczenia osoby obowiązane do ubiegania się o wydanie  tych dokumentów.  
Art. 79c. W przypadku utworzenia, połączenia, podzielenia lub zniesienia powiatów lub zmiany nazwy powiatu albo 
miejscowości, dowody rejestracyjne,  blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych,  pozwolenia czasowe, tablice 
rejestracyjne, profesjonalne tablice rejestracyjne,  znaki legalizacyjne i nalepki kontrolne wydane przed dniem wejścia 
w życie przepisów tworzących, łączących, dzielących lub znoszących powiaty lub zmieniających nazwę powiatu albo mie j-
scowości, zachowują ważność. 
Art. 80. Zadania i kompetencje określone w art. 73 ust. 1 i 2, art. 74 ust. 1, art. 75, art. 77 ust. 3, art. 78 ust. 3 i art. 80t 
ust. 2 nie mogą być powierzone w drodze porozumienia gminie. Przepis ten nie dotyczy miasta stołecznego Warszawy.  
Rozdział 2a 
Centralna ewidencja pojazdów 
Art. 80a. 1. Tworzy się centralną ewidencję pojazdów, zwaną dalej „ewidencją”. 
2. W ewidencji gromadzi się dane o pojazdach: 
1) zarejestrowanych na podstawie art. 73 albo art. 74 oraz o ich właścicielach lub niektórych kategoriach posiadaczy; 
2) w stosunku do których wydano ostateczną decyzję uchylającą decyzję wydaną na podstawie art. 73 albo art. 74 albo 
decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 73 albo art. 74, albo wydano decyzję odmowną 
na podstawie art. 74, albo decyzję umarzającą postępowanie po wydaniu decyzji w trybie art. 74, oraz o ich właścici e-
lach lub niektórych kategoriach posiadaczy; 
3) wymienionych w art. 71 ust. 1, które nie zostały zarejestrowane, w stosunku do których: 
a) przeprowadzono badania techniczne, 
b) zawarto umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów, 
c)24) dokonano wymiany licznika przebiegu pojazdu (drogomierza) i odczytu wskazania wymienionego drog o-
mierza lub dokonano odczytu wskazania drogomierza w czasie kontroli.  
                                                           
24) Dodana przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy – Kodeks karny 
(Dz. U. poz. 870), która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. 
  
Dziennik Ustaw – 82 – Poz. 110 
 
 3. W ewidencji wyodrębnia się zbiór danych i informacji o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3, poprzez jego 
umieszczenie w odrębnym środowisku informatycznym, spełniającym wymogi w zakresie bezpieczeństwa teleinformatyc z-
nego, o których mowa w ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 742 ). 
4. Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw informatyzacji w systemie teleinformatycznym. W rozumieniu 
niniejszej ustawy minister ten jest administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. 
Art. 80b.  1. W ewidencji gromadzi się następujące dane: 
1) identyfikujące pojazd: 
a) numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy pojazdu, 
b) numer rejestracyjny pojazdu; 
2) o właścicielu pojazdu: 
a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę), 
b) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwie r-
dzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument, 
c) datę i miejsce urodzenia, 
d) numer identyfikacyjny REGON, 
e) adres zamieszkania (siedziby), 
f) datę zgonu; 
3) o posiadaczu pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5: 
a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę), 
b) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwie r-
dzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument, 
c) datę i miejsce urodzenia, 
d) numer identyfikacyjny REGON, 
e) adres zamieszkania (siedziby), 
f) datę zgonu; 
4) o użytkowniku pojazdu użytkowanego na podstawie umowy leasingu, o rejestrację którego wnioskował leasingoda w-
ca (właściciel pojazdu): 
a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę), 
b) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwie r-
dzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument, 
c) datę i miejsce urodzenia, 
d) numer identyfikacyjny REGON, 
e) adres zamieszkania (siedziby), 
f) datę zgonu; 
5) o zbyciu pojazdu: 
a) datę zgłoszenia zbycia pojazdu, 
b) datę zbycia pojazdu, 
c) dane nabywcy: 
– imię i nazwisko (nazwę lub firmę), 
– numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu 
potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument, 
– datę i miejsce urodzenia, 
  
Dziennik Ustaw – 83 – Poz. 110 
 
 – numer identyfikacyjny REGON, 
– adres zamieszkania (siedziby), 
– datę zgonu; 
6) o obowiązkowym ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu: 
a) imię i nazwisko (nazwę lub firmę) ubezpieczonego i jego adres zamieszkania (siedziby), 
b) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwie r-
dzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument, 
c) datę i miejsce urodzenia, 
d) numer identyfikacyjny REGON, 
e) dane zakładu ubezpieczeń, który zawarł umowę, 
f) dane o umowie; 
7)25) o zastawach rejestrowych ustanowionych na pojeździe: 
a) dane o pojeździe, na którym ustanowiono zastaw rejestrowy, 
c) numer pozycji w rejestrze zastawów, 
d) datę dokonania wpisu w rejestrze zastawów, 
e) imię i nazwisko (nazwę lub firmę) zastawnika, 
f) numer PESEL zastawnika, 
g) numer identyfikacyjny REGON zastawnika, 
h) datę wykreślenia zastawu z rejestru zastawów, 
i) nazwę (oznaczenie) sądu, który dokonał wpisu; 
8) o dokumentach pojazdu: 
a) dane o dowodzie rejestracyjnym, 
b) dane o pozwoleniu czasowym, 
c) dane o karcie pojazdu 
– oraz o ich wtórnikach; 
8a) o profesjonalnej rejestracji pojazdów, w tym wynikające z decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów i dotyczące 
blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych; 
8b) zamieszczone w wykazie pojazdów używanych w ruchu drogowym prowadzonym przez podmiot uprawniony, 
o którym mowa w art. 80s ust. 2: 
a) o pojazdach używanych przez podmiot uprawniony w ruchu drogowym z wykorzystaniem profesjonalnych d o-
wodów rejestracyjnych, 
b) o profesjonalnych dowodach rejestracyjnych; 
9) o tablicach rejestracyjnych pojazdu i ich legalizacji, o nalepkach kontrolnych, oraz o ich wtórnikach; 
9a) o profesjonalnych tablicach rejestracyjnych oraz ich legalizacji; 
10) o badaniach technicznych pojazdu; 
11) o szkodach istotnych;  
12) o nadaniu i wybiciu nowego numeru nadwozia (podwozia); 
                                                           
25) Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 80b ust. 1 pkt 7 w brzmieniu obowiązującym od dnia 
4 czerwca 2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie danych o zastawach 
rejestrowych ustanowionych na pojeździe do centralnej ewidencji pojazdów w zakresie dotyczącym udostępniania i przekazywania 
danych o zastawach rejestrowych ustanowionych na pojeździe. Na podstawie art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa 
w odnośniku 23, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin 
wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 84 – Poz. 110 
 
 13) techniczne o pojeździe; 
14) o kradzieży i odnalezieniu pojazdu; 
15) o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego albo pozwolenia czasowego; 
15a) o zatrzymaniu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego lub blankietu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego; 
16) o demontażu pojazdu lub przyjęciu niekompletnego pojazdu; 
16a) o stacjach demontażu lub punktach zbierania pojazdów; 
17) o czasowym wycofaniu i ponownym dopuszczeniu do ruchu pojazdu oraz o jego wyrejestrowaniu; 
18) o homologacji pojazdu, dopuszczeniu jednostkowym pojazdu, dopuszczeniu indywidualnym WE pojazdu albo d o-
puszczeniu do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji;  
19) identyfikator osoby lub podmiotu dokonujących w ewidencji wprowadzenia lub zmiany danych; 
20) o zabezpieczeniach ustanowionych na pojeździe, w tym o zajęciu pojazdu przez organ egzekucyjny, oraz o ich zni e-
sieniu; 
21)26) o wymianie drogomierza;  
22)26) o odczycie wskazania drogomierza w czasie kontroli. 
2.27) Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy katalog gromadz o-
nych w ewidencji danych, o których mowa w ust. 1 pkt 6 lit. e i f, pkt 7 lit. a oraz pkt 8–18 i 20, przekazywanych przez 
podmioty, o których mowa w art. 80ba ust. 1, oraz uzupełnianych automatycznie przez system teleinformatyczny obsług u-
jący ewidencję, mając na względzie użyteczność oraz proporcjonalność zakresu i rodzaju przetwarzanych danych, a także 
obowiązek monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu do emisji CO 2. 
2.28) Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy katalog gr o-
madzonych w ewidencji danych, o których mowa w ust. 1 pkt 6 lit. e i f, pkt 7 lit. a, pkt 8–18 i 20–22, przekazyw a-
nych przez podmioty, o których mowa w art. 80ba ust. 1, oraz uzupełnianych automatycznie przez system tele-
informatyczny obsługujący ewidencję, mając na względzie użyteczność oraz proporcjonalność zakresu i rodzaju 
przetwarzanych danych, a także obowiązek monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu do emisji CO 2. 
3. Danych zgromadzonych w ewidencji nie usuwa się. 
4. (uchylony)29) 
5. Administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji przekazuje staroście informację o zatrzymaniu pr o-
fesjonalnego dowodu rejestracyjnego oraz o niezwróceniu przez podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2, 
blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, profesjonalnych dowodów rejestracyjnych i profesjonalnych tablic 
(tablicy) rejestracyjnych w terminie określonym w art. 80y ust. 1 poprzez jej automatyczne udostępnienie przez system 
teleinformatyczny obsługujący ewidencję do pobrania za pomocą systemu teleinformatycznego, z wykorzystaniem którego 
starosta wykonuje zadania związane z rejestracją pojazdów. 
Art. 80ba.  1. Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1, są przekazywane do ewidencji: 
1) przez organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 1, 
pkt 2–5 z wyłączeniem daty zgonu, pkt 8, 8a, 9 i 9a, pkt 10 w zakresie terminu okresowego badania technicznego 
pojazdu w przypadku rejestracji pojazdu wcześniej niezarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 
pkt 12, 13, 17, 18 i 20; 
2)30) przez zakłady ubezpieczeń – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 6 i 11, oraz w przypadku zawi e-
rania umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów dla pojazdu niezarej e-
strowanego także pkt 1 i 13; 
                                                           
26) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
27) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 28. 
28) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
29) Przez art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządz e-
nia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku 
z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogó l-
ne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), która weszła w życie z dniem 4 maja 2019 r.  
30) Komunikat Ministra Cyfryzacji z dnia 14 listopada 2019 r. w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umo ż-
liwiających wprowadzanie do Centralnej Ewidencji Pojazdów danych o szkodach istotnych został ogłoszony w dniu 15 listopada 
2019 r. w Dzienniku Urzędowym Ministra Cyfryzacji poz. 30. 
  
Dziennik Ustaw – 85 – Poz. 110 
 
 2a) przez podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2, któremu wydano decyzję o profesjonalnej rejestracji 
pojazdów – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 8b; 
3) przez właściwą jednostkę organizacyjną Policji – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 14; 
4)31) przez właściwą jednostkę organizacyjną Policji, Straży Granicznej, Inspekcji Transportu Drogowego lub Żandarmerii 
Wojskowej – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 15 i 15a; 
4)32) przez właściwą jednostkę organizacyjną Policji, Straży Granicznej, Krajowej Administracji Skarbowej, Inspekcji 
Transportu Drogowego lub Żandarmerii Wojskowej – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 
pkt 15 i 15a;  
5)33) przez centralną informację o zastawach rejestrowych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Ministra Spr a-
wiedliwości, niezwłocznie po dokonaniu przez sąd wpisu zastawu rejestrowego do rejestru zastawów – w zakresie d a-
nych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 7; 
6)34) przez stacje kontroli pojazdów – z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 3, w zakresie danych, 
o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 10 i 15, oraz w przypadku przeprowadzania badania technicznego pojazdu ni e-
zarejestrowanego także pkt 1 i 13; 
6)35) przez stacje kontroli pojazdów – z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 3 – w zakresie d a-
nych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 10, 15 i 21, oraz w przypadku przeprowadzania badania technic z-
nego lub dokonania odczytu drogomierza pojazdu niezarejestrowanego – także pkt 1 i 13; 
6a)36) przez właściwą jednostkę organizacyjną Policji, Straży Granicznej, Inspekcji Transportu Drogowego, Ża n-
darmerii Wojskowej lub Służby Celno-Skarbowej – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 
pkt 22, a w przypadku odczytu drogomierza pojazdu niezarejestrowanego – także pkt 1 i 13; 
7) przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 11. 
8)37) przez marszałka województwa – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16a; 
9)38) przez stacje demontażu lub punkty zbierania pojazdów – w zakresie danych, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16. 
1a.39) Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 6 lit. e i f, pkt 7 lit. a oraz pkt 8–18 i 20, mogą zawierać dodatkowo 
dane uzupełniane automatycznie przez system teleinformatyczny obsługujący ewidencję. 
                                                           
31) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 32. 
32) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego 
i kolejowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1556), która weszła w życie z dniem 1 września 2019 r.; 
wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. 
33) Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 80ba ust. 1 pkt 5 w brzmieniu obowiązującym od dnia 
4 czerwca 2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie danych o zastawach 
rejestrowych ustanowionych na pojeździe do centralnej ewidencji pojazdów w zakresie dotyczącym udostępniania i przekazywania 
danych o zastawach rejestrowych ustanowionych na pojeździe . Na podstawie art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa 
w odnośniku 23, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin 
wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. 
34) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 35 
35) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
36) Dodany przez art. 1 pkt 3 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
37) Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 80ba ust. 1 pkt 8 w brzmieniu obowiązującym od dnia 
4 czerwca 2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych, o których 
mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16a przez podmioty, o których mowa w art. 80ba ust. 1 pkt 8, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 
24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1273, 2183 i 2281, 
z 2016 r. poz. 352 i 2001, z 2017 r. poz. 777 i 1926 oraz z 2018 r. poz. 957), która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r. 
Na podstawie art. 11 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 23, minister właściwy do spraw informatyzacji 
ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zd a-
niu pierwszym. 
38) Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 80ba ust. 1 pkt 9 w brzmieniu obowiązującym od dnia 
4 czerwca 2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych, o których 
mowa w art. 80b ust. 1 pkt 16 przez podmioty, o których mowa w art. 80ba ust. 1 pkt 9 tej ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą, 
o której mowa w odnośniku 37. Na podstawie art. 7 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 23, minister właśc i-
wy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technic z-
nych, o których mowa w zdaniu pierwszym. 
39) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośni ku 40. 
  
Dziennik Ustaw – 86 – Poz. 110 
 
 1a.40) Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 6 lit. e i f, pkt 7 lit. a, pkt 8– 18 i 20–22, mogą zawierać doda t-
kowo dane uzupełniane automatycznie przez system teleinformatyczny obsługujący ewidencję.  
2. Dane, o których mowa w art. 80b ust. 1 pkt 19, są uzupełniane w sposób automatyczny przez system teleinformatyczny 
obsługujący ewidencję. 
3.41) Podmioty wymienione w ust. 1 wprowadzają dane do ewidencji w czasie wykonania czynności skutkującej ko-
niecznością przekazania danych do ewidencji, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję lub za 
pomocą systemów teleinformatycznych obsługujących zadania realizowane przez te podmioty. 
4. Podmioty wymienione w ust. 1 pkt 2 wprowadzają dane do ewidencji za pośrednictwem systemu teleinformatyc z-
nego obsługującego Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, o którym mowa w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpi e-
czeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyj-
nych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2214). 
4a.42) Podmiot wymieniony w ust. 1 pkt 8 może wprowadzać dane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego o b-
sługującego bazę danych, o której mowa w art. 79 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701, 
730, 1403 i 1579). 
5. Dane gromadzone w ewidencji są do niej przekazywane z rejestru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ew i-
dencji Ludności (PESEL), krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej (REGON), krajowego rej e-
stru urzędowego podziału terytorialnego kraju (TERYT), centralnej ewidencji kierowców, centralnej ewidencji posiadaczy 
kart parkingowych, rejestru zastawów oraz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, o ile są w nich gromadzone. 
6. Minister właściwy do spraw informatyzacji: 
1) może określić, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania danych pomiędzy ewidencją a rejestrami  
PESEL, REGON, TERYT, centralną ewidencją kierowców i centralną ewidencją posiadaczy kart parkingowych, 
uwzględniając potrzebę zapewnienia płynności przepływu danych pomiędzy ewidencją a innymi rejestrami i ewide n-
cjami, poprawności i aktualności gromadzonych danych oraz konieczność zapewnienia ochrony danych osobowych; 
3) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia, tryb 
i terminy przekazywania danych pomiędzy ewidencją a Ubezpieczeniowym Funduszem Gwarancyjnym oraz warunki, 
sposób i tryb współdziałania ewidencji i funduszu w zakresie przekazywania danych przez zakłady ubezpieczeń, 
uwzględniając potrzebę zapewnienia płynności przepływu danych pomiędzy ewidencją a Ubezpieczeniowym Fund u-
szem Gwarancyjnym, poprawności i aktualności gromadzonych danych oraz konieczność zapewnienia ochrony  
danych osobowych. 
Art. 80bb.  1. W celu umożliwienia wprowadzenia danych do ewidencji, podmiotom wymienionym w art. 80ba ust. 1, 
zapewnia się dostęp do danych zgromadzonych w ewidencji. 
2. Wprowadzenie danych do ewidencji następuje przez pobranie danych zgromadzonych w ewidencji, ich wery-
fikację, w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty lub dane, oraz wpisanie do ewidencji nowych danych. 
W przypadku rozbieżności między danymi a danymi zawartymi w rejestrze PESEL lub w REGON, rozstrzygające są dane 
zgromadzone w tych rejestrach. 
2a. W przypadku wprowadzenia do ewidencji danych dotyczących nowego podmiotu, dane te są pobierane z rejestru 
PESEL, REGON, centralnej ewidencji kierowców oraz centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych, o ile są w nich 
gromadzone. 
2b. Obowiązek weryfikacji danych, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy danych, o których mowa w art. 80b 
ust. 1 pkt 8b. 
                                                           
40) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
41) Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 80ba ust. 3 w brzmieniu obowiązującym do dnia 
4 czerwca 2018 r. stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych, o których mowa 
w art. 80b ust. 1 pkt 16 przez podmioty, o których mowa w art. 80ba ust. 1 pkt 9, nadanym ustawą, o której mowa w 37. Na podst a-
wie art. 7 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 23, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swo-
im dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. 
42) Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 80ba ust. 4a w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 
2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych, o których mowa 
w art. 80b ust. 1 pkt 16a przez podmioty, o których mowa w art. 80ba ust. 1 pkt 8, w brzmieniu nadanym ustawą, o której mowa 
w odnośniku 37. Na podstawie art. 11 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 23, minister właściwy do spraw 
informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których 
mowa w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 87 – Poz. 110 
 
 3. System teleinformatyczny obsługujący ewidencję generuje komunikat o: 
1) wprowadzeniu danych do ewidencji – w przypadku poprawnego wprowadzenia nowych danych do ewidencji, który 
jest równoznaczny z wypełnieniem obowiązku wprowadzenia danych do ewidencji; 
2) niewprowadzeniu danych do ewidencji – w przypadku gdy nowe dane nie zostały wprowadzone do ewidencji i k o-
nieczne jest ponowne ich wprowadzenie w celu wypełnienia obowiązku wprowadzenia danych do ewidencji. 
4. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia: 
1) zakres danych, do których zapewnia się dostęp podmiotom wymienionym w art. 80ba ust. 1, mając na względzie 
prawidłowość wykonywania przez poszczególne podmioty zadań wynikających z niniejszej ustawy; 
2) wymagania techniczne i jakościowe w zakresie danych wprowadzanych do ewidencji oraz tryb i sposób ich wprow a-
dzania, mając na względzie zapewnienie wysokiej jakości danych przekazywanych do ewidencji i jej referencyjny 
charakter. 
Art. 80bc.  W przypadku braku możliwości wprowadzenia danych do ewidencji, spowodowanego przyczynami niez a-
leżnymi od podmiotu, wprowadzenia danych dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od 
dnia, w którym powstał obowiązek ich wprowadzenia. 
Art. 80bd.43) 1. Podmiot, który stwierdzi niezgodność danych zgromadzonych w ewidencji, wyjaśnia tę niezgodność 
w zakresie danych, do których przekazania jest obowiązany na podstawie ustawy, i wprowadza dane do ewidencji na zas a-
dach określonych w art. 80bb. 
2. W przypadku gdy nie jest możliwe wyjaśnienie niezgodności, podmiot, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie p o-
wiadamia o niezgodności administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji, za pomocą systemu teleinform a-
tycznego obsługującego ewidencję lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez 
ten podmiot. 
3. W celu wyjaśnienia niezgodności administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji niezwłocznie p o-
wiadamia, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję, o niezgodności podmiot, który wprowadził 
dane, których niezgodność dotyczy, w przypadku: 
1) stwierdzenia niezgodności przez administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji; 
2) o którym mowa w ust. 2. 
3a. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do danych, o których mowa w art. 80b us t. 1 pkt 8b. 
4. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, wyjaśnia tę niezgodność, w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty 
lub dane. 
5. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie informuje, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługuj ą-
cego ewidencję lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez ten podmiot, adm i-
nistratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji o wyjaśnieniu tej niezgodności w przypadku: 
1) wprowadzenia poprawnych danych do ewidencji za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję 
lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez podmiot wprowadzający dane; 
2) stwierdzenia, że wprowadzone do ewidencji dane są poprawne; 
3) stwierdzenia braku możliwości usunięcia niezgodności, z podaniem uzasadnienia. 
6. Wprowadzenie do ewidencji danych, w stosunku do których stwierdzono niezgodność, o której mowa w ust. 2, 
wymaga uprzedniego wyjaśnienia tej niezgodności. 
7. Administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji umożliwi wprowadzenie do ewidencji danych bez 
uprzedniego wyjaśnienia niezgodności, jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań wynikających z przepisów odrębnych 
realizowanych przez podmioty obowiązane do wprowadzania danych do ewidencji w terminach wynikających z przepisów 
ustawowych. 
                                                           
43) Na podstawie art. 10c ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 37, art. 80bd w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 
2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wyjaśnianie niezgodności na zasadach określ o-
nych w art. 80bd, art. 100af i art. 100i, w brzmieniu nadanym wyżej wymienioną ustawą. Na podstawie art. 10c ust. 2 zdanie pier w-
sze ustawy, o której mowa w zdaniu pierwszym, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym 
komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 88 – Poz. 110 
 
 8. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wyjaśniania niezgodności 
danych zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów przez podmioty, które je przekazują, mając na uwadze koniec z-
ność zapewnienia kompletności i poprawności danych w ewidencji, zapewnienie terminowej obsługi procesów administr a-
cyjnych powiązanych z ewidencją i ich bezpieczeństwo.  
Art. 80be.44) 1. Organy właściwe do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów 
przekazują administratorowi danych i informacji zgromadzonych w ewidencji oraz aktualizują następujące dane o prze d-
siębiorcach prowadzących stacje kontroli pojazdów: 
1) firmę przedsiębiorcy oraz jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 
2) adres stacji kontroli pojazdów; 
3) numer identyfikacyjny REGON; 
4) kod rozpoznawczy stacji kontroli pojazdów; 
5) zakres badań; 
6) datę wpisu do rejestru; 
7) datę wykreślenia z rejestru; 
8) imiona i nazwiska zatrudnionych diagnostów wraz z numerami ich uprawnień. 
2. Przekazanie danych, o których mowa w ust. 1, następuje niezwłocznie nie później niż w terminie 2 dni roboczych, 
za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję lub za pomocą systemów teleinformatycznych obsług u-
jących zadania realizowane przez te podmioty. 
Art. 80bg.  W celu zapewnienia możliwości realizacji zadań wynikających z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 
2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2018 r. poz. 2387, z późn. zm.45)) 
minister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dostęp do ewidencji. 
Art. 80bh. 1. Tworzy się elektroniczny katalog marek i typów pojazdów homologowanych oraz dopuszczonych do 
ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej „katalogiem”.  
2. Katalog jest katalogiem referencyjnym służącym do wprowadzenia danych pojazdów do ewidencji na podstawie 
danych określonych w dokumentach przedstawionych do rejestracji pojazdu. 
3. W katalogu prowadzonym w systemie teleinformatycznym podmiotu odpowiedzialnego za prowadzenie katalogu 
gromadzi się dane o typach pojazdów lub pojazdach, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, takie jak dane o:  
1) typie pojazdu, na który zostało wydane świadectwo homologacji typu pojazdu albo świadectwo homologacji typu WE 
pojazdu; 
2) typie pojazdu, na który zostało udzielone zezwolenie na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii 
produkcji; 
3) typie pojazdu, na który zostało wydane świadectwo homologacji typu pojazdu, uznane przez Dyrektora Transport o-
wego Dozoru Technicznego w przypadkach, o których mowa w art. 70j ust. 1 albo art. 70k ust. 1; 
4) pojeździe, na który udzielono dopuszczenia jednostkowego pojazdu; 
5) pojeździe, na który udzielono dopuszczenia jednostkowego pojazdu, uznanego przez Dyrektora Transportowego 
Dozoru Technicznego w przypadku, o którym mowa w art. 70zp ust. 1; 
6) pojeździe, na który udzielono świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu; 
7) typach pojazdów albo pojazdach, dopuszczonych do ruchu drogowego, innych niż wymienione w pkt 1– 6. 
                                                           
44) Na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 80be nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technic z-
nych umożliwiających przekazywanie danych, o których mowa w art. 80be ust. 1 , za pomocą systemów teleinformatycznych, o kt ó-
rych mowa w art. 80be ust. 2. Na podstawie art. 10 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 23, minister właściwy 
do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, 
o których mowa w zdaniu pierwszym. 
45) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2245 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 53, 125, 
1091 i 1726. 
  
Dziennik Ustaw – 89 – Poz. 110 
 
 4. Dane, o których mowa w ust. 2 i 3, przekazuje do katalogu: 
1) Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego na podstawie: 
a) wydanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa 
homologacji typu pojazdu albo wydanego na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członko w-
skiego świadectwa homologacji typu WE pojazdu, 
b) udzielonego zezwolenia na dopuszczenie do ruchu drogowego pojazdu z końcowej partii produkcji, 
c) wydanego uznania świadectwa homologacji typu pojazdu w przypadkach, o których mowa w art. 70j ust. 1 albo 
art. 70k ust. 1, 
d) posiadanych informacji o wygaśnięciu albo cofnięciu dokumentów, o których mowa w lit. a, informacji o upływie 
terminu ważności zezwolenia, o którym mowa w lit. b, albo w przypadku uchylenia uznania, o którym mowa 
w lit. c, 
e) udzielonego dopuszczenia jednostkowego pojazdu, 
f) wydanego uznania dopuszczenia jednostkowego pojazdu w przypadku, o którym mowa w art. 70zp ust. 1, 
g) udzielonego świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu; 
2) organ właściwy w sprawach rejestracji pojazdów – na podstawie dokumentów załączonych do wniosku o rejestrację 
pojazdu, w przypadkach innych niż określone w pkt 1;  
3) producent lub importer nowego pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, motoroweru, trolejbusu lub przyczep y 
na podstawie: 
a) wydanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej świadectwa homologacji typu WE pojazdu albo świadectwa 
homologacji typu pojazdu albo wydanego na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członko w-
skiego świadectwa homologacji typu WE pojazdu, 
b) wydanego świadectwa homologacji typu pojazdu w przypadku, o którym mowa w art. 70k ust. 1. 
5. Katalog opracowuje podmiot odpowiedzialny za jego prowadzenie, który gromadzi w nim dane oraz dokonuje ich 
weryfikacji na podstawie danych pochodzących z dokumentów, o których mowa w ust. 4. 
6. Podmiot odpowiedzialny za prowadzenie katalogu udostępnia bezpłatnie, za pośrednictwem systemu tele-
informatycznego, dane gromadzone w tym katalogu: 
1) Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego; 
2) organowi właściwemu w sprawach rejestracji pojazdów; 
3) administratorowi danych i informacji zgromadzonych w ewidencji – na potrzeby przetwarzania i udostępniania da-
nych zgromadzonych w ewidencji; 
4) podmiotowi obowiązanemu do przekazywania danych do centralnej ewidencji pojazdów – na potrzeby przekazywania 
tych danych. 
7. Zadania związane z utworzeniem, rozwojem i funkcjonowaniem katalogu są finansowane z przychodów funduszu, 
o którym mowa w art. 80d ust. 2. 
8. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, podmiot odpowiedzialny za prowadzenie 
katalogu, w tym gromadzenie danych w katalogu oraz ich weryfikację, mając na względzie konieczność zapewnienia prze j-
rzystego, obiektywnego i konkurencyjnego sposobu wyboru tego podmiotu, a także prawidłowego i sprawnego funkcjon o-
wania procesu gromadzenia i weryfikacji danych w katalogu, jednolity system ich przekazywania i udostępniania oraz 
możliwości techniczne realizacji tych zadań.  
9. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu określi, 
w drodze rozporządzenia, zakres, sposób i tryb przekazywania danych do katalogu oraz ich udostępniania, a także grom a-
dzenia danych w katalogu oraz ich weryfikacji, mając na względzie konieczność zapewnienia prawidłowego i sprawnego 
funkcjonowania procesu gromadzenia i weryfikacji danych w katalogu, jednolity system ich przekazywania i udostępniania 
oraz możliwości techniczne realizacji tych zadań. 
Art. 80c. 1. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one niezbędne do realizacji ich ustawowych z a-
dań, następującym podmiotom: 
1) Policji; 
2) Żandarmerii Wojskowej; 
  
Dziennik Ustaw – 90 – Poz. 110 
 
 3) Straży Granicznej; 
4) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu; 
5) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu; 
6) Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego; 
7) Komendantowi Służby Ochrony Państwa; 
7a) Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego; 
8) sądom; 
9) prokuraturze; 
10) organom Krajowej Administracji Skarbowej; 
11) Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu; 
12) Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych; 
13) Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych – w celu umożliwienia zabezpieczenia ustawowym prawem zastawu należności 
z tytułu składek, do których poboru Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest obowiązany; 
14) organom właściwym w sprawach rejestracji pojazdów; 
15) strażom gminnym (miejskim); 
16) Inspekcji Transportu Drogowego; 
17) Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych; 
18) komornikom sądowym; 
19) administracyjnym organom egzekucyjnym oraz organom podatkowym; 
20) wojskowym komendantom uzupełnień; 
21) ministrowi właściwemu do spraw środowiska; 
22) ministrowi właściwemu do spraw transportu; 
23) (uchylony) 
24) Prezesowi Głównego Urzędu Statystycznego; 
25) zakładom ubezpieczeń; 
26) stacjom kontroli pojazdów; 
27) Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego; 
28) organom właściwym w sprawach realizacji zadań związanych z funkcjonowaniem stref płatnego parkowania; 
29)46) ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, kierownikowi ośrodka pomocy społecznej lub pr a-
cownikowi socjalnemu; 
29)47) ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, kierownikowi ośrodka pomocy społecznej, 
a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przep i-
sów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych (Dz. U. 
poz. 1818) – dyrektorowi centrum usług społecznych lub pracownikowi socjalnemu;  
30) organowi prowadzącemu Rejestr Zastawów Skarbowych; 
31) organom Inspekcji Ochrony Środowiska; 
32) organom administracji miar; 
33)48) Krajowemu ośrodkowi bilansowania i zarządzania emisjami. 
                                                           
46) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 47. 
47) W brzmieniu ustalonym przez art. 55 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społec z-
nych (Dz. U. poz. 1818), która wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. 
48) Dodany przez art. 4 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarni a-
nych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1501), która weszła w życie z dniem 24 sierpnia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 91 – Poz. 110 
 
 2. Dane o pojazdach, o których mowa w art. 73 ust. 3, udostępnia się wyłącznie podmiotom określonym w ust. 1 
pkt 1–10 i 16 oraz w ust. 2a. 
2a. Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji udostępnia się także ministrowi właściwemu do spraw wewnętr z-
nych, w celu realizacji jego ustawowych zadań, za pomocą urządzeń teletransmisji danych, bez konieczności składania 
pisemnego wniosku. 
3. Zgromadzone w ewidencji dane mogą być udostępniane sądom za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, 
którego administratorem jest Minister Sprawiedliwości. 
3a. Zgromadzone w ewidencji dane udostępnia się zakładom ubezpieczeń za pośrednictwem systemu teleinform a-
tycznego obsługującego Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, o którym mowa w ustawie z dnia 22 maja 2003 r. 
o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komun i-
kacyjnych. 
4. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się w postaci elektronicznej za 
pomocą środków komunikacji elektronicznej na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji 
działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Udostępnienie danych w innej postaci może nastąpić wyłącznie 
w przypadku, gdy nie będzie możliwe udostępnienie w postaci elektronicznej. 
5.49) Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się na uzasadniony wniosek 
złożony w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podp i-
sem zaufanym albo podpisem osobistym. Odpowiedź w postaci papierowej może stanowić wydruk z systemu teleinform a-
tycznego obsługującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga podpisu ani pieczęci. 
6. Minister właściwy do spraw informatyzacji może wyrazić zgodę, w drodze decyzji, na udostępnienie danych zgr o-
madzonych w ewidencji podmiotom, o których mowa w ust. 1, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń 
teletransmisji danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki: 
1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane uzyskał; 
2) posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich 
uzyskania; 
3) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności. 
7. Decyzji, o której mowa w ust. 6, nie wydaje się w przypadku, o którym mowa w ust. 2a. 
Art. 80ca.  Dane zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane podmiotom zagranicznym w celu wypełnienia p o-
stanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, a także wykonania aktu prawa stan o-
wionego przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem. Tryb i sposób udostępniania 
danych określają ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, akty prawa stanowionego przez 
organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem lub porozumienia zawarte pomiędzy właściw y-
mi ministrami państw członkowskich Unii Europejskiej. 
Art. 80cb.  1. Każdemu zainteresowanemu, po podaniu danych określonych w przepisach wydanych na podstawie 
ust. 3, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się w postaci elektronicznej przy użyciu systemu teleinformatycznego. 
2. Dane osobowe zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane po uwierzytelnieniu zainteresowanego na zas a-
dach określonych w art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących 
zadania publiczne. 
3. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia: 
1) dane, których podanie jest wymagane do udostępnienia poszczególnych danych, 
2) szczegółowy zakres udostępnianych danych 
– mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa danych. 
Art. 80cc.  1. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek właściciela pojazdu, posiadacza poja z-
du wymienionego w art. 73 ust. 5 oraz użytkownika pojazdu użytkowanego na podstawie umowy leasingu, o rejestrację 
którego wnioskował leasingodawca (właściciel pojazdu), których one dotyczą. 
                                                           
49) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 60), która weszła w życie z dniem 4 marca 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 92 – Poz. 110 
 
 2.49) Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się na wniosek złożony w p o-
staci papierowej albo w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym 
albo podpisem osobistym. Odpowiedź w postaci papierowej może stanowić wydruk z systemu teleinformatycznego obsł u-
gującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga podpisu ani pieczęci. 
Art. 80cd.  1. Minister właściwy do spraw informatyzacji może udostępnić dane zgromadzone w ewidencji innym 
podmiotom niż wymienione w art. 80c–80cc, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym 
nieposiadającym osobowości prawnej, jeżeli wykażą swój interes prawny. 
2.49) Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się na uzasadniony wniosek 
złożony w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podp i-
sem zaufanym albo podpisem osobistym. Odpowiedź w postaci papierowej może stanowić wydruk z systemu teleinform a-
tycznego obsługującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga podpisu ani pieczęci. 
Art. 80ce.  1. Dane lub informacje zgromadzone w ewidencji są przekazywane do ponownego wykorzystywania, 
w sposób wykluczający możliwość identyfikacji osób lub pojazdów, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 25 lutego 
2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1446), jeżeli przepisy ustawy 
nie stanowią inaczej. 
2.49) Dane zgromadzone w ewidencji są przekazywane do ponownego wykorzystywania na wniosek złożony w postaci 
papierowej albo w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo 
podpisem osobistym. 
3.50) Dane zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane do ponownego wykorzystywania także za pośredni c-
twem usług sieciowych. 
Art. 80cf.  1. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym 
mowa w art. 80c ust. 5, art. 80cc ust. 2, art. 80cd ust. 2 oraz art. 80ce ust. 2, kierując się potrzebami usprawnienia proces u 
udostępniania i przekazywania danych z ewidencji. 
2. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i zakres danych udostępni a-
nych na podstawie art. 80c i art. 80cc–80ce, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa danych przetwarz a-
nych w ewidencji i ich ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem i dostępem. 
Art. 80cg.  Udostępnienie i przekazywanie danych zgromadzonych w ewidencji następuje: 
1) nieodpłatnie, w przypadku danych: 
a) udostępnianych na podstawie art. 80c–80cc, 
b) przekazywanych na podstawie art. 80ce w sposób określony w art. 80ce ust. 2 organom administracji publicznej, 
niewymienionym w art. 80c ust. 1, w celach niekomercyjnych, 
c) udostępnianych na podstawie art. 80ce w sposób określony w art. 80ce ust. 3, w celach komercyjnych i nie-
komercyjnych; 
2) odpłatnie, w przypadku danych: 
a) udostępnianych na podstawie art. 80cd, 
b) przekazywanych na podstawie art. 80ce w sposób określony w art. 80ce ust. 2, w celach komercyjnych i nie-
komercyjnych.  
Art. 80ch.  1. Wysokość opłaty za udostępnienie danych jednostkowych dotyczących jednego pojazdu lub jednej os o-
by nie może być wyższa niż 2% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, o którym mowa w art. 20 pkt 1 
lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. 
poz. 1270, z późn. zm.51)). 
                                                           
50) Na podstawie art. 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 80ce ust. 3 w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 2018 r. 
stosuje się od dnia 1 czerwca 2019 r., na podstawie komunikatu Ministra Cyfryzacji z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie określenia 
terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających udostępnianie danych zgromadzonych w centralnej ewidencji poja z-
dów do ponownego wykorzystywania za pośrednictwem usług sieciowych (Dziennik Urzędowy Ministra Cyfryzacji poz. 5). 
51) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2245 oraz z 2019 r. poz. 39, 730, 752, 
1622, 1915 i 2070. 
  
Dziennik Ustaw – 93 – Poz. 110 
 
 2. Wysokość opłaty za udostępnianie danych z ewidencji do celów komercyjnych i niekomercyjnych określa się według 
wzoru: 
O = K × (A + B) + M  
gdzie: 
O – łączna kwota opłaty za udostępnienie danych do celów komercyjnych i niekomercyjnych, 
K – współczynnik wynoszący: 
a) 1,0 – do celów niekomercyjnych, 
b) 1,5 – do celów komercyjnych, 
A – opłata za prace informatyczne, 
gdzie 
A = 0,5H1 × Z + 0,5H2 × Z + 0,75H3 × Z + 10H4 × Z + H5 × Z 
B – opłata za prace eksploatacyjne, 
gdzie 
B = 1,5H6 × 10Z + H7 × 10Z + 1,5H8 × 10Z + 0,6H9 × 10Z + 0,5H10 × 10Z 
M – koszt materiałów eksploatacyjnych doliczany, w przypadku gdy przekroczy 5% wartości usługi, 
a poszczególne symbole oznaczają: 
H – ilość godzin przeznaczonych na realizację zadania: 
H1 – czas trwania prac programowo-projektowych,  
H2 – czas opracowania dokumentacji programowej, 
H3 – czas trwania prac analitycznych i projektowych, 
H4 – czas opracowania nowego programu, 
H5 – czas opracowania programu z gotowych modułów, 
H6 – czas wyboru podzbioru z bazy danych, 
H7 – czas przetwarzania wybranych danych, 
H8 – czas wykonania tablicy statystycznej, 
H9 – czas drukowania wykazów z wybranego podzbioru zawierającego do 300 danych jednostkowych, 
H10 – czas drukowania wykazów z wybranego podzbioru zawierającego powyżej 300 danych jednostkowych, 
Z – opłatę za udostępnienie danych jednostkowych z ewidencji.  
3. Maksymalna wysokość opłaty, o której mowa w ust. 2, wynosi 23 000 zł. 
4. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wysokość opłaty za udostępnienie danych jednostkowych z ewidencji, 
2) warunki i sposób wnoszenia opłaty za udostępnienie danych z ewidencji, 
3) sposób dokumentowania wniesienia opłaty za udostępnienie danych z ewidencji 
– mając na względzie zróżnicowaną postać składania wniosku o udostępnienie danych oraz tryb ich udostępniania do 
celów komercyjnych i niekomercyjnych. 
Art. 80d.  1. (uchylony) 
2. Tworzy się Fundusz – Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, zwany dalej „Funduszem”, którego dyspone n-
tem jest minister właściwy do spraw informatyzacji. 
3. Fundusz jest państwowym funduszem celowym. 
3a. Organy i podmioty obowiązane do pobrania i przekazania lub uiszczenia opłaty ewidencyjnej mają obowiązek, 
w terminie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 7: 
1) przekazywać należne kwoty na rachunek Funduszu; 
2) sporządzać i przesyłać ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji miesięczne sprawozdania z pobranych 
i przekazanych lub uiszczonych opłat ewidencyjnych. 
  
Dziennik Ustaw – 94 – Poz. 110 
 
 3b. Od nieterminowo przekazanych lub uiszczonych opłat pobiera się odsetki za zwłokę, w wysokości odsetek nale ż-
nych za nieterminowe regulowanie zobowiązań podatkowych. 
3c. Do należności z tytułu opłat ewidencyjnych oraz odsetek za zwłokę stosuje się odpowiednio przepisy działu III 
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.52)), z wyłączeniem 
art. 75 § 4a w zakresie określenia w decyzji stwierdzającej nadpłatę wysokości zobowiązania podatkowego oraz art. 75 
§ 4b, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji. 
4. Przychodami Funduszu są: 
1) opłaty pobrane za udostępnienie danych lub informacji z centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji 
kierowców; 
2)53) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3 i 3a, art. 80t ust. 2, art. 83 ust. 1 i art. 150 ust. 1; 
2)54) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3 i 3a, art. 80t us t. 2, art. 81b ust. 3, art. 83 
ust. 1 i art. 150 ust. 1; 
2a) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 8 ust. 4 i 5; 
3) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, 
Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych; 
4) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 
ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, 
art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 3 i 3a, 
art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. 
o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym; 
4a) opłata ewidencyjna, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów ni e-
bezpiecznych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 382, 534, 730 i 1123 ); 
5) odsetki za zwłokę pobierane z tytułu nieterminowo przekazywanych lub uiszczanych opłat ewidencyjnych; 
6) odsetki od wolnych środków przekazanych w zarządzanie zgodnie z przepisami o finansach publicznych; 
7) inne przychody. 
4a. Ściągnięcie należności z tytułu należnych opłat ewidencyjnych i odsetek, o których mowa w ust. 3b, następuje na 
podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 1438, z późn. zm.55)) – w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. 
5. Wydatki Funduszu są przeznaczone na finansowanie wydatków związanych z utworzeniem, rozwojem i funkcj o-
nowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców, w tym Krajowego Punktu Kontaktowego, 
centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych oraz elektronicznego katalogu marek i typów pojazdów homologowanych 
oraz dopuszczonych do ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
5a. Ze środków Funduszu może być dokonana wpłata na rachunek budżetu państwa. 
6.56) Wysokość każdej opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3 i 3a, art. 80t ust. 2, art. 83 
ust. 1 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, 
art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, 
art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 3 i 3a, art. 109 ust. 1, 3 
i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, 
a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy 
z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, nie może przekroczyć równowartości w złotych 2 euro, 
a w przypadku opłaty, o której mowa w art. 8 ust. 4 i 5 ustawy, równowartości w złotych 50 eurocentów, ustalonej przy 
zastosowaniu kursu średniego ustalonego przez Narodowy Bank Polski w dniu ogłoszenia rozporządzenia, o którym mowa 
w ust. 7. 
                                                           
52) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924, 1018, 1495, 1520, 1553, 1556, 1649, 
1655, 1667, 1751, 1818, 1978, 2020 i 2200. 
53) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 54. 
54) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
55) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1495, 1501, 1553, 1579, 1655, 1798, 
1901 i 2070. 
56) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 57. 
  
Dziennik Ustaw – 95 – Poz. 110 
 
 6.57) Wysokość każdej opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3 i 3a, art. 80t ust. 2, 
art. 81b ust. 3, art. 83 ust. 1 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, 
art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 
pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 p kt 3, 
art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 3 i 3a, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3 
ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 
2001 r. o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów ni e-
bezpiecznych, nie może przekroczyć równowartości w złotych 2 euro, a w przypadku opłaty, o której mowa w art. 8 
ust. 4 i 5 ustawy, równowartości w złotych 50 eurocentów, ustalonej przy zastosowaniu kursu średniego ustalonego 
przez Narodowy Bank Polski w dniu ogłoszenia rozporządzenia, o którym mowa w ust. 7. 
7. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, ministrem 
właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego oraz ministrem właściwym do spraw instytucji finansowych okreś li, 
w drodze rozporządzenia: 
1)58) wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 8 ust. 4 i 5, art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3 i 3a, art. 80t ust. 2, 
art. 83 ust. 1 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, 
art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 
pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 p kt 3, art. 102 ust. 2, art. 103 
ust. 3 i 3a, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 
2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drog o-
wym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, oraz sposób jej 
wnoszenia; 
1)59) wysokość opłaty ewidencyjnej, o której mowa w art. 8 ust. 4 i 5, art. 75 ust. 2, art. 77 ust. 3 i 3a, art. 80t ust. 2, 
art. 81b ust. 3, art. 83 ust. 1 i art. 150 ust. 1 ustawy oraz w art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 
ust. 5, art. 16 ust. 1 i 5, art. 18 ust. 2, art. 28 ust. 8 i 9, art. 31 ust. 3, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, 
art. 58 ust. 2 pkt 1, art. 77 ust. 2 pkt 1, art. 85 ust. 8, art. 87 ust. 3 pkt 1, art. 97 ust. 3, art. 101 ust. 1 pkt 3 oraz 
ust. 2 pkt 3, art. 102 ust. 2, art. 103 ust. 3 i 3a, art. 109 ust. 1, 3 i 4, art. 110, art. 115 ust. 6, art. 117 ust. 3 pkt 1 
i art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, a także w art. 39g ust. 9 pkt 2 ustawy 
z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. 
o przewozie towarów niebezpiecznych, oraz sposób jej wnoszenia;  
2) tryb i zasady pobierania, ewidencjonowania, przekazywania i rozliczania opłaty ewidencyjnej przez organy i podmi o-
ty zobowiązane do jej pobierania; 
3) wzór miesięcznego sprawozdania zawierającego kwoty opłat ewidencyjnych pobranych i przekazanych lub uiszcz o-
nych na rachunek Funduszu. 
8. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 7, należy uwzględnić w szczególności: 
1) przypadki uiszczania opłaty ewidencyjnej; 
2) zróżnicowaną wysokość opłaty w zależności od rodzaju czynności, której dokonanie jest uzależnione od jej uiszczenia; 
3) koszty związane z funkcjonowaniem centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców; 
4) terminy przekazywania i rozliczania opłaty ewidencyjnej oraz przekazywania miesięcznego sprawozdania z opłat 
ewidencyjnych pobranych i przekazanych lub uiszczonych przez organy i podmioty zobowiązane do jej pobierania. 
Art. 80e. 1. (uchylony)  
2. (uchylony) 
Rozdział 2b 
(uchylony) 
Rozdział 2c 
Krajowy Punkt Kontaktowy 
Art. 80k.  1. Tworzy się Krajowy Punkt Kontaktowy przy centralnej ewidencji pojazdów. 
2. Krajowy Punkt Kontaktowy prowadzi minister właściwy do spraw informatyzacji w systemie teleinformatycznym, 
o którym mowa w art. 80a ust. 4. 
                                                           
57) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
58) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 59. 
59) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
  
Dziennik Ustaw – 96 – Poz. 110 
 
 3. Krajowy Punkt Kontaktowy umożliwia wymianę informacji z właściwymi krajowymi punktami kontaktowymi  
innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz z krajowymi podmiotami uprawnionymi – w zakresie danych dot y-
czących pojazdów oraz ich właścicieli lub posiadaczy. 
4. Krajowymi podmiotami uprawnionymi są, w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań: 
1) Policja; 
2) Inspekcja Transportu Drogowego; 
3) straże gminne (miejskie); 
4) organy celne; 
5) Straż Graniczna. 
5. Wymiana informacji, o której mowa w ust. 3, następuje w związku z popełnieniem naruszeń, o których mowa 
w ust. 6, w szczególności w celu ułatwienia identyfikacji osób podejrzanych o popełnienie naruszenia podczas kierowania 
pojazdem zarejestrowanym w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
lub podczas kierowania pojazdem zarejestrowanym w Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium innego państwa członko w-
skiego Unii Europejskiej. 
6. Wymiana informacji, o której mowa w ust. 3, następuje w związku z popełnieniem następujących naruszeń przep i-
sów ruchu drogowego: 
1) niestosowaniem się do ograniczenia prędkości; 
2) niedopełnieniem obowiązku korzystania z pasów bezpieczeństwa lub przewożenia dziecka w foteliku bezpieczeństwa 
dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci; 
3) niestosowaniem się do sygnałów świetlnych lub znaków nakazujących zatrzymanie pojazdu; 
4) prowadzeniem pojazdu po użyciu alkoholu albo w stanie nietrzeźwości; 
5) prowadzeniem pojazdu po użyciu lub pod wpływem środka odurzającego; 
6) niedopełnieniem obowiązku używania w czasie jazdy kasków ochronnych; 
7) wykorzystywaniem drogi lub poszczególnych jej części w sposób niezgodny z przeznaczeniem; 
8) korzystaniem podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. 
Art. 80l. 1. Wymianę informacji, o której mowa w art. 80k ust. 3, Krajowy Punkt Kontaktowy realizuje przy użyciu 
urządzeń teletransmisji danych oraz z wykorzystaniem oprogramowania, o którym mowa w art. 15 ust. 1 decyzji Rady 
2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji 
współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej ( Dz. Urz. UE L 210 
z 06.08.2008, str. 12), przez: 
1) udostępnianie danych na zapytania krajowych punktów kontaktowych innych państw członkowskich Unii Europe j-
skiej; 
2) przekazywanie zapytań krajowych podmiotów uprawnionych do krajowych punktów kontaktowych innych państw 
członkowskich Unii Europejskiej; 
3) przekazywanie krajowym podmiotom uprawnionym odpowiedzi na złożone przez nie zapytania, o których mowa 
w pkt 2, udzielonych przez krajowe punkty kontaktowe innych państw członkowskich Unii Europejskiej. 
2. Krajowy Punkt Kontaktowy realizuje wymianę informacji z krajowymi punktami kontaktowymi innych państw 
członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z procedurami określonymi w rozdziale 3 pkt 2 i 3 załącznika do decyzji, 
o której mowa w ust. 1. 
Art. 80m.  Krajowe podmioty uprawnione: 
1) składają zapytania o udzielenie informacji, o których mowa w art. 80k ust. 3, za pośrednictwem Krajowego Punktu 
Kontaktowego przy użyciu urządzeń teletransmisji danych; 
2) udostępniają uzyskane informacje właściwym funkcjonariuszom lub pracownikom krajowych podmiotów uprawni o-
nych na potrzeby prowadzonych postępowań; 
3) wykorzystują rozwiązania teleinformatyczne przystosowane do współpracy z Krajowym Punktem Kontaktowym. 
Art. 80n.  Krajowe podmioty uprawnione przetwarzają dane uzyskane za pośrednictwem Krajowego Punktu Konta k-
towego wyłącznie w związku z popełnieniem naruszeń, o których mowa w art. 80k ust. 6. 
  
Dziennik Ustaw – 97 – Poz. 110 
 
 Art. 80o. 1. Krajowy Punkt Kontaktowy, na zapytania krajowych punktów kontaktowych innych państw członko w-
skich Unii Europejskiej, udostępnia tym punktom dane o: 
1) pojeździe: 
a) numer rejestracyjny, 
b)  numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy pojazdu, 
c) kraj rejestracji, 
d) marka, 
e) model, 
f) kategoria; 
2) właścicielu pojazdu oraz o posiadaczu, o którym mowa w art. 73 ust. 5: 
a) imię i nazwisko (nazwa lub firma), 
b) adres zamieszkania (siedziba), 
c) numer PESEL, 
d) numer identyfikacyjny REGON; 
e) datę i miejsce urodzenia. 
2. Krajowe podmioty uprawnione w zapytaniach o udzielenie informacji podają: 
1) kraj rejestracji pojazdu; 
2) numer rejestracyjny pojazdu; 
3) państwo popełnienia naruszenia; 
4) datę popełnienia naruszenia; 
5) godzinę popełnienia naruszenia; 
6) rodzaj naruszenia, o którym mowa w art. 80k ust. 6. 
Art. 80p.  1. Minister właściwy do spraw informatyzacji sporządza sprawozdanie zawierające: 
1) liczbę zapytań o udzielenie informacji kierowanych za pośrednictwem Krajowego Punktu Kontaktowego do kraj o-
wych punktów kontaktowych innych państw członkowskich Unii Europejskiej w związku z popełnieniem naruszeń, 
o których mowa w art. 80k ust. 6, wraz z podaniem rodzaju naruszeń, których dotyczyły zapytania i liczby zapytań, 
które nie skutkowały przekazaniem przez krajowe punkty kontaktowe innych państw członkowskich Unii Europe j-
skiej informacji, o których mowa w art. 80k ust. 3; 
2) liczbę naruszeń, o których mowa w art. 80k ust. 6, w związku z którymi kierowano zapytania za pośrednictwem Kr a-
jowego Punktu Kontaktowego, w tym liczbę naruszeń: 
a) ujawnionych przy pomocy urządzeń rejestrujących, 
b) w związku z którymi wysłano zawiadomienie o popełnieniu naruszenia; 
3) liczbę wypadków śmiertelnych z udziałem pojazdów zarejestrowanych w innych państwach członkowskich Unii 
Europejskiej. 
2. Minister właściwy do spraw informatyzacji przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie, o którym mowa 
w ust. 1, co dwa lata, w terminie do dnia 6 maja za okres dwóch poprzednich lat kalendarzowych. 
3. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, jest sporządzane: 
1) w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 – w oparciu o informacje uzyskane z Krajowego Punktu Kontaktowego; 
2) w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 – w oparciu o informacje uzyskane od krajowych podmiotów uprawni o-
nych. 
4. Krajowe podmioty uprawnione przekazują ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji informacje, o których 
mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, na formularzu w postaci elektronicznej, przy użyciu urządzeń teletransmisji danych. 
5. Krajowe podmioty uprawnione przekazują ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji informacje, o których 
mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, co dwa lata, w terminie do dnia 15 marca za okres dwóch poprzednich lat kalendarzowych. 
  
Dziennik Ustaw – 98 – Poz. 110 
 
 Art. 80q.  1. Do danych osobowych przetwarzanych na podstawie przepisów niniejszego rozdziału przez Krajowy 
Punkt Kontaktowy oraz krajowe podmioty uprawnione stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 4 ustawy z dnia 
16 września 2011 r. o wymianie informacji z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej60) (Dz. U. 
z 2018 r. poz. 484 oraz z 2019 r. poz. 125 ). 
2. Dane osobowe, o których mowa w ust. 1, mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów określonych w art. 80k 
ust. 5 oraz w związku z popełnieniem naruszeń, o których mowa w art. 80k ust. 6. 
3. Każda zainteresowana osoba ma prawo do uzyskania informacji na temat własnych danych osobowych, które zostały 
przekazane innemu państwu członkowskiemu Unii Europejskiej, w tym informacji o dacie złożenia wniosku oraz o właś-
ciwym organie innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który te dane osobowe uzyskał. 
Art. 80r. Minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu 
określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza do przekazywania informacji, o którym mowa w art. 80p ust. 4, kier u-
jąc się zakresem informacji określonym w art. 80p ust. 1 oraz koniecznością ujednolicenia formy przekazywanych danych. 
Rozdział 2d  
Profesjonalna rejestracja pojazdów 
Art. 80s. 1. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium Rzecz y-
pospolitej Polskiej lub za granicą pojazdu samochodowego, motoroweru, ciągnika rolniczego lub przyczepy w celu wyk o-
nywania jazd testowych tymi pojazdami w ramach działalności prowadzonej przez podmiot uprawniony jest profesjonalny 
dowód rejestracyjny wraz z profesjonalnymi tablicami (tablicą) rejestracyjnymi. 
2. Podmiotami uprawnionymi w ramach prowadzonej działalności do posługiwania się profesjonalnym dowodem 
rejestracyjnym i profesjonalnymi tablicami (tablicą) rejestracyjnymi są: 
1) przedsiębiorca posiadający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedzibę, a w przypadku przedsiębiorcy posiad a-
jącego siedzibę za granicą – oddział, zajmujący się produkcją, dystrybucją (sprzedażą prowadzoną w ramach handlu) 
lub badaniem pojazdów niezarejestrowanych wcześniej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, 
2) jednostka uprawniona lub jednostka badawcza producenta pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części przeprow a-
dzająca badania pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części 
– zwani dalej „podmiotami uprawnionymi”. 
3. Za przedsiębiorcę zajmującego się produkcją pojazdów, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, uznaje się producenta p o-
jazdu kompletnego, skompletowanego lub niekompletnego. 
4. Przez jazdę testową rozumie się jazdę w ruchu drogowym pojazdem niezarejestrowanym wcześniej na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą wykonywaną: 
1) z wykorzystaniem profesjonalnego dowodu rejestracyjnego i profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych, 
2) w ramach działalności prowadzonej przez podmiot uprawniony w zakresie, o którym mowa w ust. 2, 
3) przez podmiot uprawniony albo osoby, o których mowa w art. 80w ust. 2–4 
– w celu przeprowadzenia testu produkowanego lub badanego pojazdu, w tym przedmiotu jego wyposażenia lub części, lub 
testu pojazdu będącego przedmiotem dystrybucji. 
5. Profesjonalny dowód rejestracyjny stanowi wypełniony przez starostę i podmiot uprawniony blankiet profesjona l-
nego dowodu rejestracyjnego. Blankiet profesjonalnego dowodu rejestracyjnego jest wypełniany w części przez starostę, 
a w części przez podmiot uprawniony, stosownie do zakresu określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 80zc 
ust. 1 pkt 4. 
6. Profesjonalny dowód rejestracyjny potwierdza prawo do wykonywania jazd testowych przez okres: 
1) 30 dni od dnia wypełnienia blankietu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego przez podmiot uprawniony, o którym 
mowa w ust. 2 pkt 1, 
2) 6 miesięcy od dnia wypełnienia blankietu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego przez podmiot uprawniony, 
o którym mowa w ust. 2 pkt 2 
– jednak nie dłużej niż do dnia wygaśnięcia albo uchylenia decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, do której zostały 
wydane blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych.  
                                                           
60) Obecnie tytuł ustawy brzmi: o wymianie informacji z organami ścigania państw członkowskich Unii Europejskiej, państw trzecich , 
agencjami Unii Europejskiej oraz organizacjami międzynarodowymi, na podstawie art. 85 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. 
o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. 
poz. 125), która weszła w życie z dniem 6 lutego 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 99 – Poz. 110 
 
 Art. 80t. 1. O decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów może ubiegać się podmiot uprawniony, który: 
1) nie został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarcz e-
mu lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów – dotyczy przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną, 
albo członków władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej osobowości prawnej jednostki organizacyjnej; 
2) złożył oświadczenia, że: 
a) każdy z pojazdów, którymi będą wykonywane jazdy testowe, będzie spełniał warunki określone w art. 66, odp o-
wiednie dla pojazdu, którym będą wykonywane te jazdy, 
b) będzie używał w ruchu drogowym z wykorzystaniem profesjonalnego dowodu rejestracyjnego tylko pojazdy 
niezarejestrowane wcześniej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, dla których posiada udokumen-
towane prawo do dysponowania nimi, oraz wyłącznie w celu wykonywania jazd testowych, 
c) blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych będą wypełniane wyłącznie przez podmiot uprawniony albo 
osoby zatrudnione przez ten podmiot. 
2. Starosta właściwy ze względu na siedzibę albo oddział podmiotu uprawnionego, na wniosek tego podmiotu, wydaje 
decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów, blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz profesjonalne 
tablice (tablicę) rejestracyjne, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. 
3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: 
1) oświadczenie, że podmiot uprawniony jest wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej , 
albo kopię aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo oświadczenie o wpi-
sie do tego rejestru albo pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych informacji o podmiocie uprawni o-
nym wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego – w przypadku przedsiębiorcy posiadającego siedzibę albo oddział 
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zajmującego się produkcją, dystrybucją lub badaniem pojazdów; 
2) kopię dokumentu potwierdzającego uprawnienia jednostki do przeprowadzania odpowiednich badań pojazdu, prze d-
miotu wyposażenia lub części – w przypadku jednostek, o których mowa w art. 80s ust. 2 pkt 2; 
3) oświadczenia: 
a) przedsiębiorcy, jeżeli jest on osobą fizyczną, albo członków władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej 
osobowości prawnej jednostki organizacyjnej o niekaralności za przestępstwo przeciwko mieniu, przestępstwo 
przeciwko obrotowi gospodarczemu lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, 
b) o których mowa w ust. 1 pkt 2; 
4) kopię dowodu wniesienia opłaty za wydanie decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, blankietów profesjona l-
nych dowodów rejestracyjnych i zalegalizowanych profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych oraz opłaty ew i-
dencyjnej za blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych i zalegalizowane profesjonalne tablice (tablicę) r e-
jestracyjne. 
4. Oświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 lit. a, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej 
za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej 
treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje poucz e-
nie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 
5. Opłatę: 
1) za wydanie decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz 
zalegalizowanych profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych oraz 
2) ewidencyjną za blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz zalegalizowane profesjonalne tablice (tablicę) 
rejestracyjne 
– pobiera starosta. 
6. Wysokość opłaty za wydanie: 
1) decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów nie może przekroczyć 100 zł; 
2) blankietu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego nie może przekroczyć 20 zł; 
  
Dziennik Ustaw – 100 – Poz. 110 
 
 3) profesjonalnych tablic rejestracyjnych nie może przekroczyć: 
a) 80 zł za komplet profesjonalnych tablic samochodowych, 
b) 40 zł za profesjonalną tablicę motocyklową, 
c) 30 zł za profesjonalną tablicę motorowerową; 
4) znaku legalizacyjnego nie może przekroczyć 15 zł. 
7. Starosta, realizując zadanie, o którym mowa w ust. 2, nie jest obowiązany do przeprowadzania kontroli, o której 
mowa w art. 84 ust. 2 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym 
Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. 
Art. 80u. 1. Decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów starosta wydaje na okres 1 roku, licząc od dnia jej wydania. 
2. W decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów starosta nadaje jeden albo, na wniosek podmiotu uprawnionego, 
więcej niż jeden numer rejestracyjny. 
3. Do decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów starosta wydaje: 
1) wypełnione przez siebie blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych w liczbie: 
a) wnioskowanej przez podmiot uprawniony, ale nieprzekraczającej 100 sztuk, 
b) wnioskowanej – w przypadku podmiotu uprawnionego zajmującego się produkcją pojazdów; 
2) zalegalizowane profesjonalne tablice (tablicę) rejestracyjne odpowiadające numerowi rejestracyjnemu albo numerom 
rejestracyjnym nadanym w decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów. 
4. W okresie ważności decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów podmiot uprawniony, po wykorzystaniu blanki e-
tów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, może złożyć staroście wniosek o wydanie dodatkowych blankietów 
w liczbie określonej w ust. 3 pkt 1, przy czym do wniosku dołącza się profesjonalne dowody rejestracyjne. W takim prz y-
padku starosta wydaje dodatkowy załącznik do decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów. 
Art. 80v. 1. Jeżeli nie później niż 60 dni przed upływem daty ważności decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów 
podmiot uprawniony złoży staroście wniosek o wydanie kolejnej decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, starosta 
wydaje kolejną decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów, która będzie obowiązywać od dnia następującego po osta t-
nim dniu terminu ważności poprzedniej decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów. Przepisy art. 80t i art. 80u stosuje się. 
2. Podmiot uprawniony, składając wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany zwrócić profesjonalne dowody 
rejestracyjne. 
3. Niewykorzystane blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz dotychczasowe profesjonalne numery 
rejestracyjne i profesjonalne tablice (tablicę) rejestracyjne starosta ujmuje, nieodpłatnie, na wniosek podmiotu uprawni o-
nego, w kolejnej decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, bez konieczności ich zwrotu przy zwracaniu się z wnios-
kiem, o którym mowa w ust. 1. 
Art. 80w. 1. W celu wykonania jazdy testowej danym pojazdem wypełnia się blankiet profesjonalnego dowodu rej e-
stracyjnego. 
2. Jazda testowa może być wykonywana przez podmiot uprawniony albo przez jego pracownika. 
3. W przypadku podmiotu uprawnionego zajmującego się produkcją pojazdów jazda testowa może być wykonywana 
także na podstawie umowy cywilnoprawnej. 
4. Dopuszcza się wykonywanie jazdy testowej przez osobę zainteresowaną zakupem pojazdu, pod warunkiem jej w y-
konywania w obecności podmiotu uprawnionego zajmującego się dystrybucją pojazdów albo jego pracownika. 
5. Podmiot uprawniony, który uzyskał decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów, nie może przekazywać blankietu 
profesjonalnego dowodu rejestracyjnego, profesjonalnego dowodu rejestracyjnego lub profesjonalnych tablic (tablicy) 
rejestracyjnych osobie, która nabyła pojazd od tego podmiotu, ani innemu podmiotowi. 
6. Na podstawie profesjonalnego dowodu rejestracyjnego starosta nie może dokonać rejestracji pojazdu, o której m o-
wa w art. 73 i art. 74. 
  
Dziennik Ustaw – 101 – Poz. 110 
 
 Art. 80x.61) 1. Podmiot uprawniony, który uzyskał decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów, jest obowi ą-
zany prowadzić wykaz pojazdów używanych przez siebie w ruchu drogowym z wykorzystaniem profesjonalnego 
dowodu rejestracyjnego i zalegalizowanych profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych w systemie teleinfo r-
matycznym obsługującym centralną ewidencję pojazdów. 
2. Podmiot uprawniony zamieszcza w wykazie pojazdów, o którym mowa w ust. 1, dane, o których mowa 
w art. 80b ust. 1 pkt 8b, wypełniając blankiet profesjonalnego dowodu rejestracyjnego, przed zawarciem przez ten 
podmiot umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, o którym mowa 
w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu 
Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.  
3. Podmiot uprawniony może zamieścić w wykazie pojazdów, o którym mowa w ust. 1, dane, o których mowa 
w art. 80b ust. 1 pkt 8b lit. a, przed wypełnieniem przez ten podmiot blankietu profesjonalnego dowodu rejestr a-
cyjnego. 
Art. 80y. 1. W ciągu 30 dni od dnia wygaśnięcia albo uchylenia decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów po d-
miot uprawniony jest obowiązany zwrócić staroście blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, profesjonalne 
dowody rejestracyjne oraz profesjonalne tablice (tablicę) rejestracyjne, z wykorzystaniem dokumentu zwrotu. 
2. Jeżeli w ciągu 30 dni od dnia wygaśnięcia decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów podmiot uprawniony złoży 
staroście wniosek o wydanie kolejnej decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, starosta, wydając tę decyzję, wydaje 
temu podmiotowi, nieodpłatnie, niewykorzystane blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz profesjonalne 
tablice (tablicę) rejestracyjne. Po tym okresie zwrócone profesjonalne tablice (tablicę) rejestracyjne starosta może wydać 
odpłatnie innemu podmiotowi uprawnionemu, który złożył wniosek o wydanie decyzji o profesjonalnej rejestracji poja z-
dów, za zgodą tego podmiotu. 
3. Podmiot uprawniony zawiadamia niezwłocznie starostę o: 
1) zaprzestaniu działalności w zakresie produkcji, dystrybucji, badań pojazdów albo badań przedmiotów wyposażenia 
lub części; 
2) zmianie nazwy lub adresu siedziby albo oddziału lub numeru identyfikacyjnego REGON. 
4. W przypadku zmiany danych podmiotu uprawnionego, o których mowa w ust. 3 pkt 2, podmiot uprawniony, skł a-
dając zawiadomienie, o którym mowa w ust. 3, zwraca staroście blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych 
i profesjonalne dowody rejestracyjne. Przepisy art. 80t stosuje się odpowiednio.  
Art. 80z. 1. W przypadku gdy doszło do utraty lub zniszczenia blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, 
profesjonalnych dowodów rejestracyjnych lub profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych, podmiot uprawniony jest 
obowiązany niezwłocznie złożyć staroście oświadczenie, że doszło do utraty lub zniszczenia blankietów profesjonalnych 
dowodów rejestracyjnych lub profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, ze wskazaniem ich serii i numerów, lub że doszło 
do utraty lub zniszczenia profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych, ze wskazaniem ich numeru rejestracyjnego 
i numeru znaku legalizacyjnego. 
2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych 
oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy 
odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzia l-
ności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.  
Art. 80za. W przypadku gdy w okresie ważności decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów doszło do utraty lub 
zniszczenia: 
1) blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych lub 
2) profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych 
– podmiot uprawniony może złożyć staroście wniosek o wydanie, za opłatą oraz opłatą ewidencyjną, nowych blankietów 
w liczbie odpowiadającej liczbie blankietów utraconych lub zniszczonych lub nowych profesjonalnych tablic (tablicy) 
rejestracyjnych. 
                                                           
61) Wejdzie w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia przez ministra właściwego do spraw informatyzacji informacji, o której 
mowa w art. 7 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. z 2018 r. poz. 79), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2019 r. w Dzienniku Urzędowym Ministra Cyfryzacji, na podstawie 
art. 10 tej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 102 – Poz. 110 
 
 Art. 80zb. 1. Starosta, w drodze decyzji, uchyla decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów, w przypadku gdy: 
1) przedsiębiorca zaprzestał prowadzenia działalności w zakresie produkcji, dystrybucji lub badania pojazdów; 
2) jednostka uprawniona lub jednostka badawcza producenta pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części zaprzestała 
przeprowadzania odpowiednich badań pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części; 
3) ujawnione zostało, że po dniu wydania decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów: 
a) przedsiębiorca, jeżeli jest on osobą fizyczną, albo członek władz organów osoby prawnej lub nieposiadającej 
osobowości prawnej jednostki organizacyjnej został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu, 
przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, 
b) podmiot uprawniony używał w ruchu drogowym z wykorzystaniem profesjonalnego dowodu rejestracyjnego p o-
jazdy, dla których nie posiadał udokumentowanego prawa do dysponowania nimi; 
4) podmiot uprawniony złożył niezgodne z prawdą oświadczenie, o którym mowa w art. 80t ust. 3 pkt 3 lit. a; 
5) podmiot uprawniony złożył niezgodne z prawdą oświadczenie o utracie lub zniszczeniu blankietów profesjonalnych 
dowodów rejestracyjnych, profesjonalnych dowodów rejestracyjnych lub profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracy j-
nych; 
6) podmiot uprawniony złożył staroście wniosek o wydanie dodatkowych albo nowych blankietów profesjonalnych d o-
wodów rejestracyjnych w okresie ważności decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, a nie zwrócił profesjona l-
nych dowodów rejestracyjnych albo nie złożył oświadczenia o ich utracie lub zniszczeniu, o którym mowa w art. 80z 
ust. 1; 
7) podmiot uprawniony przekazał blankiet profesjonalnego dowodu rejestracyjnego, profesjonalny dowód rejestracyjny 
lub profesjonalne tablice (tablicę) rejestracyjne innemu podmiotowi; 
8) podmiot uprawniony wykonywał jazdę testową, korzystając z niewypełnionego blankietu profesjonalnego dowodu 
rejestracyjnego; 
9) podmiot uprawniony nie dopełnił obowiązku prowadzenia wykazu pojazdów, o którym mowa w art. 80x ust. 1. 
2. Decyzja o uchyleniu decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów podlega natychmiastowemu wykonaniu. 
3. Podmiot uprawniony może ponownie wnioskować o wydanie decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów nie 
wcześniej niż po upływie 2 lat od dnia, w którym: 
1) nastąpiło uchylenie decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 3– 9; 
2) nastąpiło uchylenie decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, 
a podmiot uprawniony nie zwrócił staroście blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, profesjonalnych 
dowodów rejestracyjnych oraz profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych albo nie złożył oświadczenia, o którym 
mowa w art. 80z ust. 1; 
3) upłynął termin ważności decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, a w ciągu 30 dni od upływu tego terminu 
podmiot uprawniony nie zwrócił staroście blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, profesjonalnych 
dowodów rejestracyjnych oraz profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych albo nie złożył oświadczenia, o którym 
mowa w art. 80z ust. 1. 
Art. 80zc. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) czynności starosty w sprawach związanych z profesjonalną rejestracją pojazdów; 
2) wzór: 
a) wniosku o wydanie decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, 
b) decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, 
c) oświadczeń, o których mowa w art. 80t ust. 3 pkt 3, 
d) wniosku o wydanie dodatkowych albo nowych blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych lub nowych 
profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych, 
e) dokumentu zwrotu blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, profesjonalnych dowodów rejestracy j-
nych oraz profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych; 
3) wzór i opis blankietu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego; 
4) zakres wypełniania blankietu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego przez starostę i podmiot uprawniony; 
  
Dziennik Ustaw – 103 – Poz. 110 
 
 5) wzór i opis profesjonalnych tablic rejestracyjnych, warunki techniczne, jakie muszą spełniać te tablice, oraz zakres 
i sposób ich badania; 
6) warunki i sposób dystrybucji blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych; 
7) wysokość opłaty za wydanie: 
a) decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, 
b) blankietu profesjonalnego dowodu rejestracyjnego, 
c) profesjonalnych tablic rejestracyjnych, w tym: 
– kompletu profesjonalnych tablic samochodowych, 
– profesjonalnej tablicy motocyklowej, 
– profesjonalnej tablicy motorowerowej, 
d) znaku legalizacyjnego. 
2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględnia: 
1) konieczność ujednolicenia wzorów dokumentów i tablic wydawanych w ramach profesjonalnej rejestracji pojazdów 
oraz potrzebę zapewnienia ich funkcjonalności; 
2) konieczność prawidłowego zabezpieczenia blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych i profesjonalnych 
tablic rejestracyjnych; 
3) koszt wyprodukowania blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych i profesjonalnych tablic (tablicy) rej e-
stracyjnych; 
4) koszty czynności administracyjnych związanych z wydawaniem decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów, blankietów 
profesjonalnych dowodów rejestracyjnych i zalegalizowanych profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych; 
5) potrzebę minimalizowania obciążeń administracyjnych dla podmiotów uprawnionych. 
Art. 80zd. 1. Stawki opłat, o których mowa w art. 80t ust. 6 i art. 80zc ust. 1 pkt 7 lit. b i d, podlegają co 6 lat wal o-
ryzacji w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za okres 6 poprzednich lat 
obliczonemu na podstawie średniorocznych wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych w komunik a-
tach Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. 
2. W przypadku gdy wskaźnik, o którym mowa w ust. 1, ma wartość ujemną, stawki opłat, o których mowa w art. 80t 
ust. 6 i art. 80zc ust. 1 pkt 7 lit. b i d, nie ulegają zmianie. 
3. Minister właściwy do spraw transportu, co 6 lat, nie później niż do dnia 31 października, ogłasza, po zasięgnięciu 
opinii Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej 
Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawek opłat, o których mowa w art. 80t ust. 6 i art. 80zc ust. 1 pkt 7 lit. b i d, ob o-
wiązujących od dnia 1 stycznia roku następnego, zaokrąglając je w górę do 0,5 złotego albo do złotego.  
Art. 80ze. 1. Podmiot uprawniony przechowuje: 
1) decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów, 
2) blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz profesjonalne dowody rejestracyjne, 
3) profesjonalne tablice (tablicę) rejestracyjne 
– w swojej siedzibie albo oddziale, w sposób zabezpieczający je przed kradzieżą lub zniszczeniem oraz dostępem osób 
nieuprawnionych. 
2. Podmiot uprawniony przechowuje: 
1) decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów przez okres 5 lat od dnia, w którym upłynął termin ważności tej decyzji, 
lub od dnia uchylenia tej decyzji; 
2) blankiety profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, profesjonalne dowody rejestracyjne i profesjonalne tablice 
(tablicę) rejestracyjne do czasu ich zwrotu staroście. 
3. W przypadku kradzieży blankietów profesjonalnych dowodów rejestracyjnych, profesjonalnych dowodów rejestr a-
cyjnych lub profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych podmiot uprawniony zawiadamia o tym fakcie właściwy organ 
Policji oraz starostę, który wydał decyzję o profesjonalnej rejestracji pojazdów. 
  
Dziennik Ustaw – 104 – Poz. 110 
 
 Art. 80zf. 1. Zabrania się: 
1) korzystania z profesjonalnego dowodu rejestracyjnego lub profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych przez os o-
bę do tego nieuprawnioną; 
2) wykonywania jazdy testowej bez wypełnionego profesjonalnego dowodu rejestracyjnego. 
2. W przypadku trzykrotnego zatrzymania profesjonalnego dowodu rejestracyjnego w ciągu danego roku kalendarzo-
wego podmiot uprawniony podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 140ma ust. 2. 
3. Starosta po otrzymaniu od administratora centralnej ewidencji pojazdów informacji o pierwszym zatrzymaniu pr o-
fesjonalnego dowodu rejestracyjnego podmiotowi uprawnionemu informuje ten podmiot, że w przypadku zatrzymania po 
raz trzeci profesjonalnego dowodu rejestracyjnego w ciągu danego roku kalendarzowego nałoży na niego karę pieniężną, 
o której mowa w art. 140ma ust. 2. 
Rozdział 3 
Badania techniczne pojazdów 
Art. 81. 1. Właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład 
kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. 
2. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami 
technicznymi. 
3. Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na teryt o-
rium Rzeczypospolitej Polskiej. 
4. Badaniu, o którym mowa w ust. 3, nie podlega: 
1) nowy pojazd, dla którego wydano świadectwo zgodności WE, świadectwo zgodności, dopuszczenie jednostkowe 
pojazdu, decyzję o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwo dopuszczenia indywidualnego WE 
pojazdu; 
2) zarejestrowany pojazd: 
a) na którego typ wydano świadectwo homologacji typu WE pojazdu – w okresie od dnia pierwszej rejestracji za 
granicą do dnia terminu okresowego badania technicznego, ustalonego na podstawie ust. 5, lub 
b) w którego dowodzie rejestracyjnym lub innym dokumencie wydanym przez właściwy organ państwa członko w-
skiego przedstawionym do rejestracji, zawarta jest informacja o wykonanym badaniu technicznym i jego terminie 
ważności 
– z wyjątkiem taksówki, pojazdu uprzywilejowanego lub pojazdu odpowiednio przystosowanego lub wyposażonego 
zgodnie z przepisami o przewozie towarów niebezpiecznych, pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym 
podlegającym dozorowi technicznemu oraz pojazdu przystosowanego konstrukcyjnie do ruchu lewostronnego. 
5. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6– 10. 
6. Okresowe badanie techniczne samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowite j 
nieprzekraczającej 3,5 t, motocykla lub przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t przeprowadza 
się przed upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, następnie przed upływem 5 lat od dnia pierwszej rejestracji i nie 
później niż 2 lata od dnia przeprowadzenia poprzedniego badania technicznego, a następnie przed upływem kolejnego roku 
od dnia przeprowadzenia badania. Nie dotyczy to pojazdu przewożącego towary niebezpieczne, taksówki, pojazdu sam o-
chodowego konstrukcyjnie przeznaczonego do przewozu osób w liczbie od 5 do 9, wykorzystywanego do zarobkowego 
transportu drogowego osób, pojazdu marki „SAM”, pojazdu zasilanego gazem, pojazdu uprzywilejowanego oraz pojazdu 
używanego do nauki jazdy lub egzaminu państwowego, które podlegają corocznym badaniom technicznym. 
7. Okresowe badanie techniczne ciągnika rolniczego, przyczepy rolniczej oraz motoroweru przeprowadza się przed 
upływem 3 lat od dnia pierwszej rejestracji, a następnie przed upływem każdych kolejnych 2 lat od dnia przeprowadzenia 
badania. 
8. Przepisy ust. 6 i 7 dotyczą również pojazdów, o których mowa w ust. 6 i 7, zarejestrowanych po raz pierwszy za 
granicą. W tym przypadku za dzień pierwszej rejestracji, o której mowa w ust. 6 i 7, przyjmuje się dzień pierwszej rej e-
stracji za granicą. 
9. Okresowe badanie techniczne autobusu przeprowadza się przed upływem roku od dnia pierwszej rejestracji 
i następnie co 6 miesięcy. 
  
Dziennik Ustaw – 105 – Poz. 110 
 
 10. Przyczepa lekka i pojazd zabytkowy nie podlegają okresowym badaniom technicznym. W przypadku pojazdu 
zabytkowego, wykorzystywanego do zarobkowego transportu drogowego podlega on corocznym badaniom technicznym. 
11. Niezależnie od badań, o których mowa w ust. 3–5, dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd: 
1) skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego: 
a) w razie uzasadnionego przypuszczenia, że zagraża bezpieczeństwu ruchu lub narusza wymagania ochrony śr o-
dowiska, 
b) który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji 
nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem pkt 5, lub noszący ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny 
wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpiecze ń-
stwa ruchu drogowego; 
2) skierowany przez starostę albo na wniosek posiadacza pojazdu: 
a) w celu identyfikacji lub ustalenia danych niezbędnych do jego rejestracji, 
b) jeżeli z dokumentów wymaganych do jego rejestracji wynika, że uczestniczył on w wypadku drogowym, lub 
narusza wymagania ochrony środowiska; 
2a)62) skierowany przez starostę po otrzymaniu:  
a) informacji, o której mowa w art. 54f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym,  
b) wniosku organu kontroli ruchu drogowego o konieczności przeprowadzenia dodatkowego badania technicznego 
pojazdu kategorii M 2, M3, N2 i N3, przyczepy kategorii O 3 i O4 i ciągnika kołowego kategorii T 5 użytkowanego 
na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy; 
3) w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub wymiany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rej e-
stracyjnym, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 4 pkt 5 i 6, z wyłączeniem montażu instalacji do zasilania gazem; 
4) który ma być używany jako taksówka, pojazd uprzywilejowany, pojazd do nauki jazdy, pojazd do przeprowadzania 
egzaminu państwowego lub pojazd odpowiednio przystosowany lub wyposażony zgodnie z przepisami o przewozie 
drogowym towarów niebezpiecznych; 
5) w którym została dokonana naprawa wynikająca ze szkody istotnej; 
6) w którym w czasie badania technicznego stwierdzono ślady uszkodzeń lub naruszenie elementów nośnych konstrukcji 
pojazdu, mogących stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
7) dla którego określono wymagania techniczne w przepisach o podatku od towarów i usług, w przepisach o podatku 
dochodowym od osób fizycznych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych; 
8) autobus, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, co do zgodności 
z dodatkowymi warunkami technicznymi; 
9) dla którego określono dodatkowe wymagania techniczne w międzynarodowych porozumieniach dotyczących międz y-
narodowego transportu drogowego; 
10) wyposażony w blokadę alkoholową. 
11a. Badaniu co do zgodności z warunkami technicznymi podlega pojazd zabytkowy przed pierwszą rejestracją na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
12. Badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu 
może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdz a-
jącego sprawność urządzenia technicznego. 
12a. Badanie techniczne pojazdu wyposażonego w blokadę alkoholową przeprowadza się po przedstawieniu dok u-
mentu potwierdzającego kalibrację blokady alkoholowej, wystawionego przez producenta urządzenia lub jego upoważni o-
nego przedstawiciela, ważnego przez okres 12 miesięcy od dnia wystawienia. 
13. W razie powstania trudności w ustaleniu parametrów pojazdu, badanie techniczne może być przeprowadzone po 
przedstawieniu opinii rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a. 
                                                           
62) Dodany przez art. 1 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
  
Dziennik Ustaw – 106 – Poz. 110 
 
 14.63) Termin ważności badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 4  pkt 2 lit. b, uznaje się, o ile nie jest 
dłuższy niż termin ważności badania technicznego ustalany na podstawie ust. 5– 10. 
15. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzenia badań 
technicznych oraz wzory dokumentów stosowanych przy tych badaniach, uwzględniając w szczególności zakres warunków 
technicznych pojazdów podlegających badaniu. 
16. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpiecznego korzystania 
z pojazdów zabytkowych oraz zakres warunków technicznych tych pojazdów podlegających badaniu, określi, w drodze 
rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzania badań zgodności tych pojazdów z warunkami technicznymi, wzory 
dokumentów związanych z tymi badaniami. 
Art. 81a.64) Wymiana drogomierza jest dopuszczalna, gdy drogomierz nie odmierza przebiegu pojazdu w sytuacji , 
w której ze względu na przeznaczenie drogomierza powinien ten przebieg odmierzać lub gdy jest konieczna w y-
miana elementu pojazdu, z którym drogomierz jest nierozerwalnie związany. Wymiana drogomierza może nastąpić 
tylko na drogomierz sprawny i właściwy dla danego typu pojazdu. 
Art. 81b.64) 1. Właściciel lub posiadacz pojazdu, pojazdu wolnobieżnego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego 
w skład kolejki turystycznej lub motoroweru, także niezarejestrowanego, który dokonał wymiany drogomierza, jest 
obowiązany w terminie 14 dni od dnia wymiany tego drogomierza przedstawić pojazd w stacji kontroli pojazdów 
w celu dokonania odczytu wskazania drogomierza, o którym mowa w art. 81a zdanie drugie, wraz z jednostką mi a-
ry. Przepis art. 81 ust. 13 stosuje się odpowiednio. 
2. Niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 1, nie stanowi podstawy odmowy przez stację kontroli p o-
jazdów dokonania odczytu wskazania drogomierza wraz z jednostką miary. 
3. Warunkiem dokonania odczytu, o którym mowa w ust. 1, jest uiszczenie przez właściciela lub posiadacza 
pojazdu opłaty za dokonanie odczytu wskazania drogomierza wraz z jednostką miary oraz opłaty ewidencyjnej. 
4. Maksymalna wysokość opłaty za dokonanie odczytu wskazania drogomierza wraz z jednostką miary nie 
może przekroczyć 100 zł. Opłata stanowi przychód przedsiębiorcy prowadzącego stację kontroli pojazdów. 
5. Czynność, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się po złożeniu diagnoście przez właściciela lub posiadacza 
pojazdu pisemnego oświadczenia o wymianie drogomierza, sporządzonego na urzędowym formularzu. Oświadcz e-
nie zawiera: 
1) imię i nazwisko składającego oświadczenie; 
2) numer PESEL składającego oświadczenie, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, 
numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument; 
3) adres zamieszkania składającego oświadczenie; 
4) dane identyfikujące pojazd; 
5) datę i przyczynę wymiany drogomierza; 
6) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia; 
7) klauzulę o treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”; 
8) czytelny podpis składającego oświadczenie. 
6. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fa ł-
szywego oświadczenia. Klauzula, o której mowa w ust. 5 pkt 7, zastępuje pouczenie o odpowiedzialności karnej za 
złożenie fałszywego oświadczenia. 
7. Datę i przyczynę wymiany drogomierza stwierdza, na podstawie oświadczenia, o którym mowa w ust. 5, 
uprawniony diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów. 
8. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wzór urzędowego formularza oświadczenia właściciela lub posiadacza pojazdu o wymianie drogomierza, m a-
jąc na uwadze rzetelne dokumentowanie czynności związanych z wymianą drogomierza; 
2) organ zobowiązany do przechowywania oświadczenia, o którym mowa w ust. 5, oraz sposób przekazywania 
tego oświadczenia, mając na uwadze znaczenie tego dokumentu dla gromadzonych informacji o pojeździe. 
                                                           
63) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
64) Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
  
Dziennik Ustaw – 107 – Poz. 110 
 
 9. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia szczegółowe czynności upraw-
nionych diagnostów związane z dokonaniem odczytu wskazania drogomierza wraz z jednostką miary oraz wyso-
kość opłaty za dokonanie odczytu wskazania drogomierza wraz z jednostką miary, mając na uwadze konieczność 
zapewnienia jednolitej procedury w zakresie dokonywania odczytu wskazania drogomierza wraz z jednostką 
miary, rzetelnego dokumentowania czynności związanych z wymianą drogomierza oraz koszty tych czynności, 
w tym niezbędny nakład pracy, a także zasady proporcjonalności opłat.  
Art. 82. 1. Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego 
pojazdu. 
2. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego upra w-
niony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego. 
Art. 83. 1. Badanie techniczne przeprowadza się po uiszczeniu przez właściciela lub posiadacza pojazdu opłaty za 
przeprowadzenie badania technicznego i opłaty ewidencyjnej, w: 
1) podstawowej stacji kontroli pojazdów – w zakresie: 
a) okresowego badania technicznego pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, z z a-
strzeżeniem lit. c, 
b) dodatkowych badań technicznych w odniesieniu do pojazdów, o których mowa w lit. a, z zastrzeżeniem ust. 1a, 
c) badań technicznych przyczep przeznaczonych do łączenia z pojazdami określonymi w lit. a, o ile stacja spełnia 
wymagania, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy w zakresie długo-
ści stanowiska kontrolnego; 
2) okręgowej stacji kontroli pojazdów – w zakresie: 
a) okresowego badania technicznego wszystkich pojazdów, 
b) dodatkowych badań technicznych w odniesieniu do pojazdów, o których mowa w lit. a, 
c) badań co do zgodności z warunkami technicznymi pojazdów zabytkowych. 
1a. Badanie techniczne w zakresie badań co do zgodności z warunkami technicznymi autobusu, którego dopuszczalna 
prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, pojazdu przeznaczonego do przewozu towarów niebe z-
piecznych, pojazdu zabytkowego, pojazdu marki „SAM”, pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych lub w y-
miany elementów powodujących zmianę danych w dowodzie rejestracyjnym oraz pojazdu, dla którego określono wymag a-
nia techniczne w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. 
o podatku dochodowym od osób fizycznych lub ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób pra w-
nych, a także dla którego określono dodatkowe wymagania w międzynarodowych porozumieniach dotyczących między-
narodowego transportu drogowego jest przeprowadzane wyłącznie w okręgowej stacji kontroli pojazdów. 
1b. W przypadku dokonywania opłat, o których mowa w ust. 1, w obrocie bezgotówkowym za ich uiszczenie uważa 
się złożenie przez właściciela lub posiadacza pojazdu dyspozycji obciążenia rachunku bankowego, rachunku w spółdzie l-
czej kasie oszczędnościowo-kredytowej, rachunku płatniczego w instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronic z-
nego na podstawie polecenia przelewu albo zapłaty za pomocą innego niż polecenie przelewu instrumentu płatniczego. 
1c. Opłaty, o których mowa w ust. 1, mogą być uiszczone po przeprowadzeniu badania technicznego, jeżeli przewid u-
je to umowa zawarta między przedsiębiorcą prowadzącym stację kontroli pojazdów a właścicielem lub posiadaczem p o-
jazdu. 
1d. Obowiązek uiszczenia opłaty ewidencyjnej, o której mowa w ust. 1, nie dotyczy pojazdów niepodlegających rej e-
stracji i pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 3. 
2. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w roz u-
mieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsi ę-
biorców prowadzących stację kontroli pojazdów. 
2a. Stację kontroli pojazdów mogą prowadzić następujące podmioty niebędące przedsiębiorcami: 
1) szkoła lub centrum kształcenia, kształcące w zawodach związanych z naprawą i eksploatacją pojazdów; 
2) jednostka: 
a) organizacyjna służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, 
b) organizacyjna podległa lub nadzorowana przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw zdrowia, 
ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego i nauki lub ministra właściwego do spraw transportu, 
c) ochrony przeciwpożarowej, 
d) systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego. 
  
Dziennik Ustaw – 108 – Poz. 110 
 
 2b. W stosunku do podmiotów, o których mowa w ust. 2a, stosuje się odpowiednio przepisy odnoszące się do prze d-
siębiorców określone w niniejszym rozdziale. 
2c. Środki publiczne przekazywane na działalność podstawową podmiotów, o których mowa w ust. 2a, nie mogą być 
wykorzystane w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 2. 
3. Stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który: 
1) posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
2) nie jest przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość; 
3) nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo 
przeciwko dokumentom – dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej; 
4) posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakr e-
su badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań; 
5) posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu 
przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów; 
6) zatrudnia uprawnionych diagnostów. 
4. Poświadczenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, wydaje za opłatą, w drodze decyzji, Dyrektor Transportowego 
Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Poświadczenie zachowuje ważność do czasu 
zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane, nie dłużej niż przez 5 lat od daty jego wydania. 
Art. 83a. 1. Organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów 
jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem. 
2. W przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą, o której mowa w art. 83 ust. 2, w jednostkach 
organizacyjnych położonych na obszarze różnych powiatów, jest on obowiązany uzyskać wpis w odrębnych właściwych 
rejestrach na każdą z tych jednostek. 
3. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest dokonywany na wniosek przedsi ę-
biorcy zawierający następujące dane: 
1) firmę przedsiębiorcy oraz jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania; 
2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, oraz 
numer identyfikacyjny REGON, o ile przedsiębiorca taki numer posiada; 
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) – jeżeli podmiot jest obowiązany posługiwać się tym numerem na podstawie 
przepisów o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników; 
4) adres stacji kontroli pojazdów przedsiębiorcy; 
5) zakres badań, jakie przedsiębiorca zamierza przeprowadzać; 
6) imiona i nazwiska zatrudnionych diagnostów wraz numerami ich uprawnień. 
4. Wraz z wnioskiem przedsiębiorca składa oświadczenie następującej treści: 
„Oświadczam, że: 
1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów są ko m-
pletne i zgodne z prawdą; 
2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli 
pojazdów, określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym.”. 
5. Oświadczenie powinno również zawierać: 
1) firmę przedsiębiorcy oraz jego miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres; 
2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia; 
3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz pełnionej 
funkcji. 
5a. Minister właściwy do spraw transportu określi wzór wniosku o zmianę danych zawartych w rejestrze przedsi ę-
biorców prowadzących stację kontroli pojazdów oraz wzór wniosku o wykreślenie z rejestru przedsiębiorców prowadz ą-
cych stację kontroli pojazdów, w formie dokumentów elektronicznych w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
  
Dziennik Ustaw – 109 – Poz. 110 
 
 6. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów umieszcza się dane przedsiębiorcy, o których 
mowa w ust. 3, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby. 
7. Starosta może wyrazić zgodę na umieszczanie nadanych cech identyfikacyjnych pojazdu przez stację kontroli 
pojazdów. 
Art. 83aa.  Właściwy starosta wydaje z urzędu zaświadczenie o dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców prow a-
dzących stację kontroli pojazdów. 
Art. 83ab. 1. Właściwy starosta prostuje z urzędu wpis do rejestru zawierający oczywiste błędy lub niezgodności ze 
stanem faktycznym. 
2. W przypadku zmiany danych wpisanych do rejestru przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wp i-
su w rejestrze w terminie 14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana tych danych. 
Art. 83ac.  1. Właściwy starosta jest obowiązany dokonać wpisu przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prow a-
dzących stację kontroli pojazdów w terminie 7 dni od dnia wpływu do niego wniosku o wpis wraz z oświadczeniem, 
o którym mowa w art. 83a ust. 4. 
2. Jeżeli właściwy starosta nie dokona wpisu w terminie, o którym mowa w ust. 1, a od dnia wpływu wniosku do ni e-
go upłynęło 14 dni, przedsiębiorca może rozpocząć działalność. Nie dotyczy to przypadku, gdy starosta wezwał przedsi ę-
biorcę do uzupełnienia wniosku o wpis nie później niż przed upływem 7 dni od dnia jego otrzymania. W takiej sytuacji 
termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, biegnie odpowiednio od dnia wpływu uzupełnienia wniosku o wpis.  
Art. 83b.  1. Nadzór nad stacjami kontroli pojazdów sprawuje starosta. 
2. W ramach wykonywanego nadzoru starosta: 
1) co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: 
a) zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art. 83 ust. 3, 
b) prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów, 
c) prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji; 
2) wydaje zalecenia pokontrolne i wyznacza termin usunięcia naruszeń warunków wykonywania działalności gospoda r-
czej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów; 
3) wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów, skreślając przedsiębiorcę 
z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca: 
a) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 83a ust. 4, niezgodne ze stanem faktycznym, 
b) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli 
pojazdów w wyznaczonym przez starostę terminie, 
c) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. 
2a. Decyzja, o której mowa w ust. 2 pkt 3, podlega natychmiastowemu wykonaniu. 
2b. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 2 pkt 3, jeżeli przedsiębiorca wykonuje działalność gos-
podarczą objętą wpisem także na podstawie wpisów do innych rejestrów działalności regulowanej w tym samym zakresie 
działalności gospodarczej, z urzędu wykreśla się przedsiębiorcę także z tych rejestrów działalności regulowanej. 
3. Starosta może powierzyć, w drodze porozumienia, czynności kontrolne Dyrektorowi Transportowego Dozoru 
Technicznego. 
4. (uchylony) 
Art. 83ba.  1. Przedsiębiorca, którego wykreślono z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów, 
może uzyskać ponowny wpis do rejestru w tym samym zakresie działalności gospodarczej nie wcześniej niż po upływie 
3 lat od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 3. 
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy, który wykonywał działalność gospodarczą bez wpisu do 
rejestru. Nie dotyczy to sytuacji określonej w art. 83ac ust. 2. 
Art. 83bb. Właściwy starosta wykreśla przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli p o-
jazdów na jego wniosek, a także po uzyskaniu informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej 
lub Krajowego Rejestru Sądowego o wykreśleniu przedsiębiorcy.  
  
Dziennik Ustaw – 110 – Poz. 110 
 
 Art. 83c. Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 
2018 r. – Prawo przedsiębiorców. 
Art. 84. 1. Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta. 
2. Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie p o-
siada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała egzamin kwalifikacyjny. 
2a. Egzamin, o którym mowa w ust. 2, przeprowadza za opłatą komisja powołana przez Dyrektora Transportowego 
Dozoru Technicznego. 
2b. Przez wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, o których mowa w ust. 2, rozumie się: 
1) wyższe wykształcenie w obszarze nauk technicznych o specjalności samochodowej i udokumentowane 6 miesięcy 
praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub 
naprawy pojazdów albo 
2) średnie wykształcenie techniczne lub wykształcenie średnie branżowe, o specjalności samochodowej i udokument o-
wany rok praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli 
lub naprawy pojazdów, albo 
3) wyższe wykształcenie w obszarze nauk technicznych o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowany rok 
praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku kontroli lub n a-
prawy pojazdów, albo 
4) średnie wykształcenie techniczne lub wykształcenie średnie branżowe, o specjalności innej niż samochodowa i udo-
kumentowane 2 lata praktyki w stacji kontroli pojazdów lub w zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowis-
ku kontroli lub naprawy pojazdów. 
2c. Z obowiązku odbycia szkolenia, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniona osoba ubiegająca się o wydanie upra w-
nienia do wykonywania badań technicznych, która ukończyła studia wyższe na kierunku studiów w obszarze nauk tec h-
nicznych obejmującym wiedzę i umiejętności w zakresie diagnostyki samochodowej. 
2d. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 2c, następuje na podstawie dołączonych do wniosku dokumentów poświadcz a-
jących ukończenie studiów wyższych. 
2e. Do okresu praktyki, o którym mowa w ust. 2b pkt 1 i 3, wlicza się praktykę objętą programem studiów, pod w a-
runkiem że praktyka jest odbywana na podstawie umowy zawartej między uczelnią a stacją kontroli pojazdów lub podmi o-
tem, o którym mowa w art. 86 ust. 1. 
3. Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej ko n-
troli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 
1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 
2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze 
stanem faktycznym lub przepisami. 
4. W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie 
może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna. 
Art. 84a. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) szczegółowe wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów przeprowadzających badania techniczne w określo-
nym zakresie; 
1a) wzór wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów oraz wzór zaświadczenia 
potwierdzającego wpis przedsiębiorcy do tego rejestru; 
2) program szkolenia diagnostów, sposób przeprowadzania egzaminu kwalifikacyjnego, o którym mowa w art. 84 ust. 2, 
i wysokość opłaty za egzamin oraz wzory dokumentów związanych z uzyskaniem uprawnień do wykonywania badań 
technicznych; 
3) wysokość opłat za: 
a) wydanie poświadczenia, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 5, 
b) przeprowadzenie badań technicznych. 
  
Dziennik Ustaw – 111 – Poz. 110 
 
 2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględni w szczegó l-
ności warunki techniczne pojazdów podlegających badaniu, konieczność zapewnienia odpowiednich kwalifikacji diagnos-
tów wykonujących badanie oraz koszty wykonywania badań. 
Art. 85. 1. Tramwaj i trolejbus podlegają odrębnym badaniom technicznym. 
2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, zakres, warunki, terminy i sposób prz e-
prowadzania badań technicznych tramwajów i trolejbusów oraz jednostki wykonuj ące te badania, uwzględniając w szcz e-
gólności: 
1) warunki techniczne pojazdów podlegających badaniu; 
2) proces zużywania podstawowych części i elementów wyposażenia tych pojazdów mających bezpośredni wpływ na 
bezpieczeństwo ruchu; 
3) odpowiednie wyposażenie jednostek wykonujących te badania. 
Art. 86. 1. Do pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 
Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorup-
cyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę 
Celno-Skarbową, których dotyczą warunki i tryb rejestracji określone w art. 73 ust. 3 oraz w art. 76 ust. 4 pkt 1, oraz p o-
jazdów należących do obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umów 
międzynarodowych, o których mowa w art. 73 ust. 2b, a także do pojazdów Państwowej Straży Pożarnej mają zastosow a-
nie przepisy art. 83 ust. 1, z wyłączeniem wymogu posiadania zezwolenia starosty, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt 1 
lit. b. 
2. Badania techniczne pojazdów służb, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane: 
1) przez upoważnione komórki organizacyjne lub stacje kontroli pojazdów prowadzone przez służby, o których mowa 
w ust. 1, z wyłączeniem obcych sił zbrojnych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
2) w stacjach kontroli pojazdów prowadzących działalność, o której mowa w art. 83 ust. 2. 
3. Upoważnione do przeprowadzania badań technicznych komórki organizacyjne lub stacje kontroli, o których mowa 
w ust. 2 pkt 1, posiadają uprawnienia stacji kontroli pojazdów wyłącznie w odniesieniu do pojazdów służb, o których m o-
wa w ust. 1. 
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, minister właściwy do spraw finansów publicznych oraz Minister Obr o-
ny Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji 
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Komendanta Służby Ochrony Państwa i Szefa Centralnego Biura 
Antykorupcyjnego, a także Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, uwzględni a-
jąc specyfikę wynikającą z przeznaczenia pojazdów służb, o których mowa w ust. 1, określą, w drodze rozporządzenia: 
1) jednostki organizacyjne sprawujące nadzór nad komórkami organizacyjnymi i stacjami kontroli pojazdów przeprow a-
dzającymi badania techniczne pojazdów oraz wydające upoważnienia do przeprowadzania badań technicznych, wzory 
dokumentów związanych z uzyskaniem upoważnień do wykonywania badań oraz wzór upoważnienia do ich przepr o-
wadzania; 
2) wymagania w stosunku do komórek organizacyjnych i stacji kontroli pojazdów upoważnionych do przeprowadzania 
badań technicznych pojazdów; 
3) wzory dokumentów stosowanych przy badaniach technicznych pojazdów; 
4) warunki i terminy przeprowadzania badań technicznych pojazdów; 
5) okoliczności dopuszczające przeprowadzanie badań technicznych pojazdów, w stacjach kontroli pojazdów prowadz ą-
cych działalność, o której mowa w art. 83 ust. 2, nieposiadających upoważnienia do badań technicznych pojazdów służb; 
6) zasady i warunki współpracy przy wykonywaniu badań technicznych pojazdów innej służby niż właściwa dla komórki 
organizacyjnej przeprowadzającej badanie. 
Art. 86a. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 112 – Poz. 110 
 
 DZIAŁ IV 
Bezpieczeństwo ruchu drogowego 
Rozdział 1 
(uchylony) 
Rozdział 1a 
Centralna ewidencja kierowców 
Art. 100a.65) 1. Tworzy si ę centralną ewidencję kierowców, zwan ą dalej „ewidencją ”. 
2. (uchylony) 
3. (uchylony) 
4. Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw informatyzacji w systemie teleinformatycznym. W rozumieniu 
niniejszej ustawy minister ten jest administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. 
Art. 100aa. 1. W ewidencji gromadzi się dane o: 
1) osobach posiadających lub którym cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, tramwajami lub 
motorowerami, zwane dalej „uprawnieniami”; 
2) osobach nieposiadających uprawnień, które kierując pojazdem popełniły naruszenie określone w przepisach wyd a-
nych na podstawie art. 105 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami; 
3)  osobach nieposiadających uprawnień, w stosunku do których orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów; 
4) osobach ubiegających się o uzyskanie uprawnień; 
5) wykładowcach prowadzących szkolenie; 
6) egzaminatorach; 
7) lekarzach uprawnionych do przeprowadzania badań lekarskich w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań 
zdrowotnych do kierowania pojazdami; 
8) psychologach uprawnionych do wykonywania badań psychologicznych w zakresie psychologii transportu; 
9) instruktorach techniki jazdy; 
10) instruktorach prowadzących szkolenie; 
11) ośrodkach szkolenia kierowców i innych jednostkach prowadzących szkolenie; 
12) pracowniach psychologicznych wykonujących badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu; 
13) ośrodkach doskonalenia techniki jazdy; 
14) ośrodkach egzaminacyjnych i ich oddziałach terenowych; 
15) ośrodkach szkolenia w zakresie świadectw kwalifikacji zawodowej. 
2. W ewidencji gromadzi się również identyfikator osoby lub podmiotu dokonujących w ewidencji zamieszczenia lub 
zmiany danych. 
3. W ewidencji gromadzi się także dane zgromadzone do dnia 3 czerwca 2018 r. przez organy właściwe w sprawach 
wydawania uprawnień do kierowania pojazdami w związku z tworzeniem profilu kandydata na kierowcę. 
4. W stosunku do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, gromadzi się następujące dane: 
1) imię i nazwisko; 
2) datę i miejsce urodzenia; 
                                                           
65) Na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 100a i art. 100b–100e w brzmieniu obowiązującym do dnia 
4 czerwca 2018 r. stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, grom a-
dzenie i udostępnianie danych, na zasadach określonych w art. 100aa–100aq, w brzmieniu nadanym przez ustawę, o której mowa 
w odnośniku 37. Na podstawie art. 13 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa w zdaniu pierwszym, minister właściwy do 
spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, 
o których mowa w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 113 – Poz. 110 
 
 3) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdz a-
jącego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument; 
4) obywatelstwo; 
5) adres zamieszkania; 
6) datę zgonu; 
7) o uprawnieniach; 
8) o okresie próbnym i jego przedłużeniu; 
9) o skierowaniu na kurs reedukacyjny; 
10) o dokumentach stwierdzających uprawnienia; 
11) o zastosowaniu zakazu prowadzenia pojazdów; 
12) o wykroczeniach lub przestępstwach stanowiących naruszenia przepisów ruchu drogowego i przypisanych im pun k-
tach; 
13) o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do 
alkoholu; 
14) o zaświadczeniach ADR, o których mowa w przepisach o przewozie towarów niebezpiecznych; 
15) o świadectwach kwalifikacji zawodowej potwierdzających uzyskanie odpowiednich kwalifikacji lub ukończenie szk o-
lenia okresowego, o których mowa w przepisach o transporcie drogowym; 
16) o zezwoleniach na kierowanie pojazdami uprzywilejowanymi lub pojazdami, przewożącymi wartości pieniężne albo 
inne przedmioty wartościowe lub niebezpieczne, o których mowa w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie 
osób i mienia (Dz. U. z 2018 r. poz. 2142 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 1495 ); 
17) o instruktorze, wykładowcy, ośrodku szkolenia kierowców i innej jednostce, instruktorze techniki jazdy, ośrodku 
doskonalenia techniki jazdy, którzy prowadzili szkolenie; 
18) o egzaminatorze i wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego, którzy przeprowadzili egzamin państwowy; 
19) o psychologu, który wykonywał badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz lekarzu, który 
przeprowadzał badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania 
pojazdami; 
20) o orzeczeniach stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami; 
20a) o orzeczeniach stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na stanowisku kierowcy; 
21) o orzeczeniach stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami; 
22) o orzeczeniach stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy. 
5. W stosunku do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 4, gromadzi się następujące dane: 
1) identyfikator jednostki podziału terytorialnego kraju; 
2) datę utworzenia profilu kandydata na kierowcę; 
3) unikalny numer identyfikujący profil kandydata na kierowcę; 
4) imię i nazwisko; 
5) datę i miejsce urodzenia; 
6) datę zgonu; 
7) fotografię; 
8) wzór podpisu; 
9) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdz a-
jącego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument; 
10) obywatelstwo; 
11) adres zamieszkania; 
  
Dziennik Ustaw – 114 – Poz. 110 
 
 12) telefon, adres poczty elektronicznej – o ile został podany we wniosku; 
13) o posiadanych uprawnieniach; 
14) o dokumentach stwierdzających uprawnienia; 
15) wskazanie, jakiej kategorii prawa jazdy dotyczy profil; 
16) o orzeczeniach stwierdzających istnienie lub brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i o orzecze-
niach stwierdzających istnienie lub brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami; 
17) wskazanie, czy wniosek dotyczy: 
a) wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, 
b) przywrócenia cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami, 
c) wymiany wydanego za granicą prawa jazdy nieokreślonego w konwencjach o ruchu drogowym, 
d) zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, 
e) skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 
18) dotyczące obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów; 
19) dotyczące obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy; 
20) dotyczące rozpoczęcia szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej; 
21) dotyczące ukończonego szkolenia dla osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami – w przypadku 
jeżeli informacja o ukończonym szkoleniu widnieje w dokumentach kierowcy; 
22) dotyczące zgód, o których mowa w art. 11 ust. 2 i art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących poja z-
dami – jeżeli są wymagane; 
23) o egzaminach państwowych; 
24) o posiadanych świadectwach kwalifikacji zawodowej potwierdzających uzyskanie odpowiednich kwalifikacji lub 
ukończenie szkolenia okresowego, o których mowa w przepisach o transporcie drogowym. 
6. W odniesieniu do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5–10, gromadzi się następujące dane: 
1) imię i nazwisko; 
2) datę i miejsce urodzenia; 
3) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdz a-
jącego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument; 
4) numer ewidencyjny odpowiednio, wykładowcy, egzaminatora, lekarza, psychologa, instruktora techniki jazdy lub 
instruktora; 
5) dotyczące uprawnień oraz dokumentów je stwierdzających; 
6) datę i przyczynę skreślenia z ewidencji; 
7) datę, do której nie może być dokonany kolejny wpis do ewidencji. 
7. W odniesieniu do podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 11–13 i 15, gromadzi się następujące dane: 
1) nazwę; 
2) numer ewidencyjny albo numer w rejestrze; 
3) numer identyfikacyjny REGON; 
4) dotyczące prowadzonej działalności objętej wpisem; 
5) o wpisach i skreśleniach. 
7a. W odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w ust. 1 pkt 14, gromadzi się następujące dane: 
1) nazwę; 
2) adres siedziby albo oddziału terenowego; 
3) numer identyfikacyjny REGON; 
4) numer rozpoznawczy; 
5) dotyczące prowadzonej działalności objętej wpisem. 
  
Dziennik Ustaw – 115 – Poz. 110 
 
 8. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy katalog gromadzonych 
w ewidencji danych, o których mowa w ust. 4 pkt 7–12 i 14–22, ust. 5 pkt 13, 14, 16 i 18–24, ust. 6 pkt 5, ust. 7 pkt 4 i 5 
oraz ust. 7a pkt 5, przekazywanych przez podmioty, o których mowa w art. 100ac ust. 1, oraz uzupełnianych automatycznie 
przez system teleinformatyczny obsługujący ewidencję, mając na względzie użyteczność oraz proporcjonalność zakresu 
i rodzaju przetwarzanych danych, a także konieczność zapewnienia prawidłowego funkcjonowania ewidencji oraz bezpi e-
czeństwo gromadzonych w niej danych. 
Art. 100ab.  1. Danych zgromadzonych w ewidencji nie usuwa się, z wyłączeniem danych, o których mowa w: 
1) art. 100aa ust. 4 pkt 11 oraz ust. 5 pkt 18, które podlegają usunięciu z ewidencji: 
a) jeżeli dane o zakazie prowadzenia pojazdów podlegają usunięciu z Krajowego Rejestru Karnego, 
b) po 5 latach od daty uprawomocnienia się orzeczenia o zastosowaniu zakazu prowadzenia pojazdów, jeżeli dane 
o tym zakazie nie podlegają gromadzeniu w Krajowym Rejestrze Karnym; 
2) art. 100aa ust. 4 pkt 12 i 13, które podlegają usunięciu z ewidencji na zasadach określonych w art. 98 ust. 5 i 6 ustawy 
z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. 
1a. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b, dane, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 11 i ust. 5 pkt 18, 
są usuwane automatycznie. 
2. (uchylony)66) 
Art. 100ac.  1. Dane, o których mowa w art. 100aa ust. 2–7a, przekazują do ewidencji:  
1) organ właściwy w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania pojazdami – w za-
kresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 1–5, pkt 7–10 i pkt 20 oraz ust. 5 pkt 1–5, pkt 7–17, pkt 19–22 
i pkt 24; 
2) sąd, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia – w zakresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 11 
i 13 oraz ust. 5 pkt 18; 
3) odpowiednio do swoich kompetencji: organy kontroli ruchu drogowego, prokurator, sąd lub organ orzekający w spra-
wach o naruszenia w postępowaniu dyscyplinarnym – w zakresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 12; 
4) odpowiednio do swoich kompetencji: organy kontroli ruchu drogowego, prokurator lub sąd – w zakresie danych, 
o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 10; 
5) marszałek województwa lub Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych – w zakresie danych, o których mowa 
w art. 100aa ust. 4 pkt 14; 
6) wojewoda lub dyrektor okręgowej komisji egzaminacyjnej – w zakresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 4 
pkt 15; 
7) kierownik ośrodka szkolenia w zakresie uzyskiwania kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w art. 39e ustawy 
z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – w zakresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 15; 
8) starosta – w zakresie danych, o których mowa w: 
a) art. 100aa ust. 4 pkt 16–19 i 21 oraz ust. 6 w stosunku do osób, o których mowa w art. 100aa ust. 1 pkt 5 i 10, 
b) art. 100aa ust. 7 w stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 100aa ust. 1 pkt 11; 
9) wojewoda – w zakresie danych, o których mowa w: 
a) art. 100aa ust. 4 pkt 17 w zakresie danych o instruktorze techniki jazdy i ośrodku doskonalenia techniki jazdy 
oraz w ust. 6 w stosunku do osób, o których mowa w art. 100aa ust. 1 pkt 9, 
b) art. 100aa ust. 7 w stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 100aa ust. 1 pkt 13 i 15; 
10) marszałek województwa – w zakresie danych, o których mowa w: 
a) art. 100aa ust. 6 w stosunku do osób, o których mowa w art. 100aa ust. 1 pkt 6– 8, 
b) art. 100aa ust. 7 w stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 100aa ust. 1 pkt 12, 
c) art. 100aa ust. 7a w stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 100aa ust. 1 pkt 14; 
                                                           
66) Przez art. 41 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 29. 
  
Dziennik Ustaw – 116 – Poz. 110 
 
 11) Biuro Informacyjne Krajowego Rejestru Karnego – w zakresie usunięcia danych o zakazie prowadzenia pojazdów, 
o którym mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 11 i ust. 5 pkt 18, z Krajowego Rejestru Karnego; 
12) kierownik ośrodka szkolenia kierowców – w zakresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 5 pkt 21; 
13) dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego – w zakresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 5 pkt 23. 
2. Dane, o których mowa w art. 100aa ust. 2 oraz ust. 7a pkt 4, są uzupełniane automatycznie przez system tele-
informatyczny obsługujący ewidencję. 
2a. Dane, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 7–12 i 14–22, ust. 5 pkt 13, 14, 16 i 18–24, ust. 6 pkt 5, ust. 7 pkt 4 i 5 
oraz ust. 7a pkt 5, mogą zawierać dodatkowo dane uzupełniane automatycznie przez system teleinformatyczny obsługujący 
ewidencję. 
3. Podmioty wymienione w ust. 1, wprowadzają dane do ewidencji w czasie wykonania czynności skutkującej 
koniecznością przekazania danych do ewidencji, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję lub za 
pomocą systemów teleinformatycznych obsługujących zadania realizowane przez te podmioty. 
4. Dane gromadzone w ewidencji są do niej przekazywane z rejestrów PESEL, REGON, TERYT, centralnej ewide n-
cji pojazdów i centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych, o ile są gromadzone w tych rejestrach. 
5. Minister właściwy do spraw informatyzacji może określić, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania 
danych pomiędzy ewidencją a rejestrami PESEL, REGON i TERYT, centralną ewidencją pojazdów i centralną ewidencją 
posiadaczy kart parkingowych, uwzględniając potrzebę zapewnienia płynności przepływu danych pomiędzy ewidencją 
a innymi rejestrami i ewidencjami, poprawności i aktualności gromadzonych danych oraz konieczność zapewnienia ochr o-
ny danych osobowych. 
Art. 100ad.  1. W celu umożliwienia wprowadzenia danych do ewidencji, podmiotom wymienionym w art. 100ac 
ust. 1 zapewnia się dostęp do danych zgromadzonych w ewidencji. 
2. Wprowadzenie danych do ewidencji następuje przez pobranie danych zgromadzonych w ewidencji, ich weryfika-
cję, w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty lub dane, oraz wpisanie do ewid encji nowych danych. W przypa d-
ku rozbieżności między danymi a danymi zawartymi w rejestrze PESEL lub REGON, rozstrzygające są dane zgromadzone 
w tych rejestrach. 
2a. W przypadku wprowadzenia do ewidencji danych dotyczących nowego podmiotu, dane te są pobierane z rejestru 
PESEL, REGON, centralnej ewidencji pojazdów oraz centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych, o ile są w nich 
gromadzone. 
3. System teleinformatyczny obsługujący ewidencję generuje komunikat o: 
1) wprowadzeniu danych do ewidencji – w przypadku poprawnego wprowadzenia nowych danych do ewidencji, który 
jest równoznaczny z wypełnieniem obowiązku wprowadzenia danych do ewidencji; 
2) niewprowadzeniu danych do ewidencji – w przypadku gdy nowe dane nie zostały wprowadzone do ewidencji i k o-
nieczne jest ponowne ich wprowadzenie w celu wypełnienia obowiązku wprowadzenia danych do ewidencji. 
4. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia: 
1) zakres danych, do których zapewnia się dostęp podmiotom wymienionym w art. 100ac ust. 1, mając na względzie 
prawidłowość wykonywania przez poszczególne podmioty zadań wynikających z niniejszej ustawy; 
2) wymagania techniczne i jakościowe w zakresie danych wprowadzanych do ewidencji oraz tryb i sposób ich wprow a-
dzania, mając na względzie zapewnienie wysokiej jakości przekazywanych danych do ewidencji i jej referencyjny 
charakter. 
Art. 100ae.  W przypadku braku możliwości wprowadzenia danych do ewidencji, spowodowanego przyczynami ni e-
zależnymi od podmiotu, wprowadzenia danych dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni roboczych od 
dnia, w którym powstał obowiązek ich wprowadzenia. 
  
Dziennik Ustaw – 117 – Poz. 110 
 
 Art. 100af.67) 1. Podmiot, który stwierdzi niezgodność danych zgromadzonych w ewidencji, wyjaśnia tę niezgodność 
w zakresie danych, do których przekazania jest obowiązany na podstawie ustawy, i wprowadza dane do ewidencji na zas a-
dach określonych w art. 100ad. 
2. W przypadku gdy nie jest możliwe wyjaśnienie niezgodności, podmiot, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie p o-
wiadamia o niezgodności administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji, za pomocą systemu teleinform a-
tycznego obsługującego ewidencję lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez 
ten podmiot. 
3. W celu wyjaśnienia niezgodności administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji niezwłocznie p o-
wiadamia, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję, o niezgodności podmiot, który wprowadził 
dane, których niezgodność dotyczy, w przypadku: 
1) stwierdzenia niezgodności przez administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji; 
2) o którym mowa w ust. 2. 
4. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, wyjaśnia tę niezgodność, w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty 
lub dane. 
5. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie informuje, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługuj ą-
cego ewidencję lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez ten podmiot, adm i-
nistratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji o wyjaśnieniu tej niezgodności, w przypadku: 
1) wprowadzenia poprawnych danych do ewidencji za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję 
lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez podmiot wprowadzający dane; 
2) stwierdzenia, że wprowadzone do ewidencji dane są poprawne; 
3) stwierdzenia braku możliwości usunięcia niezgodności, z podaniem uzasadnienia. 
6. Wprowadzenie do ewidencji danych, w stosunku do których stwierdzono niezgodność, o której mowa w ust. 2, 
wymaga uprzedniego wyjaśnienia tej niezgodności. 
7. Administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji umożliwi wprowadzenie do ewidencji danych bez 
uprzedniego wyjaśnienia niezgodności, jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań wynikających z przepisów odrębnych 
realizowanych przez podmioty obowiązane do wprowadzania danych do ewidencji w terminach wynikających z przepisów 
ustawowych. 
8. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wyjaśniania niezgodności 
danych zgromadzonych w centralnej ewidencji kierowców przez podmioty, które je przekazują, mając na uwadze koniec z-
ność zapewnienia kompletności i poprawności danych w ewidencji, zapewnienie terminowej obsługi procesów administr a-
cyjnych powiązanych z ewidencją i ich bezpieczeństwo. 
9. Przepisów ust. 1–8 nie stosuje się do usunięcia z ewidencji danych dotyczących zakazu prowadzenia pojazdu. 
Art. 100ah.  1. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile są one niezbędne do realizacji ich ustawowych 
zadań, następującym podmiotom: 
1) Policji; 
2) Inspekcji Transportu Drogowego; 
3) Żandarmerii Wojskowej; 
4) Szefowi Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych; 
5) Straży Granicznej; 
6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu; 
7) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu; 
8) Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego; 
                                                           
67) Na podstawie art. 10c ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 37, art. 100af w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 2018 r. 
nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wyjaśnianie niezgodności na zasadach określonych 
w art. 80bd, art. 100af i art. 100i, w brzmieniu nadanym ustawą, o której mowa w odnośniku 37. Na podstawie art. 10c ust. 2 zdanie 
pierwsze ustawy, wymienionej w zdaniu pierwszym, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzęd o-
wym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 118 – Poz. 110 
 
 9)68) Komendantowi Służby Ochrony Państwa; 
10) sądom; 
11) prokuraturze; 
12) starostom; 
13) strażom gminnym (miejskim); 
14) Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych; 
15) organom Krajowej Administracji Skarbowej;  
16) wojskowym komendantom uzupełnień; 
17) podmiotowi wydającemu karty, o którym mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych 
(Dz. U. z 2017 r. poz. 891 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1480 ); 
18) ministrowi właściwemu do spraw transportu w celu umożliwienia organom i służbom uprawnionym do korzystania 
z systemu Tachonet wymianę danych z organami i uprawnionymi służbami w innych państwach, w których funkcj o-
nuje system tachografu cyfrowego; 
19) marszałkowi województwa; 
20) wojewódzkiemu ośrodkowi ruchu drogowego; 
21)  zakładom ubezpieczeń: 
a) w zakresie niezbędnym do wykonywania uprawnień, o których mowa w art. 43 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. 
o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpiecz y-
cieli Komunikacyjnych, 
b) w zakresie danych, o których mowa w art. 100aa ust. 4 pkt 7; 
22) Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu; 
23) ministrowi właściwemu do spraw rodziny; 
24) ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego; 
25) organowi właściwemu dłużnika, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom 
uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2019 r. poz. 670, 730, 1802 i 1818 ). 
1a. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się także ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w celu re a-
lizacji jego ustawowych zadań, za pomocą urządzeń teletransmisji danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku. 
2. Dane zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane sądom za pośrednictwem systemu teleinformatycznego, 
którego administratorem jest Minister Sprawiedliwości. 
2a. Zgromadzone w ewidencji dane mogą być udostępniane zakładom ubezpieczeń za pośrednictwem systemu tele-
informatycznego, obsługującego Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, o którym mowa w ustawie z dnia 22 maja 
2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpiecz y-
cieli Komunikacyjnych. 
3. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się w postaci elektronicznej za 
pomocą środków komunikacji elektronicznej na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji 
działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Udostępnienie danych w innej postaci, może nastąpić wyłącznie 
w przypadku, gdy nie będzie możliwe udostępnienie w postaci elektronicznej. 
4.49) Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się na uzasadniony wniosek 
złożony w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podp i-
sem zaufanym albo podpisem osobistym. Odpowiedź w postaci papierowej może stanowić wydruk z systemu teleinform a-
tycznego obsługującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga podpisu ani pieczęci. 
                                                           
68) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
  
Dziennik Ustaw – 119 – Poz. 110 
 
 5. Minister właściwy do spraw informatyzacji może wyrazić zgodę, w drodze decyzji, na udostępnienie danych zgr o-
madzonych w ewidencji podmiotom, o których mowa w ust. 1, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń 
teletransmisji danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki: 
1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane uzyskał; 
2) posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich 
uzyskania; 
3) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności. 
6. Decyzji, o której mowa w ust. 5, nie wydaje się w przypadku, o którym mowa w ust. 1a. 
Art. 100ai.  1. Dane zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane podmiotom zagranicznym w celu wypełnienia 
postanowień ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, a także wykonania aktu prawa st a-
nowionego przez organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem. Tryb i sposób udostępniania 
danych określają ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, akty prawa stanowionego przez 
organizację międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem lub porozumienia zawarte pomiędzy właściw y-
mi ministrami państw członkowskich Unii Europejskiej. 
2. Dane zgromadzone w ewidencji dotyczące praw jazdy udostępnia się właściwym organom państw członkowskich 
Unii Europejskiej przy wykorzystaniu Europejskiej Sieci Praw Jazdy. 
Art. 100aj.  1. Każdemu zainteresowanemu, po podaniu danych określonych w przepisach wydanych na podstawie 
ust. 3, dane zgromadzone w ewidencji, udostępnia się w postaci elektronicznej przy użyciu systemu teleinformatycznego. 
2. Dane osobowe zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane po uwierzytelnieniu zainteresowanego na zas a-
dach określonych w art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących 
zadania publiczne. 
3. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia: 
1) dane wymagane do uzyskania dostępu do poszczególnych danych, 
2) szczegółowy zakres udostępnianych danych 
– mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa danych. 
Art. 100ak.  1. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się także osobie, której one dotyczą. 
2.49) Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się na wniosek złożony w postaci papierowej albo w postaci elektr o-
nicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Odpowiedź 
w postaci papierowej stanowi wydruk z systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga po d-
pisu ani pieczęci. 
Art. 100al.  1. Minister właściwy do spraw informatyzacji może udostępnić dane zgromadzone w ewidencji innym 
podmiotom niż wymienione w art. 100ag–100ak, w tym osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organiz a-
cyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, jeżeli wykażą swój interes prawny. 
2.49) Podmiotom, o których mowa w ust. 1, dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się na uzasadniony wniosek 
złożony w postaci papierowej albo w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podp i-
sem zaufanym albo podpisem osobistym. Odpowiedź w postaci papierowej stanowi wydruk z systemu teleinformatycznego 
obsługującego ewidencję. Wydruk ten nie wymaga podpisu ani pieczęci. 
Art. 100am.  1. Dane zgromadzone w ewidencji są przekazywane do ponownego wykorzystywania, w sposób wykl u-
czający możliwość identyfikacji osób, z zachowaniem przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorz y-
stywaniu informacji sektora publicznego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. 
2.49) Dane zgromadzone w ewidencji są przekazywane do ponownego wykorzystywania na wniosek złożony w postaci 
papierowej albo w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektroniczn ym, podpisem zaufanym albo 
podpisem osobistym.  
3. Dane zgromadzone w ewidencji mogą być udostępniane do ponownego wykorzystywania także za pośrednictwem 
usług sieciowych. 
Art. 100an.  1. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym 
mowa w art. 100ah ust. 4, art. 100ak ust. 2, art. 100al ust. 2 oraz art. 100am ust. 2, kierując się potrzebami usprawnienia 
procesu udostępniania i przekazywania danych z ewidencji. 
2. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, rodzaj i zakres danych udostępni a-
nych na podstawie art. 100ah i art. 100ak–100am, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa danych prz e-
twarzanych w ewidencji i ich ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem i dostępem. 
  
Dziennik Ustaw – 120 – Poz. 110 
 
 Art. 100ao.  Udostępnienie i przekazywanie danych zgromadzonych w ewidencji następuje: 
1) nieodpłatnie, w przypadku danych: 
a) udostępnianych na podstawie art. 100ah–100ak, 
b) przekazywanych na podstawie art. 100am w sposób określony w art. 100am ust. 2 organom administracji 
publicznej, niewymienionym w art. 100ah ust. 1, w celach niekomercyjnych, 
c) udostępnianych na podstawie art. 100am w sposób określony w art. 100am ust. 3, w celach komercyjnych i ni e-
komercyjnych; 
2) odpłatnie, w przypadku danych: 
a) udostępnianych na podstawie art. 100al, 
b) przekazywanych na podstawie art. 100am w sposób określony w art. 100am ust. 2, w celach komercyjnych i ni e-
komercyjnych.  
Art. 100ap.  1. Wysokość opłaty za udostępnienie danych jednostkowych dotyczących jednej osoby lub jednego 
podmiotu nie może być wyższa niż 2% przeciętnego wynagrodzenia w  gospodarce narodowej, o którym mowa w art. 20 
pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. 
2. Wysokość opłaty za udostępnianie danych z ewidencji do celów komercyjnych i niekomercyjnych określa się 
według wzoru: 
O = K × (A + B) + M 
gdzie: 
O – łączna kwota opłaty za udostępnienie danych do celów komercyjnych i niekomercyjnych, 
K – współczynnik wynoszący: 
a) 1,0 – do celów niekomercyjnych, 
b) 1,5 – do celów komercyjnych, 
A – opłata za prace informatyczne, 
gdzie 
A = 0,5H1 × Z + 0,5H2 × Z + 0,75H3 × Z + 10H4 × Z + H5 × Z 
B – opłata za prace eksploatacyjne, 
gdzie 
B = 1,5H6 × 10Z + H7 × 10Z + 1,5H8 × 10Z + 0,6H9 × 10Z + 0,5H10 × 10Z 
M – koszt materiałów eksploatacyjnych doliczany, w przypadku gdy przekroczy 5% wartości usługi, 
a poszczególne symbole oznaczają: 
H – ilość godzin przeznaczonych na realizację zadania: 
H1 – czas trwania prac programowo-projektowych, 
H2 – czas opracowania dokumentacji programowej, 
H3 – czas trwania prac analitycznych i projektowych, 
H4 – czas opracowania nowego programu, 
H5 – czas opracowania programu z gotowych modułów, 
H6 – czas wyboru podzbioru z bazy danych, 
H7 – czas przetwarzania wybranych danych, 
H8 –  czas wykonania tablicy statystycznej, 
H9 –  czas drukowania wykazów z wybranego podzbioru zawierającego do 300 danych jednostkowych, 
H10 –  czas drukowania wykazów z wybranego podzbioru zawierającego powyżej 300 danych jednostkowych, 
Z – opłatę za udostępnienie danych jednostkowych z ewidencji. 
3. Maksymalna wysokość opłaty, o której mowa w ust. 2, wynosi 23 000 zł. 
  
Dziennik Ustaw – 121 – Poz. 110 
 
 4. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wysokość opłaty za udostępnienie danych jednostkowych z ewidencji, 
2) warunki i sposób wnoszenia opłaty za udostępnienie danych z ewidencji, 
3) sposób dokumentowania wniesienia opłaty za udostępnienie danych z ewidencji 
– mając na względzie zróżnicowaną postać składania wniosku o udostępnienie danych oraz tryb ich udostępniania do 
celów komercyjnych i niekomercyjnych. 
Art. 100aq.  W celu zapewnienia możliwości realizacji zadań wynikających z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 24 maja 
2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, minister właściwy do spraw informatyzacji 
zapewnia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego dostęp do ewidencji. 
Art. 100b.  (uchylony)65)  
Art. 100c.  (uchylony)65) 
Art. 100d.  (uchylony)65) 
Art. 100e.  (uchylony)65)  
Rozdział 1b 
Centralna ewidencja posiadaczy kart parkingowych 
Art. 100f.69) 1. Tworzy się centralną ewidencję posiadaczy kart parkingowych, o których mowa w art. 8, zwaną dalej 
„ewidencją”. 
2. Ewidencję prowadzi minister właściwy do spraw informatyzacji w systemie teleinformatycznym. W rozumieniu n i-
niejszej ustawy minister ten jest administratorem danych i informacji zgromadzonych w ewidencji. 
Art. 100g.69) 1. W ewidencji gromadzi się następujące dane: 
1) numer karty; 
2) datę wydania karty; 
3) datę ważności karty; 
4) oznaczenie zespołu, którego przewodniczący wydał kartę; 
5) imię i nazwisko, numer PESEL osoby niepełnosprawnej, której wydano kartę, a w przypadku osoby nieposiadającej 
numeru PESEL – serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten 
dokument; 
6) datę zgonu; 
7) nazwę i adres oraz numer identyfikacyjny REGON placówki, której wydano kartę, markę, model oraz numer rejestr a-
cyjny pojazdu, którego kierujący jest uprawniony do posługiwania się kartą – w przypadku kart wydanych placówce, 
o której mowa w art. 8 ust. 3a pkt 3; 
8) datę i przyczynę utraty ważności karty; 
9) status karty; 
10) identyfikator osoby lub podmiotu dokonującej w ewidencji zamieszczenia lub zmiany danych. 
2. Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1–5, 7 i 8, oraz informację o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 8 
ust. 5e pkt 2 i 3, przekazuje do ewidencji powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, którego przewodn i-
czący wydał kartę. 
3. Dane, o których mowa w ust. 1 pkt 9 i 10, są uzupełniane w sposób automatyczny przez system teleinformatyczny 
obsługujący ewidencję. 
                                                           
69) Na podstawie art. 10b ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 37, art. 100f–100m w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 
2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających funkcjonowanie centralnej ewidencji posiad a-
czy kart parkingowych. Na podstawie art. 10b ust. 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 37, minister właściwy do spraw informat y-
zacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa 
w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 122 – Poz. 110 
 
 4. Powiatowy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności wprowadza dane do ewidencji w czasie wykonania 
czynności skutkującej koniecznością przekazania danych do ewidencji za pomocą systemu teleinformatycznego obsługuj ą-
cego zadania realizowane przez ten podmiot. 
5. Dane gromadzone w ewidencji są do niej przekazywane z rejestrów PESEL, REGON, TERYT, centralnej ewide n-
cji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców, o ile są w tych rejestrach gromadzone. 
6. Minister właściwy do spraw informatyzacji może określić, w drodze rozporządzenia, tryb i terminy przekazywania 
danych pomiędzy ewidencją a rejestrami PESEL, REGON i TERYT, centralną ewidencją pojazdów i centralną ewidencją 
kierowców, uwzględniając potrzebę zapewnienia płynności przepływu danych pomiędzy ewidencją a innymi rejestrami 
i ewidencjami, poprawności i aktualności gromadzonych danych oraz konieczność zapewnienia ochrony danych osob o-
wych. 
7. (uchylony)70) 
8. Dane, o których mowa w ust. 1, usuwa się z ewidencji po upływie 3 lat od dnia utraty ważności karty. 
Art. 100h.69) 1. W celu wprowadzenia danych do ewidencji, powiatowym zespołom do spraw orzekania o niepełn o-
sprawności zapewnia się dostęp do danych zgromadzonych w ewidencji. 
2. Wprowadzenie danych do ewidencji następuje przez pobranie danych zgromadzonych w ewidencji, ich wery-
fikację, w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty lub dane, oraz wpisanie do ewidencji nowych danych. W prz y-
padku rozbieżności między danymi a danymi zawartymi w rejestrze PESEL lub REGON, rozstrzygające są dane zgrom a-
dzone w tych rejestrach. 
2a. W przypadku wprowadzenia do ewidencji danych dotyczących nowego podmiotu, dane te są pobierane z rejestru 
PESEL, REGON, centralnej ewidencji pojazdów oraz centralnej ewidencji kierowców, o ile są w nich gromadzone. 
W przypadku rozbieżności między danymi a danymi zawartymi w rejestrze PESEL lub REGON, rozstrzygające są dane 
zgromadzone w tych rejestrach. 
3. System teleinformatyczny obsługujący ewidencję generuje komunikat o: 
1) wprowadzeniu danych do ewidencji – w przypadku poprawnego wprowadzenia nowych danych do ewidencji, który 
jest równoznaczny z wypełnieniem obowiązku wprowadzenia danych do ewidencji; 
2) niewprowadzeniu danych do ewidencji – w przypadku gdy nowe dane nie zostały wprowadzone do ewidencji 
i konieczne jest ponowne ich wprowadzenie w celu wypełnienia obowiązku wprowadzenia danych do ewidencji. 
4. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia: 
1) zakres danych, do których zapewnia się dostęp powiatowym zespołom do spraw orzekania o niepełnosprawności, 
mając na względzie prawidłowość wykonywania przez nie zadań wynikających z niniejszej ustawy; 
2) wymagania techniczne i jakościowe w zakresie danych wprowadzanych do ewidencji oraz sposób ich wprowadzania, 
mając na względzie zapewnienie wysokiej jakości przekazywanych danych do ewidencji i jej referencyjny charakter. 
Art. 100i.71) 1. Podmiot, który stwierdzi niezgodność danych zgromadzonych w ewidencji, wyjaśnia tę niezgodność 
w zakresie danych, do których przekazania jest obowiązany na podstawie ustawy, i wprowadza dane do ewidencji na zas a-
dach określonych w art. 100h. 
2. W przypadku gdy nie jest możliwe wyjaśnienie niezgodności, podmiot, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie p o-
wiadamia o niezgodności administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji, za pomocą systemu teleinform a-
tycznego obsługującego ewidencję lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez 
ten podmiot. 
                                                           
70) Przez art. 41 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 29. 
71) Na podstawie art. 10b ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 37, art. 100i w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 2018 r. 
nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających funkcjonowanie centralnej ewidencji posiadaczy kart 
parkingowych. Na podstawie art. 10b ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 37, minister właściwy do spraw i n-
formatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których 
mowa w zdaniu pierwszym na podstawie art. 10c ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 37, art. 100i w brzmieniu obowiązuj ą-
cym od dnia 4 czerwca 2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wyjaśnianie niezgod-
ności na zasadach określonych w art. 80bd, art. 100af i art. 100i, w brzmieniu nadanym ustawą, o której mowa w odnośniku 37. 
Na podstawie art. 10c ust. 2 zdanie pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 37, minister właściwy do spraw informatyzacji 
ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zda-
niu trzecim. 
  
Dziennik Ustaw – 123 – Poz. 110 
 
 3. W celu wyjaśnienia niezgodności, administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji niezwłocznie powi a-
damia, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję, o niezgodności podmiot, który wprowadził dane, 
których niezgodność dotyczy, w przypadku: 
1) stwierdzenia niezgodności przez administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji; 
2) o którym mowa w ust. 2. 
4. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, wyjaśnia tę niezgodność, w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty 
lub dane. 
5. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie informuje, za pomocą systemu teleinformatycznego obsługuj ą-
cego ewidencję lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez ten podmiot, adm i-
nistratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji o wyjaśnieniu tej niezgodności, w przypadku: 
1) wprowadzenia poprawnych danych do ewidencji za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego ewidencję 
lub za pomocą systemu teleinformatycznego obsługującego zadania realizowane przez podmiot wprowadzający dane; 
2) stwierdzenia, że wprowadzone do ewidencji dane są poprawne; 
3) stwierdzenia braku możliwości usunięcia niezgodności, z podaniem uzasadnienia. 
6. Wprowadzenie do ewidencji danych, w stosunku do których stwierdzono niezgodność, o której mowa w ust. 2, 
wymaga uprzedniego wyjaśnienia tej niezgodności. 
7. Administrator danych i informacji zgromadzonych w ewidencji umożliwi wprowadzenie do ewidencji danych bez 
uprzedniego wyjaśnienia niezgodności, jeżeli jest to niezbędne do realizacji zadań wynikających z przepisów odrębnych 
realizowanych przez podmioty obowiązane do wprowadzania danych do ewidencji w terminach wynikających z przepisów 
ustawowych. 
8. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wyjaśniania niezgodności 
danych zgromadzonych w centralnej ewidencji posiadaczy kart parkingowych przez podmioty, które je przekazują, mając 
na uwadze konieczność zapewnienia kompletności i poprawności danych w ewidencji, zapewnienie terminowej obsługi 
procesów administracyjnych powiązanych z ewidencją i ich bezpieczeństwo. 
Art. 100j.69) W przypadku braku możliwości wprowadzenia danych do ewidencji, spowodowanego przyczynami ni e-
zależnymi od podmiotu, wprowadzenia danych dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 2 dni roboczych od 
dnia, w którym powstał obowiązek ich wprowadzenia. 
Art. 100k.69) 1. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się, o ile jest to niezbędne do realizacji ich ustawowych 
zadań, następującym podmiotom: 
1) Policji; 
2) Inspekcji Transportu Drogowego; 
3) Żandarmerii Wojskowej; 
4) Straży Granicznej; 
5) starostom; 
6) strażom gminnym (miejskim); 
7) powiatowym zespołom do spraw orzekania o niepełnosprawności. 
2. Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się na umotywowany wniosek zainteresowanego podmiotu, złożony 
w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, uwierzytelniony przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a 
ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
3. Minister właściwy do spraw informatyzacji może wyrazić zgodę, w drodze decyzji, na udostępnienie danych zgr o-
madzonych w ewidencji podmiotom, o których mowa w ust. 1, albo ich jednostkom organizacyjnym, za pomocą urządzeń 
teletransmisji danych, bez konieczności składania pisemnego wniosku, jeżeli spełniają łącznie następujące warunki: 
1) posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane uzyskał; 
2) posiadają zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z celem ich 
uzyskania; 
3) jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności. 
  
Dziennik Ustaw – 124 – Poz. 110 
 
 Art. 100l.69) Dane zgromadzone w ewidencji udostępnia się także na wniosek osoby, której one dotyczą. Dane te m o-
gą być udostępniane z wykorzystaniem urządzeń teletransmisji danych. 
Art. 100m.69) Udostępnianie danych, o którym mowa w art. 100k i art. 100l, jest nieodpłatne. 
Rozdział 2 
(uchylony) 
Art. 114. 1. (uchylony)72) 
2. (uchylony) 
3. (uchylony) 
4. (uchylony) 
Rozdział 2a 
(uchylony) 
Rozdział 2b 
(uchylony) 
Rozdział 3 
Wojewódzki ośrodek ruchu drogowego 
Art. 116. 1. Sejmik województwa tworzy, po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, wojewódzkie 
ośrodki ruchu drogowego na obszarze województwa. 
2. Ośrodek jest samorządową wojewódzką osobą prawną. 
3. Zarząd województwa sprawuje nadzór nad ośrodkiem. 
Art. 117. 1. Do zadań ośrodka należy: 
1) współpraca z wojewódzką radą bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
2) współpraca ze starostami przy sprawowaniu nadzoru nad szkoleniem; 
3) organizowanie egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kier o-
wania pojazdami oraz kierujących pojazdami; 
3a) organizowanie egzaminów sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania poja z-
dami w zakresie określonym umową międzynarodową, której stroną jest Rzeczpospolita Polska; 
4) prowadzenie kursów kwalifikacyjnych; 
5) prowadzenie 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego dla egzaminatorów; 
6) prowadzenie kursów: 
a) doskonalących dla nauczycieli prowadzących zajęcia szkolne dla uczniów ubiegających się o kartę rowerową, 
b) dokształcających w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, 
c) reedukacyjnych w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, 
d) reedukacyjnych w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii; 
7) organizowanie zajęć dla uczniów ubiegających się o kartę rowerową; 
8) przekazywanie marszałkowi województwa oraz starostom informacji w zakresie statystyki zdawalności dla pos zcze-
gólnych ośrodków szkolenia i instruktorów; 
9) inna niż wymieniona w pkt 4–8 działalność oświatowa w zakresie ruchu i transportu drogowego. 
                                                           
72) Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w brzmieniu obowiązującym od dnia 
4 czerwca 2018 r. nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach 
określonych w art. 100aa–100aq, w brzmieniu nadanym przez ustawę, o której mowa w odnośniku 37. Na podstawie art. 14 ust. 2 
ustawy, o której mowa w odnośniku 23, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym kom u-
nikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 125 – Poz. 110 
 
 2. Ośrodek może wykonywać inne zadania z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego. 
3. Ośrodek może wykonywać działalność gospodarczą, której wyniki będą przeznaczane na działalność, o której mowa 
w ust. 1 i 2. 
Art. 118. 1. Działalnością ośrodka kieruje dyrektor. 
2. Dyrektor jest powoływany i odwoływany przez zarząd województwa. 
3. Zarząd województwa ustala wynagrodzenie dyrektora. 
Art. 119. 1. Ośrodek prowadzi samodzielną gospodarkę finansową na zasadach określonych w niniejszej ustawie. 
2. Przychodami ośrodka są: 
1) wpływy z wykonywania zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1; 
2) wpływy z wykonywania innych zadań z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
3) wpływy z działalności, o której mowa w art. 117 ust. 3. 
3. Ośrodek ponosi koszty z tytułu: 
1) bieżącego utrzymania ośrodka; 
2) wykonywania zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1; 
3) inwestycji związanych z działalnością ośrodka, o której mowa w art. 117; 
4) działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na obszarze województwa, w szczególności na popular y-
zację zasad ruchu drogowego i podnoszenie kultury jazdy kierowców, na które ośrodek przeznacza pozostałe wolne 
środki, niewykorzystane z tytułów, o których mowa w pkt 1– 3. 
4. (uchylony) 
5. Ośrodek może zaciągać kredyty, za zgodą zarządu województwa, na zasadach ogólnych. 
6. Składniki majątkowe nabyte w ramach pierwszego wyposażenia ośrodka tworzą jego fundusz założycielski. 
7. Ośrodek prowadzi odrębnie ewidencję przychodów i kosztów związanych z prowadzeniem szkolenia lub egzam i-
nowaniem jako działalnością oświatową i odrębnie dla każdej innej działalności. 
Art. 120. 1. Sejmik województwa nadaje ośrodkowi statut. 
2. Statut ośrodka określa w szczególności jego organizację i warunki tworzenia oddziałów terenowych. 
Art. 121. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia: 
1) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budżetu, spraw instytucji finansowych oraz spraw finansów pub-
licznych – szczegółowe warunki gospodarki finansowej ośrodka oraz szczegółowe warunki ewidencji przychodów 
i kosztów, o których mowa w art. 119 ust. 7; 
2) w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy – warunki wynagradzania egzaminatorów. 
Rozdział 4 
(uchylony) 
DZIAŁ V 
Kontrola ruchu drogowego 
Rozdział 1 
Uprawnienia Policji i innych organów 
Art. 129. 1. Czuwanie nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowanie ruchem i jego kontrolowanie 
należą do zadań Policji. 
2. Policjant, w związku z wykonywaniem czynności określonych w ust. 1, jest uprawniony do: 
1) legitymowania uczestnika ruchu i wydawania mu wiążących poleceń co do sposobu korzystania z drogi lub używania 
pojazdu; 
2) sprawdzania wymaganych dokumentów, o których mowa w art. 38, oraz zezwolenia, o którym mowa w art. 106 
ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami; 
  
Dziennik Ustaw – 126 – Poz. 110 
 
 21) weryfikacji danych o pojeździe, w tym danych o dokumentach pojazdu w centralnej ewidencji pojazdów; 
2a) żądania okazania dokumentu potwierdzającego prawo do używania pojazdu, o którym mowa w art. 71 ust. 5, jeżeli 
pojazd ten nie jest zarejestrowany na nazwisko osoby nim kierującej; 
2b) sprawdzania zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub wypisu z tego zezwolenia; 
3) żądania poddania się przez kierującego pojazdem lub przez inną osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadnione 
podejrzenie, że mogła kierować pojazdem, badaniu w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu lub środka 
działającego podobnie do alkoholu; 
4) sprawdzania stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów, masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego się na 
drodze; 
4a)73) odczytu w czasie kontroli wskazania drogomierza pojazdu, drogomierza pojazdu holowanego oraz drogo-
mierza pojazdu przewożonego wraz z jednostką miary;  
5) sprawdzania zapisów tachografu; 
6) zatrzymania, w przypadkach przewidzianych w ustawie, dokumentów stwierdzających uprawnienie do kierowania 
pojazdem lub jego używania oraz karty kierowcy w przypadkach przewidzianych w: 
a) art. 26 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w spr a-
wie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 
w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie 
(WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych 
odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), 
b) art. 11 ust. 4 lit. c załącznika do Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzyn a-
rodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409); 
7) wydawania poleceń: 
a) osobie, która spowodowała przeszkodę utrudniającą ruch drogowy lub zagrażającą jego bezpieczeństwu, albo 
osobie odpowiedzialnej za utrzymanie drogi, 
b) kontrolowanemu uczestnikowi ruchu – co do sposobu jego zachowania; 
8) uniemożliwienia: 
a) kierowania pojazdem osobie znajdującej się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka 
działającego podobnie do alkoholu, 
b) korzystania z pojazdu, którego stan techniczny, ładunek, masa lub nacisk osi zagrażają bezpieczeństwu lub p o-
rządkowi ruchu, powodują uszkodzenie drogi albo naruszają wymagania ochrony środowiska, 
c) korzystania z pojazdu zarejestrowanego w kraju niebędącym państwem członkowskim, jeżeli kierujący nim nie 
okazał dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywi l-
nej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, 
d) kierowania pojazdem przez osobę nieposiadającą wymaganych dokumentów uprawniających do kierowania lub 
używania pojazdu; 
9) używania przyrządów kontrolno-pomiarowych, a w szczególności do badania pojazdu, określania jego masy, nacisku 
osi lub prędkości, stwierdzania naruszenia wymagań ochrony środowiska oraz do stwierdzania stanu trzeźwości kier u-
jącego; 
9a) używania urządzeń rejestrujących; 
10) usuwania lub przemieszczania pojazdu w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1– 3; 
11) kontroli przewozu drogowego towarów niebezpiecznych oraz wymagań związanych z tym przewozem; 
11a) kontroli transportu odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz wymagań związanych 
z tym transportem; 
11b) zrywania plomb celem fizycznej kontroli przewożonych odpadów; 
12) używania urządzeń nagłaśniających, sygnalizacyjnych lub świetlnych, służących do wydawania wiążących poleceń 
uczestnikowi ruchu; 
                                                           
73) Dodany przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 24.  
  
Dziennik Ustaw – 127 – Poz. 110 
 
 13) występowania w uzasadnionym przypadku z wnioskiem o ocenę stanu zdrowia kierującego pojazdem; 
13a) występowania do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie 
tramwajem na egzamin sprawdzający kwalifikacje, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do kwali-
fikacji tej osoby; 
14) pilotowania pojazdów, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych pilotowanych zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 3. 
3. Przepisów ust. 2 pkt 3, 4 i 6 nie stosuje się do szefów i cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw dyplom a-
tycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających 
z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zw y-
czajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności, oraz do innych osób korzystających z tych przywilejów i immunit e-
tów. 
4. Kontrola ruchu drogowego w stosunku do kierujących pojazdami Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz 
w stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową kierujących innymi pojazdami, pilotowanie pojazdów, a także 
kierowanie ruchem drogowym w związku z pilotowaniem pojazdów wojskowych należy do Żandarmerii Wojskowej 
i wojskowych organów porządkowych. W tym zakresie Żandarmerii Wojskowej i wojskowym organom porządkowym 
przysługują uprawnienia policjantów określone w ust. 2. 
4a.74) Kontrolę ruchu drogowego mogą przeprowadzać także funkcjonariusze Straży Granicznej lub funkcjonariusze 
Służby Celno-Skarbowej, którym przysługują uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1–5 i 7–12 oraz w art. 130a 
ust. 4 pkt 1. Funkcjonariuszom Straży Granicznej przysługuje także uprawnienie, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, w zakresie 
dotyczącym dokumentów stwierdzających uprawnienie do używania pojazdu. 
4a.75) Kontrolę ruchu drogowego mogą przeprowadzać także funkcjonariusze Straży Granicznej lub funkcj o-
nariusze Służby Celno-Skarbowej, którym przysługują uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1–5 i 7–12 oraz 
w art. 130a ust. 4 pkt 1. Funkcjonariuszom Straży Granicznej i funkcjonariuszom Służby Celno-Skarbowej prz y-
sługuje także uprawnienie, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, w zakresie dotyczącym dokumentów stwierdzających 
uprawnienie do używania pojazdu.  
4aa. Kontrolę ruchu drogowego mogą przeprowadzać także inspektorzy Inspekcji Ochrony Środowiska, którym prz y-
sługują uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2, 21, 2a, pkt 7 lit. b, pkt 8 lit. b i pkt 11a.  
4b. Dodatkowo funkcjonariusze odmawiają prawa wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu, jeżeli: 
1) pojazd kierowany jest przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka 
działającego podobnie do alkoholu, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu w inny sposób; 
2) pojazd kierowany jest przez osobę nieposiadającą przy sobie wymaganych dokumentów uprawniających do kierow a-
nia pojazdem lub używania pojazdu, dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia 
odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia; 
3) stan techniczny pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi przez pojazd albo 
narusza wymagania ochrony środowiska; 
4) kierujący pojazdem nienormatywnym nie posiada wymaganego zezwolenia albo wypisu z tego zezwolenia; 
5) stwierdzono naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. 
5. (uchylony) 
Art. 129a. 1. Kontrola ruchu drogowego w odniesieniu do kierującego pojazdem: 
1) który wykonuje przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, 
2) w zakresie badania w celu ustalenia w organizmie zawartości alkoholu lub obecności środka działającego podobnie 
do alkoholu, 
3) który naruszył przepisy ruchu drogowego, w przypadku zarejestrowania tego naruszenia przy użyciu: 
a) przyrządów kontrolno-pomiarowych, 
b) przenośnych albo zainstalowanych w pojeździe albo na statku powietrznym urządzeń rejestrujących, 
4) który rażąco naruszył przepisy ruchu drogowego lub spowodował zagrożenie jego bezpieczeństwa, 
5) który wykonuje przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiec z-
nych, 
6)  który wykonuje transport odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach 
– należy również do Inspekcji Transportu Drogowego. 
                                                           
74) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 75. 
75) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
  
Dziennik Ustaw – 128 – Poz. 110 
 
 2. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w ust. 1, inspektorom Inspekcji 
Transportu Drogowego przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 1 i 2, w tym również wobec właściciela lub 
posiadacza pojazdu. 
Art. 129b.  1. Kontrola ruchu drogowego w gminach lub miastach, które utworzyły straż gminną (miejską) może być 
wykonywana przez strażników gminnych (miejskich). 
2. Strażnicy gminni (miejscy) są uprawnieni do wykonywania kontroli ruchu drogowego wobec: 
1) kierującego pojazdem niestosującego się do zakazu ruchu w obu kierunkach, określonego odpowiednim znakiem 
drogowym; 
2) uczestnika ruchu naruszającego przepisy o: 
a) zatrzymaniu lub postoju pojazdów, 
b) ruchu motorowerów, rowerów, wózków rowerowych, pojazdów zaprzęgowych oraz o jeździe wierzchem lub 
pędzeniu zwierząt, 
c) ruchu pieszych, 
d) ograniczeniu ruchu w strefie czystego transportu, określonej w uchwale rady gminy, wydanej na podstawie art. 40 
ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1124, 
1495, 1527 i 1716). 
3. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w ust. 2, strażnicy gminni (miejscy) 
są upoważnieni do: 
1) zatrzymania pojazdu lub jadącego wierzchem; 
2) sprawdzania dokumentów, o których mowa w art. 38, oraz weryfikacji danych o pojeździe, w tym danych o dokume n-
tach pojazdu w centralnej ewidencji pojazdów; 
3) (uchylony) 
4) legitymowania uczestnika ruchu i wydawania mu wiążących poleceń, co do sposobu korzystania z drogi lub używania 
pojazdu; 
5) wydawania poleceń: 
a) osobie, która spowodowała przeszkodę utrudniającą ruch drogowy lub zagrażającą jego bezpieczeństwu, 
b) kontrolowanemu uczestnikowi ruchu – co do sposobu jego zachowania; 
6) sprawdzenia wykonania obowiązków określonych w art. 78 ust. 2; 
7) żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył pojazd do kierowania lub używania 
w oznaczonym czasie. 
4. (uchylony) 
Art. 129c.  1. Kontrola ruchu drogowego na terenach lasów lub parków narodowych może być wykonywana przez 
strażników leśnych lub funkcjonariuszy Straży Parku. 
2. Strażnicy leśni i funkcjonariusze Straży Parku są uprawnieni do kontroli kierujących pojazdami niestosujących się 
do przepisów lub znaków drogowych obowiązujących na terenach lasów lub parków narodowych, dotyczących zakazu 
wjazdu, zatrzymywania się lub postoju pojazdów. 
3. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w ust. 2, strażnicy leśni i funkcj o-
nariusze Straży Parku są upoważnieni do: 
1) zatrzymania pojazdu; 
2) legitymowania uczestnika ruchu drogowego; 
3) wydawania poleceń, co do sposobu zachowania się na drodze. 
Art. 129d.  1. Osoby działające w imieniu zarządcy drogi mogą wykonywać, w obecności funkcjonariusza Policji lub 
inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, kontrolę ruchu drogowego w stosunku do pojazdów: 
1) w zakresie przestrzegania przepisów o wymiarach, masie lub nacisku osi; 
2) powodujących uszkadzanie lub niszczenie drogi; 
3) zanieczyszczających lub zaśmiecających drogę. 
  
Dziennik Ustaw – 129 – Poz. 110 
 
 2. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w ust. 1, osoby działające w imi e-
niu zarządcy drogi są upoważnione do: 
1) zatrzymania pojazdu; 
2) legitymowania uczestnika ruchu drogowego i wydawania mu poleceń, co do sposobu korzystania z drogi lub pojazdu; 
3) sprawdzenia dokumentów wymaganych w związku z używaniem pojazdu; 
4) sprawdzenia stanu technicznego, wyposażenia, ładunku, wymiarów oraz masy lub nacisku osi pojazdu znajdującego 
się na drodze; 
5) używania przyrządów kontrolnych lub pomiarowych służących w szczególności do badania pojazdu, określania jego 
wymiarów, masy lub nacisku osi oraz stwierdzania naruszenia wymagań ochrony środowiska; 
6) uniemożliwiania jazdy pojazdem przekraczającym dopuszczalną masę lub nacisk osi albo uszkadzającym lub niszcz ą-
cym drogę. 
3. W celu dokonania sprawdzenia masy lub nacisku osi pojazdu osoby działające w imieniu zarządcy drogi, mające 
prawo jazdy odpowiedniej kategorii, mogą kierować tym pojazdem. 
4. Przepisów ust. 1–3 nie stosuje się do osób działających w imieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych 
i Autostrad. 
Art. 129e.  1. Kontrola ruchu drogowego wykonywana przez strażników gminnych (miejskich), strażników leśnych, 
funkcjonariuszy Straży Parku oraz pracowników zarządów dróg odbywa się na podstawie upoważnienia do wykonywania 
kontroli ruchu drogowego wydanego przez właściwego komendanta powiatowego (miejskiego) Policji. 
2. Art. 129 ust. 3 stosuje się odpowiednio do kontroli ruchu drogowego wykonywanej przez osoby, o których mowa 
w ust. 1. 
Art. 129f.  Strażnicy straży gminnych (miejskich), strażnicy leśni oraz funkcjonariusze Straży Parku w związku 
z wykonywaniem czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego są obowiązani do czasu przybycia Policji uniemożliwić 
kierowanie pojazdem osobie, co do której istnieje uzasadnione podejrzenie, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości lub 
w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu. 
Art. 129fa.76) 1. Pojazd wytypowany przez kontrolującego do sprawdzenia stanu technicznego w ramach kontroli r u-
chu drogowego podlega wstępnej drogowej kontroli technicznej, która jest przeprowadzana zgodnie z przepisami wyd a-
nymi na podstawie art. 131 ust. 1.  
2. Główny Inspektor Transportu Drogowego w porozumieniu z Komendantem Głównym Policji planują i organizują 
wstępne drogowe kontrole techniczne pojazdów kategorii M 2, M3, N2 i N3 i przyczep kategorii O 3 i O4 w taki sposób, aby 
łączna liczba tych kontroli obejmowała w każdym roku kalendarzowym co najmniej 5% łącznej liczby takich pojazdów 
zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
Art. 129fb.76) 1. W przypadku pojazdu kategorii M 2, M3, N2 i N3, przyczepy kategorii O 3 i O4 i ciągnika kołowego 
kategorii T5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy kontrolujący, na po d-
stawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej, może skierować ten pojazd na szczegółową drogową kontrolę 
techniczną. Kierując pojazd na szczegółową drogową kontrolę techniczną, uwzględnia się w szczególności potrzebę ust a-
lenia, czy pojazd ten zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania ochrony środowiska.  
2. Zakres szczegółowej drogowej kontroli technicznej, która ma być przeprowadzona, określa się w protokole drog o-
wej kontroli technicznej.  
3. Szczegółowa drogowa kontrola techniczna jest przeprowadzana zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 131 
ust. 1 w:  
1) mobilnej stacji kontroli drogowej,  
2) wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej obejmującym obszar o odpowiedniej powierzchni, na 
którym jest możliwa kontrola techniczna głównych układów w pojeździe odpowiedzialnych za bezpieczeństwo  
– przy użyciu przyrządów kontrolno-pomiarowych niezbędnych do przeprowadzenia takiej kontroli, w szczególności prz y-
rządów niezbędnych do oceny stanu hamulców i skuteczności ich działania, układu kierowniczego, zawieszenia oraz ucią ż-
liwości pojazdu.  
                                                           
76) Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
  
Dziennik Ustaw – 130 – Poz. 110 
 
 4. W przypadku skierowania pojazdu, o którym mowa w ust. 1, na szczegółową drogową kontrolę techniczną w w y-
znaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej kontrola ta jest przeprowadzana w możliwie najkrótszym czasie 
i w najbliższym wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej.  
5. Wyniki szczegółowej drogowej kontroli technicznej zamieszcza się w protokole drogowej kontroli technicznej.  
6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania w zakresie wyp o-
sażenia mobilnej stacji kontroli drogowej oraz wyznaczonego punktu przeprowadzania kontroli drogowej i przyrządów 
kontrolno-pomiarowych w nich stosowanych, uwzględniając zakres szczegółowej drogowej kontroli technicznej oraz p o-
trzebę zapewnienia prawidłowej oceny stanu technicznego pojazdów poddawanych tej kontroli. 
Art. 129fc.76) 1. Szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza kontrolujący, który posiada:  
1) uprawnienia, o których mowa w art. 84 ust. 2, albo  
2) wykształcenie i praktykę, o których mowa w art. 84 ust. 2b, oraz odbył szkolenie dla kontrolujących w zakresie prz e-
prowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych  
– oraz nie rzadziej niż raz w ciągu 2 kolejnych lat uczestniczy w warsztatach dla kontrolujących przeprowadzających 
szczegółowe drogowe kontrole techniczne.  
2. Wojewódzki inspektor transportu drogowego, wojewódzki komendant Policji, Komendant Stołeczny Policji, 
Komendant-Rektor Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie, komendant szkoły policyjnej, komendant oddziału Straży Granicznej 
i dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości, każdy w zakresie swojej właściwości:  
1) mogą organizować szkolenia dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli 
technicznych i warsztaty dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne, zgodnie 
z programem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3;  
2) wydają zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych dr o-
gowych kontroli technicznych oraz zaświadczenia o ukończeniu warsztatów dla kontrolujących przeprowadzających 
szczegółowe drogowe kontrole techniczne, pod warunkiem uczestnictwa we wszystkich przewidzianych w programie 
zajęciach.  
3. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i min i-
strem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:  
1) program szkolenia dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drogowych kontroli technicznych,  
2) program warsztatów dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole techniczne,  
3) wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia dla kontrolujących w zakresie przeprowadzania szczegółowych drog o-
wych kontroli technicznych,  
4) wzór zaświadczenia o ukończeniu warsztatów dla kontrolujących przeprowadzających szczegółowe drogowe kontrole 
techniczne  
– uwzględniając potrzebę zapewnienia równoważności tych szkoleń i warsztatów ze szkoleniami i warsztatami dla diagn o-
stów, potrzebę osiągnięcia właściwego poziomu wiedzy i umiejętności niezbędnych do przeprowadzania szczegółowych 
drogowych kontroli technicznych oraz konieczność ujednolicenia wydawanych zaświadczeń. 
Art. 129g. 1. Ujawnianie za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pasie drogowym dróg 
publicznych następujących naruszeń przepisów ruchu drogowego: 
a) przekraczania dopuszczalnej prędkości, 
b) niestosowania się do sygnałów świetlnych 
– należy do Inspekcji Transportu Drogowego. 
2. Wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, Inspekcja Transportu Drogowego: 
1) rejestruje obrazy naruszeń przepisów ruchu drogowego i przetwarza do celów określonych w niniejszej ustawie obraz 
pojazdu, którym naruszono przepisy ruchu drogowego, oraz wizerunek kierującego pojazdem, jeżeli został on za-
rejestrowany oraz dane obejmujące: 
a) numer rejestracyjny pojazdu, którym naruszono przepisy, 
b) datę, czas oraz określenie miejsca popełnienia naruszenia, 
c) rodzaj naruszenia, 
d) dane właściciela lub posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem, 
e) numer identyfikacyjny urządzenia rejestrującego; 
  
Dziennik Ustaw – 131 – Poz. 110 
 
 2) w postępowaniach w sprawach o wykroczenia, o których mowa w ust. 1, prowadzi czynności wyjaśniające, kieruje do 
sądu wnioski o ukaranie, oskarża przed sądem oraz wnosi środki odwoławcze – w trybie i zakresie określonych 
w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1120, 
1123, 1556 i 1694 ); 
3) wnioskuje do zarządców dróg publicznych, z wyłączeniem dróg zarządzanych przez Generalnego Dyrektora Dróg 
Krajowych i Autostrad, o instalację lub usunięcie urządzenia rejestrującego albo obudowy na to urządzenie, z zastrz e-
żeniem iż w sprawach dotyczących urządzeń rejestrujących naruszenia przepisów ruchu drogowego o dopuszczalnej 
prędkości wniosek wymaga uprzedniego zasięgnięcia opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji; 
4) dokonuje zakupu i naprawy oraz wykonuje czynności wynikające z bieżącej eksploatacji i obsługi urządzeń rejestr u-
jących oraz obudów na te urządzenia, w tym czynności obejmujące import danych zarejestrowanych przez te urz ą-
dzenia oraz montaż urządzeń w zainstalowanych obudowach w przypadku urządzeń zainstalowanych przez Inspekcję 
Transportu Drogowego lub zarządcę drogi działającego na wniosek, o którym mowa w pkt 3, a także w przypadku 
obudów urządzeń rejestrujących należących do Policji. 
3. Zadania Inspekcji Transportu Drogowego, o których mowa w ust. 1, wykonuje Główny Inspektor Transportu Dr o-
gowego przy pomocy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz jego delegatur terenowych. 
4. (utracił moc)77) 
5. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Min i-
strem Sprawiedliwości, uwzględniając zakres niezbędnych danych oraz konieczność zapewnienia jednolitości dokume n-
tów, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów stosowanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogow e-
go w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2. 
Art. 129h.  1. W zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1, rejestracji podlegają w szczególności: 
1) obraz naruszenia, w tym obraz pojazdu, którym kierujący naruszył przepisy ruchu drogowego, wraz z numerem rej e-
stracyjnym pojazdu; 
2) data oraz czas popełnienia naruszenia; 
3) numer identyfikacyjny urządzenia rejestrującego; 
– a w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości rejestrowane są również: 
4) prędkość, z jaką poruszał się pojazd; 
5) prędkość dopuszczalna w miejscu i czasie popełnienia naruszenia. 
2. W szczególnie uzasadnionych bezpieczeństwem ruchu drogowego przypadkach Inspekcja Transportu Drogowego 
może ujawniać naruszenia przepisów ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 lit. a, również za 
pomocą urządzeń rejestrujących, które ujawniają naruszenia przepisów ruchu drogowego na określonym odcinku drogi. 
W takim przypadku urządzenia te rejestrują w szczególności: 
1) obraz pojazdu, którym kierujący naruszył przepisy ruchu drogowego, wraz z numerem rejestracyjnym pojazdu; 
2) datę, czas oraz określenie odcinka drogi, na którym popełnione zostało naruszeni e; 
3) średnią prędkość, z jaką poruszał się pojazd na odcinku drogi, na którym popełnione zostało naruszenie; 
4) prędkość dopuszczalną na odcinku drogi, na którym popełnione zostało naruszenie, w czasie jego popełnienia; 
5) numer identyfikacyjny urządzenia rejestrującego. 
3. Główny Inspektor Transportu Drogowego ustala wpisanego do dowodu rejestracyjnego właściciela lub posiadacza 
pojazdu, którym dokonano naruszenia przepisów ruchu drogowego, na podstawie danych i informacji: 
1) określonych w ust. 1 i 2; 
2) z centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców udostępnianych za pomocą systemu teleinform a-
tycznego; 
3) uzyskanych w związku z prowadzonym postępowaniem, w szczególności od polskich i zagranicznych organów rej e-
strujących pojazd. 
                                                           
77) Z dniem 25 kwietnia 2016 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt K 2/13 (Dz. U. 
poz. 1038). 
  
Dziennik Ustaw – 132 – Poz. 110 
 
 4.78) Do przetwarzania danych osobowych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w zakresie, o którym 
mowa w ust. 3, stosuje się przepis art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych 
w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125). 
5. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie przyczyny i lokalizację wypadków drogowych, przeci w-
działanie tym wypadkom oraz wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego, okreś li, 
w drodze rozporządzenia: 
1) warunki lokalizacji w pasie drogowym dróg publicznych stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te 
urządzenia, z uwzględnieniem zasady, że instalowana i używana jest obudowa wraz z urządzeniem rejestrującym; 
2) sposób oznakowania stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia, z uwzględnieniem oddzi a-
ływania prewencyjnego poprzez zapewnienie odpowiedniej widoczności; 
3) sposób dokonywania pomiarów przez urządzenia rejestrujące, z uwzględnieniem progów prędkości dostosowanych 
do obowiązującego na drodze ograniczenia prędkości, oraz przetwarzania przez te urządzenia zarejestrowanych danych, 
a także biorąc pod uwagę możliwość błędu kierowcy do 10 km/h włącznie w utrzymaniu dopuszczalnej prędkości. 
4) (uchylony) 
Art. 129i.  1. Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu przeprowadza się przy użyciu urządzeń 
elektronicznych dokonujących pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu. 
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia jego przeprowadzenie urządz e-
niem elektronicznym lub osoba ta odmawia poddania się takiemu badaniu. W takim przypadku ustalenie zawartości 
w organizmie alkoholu następuje na podstawie badania krwi. 
3. Badanie w celu ustalenia zawartości w organizmie alkoholu może być przeprowadzone również w razie braku zg o-
dy osoby podlegającej badaniu, o czym należy ją uprzedzić. 
4. Warunki oraz sposób przeprowadzania badań, o których mowa w ust. 1 i 2, określają przepisy wydane na podst a-
wie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 2277). 
Art. 129j.  1. Badanie w celu ustalenia w organizmie obecności środka działającego podobnie do alkoholu przepr o-
wadza się przy użyciu metod niewymagających badania laboratoryjnego. 
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli stan osoby podlegającej badaniu uniemożliwia jego przeprowadzenie metodą 
niewymagającą badania laboratoryjnego albo osoba ta odmawia poddania się takiemu badaniu. W takim przypadku ustal e-
nie w organizmie obecności środka działającego podobnie do alkoholu następuje na podstawie badania krwi lub moczu. 
3. Dopuszcza się badanie krwi lub moczu jako następstwo badania przeprowadzonego metodą, o której mowa 
w ust. 1, albo jeżeli nie ma możliwości wykorzystania tej metody. 
4. Badanie w celu ustalenia obecności w organizmie środka działającego podobnie do alkoholu może być przeprow a-
dzone również w razie braku zgody osoby podlegającej badaniu, o czym należy ją uprzedzić. 
5. Minister właściwy do spraw zdrowia, uwzględniając skutki oddziaływania na organizm kierowcy środków działaj ą-
cych podobnie do alkoholu, określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wykaz tych środków; 
2) warunki i sposób przeprowadzania badań na ich obecność w organizmie. 
Art. 129ja.  W toku kontroli ruchu drogowego uprawniony organ kontroli może poddać kierującego pojazdem lub i n-
ną osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadnione podejrzenie, że mogła kierować pojazdem, badaniu w celu ustalenia 
w organizmie zawartości alkoholu lub obecności środka działającego podobnie do alkoholu. 
Art. 129k.  1. W razie uczestniczenia w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny, kierujący pojazdem jest 
poddawany badaniu w celu ustalenia w organizmie zawartości alkoholu lub obecności środka działającego podobnie do 
alkoholu. 
2. Badaniu, o którym mowa w ust. 1, można poddać także inną osobę, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że 
mogła kierować pojazdem uczestniczącym w wypadku drogowym, w którym jest zabity lub ranny. 
                                                           
78) W brzmieniu ustalonym przez art. 41 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 29. 
  
Dziennik Ustaw – 133 – Poz. 110 
 
 3. Osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, mają prawo żądać od organu kontroli ruchu drogowego przeprowadzenia 
badania krwi lub moczu w celu ustalenia w organizmie zawartości alkoholu lub obecności środka działającego podobnie do 
alkoholu. 
Art. 129l.79) 1. W toku kontroli ruchu drogowego uprawniony organ kontroli może dokonać odczytu wskazania 
drogomierza pojazdu, drogomierza pojazdu holowanego oraz drogomierza pojazdu przewożonego wraz z jednos t-
ką miary. 
2. Kierujący pojazdem jest obowiązany umożliwić uprawnionemu organowi kontroli dokonanie czynności, o któ-
rych mowa w ust. 1, w zakresie pojazdu kierowanego, holowanego lub przewożonego.  
Art. 130.80) (uchylony) 
Art. 130a. 1. Pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: 
1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 
2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odp o-
wiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest 
zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 
3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, 
chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu; 
4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego 
przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2; 
5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na 
koszt właściciela; 
6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo 
jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu poprzez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadaj ą-
cej uprawnienie do kierowania tym pojazdem, chyba że otrzymała ona pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 
ust. 2. 
1a. Pojazd jest usuwany z drogi na koszt wykonującego przejazd drogowy w przypadku, o którym mowa w art. 140ad 
ust. 7. 
2. Pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, 
w przypadku gdy: 
1) kierowała nim osoba: 
a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do 
alkoholu, 
b) nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu; 
2) jego stan techniczny zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania 
ochrony środowiska. 
2a. Od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania 
pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa 
w ust. 1–2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje 
się odpowiednio. 
3. Pojazd może być przemieszczony lub usunięty z drogi, jeżeli utrudnia prowadzenie akcji ratowniczej. 
                                                           
79) Dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 24. 
80) Na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, przepis art. 130 w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 czerwca 
2018 r. stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzanie, przekazywanie, gromadzenie i ud o-
stępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130. Na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy, 
o której mowa w odnośniku 23, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat 
określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 134 – Poz. 110 
 
 4. Dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje: 
1) policjant – w sytuacjach, o których mowa w ust. 1– 3; 
2) strażnik gminny (miejski) – w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5; 
3) osoba dowodząca akcją ratowniczą – w sytuacji, o której mowa w ust. 3. 
5. (utracił moc)81) 
5a. (uchylony) 
5b. (uchylony) 
5c.82) Pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1–2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyzn a-
czonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, z uwzględnieniem 
ust. 7. 
5d. (uchylony) 
5e. (uchylony) 
5f.83) Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których 
mowa w ust. 1–2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powiatowych jednostek 
organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. 
5f.84) Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, 
o których mowa w ust. 1–2, należy do zadań własnych powiatu. Starosta realizuje te zadania przy pomocy powi a-
towych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonywanie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 września 
2019 r. – Prawo zamówień publicznych.  
6. Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1–2, oraz koszty 
usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, 
o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa 
w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a. 
6a. Ustala się maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, o których mowa w ust. 5c: 
a) rower lub motorower – za usunięcie – 10085) zł; za każdą dobę przechowywania – 1585) zł 
b) motocykl – za usunięcie – 20085) zł; za każdą dobę przechowywania – 2285) zł, 
c) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t – za usunięcie – 44085) zł; za każdą dobę przechowywania – 
3385) zł, 
d) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t – za usunięcie – 55085) zł; za każdą dobę prz e-
chowywania – 4585) zł, 
e) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t – za usunięcie – 78085) zł; za każdą dobę prz e-
chowywania – 6585) zł, 
f) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t – za usunięcie – 115085) zł; za każdą dobę przechowyw a-
nia – 12085) zł, 
g) pojazd przewożący materiały niebezpieczne – za usunięcie – 140085) zł; za każdą dobę przechowywania – 
18085) zł. 
                                                           
81) Z dniem 30 czerwca 2006 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt K 23/04 (Dz. U. 
poz. 925). 
82) Utracił moc z dniem 13 września 2019 r. w zakresie, w jakim przewiduje, że pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonyc h 
w art. 130a ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym pozostaje na parkingu strzeżonym wyznaczonym przez starostę do czasu 
uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r. 
sygn. akt K 6/17 (Dz. U. poz. 2322). 
83) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 84. 
84) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 22 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 8. 
85) Aktualne maksymalne wysokości stawek kwotowych opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym 
ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” minister właściwy do 
spraw finansów publicznych, zgodnie z art. 130a ust. 6c niniejszej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 135 – Poz. 110 
 
 6b. Maksymalne stawki opłat określone w ust. 6a, obowiązujące w danym roku kalendarzowym ulegają corocznie 
zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych 
w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprze d-
niego. 
6c. Na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, 
w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, 
z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. 
6d. Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 6b, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Stat y-
stycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie 20 dni od dnia 
jego ogłoszenia. 
6e. Opłaty, o których mowa w ust. 6, stanowią dochód własny powiatu. 
7. Wydanie pojazdu następuje po okazaniu: 
1) (utracił moc)86) 
2) w przypadku, o którym mowa w art. 140ad ust. 7 – dowodu uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 5c, oraz dowodu 
uiszczenia kaucji, a także po usunięciu przyczyny umieszczenia pojazdu na parkingu. 
8. Pojazd może być unieruchomiony przez zastosowanie urządzenia do blokowania kół w przypadku pozostawienia 
go w miejscu, gdzie jest to zabronione, lecz nieutrudniającego ruchu lub niezagrażającego bezpieczeństwu. 
9. Pojazd unieruchamia Policja lub straż gminna (miejska). 
10. Starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu 
z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba up raw-
niona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach 
nieodebrania pojazdu. 
10a. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia 
powiadomienia. 
10b. Jeżeli pojazd usunięty w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2 nie jest zarejestrowany w żadnym z państw 
członkowskich Unii Europejskiej, przekazuje się go właściwemu miejscowo naczelnikowi urzędu celno-skarbowego w celu 
uregulowania jego sytuacji zgodnie z przepisami prawa celnego.  
10c. Przepisu ust. 10 nie stosuje się, gdy okoliczności wskazują, że nieodebranie pojazdu nastąpiło z przyczyn niez a-
leżnych od właściciela lub osoby uprawnionej. 
10d. Przepis ust. 10 stosuje się odpowiednio, gdy w terminie 4 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu nie został ustalony 
jego właściciel lub osoba uprawniona do jego odbioru, mimo że w jej poszukiwaniu dołożono należytej staranności. 
10e. W sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orz e-
czenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego 
odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia sp o-
łecznego. 
10f. Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje 
w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, 
z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. 
10g. Jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym 
w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia 
pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu. 
10h. Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powst a-
łe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego 
pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów 
wydaje starosta. 
10i. Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż 
własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. 
                                                           
86) Z dniem 13 września 2019 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w odnośniku 82. 
  
Dziennik Ustaw – 136 – Poz. 110 
 
 10j. Termin płatności należności ustalonych decyzją, o której mowa w ust. 10h, wynosi 30 dni od dnia, w którym 
decyzja ta stała się ostateczna. Odsetki ustawowe za opóźnienie nalicza się od dnia następującego po upływie terminu 
płatności. Należności te wraz z odsetkami podlegają egzekucji w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 
1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
10k. Decyzji, o której mowa w ust. 10h, nie wydaje się, jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przepadku 
pojazdu upłynęło 5 lat. 
10l. Egzekucji, o której mowa w ust. 10j, nie wszczyna się, a wszczętą umarza, jeżeli od dnia doręczenia ostatecznej 
decyzji, o której mowa w ust. 10h, upłynęło 5 lat. 
10m. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 140ad ust. 7, pojazd nie zostanie odebrany z parkingu w ciągu 30 dni 
od dnia nałożenia kary pieniężnej, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości. 
11. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, kierując się zasadą zagwarantowania ochrony prawa własności oraz 
potrzebą zapewnienia porządku na drogach publicznych i bezpieczeństwa ruchu drogowego, określi, w drodze rozporz ą-
dzenia: 
1) tryb oraz warunki współdziałania z Policją i innymi podmiotami uprawnionymi do podejmowania decyzji o usunięciu 
pojazdu jednostek usuwających pojazdy lub prowadzących strzeżone parkingi; 
2) tryb i warunki wydawania pojazdu z parkingu. 
3) (utracił moc)87) 
Art. 130b.  1. Z każdego wypadku drogowego, w którym jest zabity, mającego miejsce w transeuropejskiej sieci 
drogowej, o której mowa w art. 4 pkt 26 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Policja jest obowiązana 
sporządzić sprawozdanie. 
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 
1) możliwie dokładne określenie miejsca wypadku; 
2) zdjęcia lub schemat miejsca wypadku; 
3) datę i godzinę wypadku; 
4) szczegółowy opis miejsca i okoliczności wypadku: rodzaj terenu, rodzaj drogi, rodzaj skrzyżowania, w tym inform a-
cje dotyczące sygnalizacji, liczby pasów ruchu, oznakowania poziomego drogi, oświetlenia, warunków pogodowych, 
ograniczenia prędkości, przeszkód na poboczu drogi; 
5) informację o skutkach wypadku: liczbę zabitych i rannych w wypadku; 
6) charakterystykę uczestników wypadku: wiek, płeć, obywatelstwo, poziom alkoholu lub środka odurzającego w org a-
nizmie, stosowanie lub niestosowanie wyposażenia ochronnego; 
7) dane dotyczące pojazdów uczestniczących w wypadku: rodzaj, wiek, wyposażenie ochronne oraz datę ostatniego 
badania technicznego; 
8) informacje dotyczące rodzaju i przebiegu wypadku, z uwzględnieniem manewrów pojazdu i kierującego; 
9) o ile jest to możliwe informacje dotyczące czasu przybycia służb ratowniczych oraz przyjęcia zgłoszenia. 
3. Sprawozdania, o których mowa w ust. 1, Policja przekazuje do Sekretariatu Krajowej Rady, o którym mowa 
w art. 140f, w terminie do 31 marca każdego roku, za rok poprzedni. 
Art. 131. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, 
uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku podczas w ykonywania kontroli ruchu drogowego oraz 
sprawnego jej przebiegu, a także konieczność należytej ochrony sposobu realizacji zadań związanych z bezpieczeństwem 
państwa i ujednolicenia sporządzanych dokumentów, określi, w drodze rozporządzenia:88) 
1) organizację, szczegółowe warunki i sposób wykonywania kontroli ruchu drogowego; 
2) wymagany sposób zachowania się kontrolowanego uczestnika ruchu; 
                                                           
87) Z dniem 12 czerwca 2009 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06 (Dz. U. 
poz. 649). 
88) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
  
Dziennik Ustaw – 137 – Poz. 110 
 
 3) szczegółowe warunki wykonywania kontroli ruchu drogowego przez osoby, o których mowa w art. 129e; 
3a)89) szczególne warunki wykonywania kontroli ruchu drogowego pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 3, z wyłącz e-
niem pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; 
4)90) szczegółowe warunki udzielania upoważnień do wykonywania kontroli ruchu drogowego; 
5)91) wzory dokumentów stosowanych przy wykonywaniu kontroli ruchu drogowego. 
2. Minister Obrony Narodowej, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa i porządku w czasie wykonyw a-
nia kontroli drogowej oraz sprawne wykonywanie czynności w tym zakresie, w porozumieniu z ministrami właściwymi do 
spraw transportu oraz spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia: 
1) organizację, warunki i sposób wykonywania czynności, o których mowa w art. 129 ust. 4; 
2) warunki i tryb współdziałania Żandarmerii Wojskowej z Policją w sprawach, o których mowa w art. 130 ust. 1. 
Rozdział 2 
Zatrzymywanie i zwracanie dowodów rejestracyjnych 
Art. 132.  1. Policjant albo funkcjonariusz Straży Granicznej zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) 
w razie:92) Policjant, funkcjonariusz Straży Granicznej albo funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej zatrzyma d o-
wód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie:93) 
1) stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd: 
a) zagraża bezpieczeństwu w szczególności po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze el e-
menty nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, 
b) zagraża porządkowi ruchu, 
c) narusza wymagania ochrony środowiska; 
2) stwierdzenia, że pojazd nie został poddany badaniu technicznemu w wyznaczonym terminie lub termin badania nie 
został wyznaczony prawidłowo; 
3) stwierdzenia, że badanie techniczne zostało dokonane przez jednostkę do tego nieupoważnioną; 
4) uzasadnionego przypuszczenia, że dane dotyczące dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) zawarte w cen-
tralnej ewidencji pojazdów nie odpowiadają stanowi faktycznemu. 
1a. W stosunku do kierującego pojazdem zarejestrowanym za granicą uczestniczącym w ruchu na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej policjant albo funkcjonariusz Straży Granicznej zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie 
czasowe) w razie:94) W stosunku do kierującego pojazdem zarejestrowanym za granicą uczestniczącym w ruchu na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej policjant, funkcjonariusz Straży Granicznej albo funkcjonariusz Służby 
Celno-Skarbowej zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie:95) 
1) stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd: 
a) zagraża bezpieczeństwu w szczególności po wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze el e-
menty nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, 
b) zagraża porządkowi ruchu, 
c) narusza wymagania ochrony środowiska; 
2) stwierdzenia, że pojazd nie został poddany badaniu technicznemu w wyznaczonym terminie lub termin badania nie 
został wyznaczony prawidłowo; 
3) stwierdzenia zniszczenia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) w stopniu powodującym jego nieczyte l-
ność; 
                                                           
89) Dodany przez art. 1 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
90) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
91) Dodany przez art. 1 pkt 8 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
92) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 93. 
93) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
94) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 95. 
95) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
  
Dziennik Ustaw – 138 – Poz. 110 
 
 4) uzasadnionego podejrzenia podrobienia lub przerobienia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego); 
5) stwierdzenia, że badanie techniczne zostało dokonane przez jednostkę do tego nieupoważnioną; 
6) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odp o-
wiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest 
zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c; 
7) uzasadnionego przypuszczenia, że dane w nim zawarte nie odpowiadają stanowi faktycznemu. 
1b. Zatrzymanie, o którym mowa w ust. 1, następuje przez wprowadzenie informacji o zatrzymaniu dowodu rejestr a-
cyjnego (pozwolenia czasowego) do centralnej ewidencji pojazdów. 
1c. Zatrzymanie, o którym mowa w ust. 1a, następuje przez zatrzymanie okazanego dokumentu. 
2. W razie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) policjant albo funkcjonariusz Straży Gr a-
nicznej wydaje kierowcy pokwitowanie.96) W razie zatrzymania dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) 
policjant, funkcjonariusz Straży Granicznej albo funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej wydaje kierowcy pokw i-
towanie.97) Może on zezwolić na używanie pojazdu przez czas nieprzekraczający 7 dni, określając warunki tego używania 
w pokwitowaniu. Zezwolenie nie może być wydane w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i c, a także 
w ust. 1a pkt 1 lit. a i c oraz pkt 6. 
3. (uchylony) 
3a.98) Odpowiednie organy Policji albo Straży Granicznej zawiadomią właściwego dyrektora izby administracji ska r-
bowej o fakcie zatrzymania dowodu rejestracyjnego w przypadku powzięcia uzasadnionego przypuszczenia, o którym 
mowa w ust. 1 pkt 4, w sytuacji gdy dotyczy to spełnienia przez pojazd wymagań technicznych określonych w przepisach 
ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. 
3a.99) Odpowiednie organy Policji, Straży Granicznej albo Krajowej Administracji Skarbowej zawiadomią 
właściwego dyrektora izby administracji skarbowej o fakcie zatrzymania dowodu rejestracyjnego w przypadku 
powzięcia uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, w sytuacji gdy dotyczy to spełnienia przez 
pojazd wymagań technicznych określonych w przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów 
i usług. 
4. W przypadku określonym w ust. 1 pkt 1 oraz w przypadku stwierdzenia zniszczenia dowodu rejestracyjnego (p o-
zwolenia czasowego) w stopniu powodującym jego nieczytelność lub uzasadnionego podejrzenia podrobienia lub przer o-
bienia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego), dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) zatrzyma również 
jednostka upoważniona do przeprowadzania badań technicznych. Zatrzymany dokument przesyłany jest niezwłocznie  
organowi, który go wydał. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. 
5. Zatrzymany dokument pojazdu zarejestrowanego za granicą, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 1a pkt 4 
i 6, pozostawia się w jednostce Policji albo Straży Granicznej przez okres 7 dni.100) Zatrzymany dokument pojazdu zar e-
jestrowanego za granicą, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 1a pkt 4 i 6, pozostawia się w jednostce Pol i-
cji, Straży Granicznej albo Krajowej Administracji Skarbowej przez okres 7 dni.101) Po upływie tego terminu dok u-
ment przekazywany jest przedstawicielstwu państwa, w którym pojazd jest zarejestrowany. 
6. Po ustaniu przyczyny uzasadniającej zatrzymanie dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) i przekazaniu 
informacji o ustaniu tej przyczyny przez posiadacza zatrzymanego dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego) org a-
nowi, który zatrzymał dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe), lub organowi, który go wydał, organ ten przekazuje do 
centralnej ewidencji pojazdów informację o zwrocie zatrzymanego dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego). 
7. W przypadku pojazdu zarejestrowanego za granicą uczestniczącego w ruchu na terytorium Rzeczypospolitej Po l-
skiej, zwrot zatrzymanego dokumentu następuje niezwłocznie po ustaniu przyczyny uzasadniającej jego zatrzymanie, 
z zastrzeżeniem art. 133. 
8. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, zwrot zatrzymanego dokumentu następuje niezwłocznie po ustaniu prz y-
czyny uzasadniającej jego zatrzymanie. 
                                                           
96) Zdanie pierwsze w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 97. 
97) Zdanie pierwsze ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
98) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 99. 
99) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 3 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
100) Zdanie pierwsze w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 101. 
101) Zdanie pierwsze ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 3 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
  
Dziennik Ustaw – 139 – Poz. 110 
 
 Art. 132a. 1. Przepisy art. 132 ust. 1a pkt 1, 3, 4 i 7 oraz ust. 8 stosuje się odpowiednio do profesjonalnego dowodu 
rejestracyjnego, o którym mowa w art. 80s ust. 1. 
2.102) Policjant albo funkcjonariusz Straży Granicznej zatrzymuje również: 
1) profesjonalny dowód rejestracyjny – w przypadku korzystania z profesjonalnego dowodu rejestracyjnego przez osobę 
do tego nieuprawnioną; 
2) blankiet profesjonalnego dowodu rejestracyjnego – w przypadku wykonywania jazdy testowej z niewypełnionym 
blankietem profesjonalnego dowodu rejestracyjnego. 
2.103) Policjant, funkcjonariusz Straży Granicznej albo funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej zatrzymuje 
również: 
1) profesjonalny dowód rejestracyjny – w przypadku korzystania z profesjonalnego dowodu rejestracyjnego 
przez osobę do tego nieuprawnioną; 
2) blankiet profesjonalnego dowodu rejestracyjnego – w przypadku wykonywania jazdy testowej z niewypełni o-
nym blankietem profesjonalnego dowodu rejestracyjnego. 
3.104) W przypadku zatrzymania profesjonalnego dowodu rejestracyjnego policjant albo funkcjonariusz Straży Gr a-
nicznej wydaje pokwitowanie. Może on zezwolić na dalsze używanie pojazdu przez okres 24 godzin, określając warunki 
tego używania w pokwitowaniu. Zezwolenie nie może być wydane w przypadkach, o których mowa w ust. 2, a także 
w art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a i c. 
3.105) W przypadku zatrzymania profesjonalnego dowodu rejestracyjnego policjant, funkcjonariusz Straży 
Granicznej albo funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej wydaje pokwitowanie. Może on zezwolić na dalsze uż y-
wanie pojazdu przez okres 24 godzin, określając warunki tego używania w pokwitowaniu. Zezwolenie nie może być 
wydane w przypadkach, o których mowa w ust. 2, a także w art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a i c. 
4.106) W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, odpowiedni organ Policji albo Straży Granicznej przesyła ni e-
zwłocznie zatrzymany blankiet profesjonalnego dowodu rejestracyjnego staroście, który go wydał. 
4.107) W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, odpowiedni organ Policji, Straży Granicznej albo Krajowej 
Administracji Skarbowej przesyła niezwłocznie zatrzymany blankiet profesjonalnego dowodu rejestracyjnego st a-
roście, który go wydał.  
Art. 133. 1.108) W przypadku określonym w art. 132 ust. 1a pkt 6 odpowiedni organ Policji albo Straży Granicznej  
zwraca zatrzymany dokument po przedstawieniu dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpi e-
czenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie. 
1.109) W przypadku określonym w art. 132 ust. 1a pkt 6 odpowiedni organ Policji, Straży Granicznej albo Kr a-
jowej Administracji Skarbowej zwraca zatrzymany dokument po przedstawieniu dokumentu potwierdzającego 
zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opł a-
cenia składki za to ubezpieczenie. 
2. Jeżeli z przedstawionego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowi e-
dzialności cywilnej posiadacza pojazdu wynika, że przed zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego umowa ta nie była zawa r-
ta, warunkiem zwrotu zatrzymanego dokumentu jest dodatkowo wniesienie opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia 
umowy ubezpieczenia określonej w odrębnych przepisach. 
Art. 134.110) W stosunku do pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych pojazdów kierowanych 
przez żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową uprawnienia i obowiązki policjantów określone w art. 132 ust. 1–2 
i 5–7, art. 132a oraz w art. 133 wykonują również żołnierze Żandarmerii Wojskowej. 
                                                           
102) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 103. 
103) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
104) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 105. 
105) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
106) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 107. 
107) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
108) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 109. 
109) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 32. 
110) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 79 i 957 oraz z 2019 r. poz. 53), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 140 – Poz. 110 
 
 Art. 134a. W stosunku do pojazdów wykonujących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. 
o transporcie drogowym, a także w przypadku kontroli, o której mowa w art. 129a ust. 1 pkt 2–4, uprawnienia i obowiązki 
policjantów oraz organów Policji określone w art. 132 ust. 1–2 i 5–7, art. 132a oraz w art. 133 wykonują również odp o-
wiednio inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego oraz organy tej inspekcji. 
Rozdział 3 
Zatrzymywanie praw jazdy i pozwoleń oraz cofanie i przywracanie uprawnień do kierowania pojazdami 
Art. 135. 1. Policjant: 
1) zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie: 
a) uzasadnionego podejrzenia, że kierujący znajduje się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo 
środka działającego podobnie do alkoholu, 
b) stwierdzenia zniszczenia prawa jazdy w stopniu powodującym jego nieczytelność, 
c) podejrzenia podrobienia lub przerobienia prawa jazdy, 
d) gdy upłynął termin ważności prawa jazdy, 
e) gdy wobec kierującego pojazdem wydane zostało postanowienie lub decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, 
f) gdy wobec kierującego pojazdem orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów lub wydano decyzję o cofnięciu upra w-
nienia do kierowania pojazdami, 
g) przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okr e-
sie 5 lat od wydania skierowania na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 
5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, 
h)111)  przekroczenia przez kierującego pojazdem w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy lic z-
by 20 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego lub stwierdzenia, na podstawie prawomocnych ro z-
strzygnięć, że w okresie 2 lat od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy popełnił on przestępstwo przeciwko 
bezpieczeństwu w komunikacji lub trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a w prz y-
padku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 30 km/h lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. –  
Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2019 r. poz. 821 i 1238), 
i) stwierdzenia braku dokumentu, o którym mowa w art. 38 pkt 3a lub 4a, lub prowadzenia pojazdu niewyposaż o-
nego w blokadę alkoholową w przypadku, o którym mowa w art. 13 ust. 5 pkt 7 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. 
o kierujących pojazdami, 
j) popełnienia w okresie próbnym, o którym mowa w art. 91 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących po jaz-
dami, trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpi e-
czeństwu w komunikacji; 
1a) zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na: 
a) kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym 
lub 
b) przewożeniu osób w liczbie przekraczającej liczbę miejsc określoną w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu 
czasowym) lub wynikającą z konstrukcyjnego przeznaczenia pojazdu niepodlegającego rejestracji; przepis nie 
dotyczy przewozu osób autobusem w publicznym transporcie zbiorowym w gminnych, powiatowych i woj e-
wódzkich przewozach pasażerskich w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie 
zbiorowym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2016 i 2435 oraz z 2019 r. poz. 730, 1495, 1696 i 2020), o ile w pojeździe 
przewidziane są miejsca stojące; 
2) może zatrzymać prawo jazdy za pokwitowaniem w razie uzasadnionego podejrzenia, że kierowca popełnił przestę p-
stwo lub wykroczenie, za które może być orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. 
                                                           
111) Na podstawie art. 8 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 541 i 2183, z 2016 r. poz. 2001 oraz z 2018 r. poz. 957), który wszedł w życie z dniem 4 czerwca 2018 r., przepis art. 135 
ust. 1 pkt 1 lit. h stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadz e-
nie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ust. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 141 – Poz. 110 
 
 1a. Przepisu ust. 1 pkt 1a lit. b nie stosuje się, jeżeli liczba przewożonych osób w sposób, o którym mowa w tym 
przepisie, nie przekracza: 
1) 5 – w przypadku przewożenia ich autobusem; 
2) 2 – w przypadku przewożenia ich samochodem osobowym, samochodem ciężarowym lub w przyczepie ciągniętej 
przez ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny. 
1aa. Przepisu ust. 1 pkt 1a nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w tym 
przepisie, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli 
niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze prze d-
stawiało wartość niższą od dobra ratowanego. 
1b. Kierujący, o którym mowa w art. 136 ust. 1a, jest obowiązany podać organowi kontroli ruchu drogowego adres do 
doręczeń. W przypadku niewskazania adresu do doręczeń stosuje się przepisy art. 40 § 4 i 5 Kodeksu postępowania adm i-
nistracyjnego, o czym poucza się kierującego. 
2. Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b–d oraz w pkt 2, uprawnia 
do kierowania pojazdem w ciągu 7 dni. 
3. Pokwitowanie zatrzymania prawa jazdy z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. g i j oraz pkt 1a, uprawnia do 
kierowania pojazdem w okresie 24 godzin od chwili zatrzymania, a w przypadku, o którym mowa w art. 136 ust. 1a – 
w okresie 72 godzin. 
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. i, w zakresie braku dokumentu, o którym mowa w art. 38 pkt 3a 
lub 4a, starosta wydaje zatrzymane prawo jazdy po przedstawieniu dokumentu. 
Art. 136. 1. Zatrzymane prawo jazdy, z wyjątkiem przypadku określonego w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. c, Policja prz e-
kazuje niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni, według właściwości, sądowi uprawnionemu do rozpoznania sprawy 
o wykroczenie, prokuratorowi lub staroście. 
1a. Jeżeli prawo jazdy zostało wydane przez państwo inne niż Rzeczpospolita Polska i kierujący pojazdem nie ma 
miejsca zamieszkania na jej terytorium, prawo jazdy przekazuje się niezwłocznie staroście właściwemu ze względu na 
miejsce naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym. Starosta niezwłocznie przekazuje zatrzymane prawo jazdy do 
właściwego organu państwa , w którym zostało ono wydane. 
2. W razie przeprowadzenia badania krwi lub moczu dla oceny trzeźwości lub zawartości środka działającego podo b-
nie do alkoholu, prawo jazdy przekazuje się wraz z wynikiem tego badania. Jeżeli jednak wynik tego badania nie został 
uzyskany w ciągu 30 dni od dnia zatrzymania prawa jazdy, należy niezwłocznie zwrócić je właścicielowi. 
Art. 137. 1. Postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz 
pkt 2, wydaje w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawa jazdy: 
1) prokurator – w toku postępowania przygotowawczego, a sąd – po przekazaniu sprawy do sądu; 
2) w sprawie o wykroczenie – sąd właściwy do rozpoznania sprawy. 
2. O wydaniu postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy zawiadamia się właściwego starostę. 
3. Na postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy służy zażalenie. 
Art. 138. (uchylony) 
Art. 139. 1. Przepisy art. 135–137 stosuje się odpowiednio do pozwolenia na kierowanie tramwajem. 
2. Przepisu art. 135 nie stosuje się do szefów i cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw dyplomatycznych, urz ę-
dów konsularnych państw obcych oraz misji specjalnych i organizacji międzynarodowych korzystających z przywilejów 
i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów międz y-
narodowych lub na zasadzie wzajemności, a także do innych osób korzystających z tych przywilejów i immunitetów. 
3. W stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową oraz innych osób kierujących pojazdami Sił Zbro j-
nych Rzeczypospolitej Polskiej uprawnienia i obowiązki policjantów określone w art. 135 ust. 1 i art. 136 ust. 1 wykonują 
również żołnierze Żandarmerii Wojskowej. 
4. W przypadku kontroli, o której mowa w art. 129a ust. 1, uprawnienia i obowiązki policjantów określone w art. 135 
ust. 1 i art. 136 ust. 1 wykonują w stosunku do kierujących pojazdami również inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. 
  
Dziennik Ustaw – 142 – Poz. 110 
 
 Art. 140. (uchylony)112) 
Art. 140a. (uchylony) 
Rozdział 4 
Kary pieniężne za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami  
określonymi w zezwoleniu 
Art. 140aa. 1. Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa 
w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze 
decyzji administracyjnej. 
1a. W przypadku braku: 
1) wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie, 
2) wymaganego wyposażenia lub oznakowania pojazdu wykonującego pilotowanie, 
3) wymaganego szkolenia, o którym mowa w art. 6 ust. 3a, przez pilota 
– nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. 
2. Decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i 1a, wydaje właściwy ze względu na 
miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, naczelnik urzędu 
celno-skarbowego lub zarządca drogi. 
3. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 
1) podmiot wykonujący przejazd; 
2) podmiot wykonujący czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w sposób powodujący przekroczenie któreg o-
kolwiek z wymiarów, nacisków osi lub masy całkowitej pojazdu lub zespołu pojazdów, w stosunku do wartości d o-
puszczalnych lub wartości określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, jeżeli okoliczności lub 
dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1; 
3) podmiot wykonujący inne niż wymienione w pkt 2 czynności związane z przeja zdem pojazdu nienormatywnego, 
w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wsk a-
zują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1.  
3a. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1a, nakłada się na: 
1) podmiot wykonujący przejazd – w przypadku, o którym mowa w ust. 1a pkt 1; 
2) podmiot wykonujący pilotowanie – w przypadku, o którym mowa w ust. 1a pkt 2 i 3.  
4. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec 
podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: 
a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, 
b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 
2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określ o-
nej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu 
w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. 
5. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu w y-
konującego przejazd oraz inne czynności związane z przejazdem drogowym pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej 
Polskiej. 
                                                           
112) Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 23, art. 140 w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 2018 r. 
nie stosuje się do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych 
w art. 100aa–100aq, w brzmieniu nadanym przez ustawę, o której mowa w odnośniku 37. Na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy, o kt ó-
rej mowa w odnośniku 23, minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym komunikat określaj ą-
cy termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w zdaniu pierwszym. 
  
Dziennik Ustaw – 143 – Poz. 110 
 
 6. W przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych należących do Sił 
Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia organ 
kontroli, o którym mowa w ust. 2, powiadamia właściwy terytorialnie ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli 
organ Żandarmerii Wojskowej. 
7. Organ Żandarmerii Wojskowej, o którym mowa w ust. 6, występuje do dowódcy jednostki wojskowej organizuj ą-
cej przejazd drogowy lub do jego przełożonego z wnioskiem o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, na zasadach 
określonych w ustawie z dnia 9 października 2009 r. o dyscyplinie wojskowej ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1508 i 2020). 
Art. 140ab.  1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: 
1) 1500 zł – za brak zezwolenia kategorii I i II; 
2) 5000 zł – za brak zezwolenia kategorii III–VI; 
3) za brak zezwolenia kategorii VII: 
a) 500 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopus z-
czalne wartości nie więcej niż o 10%, 
b) 2000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopus z-
czalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, 
c) 15 000 zł – w pozostałych przypadkach; 
4) 5000 zł – za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt bez potwierdzonego zawiadomienia zarzą d-
cy drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9; 
5) 3000 zł – za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt niezgodnie z warunkami określonymi przez 
zarządcę drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9; 
6) 6000 zł – za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt przy zgłoszonym przez zarządcę drogi 
sprzeciwie, o którym mowa w art. 64c ust. 10; 
7) 2000 zł – za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii VII lub podanych w tym 
dokumencie, innych niż parametry techniczne pojazdu lub zespołu pojazdów. 
2. W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się 
karę jak za przejazd bez zezwolenia. 
3. Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1a, ustala się w wysokości: 
1) 3000 zł – za brak wymaganej liczby pojazdów wykonujących pilotowanie; 
2) 2000 zł – za brak wymaganego wyposażenia lub oznakowania pojazdu wykonującego pilotowanie; 
3) 2000 zł – za brak wymaganego szkolenia, o którym mowa w art. 6 ust. 3a. 
Art. 140ac.  1. Od decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a, przysługuje odwoł a-
nie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który tę karę wymierzył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. 
2. Decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. 
Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie 
przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. 
3. Karę pieniężną uiszcza się w formie przekazu na wskazany w decyzji rachunek bankowy. Koszty związane z jej 
przekazaniem pokrywa obowiązany podmiot. 
4. Kara pieniężna, o której mowa w ust. 2, podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach 
ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
5. Obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca 
roku kalendarzowego, w którym kara powinna zostać uiszczona. 
Art. 140ad.  1. W przypadku gdy podczas kontroli zostanie stwierdzone naruszenie, o którym mowa w art. 140aa 
ust. 1, przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową 
o wzajemnej egzekucji kar pieniężnych, osoba przeprowadzająca kontrolę pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej 
przewidywanej karze pieniężnej. 
  
Dziennik Ustaw – 144 – Poz. 110 
 
 2. Kaucję pobiera się: 
1) podczas kontroli na drodze – w formie gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania, lub za p o-
mocą karty płatniczej; 
2)  w terminie późniejszym – w formie przelewu na wyodrębniony rachunek bankowy organu prowadzącego postępow a-
nie administracyjne w sprawie o nałożenie kary, a w przypadku poboru kaucji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego – 
na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu skarbowego określony w przepisach odrębnych, przy czym koszty przel e-
wów ponosi obowiązany podmiot.  
3. Kaucja przechowywana jest na nieoprocentowanym rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 2 pkt 2. Koszty 
związane z uiszczeniem kaucji w formie przelewu na rachunek bankowy lub za pomocą karty płatniczej – związane 
z autoryzacją transakcji i przekazem środków na właściwy rachunek bankowy – pokrywa obowiązany podmiot. 
4. Kaucję przekazuje się: 
1) na rachunek bankowy określony w decyzji o nałożeniu kary, w terminie, o którym mowa w art. 140 ac ust. 2, albo 
2) na rachunek bankowy podmiotu, który ją wpłacił, w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji lub orzecz e-
nia uchylającego decyzję o nałożeniu kary pieniężnej. 
5. W przypadku gdy wysokość nałożonej kary jest mniejsza od wysokości pobranej kaucji, do powstałej różnicy st o-
suje się odpowiednio przepis ust. 4 pkt 2. 
6. Odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem pojazdów nienormatywnych ponosi wykonujący przejazd p o-
jazdem nienormatywnym. 
7. W przypadku gdy podczas kontroli zostanie stwierdzone naruszenie, o którym mowa w art. 140aa ust. 1 lub 1a, 
przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, osoba przeprowadzająca kontrolę na drodze zatrzymuje, za pokwitowaniem, d o-
kumenty dotyczące przejazdu pojazdu nienormatywnego oraz dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) pojazdu i usuwa 
pojazd, na koszt podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, na parking strzeżony, o którym mowa 
w art. 130a ust. 5c, a jeżeli ze względu na wymiary lub masę pojazdu umieszczenie pojazdu na tym parkingu jest niemo ż-
liwe – na inny, w miarę możliwości najbliższy parking strzeżony, jeżeli: 
1) nie pobrano kaucji lub 
2) nie usunięto stwierdzonego naruszenia. 
Art. 140ae.  1. Kary pieniężne, o których mowa w art. 140aa ust. 1 i 1a, są przekazywane odpowiednio do budżetów 
jednostek samorządu terytorialnego lub na wyodrębniony rachunek bankowy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych 
i Autostrad. 
2. Środki z tytułu kar gromadzone na wyodrębnionym rachunku bankowym Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych 
i Autostrad są przekazywane w terminie pierwszych 2 dni roboczych po upływie tygodnia, w którym wpłynęły, na rachunek 
Krajowego Funduszu Drogowego, z przeznaczeniem na budowę lub przebudowę dróg krajowych, drogowych obiektów 
inżynierskich i przepraw promowych oraz na zakup urządzeń do ważenia pojazdów. 
3.113) Urzędy celno-skarbowe otrzymują prowizję od pobranych kar pieniężnych w wysokości 12% nałożonej kary.  
4. Prowizja, o której mowa w ust. 3, stanowi dochód budżetu państwa. 
4a.114) Wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego otrzymują prowizję od pobranych kar pieniężnych w wys o-
kości 12% nałożonej kary. Prowizja stanowi wpływ Funduszu rozwoju przewozów autobusowych, o którym mowa w ust a-
wie z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej (Dz. U. 
poz. 1123). 
5. Od kar pieniężnych urzędy celno-skarbowe i wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego odliczają prowizję, 
a pozostałą część kary, w terminie 4 dni po upływie każdych kolejnych 10 dni miesiąca, przekazują odpowiednio do po d-
miotów wymienionych w ust. 1. 
Art. 140af.115) 1. Grzywny, o których mowa w art. 96 § 3 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń, pobi e-
rane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, nakładane na właściciela lub posiadacza pojazdu, o których mowa 
w art. 78 ust. 4 i 5 ustawy, stanowią wpływy Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności 
publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o charakterze 
użyteczności publicznej.  
                                                           
113) W brzmieniu ustalonym przez art. 32 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowyc h 
o charakterze użyteczności publicznej (Dz. U. poz. 1123), która weszła w życie z dniem 18 lipca 2019 r. 
114) Dodany przez art. 32 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 113. 
115) Dodany przez art. 32 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 113. 
  
Dziennik Ustaw – 145 – Poz. 110 
 
 2. Kary porządkowe, o których mowa w art. 49 § 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania 
w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2019 r. poz. 1120, 1123, 1556 i 1694), pobierane przez organy Inspekcji Transportu 
Drogowego, nakładane na osoby, o których mowa w art. 78 ust. 4 i 5 ustawy, stanowią wpływy Funduszu rozwoju przew o-
zów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, o którym mowa w ustawie z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu 
rozwoju przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej.  
DZIAŁ Va 
Działania na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego 
Art. 140b.  1. Tworzy się Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, zwaną dalej „Krajową Radą”. 
2. Krajowa Rada działa przy ministrze właściwym do spraw transportu jako międzyresortowy organ pomocniczy 
Rady Ministrów w sprawach bezpieczeństwa ruchu drogowego. 
Art. 140c.  1. Krajowa Rada określa kierunki i koordynuje działania administracji rządowej w sprawach bezpiecze ń-
stwa ruchu drogowego. 
2. Do zadań Krajowej Rady w zakresie poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego należy w szczególności: 
1) proponowanie kierunków polityki państwa; 
2) opracowywanie programów poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w oparciu o propozycje przedstawiane przez 
właściwych ministrów i ocena ich realizacji; 
3) inicjowanie badań naukowych; 
4) inicjowanie i opiniowanie projektów aktów prawnych oraz umów międzynarodowych; 
5) inicjowanie kształcenia kadr administracji publicznej; 
6) inicjowanie współpracy zagranicznej; 
7) współpraca z właściwymi organizacjami społecznymi i instytucjami pozarządowymi; 
8) inicjowanie działalności edukacyjno-informacyjnej; 
9) analizowanie i ocena podejmowanych działań; 
10) ustalanie, co najmniej raz na trzy lata, średniego kosztu społeczno-ekonomicznego wypadku drogowego, w którym 
jest zabity, oraz średniego kosztu społeczno-ekonomicznego wypadku drogowego, w którym osoba doznała obrażeń 
ciała w rozumieniu art. 156 § 1 albo art. 157 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 19 97 r. – Kodeks karny ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 1950 i 2128), powstałego w transeuropejskiej sieci drogowej. 
3. Przy ustalaniu średniego kosztu społeczno-ekonomicznego wypadków drogowych, o których mowa w ust. 2 pkt 10, 
uwzględnia się: 
1) utratę produktywności zabitych i rannych w wypadkach drogowych; 
2) koszty leczenia i rehabilitacji poszkodowanych w wypadkach drogowych; 
3) koszty administracyjne wypadków drogowych; 
4) straty materialne powstałe w wyniku wypadków drogowych. 
Art. 140d.  W skład Krajowej Rady wchodzą: 
1) Przewodniczący – minister właściwy do spraw transportu; 
2) zastępcy Przewodniczącego: 
a) sekretarz lub podsekretarz stanu w ministerstwie właściwym do spraw wewnętrznych, 
b) sekretarz lub podsekretarz stanu w ministerstwie właściwym do spraw transportu; 
3) sekretarz Krajowej Rady wskazany przez ministra właściwego do spraw transportu; 
4) członkowie Krajowej Rady wskazani przez: Prezesa Rady Ministrów spośród wojewodów, Ministra Obrony Narod o-
wej, Ministra Sprawiedliwości oraz ministrów właściwych do spraw: administracji publicznej, budżetu, finansów pub-
licznych, gospodarki, budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, oświaty 
i wychowania, środowiska, transportu, wewnętrznych, pracy oraz Komendanta Głównego Policji, Komendanta Głó w-
nego Straży Pożarnej, Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. 
  
Dziennik Ustaw – 146 – Poz. 110 
 
 Art. 140e.  1. Przewodniczący Krajowej Rady kieruje jej pracami i reprezentuje ją na zewnątrz. 
2. Przewodniczący Krajowej Rady otrzymuje od ministrów i innych organów, których przedstawiciele są członkami 
Krajowej Rady: 
1) sprawozdania i informacje dotyczące realizacji zadań określonych w programach bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
2) informacje dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego, w szczególności informacje umożliwiające ustalanie 
średniego kosztu społeczno-ekonomicznego wypadków, o których mowa w art. 140c ust. 2 pkt 10. 
3. Przewodniczący Krajowej Rady składa Radzie Ministrów corocznie, do końca marca, sprawozdanie dotyczące st a-
nu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz działań realizowanych w tym zakresie. 
4. Prezes Rady Ministrów składa Sejmowi, Senatowi i Prezydentowi corocznie, do końca kwietnia, sprawozdanie d o-
tyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz działań realizowanych w tym zakresie. 
Art. 140f.  1. Krajowa Rada wykonuje swoje zadania przy pomocy Sekretariatu Krajowej Rady. 
2. Sekretariat Krajowej Rady działa jako wewnętrzna jednostka organizacyjna ministra właściwego do spraw tran s-
portu. 
3. Szczegółową organizację i tryb prac Krajowej Rady określa regulamin przyjęty w drodze uchwały na pierwszym 
posiedzeniu Krajowej Rady. 
Art. 140g. 1. Tworzy się Wojewódzką Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, zwaną dalej „Wojewódzką Radą”. 
2. Wojewódzka Rada działa przy marszałku województwa jako wojewódzki zespół koordynacyjny w sprawach be z-
pieczeństwa ruchu drogowego. 
Art. 140h.  1. Wojewódzka Rada koordynuje i określa kierunki działań administracji publicznej w sprawach bezpi e-
czeństwa ruchu drogowego. 
2. Do zadań Wojewódzkiej Rady w zakresie, o którym mowa w ust. 1, należy w szczególności: 
1) opracowywanie regionalnych programów poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
2) opiniowanie projektów aktów prawa miejscowego w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
3) zatwierdzanie planu wydatków wojewódzkich ośrodków ruchu drogowego w części przeznaczonej na poprawę be z-
pieczeństwa ruchu drogowego; 
4) inicjowanie kształcenia kadr administracji publicznej i szkolenie w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
5) inicjowanie współpracy międzywojewódzkiej; 
6) współpraca z właściwymi organizacjami społecznymi i instytucjami pozarządowymi; 
7) inicjowanie działalności edukacyjno-informacyjnej; 
8) analizowanie i ocena podejmowanych działań. 
3. Szczegółową organizację i tryb pracy Wojewódzkiej Rady określa regulamin przyjęty przez radę w drodze uchwały. 
Art. 140i.  W skład Wojewódzkiej Rady wchodzą: 
1) przewodniczący – marszałek województwa; 
2) zastępcy przewodniczącego: 
a) wojewoda, 
b) wojewódzki komendant Policji; 
3) sekretarz – wskazany przez marszałka województwa; 
4) członkowie Wojewódzkiej Rady: 
a) wojewódzki inspektor transportu drogowego, 
b) dyrektor właściwego terenowo oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, 
c) przedstawiciel wojewody, 
d) przedstawiciel wojewódzkiego sztabu wojskowego, 
  
Dziennik Ustaw – 147 – Poz. 110 
 
 e) przedstawiciel kuratora oświaty, 
f) przedstawiciel zarządu województwa, 
g) przedstawiciel zarządów powiatu, 
h) przedstawiciel wójtów, burmistrzów lub prezydentów miast, 
i) przedstawiciel komendanta wojewódzkiego Policji, 
j) przedstawiciel komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, 
k) przedstawiciel zarządu dróg wojewódzkich, 
l) przedstawiciel wojewódzkich ośrodków ruchu drogowego, 
m) przedstawiciel zarządów dróg powiatowych, 
n) osoby wskazane przez marszałka województwa w szczególności reprezentujące działające na terenie wojewód z-
twa organizacje pozarządowe, których celem statutowym jest problematyka bezpieczeństwa ruchu drogowego, 
przy czym marszałek województwa może wskazać nie więcej niż 12 osób. 
Art. 140j.  1. Przewodniczący Wojewódzkiej Rady kieruje jej pracami i reprezentuje ją na zewnątrz. 
2. Przewodniczący Wojewódzkiej Rady otrzymuje od organów, których przedstawiciele są członkami Wojewódzkiej 
Rady: 
1) sprawozdania i informacje dotyczące realizacji zadań określonych w programach bezpieczeństwa ruchu drogowego; 
2) informacje dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego. 
3. Przewodniczący Wojewódzkiej Rady składa Przewodniczącemu Krajowej Rady corocznie, do końca stycznia, 
sprawozdanie dotyczące stanu bezpieczeństwa ruchu drogowego na terenie województwa oraz działań realizowanych 
w tym zakresie. 
Art. 140k.  Obsługę Wojewódzkiej Rady zapewnia wyznaczony przez marszałka województwa wojewódzki ośrodek 
ruchu drogowego. 
Art. 140l.  W pracach Krajowej Rady i Wojewódzkiej Rady mogą brać udział z głosem doradczym: 
1) przedstawiciele organizacji pozarządowych, których statutowy zakres działalności obejmuje zagadnienia bezpiecze ń-
stwa ruchu drogowego; 
2) pracownicy naukowi wyższych uczelni lub jednostek badawczo-rozwojowych; 
3) niezależni eksperci. 
DZIAŁ Vb 
Kary pieniężne 
Art. 140m.  1. Kto: 
1) wbrew przepisowi art. 70g ust. 1 wprowadził do obrotu nowy pojazd bez wymaganego odpowiedniego świadectwa 
homologacji typu lub innego równoważnego dokumentu, o których mowa w art. 70j ust. 1, art. 70k ust. 1, art. 70o 
ust. 1, art. 70zo ust. 1, art. 70zp ust. 1 albo art. 70zu ust. 1, 
2) wbrew przepisowi art. 70g ust. 5 ponownie wprowadził do obrotu pojazdy wycofane z obrotu, 
3) wbrew przepisowi art. 70g ust. 6 wprowadził do obrotu nowy przedmiot wyposażenia lub część, 
4) wbrew przepisowi art. 70g ust. 8 ponownie wprowadził do obrotu przedmiot wyposażenia lub część wycofane 
z obrotu 
– podlega karze pieniężnej w wysokości nie większej niż 25% wartości sprzedaży wynikającej z wprowadzenia do obrotu 
tego pojazdu, przedmiotu wyposażenia lub części. 
2. Kto wbrew obowiązkowi nie wykonuje decyzji, o których mowa w art. 70g ust. 4 lub ust. 10, podlega karze pi e-
niężnej w wysokości nie większej niż 50% wartości sprzedaży wynikającej z wprowadzenia do obrotu tego pojazdu, 
przedmiotu wyposażenia lub części. 
  
Dziennik Ustaw – 148 – Poz. 110 
 
 Art. 140ma. 1. Podmiot uprawniony, który: 
1) nie zwrócił staroście w terminie, o którym mowa w art. 80y ust. 1, blankietów profesjonalnych dowodów rejestracy j-
nych, profesjonalnych dowodów rejestracyjnych oraz profesjonalnych tablic (tablicy) rejestracyjnych, podlega karze 
pieniężnej w wysokości 3000 zł; 
2) nie prowadzi wykazu, o którym mowa w art. 80x ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości 5000 zł. 
2. Podmiot uprawniony, któremu trzykrotnie w ciągu danego roku kalendarzowego zatrzymano profesjonalny dowód 
rejestracyjny, podlega karze pieniężnej w wysokości 2000 zł. 
Art. 140mb.116) Kto:  
1) będąc właścicielem pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wbrew 
przepisowi art. 71 ust. 7 nie rejestruje pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,  
2) będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi 
art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu  
– podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł.  
Art. 140n.  1.117) Kary pieniężne, w sprawach określonych w art. 140m i art. 140ma, nakładane są w drodze decyzji 
administracyjnej. 
1.118) Kary pieniężne, w sprawach określonych w art. 140m–140mb, są nakładane w drodze decyzji administr a-
cyjnej. 
2. Kary pieniężne, o których mowa w art. 140m: 
1) za wprowadzenie do obrotu albo niewycofanie z obrotu pojazdów, przedmiotów wyposażenia lub części, o których 
mowa w art. 70d ust. 1 i ust. 6 pkt 2 przeznaczonych dla konsumentów, nakłada właściwy organ Inspekcji Handlowej; 
2) za wprowadzenie do obrotu albo niewycofanie z obrotu pojazdów, o których mowa w art. 70d ust. 1, ust. 4 i ust. 6 
pkt 2, nieprzeznaczonych dla konsumentów, nakłada Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego. 
2a.119) Kary pieniężne, o których mowa w art. 140ma, nakłada starosta. 
2a.120) Kary pieniężne, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, nakłada starosta. 
3. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 2: 
1) pkt 1 stanowią dochód budżetu państwa; 
2) pkt 2 stanowią przychód Transportowego Dozoru Technicznego. 
3a.121) Kary pieniężne, o których mowa w art. 140ma, stanowią dochód powiatu. 
3a.122) Kary pieniężne, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, stanowią dochód powiatu. 
4. Ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści fina n-
sowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy. 
5. Kary pieniężne są wnoszone na odrębne rachunki bankowe odpowiednio budżetu państwa, starostwa albo Tran s-
portowego Dozoru Technicznego, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ost a-
teczna. 
6.123) Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140m i art. 140ma, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje 
się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. 
6.124) Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140m–140mb, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stos u-
je się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.  
                                                           
116) Dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
117) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 118. 
118) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
119) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 120. 
120) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
121) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 122. 
122) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
123) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 124. 
124) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 3 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
  
Dziennik Ustaw – 149 – Poz. 110 
 
 7.125) Jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w art. 140mb, wyczerpuje jednocześnie znamiona w y-
kroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności 
administracyjnej. 
Dział Vc126) 
Przetwarzanie danych osobowych 
Art. 140o. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 
(UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych os o-
bowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.127)), nie wpływa na przebieg i wynik kontroli, 
o których mowa w art. 129 ust. 1, 4 i 4a, art. 129a ust. 1, art. 129b ust. 1, art. 129c ust. 1 oraz art. 129d ust. 1, ani na 
uprawnienie właściwego organu do nałożenia kary. 
DZIAŁ VI 
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy epizodyczne, przejściowe i końcowe 
Art. 141–143. (pominięte) 
Art. 144. (uchylony) 
Art. 145–148. (pominięte) 
Art. 148a.  1. Do dnia 1 stycznia 2026 r. dopuszcza się poruszanie pojazdów elektrycznych, o których mowa w art. 2 
pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, po wyznaczonych przez zarządcę 
drogi pasach ruchu dla autobusów. 
2. Zarządca drogi może uzależnić poruszanie się pojazdów elektrycznych po wyznaczonych pasach ruchu dla autob u-
sów od liczby osób poruszających się tymi pojazdami. 
Art. 148b.  1. Od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. pojazdy elektryczne i pojazdy napędzane wodorem 
oznacza się nalepką wskazującą na rodzaj paliwa wykorzystywanego do ich napędu umieszczaną na przedniej szybie p o-
jazdu według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1. 
2. Nalepkę, o której mowa w ust. 1, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce 
zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu.  
Art. 149. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właś-
ciwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Sprawiedliwości, kierując się potrzebą zapewnienia stabilnego obrotu p o-
jazdami samochodowymi, może określić, w drodze rozporządzenia: 
1) obowiązek uzyskania karty pojazdu przez właścicieli pojazdów zarejestrowanych przed dniem, o którym mowa 
w art. 152 pkt 3; 
2) warunki, terminy i tryb uzyskiwania karty pojazdu przez osoby, o których mowa w pkt 1, organy właściwe do ich 
wydania, dokumenty stosowane w tych sprawach oraz wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu. 
Art. 150. 1. Prawa jazdy i inne dokumenty uprawniające do kierowania pojazdami lub potwierdzające dodatkowe 
kwalifikacje i wymagania w stosunku do kierujących pojazdami, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, 
zachowują ważność do czasu ich wymiany dokonywanej na koszt osoby uprawnionej w zakresie, na jaki zostały wydane. 
Osoba uprawniona dokonująca wymiany jest obowiązana do uiszczenia opłaty ewidencyjnej. 
2. Minister właściwy do spraw transportu, uwzględniając wszystkie wydawane przed dniem wejścia w życie ustawy 
dokumenty uprawniające do kierowania pojazdem oraz koszty związane z ich wymianą, określi, w drodze rozporządzenia, 
warunki i terminy wymiany praw jazdy i innych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami lub potwierdzaj ą-
cych dodatkowe kwalifikacje kierujących pojazdami oraz wysokość opłat za ich wymianę. 
Art. 151. 1. Traci moc ustawa z dnia 1 lutego 1983 r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 1992 r. poz. 41 i 114 oraz 
z 1995 r. poz. 515), z wyjątkiem art. 60, 69– 70 i 72–82, które tracą moc z dniem 30 czerwca 1999 r. 
2. (pominięty) 
                                                           
125) Dodany przez art. 4 pkt 3 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
126) Dział dodany przez art. 41 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 29. 
127) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2. 
  
Dziennik Ustaw – 150 – Poz. 110 
 
 Art. 152. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem: 
1) art. 49 ust. 2 pkt 5, art. 80, 99 i 109 ust. 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 1998 r.; 
2) art. 39 ust. 3 i art. 85, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1999 r.; 
3) art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 77, 87, 88, 90– 98 i 100–108, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 1999 r.  
  
Dziennik Ustaw – 151 – Poz. 110 
 
 Załączniki do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. 
Załącznik nr 1 
KATEGORIE ZEZWOLEŃ NA PRZEJAZD POJAZDU NIENORMATYWNEGO 
Lp. Zezwolenie  Pojazdy nienormatywne  Drogi 
1 kategorii I  a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych 
  od dopuszczalnych,  
b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych  
 dla dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 
 11,5 t; gminne, powiatowe, 
wojewódzkie wskaz a-
ne w zezwoleniu  
2 kategorii II  a) o długości, wysokości oraz rzeczywistej masie całkowitej nie 
 większych od dopuszczalnych,  
b) o naciskach osi nie  większych od dopuszczalnych dla danej   
 drogi, 
c) o szerokości nieprzekraczającej 3,5  m; publiczne, z  wyjątkiem 
ekspresowych 
i autostrad 
3 kategorii III  a) o naciskach osi i  rzeczywistej masie całkowitej nie większych od 
 dopuszczalnych,  
b) o szerokości  nieprzekraczającej 3,2  m, 
c) o długości nieprzekraczającej:  
 – 15 m dla pojedynczego pojazdu,  
 – 23 m dla zespołu pojazdów,  
d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3  m; publiczne  
4 kategorii IV  a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej,  
b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4  m, 
c) o długości nieprzekraczającej:  
 – 15 m dla pojedynczego pojazdu,  
 – 23 m dla zespołu pojazdów,  
 – 30 m dla zespołu pojazdów o  skrętnych osiach,  
d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3  m, 
e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych 
 dla dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 
 11,5 t; krajowe 
5 kategorii V  a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi,  
b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, 
c) o długości nieprzekraczającej:  
 – 15 m dla pojedynczego pojazdu,  
 – 23 m dla zespołu pojazdów,  
 – 30 m dla zespołu pojazdów o  skrętnych osiach,  
d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3  m, 
e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60  t; publiczne 
6 kategorii VI  a) o szerokości nieprzekraczającej:  
 – 3,4 m dla drogi jednojezdniowej,  
 – 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i  GP, 
b) o długości nieprzekraczającej:  
 – 15 m dla pojedynczego pojazdu,  
 – 23 m dla zespołu pojazdów,  
 – 30 m dla zespołu pojazdów o  skrętnych osiach,  
c) o wysokości nieprzekraczającej 4,3  m, 
d) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60  t, 
e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych 
 dla dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napę dowej do 
 11,5 t; krajowe – zgodnie 
z wykazem dróg, 
o którym mowa 
w art. 64c ust. 8 
  
Dziennik Ustaw – 152 – Poz. 110 
 
 7 kategorii VII  a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od 
 wymienionych w  kategoriach I –VI, 
b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla 
 dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 
 11,5 t; wyznaczona trasa 
wskazana w zezwole-
niu 
  
  
Dziennik Ustaw – 153 – Poz. 110 
 
 Załącznik nr 2 
KATEGORIE POJAZDÓW 
1. Kategoria M: pojazdy samochodowe przeznaczone do przewozu osób mające co najmniej cztery koła, w tym: 
1) kategoria M 1: pojazdy do przewozu osób, mające nie więcej niż osiem miejsc oprócz siedzenia kierowcy; 
2) kategoria M 2: pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu osób, mające więcej niż osiem miejsc oprócz  siedz e-
nia kierowcy i mające maksymalną masę całkowitą nieprzekraczającą 5 t; 
3) 
kategoria M 3: pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu osób, mające więcej niż osiem miejsc oprócz siedz e-
nia kierowcy i mające maksymalną masę całkowitą przekraczającą 5 t. 
2. Kategoria N: pojazdy samochodowe mające co najmniej cztery koła i zaprojektowane i wykonane do przewozu 
ładunków, w tym: 
1) kategoria N 1: pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków i mające maksymalną masę całkowitą ni e-
przekraczającą 3,5 t; 
2) 
kategoria N 2: pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków i mające maksymalną masę całkowitą 
przekraczającą 3,5 t, ale nieprzekraczającą 12 t; 
3) 
kategoria N 3: pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków i mające maksymalną masę całkowitą 
przekraczającą 12 t. 
3. Kategoria O: przyczepy, w tym: 
1) kategoria O 1: przyczepy o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 750 kg; 
2) kategoria O 2: przyczepy o maksymalnej masie całkowitej przekraczającej 750 kg, ale nieprzekraczającej 3,5 t; 
3) kategoria O 3: przyczepy o maksymalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, ale nieprzekraczającej 10 t; 
4) 
kategoria O 4: przyczepy o maksymalnej masie całkowitej przekraczającej 10 t. 
4. Kategoria L: pojazdy dwukołowe lub trójkołowe, niektóre pojazdy czterokołowe, w tym: 
1) kategoria L1e – motorowery dwukołowe; 
2) kategoria L2e – motorowery trójkołowe; 
3) kategoria L3e – motocykle dwukołowe bez bocznego wózka; 
4) kategoria L4e – motocykle dwukołowe z bocznym wózkiem; 
5) kategoria L5e – motocykle trójkołowe; 
6) kategoria L6e – czterokołowce lekkie; 
7) kategoria L7e – czterokołowce. 
Do kategorii L nie mogą być zaliczone pojazdy: 
a) których maksymalna prędkość konstrukcyjna nie przekracza 6 km/h, 
b) przeznaczone do kierowania przez osobę pieszą, 
c) ciągniki i maszyny używane do celów rolniczych lub podobnych, 
d) rowery i wózki rowerowe. 
5. Kategoria T: ciągniki rolnicze, w tym: 
1) kategoria T 1: ciągniki kołowe o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nieprzekraczającej 40 km/h, mające oś poło-
żoną najbliżej kierowcy, o minimalnym rozstawie kół nie mniejszym niż 1150 mm, masę własną, w stanie gotowości 
do jazdy, przekraczającą 600 kg i prześwit nie większy niż 1000 mm. W przypadku ciągników ze zmianą pozycji  
kierowcy (zmiana położenia siedzenia i koła kierownicy), osią położoną najbliżej kierowcy musi być oś z zamont o-
wanymi oponami o największej średnicy; 
2) kategoria T 2: ciągniki kołowe o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nieprzekraczającej 40 km/h, mające minima l-
ny rozstaw kół mniejszy niż 1150 mm, masę własną, w stanie gotowości do jazdy, przekraczającą 600 kg i prześwit 
nie większy niż 600 mm. W przypadku gdy wysokość środka ciężkości ciągnika (mierzona względem podłoża) p o-
dzielona przez minimalny rozstaw kół każdej osi przekracza 0,90, maksymalna prędkość konstrukcyjna jest ogran i-
czona do 30 km/h; 
  
Dziennik Ustaw – 154 – Poz. 110 
 
 3) kategoria T 3: ciągniki kołowe o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nieprzekraczającej 40 km/h i masie własnej, 
w stanie gotowości do jazdy, nieprzekraczającej 600 kg; 
4) kategoria T 4: ciągniki kołowe specjalnej konstrukcji o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej nieprzekraczającej 
40 km/h, w ramach której ze względu na prześwit i szerokość wyróżnia się kategorie T 4.1, T4.2, oraz T 4.3; 
5) kategoria T 5: ciągniki kołowe o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej przekraczającej 40 km/h. 
6. Kategoria C: ciągniki gąsienicowe, w tym ciągniki kategorii C 1, C2, C3, C4, C5 
–  według kryteriów podziału jak dla kategorii T. W ramach kategorii C 4 wyróżnia się kategorie C 4.1, C4.2, oraz C 4.3  
według podziału jak dla kategorii T 4.1, T4.2, oraz T 4.3. 
7. Kategoria R: przyczepy rolnicze, w tym: 
1) kategoria R 1: przyczepy o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 1,5 t; 
2) 
kategoria R 2: przyczepy o maksymalnej masie całkowitej przekraczającej 1,5 t, ale nieprzekraczającej 3,5 t; 
3) 
kategoria R 3: przyczepy o maksymalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t, ale nieprzekraczającej 21 t; 
4) 
kategoria R 4: przyczepy o maksymalnej masie całkowitej przekraczającej 21 t. 
Każda kategoria przyczep oznaczona jest także indeksem „a” lub „b”, zależnie od jej konstrukcyjnej prędkości: 
– „a” dla przyczep o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej mniejszej lub równej 40 km/h, 
– „b” dla przyczep o maksymalnej prędkości konstrukcyjnej większej niż 40 km/h.