DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 23 sierpnia 2021 r. 
Poz. 1540 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 21 lipca 2021 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Ordynacja podatkowa 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325), z uwzględnieniem 
zmian wprowadzonych: 
1) ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1655, z 2020 r. poz. 288 oraz z 2021 r. poz. 187), 
2) ustawą z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1423), 
3) ustawą z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 2122), 
4) ustawą z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku 
dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąg a-
nych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2123), 
5) ustawą z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320 oraz z 2021 r. poz. 1135 ), 
6) ustawą z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. 
poz. 72), 
7) ustawą z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 694), 
8) ustawą z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 802), 
9) ustawą z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1005), 
10) ustawą z dnia 20 maja 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1163) 
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 7 lipca 2021 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 
1) art. 36 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 1655, z 2020 r. poz. 288 oraz z 2021 r. poz. 187 ), który stanowi: 
„Art. 36. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2021 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 9, 10, 12, 13, 17–27, art. 15, 
art. 28 i art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2020 r.”; 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 1540 
 
 2) odnośnika nr 1 oraz art. 13 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach 
świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1423), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę 2018/957 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 28 czerwca 2018 r. 
zmieniającą dyrektywę 96/71/WE dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. 
UE L 173 z 09.07.2018, str. 16).” 
„Art. 13. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 4 pkt 1 i 7, które wchodzą w życie z dniem 5 września 2020 r.; 
2) art. 4 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
3) art. 4 pkt 3–5, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2020 r.; 
4) art. 4 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 31 marca 2020 r.; 
5) art. 5, art. 6 oraz art. 11, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia; 
6) art. 10, który wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.”; 
3) art. 10 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 2122), który stanowi: 
„Art. 10. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.”; 
4) art. 16 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, 
ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych 
przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2123), które stanowią: 
„Art. 16. 1. Decyzji z zastosowaniem art. 119a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 1325, 1423 i 2122) nie wydaje się podatnikowi podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie 
korzyści podatkowej w rozumieniu art. 3 pkt 18 tej ustawy polegającej na braku opodatkowania wypłaty zysku ze spółki 
komandytowej uzyskanego z działalności operacyjnej prowadzonej przez tę spółkę pod warunkiem, że działalność ta 
nie była sztuczna w rozumieniu art. 119c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. 
2. Przepis ust. 1 stosuje się do korzyści podatkowej uzyskanej do dnia poprzedzającego dzień, w którym spółka 
komandytowa stała się podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. 
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do postępowań, o których mowa w dziale IIIA ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – 
Ordynacja podatkowa, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.” 
„Art. 24. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r., z wyjątkiem: 
1) art. 1 pkt 21–33, art. 2 pkt 25–35, art. 3 pkt 9–13, art. 9, art. 10, art. 12, art. 18, art. 19 oraz art. 23 ust. 3 i 4, które 
wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
2) art. 4 i art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2021 r.”; 
5) odnośnika nr 1 oraz art. 154 i art. 166 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. 
poz. 2320 oraz z 2021 r. poz. 1135), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 29 października 2019 r. pod numerem 
2019/533/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu fun k-
cjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 597), 
które wdraża dyrektywę (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą 
procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społecze ń-
stwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 241 z 17.09.2015, str. 1).” 
„Art. 154. 1. Zgody na doręczanie pism przez portal podatkowy wyrażane na podstawie art. 3e § 1 ustawy 
zmienianej w art. 84, w brzmieniu dotychczasowym, stają się zgodami na doręczanie pism przez portal podatkowy, 
o których mowa w art. 144 § 2 ustawy zmienianej w art. 84, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
2. W przypadku spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do doręczania 
pism przez portal podatkowy w rozumieniu art. 3 pkt 14 ustawy zmienianej w art. 84 stosuje się przepisy dotychczasowe.” 
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 1540 
 
 „Art. 166. Ustawa wchodzi w życie z dniem 5 października 2021 r., z wyjątkiem: 
1) art. 145 i art. 146, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
2) art. 80, art. 115, art. 144 i art. 161, które wchodzą w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia; 
3) art. 96 pkt 18, art. 130, art. 134, art. 149 ust. 1 oraz art. 150, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia 
ogłoszenia; 
4) art. 38 ust. 6, art. 50, art. 52 ust. 5–7, art. 54 ust. 1–5 oraz art. 57 ust. 4, które wchodzą w życie po upływie 30 dni 
od dnia ogłoszenia; 
5) art. 9 ust. 1 pkt 1–8, art. 11 pkt 2, art. 16 ust. 1, art. 18 ust. 2, art. 28 pkt 2 lit. b i c, art. 31, art. 83 oraz art. 141, 
które wchodzą w życie z dniem 5 lipca 2022 r.; 
6) art. 122, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r., z wyjątkiem pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 
1 stycznia 2026 r.; 
7) art. 58 ust. 1 pkt 4 i art. 63, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2022 r.; 
8) art. 126 pkt 8, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.; 
9) art. 9 ust. 1 pkt 9, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2026 r.; 
10) art. 82 pkt 2, w zakresie dodawanego art. 100b, i art. 159, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2028 r.; 
11) art. 82 pkt 1, 2, w zakresie dodawanego art. 100a, i pkt 3–21, art. 93, art. 96 pkt 1–17 i 19, art. 105 oraz art. 162, 
które wchodzą w życie z dniem 1 października 2029 r.”; 
6) art. 14 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
z 2021 r. poz. 72), który stanowi: 
„Art. 14. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2021 r., z wyjątkiem: 
1) art. 4, który wchodzi w życie z dniem 31 stycznia 2021 r.; 
2) art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2021 r.”; 
7) odnośnika nr 1 oraz art. 39 ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 694), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Rady (UE) 2019/475 z dnia 18 lutego 2019 r. 
zmieniającą dyrektywy 2006/112/WE i 2008/118/WE w odniesieniu do włączenia włoskiej gminy Campione 
d’Italia oraz włoskich wód jeziora Lugano do obszaru celnego Unii i do terytorialnego zakresu stosowania d y-
rektywy 2008/118/WE (Dz. Urz. UE L 83 z 25.03.2019, str. 42).” 
„Art. 39. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 maja 2021 r., z wyjątkiem: 
1) art. 16 pkt 4, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 1 lutego 2021 r.; 
2) art. 1 pkt 1 lit. a, art. 2 pkt 6 i 7, art. 6, art. 7, art. 12 pkt 4, art. 15, art. 16 pkt 1–3, art. 17, art. 32–34 i art. 38, 
które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
3) art. 18, który wchodzi w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia; 
4) art. 4, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia; 
5) art. 1 pkt 2, 12, pkt 15 lit. a, pkt 16–19, 31, 35–46 i 56, art. 3, art. 10, art. 21, art. 25–27 i art. 30, które wchodzą 
w życie z dniem 1 lipca 2021 r.; 
6) art. 1 pkt 53, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.; 
7) art. 9, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2022 r.”; 
8) art. 28 ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 802), 
który stanowi: 
„Art. 28. Ustawa wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie miesiąca od dnia ogł o-
szenia, z wyjątkiem: 
1) art. 13, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2021 r.; 
2) art. 12, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.”; 
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 1540 
 
 9) art. 25 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogo-
wym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1005), który stanowi: 
„Art. 25. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 2 lit. e w zakresie art. 37a ust. 33 i art. 3 pkt 6 w zakresie art. 13iba ust. 11, które wchodzą w życie po upł y-
wie 60 dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 3 pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2021 r.;  
3) art. 1 pkt 2 lit. a, d i e w zakresie art. 37a ust. 9–27, ust. 28 pkt 1 lit. a, ust. 30, 34 i 35, które wchodzą w życie z dniem 
1 grudnia 2021 r.”; 
10) odnośnika nr 1 oraz art. 18 ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1163), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Rady (UE) 2017/2455 z dnia 5 grudnia 
2017 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE i dyrektywę 2009/132/WE w odniesieniu do niektórych ob o-
wiązków wynikających z podatku od wartości dodanej w przypadku świadczenia usług i sprzedaży towarów na 
odległość (Dz. Urz. UE L 348 z 29.12.2017, str. 7 oraz Dz. Urz. UE L 244 z 20.07.2020, str. 3) oraz dyrektywy 
Rady (UE) 2019/1995 z dnia 21 listopada 2019 r. zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w odniesieniu do przepisów 
dotyczących sprzedaży towarów na odległość oraz niektórych krajowych dostaw towarów (Dz. Urz. UE L 310 
z 02.12.2019, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 244 z 20.07.2020, str. 3).” 
„Art. 18. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2021 r., z wyjątkiem:  
1) przepisów:  
a) art. 1: 
– pkt 2 lit. a i lit. b w zakresie pkt 2 lit. c i d,  
– pkt 23, 
– pkt 36 lit. e, f, lit. g tiret pierwszego i drugiego oraz lit. h tiret pierwszego, trzeciego i piątego,  
– pkt 41 lit. d, e, lit. f tiret pierwszego i drugiego oraz lit. g tiret drugiego i czwartego,  
– pkt 44 w zakresie art. 138e ust. 6–8, 10, 11, ust. 12 pkt 1 i 2, ust. 13 i 14,  
b) art. 2, art. 3, art. 6, art. 8, art. 9 i art. 17  
– które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 11, który wchodzi w życie z dniem 31 października 2021 r.”.  
Marszałek Sejmu:  E. Witek 
 
 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 1540 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 21 lipca 2021 r. (poz. 1540) 
 USTAWA  
z dnia 29 sierpnia 1997 r. 
 Ordynacja podatkowa  
DZIAŁ I 
Przepisy ogólne 
Art. 1. Ustawa normuje: 
1) zobowiązania podatkowe; 
2) informacje podatkowe; 
3) postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające; 
4) tajemnicę skarbową. 
Art. 1a. § 1. Ustawa normuje również sposób wykonywania przez organy podatkowe obowiązku, o którym mowa 
w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich 
danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, 
str. 1, z późn. zm.1)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”.  
§ 2. Wykonywanie obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, odbywa się niezależnie 
od obowiązków organów podatkowych przewidzianych w ustawie i nie wpływa na tok i wynik procedur podatkowych. 
§ 3. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na tok i wynik 
procedur podatkowych.  
Art. 2. § 1. Przepisy ustawy stosuje się do: 
1) podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorial-
nego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe; 
2) (uchylony) 
3) opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych; 
4) spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatk o-
wych. 
§ 2. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat, do których ustalenia 
lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. 
§ 3. Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych. 
§ 4. Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych. 
Art. 2a. Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podat-
nika. 
Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 
1) ustawach podatkowych – rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności 
budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę op o-
datkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników 
i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich; 
2) przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych 
przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą  
Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykona w-
czych wydanych na podstawie ustaw podatkowych; 
                                                           
1) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2. 
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 1540 
 
 3) podatkach – rozumie się przez to również: 
a) zaliczki na podatki, 
b) raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach, 
c) opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe; 
4) księgach podatkowych – rozumie się przez to księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów i rozchodów, ew i-
dencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani 
są podatnicy, płatnicy lub inkasenci; 
5) deklaracjach – rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których 
składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci; 
6) ulgach podatkowych – rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa podatkowego zwolnienia, odliczenia, 
obniżki albo zmniejszenia, których zastosowanie powoduje obniżenie podstawy opodatkowania lub wysokości 
podatku, z wyjątkiem obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, w rozumieniu przepisów 
o podatku od towarów i usług, oraz innych odliczeń stanowiących element konstrukcji tego podatku; 
7) zwrocie podatku – rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów 
o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego; 
8) niepodatkowych należnościach budżetowych – rozumie się przez to niebędące podatkami i opłatami należności stan o-
wiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publiczn o-
prawnych; 
9) działalności gospodarczej – rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 
6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162), w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także 
każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne 
ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność – do 
przedsiębiorców; 
10) cenie transferowej – rozumie się przez to cenę transferową w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 i 1163) oraz art. 11a ust. 1 pkt 1 ustawy 
z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1406, z późn. zm.2)); 
11) (uchylony) 
12) (uchylony) 
13) dokumencie elektronicznym – rozumie się przez to dokument elektroniczny, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 
17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 670, 
952 i 1005); 
14) portalu podatkowym – rozumie się przez to system teleinformatyczny administracji skarbowej służący do kontaktu 
organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a także ich następcami prawnymi oraz osobami 
trzecimi, w szczególności do wnoszenia podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za 
pomocą środków komunikacji elektronicznej; 
15) podaniu lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo – rozumie się przez to dokument elektroniczny będący kopią ele k-
troniczną podania lub deklaracji, złożonych w jednostkach organizacyjnych administracji skarbowej w postaci innej 
niż elektroniczna, który został wprowadzony do systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Ska r-
bowej w sposób zapewniający niezaprzeczalność i integralność odwzorowanych danych; 
16) przedsiębiorstwie w spadku – rozumie się przez to przedsiębiorstwo w spadku w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 
2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją 
przedsiębiorstw (Dz. U. z 20 21 r. poz. 170); 
17) zarządzie sukcesyjnym – rozumie się przez to zarząd sukcesyjny w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarz ą-
dzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw; 
18) korzyści podatkowej – rozumie się przez to: 
a) niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub obn i-
żenie jego wysokości, 
b) powstanie lub zawyżenie straty podatkowej, 
c) powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo zawyżenie kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku, 
d) brak obowiązku pobrania podatku przez płatnika, jeżeli wynika on z okoliczności wskazanych w lit. a; 
                                                           
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 1492, 1565, 2122, 2123 i 2320 oraz 
z 2021 r. poz. 11, 255 i 1163. 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 1540 
 
 19) środkach ograniczających umowne korzyści – rozumie się przez to postanowienia ratyfikowanych przez Rzecz-
pospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską 
innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej lub inne środki ograniczające lub odm a-
wiające korzyści wynikających z tych umów. 
Art. 3a. § 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, deklaracje mogą być składane za pomocą środków kom u-
nikacji elektronicznej. 
§ 2.3) Organ podatkowy, elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego administracji skarbowej lub 
portal podatkowy potwierdzają, w formie dokumentu elektronicznego, złożenie deklaracji za pomocą środków komunik a-
cji elektronicznej. 
§ 2.4) Złożenie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest potwierdzane elektronicznie. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 3b. § 1. Deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinna zawierać: 
1) dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji określonym w odrębnych przepisach; 
2) jeden podpis elektroniczny. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw inform a-
tyzacji określi, w drodze rozporządzenia: 
1) (uchylony) 
2) sposób przesyłania deklaracji i podań za pomocą środków komunikacji elektronicznej; 
3) rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone poszczególne typy deklaracji lub podań. 
§ 3. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych powinien 
uwzględnić: 
1) potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w deklaracjach i poda-
niach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem; 
2) limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku wynikających z deklaracji i rodzaj 
podatku, którego dotyczy deklaracja, a także wymagania dla poszczególnych rodzajów podpisu elektronicznego, 
w szczególności dotyczące weryfikacji podpisu i kwalifikowanych elektronicznych znaczników czasu. 
Art. 3c. (uchylony) 
Art. 3d. Składanie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej wójtowi, burmistrzowi (prezydentowi 
miasta), staroście, marszałkowi województwa regulują odrębne przepisy. 
Art. 3e.5) § 1. Organ podatkowy może zwrócić się do podatnika, płatnika lub inkasenta o wyrażenie zgody na dor ę-
czanie pism w formie dokumentu elektronicznego we wszystkich sprawach podatkowych załatwianych przez ten organ. 
§ 2. W przypadku wyrażenia przez podatnika, płatnika lub inkasenta zgody, o której mowa w § 1, organ podatkowy 
poucza ich o skutkach prawnych wynikających z wyrażenia tej zgody. 
§ 3. Do doręczania, o którym mowa w § 1, stosuje się przepisy art. 144a oraz art. 146. 
Art. 3e. (uchylony)6) 
Art. 3f. § 1. Uwierzytelnianie podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób trzecich na 
portalu podatkowym wymaga użycia danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektr o-
nicznego, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie wymagane w celu realizacji usługi online, profilu 
zaufanego, profilu osobistego albo innego środka identyfikacji elektronicznej, wydanego w systemie identyfikacji elektr o-
nicznej przyłączonym do węzła krajowego identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 21a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy 
z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1 173 i 2320), adekwatnie 
do poziomu bezpieczeństwa środka identyfikacji elektronicznej wymaganego dla usług świadczonych w portalu podatkowym. 
                                                           
3) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4. 
4) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320 
oraz z 2021 r. poz. 1135), która wejdzie w życie z dniem 5 października 2021 r. 
5) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 6. 
6) Przez art. 84 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 1540 
 
 § 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres i warunki korzyst a-
nia z portalu podatkowego, mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprze czalności 
danych zawartych we wnioskach, deklaracjach i pismach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, inny sposób ident y-
fikacji na portalu podatkowym niż przewidziany w § 1, mając na względzie potrzebę upowszechniania kontaktów z orga-
nami podatkowymi za pośrednictwem portalu podatkowego oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, poufności 
i pewności w procesie identyfikacji. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje spraw, które mogą 
być załatwiane z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając na względzie potrzebę stopniowego upowszechniania elektr o-
nicznej formy kontaktów z organami podatkowymi oraz charakter tych spraw. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wskazać organy podatkowe, 
które załatwiają sprawy z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając na względzie usprawnienie pracy urzędów i obsługi 
podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób trzecich. 
Art. 4. Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przym u-
sowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawac h. 
Art. 5. Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia 
na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych 
w przepisach prawa podatkowego. 
Art. 6. Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz 
Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. 
Art. 7. § 1. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości 
prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. 
§ 2. Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1. 
Art. 7a. § 1. Prawa i obowiązki podatnika oraz płatnika będącego przedsiębiorstwem w spadku, w przypadku gdy na 
mocy ustaw podatkowych podlega obowiązkowi podatkowemu, w okresie od ustanowienia do dnia wygaśnięcia zarządu 
sukcesyjnego wykonuje zarządca sukcesyjny. 
§ 2. W okresie od chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego albo wygaśnięcia 
uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, a także w okresie od dnia, w którym zarządca sukcesyjny przestał 
pełnić tę funkcję, do dnia powołania kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego prawa 
i obowiązki podatnika oraz płatnika, o których mowa w § 1, wykonują osoby, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 
5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją 
przedsiębiorstw, dokonujące czynności, o których mowa w art. 13 tej ustawy. 
Art. 8. Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, 
obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go 
we właściwym terminie organowi podatkowemu. 
Art. 9. Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, 
obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. 
Art. 10. § 1. Wprowadzenie zryczałtowanej formy opodatkowania nie pozbawia podatnika możliwości dokonania 
wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe nie przewidują możliwości wyboru przez podatnika formy 
opodatkowania. 
Art. 11. Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej. 
Art. 12. § 1. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie 
uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. 
§ 2. Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który odpowiada p o-
czątkowemu dniowi terminu. 
§ 3. Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada począ t-
kowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 1540 
 
 § 4. Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada początkowemu 
dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było – w dniu, który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień. 
§ 5. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu 
uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej. 
§ 6. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 
1)7) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe poświadcz e-
nie odbioru; 
1)8) wysłane na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 
2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. poz. 2320 oraz z 2021 r. poz. 72, 802, 1135 i 1163), zwany dalej 
„adresem do doręczeń elektronicznych”, do organu podatkowego, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, 
o którym mowa w art. 41 tej ustawy;  
2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – 
Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 i 2320) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe 
usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocz-
tową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie kons u-
larnym; 
3) złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku; 
4) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego; 
5) złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego. 
DZIAŁ II 
Organy podatkowe i ich właściwość 
Rozdział 1 
Organy podatkowe 
Art. 13. § 1. Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest: 
1) naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo 
marszałek województwa – jako organ pierwszej instancji; 
1a) naczelnik urzędu celno-ska rbowego jako organ odwoławczy w zakresie decyzji, o których mowa w art. 83 ust. 4 i 5 
ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.9)); 
2) dyrektor izby administracji skarbowej – jako: 
a) organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika urzędu celno-skar-
bowego, z zastrzeżeniem pkt 1a, 
b) organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów, 
c) organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji; 
3) samorządowe kolegium odwoławcze – jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), 
starosty albo marszałka województwa. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem podatkowym – jako: 
1) organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia postępowania, zmiany lub 
uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia – z urzędu; 
2) organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1 i 7; 
3) organ właściwy w sprawach uprzednich porozumień cenowych, o których mowa w dziale III ustawy z dnia 16 paź-
dziernika 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich p o-
rozumień cenowych (Dz. U. poz. 2200); 
4) organ właściwy w sprawach dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1, 
w zakresie określonym w art. 14e § 1; 
5) organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe 
o otwartych i zamkniętych rachunkach bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 
                                                           
7) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 8. 
8) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2021 r. poz. 464, 694, 802, 815, 954, 1003 i 1005. 
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 1540 
 
 6) organ właściwy w sprawach opinii zabezpieczających; 
7) organ pierwszej instancji w sprawach, o których mowa w art. 119g § 1 i 8; 
8) organ właściwy w sprawach dotyczących informacji o schematach podatkowych; 
9) organ właściwy w sprawach zmiany albo uchylenia wiążącej informacji stawkowej, o której mowa w przepisach ustawy 
z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685, 694, 802 i 1163); 
10) organ właściwy w sprawach dotyczących realizacji współdziałania, o którym mowa w dziale IIB. 
§ 2a. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest organem podatkowym – jako: 
1) organ właściwy w sprawach dotyczących wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa 
w art. 14b § 1 i art. 14e § 1a; 
2) organ pierwszej instancji w sprawach dotyczących wydawania wiążącej informacji stawkowej, o której mowa w przep i-
sach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 
3) organ odwoławczy od decyzji wydawanych w sprawach, o których mowa w pkt 2; 
4) organ właściwy w sprawach zmiany wiążącej informacji stawkowej, w przypadkach, o których mowa w art. 42h ust. 3 
ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. 
§ 2b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym – jako organ właściwy w spra-
wach, o których mowa w art. 14a § 1. 
§ 2c. W zakresie rozstrzygania spraw podatkowych uprawnienia naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu 
celno-skarbowego oraz dyrektora izby administracji skarbowej, jako organu podatkowego, przysługują także radcy ska r-
bowemu, wykonującemu czynności orzecznicze w tym organie. 
§ 3. Organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze. 
Art. 13a. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia organów podatkowych: 
1) Szefowi Agencji Wywiadu, 
2) Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 
3) Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego, 
4) Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego, 
5) Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego 
– jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa państwa. 
Art. 14. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych. 
§ 2. W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej w celu wykonywania ust a-
wowych zadań, w szczególności zadań analityczno-sprawozdawczych, może przetwarzać dane wynikające z deklaracji 
podatkowych składanych do naczelników urzędów skarbowych oraz naczelników urzędów celno-skarbowych, a także 
informacje uzyskane na podstawie przepisów działu III rozdziału 11a. 
§ 3. Przetwarzanie danych, o którym mowa w § 2, odbywa się z zachowaniem przepisów o ochronie danych osob o-
wych oraz tajemnic ustawowo chronionych. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia funkcjonowanie portalu podatkowego i jest adm i-
nistratorem danych podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób trzecich korzystających z tego 
portalu. 
Rozdział 1a 
Interpretacje przepisów prawa podatkowego 
Art. 14a. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prz e-
pisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności: 
1) dokonując ich interpretacji,  z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne ), 
2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaś-
nienia podatkowe) 
– przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 1540 
 
 § 1a. Interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności: 
1) opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego; 
2) wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zaga d-
nienia wraz z uzasadnieniem prawnym. 
§ 1b. Z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej nie może wystąpić organ administracji publicznej. 
§ 2. Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie konieczności wydania interpretacji ogólnej, 
w szczególności: 
1) przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego wymagających wydania interpretacji 
ogólnej; 
2) wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach, postanowieniach oraz 
interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe w takich samych stanach faktycznych lub zd a-
rzeniach przyszłych oraz w takich samych stanach prawnych. 
§ 3. Interpretację ogólną wydaje się, jeżeli w dniu złożenia wniosku w sprawach, o których mowa w § 2 pkt 2, nie 
toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, kontrola celno-skarbowa albo od decyzji lub na postanowienie 
nie zostało wniesione odwołanie lub zażalenie. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych pozostawia wniosek o wydanie interpretacji ogólnej bez ro z-
patrzenia, jeżeli: 
1) nie są spełnione warunki, o których mowa w § 2 i 3, lub wniosek nie spełnia innych wymogów określonych przep i-
sami prawa, lub 
2) przedstawione we wniosku zagadnienie jest przedmiotem interpretacji ogólnej i stan prawny nie uległ w tym zakresie 
zmianie. 
§ 5. W sprawie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, 
na które służy zażalenie. Postanowienie nie zawiera danych identyfikujących stronę postępowania, w którym wydano 
decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną, wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej. Przepisy  
rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się odpowiednio. 
§ 6. Prawo dostępu do akt sprawy wydania interpretacji ogólnej nie obejmuje danych identyfikujących stronę post ę-
powania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną, wskazaną we wniosku o wydanie 
interpretacji ogólnej. 
§ 7.10) Na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych organy podatkowe przekazują ni e-
zwłocznie akta dotyczące wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej decyzji, postanowień oraz interpretacji 
indywidualnych. 
§ 7.11) Na sporządzone na piśmie żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych organy poda t-
kowe przekazują niezwłocznie akta dotyczące wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej decyzji, 
postanowień oraz interpretacji indywidualnych. 
§ 8. Opłata podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku wydania interpretacji ogólnej. Zwrot opłaty następuje w terminie 
7 dni od dnia opublikowania interpretacji ogólnej. 
§ 9. W sprawach dotyczących wydawania interpretacji ogólnych na wniosek przepisy art. 14d, art. 14f, art. 120, art. 121 
§ 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2 i 4, 
art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10 i 23 działu IV stosuje się odpowiednio. 
§ 10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu usprawnienia obsługi wnioskodawców może, w drodze 
rozporządzenia, upoważnić dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do wydawania, jako organ pierwszej instancji, 
postanowień o których mowa w § 5, oraz wykonywania czynności, o których mowa w § 7. 
§ 11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, biorąc pod uwagę zapewnienie sprawności postępowania, 
określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie interpretacji ogólnej, który zawiera dane identyfikujące wnios-
kodawcę, dane wskazane w § 2, oraz sposób uiszczenia opłaty. 
Art. 14b. § 1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidua l-
nej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). 
                                                           
10) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 11. 
11) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 1540 
 
 § 1a. W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie wydaje się interpretacji indywidualnych. 
§ 2. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. 
§ 2a. Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego: 
1) regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych; 
2) mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, które odnoszą się do nadużycia przepisów prawa poda t-
kowego, prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej lub podejmowania działań w sposób sztuczny lub bez 
uzasadnienia ekonomicznego, w tym: 
a) zawarte w dziale IIIA w rozdziale 1, 
b) zawarte w art. 5a pkt 33d, art. 24 ust. 19 i 20, art. 30f ust. 18, 20 i 20a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku 
dochodowym od osób fizycznych oraz art. 4a pkt 29, art. 12 ust. 13 i 14, art. 22c, art. 24a ust. 16, 18 i 18a ust a-
wy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, 
c) dotyczące przychodów zagranicznej jednostki kontrolowanej pochodzących z transakcji z podmiotami powiąz a-
nymi, w przypadku gdy jednostka nie wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem 
ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma, zawarte odpowiednio w art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 
1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, 
d) środki ograniczające umowne korzyści. 
§ 3. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia 
zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny 
prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. 
§ 3a. W przypadku gdy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny lub zdarzenie 
przyszłe obejmuje transakcję, zespół transakcji lub inne zdarzenia: 
1) z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej: 
a) które mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 
b) które prowadzą działalność gospodarczą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem zagr a-
nicznego zakładu, a transakcja, zespół transakcji lub inne zdarzenia stanowią część lub całość działalności gos-
podarczej zagranicznego zakładu, lub 
c) będących stronami transakcji, zespołu transakcji lub uczestnikami zdarzenia mającymi miejsce zamieszkania, 
siedzibę lub zarząd w więcej niż jednym państwie lub terytorium, lub 
2) mające skutki transgraniczne 
− składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany również do wskazania odpowiednio państwa 
lub terytorium miejsca zamieszkania tej osoby fizycznej, danych identyfikujących tę osobę prawną lub jednostkę organ i-
zacyjną niemającą osobowości prawnej, w tym państwa lub terytorium ich siedziby, zarządu lub położenia tego zagr a-
nicznego zakładu, lub państwa lub terytorium, w których te skutki transgraniczne wystąpiły lub mogą wystąpić. 
§ 3b. Obowiązek, o którym mowa w § 3a, nie obejmuje wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej: 
1) dotyczących wyłącznie indywidualnej sprawy osoby fizycznej; 
2) w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. 
§ 4. Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej 
za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku 
nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że 
w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. 
W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. 
§ 5. Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia 
wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-
-skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu 
podatkowego albo w porozumieniu podatkowym, o którym mowa w art. 20zb. 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 1540 
 
 § 5a. Jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu 
przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że 
do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczes-
nym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpr e-
tacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie. 
§ 5b. Odmawia się, w drodze postanowienia, wydania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu 
faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą: 
1) stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 lub 
2) być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści, lub 
3) stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. 
§ 5c. Organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Ska r-
bowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zaga d-
nieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinię Szefa Kr a-
jowej Administracji Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub zdarzeniu 
przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z wnioskiem organu uprawnionego 
do wydania interpretacji indywidualnej o jej wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne pod-
mioty w nich wskazane, dołącza się do akt sprawy. 
§ 5d. Powzięcie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w § 5b, może wynikać również z łącznej oceny więcej 
niż jednego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nawet jeżeli zostały złożone przez różnych wnioskodawców. 
§ 5e. Na postanowienia wydane na podstawie § 1a, 5 i 5b przysługuje zażalenie. 
§ 5f. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje interpretację indywidualną po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej 
Administracji Skarbowej, jeżeli umowę o współdziałanie, o której mowa w art. 20s, zawarł wnioskodawca, a w przypadku 
wniosku wspólnego – jeden z wnioskodawców. 
§ 6. (uchylony) 
§ 6a. (uchylony) 
§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym 
mowa w § 1, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę oraz dane wskazane w § 2– 5, a także sposób uiszczenia 
opłaty, o której mowa w art. 14f, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz zapew-
nienia sprawnej obsługi wnioskodawców. 
Art. 14c. § 1. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego 
lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od 
uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidł owe w pełnym zakresie. 
§ 2. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidł o-
wego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. 
§ 3. Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o treści art. 14na oraz o prawie wniesienia skargi do sądu admin i-
stracyjnego. 
§ 4.12) Interpretację indywidualną wydaną w formie dokumentu elektronicznego opatruje się kwalifikowanym podp i-
sem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. 
§ 4. (uchylony)13) 
Art. 14d.  § 1. Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie 
później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których 
mowa w art. 139 § 4. 
§ 2.14) W przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej interpr e-
tację indywidualną uważa się za wydaną z zachowaniem terminu, o którym mowa w § 1, jeżeli zawiadomienie, o którym 
mowa w art. 152a § 1, zostało przesłane przed upływem tego terminu. 
                                                           
12) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 13. 
13) Przez art. 84 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
14) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 15. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 1540 
 
 § 2.15) W przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej 
interpretację indywidualną uważa się za wydaną z zachowaniem terminu, o którym mowa w § 1, jeżeli dowód wysł a-
nia, o którym mowa w art. 40 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, został wystawiony 
przed upływem tego terminu. 
§ 3. Wnioskodawca może w każdym czasie wystąpić z żądaniem poinformowania go telefonicznie albo za pomocą 
środków komunikacji elektroniczn ej o dacie wydania interpretacji indywidualnej oraz o zawartej w niej ocenie jego sta-
nowiska albo o innym sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Informację przekazuje się niezwłocznie, a w przypadku gdy wnios-
kodawca wystąpił z tym żądaniem przed wydaniem interpretacji indywidualnej – nie później niż w dniu roboczym nast ę-
pującym po dniu wydania tej interpretacji albo innego rozstrzygnięcia w sprawie. 
Art. 14da. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może z urzędu zmienić wydaną interpretację ogólną 
lub objaśnienia podatkowe, jeżeli stwierdzi ich nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, 
Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 
Art. 14e. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu: 
1) zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności 
orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 
2) uchylić wydaną interpretację indywidualną i umorzyć postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, 
jeżeli w dniu jej wydania istniały przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indy-
widualnej; 
3) uchylić wydaną interpretację indywidualną z uwagi na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 14b § 5b i odmówić, 
w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, wydania interpretacji indywidualnej. 
§ 1a. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu: 
1) zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 54 
§ 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. 
poz. 2325, z 2020 r. poz. 2299 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54 i 159 ); 
2) stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim 
samym stanie prawnym; 
3) uchylić wydaną interpretację indywidualną i wydać postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a; 
4) zmienić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, w przypadku zmiany interpretacji ogólnej wskazanej w tym 
postanowieniu; 
5) uchylić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarz e-
nie przyszłe nie odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem wskazanej w postanowieniu interpretacji ogólnej, 
i rozpatruje wniosek o interpretację indywidualną. 
§ 2. Zmiana interpretacji indywidualnej następuje w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego lub 
zdarzenia przyszłego, na podstawie którego wydana została zmieniona interpretacja. 
§ 3. Uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej oraz zmiana lub uchylenie postanowienia, 
o którym mowa w art. 14b § 5a, następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. 
§ 4. Zmianę interpretacji indywidualnej oraz postanowienia, o których mowa w § 3, doręcza się podmiotowi, któremu 
w danej sprawie zostały wydane interpretacja indywidualna lub postanowienie, albo jego następcy prawnemu. 
§ 5. Stwierdzając wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji 
ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. 
Art. 14f. § 1. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą należy wpłacić 
w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. 
§ 2. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych stanów faktyc z-
nych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub 
zdarzenia przyszłego. 
§ 2a. Zwrot nienależnej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania w sprawie 
wydania interpretacji. 
                                                           
15) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 1540 
 
 § 2b. Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie w przypa dku: 
1) wycofania wniosku – w całości; 
2) wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przy-
szłego – w odpowiedniej części; 
3) uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej – w odpowiedniej części. 
§ 3. Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi dochód budżetu państwa. 
Art. 14g. § 1. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 
lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. (uchylony) 
Art. 14h. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, 
art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2 i 4, art. 170, 
art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, 
art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.  
Art. 14i. § 1. Interpretacje ogólne są publikowane, bez zbędnej zwłoki, w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów 
oraz zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. 
§ 1a. Objaśnienia podatkowe są zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu  
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych pod nazwą „Objaśnienia podatkowe”, wraz z ozn a-
czeniem daty ich zamieszczenia. 
§ 2.
 Interpretacja indywidualna, jej zmiana oraz postanowienia, o których mowa w art. 14e § 3, wraz z informacją 
o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane organom podatkowym właściwym ze względu na zakres spraw będących 
przedmiotem interpretacji. 
§ 3. Interpretacja indywidualna, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane 
w treści interpretacji, jest niezwłocznie zamieszczana w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu 
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 4. W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw 
finansów publicznych zamieszcza się informację o zmianie, uchyleniu oraz stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji ind y-
widualnej. 
§ 5. W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw 
finansów publicznych zamieszcza się informacje o nieprawidłowych interpretacjach indywidualnych, które z powodu 
śmierci, likwidacji lub rozwiązania wnioskodawcy, dla którego interpretacja indywidualna została wydana, nie mogą zostać 
zmienione, uchylone lub nie można stwierdzić ich wygaśnięcia. 
Art. 14j. § 1. Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), 
starosta lub marszałek województwa. 
§ 2. W zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi dochód 
budżetu jednostki samorządu terytorialnego. 
§ 2a. Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa zmienia wydaną przez ten organ interpret a-
cję indywidualną, uchyla ją i stwierdza jej wygaśnięcie oraz zmienia lub uchyla postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a. 
§ 3. W zakresie nieuregulowanym w § 1–2a stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału. 
Art. 14k.  § 1. Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub 
przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpr e-
tację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu 
sprawy podatkowej. 
§ 2. Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, 
jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 1540 
 
 § 3. W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której wygaśnięcie stwierdz o-
no, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach 
o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nal i-
cza się odsetek za zwłokę. 
Art. 14l. W przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący 
przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed opublikowaniem interpretacji ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji 
indywidualnej, zastosowanie się do tej interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku. 
Art. 14m.  § 1. Zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona, której wygaśnięcie stwierdzono 
lub która nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku 
w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji, jeżeli: 
1) zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji, która uległa zmianie, 
lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej oraz 
2) skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, 
miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu interpretacji indywidualnej. 
§ 2. Zwolnienie, o którym mowa w § 1, obejmuje: 
1) w przypadku rocznego rozliczenia podatków – okres do końca roku podatkowego, w którym opublikowano zmieni o-
ną interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo dor ę-
czono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze 
stwierdzeniem jego prawomocności; 
2) w przypadku kwartalnego rozliczenia podatków – okres do końca kwartału, w którym opublikowano zmienioną 
interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręczono 
organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze stwier-
dzeniem jego prawomocności, oraz kwartał następny; 
3) w przypadku miesięcznego rozliczenia podatków – okres do końca miesiąca, w którym opublikowano zmienioną 
interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręcz o-
no organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną z e 
stwierdzeniem jego prawomocności, oraz miesiąc następny. 
§ 3. Na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji określającej lub ustalającej wysokość 
zobowiązania podatkowego organ podatkowy określa również wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa 
w § 1, albo – w przypadku uiszczenia podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem – określa wysokość nadpłaty. 
§ 4.16) Organ podatkowy informuje podatnika w formie pisemnej o dacie doręczenia odpisu orzeczenia, o którym 
mowa w § 2, podając jednocześnie informacje, z jakim dniem kończy się okres zwolnienia z obowiązku płacenia podatku 
wynikającego z uchylonej przez orzeczenie interpretacji. 
§ 4.17) Organ podatkowy informuje podatnika na piśmie o dacie doręczenia odpisu orzeczenia, o którym mowa 
w § 2, podając jednocześnie informacje, z jakim dniem kończy się okres zwolnienia z obowiązku płacenia podatku 
wynikającego z uchylonej przez orzeczenie interpretacji. 
Art. 14n.  § 1. Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadk u: 
1) zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem spółki na wniosek osób 
planujących utworzenie tej spółki – w zakresie dotyczącym działalności tej spółki; 
1a) zastosowania się przez podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób 
prawnych do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem grupy, na wniosek spółki planującej utworzenie 
tej grupy, w zakresie działalności tej podatkowej grupy kapitałowej; 
2) zastosowania się przez oddział lub przedstawicielstwo do interpretacji indywidualnej dotyczącej działalności tego 
oddziału lub przedstawicielstwa wydanej przed powstaniem tego oddziału lub przedstawicielstwa na wniosek tw o-
rzącego je przedsiębiorcy; 
3) zastosowania się przez przedsiębiorstwo w spadku do interpretacji indywidualnej wydanej przed śmiercią przedsi ę-
biorcy na jego wniosek. 
                                                           
16) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 17. 
17) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 1540 
 
 § 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, zmianę, uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej 
albo zmianę lub uchylenie postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a, doręcza się odpowiednio spółce, podatkowej 
grupie kapitałowej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, oddziałowi lub przedstawicie l-
stwu, wskazanym przez wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej. 
§ 3. Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku: 
1) uchylenia interpretacji indywidualnej – na podstawie art. 14e § 1 pkt 3 lub § 1a pkt 3; 
2) zmiany lub uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a. 
§ 4. W przypadku zastosowania się przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym do: 
1) objaśnień podatkowych, 
2) utrwalonej praktyki interpretacyjnej organów Krajowej Administracji Skarbowej 
– stosuje się odpowiednio przepisy art. 14k–14m. 
§ 5. Przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w § 4 pkt 2, rozumie się wyjaśnienia zakresu i sposobu 
stosowania przepisów prawa podatkowego, dominujące w interpretacjach indywidualnych wydawanych w takich samych 
stanach faktycznych lub w odniesieniu do takich samych zdarzeń przyszłych oraz w takim samym stanie prawnym, 
w trakcie okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz w okresie 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu 
rozliczeniowego. 
§ 6. W przypadku gdy do okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz okresu 12 miesięcy przed rozpocz ę-
ciem tego okresu rozliczeniowego zastosowanie mają wydane w odniesieniu do takiego samego zagadnienia interpretacja 
ogólna lub objaśnienia podatkowe, wydane w takim samym stanie prawnym przed rozpoczęciem lub w trakcie okresu 
rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, począwszy od dnia opublikowania takiej interpretacji ogólnej lub zamieszczenia 
takich objaśnień podatkowych przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w § 4 pkt 2, należy rozumieć 
odpowiednio wyjaśnienie zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego wynikające z interpretacji ogólnej 
lub wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego, dotyczące stosowania tych przepisów, zawarte w objaśnieniach podatkowych. 
§ 7. Przez okres rozliczeniowy, o którym mowa w § 4, w przypadku podatków nierozliczanych okresowo, rozumie się 
miesiąc, w którym powstał obowiązek podatkowy w danym podatku. 
Art. 14na. § 1. Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmi o-
tem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 
1) z zastosowaniem art. 119a; 
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku 
od towarów i usług; 
3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. 
§ 2. Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, 
jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. 
Art. 14nb. W przypadku, o którym mowa w art. 14b § 3a, przepisy art. 14k−14n stosuje się do transakcji, zespołu 
transakcji lub innego zdarzenia w zakresie, w jakim we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 14b 
§ 3a zostały wskazane państwa, terytoria i dane, o których mowa w tym przepisie. 
Art. 14o. § 1. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że 
w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca 
prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. 
§ 2. Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 14p.  Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów, zobowi ą-
zań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52 § 1. 
Art. 14r. § 1. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresow a-
nych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu 
przyszłym (wniosek wspólny). 
§ 2. Zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie inter-
pretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 1540 
 
 § 3. Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozost a-
łym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia. 
§ 4. Opłata za wniosek wspólny jest ustalana jako iloczyn kwoty określonej zgodnie z art. 14f i liczby zainteresow a-
nych wskazanych we wniosku. 
§ 5. W zakresie nieuregulowanym w § 1–4 przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. 
§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych okreś li, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku wspólnego 
zawierającego dane identyfikujące zainteresowanych oraz dane wskazane w § 2 i w art. 14b § 3–5, a także sposób uis z-
czenia opłaty, o której mowa w § 4, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz 
zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców. 
Art. 14s. § 1. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić zamawiający w rozumieniu ustawy 
z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1129) w zakresie mającym wpływ 
na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym, podmiot publiczny w rozumieniu ustawy 
z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 20 20 r. poz. 711 i 2275 oraz z 2021 r. poz. 868 ) 
w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową o partnerstwie publiczno- 
-prywatnym, lub zamawiający w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budo w-
lane lub usługi (Dz. U. z 20 21 r. poz. 541) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjon a-
riusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego w związku z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub 
usługi. Przepisu art. 14b § 4 nie stosuje się.  
§ 2. Przepisy art. 14k–14n stosuje się odpowiednio do wykonawcy, partnera prywatnego lub koncesjonariusza. 
Rozdział 2 
Właściwość organów podatkowych 
Art. 15. § 1. Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. 
§ 2. Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań i terytorialnego zasięgu 
działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych przepisów. 
Art. 16. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. 
Art. 17. § 1. Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się 
według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, właściwość miejscową 
organów podatkowych w sprawach niektórych zobowiązań podatkowych lub poszczególnych kategorii podatników, płatn i-
ków lub inkasentów w sposób odmienny niż określony w § 1, uwzględniając w szczególności posiadanie miejsca zamies z-
kania lub siedziby za granicą, miejsce uzyskiwania dochodów oraz miejsce położenia przedmiotu opodatkowania. 
Art. 17a.18) Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej 
osoby trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta, jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią 
inaczej. 
Art. 17b. § 1. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie praw i obowiązków podatnika (płatnika, 
inkasenta), przejętych przez następcę prawnego, jest organ podatkowy właściwy dla następcy prawnego. 
§ 2. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach następstwa prawnego spadkobierców oraz zapis o-
bierców jest organ właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy. 
Art. 18. § 1. Jeżeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych przepisach innego okresu rozlicz e-
niowego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym 
właściwym miejscowo za ten okres rozliczeniowy pozostaje ten organ podatkowy, który był właściwy w pierwszym dniu 
roku podatkowego lub okresu rozliczeniowego. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których, 
w razie zmiany właściwości miejscowej w trakcie roku podatkowego lub okresu rozliczeniowego, właściwym organem 
podatkowym jest organ inny niż wymieniony w § 1, uwzględniając w szczególności zmianę miejsca zamieszkania, pobytu 
lub siedziby podatnika. 
                                                           
18) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo celne oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. 
U. poz. 802), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2021 r. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 1540 
 
 Art. 18a. § 1. Jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie pow o-
dujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach 
dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ właściwy po zaistnieniu tych 
zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki, w któryc h, 
w razie zmiany właściwości miejscowej po zakończeniu roku podatkowego lub okresu rozliczeniowego, właściwym org a-
nem podatkowym będzie organ inny niż wymieniony w § 1, uwzględniając w szczególności przypadki zmiany miejsca 
zamieszkania, pobytu lub siedziby podatnika. 
Art. 18b.  § 1. Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej 
do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego pozostają właściwe we wszystkich sprawach związanych 
ze zobowiązaniem podatkowym, które jest przedmiotem postępowania lub kontroli, chociażby w trakcie postępowania lub 
kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości. 
§ 2. Jeżeli zdarzenie powodujące zmianę właściwości organu podatkowego nastąpiło po zakończeniu kontroli podat-
kowej, organem właściwym miejscowo w sprawie, której ta kontrola dotyczy, pozostaje organ właściwy w dniu wszczęcia 
kontroli podatkowej. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio: 
1) w razie następstwa prawnego powodującego zmianę właściwości; 
2) w sprawach, o których mowa w art. 21 § 3a, art. 24 i art. 30; 
3) w sprawach orzekania o odpowiedzialności osób trzecich. 
Art. 18c. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli poda t-
kowej lub postępowania podatkowego w pierwszej instancji, wyznaczyć, w drodze postanowienia, odpowiednio naczeln i-
ka urzędu skarbowego albo dyrektora izby administracji skarbowej jako właściwego do przeprowadzenia tych kontroli lub 
postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych organów, 
jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów 
jego popełnienia, z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Dyrektor izby administracji skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli podatkowej lub p o-
stępowania podatkowego, wyznaczyć, w drodze postanowienia, nadzorowanego naczelnika urzędu skarbowego jako właś-
ciwego do przeprowadzenia tych kontroli lub postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie 
właściwości miejscowej różnych nadzorowanych naczelników, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia prz e-
stępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów jego popełnienia. 
§ 3. Wyznaczonym organem podatkowym może być wyłącznie organ właściwy przynajmniej dla jednego z podatników. 
§ 4. W razie wyznaczenia organu po wszczęciu kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego wyznaczony organ 
podatkowy przejmuje kontrolę lub postępowanie do dalszego prowadzenia. Czynności podjęte w toku kontroli podat ko-
wej oraz we wszczętym postępowaniu podatkowym pozostają w mocy. 
§ 5. Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego określa podatnika, dla którego został wyznaczony 
organ podatkowy, oraz zakres spraw tego podatnika objętych właściwością wyznaczonego organu podatkowego. 
§ 6. Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego doręcza się podatnikowi, dla którego został wyznaczony 
organ podatkowy, wyznaczonemu organowi podatkowemu oraz organom podatkowym właściwym uprzednio, a w przypad-
ku, o którym mowa w § 1, także dyrektorom izb administracji skarbowej. 
Art. 18d. § 1. Organ podatkowy pierwszej instancji przekazuje, w drodze postanowienia, do dalszego prowadzenia 
przez naczelnika urzędu ce lno-skarbowego, po wyrażeniu uprzednio zgody przez ten organ, prowadzone postępowanie 
podatkowe, jeżeli informacje otrzymane przez organ podatkowy z banku lub innej instytucji finansowej, o których mowa 
w art. 182, nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy. 
§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, powinno zawierać w szczególności: 
1) wskazanie postępowania podatkowego, którego przejęcie dotyczy; 
2) uzasadnienie, że informacje otrzymane przez organ podatkowy z banku lub innej instytucji finansowej nie pozwalają 
na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy; 
3) wskazanie naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego na dzień wszczęcia przejmowanego postępowania 
podatkowego. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 1540 
 
 § 3. Czynności podjęte we wszczętym postępowaniu podatkowym pozostają w mocy. 
§ 4. Postanowienie o przekazaniu sprawy doręcza się stronie, właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego 
oraz dyrektorowi izby administracji skarbowej nadzorującemu naczelnika urzędu skarbowego. 
Art. 19. § 1. Spory o właściwość rozstrzyga: 
1) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej tego samego dyrektora 
izby administracji skarbowej – dyrektor tej izby administracji skarbowej; 
2) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowych różnych dyrektorów 
izb administracji skarbowej – Szef Krajowej Administracji Skarbowej; 
3) między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej tego samego 
dyrektora izby administracji skarbowej – dyrektor tej izby administracji skarbowej; 
4) między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej różnych dyrektorów 
izb administracji skarbowej – Szef Krajowej Administracji Skarbowej; 
4a) między naczelnikami urzędów skarbowych a naczelnikami urzędów celno-skarbowych – Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej; 
5) między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a naczelnikiem urzędu 
skarbowego lub naczelnikiem urzędu celno-skarbowego – sąd administracyjny; 
6) między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami – wspólne dla nich samorządowe kolegium odwoła w-
cze, a w razie braku takiego kolegium – sąd administracyjny; 
7) między marszałkami województ w – sąd administracyjny; 
8) w pozostałych przypadkach – Szef Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek organu będącego stroną sporu. 
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2, 4 i 4a, wniosek o rozstrzygnięcie sporu wnosi odpowiednio naczelnik 
urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego za pośrednictwem właściwego dyrektora izby administracji 
skarbowej. 
Art. 20. Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na którego obszarze nastąpiło wszczęcie 
postępowania, podejmuje tylko te czynności, które są niezbędne ze względu na interes publiczny lub ważny interes strony. 
DZIAŁ IIA 
(uchylony) 
DZIAŁ IIB 
Współdziałanie 
Rozdział 1 
Umowa o współdziałanie 
Art. 20s. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zawrzeć z podatnikiem, na jego wniosek, umowę o współ-
działanie w zakresie podatków pozostających we właściwości Krajowej Administracji Skarbowej, zwaną dalej „umową 
o współdziałanie”. 
§ 2. Umowa o współdziałanie służy zapewnieniu przestrzegania przez podatnika przepisów prawa podatkowego w wa-
runkach przejrzystości podejmowanych działań oraz wzajemnego zaufania i zrozumienia między organem podatkowym 
a podatnikiem, przy uwzględnieniu charakteru prowadzonej przez podatnika działalności. 
§ 3. Wniosek, o którym mowa w § 1, może złożyć podatnik, u którego wartość przychodu wykazana w zeznaniu, 
o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w poprzednim 
roku podatkowym przekroczyła równowartość 50 000 000 euro, przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogł a-
szanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku kalendarzowego poprzedzającego rok złożenia 
wniosku. 
§ 4. Umowa o współdziałanie może być zawarta z podatnikiem, który otrzymał pozytywną opinię z audytu wstępnego. 
§ 5. W przypadku odmowy zawarcia umowy o współdziałanie Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje prz y-
czyny takiej odmowy wraz z uzasadnieniem. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 1540 
 
 Art. 20t. § 1.16) Umowa o współdziałanie jest zawierana w formie pisemnej na czas nieokreślony. 
§ 1.17) Umowa o współdziałanie jest zawierana na piśmie na czas nieokreślony.  
§ 2. Umowa o współdziałanie zawiera ustalenia stron niezbędne dla prawidłowej realizacji warunków umowy, w tym 
szczegółowe określenie praw i obowiązków stron wynikających z zawartej umowy oraz sposób informowania się o osobach 
upoważnionych do kontaktu między stronami tej umowy. 
Art. 20u.  Podatnik, który zawarł umowę o współdziałanie, jest obowiązany do: 
1) dobrowolnego i  prawidłowego wykonywania obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego; 
2) posiadania skutecznego i adekwatnego zbioru zidentyfikowanych i opisanych procesów oraz procedur dotyczących 
zarządzania wykonywaniem obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego i zapewniających ich pr a-
widłowe wykonanie (ramy wewnętrznego nadzoru podatkowego); 
3) zgłaszania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, bez wezwania, istotnych zagadnień podatkowych, które rozsą d-
nie oceniając, mogą stać się źródłem sporu między podatnikiem a organem podatkowym, zgodnie z określonymi 
w umowie o współdziałanie progami istotności; 
4) niezwłocznego przekazywania Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, bez wezwania, istotnych informacji mogą-
cych mieć wpływ na uzyskanie korzyści podatkowej przez podatnika, zgodnie z określonymi w umowie o współ-
działanie progami istotności.  
Art. 20v. W zakresie objętym umową o współdziałanie Szef Krajowej Administracji Skarbowej: 
1) dostosowuje formę i częstotliwość działań weryfikujących poprawność wykonywania przez podatnika obowiązków 
wynikających z przepisów prawa podatkowego do aktualnego poziomu skuteczności i adekwatności ram wewnętr z-
nego nadzoru podatkowego i dotychczasowej współpracy z organami podatkowymi; 
2) przeprowadza kontrolę celno-skarbową podatnika; 
3) wyraża zgodę na podjęcie wobec podatnika czynności sprawdzających na podstawie art. 274c przez inne organy 
Krajowej Administracji Skarbowej oraz wystąpienie do podatnika w trybie art. 79 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. 
o Krajowej Administracji Skarbowej.  
Art. 20w.  Następca prawny podatnika nie wstępuje w prawa i obowiązki wynikające z umowy o współdziałanie.  
Art. 20x. § 1. Podatnik może w każdym czasie wypowiedzieć umowę o współdziałanie. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wypowiedzieć umowę o współdziałanie w przypadku: 
1) naruszenia przez podatnika postanowień tej umowy lub 
2) poważnego lub powtarzającego się naruszania przez podatnika przepisów prawa podatkowego 
– wskazując przyczyny jej wypowiedzenia wraz z uzasadnieniem. 
§ 3.16) Rozwiązanie umowy o współdziałanie następuje z dniem złożenia, w formie pisemnej, drugiej stronie wyp o-
wiedzenia tej umowy, chyba że z treści tego wypowiedzenia wynika późniejszy termin.  
§ 3.17) Rozwiązanie umowy o współdziałanie następuje z dniem złożenia, na piśmie, drugiej stronie wypowi e-
dzenia tej umowy, chyba że z treści tego wypowiedzenia wynika późniejszy termin. 
§ 4. W przypadku rozwiązania umowy o współdziałanie dane podatnika są niezwłocznie usuwane z ewidencji, o której 
mowa w art. 20za.  
Art. 20y. W okresie 2 lat od dnia rozwiązania umowy o współdziałanie przez Szefa Krajowej Administracji Skarb o-
wej na podstawie art. 20x § 2 podatnik ten nie może złożyć wniosku o zawarcie kolejnej umowy o współdziałanie. 
Art. 20z. Z dniem rozwiązania umowy o współdziałanie Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wypowiedzieć 
porozumienie podatkowe, o którym mowa w rozdziale 2.  
Art. 20za.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi ewidencję podatników, z którymi zawarł umowę 
o współdziałanie. 
§ 2. Ewidencja, o której mowa w § 1, zawiera: 
1) nazwę i numer identyfikacji podatkowej podatnika, z którym została zawarta umowa o współdziałanie; 
2) datę rozpoczęcia obowiązywania umowy o współdziałanie. 
§ 3. Ewidencja, o której mowa w § 1, jest jawna i udostępnia się ją w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie pod-
miotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.  
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 2 
Porozumienia podatkowe 
Art. 20zb.  Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zawrzeć z podatnikiem będącym stroną umowy o wspó ł-
działanie, w formie pisemnej, porozumienie podatkowe w zakresie objętym tą umową w sprawie:19) 
Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zawrzeć z podatnikiem będącym stroną umowy o współdziałanie, 
na piśmie, porozumienie podatkowe w zakresie objętym tą umową w sprawie:20) 
1) interpretacji przepisów prawa podatkowego; 
2) ustalania cen transferowych; 
3) braku zasadności zastosowania art. 119a § 1; 
4) wysokości prognozowanego na następny rok podatkowy zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od 
osób prawnych; 
5) innej, niezbędnej dla zapewnienia prawidłowej realizacji umowy o współdziałanie. 
Art. 20zc.  § 1. Porozumienie podatkowe nie może zostać zawarte w zakresie czynności i zdarzeń objętych toczącym 
się postępowaniem podatkowym, kontrolą podatkową, kontrolą celno-skarbową lub postępowaniem przed sądem admin i-
stracyjnym albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do istoty w decyzji lub postanowieniu organu poda t-
kowego. 
§ 2. W przypadku odmowy zawarcia porozumienia podatkowego Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje 
przyczyny odmowy wraz z uzasadnieniem. 
§ 3. Do porozumienia podatkowego w sprawie, o której mowa w art. 20zb pkt 1, przepisy art. 14c § 1 stosuje się o d-
powiednio. 
§ 4. Do porozumienia podatkowego w sprawie, o której mowa w art. 20zb pkt 2, przepisy art. 83, art. 85–88, art. 90 
ust. 1 i 3, art. 92, art. 95 ust. 1–6 i 8, art. 96, art. 98–100, art. 105 ust. 1 i 3, art. 106 ust. 1 i 3 oraz art. 107 ustawy z dnia 
16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich poro-
zumień cenowych stosuje się odpowiednio, przy czym:  
1) opłaty, o których mowa w art. 98 i art. 99 tej ustawy, pobiera się po zawarciu porozumienia w wysokości 50% kwot, 
o których mowa w art. 98 i art. 99 tej ustawy; 
2) obowiązek przedstawienia dokumentów lub informacji, o których mowa w art. 90 ust. 1 oraz art. 107 tej ustawy, nie 
dotyczy dokumentów lub informacji przekazanych uprzednio Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w ramach 
umowy o współdziałanie lub audytu podatkowego. 
§ 5. Do porozumienia podatkowego, o którym mowa w art. 20zb pkt 3, przepisy art. 119x § 1, art. 119y § 1, art. 119za 
pkt 1 i 2 oraz art. 119zc stosuje się odpowiednio, przy czym: 
1) obowiązek przedstawienia dokumentów i informacji, o których mowa w art. 119x § 1, nie dotyczy dokumentów 
przekazanych uprzednio Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w ramach umowy o współdziałanie lub audytu 
podatkowego; 
2) opłatę, o której mowa w art. 119zc, pobiera się po zawarciu porozumienia w wysokości 50% kwoty, o której mowa 
w art. 119zc § 1. 
Art. 20zd.  Przed zawarciem porozumienia podatkowego Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zasięgnąć 
opinii: 
1) Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej lub naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla podatnika będącego 
stroną umowy o współdziałanie – w przypadku porozumienia podatkowego w sprawie, o której mowa w art. 20zb pkt 1; 
2) Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania – w przypadku porozumienia podatkowego, o którym 
mowa w art. 20zb pkt 3, przy czym przepis art. 119h § 3 stosuje się odpowiednio.  
                                                           
19) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 20. 
20) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 1540 
 
 Art. 20ze.  § 1. Podatnik może w każdym czasie wypowiedzieć porozumienie podatkowe. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wypowiedzieć porozumienie podatkowe, jeżeli: 
1) wyjdą na jaw istotne dla sprawy, w jakiej zawarto porozumienie, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody , 
istniejące w dniu zawarcia tego porozumienia, nieznane Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, lub 
2) stwierdzi, że porozumienie jest nieprawidłowe w świetle w szczególności orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, 
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego lub interpretacji ogólnych, 
lub 
3) zostanie rozwiązana umowa o współdziałanie. 
§ 3.16) Z zastrzeżeniem art. 20z, rozwiązanie porozumienia podatkowego następuje z dniem złożenia, w formie pisemnej, 
drugiej stronie wypowiedzenia tego porozumienia wraz z uzasadnieniem. Podatnik w wypowiedzeniu porozumienia może 
wskazać inny niż wynikający ze zdania pierwszego termin rozwiązania porozumienia, poprzedzający dzień złożenia tego 
wypowiedzenia. 
§ 3.17) Z zastrzeżeniem art. 20z, rozwiązanie porozumienia podatkowego następuje z dniem złożenia, na piśmie, 
drugiej stronie wypowiedzenia tego porozumienia wraz z uzasadnieniem. Podatnik w wypowiedzeniu porozumienia 
może wskazać inny niż wynikający ze zdania pierwszego termin rozwiązania porozumienia, poprzedzający dzień 
złożenia tego wypowiedzenia.  
§ 4. Rozwiązanie porozumienia podatkowego na podstawie § 2 pkt 1 wywołuje skutki prawne od dnia jego zawarcia. 
§ 5. Zastosowanie się do porozumienia rozwiązanego na podstawie § 1 oraz § 2 pkt 2 i 3 nie może szkodzić podatn i-
kowi. Przepisy art. 14k oraz art. 14m § 1–3 stosuje się odpowiednio.  
Art. 20zf.  W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do porozumień podatkowych przepisy działu IV roz-
działu 11 stosuje się odpowiednio.  
Rozdział 3 
Audyt podatkowy 
Art. 20zg.  Audyt podatkowy przeprowadza Szef Krajowej Administracji Skarbowej wobec podatnika przed zawarciem 
umowy o współdziałanie (audyt wstępny) oraz w trakcie obowiązywania umowy o współdziałanie (audyt monitorujący) 
w celu sprawdzenia: 
1) prawidłowości wypełniania obowiązków podatkowych; 
2) skuteczności i adekwatności ram wewnętrznego nadzoru podatkowego. 
Art. 20zh. § 1. Podatnik jest obowiązany do przekazywania na wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 
dokumentów i informacji niezbędnych do przeprowadzenia audytu podatkowego. 
§ 2. Dokumenty i informacje uznane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej za zawierające tajemnicę prze d-
siębiorstwa są niszczone w terminie 2 miesięcy od dnia: 
1) rozwiązania umowy o współdziałanie; 
2) zakończenia audytu wstępnego, jeżeli audyt wstępny został zakończony opinią – w przypadku niezawarcia umowy 
o współdziałanie; 
3) zakończenia weryfikacji zastosowania się przez podatnika do wydanych zaleceń, o których mowa w art. 20zi § 1 pkt 2 – 
w przypadku niezawarcia umowy o współdziałanie. 
Art. 20zi. § 1.  Z przeprowadzonego audytu podatkowego Szef Krajowej Administracji Skarbowej sporządza: 
1) opinię pozytywną albo 
2) zalecenia wskazujące, jakie czynności podatnik powinien podjąć w celu usunięcia stwierdzonych w ramach tego audytu 
nieprawidłowości, wraz z uzasadnieniem, albo 
3) opinię negatywną. 
§ 2. Audyt monitorujący jest wykonywany w sposób ciągły. 
§ 3. Opinia oraz zalecenia są przekazywane niezwłocznie podatnikowi. 
§ 4. Termin realizacji czynności podejmowanych w związku z przekazanymi zaleceniami podatnik uzgadnia z Szefem 
Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 5. W przypadku zastosowania się przez podatnika do zaleceń audytu wstępnego audyt ten może być wznowiony na 
okres niezbędny do weryfikacji zastosowania się podatnika do tych zaleceń. 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 1540 
 
 Art. 20zj.  § 1. O przeprowadzeniu audytu wstępnego i jego zakresie decyduje Szef Krajowej Administracji Skarbowej, 
biorąc pod uwagę ocenę ryzyka podatkowego zidentyfikowanego u podatnika wnioskującego o zawarcie umowy o wspó ł-
działanie. 
§ 2. Podatnik jest informowany o zakresie audytu wstępnego. 
§ 3. Harmonogram działań podejmowanych w ramach audytu wstępnego Szef Krajowej Administracji Skarbowej 
uzgadnia z podatnikiem. 
§ 4.  Audyt wstępny w zakresie poprawności wypełniania obowiązków podatkowych obejmuje 2 lata podatkowe p o-
przedzające rok, w którym podatnik wystąpił z wnioskiem o podpisanie umowy o współdziałanie, oraz okres od początku 
roku poda tkowego, w którym podatnik wystąpił z wnioskiem, do dnia zakończenia tego audytu. 
§ 5. Audyt wstępny w zakresie poprawności wypełniania obowiązków podatkowych przez następcę prawnego p o-
datnika, który zawarł umowę o współdziałanie, może objąć krótszy okres niż określony w § 4. 
Art. 20zk.  Audyt podatkowy w zakresie prawidłowości wypełniania obowiązków podatkowych obejmuje analizę ryz y-
ka i badanie dokumentacji dotyczącej zidentyfikowanych u podatnika obszarów ryzyka podatkowego.  
Art. 20zl.  Audyt podatkowy w zakresie ram wewnętrznego nadzoru podatkowego obejmuje ocenę możliwości prawidło-
wego wykonywania obowiązków podatkowych poprzez weryfikację poziomu wdrożenia i funkcjonowania: 
1) systemu zarządzania ryzykiem, 
2) kontroli wewnętrznej, 
3) audytu wewnętrznego, 
4) nadzoru nad zgodnością działalności z przepisami prawa, regulacjami wewnętrznymi i dobrowolnie przyjętymi stan-
dardami, 
5) mechanizmów nadzoru zewnętrznego, w tym niezależnego audytu funkcji podatkowej 
– w odniesieniu do spraw podatkowych. 
Art. 20zm.  § 1. W przypadku złożenia prawnie skutecznej deklaracji lub korekty deklaracji: 
1) w terminie 14 dni od dnia otrzymania zaleceń audytu wstępnego i w celu usunięcia stwierdzonych w nim niepraw i-
dłowości w zakresie realizacji obowiązków podatkowych i wpłacenia związanej z tą korektą zaległości podatkowej 
w terminie 7 dni od daty złożenia tej deklaracji albo korekty deklaracji – przepis art. 56a § 1 stosuje się odpowiednio; 
2) za okres rozliczeniowy objęty audytem monitorującym oraz pod warunkiem wpłacenia zaległości podatkowych 
w terminie 7 dni od dnia złożenia tej deklaracji albo korekty deklaracji – nie nalicza się odsetek za zwłokę. 
§ 2. Przepis § 1 pkt 1 stosuje się do deklaracji oraz korekt deklaracji złożonych za okresy nieobjęte audytem wstę p-
nym, jeżeli złożone zostały w celu usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w wyniku tego audytu. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe 
lub wykroczenia skarbowe.  
Art. 20zn.  § 1. Czynności w zakresie audytu podatkowego wykonują pracownicy zatrudnieni w wyodrębnionej w tym 
celu komórce organizacyjnej urzędu obsługującego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, działający z jego upoważnienia. 
§ 2. Czynności w zakresie audytu podatkowego mogą być wykonywane z upoważnienia Szefa Krajowej Admini-
stracji Skarbowej przez pracowników i funkcjonariuszy jednostek Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 3. Pracownicy i funkcjonariusze wykonujący czynności w zakresie audytu podatkowego nie mogą uczestniczyć 
w przeprowadzaniu kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz w postępowaniu podatkowym wobec podatnika 
objętego tym audytem przez okres 3 lat od dnia jego zakończenia. 
Art. 20zo.  § 1.  Niezależny audyt funkcji podatkowej jest przeprowadzany na zlecenie podatnika przez niezależnego 
audytora podatkowego. 
§ 2. Niezależnym audytorem podatkowym może być spółka doradztwa podatkowego, firma audytorska, doradca p o-
datkowy lub biegły rewident, z wyjątkiem podmiotu: 
1) wykonującego na rzecz podatnika czynności rewizji finansowej, usługi doradztwa podatkowego lub prawnego, 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 1540 
 
 2) będącego krajowym podmiotem powiązanym lub zagranicznym podmiotem powiązanym w rozumieniu ustawy 
z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu 
uprzednich porozumień cenowych wobec: 
a) podatnika, 
b) podmiotu wykonującego usługi doradztwa podatkowego lub czynności rewizji finansowej na rzecz tego podatnika, 
3) wykonującego usługi, o których mowa w pkt 2 lit. b, na rzecz podmiotu, który świadczy na rzecz podatnika takie 
usługi 
– w okresie objętym tym audytem podatkowym oraz w trakcie jego przeprowadzania. 
Art. 20zp.  § 1.  Niezależny audyt funkcji podatkowej obejmuje sprawdzenie prawidłowości wykonywania obowią z-
ków podatkowych oraz skuteczności i adekwatności wdrożonych ram wewnętrznego nadzoru podatkowego.  
§ 2. Z przeprowadzenia niezależnego audytu funkcji podatkowej sporządza się raport zawierający wynik niezależ-
nego audytu funkcji podatkowej. Raport podpisuje niezależny audytor podatkowy przeprowadzający ten audyt. 
§ 3. Raport z niezależnego audytu funkcji podatkowej jest przekazywany niezwłocznie podatnikowi wraz z doku-
mentacją audytu zawierającą testy i procedury przeprowadzone w jego trakcie. 
Art. 20zq.  W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale przepisy działu IV rozdziału 11 stosuje się odpo-
wiednio. 
Rozdział 4 
Przepisy wspólne 
Art. 20zr.  W zakresie nieuregulowanym w niniejszym dziale przepisy art. 168, art. 172, art. 173 i art. 175–177 oraz 
działu IV rozdziału 1 z wyłączeniem art. 127, rozdziałów 5 i 10 stosuje się odpowiednio. 
DZIAŁ III 
Zobowiązania podatkowe 
Rozdział 1 
Powstawanie zobowiązania podatkowego 
Art. 21. § 1. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: 
1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania; 
2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. 
§ 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie p o-
datkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeże-
niem § 3. 
§ 3. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, 
nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna 
niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa 
wysokość zobowiązania podatkowego. 
§ 3a. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że w złożonej deklaracji wykazano nieprawid-
łową kwotę zwrotu podatku lub kwotę podatku naliczonego przeniesionego do rozliczenia lub kwotę nadwyżki podatku 
naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług do odliczenia w następnych okresach 
rozliczeniowych, w deklaracji nie wykazano tych kwot albo podatnik nie złożył deklaracji, mimo ciążącego na nim ob o-
wiązku, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku 
naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych. 
§ 4. Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik lub inny podmiot jest obowiązany do zapłaty p o-
datku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji, a obowiązku tego nie wykonał w całości lub w części. 
§ 5. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowi ą-
zania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy 
szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatk o-
wego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są ni e-
zgodne ze stanem faktycznym. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 1540 
 
 Art. 21a. Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określonym w odrębnych prz e-
pisach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wniosek do właściwego organu podatkowego o przeprowadzenie 
postępowania podatkowego. Do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 
stosuje się odpowiednio. 
Art. 21b. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik osiągnął dochód, przychód 
lub zysk w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego, organ wydaje decyzję, w której określa 
wysokość tego dochodu, przychodu lub zysku. 
Art. 22. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach 
uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników: 
1) zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres, w którym następuje zaniech a-
nie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie; 
2) zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki oraz określić termin 
wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki informacyjne podatników, chyba że podatnik jest ob o-
wiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku. 
§ 1a. Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku od podatników prow a-
dzących działalność gospodarczą, którzy w wyniku zaniechania poboru podatku staną się beneficjentami pomocy w rozu-
mieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, zawiera 
program pomocowy, określający przeznaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej. 
§ 2. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania podatku, jeżeli: 
1) pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji, lub 
2) podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku do podatku należnego za 
rok podatkowy lub inny  okres rozliczeniowy. 
§ 2a. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodo b-
ni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w sto-
sunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin wpłacenia przez podatnika 
podatku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego 
rozliczenia tego podatku. 
§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową org a-
nów podatkowych w sprawach wymienionych w § 2 i 2a. 
Art. 23. § 1. Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli: 
1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub 
2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, lub 
3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. 
§ 2. Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli: 
1) pomimo braku ksiąg podatkowych dowody uzyskane w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opo-
datkowania; 
2) dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na 
określenie podstawy opodatkowania. 
§ 3. Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując w szczególności następujące metody: 
1) porównawczą wewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie za 
poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu; 
2) porównawczą zewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadz ą-
cych działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach; 
  
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 1540 
 
 3) remanentową – polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na początku i na końcu okresu, 
z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu; 
4) produkcyjną – polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa; 
5) kosztową – polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów poniesionych przez prze d-
siębiorstwo, z uwzględnieniem wsk aźnika udziałów tych kosztów w obrocie; 
6) udzi
ału dochodu w obrocie – polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży określonych towarów 
i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału tej sprzedaży (wykonanych usług) w całym 
obrocie. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości 
zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze 
oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania. 
Art. 23a. Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest zobowiązany do 
wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek, za okres, za który podstawa opodatkowania 
została oszacowana, proporcjonalnie do wysokości zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres roz-
liczeniowy. Przepis art. 53a stosuje się odpowiednio. 
Art. 24. Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika, jeżeli w postę-
powaniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji, nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość 
poniesionej straty różni się od wysokości wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa poda t-
kowego uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych. 
Art. 24a. (uchylony) 
Art. 24b.  (uchylony) 
Art. 25. (uchylony) 
Rozdział 2 
Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta 
Art. 26. Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki. 
Art. 26a. § 1. Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy 
opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym 
od osób fizycznych – do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik. 
§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, nie stosuje się przepisu art. 30 § 5. 
Art. 27. (uchylony) 
Art. 28. § 1. Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu terminowego wpłacania 
podatków pobranych na rzecz budżetu państwa. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa, 
w relacji do kwoty pobranych podatków, oraz tryb pobrania wynagrodzenia. 
2) (uchylony) 
§ 4. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagrodzenie dla płatników lub inkasentów 
z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu gminy, powiatu lub województwa. 
Art. 29. § 1. W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, 
obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. 
  
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 1540 
 
 § 2. Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej nie odnoszą się do zobo-
wiązań podatkowych powstałych przed dniem: 
1) zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej; 
2) zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu; 
3) ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka; 
4) uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatnika oraz inkasenta. 
Art. 30. § 1. Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub 
podatek pobrany a niewpłacony. 
§ 2. Inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada za podatek pobrany a niewpłacony. 
§ 3. Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym swoim majątkiem. 
§ 4. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1 lub 2, organ 
ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu 
niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. 
§ 5. Przepisów § 1–4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany 
z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika. Odpowiedzialność 
podatnika można orzec w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. 
§ 5a. Odpowiedzialność płatnika nie może być wyłączona ani ograniczona na podstawie § 5, jeżeli: 
1) płatnik i podatnik byli podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. 
o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku d o-
chodowym od osób prawnych; 
2) płatnik lub podatnik był podmiotem kontrolowanym lub kontrolującym w odniesieniu do kontroli uregulowanej 
w art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 24a ust. 3 
pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; 
3) płatnik lub podatnik był podmiotem z rezydencją podatkową, miejscem rejestracji, siedzibą lub mającym zarząd 
w kraju lub na terytorium stosującym szkodliwą konkurencję podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób 
fizycznych oraz podatku dochodowego od osób prawnych; 
4) płatnik lub podatnik był podmiotem z rezydencją podatkową, miejscem rejestracji, siedzibą lub mającym zarząd 
w kraju lub na terytorium, z którym Rzeczpospolita Polska nie zawarła ratyfikowanej umowy międzynarodowej, 
w szczególności umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo Unia Europejska nie ratyfikowała umowy 
międzynarodowej – stanowiącej podstawę do uzyskania od organów podatkowych tego państwa informacji podatk o-
wych; 
5) płatnik lub podatnik był zarządzany lub kontrolowany, bezpośrednio lub pośrednio, lub był w relacjach umownych 
lub faktycznych, w tym jako założyciel, fundator lub beneficjent fundacji lub trustu lub innego podmiotu lub tytułu 
o charakterze powierniczym; 
6) niewykonanie przez płatnika obowiązku nastąpiło w odniesieniu do podmiotu, dla którego na podstawie publicznie 
dostępnych informacji nie jest możliwe ustalenie udziałowca, akcjonariusza lub podmiotu o zbliżonych uprawni e-
niach, który posiada co najmniej 10% udziałów w kapitale lub co najmniej 10% praw głosu w organach kontrolnych, 
stanowiących lub zarządzających, lub co najmniej 10% praw do uczestnictwa w zyskach; 
7)21) płatnik jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 5a pkt 49 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku doch o-
dowym od osób fizycznych lub art. 4a pkt 35 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób pra w-
nych. 
§ 6. Decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po zakończeniu roku podatkowego lub 
innego okresu rozliczeniowego. 
                                                           
21) Dodany przez art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy 
o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąg a-
nych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2123), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. 
  
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 1540 
 
 Art. 31. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, będące płatnikami lub inkase n-
tami, są obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe 
wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot, a także zgłosić właściwemu miejscowo organowi podatkowemu 
imiona, nazwiska i adresy tych osób. Zgłoszenia należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej wpłaty, 
a w razie zmiany osoby wyznaczonej – w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono inną osobę. 
Art. 32. § 1. Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem poda t-
ków do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika lub inkasent a. 
§ 1a.22) W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości 
prawnej podmiot dokonujący likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie właściwy organ podatkowy, nie później niż 
w ostatnim dniu istnienia osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o miejscu prz e-
chowywania dokumentów związanych z poborem lub inkasem podatku. 
§ 1a.23) W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowośc i 
prawnej podmiot dokonujący likwidacji lub rozwiązania zawiadamia na piśmie właściwy organ podatkowy, nie 
później niż w ostatnim dniu istnienia osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, 
o miejscu przechowywania dokumentów związanych z poborem lub inkasem podatku. 
§ 2. Po upływie okresu, o którym mowa w § 1, płatnicy i inkasenci obowiązani są przekazać podatnikom dokumenty 
związane z poborem lub inkasem podatku; dokumenty podlegają zniszczeniu, jeżeli przekazanie ich podatnikowi jest nie-
możliwe. 
Rozdział 3 
Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych 
Art. 33. § 1. Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, 
a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, 
że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze 
publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egz e-
kucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania poda t-
kowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji: 
1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
3) określającej wysokość zwrotu podatku. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również 
kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. 
§ 4. W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości pod-
stawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: 
1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której 
mowa w § 2 pkt 1; 
2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na 
dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa 
w § 2 pkt 2. 
§ 4a. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia zobowiązań podatkowych związanych ze stosowaniem 
art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści. Zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, o których mowa 
w zdaniu pierwszym, dokonać można również przed wszczęciem lub przejęciem postępowania podatkowego na podstawie 
art. 119g § 1 lub 3. 
§ 4b. Dokonanie zabezpieczenia w przypadku, o którym mowa w § 4a, nie narusza art. 13 § 2 pkt 7. 
§ 5. (uchylony) 
                                                           
22) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 23. 
23) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 1540 
 
 Art. 33a. § 1. Decyzja o zabezpieczeniu wygasa: 
1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
2) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
3) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. 
§ 2. Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego na podstawie przep i-
sów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
Art. 33b.  Przepis art. 33 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia na majątku: 
1) płatnika lub inkasenta; decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej; 
2) osób, o których mowa w art. 115, art. 116 i art. 116a, po doręczeniu im decyzji orzekającej o odpowiedzialności 
podatkowej za zaległości podatkowe, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez spółkę 
lub inną osobę prawną wykonane, w szczególności gdy spółka lub inna osoba prawna trwale nie uiszcza wymaga l-
nych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które 
mogą utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu wygasa w momencie wszczęcia 
postępowania egzekucyjnego wobec osoby trzeciej; 
3) podatnika, o którym mowa w art. 117b i art. 117ba, po doręczeniu mu decyzji orzekającej o odpowiedzialności p o-
datkowej za zaległości podatkowe dostawcy towarów lub usługodawcy, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zob o-
wiązanie nie zostanie przez dostawcę towarów lub usługodawcę wykonane, w szczególności gdy dostawca towarów 
lub usługodawca trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czyn-
ności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja 
o zabezpieczeniu wygasa w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec podatnika, o którym mowa 
w art. 117b i art. 117ba. 
Art. 33c. § 1. Przepisy art. 33 § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do decyzji określ a-
jącej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 53a. 
§ 2. Przepisy art. 33 § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, art. 33a § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 33b stosuje się odpowiednio do zaleg-
łości, o których mowa w art. 52 i art. 52a. 
Art. 33d.  § 1. Zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przep i-
sów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, 
następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w § 2. 
§ 2. Zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabe z-
pieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, w formie: 
1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej; 
2) poręczenia banku; 
3) weksla z poręczeniem wekslowym banku; 
4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku; 
5) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank 
Polski – według ich wartości nominalnej; 
6) uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego; 
7)24) pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę 
oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lokaty 
terminowej. 
7)25) sporządzonego na piśmie, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub 
spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgrom a-
dzonymi na rachunku lokaty terminowej. 
§ 3. W razie złożenia wniosku o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 zabezpieczenie w trybie przepisów o po-
stępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie objętym tym wnioskiem, może nastąpić po wydaniu postanowienia 
o odmowie przyjęcia zabezpieczenia. 
                                                           
24) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 25. 
25) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 1540 
 
 § 4. Jeżeli wniosek o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 złożono po ustanowieniu zabezpieczenia w trybie 
przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zakres zabezpieczenia ustanowionego w trybie przepisów o postę-
powaniu egzekucyjnym w administracji uchyla się lub zmienia, w zakresie przyjętego zabezpieczenia. 
Art. 33e. Gwarantem lub poręczycielem może być osoba wpisana do wykazu gwarantów, o którym mowa w art. 5 2 
ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2020 r. poz. 1382 oraz z 2021 r. poz. 802 i 1163 ). 
Art. 33f. § 1. Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia, o których mowa w art. 33d § 2. 
§ 2. W przypadku przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, strona może wystąpić o przedłużenie 
terminu przyjętego zabezpieczenia. 
Art. 33g. W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub przedłużenia terminu przyjętego 
zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie. 
Art. 34. § 1. Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego przysługuje hipoteka na wszystkich nieruch o-
mościach podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osób trzecich z tytułu zobowiązań podatkowych powst a-
łych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości podatkowych w podatkach stanowiących ich 
dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości, zwana dalej „hipoteką przymusową”. 
§ 2. W zakresie zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostki samorządu terytorialnego pobieranych 
przez urzędy skarbowe wniosek o wpis hipoteki przymusowej do sądu składa właściwy naczelnik urzędu skarbowego. 
§ 3. Przedmiotem hipoteki przymusowej może być: 
1) część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział podatnika; 
2) nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego małżonka; 
3) nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej lub część ułamkowa nie-
ruchomości stanowiąca udział wspólników spółki cywilnej – z tytułu zaległości podatkowych spółki. 
§ 4. Przedmiotem hipoteki przymusowej może być także: 
1) użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym gruncie stanowiącymi własność użytkow-
nika wieczystego lub udział w tym prawie; 
2) spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub udział w tym prawie; 
3) wierzytelność zabezpieczona hipoteką; 
4) statek morski lub statek morski w budowie wpisane do rejestru okrętowego. 
§ 5. Do hipotek określonych w § 3 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące hipoteki na nieruchomości. 
§ 6. Przepisy § 2–5 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatnika, inkasenta, następcy prawnego 
lub osób trzecich. 
Art. 35. § 1. Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi wieczystej, z zastrzeżeniem art. 38 § 2. 
§ 2. Podstawą wpisu hipoteki przymusowej jest: 
1) doręczona decyzja: 
a) ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego, 
b) określająca wysokość zobowiązania podatkowego, 
c) określająca wysokość odsetek za zwłokę, 
d) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, 
e) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, 
f) o odpowiedzialności spadkobiercy, 
g) określająca wysokość zwrotu podatku; 
2) tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia, jeżeli może być wystawione, na podstawie przepisów o postępo-
waniu egzekucyjnym w administracji bez wydawania decyzji, o której mowa w pkt 1. 
§ 3. Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd rejonowy, a w przypadku hipoteki 
morskiej przymusowej właściwa izba morska na wniosek organu podatkowego. 
  
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 1540 
 
 Art. 36. (uchylony) 
Art. 37. (uchylony) 
Art. 38. § 1. Organy podatkowe mogą występować z wnioskiem o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości 
podatnika, płatnika, inkasenta, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe. 
§ 2. Jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych 
dokonywane jest przez złożenie wniosku o wpis do zbioru dokumentów. 
Art. 38a. Zaspokojenie z przedmiotu hipoteki przymusowej następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzek u-
cyjnym w administracji, chyba że z przedmiotu hipoteki jest prowadzona egzekucja przez sądowy organ egzekucyjny. 
Art. 39. § 1. W toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, jeżeli zachodzi 
uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wzywa stronę postępowania lub kontr o-
lowanego do złożenia oświadczenia o: 
1) nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej; 
2) rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. 
§ 2. Strona lub kontrolowany mogą odmówić złożenia oświadczenia. 
§ 3. Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Odpowiedzialności karnej 
za fałszywe zeznania nie podlega niepodanie szacunkowej wartości rzeczy lub praw majątkowych albo podanie wartości 
nieodpowiadającej rzeczywistej wartości ujawnionych rzeczy lub praw. 
§ 4. Organ podatkowy jest obowiązany uprzedzić osobę wezwaną o prawie odmowy złożenia tego oświadczenia oraz 
o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości składanych oświadczeń określi, 
w drodze rozporządzenia, wzór formularza oświadczenia, o którym mowa w § 1, uwzględniając: 
1) dane identyfikujące osobę składającą oświadczenie; 
2) rodzaj, miejsce położenia i powierzchnię nieruchomości, rodzaj prawa majątkowego, które może być przedmiotem 
hipoteki przymusowej, miejsce położenia rzeczy, w stosunku do której przysługuje prawo majątkowe, numer księgi 
wieczystej lub zbioru dokumentów i oznaczenie sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej lub zbioru d o-
kumentów, stan prawny nieruchomości wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość nieruchomości 
lub praw; 
3) rodzaj rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, 
dane identyfikujące te rzeczy lub prawa, ich stan prawny wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wa r-
tość rzeczy ruchomych lub praw. 
Art. 40. (uchylony) 
Art. 41. § 1. Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych powst a-
łych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości podatkowych stanowiących ich dochód oraz 
odsetek za zwłokę od tych zaległości przysługuje zastaw skarbowy na wszystkich będących własnością podatnika oraz 
stanowiących współwłasność łączną podatnika i jego małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, 
jeżeli wartość poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co najmniej 12 400 zł 26), z zastrze-
żeniem § 2. 
§ 2. Zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe niepodlegające egzekucji oraz m o-
gące być przedmiotem hipoteki. 
§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub inkasentów, następców 
prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe. 
Art. 42. Organ podatkowy dokonuje spisu rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być 
przedmiotem zastawu skarbowego. 
                                                           
26) Aktualną wysokość kwoty na dany rok ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej  
„Monitor Polski”, mnister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego, 
na podstawie art. 119 § 2 niniejszej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 1540 
 
 Art. 43. § 1. Tworzy się Rejestr Zastawów Skarbowych, zwany dalej „rejestrem zastawów”. 
§ 2. Wpis do rejestru zastawów obejmuje: 
1) datę ustanowienia zastawu skarbowego; 
2) podstawę prawną wniosku o wpis zastawu skarbowego; 
3) oznaczenie organu występującego z wnioskiem o wpis zastawu skarbowego; 
4) dane dotyczące podmiotu, o którym mowa w art. 41 § 1 i 3: imię i nazwisko lub nazwę (firmę), miejsce zamieszkania 
lub adres siedziby oraz identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta – numer paszportu lub inny numer 
identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, oraz znany adres do doręczeń w Rzeczypospolitej 
Polskiej; 
5) dane identyfikujące przedmiot zastawu skarbowego; 
6) wysokość zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej zabezpieczonej zastawem skarbowym; 
7) datę wygaśnięcia i wykreślenia zastawu skarbowego. 
§ 3. Rejestr zastawów jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Krajowej 
Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie prowadzenia rejestru 
zastawów, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego rejestru oraz wymiany informacji 
pomiędzy organami uprawnionymi do występowania o wpis zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organami egzek u-
cyjnymi. 
Art. 44. § 1. Podstawą wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów jest doręczona decyzja: 
1) ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego; 
2) określająca wysokość zobowiązania podatkowego; 
3) określająca wysokość odsetek za zwłokę; 
4) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta; 
5) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej; 
6) o odpowiedzialności spadkobiercy; 
7) określająca wysokość zwrotu podatku. 
§ 2. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 podstawę wnios-
ku o wpis zastawu skarbowego stanowi również deklaracja, jeżeli wykazane w niej zobowiązanie podatkowe nie zostało 
wykonane. Wpis zastawu skarbowego nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 14 dni od upływu terminu płatności 
zobowiązania podatkowego. 
Art. 45. § 1. Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów. 
§ 2. O kolejności wpisu rozstrzyga czas wpływu wniosku do organu prowadzącego rejestr zastawów. Za czas wpływu 
wniosku uważa się godzinę, z dokładnością co do minuty, w której w danym dniu wniosek wpłynął do organu. Wnioski, 
które wpłynęły w tym samym czasie, uznaje się za złożone równocześnie. 
§ 3. O dokonaniu wpisu zastawu skarbowego organ prowadzący rejestr zastawów zawiadamia podatnika, płatnika 
lub inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią odpowiadającą za zobowiązanie podatkowe lub zaległość podatkową 
oraz organ, na wniosek którego dokonano wpisu. 
§ 4. Wpisem w rejestrze zastawów jest również wykreślenie. 
Art. 46. § 1. Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela przedmiotu zastawu i ma pier w-
szeństwo przed jego wierzycielami osobistymi. 
§ 2. Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem skarbowym wpisanym później. 
§ 3. W przypadku gdy rzecz ruchoma lub zbywalne prawo majątkowe zostały obciążone zastawem ujawnionym 
w innym rejestrze prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, zastaw wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed z a-
stawem wpisanym później. 
  
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 1540 
 
 § 4. Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym 
w administracji, chyba że z ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego jest prowadzona egzekucja przez sądowy 
organ egzekucyjny. 
Art. 46a. § 1. Organ prowadzący rejestr zastawów dokonuje wpisu zastawu skarbowego na wniosek organu upra w-
nionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. 
§ 2. Wnioski i inne dokumenty przesyła się do organu prowadzącego rejestr zastawów za pomocą środków komun i-
kacji elektronicznej. 
Art. 46b.  § 1. Wnioski o wpis składa się na urzędowym formularzu. 
§ 2. Rozpoznając wniosek o wpis, organ prowadzący rejestr zastawów bada: 
1) treść i formę wniosku; 
2) zgodność danych wskazanych we wniosku z dostępnymi mu danymi zgromadzonymi w systemach teleinformatycz-
nych, przy pomocy których są prowadzone rejestry publiczne osób, ruchomości lub zbywalnych praw majątkowych. 
§ 3. Brak wymaganej treści lub niezachowanie wymaganej formy wniosku, lub niezgodność danych, o których mowa 
w § 2, stanowi przeszkodę do dokonania wpisu. Organ prowadzący rejestr zastawów informuje organ, który wystąpił 
o dokonanie wpisu, o przyczynie niedokonania wpisu. 
Art. 46c. § 1. Wypis z rejestru zastawów wydaje naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek zaint e-
resowanego. Wypis zawiera informacje w zakresie obciążenia ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego zastawem 
skarbowym, inne niż dane, o których mowa w art. 43 § 2 pkt 4, a także informacje dotyczące wysokości zabezpieczonego 
zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej, oznaczenie organu, na wniosek którego 
wpisano zastaw skarbowy do rejestru zastawów, numer jego wniosku o wpis oraz datę powstania zastawu skarbowego. 
§ 2. Naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek zainteresowanego, wydaje, na wniosek tego zaint e-
resowanego, zaświadczenie o: 
1) braku wpisu zainteresowanego do rejestru zastawów; 
2) wpisie zainteresowanego do rejestru zastawów jako właściciela obciążonych zastawem skarbowym ruchomości lub 
zbywalnego prawa majątkowego wraz z danymi dotyczącymi: 
a) przedmiotu zastawu skarbowego, 
b) wysokości zabezpieczonych zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej, 
c) organu, na wniosek którego wpisano zastaw skarbowy do rejestru zastawów, i numeru jego wniosku o wpis, 
d) daty powstania zastawu skarbowego. 
§ 3. Naczelnicy urzędów skarbowych przetwarzają dane z rejestru zastawów w zakresie niezbędnym do wydawania 
wypisów z rejestru i zaświadczeń. 
§ 4. Wypisy z rejestru zastawów i zaświadczenia mają moc dokumentów urzędowych. 
§ 5. Za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa 
w wysokości nie większej niż 50 zł. W przypadku nieuiszczenia opłaty wniosek o wydanie wypisu lub zaświadczenia 
pozostawia się bez rozpatrzenia. 
§ 6. Wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia nie narusza przepisów o tajemnicy skarbowej. 
§ 7.27) Wypisy i zaświadczenia mogą być sporządzane w postaci elektronicznej, zgodnie z art. 152a. 
§ 7. (uchylony)28) 
Art. 46d.  § 1. Rejestr zastawów jest dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu 
obsługującego organ prowadzący ten rejestr. 
§ 2. Bezpłatne wyszukiwanie w rejestrze zastawów informacji, o których mowa w art. 46c § 1, odbywa się za p o-
średnictwem aplikacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego 
organ prowadzący ten rejestr. Przepis art. 46c § 6 stosuje się odpowiednio. 
                                                           
27) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 28. 
28) Przez art. 84 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 1540 
 
 Art. 46e. Dostęp do rejestru zastawów zapewnia się organom uprawnionym do występowania o wpis zastawu ska r-
bowego do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym w zakresie niezbędnym do wykonywania ich ustawowych zadań. 
Art. 46f. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) strukturę rejestru zastawów, 
2) sposób przesyłania wniosków o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów i innych dokumentów, 
3) wzór wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów, 
4) wzór wniosku o wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia, 
5) wysokość opłaty za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia, 
6) tryb zapewnienia dostępu do rejestru zastawów organom uprawnionym do występowania o wpis zastawu skarbowego 
do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym, innym niż naczelnicy urzędów skarbowych 
– przy uwzględnieniu potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa przesyłania dokumentów, ujednolicenia treści składanych 
wniosków, sprawności postępowania w sprawie dokonywania wpisu, ułatwienia pozyskiwania informacji zawartych 
w rejestrze, sprawności wydawania wypisów z rejestru zastawów i zaświadczeń oraz kosztów związanych z wydaniem 
wypisu z tego rejestru i zaświadczenia. 
Art. 46g. Zastaw skarbowy wygasa: 
1) z mocy prawa, z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo 
2) z dniem: 
a) sprzedaży przedmiotu zastawu skarbowego w postępowaniu egzekucyjnym lub upadłościowym albo 
b) wykreślenia wpisu z rejestru zastawów. 
Art. 46h. § 1. Organ, na wniosek którego ustanowiono zastaw skarbowy, może wydać decyzję w sprawie wykreślenia 
zastawu skarbowego z rejestru zastawów, na wniosek: 
1) osoby powołującej się na swoje prawo własności ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe, jeżeli ruchomość lub 
zbywalne prawo majątkowe obciążone zastawem skarbowym w dniu jego powstania nie stanowiły własności poda t-
nika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe lub z a-
ległości podatkowe; 
2) podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe 
lub zaległości podatkowe, której w dniu powstania zastawu skarbowego nie przysługiwało prawo własności obci ą-
żonej zastawem skarbowym ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe. 
§ 2. Ostateczną decyzję o wykreśleniu zastawu skarbowego doręcza się również organowi prowadzącemu rejestr 
zastawów, który z urzędu wykreśla zastaw skarbowy z tego rejestru. 
Art. 46i. Na wniosek organu uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu 
terytorialnego, o którym mowa w art. 46a § 1, wykreśla się zastaw skarbowy z rejestru zastawów w przypadku stwierdzenia 
przez ten organ: 
1) wygaśnięcia zastawu skarbowego zgodnie z art. 46g pkt 1 i 2 lit. a; 
2) utraty zasadności istnienia zastawu skarbowego, w szczególności znacznego obniżenia wartości przedmiotu tego zastawu; 
3) ustanowienia innego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej zabezpieczonych uprzednio 
tym zastawem skarbowym. 
Rozdział 4 
Terminy płatności 
Art. 47. § 1. Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania 
podatkowego. 
§ 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub 
raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni 
przed terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony 
w § 1. 
  
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 1540 
 
 § 3. Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, 
w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić. 
§ 4. Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, p o-
winna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku. 
§ 4a. Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym, zgodnie z przepisami 
prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że organ stanowiący właściwej jednostki samorządu teryt o-
rialnego wyznaczył termin późniejszy. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, terminy płatności 
poszczególnych podatków, zaliczek na podatek lub rat podatku, wskazując dzień, miesiąc i rok, w którym upływa termin 
płatności. 
Art. 48. § 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika 
lub interesem publicznym może odraczać terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów 
określonych w art. 68–71, art. 77 § 1– 3, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118. 
§ 2. Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do terminów dotyczących płatników lub inkasentów. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową 
organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając właściwość organów w zakresie czynności, dla 
których przewidziane są terminy, oraz termin udzielanego odroczenia. 
Art. 49. § 1. W razie wydania decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub pkt 2 nowym terminem płatności jest dzień, 
w którym, zgodnie z decyzją, powinna nastąpić zapłata odroczonego podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za 
zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę. 
§ 2. Jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczonego podatku lub zaległości p o-
datkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość 
podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej odroczeniem lub 
ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1– 3. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub ink a-
sentów. 
Art. 50. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać terminy prze-
widziane w przepisach prawa podatkowego z wyjątkiem terminów określonych w art. 68–71, art. 77 § 1, art. 79 § 2, 
art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118, określając grupy podatników, którym przedłużono terminy, rodzaje czynności, 
których termin wykonania został przedłużony, oraz dzień upływu przedłużonego terminu. 
Rozdział 5 
Zaległość podatkowa 
Art. 51. § 1. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. 
§ 2. Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również 
zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na podatki oraz rat podatków ni e-
wpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta. 
Art. 52. § 1. Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega uprzednio zwrócona przez organ podatkowy lub 
zaliczona na poczet zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę albo bieżących zobowiązań podatkowych, wraz 
z oprocentowaniem: 
1) nadpłata lub zwrot podatku wykazane nienależnie lub w wysokości większej od należnej, ujęte w deklaracji lub we 
wniosku o zwrot podatku w rozumieniu przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochod o-
wym od osób fizycznych lub rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; 
2) nadpłata lub zwrot podatku: 
a) określone lub stwierdzone w decyzji, która następnie została uchylona, zmieniona lub stwierdzono jej niewa ż-
ność albo stwierdzono jej wygaśnięcie, 
b) stwierdzone na wniosek w trybie art. 75 § 4 albo przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku 
dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od 
osób prawnych, w zakresie wynikającym z tego wniosku, nienależnie lub w wysokości większej od należnej, 
c) wykazane dodatkowo, w korekcie deklaracji dokonanej w trybie art. 274, nienależnie lub w wysokości większej 
od należnej. 
  
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 1540 
 
 § 2. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, kwoty podlegające zwrotowi traktuje się jako zaległości podatkowe. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, w razie niedokonania zwrotu w terminie 30 dni, organ podatkowy 
wydaje decyzję, w której określa obowiązek zwrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Po upływie tego 
terminu kwotę podlegającą zwrotowi traktuje się jako zaległość podatkową. 
Art. 52a. Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega wynagrodzenie płatników lub inkasentów pobrane 
nienależnie lub w wysokości większej od należnej, które traktuje się jako zaległość podatkową. Organ podatkowy wydaje 
decyzję, w której określa wysokość zaległości podatkowej. 
Rozdział 6 
Odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna 
Art. 53. § 1. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek w części przekraczającej 
wysokość podatku należnego za okres rozliczeniowy. 
§ 3. Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaleg-
łości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1. 
§ 4. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, 
w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego. 
§ 5. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1 pkt 1, odsetki za zwłokę naliczane są odpowiednio od dnia zwrotu 
nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych lub na poczet bież ą-
cych lub przyszłych zobowiązań podatkowych. 
§ 6. W przypadkach, o których mowa w art. 52a, odsetki za zwłokę naliczane są od dnia pobrania wynagrodzenia. 
Art. 53a. § 1. Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozlicz e-
niowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość 
zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje 
decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub 
inny okres rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie – odsetki na ostatni dzień terminu złożenia 
zeznania, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczek na podatek od towarów i usług. 
Art. 54. § 1. Odsetek za zwłokę nie nalicza się: 
1) za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, 
w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości 
podatkowych; 
2) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia otrzymania odwołania przez 
organ odwoławczy; 
3) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu 
odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3; 
4) w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu – od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do 
dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania; 
5) jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty pobieranej przez operatora wyznaczonego 
w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki 
poleconej; 
6) (uchylony) 
7) za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli 
decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; 
7a) za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklaracji, od zaległości związanych z popełnionymi 
w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami, jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione 
przez organ podatkowy; 
  
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 1540 
 
 7b) za okres od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji określonej w art. 119zfa § 1 do dnia cofnięcia skutków unik a-
nia opodatkowania zgodnie z art. 119zfk § 1 lub 2, od zaległości podatkowych związanych z osiągnięciem korzyści 
podatkowej; 
8) w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach. 
§ 2. Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przed-
stawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. 
§ 3. Przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego roz-
patrzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji. W tym przypadku terminy należy liczyć sumując na poszczególnych etapach 
okresy trwania postępowania. 
§ 4. Przepis § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia na poczet zobowiązań podatkowych zajętych 
uprzednio rzeczy lub praw majątkowych. 
§ 5. (uchylony) 
Art. 55. § 1. Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego. 
§ 2. Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza 
się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu 
wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. 
Art. 56. § 1. Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombard o-
wego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%. 
§ 1a. (uchylony) 
§ 1b. (uchylony) 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. (uchylony) 
Art. 56a. § 1. Obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 50% stawki odsetek za zwłokę stosuje się w przy-
padku spełnienia łącznie następujących warunków: 
1) złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia upływu terminu do 
złożenia deklaracji; 
2) zapłaty zaległości podatkowej w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie zaliczenia nadpłaty lub zwrotu podatku, a także w razie potrącenia 
lub przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych w trybie określonym w art. 66, na wniosek złożony w terminie 
7 dni od dnia złożenia korekty deklaracji. 
§ 3. Obniżonej stawki odsetek za zwłokę nie stosuje się w przypadku korekty deklaracji: 
1) złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w przypadkach gdy nie stosuje 
się zawiadomienia – po zakończeniu kontroli podatkowej; 
1a) złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej; 
2) dokonanej w wyniku czynności sprawdzających. 
Art. 56b. Podwyższoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę stosuje się do zaleg-
łości w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym w przypadku: 
1) zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku ujawnionych przez organ 
podatkowy w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego, 
2) korekty deklaracji: 
a) złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w przypadkach gdy nie st o-
suje się zawiadomienia – po zakończeniu kontroli podatkowej, 
b) dokonanej w wyniku czynności sprawdzających, 
c) złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej 
– jeżeli kwota zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku przekracza 25% kwoty 
należnej i jest wyższa niż pięciokrotna wysokość minimalnego wynagrodzenia w rozumieniu ustawy z dnia 10 października 
2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207), obowiązującego w dniu następującym po dniu 
upływu terminu płatności zobowiązania lub terminu zwrotu; 
3) ujawnienia przez organ podatkowy w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej 
lub postępowania podatkowego niezłożenia deklaracji, mimo ciążącego obowiązku oraz braku zapłaty podatku. 
  
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 1540 
 
 Art. 56ba. Przepisu art. 56b nie stosuje się do zaległości w podatku od towarów i usług, w przypadku gdy ustala się 
dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 112b lub art. 112c ustawy o podatku od towarów i usług.  
Art. 56c. Stawki odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56–56b, ulegają obniżeniu lub podwyższeniu w stopniu 
odpowiadającym obniżeniu lub podwyższeniu podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, począwszy od 
dnia, w którym stopa ta uległa zmianie. 
Art. 56d. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzęd o-
wym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawki odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56–56b. 
Art. 57. § 1. W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących dochód 
budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej. 
§ 2. Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę. 
§ 3. Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej obowiązującej w dniu 
wydania decyzji, o której mowa w § 1. 
§ 4. Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa w art. 49 § 1; w razie niedotrzymania 
terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio. 
§ 5. Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji, o której mowa w § 1, były klęska żywi o-
łowa lub wypadek losowy. 
§ 6. Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli wydanie decyzji, o której mowa 
w § 1, następuje w związku z postępowaniem układowym lub na podstawie odrębnych ustaw. 
§ 7. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną – w wysokości nie 
większej niż określona w § 2 – z tytułu rozłożenia na raty lub odroczenia terminu płatności podatków oraz zaległości poda t-
kowych stanowiących dochód odpowiednio – gminy, powiatu lub województwa. Przepisy § 3–5 stosuje się odpowiednio. 
§ 8. Przepisy § 1–4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub ink a-
sentów, następców prawnych oraz osób trzecich. 
Art. 58. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady 
naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej. 
Rozdział 6a 
Dodatkowe zobowiązanie podatkowe 
Art. 58a. § 1. Wydając decyzję z zastosowaniem: 
1) art. 119a § 1 lub 7, 
2) środków ograniczających umowne korzyści, 
3) art. 24 ust. 19 i 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także art. 12 ust. 13 
i 14 oraz art. 22c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, 
4) przepisów rozdziału 4b oddziału 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub 
rozdziału 1a oddziału 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, 
5) art. 30 § 1, gdy oświadczenie, o którym mowa w art. 41 ust. 15 lub 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku d o-
chodowym od osób fizycznych, lub oświadczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 7a lub 7g ustawy z dnia 15 lutego 
1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, nie było zgodne z prawdą, płatnik nie dokonał wymaganej wer y-
fikacji lub podjęta przez płatnika weryfikacja nie była adekwatna do charakteru i skali działalności płatnika 
– organ podatkowy ustala jednocześnie dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie przepisów niniejszego rozdziału. 
§ 2. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do ustalania dodatkowego zobowiązania podatkowego w sprawach 
innych niż określone w § 1. 
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1–3, organ podatkowy może odstąpić od ustalenia dodatkowego zob o-
wiązania podatkowego, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności oraz faktów należy przyjąć, że w momencie dok o-
nywania czynności, których dotyczy decyzja, podatnik pozostawał w błędnym, ale usprawiedliwionym przekonaniu o zgod-
ności uzyskanej przez niego w danych okolicznościach korzyści podatkowej z przedmiotem i celem ustawy podatkowej 
lub jej przepisu (dobra wiara). 
  
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 1540 
 
 § 4. Na ocenę, że podatnik działał w dobrej wierze, może wskazywać w szczególności nieprowadzenie przez niego 
działalności gospodarczej lub prowadzenie jej w niewielkiej skali, wskutek czego nie można było rozsądnie oczekiwać, że 
w odniesieniu do czynności, których dotyczy decyzja, o której mowa w § 1, będzie on korzystał z profesjonalnych porad 
dotyczących ich skutków podatkowych. 
§ 5. Na ocenę, że podatnik działał w dobrej wierze, może wskazywać również wywiązywanie się z obowiązków 
wynikających z umowy o współdziałanie, jeżeli zdarzenie lub czynność skutkujące zastosowaniem przepisów, o których 
mowa w § 1 pkt 1–3, wystąpiły w okresie trwania tej umowy.  
Art. 58b.  § 1. W przypadku wydania decyzji z zastosowaniem przepisów lub środków określonych w art. 58a § 1 
pkt 1–4, gdy decyzja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, 
z wyjątkiem zryczałtowanych form opodatkowania, dodatkowe zobowiązanie podatkowe wynosi 10% sumy nienależnie 
wykazanej lub zawyżonej straty podatkowej i niewykazanego w całości lub w części dochodu do opodatkowania w zakresie 
wynikającym z tej decyzji. 
§ 2. W przypadku wydawania decyzji z zastosowaniem przepisów określonych w art. 58a § 1 pkt 1 w zakresie p o-
datków innych niż wymienione w § 1, dodatkowe zobowiązanie podatkowe wynosi 40% kwoty korzyści podatkowej 
w zakresie wynikającym z tej decyzji. 
§ 3. W sytuacji określonej w art. 58a § 1 pkt 5 dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustala się jako 10% podstawy 
opodatkowania należności, w stosunku do której płatnik zastosował niższą stawkę podatku lub nie pobrał podatku. 
§ 4. W sytuacjach określonych w § 1 i 2 organ podatkowy oblicza podstawę do ustalenia dodatkowego zobowiązania 
podatkowego, przyjmując, że przepisy lub środki określone w art. 58a § 1 mają wpływ na rozliczenie podatkowe jako 
ostatnie. 
Art. 58c. § 1. Stawki wskazane w art. 58b ulegają podwojeniu, jeżeli: 
1) podstawa do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego przekracza 15 000 000 zł – w zakresie nadwyżki 
ponad tę kwotę; 
2) nie upłynęło 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym podatnikowi lub płatnikowi doręczono ostateczną 
decyzję z zastosowaniem przepisów lub środków, o których mowa w art. 58a § 1 pkt 1–3 – w zakresie kwoty stan o-
wiącej podstawę ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, związanej z zastosowaniem tych przepisów lub 
środków; 
3) strona nie przedłożyła organowi podatkowemu dokumentacji podatkowej, o której mowa w przepisach rozdziału 4b 
oddziału 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 1a oddziału 3 
ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych – w zakresie tej części podstawy ustalenia 
dodatkowego zobowiązania podatkowego, która wynika z zastosowania przepisów wskazanych w art. 58a § 1 pkt 4 
i dotyczy transakcji, dla której nie przedłożono dokumentacji podatkowej. 
§ 2. W przypadku gdy łącznie zaistnieją przesłanki wymienione w § 1 pkt 1 i 3, stawka, o której mowa w art. 58b § 1, 
ulega potrojeniu. 
§ 3. Przepisu § 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli strona uzupełni niekompletną dokumentację podatkową w pełnym z a-
kresie w terminie wskazanym przez organ podatkowy, nie dłuższym niż 14 dni. 
Art. 58d.  Stawki wskazane w art. 58b i art. 58c ulegają obniżeniu o połowę w przypadku wydania decyzji na po d-
stawie art. 119a § 7 – w zakresie podstawy ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, która związana jest z cof-
nięciem skutków unikania opodatkowania określonym w art. 81b § 1a. 
Art. 58e. Dodatkowego zobowiązania podatkowego uregulowanego w niniejszym rozdziale nie stosuje się względem 
osoby fizycznej, która za ten sam czyn ponosi odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skar-
bowe. 
Rozdział 7 
Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych 
Art. 59. § 1. Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek: 
1) zapłaty; 
2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta; 
3) potrącenia; 
  
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 1540 
 
 4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; 
5) zaniechania poboru; 
6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych; 
7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym; 
8) umorzenia zaległości; 
9) przedawnienia; 
10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m; 
11) nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego stwierdzonego przez praw o-
mocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku – ze skutkiem na dzień otwarcia spadku. 
§ 2. Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek: 
1) wpłaty; 
2) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; 
3) umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67d § 3; 
4) przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym; 
5) przedawnienia; 
6) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m; 
7) nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego stwierdzonego przez pr a-
womocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku – ze skutkiem na dzień otwarcia spadku. 
Art. 60. § 1. Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się :  
1) przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub w kasie podmiotu obsł u-
gującego organ podatkowy, lub na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy 
z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usł ug 
płat
niczych, w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego albo 
dzień pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;  
2) w obrocie bezgotówkowym – dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku podatnika w spółdzielczej 
kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej, w małej instytucji 
płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu, a w przypadku zapłaty za p o-
mocą instrumentu płatniczego innego niż polecenie przelewu, zwanego dalej „innym instrumentem płatniczym” – 
dzień uzyskania potwierdzenia autoryzacji transakcji płatniczej, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 
19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 20 20 r. poz. 794 i 1639 oraz z 2021 r. poz. 355 ). 
§ 1a. W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego podatnika w banku lub instytucji kredytowej lub r a-
chunku płatniczego podatnika w unijnej instytucji płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. 
o usługach płatniczych lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego, niemających siedziby lub oddziału na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej za termin zapłaty podatku uważa się dzień złożenia zlecenia płatniczego przez podatnika, jeżeli 
wpłacana kwota zostanie uznana na rachunku bankowym organu podatkowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy 
z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień 
uznania kwoty na rachunku bankowym organu podatkowego. 
§ 2. Przepisy § 1 i 1a stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub inkasenta. 
§ 2a. (uchylony) 
§ 2b. (uchylony) 
§ 2c. (uchylony) 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności 
i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, może określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza 
wpłaty gotówkowej oraz polecenia przelewu na rachunek organu podatkowego, uwzględniając dane identyfikujące wpł a-
cającego oraz tytuł wpłaty. 
  
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 1540 
 
 § 4.29) Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane również w formie dokumentu elektr o-
nicznego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu 
ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny 
sposób uzgodniony z bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie. 
§ 4.30) Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub innego dostawcę usług płatniczych 
w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń 
płatniczych albo w inny sposób uzgodniony z bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie.  
§ 5. Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 4, powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego, w tym identy-
fikator podatkowy, oraz powinno wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji 
stanowi podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu. 
§ 6. Rozliczanie płatności na rzecz organów podatkowych następuje poprzez międzybankowy system rozliczeń elektr o-
nicznych w krajowej organizacji rozliczeniowej lub poprzez system elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych  
Narodowego Banku Polskiego. 
Art. 61. § 1. Zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych do prow a-
dzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów następuje w formie polecenia przelewu. 
§ 1a. Zapłata opłaty skarbowej przez podatników, o których mowa w § 1, może nastąpić w gotówce. 
§ 1b. Zapłata podatków przez mikroprzedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsi ę-
biorców może nastąpić również w gotówce. 
§ 2. Formę rozliczeń, o której mowa w § 1, stosuje się również do wpłat kwot podatków pobranych przez płatników, 
jeżeli płatnicy spełniają warunki określone w § 1. 
§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się: 
1) do zapłaty podatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą; 
2) gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest dokonywana papierami wartościowymi lub 
znakami akcyzy; 
3) do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, dopuścić zapłatę niektórych 
podatków papierami wartościowymi, określając szczegółowe zasady stosowania tej formy zapłaty podatku, termin i spo-
sób dokonania zapłaty, rodzaj papieru wartościowego oraz sposób obliczenia jego wartości dla potrzeb zapłaty podatku. 
Art. 61a. § 1. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa mogą, w drodze uchwały, dopuścić zapłatę p o-
datków, stanowiących dochody odpowiednio budżetu gminy, powiatu lub województwa, za pomocą innego instrumentu 
płatniczego, w tym instrumentu płatniczego, na którym przechowywany jest pieniądz elektroniczny. 
§ 2. W przypadku wymienionym w § 1 za termin dokonania zapłaty podatku uważa się dzień obciążenia rachunku 
płatniczego podatnika, płatnika lub inkasenta lub jego rachunku w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
-kredytowej, innego niż płatniczy, albo dzień pobrania wartości pieniężnej z pieniądza elektronicznego. 
Art. 61b. § 1. Wpłata podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych dokonywana na rachunek urzędu 
skarbowego jest realizowana przy użyciu rachunku bankowego urzędu skarbowego albo identyfikującego podatnika, 
płatnika lub urząd skarbowy indywidualnego rachunku podatkowego (mikrorachunek podatkowy).  
§ 2. Struktura mikrorachunku podatkowego jest zgodna z formatem Numeru Rachunku Bankowego i zawiera:  
1) liczbę kontrolną;  
2) numer rozliczeniowy jednostki organizacyjnej banku;  
3) numer porządkowy rachunku bankowego, w skład którego wchodzi identyfikator podatkowy podatnika lub płatnika 
albo kod urzędu skarbowego.  
§ 3. Numer mikrorachunku podatkowego jest udostępniany, po podaniu identyfikatora podatkowego podatnika lub 
płatnika, za pośrednictwem portalu podatkowego lub w urzędzie skarbowym. 
                                                           
29) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 30. 
30) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 1540 
 
 § 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje podatków, opłat 
lub niepodatkowych należności budżetowych, których wpłata jest realizowana przy użyciu mikrorachunku podatkowego, 
mając na względzie uwarunkowania techniczne i organizacyjne umożliwiające przekazywanie należności przy użyciu tego 
mikrorachunku. 
Art. 62. § 1. Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na 
poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania – na poczet zobowiązania 
podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przy-
padku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na 
poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przy-
padku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku – na poczet zaległości podatk o-
wej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. 
§ 1a. Jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności 
na poczet tych kosztów. 
§ 2. Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet 
zaliczki, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. 
§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet rat, na jakie rozłożono podatek lub 
zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz rat podatku. 
§ 4. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia 
wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie, z zastrzeżeniem § 4a. 
§ 4a. Postanowienie, o którym mowa w § 4, wydaje się wyłącznie na wniosek, w przypadku gdy: 
1) wpłata w całości pokrywa kwotę główną zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub 
2) zaliczenie wpłaty następuje w całości zgodnie z żądaniem podatnika, lub 
3) kwota wpłaty podlegającej zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub kosztów upomnienia 
nie przekracza pięciokrotności kosztów upomnienia, lub 
4) od wpłat dokonanych po terminie płatności nie naliczono odsetek za zwłokę zgodnie z art. 54 § 1 pkt 5. 
§ 5. Przepisy § 1–4a stosuje się odpowiednio do wpłat dokonywanych przez płatników, inkasentów, następców praw-
nych oraz osoby trzecie. 
Art. 62a. Przepisy dotyczące zapłaty podatku stosuje się odpowiednio do zaliczenia na poczet zobowiązania po dat-
kowego środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na podstawie art. 33d § 2 pkt 6 i 7. 
Art. 62b. § 1. Zapłata podatku może nastąpić także przez: 
1) małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę; 
2) aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, jeżeli podatek zabezpieczony jest 
hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym; 
3) inny podmiot, w przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 1000 zł. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli treść dowodu zapłaty nie budzi wątpliwości co do prze-
znaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje się, że wpłata pochodzi ze środków podatnika. 
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1–3, przepisy dotyczące zapłaty podatku przez podatnika stosuje się 
odpowiednio. 
Art. 63. § 1. Podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie 
nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że 
końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się 
do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2. 
§ 1a. Podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1–3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku 
dochodowym od osób fizycznych, oraz kwoty podatków od nich pobierane zaokrągla się do pełnych groszy w górę. 
§ 2. Zaokrąglania podstaw opodatkowania i kwot podatków nie stosuje się do opłat, o których mowa w przepisach 
o podatkach i opłatach lokalnych. 
§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się do zaliczenia wpłaty, zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku. 
  
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 1540 
 
 Art. 64. § 1. Zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach stan o-
wiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej 
wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu: 
1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego; 
2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 
Kodeksu cywilnego; 
3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości 
na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami; 
4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przep i-
sów Kodeksu postępowania karnego; 
5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób repr e-
sjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego; 
6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności podatnika wobec 
państwowych jednostek budżetowych z tytułu zamówień wykonanych przez niego na podstawie umów zawartych w trybie 
przepisów o zamówieniach publicznych, pod warunkiem że potrącenie jest dokonywane przez tego podatnika i z tej wi e-
rzytelności. 
§ 2a. Do potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę przepis art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio. 
§ 3. Potrącenia z tytułów wymienionych w § 1 i 2 można również dokonać z urzędu. 
§ 4. Na wniosek podatnika wierzytelności z tytułów wymienionych w § 1 i 2 mogą być również zaliczane na poczet 
przyszłych zobowiązań podatkowych. 
§ 5. Potrącenie następuje z dniem: 
1) złożenia wniosku, który został uwzględniony; 
2) wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu. 
§ 6. Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji. 
§ 6a. Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 
§ 7. Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności podatnika, jest obowiązana wpł a-
cić równowartość wygasłego podatku do organu podatkowego w terminie 7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od ni e-
wpłaconej w terminie równowartości wygasłego podatku nalicza się odsetki za zwłokę. 
Art. 65. § 1. Uprawnienie, o którym mowa w art. 64 § 1, przysługuje również podatnikom w stosunku do gminy, 
powiatu lub województwa z tytułu: 
1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego; 
2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 
Kodeksu cywilnego; 
3) nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub w y-
właszczenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami; 
4) odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka 
województwa. 
§ 2. Przepisy art. 64 § 2–7 stosuje się odpowiednio. 
Art. 66. § 1. Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności rzeczy 
lub praw majątkowych na rze cz: 
1) Skarbu Państwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody budżetu państwa; 
2) gminy, powiatu lub województwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody ich 
budżetów. 
§ 2. Przeniesienie następuje na wniosek podatnika: 
1)31) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego naczelnika urzędu 
skarbowego, a w przypadku gdy przedmiotem umowy jest przeniesienie akcji lub udziałów także za zgodą Prezesa 
Rady Ministrów, między starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej a podatnikiem; 
                                                           
31) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 32. 
  
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 1540 
 
 1)32) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej na piśmie, za zgodą właściwego 
naczelnika urzędu skarbowego, a w przypadku gdy przedmiotem umowy jest przeniesienie akcji lub udziałów 
także za zgodą Prezesa Rady Ministrów, między starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji rz ą-
dowej a podatnikiem; 
2)31) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między wójtem, burmistrzem (prezyde n-
tem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem. 
2)32) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej na piśmie między wójtem, burmistrzem 
(prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem.  
§ 3.33) Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej.  
§ 3. (uchylony)34) 
§ 3a. Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zawarciu umowy, o której mowa w § 2, 
przesyła
jąc jednocześnie jej kopię. 
§ 3b. Wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w § 2 pkt 1, następuje w drodze postanowienia. 
§ 4. W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa się dzień prz e-
niesienia własności rzeczy lub praw majątkowych. 
§ 5. W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej instancji wydaje decyzję stwie r-
dzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Przepis art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 67. (uchylony) 
Rozdział 7a 
Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych 
Art. 67a. § 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych 
ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 
1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 
2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregul o-
wanych w terminie zaliczek na podatek; 
3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. 
§ 2. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, 
w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. 
Art. 67b.  § 1. Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg 
w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 
1) które nie stanowią pomocy publicznej; 
2) które stanowią pomoc de minimis  – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach 
prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis ; 
3) które stanowią pomoc publiczną: 
a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, 
b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym, 
c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego 
podejmowanego w interesie europejskim, 
d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, 
e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na 
podstawie odrębnych przepisów, 
f) na szkolenia, 
g) na zatrudnienie, 
                                                           
32) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
33) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 34. 
34) Przez art. 84 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 1540 
 
 h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, 
i) na restrukturyzację, 
j) na ochronę środowiska, 
k) na prace badawczo-rozwojowe, 
l) regionalną, 
m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów. 
§ 2. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym w § 1 pkt 3 
lit. a, mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych 
przepisach. 
§ 3. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3 
lit. b–l mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna z programami rządowymi lub samorządowymi albo udzielane 
w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. (uchylony) 
§ 6. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, inne niż określone w § 1 pkt 3 lit. a–l, przeznaczenia 
pomocy udzielanej w formie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, oraz szczegółowe w a-
runki udzielania tych ulg dla określonych przez Radę Ministrów przeznaczeń wraz ze wskazaniem przypadków, w których 
ulgi udzielane są jako pomoc indywidualna, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy państwa okreś-
lone w przepisach prawa wspólnotowego. 
Art. 67c. § 1. Przepisy art. 67a § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypadających od 
płatników lub inkasentów. 
§ 2. Przepisy art. 67a oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypadających od spadkobierców poda t-
nika lub płatnika oraz osób trzecich. 
Art. 67d.  § 1. Organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa 
w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli: 
1) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki 
egzekucyjne; 
2) kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucy j-
nym; 
3) kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym lub umorzonym postępowaniu likwidacyjnym 
lub upadłościowym albo sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości; 
4) podatnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podst a-
wie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie 
przekracza kwoty 5000 zł, i jednocześnie brak jest spadkobierców innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorz ą-
du terytorialnego oraz nie ma możliwości orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzję umarzającą zaległość podatkową pozostawia się 
w aktach sprawy. 
§ 3. Przepisy § 1 pkt 3 i 4 i § 2 stosuje się odpowiednio do umarzania zaległości płatnika lub inkasenta. 
§ 4. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, organ podatkowy może umorzyć zaległość podatkową, jeżeli umorzenie 
nie będzie stanowiło pomocy publicznej lub będzie stanowiło pomoc de minimis w zakresie i na zasadach określonych 
w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis . 
Art. 67e. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową 
poszczególnych organów podatkowych w sprawach stosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, uwzględniając 
wysokość kwoty będącej przedmiotem ulgi oraz terminy wpłat podatku lub zaległości podatkowej. 
  
Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 8 
Przedawnienie 
Art. 68. § 1. Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to 
zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek 
podatkowy. 
§ 2. Jeżeli podatnik: 
1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 
2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, 
zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobo-
wiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek poda t-
kowy. 
§ 3. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to 
zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek 
podatkowy. 
§ 3a. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone na podstawie przepisów rozdziału 6a nie powstaje, jeżeli decyzja 
określona w art. 58a § 1 została doręczona po upływie: 
1) terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego – w przypadku określenia wysokości zobowiązania podatkowego, 
straty podatkowej, wysokości nadpłaty lub zwrotu podatku, lub orzeczenia o odpowiedzialności płatnika za podatek 
niepobrany lub pobrany a niewpłacony, odpowiedzialności podatnika za podatek niepobrany przez płatnika, lub z a-
kresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobiercy, albo w przypadku umorzenia postępowania w tej sprawie; 
2) terminu określonego w § 1 i 2, do którego ustawa dopuszcza powstanie zobowiązania podatkowego – w przypadku 
ustalenia zobowiązania podatkowego albo w przypadku umorzenia postępowania w tej sprawie; 
3) terminów wskazanych w art. 118 § 1 – w przypadku orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej albo w przy-
padku umorzenia postępowania w tej sprawie; 
4) 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin przedawnienia zobowiązania podatkowego – 
w przypadku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku lub umorzenia postępowania w tych 
sprawach. 
§ 4. (utracił moc)35) 
§ 4a. Zobowiązanie podatkowe z tytułu opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źród-
łach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręcz o-
na po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy w tym zakresie. 
§ 5. Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia 
wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja innego 
organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata. 
Art. 69. § 1. W razie niedopełnienia przez podatnika warunków uprawniających do skorzystania z uzyskanej ulgi 
podatkowej, prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe powstaje w dniu, w którym nastąpiło zdarze-
nie powodujące utratę prawa do ulgi. 
§ 2. Termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 3 lata od końca roku podatkowego, w którym nastąp i-
ło zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi podatkowej, a jeżeli podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu utraty 
prawa do ulgi co najmniej na 2 miesiące przed upływem tego terminu – termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, 
wynosi 5 lat. 
§ 3. Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu 
powstania obowiązku podatkowego oraz istniejącego w tym dniu stanu faktycznego. 
§ 4. Jeżeli, zgodnie z odrębnymi przepisami, zobowiązanie podatkowe ustalane jest na rok kalendarzowy lub na inny 
okres, decyzja, o której mowa w § 1, wydawana jest na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu nabycia prawa 
do ulgi. 
                                                           
35) Z dniem 28 lutego 2015 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. po z. 985). 
  
Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 1540 
 
 Art. 70. § 1. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym 
upłynął termin płatności podatku. 
§ 1a.36) Zobowiązanie podatkowe podatnika podatku dochodowego od osób prawnych powstałe w okresie opoda t-
kowania ryczałtem od dochodów spółek kapitałowych, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. 
o podatku dochodowym od osób prawnych, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca:  
1) roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności tego ryczałtu od dochodów z tytułu ukrytych zysków, 
wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, zmiany wartości składników majątku, zysku netto lub nie-
ujawnionych operacji gospodarczych;  
2) roku kalendarzowego, w którym:  
a) zysk został wypłacony na rzecz wspólników albo  
b) zysk został uchwałą o podziale wyniku finansowego netto przeznaczony do wypłaty udziałowcom albo akc jona-
riuszom – w przypadku gdy zysk w całości albo w części został wypłacony w formie zaliczki na poczet przew i-
dywanej dywidendy, albo  
c) zysk został przeznaczony na pokrycie straty z lat ubiegłych. 
§ 2. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 
1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku 
lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej; 
2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku, wydanego przez ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu. 
§ 3. Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie 
on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępow a-
nia upadłościowego. 
§ 3a. Jeżeli ogłoszenie upadłości, o którym mowa w § 3, nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, 
bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zako ń-
czeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. 
§ 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik 
został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, 
w którym zastosowano środek egzekucyjny. 
§ 5. (uchylony) 
§ 6. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, 
z dniem: 
1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został 
zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zob o-
wiązania; 
2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania; 
3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 
4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabez-
pieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 
5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określony ch w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 
ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, z późn. 
zm.37)); 
6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, 
o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zast o-
sowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści. 
                                                           
36) Dodany przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2122), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2021 r. 
37) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 1492 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11, 41, 
802, 1005 i 1177. 
  
Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 1540 
 
 § 7. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: 
1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe; 
2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności; 
3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego 
lub prawa; 
4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu; 
5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 
6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek 
strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających 
umowne korzyści, lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii. 
§ 8. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże 
po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. 
Art. 70a. § 1.38) Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1 i 1a, ulega zawi e-
szeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego 
opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, 
a ustalenie lub określenie przez organ podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowie d-
nich informacji od organów innego państwa. 
§ 1a.38) Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz art. 70 § 1 i 1a, ulega zawieszeniu 
w przypadku wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwój-
nego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, jeżeli ta umowa nie przewiduje możliwości wprowadzenia 
w życie zawartego porozumienia bez względu na terminy przedawnienia. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia n a-
stępuje od dnia wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania, jednak trwa nie dłużej niż przez okres 3 lat. 
§ 2. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od dnia wystąpienia przez organ poda t-
kowy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez organ podatkowy żądanej informacji – jednak nie 
dłużej niż przez okres 3 lat. 
§ 3. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1 i 1a, może następować wielokrotnie; w takich prz y-
padkach okres łącznego zawieszenia terminu przedawnienia nie może przekroczyć 3 lat. 
Art. 70b.  (uchylony) 
Art. 70c.38) Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się 
podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu 
lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 
pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 i 1a, oraz o rozpoczęciu lub dalszym 
biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. 
Art. 70d.  Upływ terminu przedawnienia pozostaje bez wpływu na wprowadzenie w życie rozstrzygnięcia zapadłe go 
w ramach procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w przypadkach, o których mowa w: 
1) dziale II rozdziale 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opoda t-
kowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych lub 
2) umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowie międzynarodowej, której stroną jest 
Rzeczpospolita Polska, jeżeli umowa ta przewiduje możliwość wprowadzenia w życie rozstrzygnięcia bez względu 
na upływ terminu przedawnienia. 
Art. 70e. § 1.38) Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1, 3 i 3a oraz art. 70 § 1 i 1a, ulega zawi e-
szeniu w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji określającej warunki cofnięcia skutków unikania 
opodatkowania. 
§ 2. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje z dniem złożenia wniosku o wydanie decyzji 
określającej warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania i trwa do dnia następującego po dniu wydania ostatec z-
nej decyzji określającej warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania lub innego aktu kończącego postępowanie 
w tej sprawie, a w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję lub akt – do dnia następującego 
po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomo c-
ności. 
                                                           
38) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 1540 
 
 Art. 71. Przepisy art. 70, art. 70a, art. 70c i art. 70e stosuje się odpowiednio do: 
1) należności płatników lub inkasentów; 
2) zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a, z tym że bieg terminu przedawnienia liczy się od końca roku kalenda-
rzowego, w którym organ podatkowy dokonał zwrotu lub zaliczenia nienależnej kwoty lub płatnik pobrał nienależne 
wynagrodzenie. 
Rozdział 9 
Nadpłata 
Art. 72. § 1. Za nadpłatę uważa się kwotę: 
1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; 
2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 
3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je 
nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 
4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatk o-
wej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wyso-
kości większej od należnej. 
§ 1a. Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8–10 ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ust a-
wy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub wynikającą z decyzji. 
§ 1b. Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 26ea ust. 1 i 2 ustawy 
z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie 
art. 18da ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wykazaną w zeznaniu lub 
wynikającą z decyzji. 
§ 2. Na równi z nadpłatą traktuje się: 
1) część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta dotyczyła zaległości podatkowej; 
2) nienależnie zapłacone: 
a) zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a, 
b) odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, 
c) opłatę prolongacyjną. 
Art. 73. § 1. Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem: 
1) zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 
2) pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 
3) zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej, jeżeli 
należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 
4) wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego podatku; 
5) zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności podatkowej lub 
decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy, jeżeli należność ta została określona nie-
należnie lub w wysokości większej od należnej. 
6) (uchylony) 
§ 2. Nadpłata powstaje z dniem złożenia: 
1) zeznania rocznego – dla podatników podatku dochodowego; 
1a) (uchylony) 
2) deklaracji podatku akcyzowego – dla podatników podatku akcyzowego; 
3) deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy – dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw pa ń-
stwowych. 
4) (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 1540 
 
 Art. 74. Jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Spr a-
wiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 2 1 
§ 1 pkt 1: 
1) złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania 
podatkowego – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną 
deklarację; 
2) został rozliczony przez płatnika – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równo-
cześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1; 
3) nie był obowiązany do składania deklaracji – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot. 
Art. 74a. W przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ podatkowy. 
Art. 75. § 1. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego p o-
datku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. 
§ 2. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz 
osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik 
lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od 
podatnika. 
§ 2a. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje spółkom, które tworzyły podatkową 
grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, w momencie utraty przez grupę 
statusu podatnika w zakresie zobowiązań tej grupy. 
§ 3. Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik 
lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). 
§ 3a. Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki, jest obowiązana złożyć równ o-
cześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowane zeznanie (deklarację) w zakresie zobowiązań spółki oraz 
umowę spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki. 
§ 4. Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca na d-
płatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne. 
§ 4a. W decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawid-
łowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podat-
kowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. 
§ 4b. Przepis § 4a nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3, o czym informuje się adresata 
w decyzji stwierdzającej nadpłatę. 
§ 5. Jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano nienależnie lub w wysokości wyższej od n a-
leżnej, w zakresie nadpłaty będącej przedmiotem wniosku nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa 
i wykroczenia skarbowe. 
§ 5a. Zwrotu nadpłaty osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, dokonuje się 
w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego w umowie spółki. Jeżeli z dołączonej umowy nie 
wynikają te udziały w zysku, przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. 
§ 6. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. 
§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość miejscową 
organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając w szczególności rodzaj podatku i przypadki 
poboru podatku przez płatnika. 
Art. 76. § 1. Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych 
wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomni e-
nia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży 
wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. 
§ 2. (uchylony) 
§ 2a. W razie zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku jej zaliczenie na poczet zaległości podatkowych wraz 
z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań 
podatkowych ma pierwszeństwo przed realizacją zajęcia. 
  
Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 1540 
 
 § 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczania nadpłaty: 
1) płatnika lub inkasenta na poczet jego zaległości podatkowych, bieżących zobowiązań podatkowych lub zobowiązań 
powstałych w związku z wykonywaniem obowiązków płatnika lub inkasenta; 
2) spółki cywilnej na poczet zobowiązań wspólników lub byłych wspólników tej spółki, z tym że w przypadku istniej ą-
cej spółki wymaga to zgody wszystkich wspólników. 
§ 4. (uchylony) 
Art. 76a. § 1. W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje 
się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy 
art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem: 
1) powstania nadpłaty – w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1–3 i 5 oraz § 2; 
2) złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. 
Art. 76b.  § 1. Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 79 i art. 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zali-
czenie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot poda t-
ku lub korekty takiej deklaracji. 
§ 2. W przypadku złożenia przez podatnika upoważnienia organu podatkowego na podstawie przepisów o podatku 
od towarów i usług, zwrot podatku wraz z oprocentowaniem może być przekazany, w całości lub w części, na wskazany 
rachunek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie kredytu udzielanego przez ten 
bank lub przez tę kasę, jeżeli w dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku, w stosunku do podatnika nie jest 
prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie lub określenie wysokości zobowiązań podatkowych. 
§ 3. Przekazanie zwrotu podatku wraz z oprocentowaniem bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredyto-
wej traktuje się na równi z przekazaniem zwrotu na rachunek podatnika. 
§ 4. Przekazanie bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej zwrotu podatku wraz z oprocentow a-
niem ma pierwszeństwo przed: 
1) zaliczeniem tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań podatkowych ujawnionych po 
złożeniu deklaracji wykazującej zwrot podatku; 
2) realizacją zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku w postępowaniu egzekucyjnym, otrzymanego przez organ 
podatkowy po dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot. 
Art. 76c. Nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu, za który rozlicza się pod a-
tek. Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji stwierdzającej nadpłatę, wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty 
następuje w terminie 30 dni od dnia wydania tej decyzji. 
Art. 77. § 1. Nadpłata podlega zwrotowi w terminie: 
1) 30 dni od dnia wydania nowej decyzji – jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nie-
ważności decyzji; 
2) 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty; 
3) 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji – jeżeli w związku 
z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji; 
4) 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74; 
4a) 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału 
Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub 
zmieniono w całości lub w części akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 74, został złożony przed 
terminem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału 
Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; 
5) 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1–3, z zastrzeżeniem pkt 5a i § 2; 
5a) 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 
pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, z zastrzeżeniem § 2; 
  
Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 1540 
 
 6) 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze: 
a) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) – w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3, 
b) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) i z umową spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki – w przypadku, 
o którym mowa w art. 75 § 3a 
– lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 
§ 2, albo 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 
§ 2 pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych. 
7) (uchylony) 
§ 2. Nadpłata wynikająca ze skorygowanej deklaracji podlega zwrotowi w terminie: 
1) 45 dni od dnia jej skorygowania – w przypadku skorygowania za pomocą środków komunikacji elektronicznej z e-
znania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych; 
2) 3 miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 274 § 3 – w przypadku skor y-
gowania zeznania w trybie określonym w art. 274 § 1 pkt 1; 
3) 3 miesięcy od dnia jej skorygowania – w innych przypadkach niż określone w pkt 1 i 2. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia albo stwierdzenia nieważności 
przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze 
stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję albo stwierdzającego jej nieważność, nadpłata stanowiąca 
kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej albo decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej 
zwłoki. 
Art. 77a. Organ podatkowy może, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych jego ważnym interesem, 
dokonać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy. 
Art. 77b.  § 1. Zwrot nadpłaty następuje: 
1) w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do posiadania rachunku bankowego lub rachunku 
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, wyłącznie na ten rachunek wskazany przez podatnika, płatnika 
lub inkasenta; 
2) w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent nie jest obowiązany do posiadania rachunku bankowego lub rachunku 
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, na wskazany rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej 
kasie oszczędnościowo-kredytowej podatnika, płatnika lub inkasenta albo przekazem pocztowym, chyba że poda t-
nik, płatnik lub inkasent zażądają zwrotu nadpłaty w kasie. 
§ 2. Za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień: 
1) obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia przelewu; 
2) nadania przekazu pocztowego; 
3) wypłacenia kwoty nadpłaty przez organ podatkowy lub postawienia nadpłaty do dyspozycji podatnika w kasie. 
§ 3. Nadpłata, której wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, 
jeżeli nie wskazano rachunku, na który ma zostać zwrócona, podlega zwrotowi w kasie. 
§ 4. Nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwrotu. 
§ 5. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do: 
1) następców prawnych i osób trzecich; 
2) osób, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki; 
3) spółek, które tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób pra w-
nych w chwili utraty przez tę podatkową grupę kapitałową statusu podatnika. 
Art. 77c. § 1. Nadpłata wynikająca z korekty zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych jest pomniejszana 
o kwotę odpowiadającą nadwyżce kwoty przekazanej na rzecz organizacji pożytku publicznego zgodnie z wnioskiem 
podatnika, o którym mowa w odrębnych przepisach, ponad zaokrągloną do pełnych dziesiątek groszy w dół kwotę 1% podat ku 
należnego wynikającego z tej korekty. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do nadpłat wynikających z decyzji. 
  
Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 1540 
 
 Art. 78. § 1. Nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa 
w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych. 
§ 2. Nadpłaty, których wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, 
nie podlegają oprocentowaniu. 
§ 3. Oprocentowanie przysługuje: 
1) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 – od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie 
przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie – 
od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji; 
2) (uchylony) 
3) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 – od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz 
ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją): 
a) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, 
b) jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku 
o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent, 
c) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6, chyba że do opóźnienia 
w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent; 
4) w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 pkt 2 i 3 – od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie z o-
stała zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1– 3, 
lub od dnia skorygowania zeznania lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a; 
4a) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 5a i § 2 pkt 1 – od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie 
została zwrócona w terminie 45 dni od dnia złożenia zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, lub od dnia sk o-
rygowania zeznania w trybie art. 274 lub art. 274a. 
5) (uchylony) 
§ 4. Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej na poczet zaległych lub 
bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań 
podatkowych, z zastrzeżeniem § 5 pkt 2. 
§ 5. W przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za okres: 
1) od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu – pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty 
przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji 
sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub 
od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny; 
2) od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji 
sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub 
od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny – jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty  
został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji se n-
tencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od 
dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części ten akt. 
Art. 78a. Jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zwr ó-
coną kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, 
w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. 
Art. 79. § 1. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępow a-
nia podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej – w zakresie zobowiązań podatkowych, których d o-
tyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został zł o-
żony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym 
postępowaniu. 
§ 2. Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wnios ku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu 
przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. 
§ 3. Decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia można 
wydać także po upływie tego terminu. 
  
Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 1540 
 
 § 4. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty można złożyć po upływie terminu przedawnienia, jeżeli istnienie nadpłaty w y-
nika z wprowadzenia w życie rozstrzygnięcia zapadłego w ramach procedury rozstrzygania sporów dotyczących po dwój-
nego opodatkowania w przypadkach, o których mowa w: 
1) dziale II rozdziale 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opoda t-
kowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych lub 
2) umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowie międzynarodowej, której stroną jest 
Rzeczpospolita Polska, jeżeli umowa ta przewiduje możliwość wprowadzenia w życie rozstrzygnięcia po upływie 
terminu przedawnienia 
– przy czym przepis § 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 80. § 1. Prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, 
w którym upłynął termin jej zwrotu. 
§ 2. Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na p o-
czet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zob o-
wiązań podatkowych. 
§ 3. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań 
podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty. 
Rozdział 9a 
Podpisywanie deklaracji 
Art. 80a. § 1. Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym deklaracja składana za pomocą środków 
komunikacji elektronicznej, może być podpisana także przez pełnomocnika podatnika, płatnika lub inkasenta. 
§ 2. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa składa się 
organowi podatkowemu właściwemu w sprawach podatku, którego dana deklaracja dotyczy. 
§ 2a. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz 
zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa podatnik, płatnik lub inkasent składa naczelnikowi urzędu skarbowego 
właściwemu w sprawach ewidencji podatników i płatników. 
§ 2b.39) Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa może 
być złożone w formie dokumentu elektronicznego. 
§ 2b. (uchylony)40) 
§ 2c.41) Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa składane 
w formie dokumentu elektronicznego podatnik, płatnik lub inkasent składa do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2c.42) Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa 
składane na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej podatnik, płatnik lub inkasent składa do Szefa Krajowej 
Administracji Skarbowej.  
§ 3. Jeżeli przepisy prawa podatkowego wymagają podpisania deklaracji przez więcej niż jedną osobę, pełnomocnictwo 
do podpisania tej deklaracji jest skuteczne, jeżeli udzieliły go wszystkie osoby. 
§ 4. W kwestiach dotyczących pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji stosuje się odpowiednio przepisy dot y-
czące pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory pełnomocnictw do 
podpisywania deklaracji i wzory zawiadomienia o zmianie lub odwołaniu tych pełnomocnictw, uwzględniając zakres peł no-
mocnictwa i dane identyfikujące podatnika, płatnika lub inkasenta oraz pełnomocnika, a także mając na celu uproszczenie 
zgłaszania pełnomocnictwa oraz pewność ustalenia zakresu działania pełnomocnika. 
Art. 80b.  Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, podpisanie deklaracji przez pełnomocnika zwalnia podatnika, 
płatnika lub inkasenta z obowiązku podpisania deklaracji. 
                                                           
39) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 40. 
40) Przez art. 84 pkt 13 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
41) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 42. 
42) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 13 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 56 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 10 
Korekta deklaracji 
Art. 81. § 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprze d-
nio złożoną deklarację. 
§ 1a. Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, może skorygować uprzednio zł o-
żoną deklarację w zakresie wskazanym w art. 75 § 3a. 
§ 2. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 81a. (uchylony) 
Art. 81b.  § 1. Uprawnienie do skorygowania deklaracji: 
1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej – w zakresie objętym tym 
postępowaniem lub kontrolą; 
2) przysługuje nadal po zakończeniu: 
a) kontroli podatkowej, 
b) postępowania podatkowego – w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego. 
§ 1a. Prawo do skorygowania deklaracji oraz cofnięcia skutków unikania opodatkowania przysługuje podatnikowi 
lub płatnikowi jednokrotnie, z zastrzeżeniem art. 200 § 4, w toku postępowania podatkowego, o którym mowa w art. 119g, 
przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wyznaczeniu ter-
minu, o którym mowa w art. 200 § 3, na zasadach określonych w tym zawiadomieniu. Ponowne skorygowanie deklaracji 
po zakończeniu postępowania podatkowego nie wywołuje skutków prawnych w zakresie, w jakim wcześniej dokonana 
korekta przewidywała cofnięcie skutków unikania opodatkowania. 
§ 1b. W przypadku, o którym mowa w § 1a, złożona korekta nie wywołuje skutków prawnych w zakresie cofnięcia 
skutków unikania opodatkowania, jeżeli tylko częściowo uwzględnia ocenę prawną związaną z unikaniem opodatkow a-
nia, zawartą w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 200 § 3, lub nie uwzględnia tej oceny w ogóle. 
§ 1c. Uprawnienie, o którym mowa w § 1a, nie przysługuje, jeżeli: 
1) postępowanie podatkowe prowadzone jest w wyniku uchylenia przez organ odwoławczy lub sąd administracyjny 
decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji; 
2) nie upłynęło 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym podatnikowi lub płatnikowi doręczono ostateczną 
decyzję wydaną z zastosowaniem przepisu art. 119a § 1 lub 7 albo środków ograniczających umowne korzyści. 
§ 1d. Organ podatkowy informuje w ciągu 3 dni roboczych Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o złożeniu 
zgodnie z § 1a korygującej deklaracji. 
§ 1e. W przypadku cofnięcia skutków unikania opodatkowania na podstawie § 1a przepisy art. 119j stosuje się o d-
powiednio. 
§ 1f. Korektę, o której mowa w § 1a, składa się wraz z uzasadnieniem przyczyn korekty. 
§ 2.43) Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych. Organ poda t-
kowy zawiadamia pisemnie składającego korektę o jej bezskuteczności.  
§ 2. Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych. Organ p o-
datkowy zawiadamia na piśmie składającego korektę o jej bezskuteczności.44) 
§ 2a. Korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych w razie odmowy 
stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz w razie umorzenia postępowania w związku z wycofaniem wniosku. 
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podatkowy wskazuje bezskuteczność takiej korekty. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 81c. (uchylony) 
                                                           
43) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 44. 
44) Zdanie drugie ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 57 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 11 
Informacje podatkowe 
Art. 82. § 1. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadz ą-
ce działalność gospodarczą są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji: 
1)10) na pisemne żądanie organu podatkowego – o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych albo z prawa 
pracy, mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego osób 
lub jednostek, z którymi zawarto umowę; 
1)11) na sporządzone na piśmie żądanie organu podatkowego – o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywiln o-
prawnych albo z prawa pracy, mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zob o-
wiązania podatkowego osób lub jednostek, z którymi zawarto umowę;  
2) bez wezwania przez organ podatkowy – o umowach zawartych z nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa 
dewizowego; 
3) w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. 
§ 1a. (uchylony) 
§ 1b. (uchylony) 
§ 2. (uchylony) 
§ 2a.10) Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarb o-
wego lub naczelnika urzędu celno-skarbowego obowiązane są do sporządzenia i przekazania informacji o składkach pła t-
nika i ubezpieczonego. 
§ 2a.11) Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na sporządzone na piśmie żądanie nacze l-
nika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celno-skarbowego obowiązane są do sporządzenia i przekazania 
informacji o składkach płatnika i ubezpieczonego.  
§ 2b. (uchylony) 
§ 2c. (uchylony) 
§ 2d. (uchylony) 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. (uchylony)  
§ 5. Organ podatkowy określa zakres żądanych informacji, o których mowa w § 1 pkt 1 i § 2a, oraz termin ich prz e-
kazania. 
§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) przypadki oraz zakres informacji, o których mowa w § 1 pkt 2, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb ich 
sporządzania i przekazywania, ze szczególnym uwzględnieniem powiązań kapitałowych oraz nadzorczych pomiędzy 
rezydentami i nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego oraz posiadania przez nierezydentów przed-
siębiorstw, oddziałów i przedstawicielstw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
2) organy administracji rządowej lub samorządowej obowiązane do przekazywania informacji podatkowych bez wezwania 
przez organ podatkowy, zakres tych informacji, a także tryb ich sporządzania oraz terminy przekazywania. 
§ 7. (uchylony) 
§ 8. (uchylony)  
Art. 82a. § 1. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prow a-
dzące działalność gospodarczą obowiązane są do gromadzenia, sporządzania i przekazywania, bez wezwania przez organ 
podatkowy, informacji o wynagrodzeniach za świadczone na ich rzecz usługi (wykonywaną pracę), wypłacanych przez 
podmiot będący nierezydentem osobom fizycznym będącym nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, 
świadczącym te usługi (wykonującym pracę), jeżeli: 
1) w związku z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innymi ratyfikowanymi umowami międz y-
narodowymi, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, może to mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego 
lub wysokość zobowiązania podatkowego osób otrzymujących wynagrodzenie; 
  
Dziennik Ustaw – 58 – Poz. 1540 
 
 2) podmiot będący nierezydentem bezpośrednio lub pośrednio bierze udział w zarządzaniu lub kontroli podmiotu, kt ó-
rego dotyczy obowiązek informacyjny, albo posiada udział w kapitale tego podmiotu uprawniający do co najmniej 
25% wszystkich praw głosu. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, o któ-
rych mowa w § 1, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb ich sporządzania, ze szczególnym uwzględnieniem czasu 
pobytu nierezydenta w kraju, danych identyfikujących nierezydenta i podmiot wypłacający nierezydentowi wynagrodz e-
nie, wysokość wynagrodzenia, formy i termin jego wypłaty. 
Art. 82b.  § 1. Organy administracji rządowej i samorządowej oraz państwowe i samorządowe jednostki organiz a-
cyjne są obowiązane współdziałać, nieodpłatnie udostępniać informacje w sprawach indywidualnych oraz udzielać pomo-
cy organom podatkowym przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie. 
§ 2. Przy wykonywaniu swoich zadań organy podatkowe są uprawnione do nieodpłatnego korzystania z informacji 
zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach przez organy administracji rządowej i sam o-
rządowej, sądy, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również 
z informacji zapisanych w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów. 
Art. 83. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, min i-
strem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw administracji publicznej określi, w drodze 
rozporządzenia, zakres i termin przekazywania informacji, o których mowa w art. 82 § 1, przez organy lub jednostki po d-
ległe tym ministrom, uwzględniając dane identyfikujące strony zawartej umowy oraz tryb ich przekazywania zapewniaj ą-
cy szczególną ochronę informacji w nich zawartych. 
Art. 84. § 1. Sądy, komornicy sądowi oraz notariusze są obowiązani sporządzać i przekazywać właściwym organom 
podatkowym informacje wynikające ze zdarzeń prawnych, które mogą spowodować powstanie zobowiązania podatkowego. 
§ 2. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w dro-
dze rozporządzenia, rodzaje informacji, ich formę, z uwzględnieniem formy wypisu aktu, zakres, terminy oraz sposób 
przekazywania informacji przez sądy, komorników sądowych i notariuszy. 
Art. 85. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, w zakresie ni e-
zbędnym do kontroli prawidłowości wykonywania obowiązków podatkowych oraz korzystania z uprawnień przewidzi a-
nych w przepisach prawa podatkowego, grupy podmiotów obowiązanych do składania zeznań, wykazów, informacji lub 
deklaracji oraz ustalać zakres danych zawartych w tych dokumentach, a także terminy ich składania i rodzaje dokume n-
tów, które powinny być do nich dołączone. 
Art. 86. § 1. Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prow a-
dzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe 
stanowią inaczej. 
§ 2.22) W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości pra w-
nej podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie właściwy organ podatkowy, nie później niż 
w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o miejscu przechowywania ksiąg podatkowych 
oraz dokumentów związanych z ich prowadzeniem. 
§ 2.23) W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości 
prawnej podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwiązania zawiadamia na piśmie właściwy organ podatkowy, nie 
później niż w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o miejscu przechowywania 
ksiąg podatkowych oraz dokumentów związanych z ich prowadzeniem. 
Rozdział 11a 
Informacje o schematach podatkowych 
Art. 86a. § 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o: 
1) innej szczególnej cesze rozpoznawczej – rozumie się przez to właściwość uzgodnienia polegającą na tym, że spe ł-
niony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: 
a) wpływ na część odroczoną podatku dochodowego lub aktywa albo rezerwy z tytułu podatku odroczonego, w y-
nikający lub oczekiwany w związku z wykonaniem uzgodnienia u korzystającego jest istotny dla danej jednostki 
w rozumieniu przepisów o rachunkowości oraz przekracza w trakcie roku kalendarzowego kwotę 5 000 000 zł, 
  
Dziennik Ustaw – 59 – Poz. 1540 
 
 b) płatnik podatku dochodowego byłby zobowiązany do pobrania podatku przekraczającego w trakcie roku kale n-
darzowego kwotę 5 000 000 zł, jeżeli w odniesieniu do wypłat należności wynikających lub oczekiwanych 
w związku z wykonaniem uzgodnienia nie miałyby zastosowania właściwe umowy o unikaniu podwójnego opodat-
kowania lub zwolnienia podatkowe, 
c) dochody (przychody) podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku d o-
chodowym od osób fizycznych lub art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób 
prawnych, wynikające lub oczekiwane w związku z wykonaniem uzgodnienia, przekraczają łącznie w trakcie 
roku kalendarzowego kwotę 25 000 000 zł, 
d) różnica pomiędzy polskim podatkiem dochodowym, który byłby należny w związku z wykonaniem uzgodnienia 
od korzystającego nieposiadającego siedziby, zarządu ani miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, gdyby był on podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku d o-
chodowym od osób fizycznych  lub art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób 
prawnych, a podlegającym faktycznej zapłacie podatkiem dochodowym w państwie siedziby, zarządu lub mie j-
sca zamieszkania korzystającego w związku z wykonaniem uzgodnienia, przekracza łącznie w trakcie roku k a-
lendarzowego kwotę 5 000 000 zł; 
2) instytucji finansowej – oznacza to instytucję finansową w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. 
o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami (Dz. U. z 2021 r. poz. 626) lub instytucję finansową 
w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. g umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych 
Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia usta wo-
dawstwa FATCA, oraz towarzyszących Uzgodnień Końcowych, podpisanych w Warszawie dnia 7 października 2014 r. 
(Dz. U. z 2015 r. poz. 1647 oraz z 2017 r. poz. 158); 
3) korzystającym – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobo-
wości prawnej, której udostępniane jest lub u której wdrażane jest uzgodnienie, lub która jest przygotowana do 
wdrożenia uzgodnienia lub dokonała czynności służącej wdrożeniu takiego uzgodnienia; 
4) korzyści podatkowej – rozumie się przez to korzyść podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 18 lub: 
a) podwyższenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, 
b) niepowstanie obowiązku lub odsunięcie w czasie powstania obowiązku sporządzania i przekazywania informacji 
podatkowych, w tym informacji o schematach podatkowych; 
5) NSP – rozumie się przez to numer schematu podatkowego; 
5a) NZSPT – rozumie się przez to numer zgłoszenia schematu podatkowego transgranicznego nadawany przez Szefa 
Krajowej Administracji Skarbowej w celu automatycznej wymiany informacji o schematach podatkowych trans-
granicznych; 
6) ogólnej cesze rozpoznawczej – rozumie się przez to właściwość uzgodnienia polegającą na tym, że spełniony jest co 
najmniej jeden z poniższych warunków: 
a) promotor lub korzystający zobowiązali się do zachowania w poufności wobec osób trzecich, w szczególności 
wobec innych korzystających, promotorów lub organów podatkowych, sposobu, w jaki uzgodnienie pozwala na 
uzyskanie korzyści podatkowej, 
b) promotor uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia, którego wysokość uzależniona jest od wysokości 
korzyści podatkowej wynikającej z uzgodnienia, 
c) promotor uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia uzależnionego od uzyskania korzyści podatkowej w y-
nikającej z uzgodnienia lub zobowiązał się do zwrotu wynagrodzenia lub jego części, w przypadku gdy korzyść 
podatkowa nie powstanie lub powstanie w wysokości niższej, niż zakładano, 
d) dokonywane w ramach uzgodnienia czynności opierają się na znacznie ujednoliconej dokumentacji albo przy j-
mują znacznie ujednoliconą formę, które nie wymagają istotnych zmian w celu wdrożenia schematu u więcej niż 
jednego korzystającego, 
e) podejmowane są celowe czynności dotyczące nabycia spółki przynoszącej straty, zaprzestania głównej działal-
ności takiej spółki i wykorzystywania strat takiej spółki w celu zmniejszenia zobowiązań podatkowych, w tym 
poprzez przeniesienie tych strat do podmiotu na terytorium innego państwa lub przyspieszenie wykorzystania 
tych strat, 
  
Dziennik Ustaw – 60 – Poz. 1540 
 
 f) dochodzi do zmiany kwalifikacji dochodów (przychodów) do innego źródła dochodów (przychodów) lub zmiany 
zasad opodatkowania, których skutkiem jest faktycznie niższe opodatkowanie, zwolnienie lub wyłączenie 
z opodatkowania, 
g) czynności prowadzą do okrężnego obiegu środków pieniężnych poprzez zaangażowanie podmiotów pośredn i-
czących niepełniących istotnych funkcji gospodarczych, lub działań, które wzajemnie się znoszą lub kompensują 
lub prowadzą do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem tych 
czynności albo mają inne podobne cechy, 
h) obejmuje ono podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów transgraniczne płatności pomiędzy 
podmiotami powiązanymi, a w państwie miejsca zamieszkania, siedziby lub zarządu odbiorcy: 
– nie nakłada się podatku dochodowego od osób prawnych lub pobiera się podatek dochodowy od osób pra w-
nych według stawki zerowej lub stawki mniejszej niż 5%, 
– płatności te korzystają z całkowitego zwolnienia lub objęte są preferencyjnymi zasadami opodatkowania, 
i) korzystający zobowiązał się, że w przypadku wdrożenia uzgodnienia będzie współpracował z promotorem, który 
udostępnił uzgodnienie, albo zapłaci promotorowi wynagrodzenie lub odszkodowanie, 
j) promotor lub korzystający faktycznie respektują co najmniej jedno z zobowiązań wskazanych w lit. b i c, 
k) na podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że rozsądnie działający promotor lub korzystający, do których 
nie stosowałyby się obowiązki przewidziane w przepisach niniejszego rozdziału, chcieliby, żeby co najmniej 
jedno ze zobowiązań wskazanych w lit. a–c było faktycznie respektowane; 
7) podmiocie powiązanym – rozumie się przez to podmiot powiązany z innym podmiotem poprzez co najmniej jeden ze 
sposobów określonych poniżej: 
a) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej uczestniczy w zarz ą-
dzaniu innym podmiotem i wywiera znaczący wpływ na podmiot zarządzany, 
b) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej uczestniczy w sprawo-
waniu kontroli nad innym podmiotem poprzez udział kapitałowy, który uprawnia do ponad 25% praw głosu, 
c) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej posiada bezpośrednio 
lub pośrednio udział w kapitale innego podmiotu w wysokości ponad 25% kapitału, przy czym wysokość udzi a-
łu pośredniego ustala się, mnożąc wysokość udziału na kolejnych poziomach, oraz uznaje się, że osoba posiad a-
jąca ponad 50% praw głosu posiada 100% tych praw, 
d) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej jest uprawniona do 
co najmniej 25% zysków innego podmiotu; 
8) promotorze – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości 
prawnej, w szczególności doradcę podatkowego, adwokata, radcę prawnego, pracownika banku lub innej instytucji 
finansowej doradzającego klientom, również w przypadku gdy podmiot ten nie posiada miejsca zamieszkania, si e-
dziby ani zarządu na terytorium kraju, która opracowuje, oferuje, udostępnia lub wdraża uzgodnienie lub zarządza 
wdrażaniem uzgodnienia; 
9) rachunku finansowym – oznacza to rachunek finansowy w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 9 marca 
2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami lub rachunek finansowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 
lit. s umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie p o-
prawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA, oraz 
towarzyszących Uzgodnień Końcowych, podpisanych w Warszawie dnia 7 października 2014 r.; 
10) schemacie podatkowym – rozumie się przez to uzgodnienie, które: 
a) spełnia kryterium głównej korzyści oraz posiada ogólną cechę rozpoznawczą, 
b) posiada szczególną cechę rozpoznawczą, lub 
c) posiada inną szczególną cechę rozpoznawczą; 
11) schemacie podatkowym standaryzowanym – rozumie się przez to schemat podatkowy możliwy do wdrożenia lub 
udostępnienia u więcej niż jednego korzystającego bez konieczności zmiany jego istotnych założeń, w szczególności 
dotyczących rodzaju czynności podejmowanych lub planowanych w ramach schematu podatkowego; 
  
Dziennik Ustaw – 61 – Poz. 1540 
 
 12) schemacie podatkowym transgranicznym – rozumie się przez to uzgodnienie, które spełnia kryterium transgraniczne 
oraz: 
a) spełnia kryterium głównej korzyści oraz posiada którąkolwiek z ogólnych cech rozpoznawczych, o których mowa 
w pkt 6 lit. a–h, lub 
b) posiada szczególną cechę rozpoznawczą; 
13) szczególnej cesze rozpoznawczej – rozumie się przez to właściwość uzgodnienia polegającą na tym, że spełniony jest 
co najmniej jeden z poniższych warunków: 
a) obejmuje ono podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów transgraniczne płatności pomiędzy 
podmiotami powiązanymi oraz: 
– odbiorca płatności nie ma miejsca zamieszkania, siedziby ani zarządu w żadnym z państw, 
– odbiorca płatności posiada miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym 
szkodliwą konkurencję podatkową, wskazanych w aktach wykonawczych wydanych na podstawie przepisów 
o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych oraz 
w unijnym wykazie jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych przyjmowanym przez Radę 
Unii Europejskiej, 
b) w odniesieniu do tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej dokonywane są odpisy 
amortyzacyjne w więcej niż jednym państwie, 
c) ten sam dochód lub majątek korzysta z metod mających na celu unikanie podwójnego opodatkowania w więcej 
niż jednym państwie, 
d) w ramach uzgodnienia dochodzi do przeniesienia aktywów i określone przez dwa państwa wynagrodzenie z tego 
tytułu dla celów podatkowych różni się co najmniej o 25%, 
e) może skutkować obejściem obowiązku raportowania wynikającego z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie 
informacji podatkowych z innymi państwami lub równoważnych ustaw, umów lub porozumień w zakresie auto-
matycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych, włączając umowy lub porozumienia z państwami trzecimi 
lub wykorzystywać brak równoważnych przepisów, umów lub porozumień lub ich niewłaściwe wdrożenie, 
f) występuje nieprzejrzysta struktura własności prawnej lub trudny do ustalenia jest beneficjent rzeczywisty 
z uwagi na wykorzystanie osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, 
konstrukcji lub struktur prawnych: 
– które nie prowadzą znaczącej działalności gospodarczej z wykorzystaniem lokalu, personelu oraz wyposaż e-
nia wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, 
– które są zarejestrowane, zarządzane, znajdują się, są kontrolowane lub założone w państwie lub na tery-
torium innym niż państwo lub terytorium miejsca zamieszkania, siedziby lub zarządu beneficjenta rzeczy-
wistego aktywów będących w posiadaniu takich osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających 
osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych 
– jeżeli nie można wskazać beneficjenta rzeczywistego osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemaj ą-
cych osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 1 marca 
2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2021 r. poz. 1132 i 1163 ), 
g) wykorzystuje wprowadzone jednostronnie w danym państwie uproszczenie w stosowaniu przepisów związanych 
z ustalaniem cen transferowych, przy czym nie uważa się za uproszczenie wprowadzone jednostronnie upros z-
czenia, które wynika bezpośrednio z Wytycznych Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w sprawie 
cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych oraz administracji podatkowych, a także innych międz y-
narodowych regulacji, wytycznych lub rekomendacji w zakresie cen transferowych, 
h) dochodzi do przeniesienia praw do trudnych do wyceny wartości niematerialnych, 
i) pomiędzy podmiotami powiązanymi dochodzi do przeniesienia funkcji, ryzyka lub aktywów, jeżeli przewidywany 
roczny wynik finansowy podmiotu przenoszącego lub podmiotów przenoszących przed odsetkami i opodatko-
waniem (EBIT) w trzyletnim okresie po tym przeniesieniu wyniósłby mniej niż 50% przewidywanego rocznego 
EBIT, gdyby nie dokonano przeniesienia; 
  
Dziennik Ustaw – 62 – Poz. 1540 
 
 14) trudnych do wyceny wartościach niematerialnych – rozumie się przez to wartości niematerialne, w tym wartości 
prawne, a także prawa do tych wartości, które w momencie ich przenoszenia między podmiotami powiązanymi nie 
miały wiarygodnie określonej wartości porównywalnej, oraz prognozy przyszłych przepływów pieniężnych lub sp o-
dziewanych przychodów z tych wartości, lub założenia zastosowane przy ich wycenie, obarczone są wysokim p o-
ziomem niepewności; 
15) udostępnianiu – rozumie się przez to: 
a) oferowanie uzgodnienia korzystającemu, zawarcie umowy, której przedmiotem jest przekazanie informacji 
o uzgodnieniu, lub przyjmowanie wynagrodzenia z tytułu przekazania informacji o uzgodnieniu, lub 
b) przekazywanie korzystającemu w jakiejkolwiek formie, w tym drogą elektroniczną, telefoniczną lub osobiście, 
informacji o uzgodnieniu, w szczególności poprzez przedstawianie jego założeń; 
16) uzgodnieniu – rozumie się przez to czynność lub zespół powiązanych ze sobą czynności, w tym czynność planowaną 
lub zespół czynności planowanych, których co najmniej jedna strona jest podatnikiem lub które mają lub mogą mieć 
wpływ na powstanie lub niepowstanie obowiązku podatkoweg o; 
17) wdrażaniu – rozumie się przez to dokonywanie czynności faktycznych lub prawnych umożliwiających wykonanie 
lub zmierzających do wykonania uzgodnienia, w tym: 
a) zarządzanie, faktyczne uczestniczenie w podejmowaniu decyzji lub przeprowadzanie czynności związanych 
z uzgodnieniem, także gdy podejmowanie decyzji lub czynności dotyczy wykonania uzgodnienia przez inny 
podmiot, 
b) pośredniczenie lub udzielanie pomocy w czynnościach związanych z uzgodnieniem, 
c) dokonywanie innych czynności będących elementem uzgodnienia, lub 
d) oferowanie czynności wskazanych w lit. a–c, zawarcie umowy, której przedmiotem są te czynności, lub przy j-
mowanie wynagrodzenia z tytułu tych czynności lub umowy; 
18) wspomagającym – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą 
osobowości prawnej, w szczególności biegłego rewidenta, notariusza, osobę świadczącą usługi prowadzenia ksiąg  
rachunkowych, księgowego lub dyrektora finansowego, bank lub inną instytucję finansową, a także ich pracownika, 
która przy zachowaniu staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych czynnościach, przy uwzględnieniu zaw o-
dowego charakteru działalności, obszaru specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych czynności, podjęła się udzi e-
lić, bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, pomocy, wsparcia lub porad dotyczących opracowania, wpr o-
wadzenia do obrotu, organizowania, udostępnienia do wdrożenia lub nadzorowania wdrożenia uzgodnienia. 
§ 2. Kryterium głównej korzyści uważa się za spełnione, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności oraz faktów 
należy przyjąć, że podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści 
podatkowej mógłby zasadnie wybrać inny sposób postępowania, z którym nie wiązałoby się uzyskanie korzyści podatk o-
wej rozsądnie oczekiwanej lub wynikającej z wykonania uzgodnienia, a korzyść podatkowa jest główną lub jedną z głów-
nych korzyści, którą podmiot spodziewa się osiągnąć w związku z wykonaniem uzgodnienia. 
§ 3. Kryterium transgraniczne uważa się za spełnione, jeżeli uzgodnienie dotyczy więcej niż jednego państwa czło n-
kowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej i państwa trzeciego oraz spełnia co najmniej 
jeden z poniższych warunków: 
1) nie wszyscy uczestnicy uzgodnienia mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium tego samego państwa, 
2) co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium więcej niż 
jednego państwa, 
3) co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia prowadzi działalność na terytorium danego państwa za pośrednictwem 
zagranicznego zakładu w tym państwie, a uzgodnienie stanowi część albo całość działalności gospodarczej tego z a-
granicznego zakładu, 
4) co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia prowadzi działalność na terytorium innego państwa nie mając miejsca z a-
mieszkania ani siedziby na terytorium tego państwa oraz nie posiadając zagranicznego zakładu na terytorium tego 
państwa, 
5) uzgodnienie może mieć wpływ na automatyczną wymianę informacji, o której mowa w dziale III ustawy z dnia 
9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, lub na wskazanie beneficjenta rzeczyw i-
stego w rozumieniu ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu 
– z wyjątkiem sytuacji, gdy uzgodnienie dotyczy wyłącznie podatku od wartości dodanej, w tym podatku od towarów 
i usług, podatku akcyzowego lub ceł, nakładanych na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. 
  
Dziennik Ustaw – 63 – Poz. 1540 
 
 § 4. Kryterium kwalifikowanego korzystającego uważa się za spełnione, jeżeli przychody lub koszty korzystającego 
albo wartość aktywów tego podmiotu w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych 
ksiąg rachunkowych, przekroczyły w roku poprzedzającym lub w bieżącym roku obrotowym równowartość 10 000 000 euro 
lub jeżeli udostępniane lub wdrażane uzgodnienie dotyczy rzeczy lub praw o wartości rynkowej przekraczającej równ o-
wartość 2 500 000 euro lub jeżeli korzystający jest podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy 
z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 
1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych z takim podmiotem. W przypadku podmiotów, które nie prowadzą ksiąg 
rachunkowych, przychody i koszty ustala się odpowiednio zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochod o-
wym od osób fizycznych lub ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w odpowiednich 
latach podatkowych, a wartość aktywów – zgodnie z ich wartością rynkową w odpowiednich latach kalendarzowych. 
§ 5. Obowiązek przekazania informacji o schemacie podatkowym nie powstaje, gdy schemat podatkowy, inny niż 
schemat podatkowy transgraniczny, dotyczy wyłącznie: 
1) korzystającego, dla którego nie jest spełnione kryterium kwalifikowanego korzystającego, lub 
2) korzystającego, który jest stroną umowy o współdziałanie, jeżeli w ramach audytu wstępnego Szef Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej potwierdził wykonywanie przez niego obowiązków, o których mowa w niniejszym rozdziale. 
§ 5a.45) Obowiązek przekazania informacji o schemacie podatkowym, innym niż schemat podatkowy transgraniczny, 
w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych nie powstaje w okresie opodatkowania ryczałtem od dochodów 
spółek kapitałowych zgodnie z przepisami rozdziału 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób 
prawnych. 
§ 6. W przypadku gdy korzystającym jest spółka wchodząca w skład podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu 
przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, przepisy niniejszego rozdziału 
stosuje się odpowiednio. 
§ 7. Przy ustalaniu podmiotu powiązanego uznaje się, że: 
1) jeżeli w zarządzaniu, kontroli, kapitale lub zyskach tego samego podmiotu uczestniczy, zgodnie z § 1 pkt 7, więcej 
niż jeden podmiot, wszystkie takie podmioty są podmiotami powiązanymi; 
2) jeżeli te same podmioty uczestniczą w zarządzaniu lub kontroli lub posiadają udział w kapitale lub zyskach, zgodnie 
z § 1 pkt 7, więcej niż jednego podmiotu, wszystkie takie podmioty są podmiotami powiązanymi; 
3) podmiot, który działa wspólnie z drugim podmiotem w odniesieniu do praw głosu lub udziału w kapitale trzeciego 
podmiotu, jest podmiotem dysponującym prawami głosu w tym trzecim podmiocie lub udziałem w kapitale tego 
trzeciego podmiotu, które należą do drugiego podmiotu; 
4) osoba fizyczna, jej małżonek oraz wstępni lub zstępni w linii prostej stanowią jedną osobę. 
§ 8. Wyrażone w euro kwoty, o których mowa w § 4, przelicza się na złote według średniego kursu ogłaszanego 
przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym nastąpiło zdarzenie 
skutkujące obowiązkiem przekazania informacji o schemacie podatkowym innym niż schemat podatkowy transgraniczny. 
§ 9. Warunek, o którym mowa w § 1 pkt 13 lit. e, dotyczy w szczególności uzgodnień, w których: 
1) wykorzystywany jest rachunek, produkt lub inwestycja, które nie są rachunkami finansowymi, lecz posiadają cechy 
rachunku finansowego; 
2) dochodzi do przeniesienia rachunku finansowego lub aktywów do państw lub dochodzi do wykorzystania regulacji 
prawnych państw – w przypadku gdy te państwa nie mają podstawy prawnej do automatycznej wymiany informacji 
z państwem rezydencji posiadacza rachunku; 
3) dochodzi do przekwalifikowania dochodu lub majątku na produkty lub płatności, które nie podlegają automatycznej 
wymianie informacji o rachunkach finansowych; 
4) dochodzi do przeniesienia lub przekwalifikowania instytucji finansowej, rachunku finansowego lub znajdujących się 
w nich aktywów na instytucję finansową, rachunek finansowy lub aktywa, które nie podlegają obowiązkowi rapo r-
towania w ramach automatycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych; 
5) wykorzystywane są podmioty, porozumienia umowne lub struktury, które prowadzą lub których celem jest doprow a-
dzenie do braku raportowania o przynajmniej jednym posiadaczu rachunku lub przynajmniej jednej osobie kontrol u-
jącej w ramach automatycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych; 
                                                           
45) Dodany przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik Ustaw – 64 – Poz. 1540 
 
 6) wykorzystywana jest nieskuteczność lub niedoskonałość procedur należytej staranności stosowanych przez instytucje 
finansowe w celu wywiązania się z obowiązków raportowania informacji o rachunkach finansowych, włączając w y-
korzystanie państw z nieadekwatnymi lub nieefektywnymi systemami egzekwowania przepisów dotyczących prz e-
ciwdziałania praniu pieniędzy lub posiadających nieefektywne przepisy dotyczące przejrzystości w odniesieniu do 
osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej lub porozumień prawnych. 
§ 10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym 
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”:  
1) listę krajów i terytoriów wskazanych w unijnym wykazie jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatk o-
wych przyjmowanym przez Radę Unii Europejskiej, które nie zostały ujęte w wykazie krajów i terytoriów stosuj ą-
cych szkodliwą konkurencję podatkową wydawanym na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycz-
nych oraz przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych,  
2) dzień przyjęcia wykazu, o którym mowa w pkt 1, przez Radę Unii Europejskiej  
– w terminie 7 dni od dnia przyjęcia tego wykazu. 
Art. 86b.  § 1. Promotor przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie podatk o-
wym w terminie 30 dni od dnia następnego po udostępnieniu schematu podatkowego, od następnego dnia po przygotow a-
niu do wdrożenia schematu podatkowego lub od dnia dokonania pierwszej czynności związanej z wdrażaniem schematu 
podatkowego – w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi wcześniej. 
§ 2.22) Promotor informuje pisemnie korzystającego o NSP tego schematu podatkowego, załączając potwierdzenie 
nadania NSP, niezwłocznie po jego otrzymaniu. 
§ 2.23) Promotor informuje na piśmie korzystającego o NSP tego schematu podatkowego, załączając potwie r-
dzenie nadania NSP, niezwłocznie po jego otrzymaniu.  
§ 2a. W przypadku, o którym mowa w art. 86g § 2c, promotor przekazuje korzystającemu NSP wraz z załącznikiem 
zawierającym wyłącznie dane identyfikujące tego korzystającego. 
§ 3.22) W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w § 1, schemat podatkowy nie posiada jeszcze NSP, promotor 
informuje o tym pisemnie korzystającego oraz przekazuje mu dane, o których mowa w art. 86f, dotyczące schematu p o-
datkowego. 
§ 3.23) W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w § 1, schemat podatkowy nie posiada jeszcze NSP, 
promotor informuje o tym na piśmie korzystającego oraz przekazuje mu dane, o których mowa w art. 86f, dotyczące 
schematu podatkowego. 
§ 4. W przypadku gdy przekazanie przez promotora informacji o schemacie podatkowym innym niż schemat poda t-
kowy standaryzowany naruszałoby obowiązek zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej i promotor nie został 
zwolniony przez korzystającego z obowiązku jej zachowania w tym zakresie, promotor niezwłocznie: 
1)22) informuje pisemnie korzystającego w terminie, o którym mowa w § 1, o obowiązku przekazania schematu podatk o-
wego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz 
1)23) informuje na piśmie korzystającego w terminie, o którym mowa w § 1, o obowiązku przekazania schematu 
podatkowego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz 
2) przekazuje korzystającemu dane, o których mowa w art. 86f § 1, dotyczące schematu podatkowego. 
§ 5.22) W sytuacji, o której mowa w § 4, gdy więcej niż jeden promotor jest obowiązany do przekazania informacj i 
o schemacie podatkowym, promotor wskazany w tym przepisie, równocześnie z poinformowaniem korzystającego, i n-
formuje pisemnie inne znane mu podmioty obowiązane do przekazania informacji o schemacie podatkowym, że nie prz e-
każe informacji o schemacie podatkowym do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.  
§ 5.23) W sytuacji, o której mowa w § 4, gdy więcej niż jeden promotor jest obowiązany do przekazania info r-
macji o schemacie podatkowym, promotor wskazany w tym przepisie, równocześnie z poinformowaniem korzyst a-
jącego, informuje na piśmie inne znane mu podmioty obowiązane do przekazania informacji o schemacie poda t-
kowym, że nie przekaże informacji o schemacie podatkowym do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 6. Promotor, w terminie 30 dni od dnia, w którym poinformował korzystającego lub inne podmioty o obowiązku 
przekazania informacji o schemacie podatkowym, zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o poinformowa-
niu korzystającego lub innych podmiotów o obowiązku przekazania schematu podatkowego do Szefa Krajowej Administracji 
Skarbowej, wskazując datę udostępnienia schematu podatkowego lub dokonania czynności związanej z wdrażaniem sche-
matu podatkowego oraz liczbę podmiotów, które poinformował na podstawie § 4 lub 5. 
  
Dziennik Ustaw – 65 – Poz. 1540 
 
 § 7. Nie stanowi naruszenia obowiązku zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej: 
1) przekazanie informacji o schemacie podatkowym w sytuacji, w której przekazujący tę informację został zwolniony 
z obowiązku jej zachowania; 
2) przekazanie informacji o schemacie podatkowym standaryzowanym; 
3) przesłanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informacji, o której mowa w § 6. 
§ 8. Jeżeli promotor jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym transgranicznym w więcej 
niż jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących wymogi 
wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracy j-
nej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (Dz. Urz. UE L 64 z 11.03.2011, str. 1, z późn. zm.46)), 
obowiązek ten podlega wykonaniu wyłącznie w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej, które widnieje wyżej na 
poniższej liście: 
1) państwo, w którym ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd; 
2) państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu świadczy usługi dotyczące schematu podatkowego; 
3) państwo, w którym jest zarejestrowany lub którego przepisom prawa podlega; 
4) państwo, w którym jest członkiem samorządu zawodowego lub innej organizacji pozarządowej posiadającej siedzibę 
lub zarząd na terytorium tego państwa, reprezentujących osoby lub podmioty świadczące usługi prawne, doradztwa 
podatkowego lub doradcze. 
Art. 86c. § 1. Jeżeli korzystający nie został poinformowany zgodnie z art. 86b § 2 lub 3, przekazuje Szefowi Kraj o-
wej Administracji Skarbowej informację o schemacie podatkowym w terminie 30 dni od dnia następującego po udostę p-
nieniu mu schematu podatkowego, przygotowaniu przez niego schematu podatkowego do wdrożenia lub od dnia dokon a-
nia pierwszej czynności związanej z wdrażaniem schematu podatkowego przez korzystającego, w zależności od tego, 
które z tych zdarzeń nastąpi wcześniej. 
§ 2. Korzystający, który został poinformowany zgodnie z art. 86b § 4, przekazuje Szefowi Krajowej Administracji 
Skarbowej informację o schemacie podatkowym również w sytuacji, w której uzgodnienie, w ocenie korzystającego, nie 
stanowi schematu podatkowego, w terminie, o którym mowa w § 1. Przekazując informację o schemacie podatkowym, 
korzystający weryfikuje dane otrzymane od promotora oraz modyfikuje je dla zapewnienia ich zgodności ze stanem rz e-
czywistym w tej informacji. Informacja o schemacie podatkowym przekazana przez korzystającego zawiera również dane 
otrzymane od promotora zgodnie z art. 86b § 4. 
§ 3. Jeżeli korzystający jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym transgranicznym w więcej 
niż jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących wymogi 
wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej 
w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, obowiązek ten podlega wykonaniu wyłącznie w tym 
państwie członkowskim Unii Europejskiej, które widnieje wyżej na poniższej liście: 
1) państwo, w którym posiada miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd; 
2) państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu korzysta ze schematu podatkowego; 
3) państwo, w którym uzyskuje dochody lub osiąga zyski, mimo że nie posiada miejsca zamieszkania, siedziby, zarządu 
ani zagranicznego zakładu w żadnym państwie członkowskim Unii Europejskiej; 
4) państwo, w którym prowadzi działalność, mimo że nie posiada miejsca zamieszkania, siedziby, zarządu ani zagr a-
nicznego zakładu w żadnym państwie członkowskim Unii Europejskiej. 
§ 4. Jeżeli więcej niż jeden korzystający ma obowiązek przekazania informacji o tym samym schemacie podatkowym 
transgranicznym, obowiązek ten podlega wykonaniu przez korzystającego, który widnieje wyżej na poniższej liście: 
1) korzystający, który uzgodnił schemat podatkowy transgraniczny z promotorem lub wspomagającym, 
2) korzystający, który zarządza wdrożeniem schematu podatkowego transgranicznego 
– przy czym pozostali korzystający są zwolnieni z tego obowiązku, jeżeli udowodnią, że informacja o tym schemacie 
podatkowym transgranicznym została przekazana przez tego korzystającego, w szczególności poprzez przedstawienie 
potwierdzenia nadania NSP. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 86d. § 1.22) Promotor lub korzystający zlecający wspomagającemu wykonanie czynności pozostających w z a-
kresie jego działania w odniesieniu do schematu podatkowego informują go pisemnie o NSP tego schematu podatkowego, 
załączając potwierdzenie nadania NSP, najpóźniej w dniu poprzedzającym wykonanie tych czynności. Przepisy art. 86b 
§ 2a i 3 stosuje się odpowiednio. 
                                                           
46) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 50 z 23.02.2012, str. 58, Dz. Urz. UE L 359 z 16.12.2014, str. 1, 
Dz. Urz. UE L 332 z 18.12.2015, str. 1, Dz. Urz. UE L 146 z 03.06.2016, str. 8, Dz. Urz. UE L 342 z 16.12.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. 
UE L 139 z 05.06.2018, str. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 66 – Poz. 1540 
 
 § 1.23) Promotor lub korzystający zlecający wspomagającemu wykonanie czynności pozostających w zakresie 
jego działania w odniesieniu do schematu podatkowego informują go na piśmie o NSP tego schematu podatkowego, 
załączając potwierdzenie nadania NSP, najpóźniej w dniu poprzedzającym wykonanie tych czynności. Przepisy 
art. 86b § 2a i 3 stosuje się odpowiednio.  
§ 2. Jeżeli wspomagający: 
1) nie został poinformowany o NSP schematu podatkowego zgodnie z § 1 lub nie została mu przekazana informacja, 
o której mowa w art. 86b § 3, oraz 
2) przy zachowaniu staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych przez niego czynnościach, przy uwzględnieniu 
zawodowego charakteru jego działalności, obszaru jego specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych przez niego 
czynności, powziął lub powinien był powziąć wątpliwości, że uzgodnienie, w odniesieniu do którego jest wspomag a-
jącym, może stanowić schemat podatkowy 
– jest on obowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 5 dni roboczych od dnia, w którym powziął lub 
powinien był powziąć wątpliwości, o których mowa w pkt 2, wystąpić z odrębnym pismem do promotora lub korzystaj ą-
cego zlecających wykonanie czynności o przekazanie mu pisemnego oświadczenia, że uzgodnienie nie stanowi schematu 
podatkowego.47) 
– jest on obowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 5 dni roboczych od dnia, w którym powziął 
lub powinien był powziąć wątpliwości, o których mowa w pkt 2, wystąpić z odrębnym pismem do promotora lub 
korzystającego zlecających wykonanie czynności o przekazanie mu sporządzonego na piśmie oświadczenia, że 
uzgodnienie nie stanowi schematu podatkowego.48) 
§ 3.49) W terminie, o którym mowa w § 2, wspomagający obowiązany jest zawiadomić Szefa Krajowej Administracji 
Skarbowej o wystąpieniu sytuacji wskazanej w § 2, wskazując dzień, w którym powziął wątpliwości, że uzgodnienie 
stanowi schemat podatkowy, oraz liczbę podmiotów, do których wystąpił o przekazanie mu pisemnego oświadczenia, że 
uzgodnienie nie stanowi schematu podatkowego. Wspomagający może wstrzymać się z wykonaniem czynności w odni e-
sieniu do uzgodnienia do dnia otrzymania tego oświadczenia, potwierdzenia nadania NSP lub informacji, o której mowa 
w art. 86b § 3. 
§ 3. W terminie, o którym mowa w § 2, wspomagający obowiązany jest zawiadomić Szefa Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej o wystąpieniu sytuacji wskazanej w § 2, wskazując dzień, w którym powziął wątpliwości, że 
uzgodnienie stanowi schemat podatkowy, oraz liczbę podmiotów, do których wystąpił o przekazanie mu sporz ą-
dzonego na piśmie oświadczenia, że uzgodnienie nie stanowi schematu podatkowego.50) Wspomagający może 
wstrzymać się z wykonaniem czynności w odniesieniu do uzgodnienia do dnia otrzymania tego oświadczenia , 
potwierdzenia nadania NSP lub informacji, o której mowa w art. 86b § 3. 
§ 4. Jeżeli wspomagający nie został poinformowany o NSP schematu podatkowego zgodnie z § 1, jest on obowiąz a-
ny przekazać Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie podatkowym, jeżeli dostrzegł lub pow i-
nien był dostrzec, że uzgodnienie, w odniesieniu do którego jest wspomagającym, stanowi schemat podatkowy przy z a-
chowaniu staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych przez niego czynnościach, przy uwzględnieniu zawodowego 
charakteru jego działalności, obszaru jego specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych przez niego czynności. Przepis 
art. 86b § 1 stosuje się odpowiednio, przy czym wspomagający jest również obowiązany do przekazania informacji 
o schemacie podatkowym w terminie 30 dni od następnego dnia po udzieleniu bezpośrednio lub za pośrednictwem innych 
osób, pomocy, wsparcia lub porad dotyczących opracowania, wprowadzenia do obrotu, organizowania, udostępnienia do 
wdrożenia lub nadzorowania wdrożenia schematu podatkowego. 
§ 5.22) W przypadku gdy przekazanie przez wspomagającego informacji o schemacie podatkowym naruszałoby ob o-
wiązek zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej i wspomagający nie został zwolniony z obowiązku zach o-
wania tajemnicy przez korzystającego w tym zakresie, jest on obowiązany niezwłocznie poinformować pisemnie korzyst a-
jącego lub promotora zlecających mu czynności, że w jego opinii uzgodnienie stanowi schemat podatkowy, o którym 
należy przekazać informację Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Jednocześnie w terminie, o którym mowa w § 4, 
wspomagający obowiązany jest zawiadomić Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wystąpieniu sytuacji wskazanej 
w zdaniu poprzedzającym, wskazując dzień, w którym dostrzegł, że uzgodnienie stanowi schemat podatkowy, oraz liczbę 
podmiotów, które poinformował o obowiązku przekazania informacji Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis 
art. 86b § 7 stosuje się odpowiednio. 
                                                           
47) Część wspólna w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 48. 
48) Część wspólna ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
49) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 50. 
50) Zdanie pierwsze ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 67 – Poz. 1540 
 
 § 5.23) W przypadku gdy przekazanie przez wspomagającego informacji o schemacie podatkowym naruszałoby 
obowiązek zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej i wspomagający nie został zwolniony z obowią z-
ku zachowania tajemnicy przez korzystającego w tym zakresie, jest on obowiązany niezwłocznie poinformować na 
piśmie korzystającego lub promotora zlecających mu czynności, że w jego opinii uzgodnienie stanowi schemat p o-
datkowy, o którym należy przekazać informację Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Jednocześnie w terminie , 
o którym mowa w § 4, wspomagający obowiązany jest zawiadomić Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 
o wystąpieniu sytuacji wskazanej w zdaniu poprzedzającym, wskazując dzień, w którym dostrzegł, że uzgodnienie 
stanowi schemat podatkowy, oraz liczbę podmiotów, które poinformował o obowiązku przekazania informacji 
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis art. 86b § 7 stosuje się odpowiednio.  
§ 6. W przypadku, o którym mowa w § 3, wspomagający, który wstrzymał się z wykonaniem czynności w odniesie-
niu do uzgodnienia, nie ponosi odpowiedzialności cywilnej względem zlecającego mu te czynności w zakresie związanym 
ze wstrzymaniem się z wykonaniem tych czynności. W sytuacji wskazanej w zdaniu poprzedzającym wspomagający nie 
ponosi również odpowiedzialności dyscyplinarnej związanej ze wstrzymaniem się z wykonaniem czynności w odniesieniu 
do uzgodnienia. 
§ 7. Jeżeli wspomagający jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym transgranicznym 
w więcej niż jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących 
wymogi wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy 
administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, obowiązek ten podlega wykonaniu 
wyłącznie w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej, które widnieje wyżej na poniższej liście: 
1) państwo, w którym posiada miejsca zamieszkania, siedzibę lub zarząd; 
2) państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu świadczy usługi dotyczące schematu podatkowego; 
3) państwo, w którym jest zarejestrowany lub którego przepisom prawa podlega; 
4) państwo, w którym jest członkiem samorządu zawodowego lub innej organizacji pozarządowej posiadającej siedzibę 
lub zarząd na terytorium tego państwa reprezentujących osoby lub podmioty świadczące usługi prawne, doradztwa 
podatkowego lub doradcze. 
Art. 86e. § 1.51) W przypadku gdy więcej niż jeden podmiot jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie 
podatkowym, wykonanie tego obowiązku przez jednego z nich zwalnia pozostałych, którzy zostali wskazani w informacji 
o schemacie podatkowym i pisemnie poinformowani o NSP tego schematu podatkowego, z załączeniem potwierdzenia 
nadania NSP. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio. 
§ 1. W przypadku gdy więcej niż jeden podmiot jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie p o-
datkowym, wykonanie tego obowiązku przez jednego z nich zwalnia pozostałych, którzy zostali wskazani w informacji 
o schemacie podatkowym i poinformowani na piśmie o NSP tego schematu podatkowego, z załączeniem potwie r-
dzenia nadania NSP.52) Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio.  
§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 86b § 8, art. 86c § 3 oraz art. 86d § 7, gdy odpowiednio promotor, korzyst a-
jący lub wspomagający udowodni, że schemat podatkowy transgraniczny został poprawnie przekazany właściwym organom 
w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących wymogi 
wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej 
w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, jest on zwolniony z obowiązku przekazania Szefowi 
Krajowej Administracji Skarbowej informacji o tym schemacie podatkowym. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio. 
§ 3. Z obowiązku przekazania informacji o schemacie podatkowym nie zwalnia trwające postępowanie w przed-
miocie wydania uprzedniego porozumienia cenowego, o którym mowa w ustawie z dnia 16 października 2019 r. o roz-
strzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych, lub w y-
danie takiego porozumienia. 
Art. 86f. § 1. Informacja o schemacie podatkowym zawiera: 
1) dane identyfikujące przekazującego informację oraz korzystającego, któremu udostępniony został schemat podatk o-
wy, w tym informacje dotyczące firmy lub imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, identyfikator podatkowy, mie j-
sce zamieszkania, siedziby lub zarządu, a w przypadku osoby niemającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
miejsca zamieszkania lub podmiotu niemającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarzą du – numer 
i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, jeżeli osoba ta 
nie posiada identyfikatora podatkowego oraz w przypadkach, gdy uzgodnienie dotyczy osób będących podmiotami 
powiązanymi z promotorem lub korzystającym; 
                                                           
51) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 52. 
52) Zdanie pierwsze ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 68 – Poz. 1540 
 
 2) podstawę prawną przekazywania informacji o schematach podatkowych wraz ze wskazaniem przesłanek skutkuj ą-
cych uznaniem danego uzgodnienia za schemat podatkowy, w tym wskazaniem cechy rozpoznawczej oraz roli prz e-
kazującego tę informację; 
3) wskazanie, czy przekazywana informacja o schemacie podatkowym dotyczy schematu podatkowego standaryzow a-
nego lub schematu podatkowego transgranicznego; 
4) streszczenie opisu uzgodnienia stanowiącego schemat podatkowy, nazwę uzgodnienia, jeżeli ją nadano, opis działa l-
ności gospodarczej, do której ma zastosowanie schemat podatkowy, bez ujawnienia danych objętych tajemnicą  
handlową, przemysłową, zawodową lub procesu produkcyjnego; 
5) wyczerpujący, według wiedzy przekazującego informację, opis uzgodnienia stanowiącego schemat podatkowy, wraz 
ze wskazaniem wartości przedmiotów tych czynności, założeń uzgodnienia, czynności dokonywanych w ramach 
uzgodnienia i ich chronologii oraz występujących powiązań pomiędzy podmiotami powiązanymi; 
6) wskazanie znanych przekazującemu informację celów, których realizacji schemat podatkowy ma służyć; 
7) przepisy prawa podatkowego znajdujące, według wiedzy przekazującego informację, zastosowanie w schemacie poda t-
kowym; 
8) szacunkową wartość korzyści podatkowej lub przybliżoną wartość aktywa w podatku odroczonym, jeżeli występują 
i są znane przekazującemu informację lub możliwe do oszacowania przez niego; 
9) wskazanie dokonanych czynności, które skutkowały przekazaniem informacji o schemacie podatkowym, wraz ze 
wskazaniem dnia, w którym została lub zostanie dokonana pierwsza czynność służąca wdrożeniu tego schematu; 
10) wskazanie etapu, na jakim zgodnie z wiedzą przekazującego informację znajduje się schemat podatkowy, w szcze-
gólności informacji o terminach jego udostępniania lub wdrażania lub o dacie czynności w ramach uzgodnienia; 
11) wskazanie danych identyfikujących, o których mowa w pkt 1, znanych przekazującemu informację podmiotów 
uczestniczących, mających uczestniczyć w schemacie podatkowym lub na które może mieć wpływ schemat podatkowy , 
oraz państw i terytoriów, w których podmioty te posiadają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd, lub których 
schemat ten może dotyczyć;  
12) wskazanie danych identyfikujących, o których mowa w pkt 1, znanych przekazującemu informację innych podmi o-
tów obowiązanych do przekazania informacji o schemacie podatkowym, jeżeli występują;  
13)53) adres elektroniczny, na który będą doręczane potwierdzenie nadania NSP oraz inne pisma w zakresie związanym ze 
stosowaniem przepisów art. 86g–86i, przy czym wskazanie tego adresu traktuje się na równi z wyrażeniem zgody na 
ich doręczanie wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej; 
13)54) adres do doręczeń elektronicznych, na który będą doręczane potwierdzenie nadania NSP oraz inne pisma 
w zakresie związanym ze stosowaniem przepisów art. 86g–86i, przy czym wskazanie tego adresu traktuje się 
na równi z wyrażeniem zgody na ich doręczanie wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektronicznej; 
14) wskazanie NSP nadanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej w odniesieniu do schematu podatk o-
wego transgranicznego – w przypadku gdy NSP został nadany temu schematowi przez inne państwo członkowskie 
Unii Europejskiej. 
§ 2. Jeżeli promotor lub wspomagający jest obowiązany do zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej 
i nie został zwolniony przez korzystającego z obowiązku jej zachowania, przekazywana przez niego informacja o schem a-
cie podatkowym, który jest schematem podatkowym standaryzowanym, nie zawiera danych identyfikujących korzyst ają-
cego, któremu udostępniony został schemat podatkowy, oraz informacji, o których mowa w § 1 pkt 11 i 12. 
§ 3. Jeżeli promotor lub wspomagający nie jest obowiązany do zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawod o-
wej lub został zwolniony z obowiązku jej zachowania przez korzystającego, łącznie z informacją o schemacie podatk o-
wym, o której mowa w § 2, przekazuje dane identyfikujące korzystającego, któremu udostępniony został schemat poda t-
kowy i który jest lub był pierwszym podmiotem, któremu udostępnił ten schemat podatkowy, oraz informacje, o których 
mowa w § 1 pkt 11 i 12. 
§ 4. W terminie 30 dni po zakończeniu kwartału promotor lub wspomagający przekazuje Szefowi Krajowej Administr a-
cji Skarbowej informację zawierającą dane identyfikujące korzystającego, określone w § 1 pkt 1, 9 i 11, któremu w trakcie 
tego kwartału udostępnił schemat podatkowy standaryzowany, wskazując NSP. W przypadku, w którym przekazanie 
danych, o których mowa w zdaniu pierwszym, naruszałoby obowiązek zachowania prawnie chronionej tajemnicy zaw o-
dowej, obowiązek ich przekazania nie obejmuje danych korzystającego oraz danych identyfikujących podmiot uczestn i-
czący określony w § 1 pkt 11, który nie zwolnił promotora lub wspomagającego z obowiązku zachowania tajemnicy w tym 
zakresie. 
                                                           
53) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 54. 
54) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 69 – Poz. 1540 
 
 Art. 86g. § 1. Informacja o schemacie podatkowym przekazywana jest drogą elektroniczną do Szefa Krajowej Admini-
stracji Skarbowej. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej nadaje NSP, chyba że informacja o schemacie podatkowym zawiera 
NSP nadany przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej. 
§ 2a. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje potwierdzenie nadania NSP zawierające NSP oraz dane 
wskazane w przekazanej informacji o schemacie podatkowym. W przypadku schematów podatkowych transgranicznych 
potwierdzenie nadania NSP zawiera również NZSPT.  
§ 2b. W przypadku gdy przekazującym informację o schemacie podatkowym jest osoba fizyczna, potwierdzenie 
nadania NSP w zakresie danych identyfikujących przekazującego tę informację zawiera wyłącznie imię i nazwisko oraz 
identyfikator podatkowy tej osoby.  
§ 2c. W przypadku gdy korzystającym lub podmiotami, o których mowa w art. 86f § 1 pkt 1, 11 i 12, są osoby 
fizyczne, dane identyfikujące tego korzystającego i te podmioty wskazuje się wyłącznie w załącznikach do potwierdzenia 
nadania NSP, przy czym jeden załącznik zawiera dane osobowe dotyczące jednej osoby fizycznej. 
§ 3. Potwierdzenie nadania NSP jest wydawane niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia wpływu p o-
prawnej informacji o schemacie podatkowym do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. Za pomocą internetowego narzędzia dostępnego na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właśc i-
wego do spraw finansów publicznych zainteresowany może potwierdzić poprawność lub ważność NSP. Potwierdzenie 
zawiera informację tylko o poprawności lub ważności NSP. 
Art. 86h.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się do przekazującego informacje na podstawie 
przepisów niniejszego rozdziału o ich uzupełnienie lub wyjaśnienie wątpliwości co do ich treści zarówno przed, jak i po 
nadaniu NSP, w szczególności w celu automatycznej wymiany informacji o schematach podatkowych transgranicznych. 
§ 1a. Uzupełnienie informacji o schemacie podatkowym polega na przekazaniu pełnego zakresu danych, o których 
mowa w art. 86f § 1. 
§ 2. Nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe wyłącznie 
w oparciu o informacje przekazywane na podstawie niniejszego rozdziału. 
Art. 86i. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje postanowienie o odmowie nadania NSP w przypadku 
stwierdzenia, że przekazana informacja o schemacie podatkowym nie spełnia wymogów określonych dla tej informacji. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej unieważnia z urzędu, w drodze postanowienia, NSP nadany schematowi 
podatkowemu w przypadku: 
1) wielokrotnego nadania NSP temu samemu schematowi podatkowemu; 
2) nadania NSP na podstawie fałszywych lub fikcyjnych danych. 
§ 3. W postanowieniu, o którym mowa w § 2 pkt 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje właściwy NSP 
dla danego schematu podatkowego. 
§ 4. Nie można posługiwać się unieważnionym NSP, a unieważniony NSP nie może zostać ponownie nadany. 
§ 5. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 i 2, służy zażalenie. 
§ 6. W sytuacji braku możliwości potwierdzenia tożsamości lub istnienia podmiotu, który przekazał informację 
o schemacie podatkowym, Szef Krajowej Administracji Skarbowej pozostawia informację o schemacie podatkowym bez 
rozpatrzenia. 
Art. 86ia.53) Szef Krajowej Administracji Skarbowej doręcza potwierdzenie nadania NSP oraz inne pisma w zakresie 
związanym ze stosowaniem przepisów art. 86g–86i, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na adres elektr o-
niczny wskazany przez przekazującego w informacji o schemacie podatkowym. 
Art. 86ia.54) Szef Krajowej Administracji Skarbowej doręcza potwierdzenie nadania NSP oraz inne pisma 
w zakresie związanym ze stosowaniem przepisów art. 86g–86i, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na 
adres do doręczeń elektronicznych wskazany przez przekazującego w informacji o schemacie podatkowym.  
  
Dziennik Ustaw – 70 – Poz. 1540 
 
 Art. 86j. § 1. Korzystający, który dokonywał w danym okresie rozliczeniowym jakichkolwiek czynności będących 
elementem schematu podatkowego lub uzyskiwał wynikającą z niego korzyść podatkową, w terminie złożenia deklaracji 
podatkowej dotyczącej tego okresu rozliczeniowego przekazuje do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informację, 
według ustalonego wzoru, o zastosowaniu schematu podatkowego zawierającą: 
1) NSP tego schematu podatkowego; 
2) wysokość korzyści podatkowej wynikającej ze schematu podatkowego – jeżeli korzystający uzyskiwał w danym 
okresie rozliczeniowym taką korzyść. 
§ 2. W przypadku gdy schemat podatkowy, o którym mowa w § 1, nie posiada NSP, informacja, o której mowa w § 1, 
zawiera również dane, o których mowa w art. 86f. 
§ 3. Jeżeli korzystający posiada dane, o których mowa w art. 86f, dotyczące schematu podatkowego, które odbiegają 
od danych zawartych w otrzymanym przez niego potwierdzeniu nadania NSP lub informacji, o której mowa w art. 86f § 4, 
w informacji, o której mowa w § 1, korzystający modyfikuje te dane dla zapewnienia ich zgodności ze stanem rzeczywistym. 
§ 4. Przekazywana informacja, o której mowa w § 1, w tym zawierająca dane wskazane w § 2 lub 3, jest podpisyw a-
na przez:  
1) osobę fizyczną – w przypadku podatnika będącego osobą fizyczną,  
2) osobę upoważnioną przez przedsiębiorcę zagranicznego do reprezentowania go w oddziale – w przypadku podatnika 
będącego przedsiębiorcą zagranicznym posiadającym oddział działający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,  
3) osobę uprawnioną do reprezentacji – w przypadku pozostałych podatników  
– przy czym nie jest dopuszczalne podpisanie tej informacji przez pełnomocnika. 
§ 5. (uchylony) 
§ 6. W przypadku korzystającego wchodzącego w skład podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 
15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych informację, o której mowa w § 1, korzystający przekazuje 
w terminie złożenia deklaracji podatkowej dotyczącej danego okresu rozliczeniowego podatkowej grupy kapitałowej. 
§ 7. Informacja, o której mowa w § 1, składana jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego 
oświadczenia i zawiera klauzulę o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego 
oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 
Art. 86k.  § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wydać i opublikować w Biuletynie Informa-
cji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych ogólne 
wyjaśnienia dotyczące możliwości zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania lub innych przepisów maj ą-
cych na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania w przypadku zastosowania schematu podatkowego lub kategorii 
schematów podatkowych. 
§ 2. W celu wydania wyjaśnień, o których mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych może 
zwrócić się o opinię do Rady, a także do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, przedstawiając założenia takich wyjaś-
nień lub ich projekt. 
§ 3. Publikując wyjaśnienia, o których mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych może wsk a-
zać NSP schematów podatkowych, których te wyjaśnienia dotyczą. Niewskazanie NSP schematu podatkowego nie w y-
klucza możliwości zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania lub innych przepisów mających na celu 
przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania do takiego schematu podatkowego. 
Art. 86l. § 1. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej będące promotorami, 
zatrudniające promotorów lub faktycznie wypłacające im wynagrodzenie, których przychody lub koszty, w rozumieniu 
przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych, przekroczyły w roku poprzedz a-
jącym rok obrotowy równowartość 8 000 000 zł, wprowadzają i stosują wewnętrzną procedurę w zakresie przeciwdział a-
nia niewywiązywaniu się z obowiązku przekazywania informacji o schematach podatkowych, zwaną dalej „wewnętrzną 
procedurą”. 
§ 2. Wewnętrzna procedura określa – z uwzględnieniem charakteru, rodzaju i rozmiaru prowadzonej działalności – 
stosowane zasady postępowania i obejmuje w szczególności: 
1) określenie czynności lub działań podejmowanych w celu, o którym mowa w § 1; 
2) środki stosowane w celu właściwego wypełnienia obowiązku przekazywania informacji o schematach podatkowych; 
3) określenie zasad przechowywania dokumentów oraz informacji; 
  
Dziennik Ustaw – 71 – Poz. 1540 
 
 4) określenie zasad wykonywania obowiązków obejmujących przekazywanie Szefowi Krajowej Administracji Skarb o-
wej informacji o schematach podatkowych; 
5) określenie zasad upowszechniania wśród pracowników tego podmiotu wiedzy z zakresu przepisów niniejszego ro z-
działu; 
6) określenie zasad zgłaszania przez pracowników rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń przepisów niniejszego 
rozdziału; 
7) określenie zasad kontroli wewnętrznej lub audytu przestrzegania przepisów niniejszego rozdziału oraz zasad post ę-
powania określonych w wewnętrznej procedurze. 
§ 3. Wewnętrzna procedura podlega akceptacji przez członków kadry kierowniczej wyższego szczebla danego po d-
miotu, w tym członków zarządu lub dyrektorów posiadających wiedzę z zakresu prawa podatkowego oraz podejmujących 
decyzje mające wpływ na ryzyko jego nieprzestrzegania przez kontrahentów będących korzystającymi. 
§ 4. Podmiot obowiązany do stosowania w roku obrotowym wewnętrznej procedury zgodnie z § 1 jest obowiązany 
do jej stosowania przez okres kolejno następujących po tym roku 3 lat obrotowych, w przypadku gdy wysokość przych o-
dów lub kosztów, o których mowa w § 1, nie przekroczyła w roku poprzedzającym ten okres równowartości 8  000 000 zł. 
Art. 86m.  § 1. Podmioty, o których mowa w art. 86l § 1, w przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa 
w art. 86l, podlegają karze pieniężnej. Karę pieniężną nakłada Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze decyzji, 
w wysokości nie większej niż 2 000 000 zł. 
§ 2. W przypadku stwierdzenia prawomocnym wyrokiem sądu popełnienia czynu wymienionego w art. 80f ustawy 
z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2021 r. poz. 408 i 694 ) przez promotora będącego osobą 
fizyczną zatrudnioną lub faktycznie otrzymującą wynagrodzenie od podmiotu, o którym mowa w art. 86l § 1, który nie 
dopełnił obowiązków, o których mowa w art. 86l, kara pieniężna, o której mowa w § 1, może zostać nałożona w wysokości 
nie większej niż 10 000 000 zł. 
§ 3. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do nakładania kary pieniężnej stosuje się przepisy działu IVA 
Kodeksu postępowania administracyjnego. 
§ 4. Do postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy 
działu IV, przy czym od decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej przysługuje odwołanie do ministra właściwego do 
spraw finansów publicznych. 
Art. 86n.  § 1. Informacje i zawiadomienia, o których mowa w art. 86b § 1 i 6, art. 86c § 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, 
art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, są przesyłane za pomocą środków komunikacji elektronicznej w postaci elektronicznej o d-
powiadającej strukturze logicznej, o której mowa w § 2. 
§ 2. Struktura logiczna postaci elektronicznej informacji i zawiadomień, o których mowa w art. 86b § 1 i 6, art. 86c 
§ 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie po d-
miotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania info r-
macji, o których mowa w art. 86b § 1 i 6, art. 86c § 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, za pomocą śro d-
ków komunikacji elektronicznej, mając na uwadze usprawnienie wypełniania, przekazywania i przetwarzania tych info r-
macji oraz uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych w nich z a-
wartych i potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, upoważnić inny organ Kr a-
jowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa 
w art. 86g–86ia, określając szczegółowy zakres upoważnienia oraz upoważnione organy, mając na względzie zapewnieni e 
sprawnego i skutecznego wykonywania tych zadań. 
Art. 86na.  Pełnomocnictwo szczególne do działania w sprawie z zakresu stosowania art. 86b–86ia upoważnia ró w-
nież do działania w innych sprawach z tego samego zakresu, chyba że w pełnomocnictwie zastrzeżono inaczej. 
Art. 86o. W zakresie nieuregulowanym w art. 86b–86ia stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 125, art. 126, 
art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 170, art. 171, art. 189 § 3, art. 208, działu IV rozdzia-
łu 3a, rozdziału 5 z wyłączeniem art. 144a § 1b, rozdziałów 6, 7, 14, 16 i 23 oraz działu VIIIA. 
  
Dziennik Ustaw – 72 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 12 
Rachunki 
Art. 87. § 1. Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy prowadzący dzi a-
łalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub usługobiorcy, wystawić rachunek potwierdzający dokon a-
nie sprzedaży lub wykonanie usługi. 
§ 2.55) Obowiązek wystawienia rachunku, o którym mowa w § 1, nie dotyczy:  
1) rolników sprzedających produkty roślinne i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy, hodowli lub chowu, nieprzer o-
bione lub nieprzetworzone sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż jest dokonywana w ich odrębnych, stałych 
miejscach sprzedaży poza obrębem uprawy, hodowli lub chowu, z wyjątkiem sprzedaży na targowiskach, o których 
mowa w art. 20 ust. 1c pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;  
2) podatników korzystających z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7 i 9 ustawy z dnia 
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. 
§ 3. Podatnicy wymienieni w § 1, od których zażądano rachunku przed wykonaniem usługi lub wydaniem towaru, 
wystawiają rachunek nie później niż w terminie 7 dni od dnia wykonania usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie 
wystawienia rachunku zostało zgłoszone po wykonaniu usługi lub wydaniu towaru, wystawienie rachunku następuje w ter-
minie 7 dni od dnia zgłoszenia żądania. 
§ 4. Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało zgłoszone po upływie 3 miesięcy od 
dnia wydania towaru lub wykonania usługi. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, które 
muszą być zawarte w rachunkach, uwzględniając w szczególności dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wyk o-
nawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie wartości i rodzaju transakcji. 
Art. 88. § 1. Podatnicy wystawiający rachunki są obowiązani kolejno je numerować i przechowywać kopie tych 
rachunków, w kolejności ich wystawienia, do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podatników obowiązanych do żądania rachunków. 
Art. 89. (uchylony) 
Art. 90. (uchylony) 
Rozdział 13 
Odpowiedzialność solidarna 
Art. 91. Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla 
zobowiązań cywilnoprawnych. 
Art. 92. § 1. Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowi ą-
zania podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są 
podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego zobowiązania pienię ż-
nego. W tym przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) 
osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy). 
§ 3. Małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów ponoszą 
solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku 
od sumy dochodów małżonków, z zastrzeżeniem § 3a. 
§ 3a. W razie śmierci jednego z małżonków, o których mowa w § 3, drugi z małżonków ponosi odpowiedzialność za 
zobowiązania podatkowe oraz przysługuje mu wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku. 
§ 4. Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnoś-
ciach cywilnoprawnych. 
                                                           
55) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1163), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2021 r. 
  
Dziennik Ustaw – 73 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 14 
Prawa i obowiązki następców prawnych oraz podmiotów przekształconych 
Art. 93. § 1. Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się: 
1) osób prawnych, 
2) osobowych spółek handlowych, 
3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych 
– wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób 
lub spółek. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie: 
1) innej osoby prawnej (osób prawnych); 
2) osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych). 
§ 3. (uchylony) 
Art. 93a. § 1. Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku: 
1) przekształcenia innej osoby prawnej, 
2) przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej 
– wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do: 
1) osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia: 
a) innej spółki niemającej osobowości prawnej, 
b) spółki kapitałowej; 
2) (uchylony) 
3) stowarzyszenia utworzonego w wyniku przekształcenia stowarzyszenia zwykłego. 
§ 3. Bank utworzony przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników majątkowych oddziału 
instytucji kredytowej, stanowiących przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, wstępuje we wszelkie przewidziane 
w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością tego oddziału. 
§ 4. Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną 
wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa przekształcanego przedsiębiorcy związane z prowa-
dzoną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów 
regulujących opodatkowanie spółek kapitałowych. 
§ 5. Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie udziału wkład w postaci 
swojego przedsiębiorstwa, wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa wniesionego przedsiębio r-
stwa, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie 
spółek niemających osobowości prawnej. 
Art. 93b.  Przepisy art. 93 i art. 93a § 1–3 stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń samorządowych 
zakładów budżetowych. 
Art. 93c. § 1. Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem podziału 
lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej 
dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami majątku. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie – także 
majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa. 
Art. 93d.  Przepisy art. 93–93c mają zastosowanie również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych 
na podstawie przepisów prawa podatkowego. 
Art. 93e. Przepisy art. 93–93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o unikaniu podwójnego opo-
datkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej. 
  
Dziennik Ustaw – 74 – Poz. 1540 
 
 Art. 94. Przepisy art. 93 § 1, art. 93d i art. 93e, z zastrzeżeniem art. 95, stosuje się również do nabywców przedsi ę-
biorstw państwowych oraz do spółek, które na podstawie przepisów  o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw 
państwowych56) nabyły lub przejęły te przedsiębiorstwa. 
Art. 95. § 1. Odpowiedzialność nabywców lub spółek, o których mowa w art. 94, z tytułu: 
1) odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zlikwidowanego przedsiębiorstwa, 
2) oprocentowania przypadających do zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług 
– ograniczona jest do odsetek (oprocentowania) naliczonych do dnia wykreślenia przedsiębiorstwa z rejestru przedsi ę-
biorstw państwowych57). 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności Skarbu Państwa lub gminy, powiatu albo wojewód z-
twa z tytułu oprocentowania nadpłat oraz oprocentowania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług. 
Art. 96. Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w art. 95, naliczane są nadal: 
1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub wydania 
decyzji w sprawie zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług; 
2) począwszy od dnia otrzymania przez organ podatkowy wniosku o zwrot nadpłaty lub o zwrot różnicy podatku od 
towarów i usług. 
Art. 97. § 1. Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 1a, 2 i 2a, przejmują przewidziane w przepisach prawa 
podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. 
§ 1a. Przedsiębiorstwo w spadku, w przypadku gdy ustanowiono zarząd sukcesyjny, wstępuje w przewidziane 
w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością 
gospodarczą, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie odrębnych ustaw. Przepis art. 26 
stosuje się odpowiednio. 
§ 1b. Do czasu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe 
i niemajątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również pr a-
wa nabyte przez przedsiębiorcę wynikające z decyzji wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2, są wykonywane przez 
zarządcę sukcesyjnego. 
§ 2. Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały prawa o charakterze niemają t-
kowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem 
dalszego prowadzenia tej działalności na ich rachunek. 
2a. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w przypadku dalszego prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo 
w spadku i ustanowienia zarządu sukcesyjnego. 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do praw i obowiązków z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika. 
§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych na podstawie prz e-
pisów prawa podatkowego. 
Art. 97a. § 1. Odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku ponoszą zapisobierca win-
dykacyjny kontynuujący prowadzenie tego przedsiębiorstwa, spadkobiercy zmarłego przedsiębiorcy, jeżeli nie został uczy-
niony zapis windykacyjny obejmujący przedsiębiorstwo w spadku, a także małżonek zmarłego przedsiębiorcy, któremu 
przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku. Przepis art. 98 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się także do osób, które uczestniczyły w powołaniu zarządcy sukcesyjnego, a następnie o d-
rzuciły spadek albo okazało się, że nie są spadkobiercami, z tym że osoby, które odrzuciły spadek, nie odpowiadają za 
zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku powstałe po dniu, w którym ten spadek odrzuciły, a osoby, które nie 
są spadkobiercami – za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku powstałe po dniu, w którym uprawomocniło 
się postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowano akt poświadczenia dziedziczenia albo wydano eu ropej-
skie poświadczenie spadkowe. 
§ 3. Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności osób, o których mowa w § 1 i 2. 
§ 4. Jeżeli deklaracja jest nieprawidłowa lub deklaracji nie złożono, organ podatkowy orzekając o zakresie odpowi e-
dzialności jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których mowa w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a. 
                                                           
56) Obecnie tytuł ustawy brzmi: o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników, na podstawie art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 
16 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. poz. 2260, z 2018 r. 
poz. 1669 
i 2159 oraz z 2019 r. poz. 730), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. 
57) Obecnie Krajowego Rejestru Sądowego na podstawie art. 86 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym 
(Dz. U. z 2021 r. poz. 112 oraz z 2020 r. poz. 2320), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. 
  
Dziennik Ustaw – 75 – Poz. 1540 
 
 Art. 98. § 1. Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy 
Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za: 
1) zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a; 
2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy; 
3) pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika lub inkasenta; 
4) niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług oraz ich oprocentowanie; 
5) opłatę prolongacyjną; 
6) koszty postępowania podatkowego; 
7) koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spadkodawcy powstałe do dnia otwa r-
cia spadku. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 99. Bieg terminów przewidzianych w art. 70, art. 71, art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 nie rozpoczyna się, a rozpoczęty 
ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia 
spadku lub zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły 2 lata od 
śmierci spadkodawcy. 
Art. 100. § 1. Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień poszczegó l-
nych spadkobierców na podstawie decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy oraz jego zobowiązań wynikają-
cych z prawidłowych deklaracji. 
§ 2. Jeżeli deklaracja złożona przez spadkodawcę jest nieprawidłowa lub deklaracji nie złożono, orzekając o zakresie 
odpowiedzialności lub uprawnień spadkobierców, organ podatkowy jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których 
mowa w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a. 
§ 3. Termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań wynikających z decyzji o zakresie jego odpowiedzialności 
wynosi 14 dni od dnia jej doręczenia. 
Art. 101. § 1. Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy oraz oprocentowanie niezwróconych z a-
liczek naliczonego podatku od towarów i usług naliczane są do dnia otwarcia spadku. 
§ 2. Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w § 1, naliczane są nadal w przypadku niedotrzymania 
przez spadkobierców terminu określonego w art. 100 § 3. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 102. § 1. (uchylony) 
§ 2. W miejsce strony zmarłej w toku postępowania w sprawach dotyczących praw i obowiązków wymienionych w art. 97 
wstępują jej spadkobiercy. 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do następców prawnych, o których mowa w art. 93–93c i art. 94. 
Art. 103. § 1. Organy podatkowe zawiadamiają spadkobierców o: 
1) złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji, zażaleniach na postanowienia i skargach do sądu administr a-
cyjnego; 
2) decyzjach wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, jeżeli nie upłynął termin płatności odroczonego podatku 
lub zaległości podatkowej lub termin płatności rat; 
3) decyzjach i postanowieniach, które zostały doręczone spadkodawcy, a w dniu jego śmierci nie upłynął jeszcze termin 
do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego; 
4) wszczętej kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej; 
5) złożonych przez spadkodawcę wnioskach o wszczęcie postępowania; 
6) postępowaniach wszczętych z urzędu wobec spadkodawcy. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, terminy do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu 
administracyjnego biegną ponownie od dnia doręczenia zawiadomienia. 
Art. 104. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 76 – Poz. 1540 
 
 Art. 105. § 1. Oprocentowanie z tytułu przypadających na rzecz spadkodawcy nadpłat oraz zwrotów podatków na-
liczane jest do dnia otwarcia spadku. 
§ 2. Przypadające na rzecz spadkodawcy nadpłaty oraz zwroty podatków, a także oprocentowanie z tych tytułów 
zwracane są poszczególnym spadkobiercom proporcjonalnie do ich udziału spadkowego określonego w prawomocnym 
postanowieniu sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanym akcie poświadczenia dziedziczenia złożonym 
w organie podatkowym. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. Oprocentowanie naliczane jest nadal, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku nie został dokonany w terminie 
15 dni od dnia złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu 
poświadczenia dziedziczenia. 
Art. 106. § 1. Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe 
spadkodawcy. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności zapisobiercy ograniczony jest do wartości otrzymanego zapisu. 
§ 3. Do odpowiedzialności zapisobiercy stosuje się odpowiednio przepisy art. 97 § 1 i art. 97a oraz art. 98– 103. 
Rozdział 15 
Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich 
Art. 107. § 1. W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika 
odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. 
§ 1a. Osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą prawnym podatnika za przejęte przez 
niego zaległości podatkowe. 
§ 2. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za: 
1) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów; 
2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; 
3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek; 
4) koszty postępowania egzekucyjnego. 
§ 3. Ogłoszenie upadłości podatnika lub jego następcy prawnego nie ma wpływu na naliczanie odsetek za zwłokę 
w odniesieniu do osoby trzeciej. 
Art. 108. § 1. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. 
§ 2. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed: 
1) upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania; 
2) dniem doręczenia decyzji: 
a) określającej wysokość zobowiązania podatkowego, 
b) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, 
c) w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, 
d) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę, 
e) określającej wysokość zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 oraz art. 52a; 
3) dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego – w przypadku, o którym mowa w § 3; 
4) dniem odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, zgodnie z przepisami o post ę-
powaniu egzekucyjnym w administracji – w przypadku, o którym mowa w § 3a. 
§ 3. W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się 
uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. 
§ 3a. W razie odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, zgodnie z przep i-
sami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości 
podatkowe podatnika lub płatnika z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 
pkt 1 nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której 
mowa w art. 53a. 
  
Dziennik Ustaw – 77 – Poz. 1540 
 
 § 4. Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być 
wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odst ą-
piono od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji admin i-
stracyjnej w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji admin i-
stracyjnej kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne.  
Art. 109. § 1. W sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy art. 29, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53 
§ 3, art. 54, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60, art. 64–66 oraz art. 76–76b stosuje się odpowiednio. 
§ 2. W razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone po dniu wydania decyzji 
o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za zwłokę od: 
1) zaległości podatkowych; 
2) należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1; 
3) niezwróconych w terminie zaliczek na naliczony podatek od towarów i usług. 
Art. 110. § 1. Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z byłym małżo n-
kiem za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w czasie trwania wspólności majątkowej, 
jednakże tylko do wysokości wartości przypadającego mu udziału w majątku wspólnym. 
§ 2. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie obejmuje: 
1) niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1; 
2) odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych powstałych po dniu uprawomocnienia się orzeczenia o rozwodzie. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia małżeństwa oraz separacji. 
Art. 111. § 1. Członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem prowadz ą-
cym działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wynikające z tej działalności i powstałe w okresie, w którym stale 
współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu, osiągając korzyści z prowadzonej przez niego działalności. 
§ 2. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie dotyczy osób, które w okresie stałego współdziałania z podatnikiem 
były osobami, wobec których na podatniku ciążył obowiązek alimentacyjny – w zakresie wynikającym z obowiązku 
alimentacyjnego. 
§ 3. Za członków rodziny podatnika uważa się zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, małżonków zstępnych, osobę p o-
zostającą w stosunku przysposobienia oraz pozostającą z podatnikiem w faktycznym pożyciu. 
§ 4. Przepis § 1 stosuje się również do małżonków, którzy zawarli umowę o ograniczeniu lub wyłączeniu wspólności 
majątkowej, których wspólność majątkowa została zniesiona przez sąd, oraz małżonków pozostających w separacji. 
§ 5. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1: 
1) ograniczona jest do wysokości uzyskanych korzyści; 
2) nie obejmuje niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, z wyjątkiem należności, które nie zostały 
pobrane od osób wymienionych w § 3 i 4. 
Art. 112. § 1. Nabywca przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa odpowiada całym swoim mają t-
kiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością 
gospodarczą, chyba że przy zachowaniu należytej staranności nie mógł wiedzieć o tych zaległościach. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Zakres odpowiedzialności nabywcy jest ograniczony do wartości nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorgan i-
zowanej części. 
§ 4. Zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje: 
1) należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1; 
2) odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o którym mowa w art. 107 § 2 pkt 3, powstałych 
po dniu nabycia. 
§ 5. Przepisu § 4 nie stosuje się do nabywców będących małżonkami lub członkami rodziny podatnika, o których 
mowa w art. 111 § 3. 
  
Dziennik Ustaw – 78 – Poz. 1540 
 
 § 6. Nabywca nie odpowiada za zaległości podatkowe, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu, o którym mowa 
w art. 306g. 
§ 7. Nabywca odpowiada również za zaległości podatkowe i inne należności zbywcy, wymienione w art. 107 § 2 
pkt 2–4, z zastrzeżeniem § 4 pkt 2, powstałe po dniu wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 306g, a przed dniem 
nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, jeżeli od dnia wydania zaświadczenia do dnia zbycia upłynęło 
więcej niż 30 dni. 
Art. 112a. Przepisu art. 112 nie stosuje się do nabycia w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym. 
Art. 112b.  Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą 
fizyczną odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe do dnia przekształcenia zaległości 
podatkowe przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. 
Art. 112c. Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie udziału swoje 
przedsiębiorstwo, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe do dnia wniesienia 
przedsiębiorstwa zaległości podatkowe związane z wniesionym przedsiębiorstwem. 
Art. 113. Jeżeli podatnik, za zgodą innej osoby, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej lub rzecz y-
wistych rozmiarów tej działalności, posługuje się lub posługiwał się imieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą tej osoby, 
osoba ta ponosi solidarną odpowiedzialność z podatnikiem całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe powstałe 
podczas prowadzenia tej działalności. 
Art. 114. § 1. Właściciel, samoistny posiadacz lub użytkownik wieczysty rzeczy lub prawa majątkowego pozostaj ą-
cy z użytkownikiem danej rzeczy lub prawa majątkowego w związku, o którym mowa w § 2, odpowiada za zaległości 
podatkowe użytkownika powstałe w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez użytkownika, jeżeli dana 
rzecz lub prawo są związane z działalnością gospodarczą lub służą do jej prowadzenia. 
§ 2. Związek, o którym mowa w § 1, ma miejsce, gdy podczas trwania użytkowania między: 
1) właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa majątkowego a ich uży t-
kownikiem lub 
2) osobami pełniącymi funkcje zarządzające, nadzorcze albo kontrolne w podmiocie będącym właścicielem, samoistnym 
posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa majątkowego a osobami pełniącymi takie funkcje 
w podmiocie będącym ich użytkownikiem 
– istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu przepisów o podatku doch o-
dowym albo wynikające ze stosunku pracy. 
§ 3. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, ograniczona jest do równowartości rzeczy lub praw majątkowych 
będących przedmiotem użytkowania. 
§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się odpowiednio do najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze. 
Art. 114a. § 1. Dzierżawca lub użytkownik nieruchomości odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatni-
kiem będącym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem samoistnym nieruchomości za zaległości p o-
datkowe z tytułu zobowiązań podatkowych wynikających z opodatkowania nieruchomości, powstałych podczas trwania 
dzierżawy lub użytkowania. 
§ 1a. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli między dzierżawcą lub użytkownikiem a podatnikiem istnieją powiązania o charakterze 
rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze stosunku 
pracy. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności dzierżawcy lub użytkownika nieruchomości nie obejmuje należności wymienionych 
w art. 107 § 2. 
Art. 115. § 1. Wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo 
komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległo ści 
podatkowe spółki. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zob o-
wiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz 
art. 52a powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów 
po rozwiązaniu spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po rozwiązaniu 
spółki, oraz za zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe po rozwiązaniu spółki, odpowiadają osoby będące 
wspólnikami w momencie rozwiązania spółki. 
  
Dziennik Ustaw – 79 – Poz. 1540 
 
 § 3. (uchylony) 
§ 4. Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, nie wymaga uprzedniego wydania decyzji w sprawach, 
o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2, a rozstrzygnięcie w tych sprawach następuje w decyzji orzekającej o odpowiedzialności. 
§ 5. Przepis § 4 stosuje się również w przypadku rozwiązania spółki. 
Art. 116. § 1. Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowi e-
dzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej 
w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki 
okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:58) 
1) nie wykazał, że: 
a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie 
restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. 
poz. 814 i 1298 oraz z 2021 r. poz. 1080 i 1177) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, 
o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, albo 
b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 
2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. 
§ 1a. Jeżeli obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstał i istniał wyłącznie w czasie, gdy prow a-
dzona była egzekucja przez zarząd przymusowy albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa na podstawie przepisów Kodeksu 
postępowania cywilnego, uznaje się, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarz ą-
du, o którym mowa w § 1. 
§ 2. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności 
upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a 
powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. 
§ 2a. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów po likwidacji spółki, za zaległości 
podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po likwidacji spółki, oraz zaległości wymienione w art. 52 
oraz art. 52a powstałe po likwidacji spółki, odpowiadają osoby pełniące obowiązki członka zarządu w momencie likwid a-
cji spółki. Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio. 
§ 3.59) W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prosta spółka akcyjna w orga-
nizacji lub spółka akcyjna w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik 
albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. 
§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki 
w organizacji. 
§ 5.60) W przypadku prostej spółki akcyjnej w organizacji, w której powołano radę dyrektorów, przepisy § 1–4 stos u-
je się odpowiednio do rady dyrektorów i dyrektorów. 
Art. 116a. § 1. Za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają solidarnie 
całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis art. 116 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Za zaległości podatkowe stowarzyszenia powstałe przed jego wpisem do właściwego rejestru odpowiadają sol i-
darnie osoby działające na rzecz stowarzyszenia do chwili wpisu. 
§ 3. Członek zarządu stowarzyszenia zwykłego odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze stowarzyszeniem 
i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe stowarzyszenia. 
§ 4. W przypadku gdy stowarzyszenie zwykłe nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe stowarzyszenia odpo-
wiada całym swoim majątkiem członek stowarzyszenia solidarnie ze stowarzyszeniem i pozostałymi członkami. 
§ 5. Do odpowiedzialności podatkowej, o której mowa w § 3 i 4, stosuje się odpowiednio przepisy art. 115 § 2 i 4. 
                                                           
58) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks 
spó
łek handlowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1655, z 2020 r. poz. 288 oraz z 2021 r. poz. 187), która weszła w życie 
z dniem 1 lipca 2021 r. 
59) W brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 58. 
60) Dodany przez art. 10 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 58. 
  
Dziennik Ustaw – 80 – Poz. 1540 
 
 Art. 116b. § 1. Likwidatorzy spółki, z wyjątkiem likwidatorów ustanowionych przez sąd, odpowiadają za zaległości 
podatkowe spółki powstałe w czasie likwidacji. 
§ 2. Likwidatorzy innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają za zaległości podatkowe tych osób 
powstałe w czasie likwidacji. 
§ 3. Do odpowiedzialności likwidatorów przepisy art. 116 i art. 116a stosuje się odpowiednio. 
Art. 117. § 1. Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału (osoby nowo zawiązane) 
odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe osoby prawnej dzielonej, jeżeli majątek przejmowany 
na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie – także majątek osoby prawnej dzielonej, nie stanowi zorganizowanej 
części przedsiębiorstwa. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych ograniczony 
jest do wartości aktywów netto nabytych, wynikających z planu podziału. 
§ 3. Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych przy podziale 
przez wydzielenie ograniczony jest do zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych do dnia wydzielenia. 
§ 4. Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio do orzekania o odpowiedzialności podatkowej za zaległości poda t-
kowe osoby prawnej wykreślonej z właściwego rejestru na skutek jej podziału. 
Art. 117a. § 1. Gwarant lub poręczyciel, którego zabezpieczenie zostało przyjęte przez organ podatkowy, odpowiada 
całym swoim majątkiem, solidarnie z podatnikiem, płatnikiem, inkasentem, ich następcą prawnym lub osobą trzecią, za 
zobowiązanie wynikające z decyzji, która jest przedmiotem zabezpieczenia, wraz z odsetkami za zwłokę, oraz kosztami 
postępowania egzekucyjnego powstałymi w związku z wykonaniem tej decyzji – do wysokości kwoty gwarancji lub por ę-
czenia i w terminie wskazanym w gwarancji lub poręczeniu. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się do gwaranta lub poręczyciela, którego zabezpieczenie zostało przyjęte przez organ poda t-
kowy, w związku ze zwrotem podatku od towarów i usług. 
Art. 117b.  § 1. Podatnik, o którym mowa w art. 105a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, 
odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego na jego rzecz dostawy 
towarów w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o podatku od towarów i usług. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności podatkowej nie obejmuje należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, 3 i 4 oraz 
odsetek za zwłokę powstałych przed dniem wydania decyzji o tej odpowiedzialności. 
Art. 117ba.  § 1. Podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług , 
na rzecz którego dokonano dostawy towarów lub świadczenia usług, odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem wraz 
z dostawcą towarów lub usługodawcą zarejestrowanym na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT 
czynny za jego zaległości podatkowe w części podatku od towarów i usług proporcjonalnie przypadającej na tę dostawę 
towarów lub to świadczenie usług, jeżeli zapłata należności za dostawę towarów lub świadczenie usług, potwierdzone 
fakturą, została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, 
o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.  
§ 2. Podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, który na po d-
stawie umowy zawartej z dostawcą towarów lub usługodawcą zarejestrowanym na potrzeby podatku od towarów i usług 
jako podatnik VAT czynny albo z nabywcą towarów lub usługobiorcą jest obowiązany do pobrania należności od naby w-
cy towarów lub usługobiorcy za dostawę towarów lub świadczenie usług, potwierdzone fakturą, i przekazania jej w całości 
albo części dostawcy towarów lub usługodawcy, odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem wraz z dostawcą towarów 
lub usługodawcą za jego zaległości podatkowe w części podatku od towarów i usług proporcjonalnie przypadającej na tę 
należność, jeżeli dokonał zapłaty tej należności przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu 
w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.  
§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli zapłata należności przez podatnika:  
1) wynika z transakcji innej niż określona w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców lub  
2) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, 
o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a podatnik złożył 
przy pierwszej zapłacie należności przelewem na ten rachunek zawiadomienie o zapłacie należności na ten rachunek 
do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla podatnika, który dokonał zapłaty należności, w terminie 7 dni od 
dnia zlecenia przelewu, lub  
  
Dziennik Ustaw – 81 – Poz. 1540 
 
 3) została dokonana przelewem na rachunek banku lub rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej:  
a) służący do dokonywania rozliczeń z tytułu nabywanych przez ten bank lub tę kasę wierzytelności pieniężnych 
lub 
b) wykorzystywany przez ten bank lub tę kasę do pobrania należności od nabywcy towarów lub usługobiorcy za 
dostawę towarów lub świadczenie usług, potwierdzone fakturą, i przekazania jej w całości albo części dostawcy 
towarów lub usługodawcy, lub  
c) prowadzony przez ten bank lub tę kasę w ramach gospodarki własnej, niebędący rachunkiem rozliczeniowym  
– jeżeli odpowiednio bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub podmiot będący wystawcą faktury, 
wraz z informacją o numerze rachunku do zapłaty, przekazali podatnikowi informację, że rachunek wskazany do zapłaty 
jest rachunkiem, o którym mowa w lit. a, b lub c, lub  
4) została dokonana z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art. 108a ustawy z dnia 
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lub  
5) wynika z faktury dokumentującej czynności z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów, 
importu usług lub dostawy towarów rozliczanej przez nabywcę.  
§ 4. Zawiadomienie, o którym mowa w § 3 pkt 2, zawiera:  
1) numer identyfikacyjny, firmę (nazwę) oraz adres siedziby albo, w przypadku podatnika będącego osobą fizyczną, 
imię i nazwisko oraz adres stałego miejsca prowadzenia działalności, a w przypadku nieposiadania stałego miejsca 
prowadzenia działalności – adres miejsca zamieszkania, podatnika, który dokonał zapłaty należności;  
2) dane wystawcy faktury wskazane na fakturze (numer identyfikacyjny, nazwę albo imię i nazwisko oraz adres);  
3) numer rachunku, na który dokonano zapłaty należności;  
4) wysokość należności zapłaconej przelewem na rachunek, o którym mowa w pkt 3, i dzień zlecenia przelewu na ten 
rachunek.  
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia, 
o którym mowa w § 3 pkt 2, wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego jego wypełnienia, uwzględniając konieczność 
uproszczenia i usprawnienia procesu składania zawiadomień. 
Art. 117bb.  (uchylony) 
Art. 117c.  Pełnomocnik, o którym mowa w art. 96 ust. 4b ustawy o podatku od towarów i usług, odpowiada całym 
swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za zaległości podatkowe podatnika powstałe z tytułu czynności wykonanych 
w ciągu 6 miesięcy od dnia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego, na zasadach określonych w prze-
pisach o podatku od towarów i usług. Przepisu art. 107 § 2 nie stosuje się. 
Art. 117d. § 1. Zarządca sukcesyjny odpowiada solidarnie z podatnikiem oraz osobami, o których mowa w art. 97a 
§ 1 i 2, całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe związane z działalnością przedsiębiorstwa w spadku, z zastrz e-
żeniem § 4. Egzekucja z majątku zarządcy sukcesyjnego może być prowadzona w przypadku, gdy egzekucja z majątku 
podatnika oraz osób, o których mowa w art. 97a § 1 i 2, okaże się bezskuteczna. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności zarządcy sukcesyjnego jest ograniczony do zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań, 
których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego tej funkcji, oraz zaległości wymienionych w art. 52 oraz 
art. 52a powstałych w czasie pełnienia funkcji przez tego zarządcę sukcesyjnego. 
§ 3. Za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po dniu wygaśnięcia zarządu 
sukcesyjnego, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe po dniu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego 
odpowiada osoba pełniąca funkcję zarządcy sukcesyjnego w dniu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego. Przepisy § 1 zdanie 
drugie oraz art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio. 
§ 4. Za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały od otwarcia spadku do dnia ustanowienia zarządu 
sukcesyjnego lub wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego i od dnia, w którym zarządca sukcesyjny 
przestał pełnić swoją funkcję, do dnia powołania kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, 
oraz zaległości wymienione w art. 52 i art. 52a powstałe w tych okresach odpowiada ca łym swoim majątkiem zarządca 
faktyczny, który dokonał czynności skutkującej powstaniem zobowiązania podatkowego. Zarządcą faktycznym jest osoba, 
która faktycznie zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi przedsiębiorstwa w spadku. Przepisy 
§ 1 zdanie drugie oraz art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio.  
  
Dziennik Ustaw – 82 – Poz. 1540 
 
 Art. 118. § 1. Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kale n-
darzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, a w przypad ku, o którym mowa: 
1) w art. 117b § 1 – jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce dostawa towarów, upłynęły 3 lata; 
2) w art. 117c – jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym upływa 6-miesięczny okres od dnia zarejestrowania 
podatnika jako podatnika VAT czynnego, upłynęły 3 lata.  
§ 2. Przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje po upływie 3 lat od końca 
roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy 
art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. 
Art. 119. § 1. Kwota, o której mowa w art. 41 § 1, podlega w każdym roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym 
wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszych dwóch kwartałach danego roku w stosunku do 
analogicznego okresu poprzedniego roku, a jeżeli wskaźnik ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego , 
ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 15 sierpnia 
danego roku, kwotę, o której mowa w art. 41 § 1, w zaokrągleniu do pełnych setek złotych, z pominięciem dziesiątek złotych. 
DZIAŁ IIIA 
Przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania 
Rozdział 1 
Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania 
Art. 119a. § 1. Czynność nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli osiągnięcie tej korzyści, sprzecznej 
w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, było głównym lub jednym 
z głównych celów jej dokonania, a sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania). 
§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skutki podatkowe czynności określa się na podstawie takiego stanu rzeczy, jaki 
mógłby zaistnieć, gdyby dokonano czynności odpowiedniej. 
§ 3. Za odpowiednią uznaje się czynność, której podmiot mógłby w danych okolicznościach dokonać, jeżeli działałby 
rozsądnie i kierował się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem 
lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, a sposób działania nie byłby sztuczny. Czynność odpowiednia może polegać 
także na zaniechaniu działania. 
§ 4. Jeżeli w toku postępowania strona wskaże czynność odpowiednią, skutki podatkowe określa się na podstawie 
takiego stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby dokonano tej czynności. 
§ 5. Przepisy § 2–4 nie mają zastosowania, jeżeli okoliczności wskazują, że osiągnięcie korzyści podatkowej było 
jedynym celem dokonania czynności, o której mowa w § 1. W takiej sytuacji skutki podatkowe określa się na podstawie 
takiego stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby czynności nie dokonano. 
§ 6. Jeżeli korzyść podatkowa została osiągnięta w rezultacie dokonania czynności, o której mowa w § 1, w wyniku 
zastosowania przepisu ustawy podatkowej określającego warunki przyznania zwolnienia podmiotowego lub przedmiotowego , 
wyłączenia z podstawy opodatkowania, w tym wyłączenia przychodów (dochodów) z opodatkowania, lub odliczenia od 
przychodu, dochodu lub podatku, to skutki podatkowe określa się na podstawie stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby 
dany przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania. Przepisów § 2–5 nie stosuje się. 
§ 7. Jeżeli dokonane przez stronę cofnięcie skutków unikania opodatkowania, o którym mowa w art. 81b § 1a, w całości 
uwzględnia ocenę prawną organu podatkowego związaną z unikaniem opodatkowania, zawartą w zawiadomieniu wydanym 
na podstawie art. 200 § 3, organ podatkowy zawiera w decyzji wskazanie korzyści podatkowej lub dochodu stanowiącego 
podstawę ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 58d. 
Art. 119b.  § 1. Decyzji wydawanej z zastosowaniem art. 119a nie wydaje się: 
1) (uchylony) 
2) do podmiotu, który uzyskał opinię zabezpieczającą – w zakresie objętym opinią, do dnia doręczenia uchylenia lub 
zmiany opinii zabezpieczającej; 
3) (uchylony) 
4) do podatku od towarów i usług oraz do opłat i niepodatkowych należności budżetowych; 
5) (uchylony) 
6) do podmiotu, który zawarł porozumienie podatkowe, o którym mowa w art. 20zb pkt 3, w zakresie objętym tym 
porozumieniem.  
§ 2. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 83 – Poz. 1540 
 
 Art. 119c.  § 1. Sposób działania nie jest sztuczny, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że 
podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi z prawem celami zastosowałby ten sposób działania w dominującej 
mierze z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych. Do przyczyn, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie zalicza się 
celu osiągnięcia korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu. 
§ 2. Na ocenę, że sposób działania był sztuczny, może wskazywać w szczególności występowanie: 
1) nieuzasadnionego dzielenia operacji lub 
2) angażowania podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego, lub 
3) elementów prowadzących do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem 
czynności, lub 
4) elementów wzajemnie się znoszących lub kompensujących, lub 
5) ryzyka gospodarczego przewyższającego spodziewane korzyści inne niż podatkowe w takim stopniu, że należy 
uznać, że działający rozsądnie podmiot nie wybrałby tego sposobu działania, lub 
6) sytuacji, w której osiągnięta korzyść podatkowa nie ma odzwierciedlenia w poniesionym przez podmiot ryzyku 
gospodarczym lub jego przepływach pieniężnych, lub 
7) zysku przed opodatkowaniem, który jest nieznaczny w porównaniu do korzyści podatkowej, która nie wynika bezp o-
średnio z rzeczywiście poniesionej ekonomicznej straty, lub 
8) angażowania podmiotu, który nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej lub nie pełni istotnej funkcji ek o-
nomicznej, lub który posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju lub na terytorium określonym w przepisach 
wydanych na podstawie art. 23v ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych 
lub art. 11j ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. 
Art. 119d.  Przy ocenie, czy osiągnięcie korzyści podatkowej było głównym lub jednym z głównych celów dokonania 
czynności, bierze się pod uwagę cele ekonomiczne czynności wskazane przez stronę. 
Art. 119e.  (uchylony) 
Art. 119f. § 1. W rozumieniu niniejszego działu czynność oznacza także zespół powiązanych ze sobą czynności, 
dokonanych przez te same bądź różne podmioty. 
§ 2. (uchylony) 
Rozdział 2 
Postępowanie podatkowe w przypadku unikania opodatkowania 
Art. 119g. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wszczyna postępowanie podatkowe lub, w drodze postanowienia, 
w całości lub w części na wniosek organu podatkowego przejmuje do dalszego prowadzenia postępowanie podatkowe, 
kontrolę
 podatkową lub kontrolę celno-skarbową, jeżeli w sprawach: 
1) określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, 
2) określenia wysokości straty podatkowej, 
3) stwierdzenia nadpłaty lub określenia wysokości nadpłaty albo zwrotu podatku, 
4) odpowiedzialności płatnika za podatek niepobrany lub pobrany a niewpłacony, oraz odpowiedzialności podatnika za 
podatek niepobrany przez płatnika, 
5) o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobiercy 
– może być wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a. 
§ 2. W przypadku podatków, do których ustalania lub określania uprawnieni są wójt, burmistrz (prezydent miasta), 
starosta lub marszałek województwa, Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek właściwego organu podatkow e-
go może wyłącznie przejąć postępowanie podatkowe. 
§ 3. Przejmując kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową, Szef Krajowej Administracji Skarbowej z urzędu 
ją zawiesza i jednocześnie wszczyna postępowanie podatkowe. Do zawieszonej kontroli podatkowej lub kontroli celno-
-skarbowej przepisy art. 201 § 3 i art. 206 stosuje się odpowiednio. 
§ 4. W
 postanowieniu, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje, w jakim zakresie 
przejmuje postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową. 
  
Dziennik Ustaw – 84 – Poz. 1540 
 
 § 5. Czynności dokonane przez organ podatkowy przed przejęciem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej 
lub kontroli celno-skarbowej pozostają w mocy. 
§ 6. Postanowienie o przejęciu postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej dorę-
cza się stronie albo kontrolowanemu oraz organowi, który prowadził postępowanie lub kontrolę. 
§ 7. W przypadku gdy będąca stroną postępowania podatkowego spółka cywilna, jawna, partnerska, komandytowa 
albo komandytowo-akcyjna została rozwiązana w jego trakcie, postępowanie podatkowe kończy się decyzją, o której mowa 
w art. 115 § 4. 
§ 8. Jeżeli w sprawie może być wydana decyzja z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści, prz e-
pisy art. 119a § 7 oraz niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. 
Art. 119ga. § 1. Wniosek określony w art. 119g § 1 i 2 zawiera w szczególności oznaczenie strony lub kontrolow a-
nego, zakres prowadzonego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, opis ustaleń 
faktycznych, informację o stwierdzonych nieprawidłowościach oraz uzasadnienie odnośnie do możliwości zastosowania 
art. 119a wraz ze wskazaniem korzyści podatkowej oraz sposobu jej wyliczenia. 
§ 2. Przed przejęciem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej Szef Krajowej 
Administracji Skarbowej może zlecić organowi podatkowemu przeprowadzenie dodatkowych czynności. 
§ 3. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przejmuje do dalszego prowadzenia postępowanie podatkowe, kontrolę 
podatkową lub kontrolę celno-skarbową, jeżeli z załączonych do wniosku akt postępowania, w tym zgromadzonych dowodów, 
wynika, że w sprawie może zostać wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a. 
§ 4. W przypadku niespełnienia przesłanek określonych w § 1 lub 3 Szef Krajowej Administracji Skarbowej zwraca 
akta sprawy właściwemu organowi podatkowemu. 
Art. 119gb.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może odmówić wszczęcia postępowania podatkowego lub 
odmówić przejęcia postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, a postępowanie wszczęte 
lub przejęte może umorzyć lub przekazać właściwemu organowi podatkowemu, jeżeli zastosowanie innych niż art. 119a 
przepisów prawa podatkowego pozwala na przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania. 
§ 2. W przypadku określonym w § 1 Szef Krajowej Administracji Skarbowej może umorzyć wszczęte na podstawie 
art. 119g § 3 postępowanie podatkowe, a przejętą kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową przekazać organowi 
podatkowemu. 
§ 3. W sprawie przekazania, o którym mowa w § 1 i 2, wydaje się postanowienie, które doręcza się stronie oraz organowi 
podatkowemu, któremu sprawa jest przekazywana. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają w mocy. 
Art. 119gc.  Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wystąpić do właściwego organu podatkowego, o którym 
mowa w art. 119g § 2, o zajęcie stanowiska w sprawie w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia 
doręczenia wystąpienia. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może w tym celu udostępnić organowi podatkowemu do 
wglądu akta postępowania podatkowego. 
Art. 119gd.  § 1. Organem podatkowym właściwym do wydania decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, 
w toku postępowania podatkowego określonego w niniejszym rozdziale albo przed wszczęciem lub przejęciem postęp o-
wania podatkowego na podstawie art. 119g § 1 lub 3 jest organ podatkowy określony w art. 13 § 1 pkt 1. 
§ 2. Wydanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, w toku postępowania podatkowego określonego 
w niniejszym rozdziale albo przed wszczęciem lub przejęciem postępowania podatkowego na podstawie art. 119g § 1 lub 
3 następuje po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Przepisów art. 209 § 2 i 5 nie stosuje się.  
Art. 119h. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w toku postępowania, zasięgnąć opinii Rady co do z a-
sadności zastosowania art. 119a. 
§ 2. Na wniosek strony zgłoszony w odwołaniu od decyzji wydanej w sprawie, o której mowa w art. 119g § 1, Szef 
Krajowej Administracji Skarbowej zasięga opinii Rady, chyba że wcześniej opinia została wydana. Decyzja w sprawie, 
o której mowa w art. 119g § 1, wydana w pierwszej instancji zawiera pouczenie o prawie złożenia wnios ku o zasięgnięcie 
opinii Rady. 
§ 3. Występując o opinię, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje akta sprawy Radzie. O wystąpieniu 
o opinię Szef Krajowej Administracji Skarbowej niezwłocznie informuje stronę. 
§ 4. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została wydana z zastosow a-
niem art. 119a § 7. 
  
Dziennik Ustaw – 85 – Poz. 1540 
 
 Art. 119i.  § 1. Rada może zwrócić się do strony oraz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o udzielenie informacji 
i wyjaśnień dotyczących sprawy, w której Szef Krajowej Administracji Skarbowej zwrócił się do Rady o wydanie opinii. 
§ 2. Strona i Szef Krajowej Administracji Skarbowej z własnej inicjatywy mogą przedłożyć Radzie swoje stanowisko 
na piśmie. Strona może dostarczyć Radzie dodatkowe dokumenty. 
§ 3. Na zaproszenie przewodniczącego w posiedzeniu Rady, którego przedmiotem jest wyrażenie opinii co do zasadności 
zastosowania art. 119a, lub w jego części może uczestniczyć przedstawiciel Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz 
strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik. Zaproszenie przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo 
strony do udziału w posiedzeniu wymaga skierowania zaproszenia w takim samym zakresie także odpowiednio do strony 
albo przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4.61) Rada wydaje pisemną opinię co do zasadności zastosowania art. 119a wraz z uzasadnieniem. 
§ 4.62) Rada wydaje na piśmie opinię co do zasadności zastosowania art. 119a wraz z uzasadnieniem.  
§ 5. Opinię wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania akt 
sprawy. Do tego terminu nie wlicza się terminów wyznaczonych przez Radę na udzielenie przez stronę lub Szefa Krajowej 
Administracji Skarbowej informacji i wyjaśnień dotyczących sprawy. 
§ 6. Opinię doręcza się Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz stronie. 
§ 7.63) Członek Rady, który nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w opinii Rady lub z jego uzasadnieniem, może 
zgłosić zdanie odrębne, sporządzając jego pisemne uzasadnienie. Członkowie Rady mogą zgłosić wspólne zdanie odrębne. 
Zdania odrębne podlegają doręczeniu wraz z opinią Rady. 
§ 7.64) Członek Rady, który nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w opinii Rady lub z jego uzasadnieniem, 
może zgłosić zdanie odrębne, sporządzając na piśmie jego uzasadnienie. Członkowie Rady mogą zgłosić wspólne 
zdanie odrębne. Zdania odrębne podlegają doręczeniu wraz z opinią Rady.  
§ 8. Po wydaniu opinii albo po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w § 5 Rada zwraca akta sprawy Szef o-
wi Krajowej Administracji Skarbowej. Otrzymane przez Radę od strony informacje, wyjaśnienia oraz dokumenty włącza 
się do akt sprawy. 
§ 9. Organ podatkowy pomija opinię Rady wydaną z uchybieniem terminowi określonemu w § 5. 
§ 10. (uchylony) 
Art. 119j. § 1. Podmiot inny niż strona postępowania zakończonego decyzją wydaną w sprawie, o której mowa 
w art. 119g § 1, uczestniczący w czynności, której skutki podatkowe określono w tej decyzji, z wyłączeniem skutków 
podatkowych określonych na podstawie art. 119a § 6, może skorygować swoją deklarację, uwzględniając treść decyzji, 
a także wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku, jeżeli decyzja jest ostateczna, a w przypadku 
złożenia skargi – jeżeli sąd administracyjny prawomocnie oddalił skargę na tę decyzję, oraz decyzja ta została wykonana 
w całości. 
§ 2. W terminie miesiąca od dnia spełnienia przesłanek wskazanych w § 1 Szef Krajowej Administracji Skarbowej, 
w drodze postanowienia, zawiadamia podmiot, o którym mowa w tym przepisie, o możliwości złożenia korekty deklaracji 
lub wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku. Postanowienie zawiera opis skutków podatkowych dotyczących 
tego podmiotu oraz pouczenie o terminie złożenia korekty deklaracji lub wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku . 
Do postanowienia, o którym mowa w zdaniu pierwszym, przepisu art. 293 nie stosuje się. 
§ 3. Korektę deklaracji oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku związane z realizacją uprawnień, 
o których mowa w § 1, należy złożyć w terminie miesiąca od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 2. 
§ 4. Termin określony w § 3 nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres, w którym złożenie korekty 
deklaracji lub wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku z uwagi na prowadzoną kontrolę podatkową, kontrolę 
celno-skarbową lub postępowanie podatkowe nie jest skutecznie możliwe. 
§ 5. W sytuacji określonej w § 4, na żądanie podmiotu będącego stroną postępowania podatkowego, organ podatkowy 
uwzględnia uprawnienia wynikające z § 1. 
Art. 119k. § 1. W razie stwierdzenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 119a, Szef Krajowej 
Administracji Skarbowej umarza postępowanie lub przekazuje, w drodze postanowienia, sprawę właściwemu organowi 
podatkowemu. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają w mocy. 
                                                           
61) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 62. 
62) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
63) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 64. 
64) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 86 – Poz. 1540 
 
 § 1a. W razie stwierdzenia w postępowaniu odwoławczym, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania 
art. 119a, organ odwoławczy uchyla w całości decyzję organu pierwszej instancji i umarza postępowanie lub przekazuje 
sprawę właściwemu organowi podatkowemu. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają w mocy. 
§ 2. Wydanie decyzji ostatecznej z zastosowaniem art. 119a stanowi w przejętym zakresie zakończenie kontroli p o-
datkowej lub kontroli celno-skarbowej. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. Postanowienie i decyzję, o których mowa w § 1 i 1a, doręcza się stronie oraz organowi, któremu sprawa lub p o-
stępowanie są przekazywane. 
Art. 119l.  W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy działu IV oraz przepisy art. 45, 
art. 46, art. 49, art. 49b i art. 51 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. 
Rozdział 3 
Rada do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania 
Art. 119m.  § 1. Rada jest niezależnym organem, którego zadaniem jest opiniowanie zasadności zastosowania art. 119a 
lub środków ograniczających umowne korzyści w indywidualnych sprawach. 
§ 2. Zadaniem Rady jest także opiniowanie projektów ustaw podatkowych i zmian w przepisach prawa podatkowego 
zawartych w innych aktach normatywnych związanych z przeciwdziałaniem unikaniu opodatkowania. 
§ 3. Na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych, o którym mowa w art. 86k § 2, Rada może również 
wydawać opinie dotyczące przedstawionych założeń lub projektów ogólnych wyjaśnień, o których mowa w art. 86k § 2. 
§ 4. Rada może wydawać opinie w sprawach dotyczących cofnięcia skutków unikania opodatkowania. 
Art. 119n.  Radę powołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych na czteroletnią kadencję. Rada działa 
do dnia powołania Rady kolejnej kadencji, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia upływu kadencji. 
Art. 119o. § 1. W skład Rady wchodzą: 
1) 2 osoby wskazane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych; 
2) 1 osoba wskazana przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego spośród sędziów Naczelnego Sądu Administr a-
cyjnego w stanie spoczynku; 
3) 2 osoby powołane spośród pracowników szkół wyższych, jednostek organizacyjnych Polskiej Akademii Nauk lub 
instytutów badawczych w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2020 r. 
poz. 1383 oraz z 2021 r. poz. 1192 ); 
4) 1 osoba wskazana przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego jako przedstawiciel jednostek sam o-
rządu terytorialnego; 
5) 1 osoba będąca doradcą podatkowym, wskazana przez Krajową Radę Doradców Podatkowych; 
6) 1 osoba wskazana przez Ministra Sprawiedliwości; 
7) 1 osoba wskazana przez Radę Dialogu Społecznego. 
§ 2. Do Rady może być powołana osoba, która: 
1) ma wiedzę, doświadczenie i autorytet w zakresie prawa podatkowego, systemu finansowego, rynków finansowych, 
obrotu gospodarczego lub międzynarodowego prawa gospodarczego dające rękojmię prawidłowej realizacji zadań 
Rady; 
2) ma obywatelstwo polskie; 
3) korzysta z pełni praw publicznych; 
4) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 
5) nie była prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe; 
6) jest nieskazitelnego charakteru. 
  
Dziennik Ustaw – 87 – Poz. 1540 
 
 § 3.65) Podmiot wskazujący członka Rady ocenia spełnianie przez niego przesłanek określonych w § 2 pkt 1 i 6. Osoby, 
o których mowa w § 1 pkt 3, minister właściwy do spraw finansów publicznych powołuje po zasięgnięciu pisemnej opinii 
podmiotów zatrudniających te osoby. 
§ 3. Podmiot wskazujący członka Rady ocenia spełnianie przez niego przesłanek określonych w § 2 pkt 1 i 6. 
Osoby, o których mowa w § 1 pkt 3, minister właściwy do spraw finansów publicznych powołuje po zasięgnięciu 
przedstawionej na piśmie opinii podmiotów zatrudniających te osoby.66) 
§ 4. Przed powołaniem w skład Rady osoba powoływana składa oświadczenie o spełnieniu przesłanek, o których 
mowa w § 2 pkt 2–5. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w celu wyłonienia kandydatów na członków Rady, o których 
mowa w § 1 pkt 3, zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń kandydatów na członków Rady. Ogłoszenie 
zawiera w szczególności termin składania zgłoszeń nie krótszy niż 30 dni od dnia zamieszczenia ogłoszenia, sposób 
i miejsce składania zgłoszeń. 
Art. 119p.  § 1. Przed upływem kadencji członkostwo w Radzie wygasa w razie śmierci członka, rezygnacji z człon-
kostwa w Radzie lub zaprzestania spełniania przez członka którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 119o § 2 
pkt 2–6. Wygaśnięcie członkostwa stwierdza minister właściwy do spraw finansów publicznych. 
§ 1a. Wygaśnięcie członkostwa w Radzie z uwagi na zaprzestanie spełniania przez członka przesłanki, o której mowa 
w art. 119o § 2 pkt 6, jest skuteczne, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia Radzie informacji, popartej szczegółowym 
uzasadnieniem w tym zakresie, Rada nie wyrazi sprzeciwu. Uchwała w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu może zostać 
podjęta w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów, w obecności co najmniej połowy składu Rady. Członek 
Rady, którego głosowanie dotyczy, nie posiada prawa głosu oraz nie jest zaliczany do składu Rady w tym głosowaniu. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek przewodniczącego Rady może odwołać członka 
Rady w razie nieusprawiedliwionego niewykonywania przez niego obowiązków lub nienależytego ich wykonywania, 
w szczególności przyczynienia się do uchybienia terminowi wydania opinii na wniosek strony, lub trwałej niemożności 
ich wykonywania. Odwołanie przewodniczącego Rady nie wymaga wniosku, o którym mowa w zdaniu pierwszym. 
Art. 119q. § 1. Wygaśnięcie członkostwa w Radzie lub odwołanie członka Rady nie wstrzymuje jej prac, chyba że skład 
Rady uległ zmniejszeniu o więcej niż 2 członków. 
§ 2. Osoba powołana w miejsce członka Rady, którego członkostwo ustało wskutek odwołania lub wygasło, pełni 
funkcję do upływu kadencji Rady. 
Art. 119r. § 1. Rada wybiera przewodniczącego spośród swoich członków w głosowaniu tajnym, zwykłą większością 
głosów, w obecności co najmniej połowy składu Rady, na pierwszym posiedzeniu zwołanym przez ministra właściwego 
do spraw finansów publicznych, odbywającym się nie później niż w terminie miesiąca od dnia powołania Rady. 
§ 2. Jeżeli przewodniczący nie zostanie wybrany na pierwszym posiedzeniu, wybiera go minister właściwy do spraw 
finansów publicznych. 
§ 3. Przewodniczący pełni funkcję do końca kadencji Rady. W razie złożenia przez niego rezygnacji z funkcji prze-
wodniczącego, wygaśnięcia jego członkostwa lub jego odwołania, stosuje się odpowiednio tryb wyboru przewodniczącego 
określony w § 1, z tym że minister właściwy do spraw finansów publicznych zwołuje posiedzenie Rady tylko w przypadku , 
gdy nie zostało ono zwołane przez dotychczasowego przewodniczącego w okresie pełnienia przez niego funkcji. 
Art. 119s. § 1. Przewodniczący Rady: 
1) kieruje jej pracami; 
2) zwołuje posiedzenia Rady; 
3) wyznacza członków Rady, których zadaniem jest sporządzenie projektu uzasadnienia opinii Rady co do zasadności 
zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści w indywidualnej sprawie; 
4) informuje ministra właściwego do spraw finansów publicznych o każdym przypadku uchybienia przez Radę term i-
nowi określonemu w art. 119i § 5, podając przyczyny tego uchybienia oraz wskazując członków Rady, którzy się do 
tego przyczynili. 
§ 2. Stanowisko co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści w indywidualnej 
sprawie Rada przyjmuje na posiedzeniu bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy składu Rady. 
                                                           
65) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 66. 
66) Zdanie drugie ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 88 – Poz. 1540 
 
 § 3. Szczegółowy tryb pracy Rady określa regulamin uchwalony przez nią zwykłą większością głosów w obecności 
co najmniej połowy składu Rady. 
§ 4. Obsługę prac Rady zapewnia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wydatki związane z działa-
niem Rady są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów pub-
licznych. 
§ 5. Sekretarz Rady jest powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
Sekretarzem Rady może być wyłącznie pracownik urzędu obsługującego tego ministra. 
§ 6. Do zadań sekretarza Rady należy organizacja posiedzeń Rady, w szczególności zapewnienie obsługi finansowej 
związanej z funkcjonowaniem Rady oraz sprawowanie obsługi administracyjno-biurowej Rady. 
§ 7. Sekretarz może uczestniczyć w posiedzeniach Rady bez prawa głosu. 
Art. 119t. Opinie Rady, po usunięciu danych identyfikujących stronę oraz inne podmioty wskazane w jej treści, są 
niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych. 
Art. 119u.  Do wyłączenia członków Rady w zakresie wydawania opinii w poszczególnych sprawach stosuje się o d-
powiednio przepisy art. 130 § 1 i 2. 
Art. 119v. § 1. Przewodniczącemu oraz sekretarzowi Rady przysługuje wynagrodzenie za każdy miesiąc, w którym 
odbyło się posiedzenie Rady. 
§ 2. Członkom Rady przysługuje: 
1) wynagrodzenie za udział w pracach Rady, w tym za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska zawartego 
w opinii, z zastrzeżeniem § 3, przy czym sposób podziału wynagrodzenia za sporządzenie projektu uzasadnienia sta-
nowiska zawartego w opinii między członków Rady wskazuje przewodniczący Rady; 
2) zwrot kosztów podróży i noclegów obejmujący świadczenia przewidziane w przepisach o należnościach przysług u-
jących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży 
służbowej na obszarze kraju, w tym diety i ryczałty. 
§ 3. W przypadku wydania opinii z uchybieniem terminu określonego w art. 119i § 5 członkowi Rady, który przy-
czynił się do uchybienia temu terminowi, nie przysługuje wynagrodzenie za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska 
zawartego w opinii. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wysokość: 
a) wynagrodzenia: przewodniczącego Rady, sekretarza Rady oraz członka Rady za uczestniczenie w posiedzeniach 
Rady, biorąc pod uwagę zakres ich obowiązków, 
b) łącznego wynagrodzenia dla członków Rady za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska zawartego w opinii 
w indywidualnej sprawie, uwzględniając szacunkowo nakład pracy niezbędny do przygotowania uzasadnienia 
opinii, a także mając na uwadze, aby wysokość tego wynagrodzenia nie przekraczała dwukrotności kwoty bazowej 
dla członków korpusu służby cywilnej, której wysokość, ustaloną według odrębnych przepisów, określa ustawa 
budżetowa; 
2) warunki i tryb zwrotu kosztów podróży i noclegów przysługującego członkom Rady w związku z poniesieniem tych 
kosztów w ramach udziału w pracach Rady oraz sposób obliczania wysokości albo maksymalną kwotę tego zwrotu, 
biorąc pod uwagę racjonalność ponoszonych kosztów podróży i noclegów. 
Rozdział 4 
Opinie zabezpieczające 
Art. 119w. § 1. Zainteresowany może zwrócić się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wydanie opinii z a-
bezpieczającej. 
§ 2. Zainteresowani, którzy powiązani są tą samą czynnością, mogą wystąpić ze wspólnym wnioskiem. 
§ 3. Wniosek może dotyczyć czynności planowanej, rozpoczętej lub dokonanej. 
  
Dziennik Ustaw – 89 – Poz. 1540 
 
 Art. 119x. § 1. Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej powinien zawierać dane istotne dla określenia podatk o-
wych skutków czynności oraz zastosowania do tej czynności art. 119a § 1, w tym w szczególności: 
1) dane identyfikujące wnioskodawcę; 
2) wskazanie podmiotów dokonujących czynności; 
3) wyczerpujący opis czynności wraz ze wskazaniem występujących pomiędzy podmiotami powiązań w rozumieniu 
art. 23m ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 11a ust. 1 pkt 5 
ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; 
3a) NSP w rozumieniu przepisów działu III rozdziału 11a odnoszący się do uzgodnienia albo wyjaśnienie, z jakich p o-
wodów faktycznych lub prawnych uzgodnienie nie podlegało zgłoszeniu celem nadania NSP; 
4) wskazanie celów, których realizacji czynność ma służyć; 
5) wskazanie ekonomicznego lub gospodarczego uzasadnienia czynności; 
6) określenie skutków podatkowych, w tym korzyści podatkowych, będących rezultatem czynności objętych wnioskiem; 
6a) wskazanie innych niż w pkt 6 korzyści podatkowych, niepodlegających ocenie określonej w art. 119za pkt 2, których 
osiągnięcie uzależnione jest choćby pośrednio od dokonania czynności; 
6b) wskazanie innych czynności planowanych, rozpoczętych lub dokonanych, od których choćby pośrednio uzależnione 
jest osiągnięcie korzyści podatkowych, o których mowa w pkt 6 i 6a; 
7) przedstawienie własnego stanowiska w sprawie. 
§ 2. Do wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej może być załączona dokumentacja dotycząca czynności, w szcze-
gólności oryginały lub kopie umów lub ich projektów. 
§ 3. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wzywa wnoszącego wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej niespe ł-
niający wymogów określonych w § 1 lub innych wymogów określonych przepisami prawa do usunięcia braków w terminie 
14 dni od dnia doręczenia wezwania, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie wniosku 
bez rozpatrzenia. 
§ 4. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się o wyjaśnienie wątpliwości co do danych zawartych 
we wniosku lub zorganizować spotkanie uzgodnieniowe w celu wyjaśnienia tych wątpliwości. 
§ 5. Ze spotkania uzgodnieniowego sporządza się protokół. Przebieg spotkania uzgodnieniowego może być ponadto 
utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na informatycznych nośnikach danych. 
Art. 119y. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje opinię zabezpieczającą, jeżeli przedstawione we 
wniosku okoliczności wskazują, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności nie ma zast o-
sowania art. 119a § 1. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli przedstawione we 
wniosku okoliczności wskazują, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności może mieć 
zastosowanie art. 119a § 1. Odmawiając wydania opinii zabezpieczającej, wskazuje się okoliczności świadczące o tym, że 
do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności może mieć zastosowanie art. 119a § 1. 
§ 3. Odmowa wydania opinii zabezpieczającej zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. 
Art. 119z.  Złożenie wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej nie stanowi przeszkody do prowadzenia czynności 
sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej. 
Art. 119za. Opinia zabezpieczająca zawiera w szczególności: 
1) wyczerpujący opis czynności, której dotyczył wniosek; 
2) ocenę, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności nie ma zastosowania przepis 
art. 119a; 
3) pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. 
Art. 119zb. § 1. Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej załatwia się bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ter-
minie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Do terminu określonego w § 1 nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4. 
§ 3. W przypadkach uzasadnionych złożonością sprawy, w szczególności w razie zasięgnięcia opinii biegłego, te r-
min, o którym mowa w § 1, może być przedłużany, nie więcej jednak niż o 9 miesięcy. 
  
Dziennik Ustaw – 90 – Poz. 1540 
 
 Art. 119zc.  § 1. Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej podlega opłacie w wysokości 20 000 zł, którą należy 
wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Opłata od wspólnego wniosku zainteresowanych ulega zwiększeniu 
o 5000 zł od piątego i każdego kolejnego zainteresowanego. 
§ 2. Opłata podlega zwrotowi w przypadku: 
1) wycofania wniosku – w połowie; 
2) uiszczenia jej w kwocie wyższej niż należna – w odpowiedniej części. 
§ 3. Zwrot nienależnie uiszczonej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania 
w sprawie wydania opinii zabezpieczającej. 
§ 4. Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciążają wnioskodawcę. 
Art. 119zd. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną opinię zabezpieczającą lub 
odmowę wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli jest ona sprzeczna z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego lub 
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 
§ 2. (uchylony) 
Art. 119zda.  § 1. Na podstawie treści opinii zabezpieczającej lub odmowy wydania opinii zabezpieczającej sporz ą-
dza się informację, którą niezwłocznie zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu 
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 2. Informacja, o której mowa w § 1, zawiera w szczególności zwięzły opis poddanej pod opinię czynności oraz w y-
jaśnienie powodów podjętego rozstrzygnięcia. Informacja nie może zawierać danych identyfikujących lub pozwalających 
na zidentyfikowanie wnioskodawcy lub innych podmiotów wskazanych w treści aktu. 
Art. 119ze.  Jeżeli postępowanie w sprawie wydania opinii zabezpieczającej stało się bezprzedmiotowe, w szczegó l-
ności w razie: 
1) wycofania wniosku o jej wydanie, 
2) wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a w zakresie objętym wnioskiem o wydanie opinii 
– przepisy art. 208 oraz art. 210–212 stosuje się odpowiednio. 
Art. 119zea.  Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, wzory 
wniosków, o których mowa w art. 119x § 1 i art. 119w § 2, które zawierają dane określone w tych przepisach oraz oświa d-
czenie wskazane w art. 14b § 4 oraz umożliwiają wskazanie danych, o których mowa w art. 14r § 2 oraz w art. 119w § 3, 
a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 119zc, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy skł a-
danych wniosków oraz zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców. 
Art. 119zf.67) W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 14b § 4 i 5, 
art. 14c § 4, art. 14d § 2 i 3, art. 14e § 1 pkt 2 i § 2–4, art. 14f § 3, art. 14i § 2, 4 i 5, art. 14r § 2 i 3, art. 120, art. 125, 
art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2 i 4, art. 170, 
art. 171, art. 187 § 3, art. 189 § 3, art. 197 § 1 i 3, art. 213–215 oraz przepisy działu IV rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 9, 10, 14, 16 i 23. 
Art. 119zf.68) W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 14b 
§ 4 i 5, art. 14d § 2 i 3, art. 14e § 1 pkt 2 i § 2–4, art. 14f § 3, art. 14i § 2, 4 i 5, art. 14r § 2 i 3, art. 120, art. 125, 
art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2 i 4, art. 170, 
art. 171, art. 187 § 3, art. 189 § 3, art. 197 § 1 i 3, art. 213–215 oraz przepisy działu IV rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 9, 10, 
14, 16 i 23. 
Rozdział 5 
Cofnięcie skutków unikania opodatkowania 
Art. 119zfa.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, może wydać decyzję okreś-
lającą warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania. 
§ 2. Zainteresowani, którzy są powiązani tą samą czynnością, mogą wystąpić ze wspólnym wnioskiem. 
                                                           
67) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 68. 
68) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 91 – Poz. 1540 
 
 § 3. Wniosek może dotyczyć uzyskanej korzyści podatkowej, a w przypadku podatków, które są rozliczane okresowo – 
korzyści podatkowej uzyskanej w zakończonym okresie rozliczeniowym. 
§ 4. Wniosek może dotyczyć więcej niż jednej korzyści podatkowej, jeżeli korzyści podatkowe zostały uzyskane 
w danym okresie rozliczeniowym w analogiczny sposób. 
§ 5. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do cofnięcia skutków unikania opodatkowania wynik a-
jących ze środków ograniczających umowne korzyści. 
Art. 119zfb.  Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wszczęcia postępowania: 
1) w zakresie tych korzyści podatkowych, które w dniu złożenia wniosku mogą być przedmiotem toczącego się post ę-
powania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, o której możliwości wszczęcia podatnik 
został zawiadomiony na podstawie art. 282b § 1, albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej 
istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego; 
2) jeżeli stanowisko zawarte we wniosku wskazuje na zasadność wydania decyzji na podstawie art. 119zfi § 1 lub 2. 
Art. 119zfc.  § 1. Przed złożeniem wniosku zainteresowany może zwrócić się do Szefa Krajowej Administracji Ska r-
bowej o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości dotyczących wydania decyzji, w szczególności celowości jej wydania, zakr e-
su niezbędnych informacji, trybu i przypuszczalnego terminu zakończenia postępowania. 
§ 2. Dokumenty i informacje uzyskane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w ramach czynności określ o-
nych w § 1 nie mogą stanowić dowodu w kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowaniu podatkowym, 
chyba że organ podatkowy uzyska te dokumenty i informacje w wyniku przeprowadzenia innych czynności. 
Art. 119zfd.  § 1. Wniosek zawiera informacje istotne z punktu widzenia przepisów art. 119a § 1– 3, 5 i 6, w szcze-
gólności: 
1) opis stanu faktycznego składający się z: 
a) wyczerpującego opisu dokonanej czynności prowadzącej do unikania opodatkowania, 
b) wskazania podmiotów biorących udział w czynności określonej w lit. a wraz ze wskazaniem występujących 
pomiędzy podmiotami powiązań w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku 
dochodowym od osób fizycznych i art. 11a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym 
od osób prawnych, 
c) określenia skutków podatkowych będących rezultatem czynności określonej w lit. a, w tym korzyści podatk o-
wej, o której mowa w art. 119a § 1, wraz z przedstawieniem sposobu i metody wyliczenia tych skutków; 
2) w zależności od okoliczności: 
a) wyczerpujący opis przyjętej czynności odpowiedniej w rozumieniu art. 119a § 3, 
b) oświadczenie, że osiągnięcie korzyści podatkowej było jedynym celem dokonania czynności prowadzącej do 
unikania opodatkowania, 
c) wskazanie przepisu ustawy podatkowej określonego w art. 119a § 6, który nie powinien mieć zastosowania; 
3) uzasadnienie przyjęcia wybranej czynności odpowiedniej lub złożonego oświadczenia albo wskazania, o których mowa 
w pkt 2; 
4) określenie skutków podatkowych, wraz z przedstawieniem sposobu i metody ich wyliczenia: 
a) dokonania przyjętej czynności odpowiedniej, 
b) stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby czynność prowadząca do unikania opodatkowania nie została dokonana, 
c) stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby wskazany przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania. 
§ 2. Do wniosku należy załączyć istotną dokumentację: 
1) dotyczącą czynności określonej w § 1 pkt 1, w tym również opisującą zamiary i cele podmiotów w niej uczestniczą-
cych; 
2) wskazującą na zasadność stanowiska określonego w § 1 pkt 2 i 3. 
§ 3. Wniosek powinien zostać sporządzony i podpisany przez pełnomocnika szczególnego będącego doradcą poda t-
kowym, adwokatem lub radcą prawnym. 
  
Dziennik Ustaw – 92 – Poz. 1540 
 
 § 4. Wniosek o wydanie decyzji niespełniający wymogów określonych w § 1–3 lub przepisach wydanych na po d-
stawie § 5, lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, 
o którym mowa w § 1, który zawiera informacje określone w tym przepisie oraz wskazane w art. 14b § 4 i art. 14r § 2, 
a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 119zff, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy skł a-
danych wniosków oraz zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców. 
Art. 119zfe.  § 1. Złożenie wniosku oraz wydanie decyzji nie stanowią przeszkody do prowadzenia czynności spra w-
dzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej. 
§ 2. W toku postępowania o wydanie decyzji domniemywa się, że: 
1) wskazana we wniosku czynność, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. a, została dokonana w sposób sztuczny; 
2) co najmniej jednym z głównych celów dokonania czynności, o której mowa w pkt 1, było osiągnięcie korzyści p o-
datkowej; 
3) korzyść podatkowa określona w pkt 2 jest sprzeczna w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy 
podatkowej lub jej przepisu. 
Art. 119zff.  § 1. Wniosek podlega opłacie w wysokości: 
1) 0,2% kwoty korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. c – odnośnie do korzyści podatkowej lub 
jej części powodującej powstanie lub zawyżenie straty podatkowej, 
2) 1% kwoty korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. c – w pozostałych przypadkach 
– jednak nie mniejszej niż 1000 zł i nie większej niż 15 000 zł. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wniosku, o którym mowa w art. 119zfa § 4, z tym że podstawę obliczenia 
opłaty stanowi łączna kwota korzyści podatkowych objętych wnioskiem. 
§ 3. Jeżeli czynność prowadząca do unikania opodatkowania została uprzednio oceniona w ramach odmowy wydania 
opinii zabezpieczającej, opłata od wniosku o wydanie decyzji wynosi 75% różnicy opłaty obliczonej na podstawie § 1 
i opłaty uiszczonej na podstawie art. 119zc § 1, jednak nie mniej niż 1000 z ł. 
§ 4. Opłata podlega zwrotowi w przypadku: 
1) wycofania wniosku – w połowie; 
2) uiszczenia jej w kwocie wyższej niż należna – w odpowiedniej części. 
§ 5. Opłatę należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Zwrot nienależnie uiszczonej opłaty następuje 
nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania w sprawie wydania decyzji. 
§ 6. W przypadku uznania, że uzyskana przez zainteresowanego korzyść podatkowa jest większa od tej, którą wsk a-
zano we wniosku o wydanie decyzji, Szef Krajowej Administracji Skarbowej ustala, w drodze postanowienia, wysokość 
opłaty uzupełniającej, obliczonej zgodnie z § 1 lub 3. 
§ 7. Opłaty, o których mowa w § 1, 3 i 6, stanowią dochód budżetu państwa. 
§ 8. Jeżeli w wydanej decyzji Szef Krajowej Administracji Skarbowej określił skutki podatkowe stanu prawnego, jaki 
zaistniałby, gdyby określony w art. 119a § 6 przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania, zwraca się 60% uiszcz o-
nej opłaty, jeżeli zainteresowany, który unikał opodatkowania: 
1) cofnął zgodnie z art. 119zfk § 1 lub 2 skutki unikania opodatkowania oraz 
2) wpłacił na rachunek właściwego organu podatkowego kwotę wynikającą ze złożonej korekty deklaracji lub informacji 
zastępczej wraz z odsetkami za zwłokę. 
Art. 119zfg.  Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się do wnioskodawcy o wyjaśnienie jego stan o-
wiska, wątpliwości co do danych zawartych we wniosku lub może zorganizować spotkanie uzgodnieniowe. 
Art. 119zfh.  § 1. W razie uznania w toku postępowania, że zainteresowany nieprawidłowo przedstawił elementy 
wniosku, o których mowa w art. 119zfd § 1 pkt 2–4, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze postanowienia, 
zawiadamia o tym zainteresowanego oraz poucza o treści § 2. Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. 
§ 2. Zainteresowany w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 1, może złożyć 
dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty lub złożyć wniosek o zasięgnięcie przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 
opinii Rady co do kwestii uwzględnionych w treści postanowienia i przedstawić jednocześnie własne stanowisko. 
  
Dziennik Ustaw – 93 – Poz. 1540 
 
 § 3. Szef Krajowej Administracji Skarbowej występuje o opinię Rady, jeżeli przedstawione przez zainteresowanego 
dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty okazały się niewystarczające. Zasięgając opinii Rady, Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej przedstawia własne stanowisko w sprawie. 
§ 4. Jeżeli w opinii Rady żadne z przedstawionych jej stanowisk nie jest zasadne, Rada przedstawia własną opinię 
w zakresie ocenianych kwestii. 
Art. 119zfi.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze decyzji, odmawia określenia warunków cofnięcia 
skutków unikania opodatkowania, jeżeli czynność określona w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. a nie skutkowała, wbrew stanowisku 
zainteresowanego, osiągnięciem korzyści podatkowej. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze decyzji, odmówić określenia warunków cofnięcia skutków 
unikania opodatkowania, jeżeli zastosowanie innych niż art. 119a przepisów prawa podatkowego pozwala na przeciwdzi a-
łanie unikaniu opodatkowania. 
Art. 119zfj.  § 1. Decyzja zawiera w szczególności: 
1) wynikający z przedstawionego stanu faktycznego wyczerpujący opis czynności prowadzącej do unikania opodatk o-
wania wraz ze wskazaniem podmiotów w niej uczestniczących; 
2) rozstrzygnięcie co do: 
a) określenia skutków podatkowych będących rezultatem czynności określonej w pkt 1, w tym korzyści podatk o-
wej, o której mowa w art. 119a § 1, 
b) prawidłowości przyjęcia czynności odpowiedniej, uznania, że osiągnięcie korzyści podatkowej było jedynym 
celem dokonania czynności prowadzącej do unikania opodatkowania, albo wskazania określonego w art. 119a 
§ 6 przepisu ustawy podatkowej, który nie powinien mieć zastosowania, 
c) wskazania skutków podatkowych, jakie mogłyby zaistnieć, gdyby dokonano przyjętej czynności odpowiedniej, 
stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby czynność prowadząca do unikania opodatkowania nie została dokonana, 
albo stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby wskazany przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania; 
3) określenie, w jaki sposób zainteresowany może cofnąć skutki unikania opodatkowania, przy uwzględnieniu eleme n-
tów wymienionych w pkt 2 lit. b i c. 
§ 2. W razie uznania stanowiska zainteresowanego za nieprawidłowe w zakresie opisanym w § 1 pkt 2 lit. a–c organ 
podatkowy wskazuje w decyzji prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym. 
§ 3. Jeżeli w decyzji nie określono skutków podatkowych stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby określony w art. 119a 
§ 6 przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania, decyzja może ponadto określać uprawnienia zainteresowanego 
podmiotu, o którym mowa w art. 119zfm. 
Art. 119zfk.  § 1. W terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zainteresowany może, uwzględniając jej treść, cofnąć 
skutki unikania opodatkowania poprzez złożenie korekty deklaracji, z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Jeżeli w wyniku dokonania czynności, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1, zaistniał taki stan rzeczy, w którym 
złożenie deklaracji lub korekty deklaracji byłoby niezgodne z odrębnymi przepisami, w szczególności w razie zmiany 
formy prawnej mającej wpływ na sposób opodatkowania, cofnięcie przez zainteresowanego skutków unikania opodatk o-
wania, o którym mowa w art. 119a § 1, następuje poprzez złożenie, w terminie określonym w § 1, informacji zastępczej. 
Złożenie informacji zastępczej wywołuje skutki prawne odpowiadające złożeniu deklaracji. 
§ 3. Złożenie korekty deklaracji lub informacji zastępczej niezgodnej z treścią decyzji nie wywołuje skutków pra w-
nych w zakresie cofnięcia skutków unikania opodatkowania. 
§ 4. Ponowne skorygowanie deklaracji nie wywołuje skutków prawnych w zakresie, w jakim dokonana na podstawie 
§ 1 korekta przewidywała cofnięcie skutków unikania opodatkowania. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji zastępczej, 
wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego jej wypełnienia oraz terminu i miejsca jej składania, mając na uwadze 
umożliwienie prawidłowego rozliczenia podatku, a także kierując się potrzebą ułatwienia zainteresowanym poprawnego 
sporządzenia informacji zastępczej. 
  
Dziennik Ustaw – 94 – Poz. 1540 
 
 Art. 119zfl.  § 1. Organ podatkowy uwzględnia, z zastrzeżeniem § 2, w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-
-skarbowej lub postępowania podatkowego decyzję wydaną na podstawie art. 119zfi § 1 lub 2 lub cofnięcie skutków uni-
kania opodatkowania dokonane zgodnie z treścią decyzji. 
§ 2. Organ podatkowy w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego pomija 
decyzję wydaną na podstawie art. 119zfi § 1 lub 2 lub cofnięcie skutków unikania opodatkowania dokonane zgodnie 
z treścią decyzji, jeżeli zgromadzone dowody wskazują na nierzetelność opisu czynności prowadzącej do unikania op o-
datkowania. 
Art. 119zfm.  § 1. Zainteresowany niebędący podmiotem, który unikał opodatkowania, może w terminie 3 miesięcy 
od dnia doręczenia decyzji skorygować deklarację, uwzględniając treść tej decyzji, a także na jej podstawie w tym term i-
nie wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku, jeżeli zainteresowany, który unikał opodatkowania: 
1) cofnął zgodnie z art. 119zfk § 1 lub 2 skutki unikania opodatkowania oraz 
2) wpłacił na rachunek właściwego organu podatkowego kwotę wynikającą ze złożonej korekty deklaracji lub inform a-
cji zastępczej wraz z odsetkami za zwłokę. 
§ 2. Do zainteresowanego, o którym mowa w § 1, przepisy art. 119j § 4 i 5 stosuje się odpowiednio. 
Art. 119zfn.  W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 14b § 4, 
art. 14i § 2, art. 14r § 2 i 3, art. 119gc, art. 119h § 3, art. 119i, art. 119m § 1, art. 119s § 2, art. 119u i art. 119x § 5 oraz 
działu IV, z wyłączeniem art. 133, a także przepisy art. 45, art. 46, art. 49 i art. 51 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. 
o Krajowej Administracji Skarbowej. 
DZIAŁ IIIB 
Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych 
Rozdział 1 
Przepisy ogólne 
Art. 119zg.  Ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o: 
1) banku – rozumie się przez to: 
a) bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 20 20 r. 
poz. 1896, z późn. zm.69)), 
b) oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, 
c) oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe; 
2) blokadzie rachunku podmiotu kwalifikowanego – rozumie się przez to czasowe uniemożliwienie dysponowania 
środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku podmiotu kwalifikowanego prowadzonym przez bank lub spó ł-
dzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową i korzystania z tych środków; 
3) izbie rozliczeniowej – rozumie się przez to izbę rozliczeniową, o której mowa w art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 
1997 r. – Prawo bankowe, która w roku kalendarzowym poprzedzającym o 2 lata rok kalendarzowy, w którym będą 
wykonywane obowiązki określone w niniejszym dziale, rozliczyła największą liczbę poleceń przelewu w złotych ze 
wszystkich izb rozliczeniowych działających na podstawie tego przepisu; 
3a) pełnomocniku do rachunku podmiotu kwalifikowanego – rozumie się przez to osobę umocowaną do składania dy s-
pozycji dotyczących rachunku podmiotu kwalifikowanego, wpłat gotówkowych na rachunek podmiotu kwalifikow a-
nego lub wypłat gotówkowych z rachunku podmiotu kwalifikowanego, w imieniu jego posiadacza, w tym przy uż y-
ciu karty płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15a ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych wydanej do 
rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
4) podmiocie kwalifikowanym – rozumie się przez to: 
a) osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo prze d-
siębiorców, 
b) osobę fizyczną prowadzącą działalność zarobkową na własny rachunek, która nie jest przedsiębiorcą w roz u-
mieniu ustawy, o której mowa w lit. a, 
                                                           
69) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 2320 i 2419 oraz z 2021 r. poz. 432, 680, 
815 i 1177. 
  
Dziennik Ustaw – 95 – Poz. 1540 
 
 c) osobę prawną, 
d) jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną; 
5) rachunku podmiotu kwalifikowanego – rozumie się przez to:  
a) rachunek rozliczeniowy, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe , 
podmiotu kwalifikowanego,  
b) rachunek lokaty terminowej podmiotu kwalifikowanego,  
c) rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej będącego podmiotem kwalifikowanym, 
d) rachun
ek VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług prow a-
dzony dla rachunku, o którym mowa w lit. a albo c; 
6) STIR – rozumie się przez to system teleinformatyczny izby rozliczeniowej spełniający minimalne wymagania dla 
systemów teleinformatycznych określone w przepisach wydanych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne; 
7) transakcji – rozumie się przez to uznanie lub obciążenie rachunku podmiotu kwalifikowanego na podstawie dysp o-
zycji jego posiadacza lub osób trzecich; 
8) wskaźniku ryzyka – rozumie się przez to wskaźnik wykorzystywania działalności banków i spółdzielczych kas 
oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi; 
9) wyłudzeniach skarbowych – rozumie się przez to: 
a) przestępstwa skarbowe, o których mowa w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art. 62 § 1–2a oraz 
art. 76 § 1 i 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy, 
b) przestępstwa, o których mowa w art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2 oraz art. 277a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 
1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444 i 1517 oraz z 2021 r. poz. 1023 ), 
c) przest
ępstwa, o których mowa w art. 258 § 1–3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, mające na celu 
popełnienie przestępstw skarbowych, o których mowa w lit. a, lub przestępstw, o których mowa w lit. b. 
Art. 119zh. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się do rachunków: 
1) podmiotów kwalifikowanych prowadzonych przez Narodowy Bank Polski; 
2) banków spółdzielczych prowadzonych przez bank zrzeszający w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. 
o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających (Dz. U. z 2021 r. poz. 102 i 680 ); 
3) banków prowadzonych przez inne banki; 
4) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych prowadzonych przez Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo- 
-Kredytową; 
5) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej 
prowadzonych przez banki; 
6) Skarbu Państwa; 
7) Narodowego Funduszu Zdrowia; 
8) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych; 
9) Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. 
Art. 119zha. § 1. STIR służy do:  
1) odbioru i przetwarzania danych w celu ustalenia wskaźnika ryzyka; 
2) przekazywania danych i informacji o wskaźniku ryzyka do Centralnego Rejestru Danych Podatkowych oraz do sy s-
temów teleinformatycznych banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;  
3) pośredniczenia w przekazywaniu danych, informacji i żądań pomiędzy Szefem Krajow ej Administracji Skarbowej 
a bankami oraz spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi.  
§ 2. 
STIR może być wykorzystywany również w przypadku, gdy odrębne przepisy umożliwiają wykorzystywanie do 
realizacji celów określonych w tych przepisach systemu teleinformatycznego bez wskazania podmiotu prowadzącego ten 
system.  
  
Dziennik Ustaw – 96 – Poz. 1540 
 
 § 3. Warunkiem wykorzystywania STIR w przypadku, o którym mowa w § 2, jest zawarcie porozumienia pomiędzy 
ministrem właściwym do spraw finansów publicznych lub Szefem Krajowej Administracji Skarbowej a izbą rozliczeniową 
określającego sposób wykorzystywania STIR do przetwarzania danych lub informacji określonych w przepisach, o których 
mowa w § 2. Porozumienie może również określać sposób finansowania kosztów związanych z wykorzystaniem STIR. 
Art. 119zhb.  § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zlecać izbie rozliczeniowej dokonanie 
analizy skutków zachodzących zjawisk gospodarczych, w tym w szczególności ich wpływu na płynność finansową prze d-
siębiorców i innych podmiotów.  
§ 2. W zleceniu, o którym mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych wskazuje zakres danych, 
o których mowa w § 3, podlegających przekazaniu oraz sposób i termin ich przekazania.  
§ 3. Izba rozliczeniowa dokonuje nieodpłatnie analizy, o której mowa w § 1, na podstawie posiadanych danych, w tym 
danych, o których mowa w art. 119zu § 1, i danych przetwarzanych w systemach płatności w rozumieniu art. 1 pkt 1 
ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ostateczności rozrachunku w systemach płatności i systemach rozrachunku papierów 
wartościowych oraz zasadach nadzoru nad tymi systemami (Dz. U. z 2019 r. poz. 212). 
Art. 119zi. § 1. Czynności związane z realizacją obowiązków izby rozliczeniowej, o których mowa w niniejszym 
dziale, mogą być wykonywane wyłącznie przez jej upoważnionych pracowników. 
§ 2.70) Izba rozliczeniowa może zlecić wykonywanie czynności związanych z technicznym utrzymaniem, naprawą 
lub zmianą funkcjonalności STIR przedsiębiorcy zapewniającemu bezpieczne i prawidłowe ich wykonywanie. Zlecenie 
wykonywania tych czynności następuje na podstawie umowy, w formie pisemnej, zawierającej listę pracowników prze d-
siębiorcy wyznaczonych do wykonywania czynności związanych z dostępem do STIR, w tym algorytmów, o których 
mowa w art. 119zn § 3, zawartej po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Izba rozliczeniowa może zlecić wykonywanie czynności związanych z technicznym utrzymaniem, naprawą 
lub zmianą funkcjonalności STIR przedsiębiorcy zapewniającemu bezpieczne i prawidłowe ich wykonywanie. Zlecenie 
wykonywania tych czynności następuje na podstawie umowy zawierającej listę pracowników przedsiębiorcy w y-
znaczonych do wykonywania czynności związanych z dostępem do STIR, w tym algorytmów, o których mowa 
w art. 119zn § 3, zawartej na piśmie po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.71) 
§ 3. W celu zachowania tajemnicy prawnie chronionej wykonywanie przez przedsiębiorcę lub jego pracowników 
czynności, o których mowa w § 2, związanych z dostępem do STIR, w tym algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3, 
odbywa się pod nadzorem izby rozliczeniowej, w posiadanych przez nią lokalach na obszarze województwa, w którym 
jest położona jej siedziba, i nie może powodować przetwarzania danych poza STIR. 
§ 4. Zlecenie wykonywania czynności, o których mowa w § 2, nie może obejmować: 
1) prowadzenia STIR ani przetwarzania danych w STIR; 
2) ustalania algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3; 
3) ustalania wskaźnika ryzyka. 
§ 5. Izba rozliczeniowa zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o zamiarze zawarcia lub zmiany 
umowy, o której mowa w § 2, zawarciu takiej umowy i jej zmianach. Izba rozliczeniowa przedstawia Szefowi Krajowej 
Administracji Skarbowej odpowiednio projekt umowy lub jej zmian oraz zawartą umowę lub dokonane zmiany. 
§ 6. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może żądać od izby rozliczeniowej: 
1) przedstawienia informacji i dokumentów dotyczących umowy, o której mowa w § 2, jej projektu lub projektu jej 
zmian lub informacji i dokumentów dotyczących przedsiębiorcy, który jest lub ma być jej stroną; 
2) złożenia wyjaśnień dotyczących realizacji umowy, o której mowa w § 2; 
3) dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne i prawidłowe wykonyw a-
nie zleconych czynności, o których mowa w § 2, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej, algory t-
mów, o których mowa w art. 119zn § 3, i wskaźników ryzyka. 
§ 7.72) Szef Krajowej Administracji Skarbowej pisemnie nakazuje izbie rozliczeniowej niezwłoczne podjęcie działań 
zmierzających do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w § 2, jeżeli wykonanie umowy zagraża bezpiecznemu 
lub prawidłowemu wykonywaniu przez izbę rozliczeniową obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale, w szcz e-
gólności nie zapewnia właściwej ochrony tajemnicy prawnie chronionej, algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3, 
ani wskaźników ryzyka. 
                                                           
70) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 71. 
71) Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
72) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 73. 
  
Dziennik Ustaw – 97 – Poz. 1540 
 
 § 7.73) Szef Krajowej Administracji Skarbowej nakazuje na piśmie izbie rozliczeniowej niezwłoczne podjęcie 
działań zmierzających do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w § 2, jeżeli wykonanie umowy zagraża 
bezpiecznemu lub prawidłowemu wykonywaniu przez izbę rozliczeniową obowiązków, o których mowa w ninie j-
szym dziale, w szczególności nie zapewnia właściwej ochrony tajemnicy prawnie chronionej, algorytmów, o których 
mowa w art. 119zn § 3, ani wskaźników ryzyka. 
§ 8. Pracownicy izby rozliczeniowej oraz przedsiębiorca, o którym mowa w § 2, i jego pracownicy są obowiązani do 
zachowania w tajemnicy: 
1) algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3; 
2) informacji o wskaźniku ryzyka; 
3) informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1, art. 119zq i art. 119zs § 1; 
4) informacji objętych żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa w art. 119zo § 9, art. 119zv 
§ 3, art. 119zw § 3 i art. 119zz § 2. 
Art. 119zj. § 1. W celu umożliwienia przedstawicielowi Szefa Krajowej Administracji Skarbowej obecności przy 
dokonywaniu czynności, o których mowa w art. 119zi § 3, izba rozliczeniowa zawiadamia, z odpowiednim wyprzedz e-
niem, Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o terminie wykonywania tych czynności. 
§ 2. W nagłych wypadkach, w szczególności w przypadku wystąpienia awarii lub problemów technicznych, izba ro z-
liczeniowa zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o planowanym terminie wykonania czynności nie-
zwłocznie po zawiadomieniu o zaistniałym zdarzeniu przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 119zi § 2. 
§ 3. Niestawienie się przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie wstrzymuje wykonywania czynności, 
jeżeli Szef Krajowej Administracji Skarbowej został zawiadomiony zgodnie z § 1 lub 2. 
§ 4. Izba rozliczeniowa prowadzi i przechowuje w swojej siedzibie rejestr czynności, o których mowa w art. 119zi § 3. 
§ 5. Czynność jest wpisywana do rejestru, o którym mowa w § 4, niezwłocznie po jej zakończeniu, ze wskazaniem 
daty i godziny jej dokonania, osób obecnych przy jej dokonaniu oraz jej opisu. 
§ 6. Rejestr, o którym mowa w § 4, jest udostępniany Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej na jego żądanie. 
Art. 119zk. § 1. Przekazywanie danych, informacji i żądań, o których mowa w niniejszym dziale, z systemu tele-
informatycznego banku i spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej do STIR, ze STIR do Centralnego Rejestru  
Danych Podatkowych oraz z Centralnego Rejestru Danych Podatkowych do systemu teleinformatycznego banku i spó ł-
dzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej następuje automatycznie i niezwłocznie za pośrednictwem STIR. 
§ 2. Przekazywanie danych, informacji i żądań, o których mowa w niniejszym dziale, pomiędzy zrzeszonymi bank a-
mi spółdzielczymi i spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi a STIR może następować za pośrednictwem 
systemów teleinformatycznych odpowiednio banku zrzeszającego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. 
o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających albo Krajowej Spółdzielczej Kasy 
Oszczędnościowo-Kredytowej. 
§ 3. W przypadku gdy bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa korzysta z systemu płatności izby 
rozliczeniowej za pośrednictwem innego banku lub innej spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, przekazywanie 
danych, informacji i żądań, o których mowa w niniejszym dziale, pomiędzy tym bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnoś-
ciowo-kredytową a STIR może następować za pośrednictwem odpowiednio tego innego banku lub tej innej spółdzielczej 
kasy oszczędnościowo-kredytowej. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa są obowiązani pośredniczyć 
w przekazywaniu tych danych, informacji i żądań również po zaprzestaniu pośredniczenia w korzystaniu z systemu płatności 
izby rozliczeniowej, do czasu gdy przekazywanie tych danych, informacji i żądań nie będzie realizowane za pośredni c-
twem innego banku lub innej spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej. 
§ 4. W uzasadnionych przypadkach Szef Krajowej Administracji Skarbowej może przekazać dane, informacje i ż ą-
dania, o których mowa w niniejszym dziale, bezpośrednio bankom lub spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym , 
wskazując sposób oraz termin ich przesłania. 
Art. 119zl. § 1. Do biegu terminów, o których mowa w niniejszym dziale, z wyjątkiem art. 119zw § 1 i art. 119zzb 
§ 5 pkt 2, nie wlicza się sobót ani dni ustawowo wolnych od pracy. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 119zn § 2, art. 119zo § 1 i art. 119zq, czynności określone w tych prze-
pisach są wykonywane także w soboty oraz dni ustawowo wolne od pracy. 
                                                           
73) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 98 – Poz. 1540 
 
 Art. 119zm. § 1. Zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia wyłudzenia skarbowego dokonywane przez 
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zawiera w szczególności: 
1) imię i nazwisko, numer PESEL lub numer identyfikacji podatkowej oraz adres miejsca zamieszkania osoby pode j-
rzewanej o popełnienie wyłudzenia skarbowego, 
2) dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego, jeżeli posiadane informacje wskazują na wykorzystywanie tych 
danych do działalności w zakresie wyłudzeń skarbowych, w szczególności firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby 
fizycznej, o której mowa w art. 119zg pkt 4 lit. b, numer identyfikacyjny REGON, numer identyfikacji podatkowej 
oraz adres siedziby lub adres miejsca zamieszkania, 
3) numer rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem, ze wskazaniem waluty, w której rachunek 
podmiotu kwalifikowanego jest prowadzony, oraz formy i miejsca jego otwarcia, 
4) imię i nazwisko, numer PESEL lub numer identyfikacji podatkowej oraz adres miejsca zamieszkania pełnomocnika 
do rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem, jeżeli został ustanowiony, 
5) strony i kwoty transakcji dokonanych lub zleconych z wykorzystaniem rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego 
zawiadomieniem oraz informacje o saldach i obrotach na tym rachunku podmiotu kwalifikowanego, 
6) informacje o blokadach rachunku podmiotu kwalifikowanego i zajęciach rachunku podmiotu kwalifikowanego obję-
tego zawiadomieniem, 
7) informacje podatkowe dotyczące podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem, w szczególności dane o jego 
rejestracji jako podatnika podatku od towarów i usług, złożonych deklaracjach podatkowych i uzyskanych zwrotach 
podatku 
– jeżeli znajdują się w posiadaniu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Prokurator, Policja albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia postępowania przygotowawczego, 
który otrzymał zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może żądać uzupełnienia informacji, także w toku czynności podej-
mowanych na podstawie art. 307 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r. 
poz. 534 i 1023). 
Art. 119zma.  Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, upoważnić inny 
organ Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których 
mowa w art. 119zm, art. 119zn § 1, art. 119zs i rozdziale 3, określając szczegółowy zakres upoważnienia oraz upowa ż-
nione organy, mając na względzie zapewnienie sprawnego i skutecznego wykonywania tych zadań. 
Rozdział 2 
Analiza ryzyka 
Art. 119zn. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej dokonuje analizy ryzyka wykorzystywania działalności 
banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, 
uwzględniając posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zq oraz 
art. 119zs. 
§ 2. Wskaźnik ryzyka ustala izba rozliczeniowa w STIR nie rzadziej niż raz dziennie, opierając się na zautomatyzo-
wanym przetwarzaniu, jeżeli zachowane są cele i warunki określone w niniejszym dziale. 
§ 3. Wskaźnik ryzyka jest ustalany w odniesieniu do podmiotu kwalifikowanego na podstawie opracowanych przez 
izbę rozliczeniową algorytmów, uwzględniających najlepsze praktyki sektora bankowego i spółdzielczych kas oszczędnoś-
ciowo-kredytowych w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu ich działalności do przestępstw oraz przestępstw ska r-
bowych, a także: 
1) kryteria ekonomiczne – polegające na ocenie dokonywanej przez podmiot kwalifikowany transakcji za pomocą 
rachunku podmiotu kwalifikowanego w otoczeniu gospodarczym, w szczególności pod względem celu prowadzonej 
przez niego działalności gospodarczej, lub dokonywaniu transakcji nieuzasadnionych charakterem prowadzonej 
działalności; 
2) kryteria geograficzne – polegające na dokonywaniu transakcji z podmiotami z państw, w których występuje wysokie 
zagrożenie wyłudzeń skarbowych; 
3) kryteria przedmiotowe – polegające na prowadzeniu przez podmiot kwalifikowany działalności gospodarczej wys o-
kiego ryzyka z punktu widzenia podatności na wyłudzenia skarbowe; 
  
Dziennik Ustaw – 99 – Poz. 1540 
 
 4) kryteria behawioralne – polegające na nietypowym, w danej sytuacji, zachowaniu podmiotu kwalifikowanego; 
5) kryteria powiązań – polegające na istnieniu powiązań podmiotu kwalifikowanego z podmiotami, co do których w y-
stępuje ryzyko, że uczestniczą w działaniach mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub organizują takie 
działania. 
§ 4. Najlepsze praktyki, o których mowa w § 3, mogą być zgłaszane izbie rozliczeniowej przez banki i spółdzielcze 
kasy oszczędnościowo-kredytowe wskazane odpowiednio przez bankowe izby gospodarcze, o których mowa w art. 121 
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, oraz Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościo wo-Kredytową. 
§ 5. Przetwarzanie, o którym mowa w § 2, może opierać się na danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe 
lub etniczne oraz danych biometrycznych, jeżeli zachowane są cele i warunki określone w niniejszym dziale. 
Art. 119zo.  § 1. Izba rozliczeniowa przekazuje informacje o wskaźniku ryzyka wy łącznie:  
1) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej;  
2) bankowi i sp ółdzielczej kasie oszczę dnościowo-kredytowej – w zakresie rachunków podmiotów kwalifikowanych 
prowadzonych przez:  
a) ten bank albo tę spółdzielczą kasę oszczę dnościowo-kredytową,  
b) inne 
banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe – w przypadku otwierania pierwszego rachunku dla 
podmiotu kwalifikowanego przez ten bank albo tę spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową. 
§ 1a. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, informacja o wskaźniku ryzyka jest przekazywana ni e-
zwłocznie po jego ustaleniu, nie rzadziej niż raz dziennie, chyba że wskaźnik ryzyka i istotność wpływu na ten wskaźnik 
poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy jego ustalaniu nie uległy zmianie. 
§ 2. Informacja o wskaźniku ryzyka zawiera: 
1) dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego – firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby fizycznej, o której 
mowa w art. 119zg pkt 4 lit. b, a także jego numer identyfikacji podatkowej, numer identyfikacyjny REGON lub 
numer PESEL, jeżeli są dostępne; 
2) numery rachunków podmiotu kwalifikowanego; 
3) wskaźnik ryzyka i wskazanie istotności wpływu na wskaźnik ryzyka poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy 
jego ustalaniu. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2 lit. b, informacja o wskaźniku ryzyka jest przekazywana na wniosek 
banku albo sp ółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej zawierający co najmniej jeden z numerów, o których mowa 
w art. 
119zr § 1 pkt 4 lit. b i c, niezwłocznie po otrzymaniu wniosku. Informacja o wskaźniku ryzyka nie zawiera wskaz a-
nia istotności wpływu na wskaźnik ryzyka poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy jego ustalaniu. 
§ 4. Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe mogą wykorzystywać informacje o wskaźniku ryzyka 
wyłącznie w celu wykonywania uprawnień lub obowiązków, o których mowa w: 
1) art. 106 i art. 106a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe oraz art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 5 listopada 
2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1643 i 1639 oraz z 2021 r. 
poz. 432 i 815), w tym dokonywania oceny ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, o której mowa 
w przepisach o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu; 
2) art. 106d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, z tym że banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo- 
-kredytowe mogą udostępniać wzajemnie informacje o wskaźniku ryzyka wyłącznie innym bankom lub spółdzie l-
czym kasom oszczędnościowo-kredytowym. 
§ 5. Przepis § 4 nie ogranicza uprawnień banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do wykorz y-
stywania w innych obszarach ich działalności rezultatów procedur dotyczących wykonywania uprawnień lub obowiązków 
wymienionych w § 4. 
§ 6. Informacje o wskaźniku ryzyka są udostępniane innym podmiotom niż wymienione w § 1 wyłącznie przez Szefa 
Krajowej Administracji Skarbowej na zasadach i w trybie określonych w dziale VII. 
§ 7. Informacje o wskaźniku ryzyka nie podlegają udostępnieniu podmiotom kwalifikowanym. 
§ 8. Dostęp do informacji o istotności wpływu poszczególnych kryteriów na wskaźnik ryzyka, przekazywanych bankom 
i spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym, mają wyłącznie osoby wyznaczone do realizacji celów, o których 
mowa w
 § 4. 
  
Dziennik Ustaw – 100 – Poz. 1540 
 
 § 9. Izba rozliczeniowa udostępnia algorytmy, na podstawie których jest ustalany wskaźnik ryzyka, wyłącznie Szefowi 
Krajowej Administracji Skarbowej, na jego żądanie. 
§ 10. Za ustalanie wskaźnika ryzyka bank i spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa ponoszą roczną opłatę na 
rzecz izby rozliczeniowej ustalaną ryczałtowo w odniesieniu do liczby rachunków podmiotu kwalifikowanego prowadz o-
nych przez ten bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową. W przypadku gdy wskaźnik ryzyka ustalany jest 
za okres krótszy niż rok kalendarzowy, opłata ustalana jest w wysokości proporcjonalnej do liczby miesięcy, w których 
wskaźnik ryzyka jest ustalany. 
§ 11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i terminy wnosz e-
nia opłaty, o której mowa w § 10, uwzględniając koszty ustalania i przekazywania wskaźnika ryzyka, koszty wdrożenia 
i utrzymania STIR oraz okres, za który wskaźnik ryzyka jest ustalany. 
Art. 119zp. § 1. Banki oraz spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe przekazują izbie rozliczeniowej: 
1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych: 
a) otwieranych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe – niezwłocznie, nie później jednak niż 
do godziny 1200 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku podmiotu kwalifikowanego, 
b) prowadzonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe – niezwłocznie, nie później jednak 
niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu uzyskania, zmiany lub uzupełnienia tych informacji; 
2) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotu kwalifikowanego – niezwłocznie, nie później jednak 
niż do godziny 1500 dnia następującego po dniu dokonania transakcji; 
3) informacje o rachunkach oszczędnościowych i rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych prowadzonych dla osób 
fizycznych przez banki oraz informacje o rachunkach członków spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, 
niebędących rachunkami podmiotów kwalifikowanych, niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1200 dnia 
następującego po dniu otwarcia rachunku. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 119zk § 2 i 3, banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe 
przekazują: 
1) informacje, o których mowa: 
a) w § 1 pkt 1 lit. a – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia następującego po dniu otwarcia 
rachunku podmiotu kwalifikowanego, 
b) w § 1 pkt 1 lit. b – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia następującego po dniu uzyskania, 
zmiany lub uzupełnienia tych informacji, 
c) w § 1 pkt 3 – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku; 
2) zestawienia, o których mowa w § 1 pkt 2, niezwłocznie, nie później jednak niż do końca dnia następującego po dniu 
dokonania transakcji. 
§ 3. W przypadku stwierdzenia przez izbę rozliczeniową rozbieżności pomiędzy numerami, o których mowa w art. 119zr 
§ 1 pkt 4 lit. b i c, a danymi, o których mowa w art. 119zu § 1 pkt 2, izba rozliczeniowa przekazuje bankowi albo spó ł-
dzielczej kasie oszczę dnościowo-kredytowej informację o stwierdzonej rozbież ności, wskazując dane, których dotyczy 
rozbieżność. 
Art. 119zq. Izba rozliczeniowa, na podstawie informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1, przekazuje 
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, nie rzadziej niż raz dziennie: 
1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych prowadzonych i otwieranych przez banki i spółdzielcze kasy 
oszczędnościowo-kredytowe; 
2) (uchylony) 
3) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotów kwalifikowanych. 
Art. 119zr. § 1. Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i art. 119zq pkt 1, obejmują: 
1) identyfikator banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej; 
2) datę i godzinę wysłania danych; 
3) rodzaj rachunku podmiotu kwalifikowanego, kod waluty rachunku podmiotu kwalifikowanego, numer rachunku 
podmiotu kwalifikowanego w formacie Numeru Rachunku Bankowego lub inny numer – w przypadku rachunku lokaty 
terminowej, datę zakończenia okresu, na jaki umowa lokaty terminowej została zawarta – w przypadku rachunku lokaty 
terminowej, oraz datę otwarcia i zamknięcia rachunku podmiotu kwalifikowanego;  
  
Dziennik Ustaw – 101 – Poz. 1540 
 
 4) dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego, jeżeli są dostępne, zawierające: 
a) firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 119zg pkt 4 lit. b, 
b) rodzaj prowadzonej działalności, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym i datę rejestracji lub rozpoczęcia dzi a-
łalności oraz kraj rejestracji podmiotu kwalifikowanego lub rezydencji podatkowej, 
c) numer PESEL, numer identyfikacyjny REGON oraz numer identyfikacji podatkowej, a w przypadku podmiotu 
kwalifikowanego mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w państwie lub na terytorium spoza Unii 
Europejskiej – EURONIP lub inny numer identyfikacji podatkowej, 
d) dane adresowe prowadzonej działalności, siedziby oraz adres korespondencyjny podmiotu kwalifikowanego 
zawierający kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu i lokalu, 
e) numer telefonu i adres poczty elektronicznej podmiotu kwalifikowanego; 
5) dane identyfikacyjne pełnomocnika do rachunków podmiotu kwalifikowanego i reprezentanta podmiotu kwalifik o-
wanego, a także jego beneficjenta rzeczywistego w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciw-
działaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, jeżeli są dostępne, zawierające: 
a) imię i nazwisko, 
b) numer PESEL oraz rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości, 
c) datę i kraj urodzenia oraz obywatelstwo, 
d) dane adresowe zawierające kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu i lokalu, 
e) numer telefonu i adres poczty elektronicznej. 
§ 2. Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i art. 119zq pkt 1, obejmują także: 
1) datę ustanowienia pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego i reprezentanta podmiotu kwalifikowanego; 
2) zakres umocowania pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
3) informacje o blokadach rachunku podmiotu kwalifikowanego oraz o blokadach środków na rachunku podmiotu 
kwalifikowanego dokonanych na podstawie odrębnych ustaw zawierające:  
a) wskazanie, czy blokada dotyczy jednego rachunku podmiotu kwalifikowanego,  
b) kwotę blokady, 
c) termin, do którego obowiązuje blokada,  
d) organ, na żądanie którego została dokonana blokada  
– jeżeli są dostępne;  
4) informacje o zajęciach wierzytelności z rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające:  
a) wskazanie, czy zajęcie dotyczy jednego rachunku podmiotu kwalifikowanego,  
b) wskazanie, czy zajęcie zostało dokonane w postępowaniu egzekucyjnym czy w postępowaniu zabezpieczającym,  
c) kwotę należności pieniężnej, na poczet której dokonano zajęcia,  
d) organ egzekucyjny, który dokonał zajęcia  
– jeżeli są dostępne;  
5) wskazanie numeru rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów 
i usług prowadzonego dla rachunku rozliczeniowego, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 
1997 r. – Prawo bankowe, albo rachunku członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej będącego po d-
miotem kwalifikowanym; 
6)74) wskazanie, czy rachunek wymieniony w art. 119zg pkt 5 lit. a i c jest rachunkiem, o którym mowa w art. 15 ust. 1hb 
pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. 
§ 3. Zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 2 i art. 119zq pkt 3, obejmują: 
1) dane identyfikacyjne nadawcy i odbiorcy transakcji, jeżeli są dostępne, zawierające: 
a) imię i nazwisko lub nazwę, 
b) dane adresowe zawierające kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu i lokalu; 
                                                           
74) Dodany przez art. 4 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik Ustaw – 102 – Poz. 1540 
 
 2) numer rachunku nadawcy transakcji i rachunku odbiorcy transakcji; 
3) datę obciążenia lub uznania rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
4) kwotę i walutę transakcji; 
5) tytuł i opis transakcji; 
6) saldo początkowe i saldo końcowe zestawienia transakcji dotyczących rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
7) dane identyfikacyjne osoby, o której mowa w § 1 pkt 5 – w przypadku gdy osoba ta złożyła dyspozycję przeprow a-
dzenia transakcji dotyczącej rachunku podmiotu kwalifikowanego, dokonała wpłaty gotówkowej na rachunek po d-
miotu kwalifikowanego lub dokonała wypłaty gotówkowej z rachunku podmiotu kwalifikowanego, w imieniu jego 
posiadacza, w tym przy użyciu karty płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15a ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach 
płatniczych wydanej do rachunku podmiotu kwalifikowanego – jeżeli są dostępne;  
8) informację o łącznej kwocie środków zajętych przez organ egzekucyjny lub zablokowanych na rachunku podmiotu 
kwalifikowanego;  
9) numer rachunku prowadzonego w celu automatycznej identyfikacji dyspozycji składanych z rachunku podmiotu 
kwalifikowanego (rachunek wirtualny), jeżeli dyspozycje dotyczą uznania takiego rachunku – w przypadku zestawień 
przekazywanych przez bank albo sp ółdzielczą kasę oszczę dnościowo-kredytową prowadzące ten rachunek. 
§ 4. Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 3, obejmują: 
1) identyfikator banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej; 
2) datę i godzinę przekazania informacji; 
3) kody walut rachunków, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 3, numery tych rachunków w formacie Numeru 
Rachunku Bankowego oraz daty ich otwarcia i zamknięcia. 
§ 5. Dane, o których mowa w art. 119zp § 1 oraz art. 119zq, są przekazywane w postaci elektronicznej odpowiadającej 
strukturze logicznej dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych. 
Art. 119zs. § 1. W celu weryfikacji lub uzupełnienia posiadanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 
informacji niezbędnych do wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym dziale, Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej może żądać przekazania przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową: 
1) informacji lub zestawień innych niż przekazane na podstawie art. 119zq, przy czym przepisy art. 119zr § 1–3 stosuje się 
odpowiednio; 
2) (uchylony) 
3) (uchylony) 
4) adresów IP, z których: 
a) następowały logowania do usług bankowości elektronicznej umożliwiających dostęp do rachunku podmiotu 
kwalifikowanego wraz ze wskazaniem identyfikatora, z którego użyciem dokonano logowania, oraz daty i godziny 
tych logowań, 
b) zostały złożone dyspozycje przeprowadzenia transakcji dotyczących rachunku podmiotu kwalifikowanego wraz 
ze wskazaniem identyfikatora, z którego użyciem złożono dyspozycję, oraz daty i godziny złożenia tych dysp o-
zycji – w przypadku gdy dyspozycje nie zostały złożone z wykorzystaniem usług bankowości elektronicznej 
– jeżeli są dostępne. 
§ 2. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa przekazują Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej 
posiadane dane objęte żądaniem, o którym mowa w § 1, niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 3 dni od dnia 
otrzymania żądania, a jeżeli dane te znajdują się w formie uniemożliwiającej ich automatyczne przetwarzanie – nie pó ź-
niej niż w terminie:  
1) 7 dni od dnia otrzymania żądania – w przypadku danych, o których mowa w § 1 pkt 1;  
2) 14 dni od dnia otrzymania żądania – w przypadku danych, o których mowa w § 1 pkt 4. 
Art. 119zt. Informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1 i art. 119zq, są udzielane przez izbę rozlicz e-
niową podmiotom innym niż Szef Krajowej Administracji Skarbowej wyłącznie na żądanie: 
1) sądu lub prokuratora – w związku z toczącym się postępowaniem o wyłudzenia skarbowe przeciwko podmiotowi 
kwalifikowanemu będącemu posiadaczem rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
2) Prezesa Najwyższej Izby Kontroli – w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania kontrolnego określ o-
nego w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 20 20 r. poz. 1200 i 2320 ); 
  
Dziennik Ustaw – 103 – Poz. 1540 
 
 3)10) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu 
Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, Służby 
Więziennej, Służby Ochrony Państwa i ich posiadających pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy – 
w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie 
informacji niejawnych;  
3)11) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby 
Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży 
Granicznej, Służby Więziennej, Służby Ochrony Państwa i ich posiadających sporządzone na piśmie 
upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy – w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania 
sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych;  
4) Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych – w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań określonych 
w przepisach o ochronie danych osobowych; 
5) Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego – w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań – za pośred-
nictwem systemu teleinformatycznego, na zasadach i w trybie określonych w art. 22a ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r . 
o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1921 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 1610 i 2320 ); 
6) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań – za po-
średnictwem systemu teleinformatycznego, na zasadach i w trybie określonych w art. 34 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. 
o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r. poz. 27 i 2320); 
7) Generalnego Inspektora Informacji Finansowej – w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w ustawie 
z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu; 
8) Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego – w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w ustawie 
z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 2059 oraz z 2021 r. poz. 680 i 815 ). 
Art. 119zu. § 1. W celu ustalenia wskaźnika ryzyka izba rozliczeniowa przetwarza:  
1) dane przekazane na podstawie art. 119zp § 1;  
2) dane udostępnione z Centralnego Rejestru Podmiotó w – Krajowej Ewidencji Podatników, o których mowa w art. 15 
ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 170 oraz z 2021 r. poz. 802 i 1163);  
3) informacje dostępne publicznie. 
§ 2. (uchylony) 
§ 2a. Dane, o których mowa w § 1, izba rozliczeniowa przetwarza przy wykorzystaniu STIR również w celu: 
1) stosowania przez izbę rozliczeniową środków bezpieczeństwa finansowego oraz prowadzenia i dokumentowania 
wyników bieżącej analizy przeprowadzanych transakcji, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. 
o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, na podstawie umowy, o której mowa  w art. 48 
ust. 1 tej ustawy, zawartej z bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnościowo-kredytową; 
2) wykonywania przez izbę rozliczeniową na rzecz banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych 
czynności niezbędnych do zastosowania przez banki lub spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe środków 
bezpieczeństwa finansowego oraz prowadzenia i dokumentowania wyników bieżącej analizy przeprowadzanych 
transakcji, o której mowa w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz 
finansowaniu terroryzmu. 
§ 3. Dane przetwarzane na podstawie przepisów niniejszego działu są przechowywane przez izbę rozliczeniową, 
banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej przez 5 lat, licząc od 
pierwszego dnia roku następującego po roku, w którym otrzymały dane. 
§ 4. Jeżeli w okresie, o którym mowa w § 3, nie upłynął termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, zwrotu 
podatku lub wyłudzenia skarbowego, w związku z którym przechowywane dane mogłyby stanowić dowód w postępow a-
niu, dane te mogą być przechowywane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie dłużej niż do upływu terminu 
przedawnienia. 
§ 5. Izba rozliczeniowa, która wykonywała obowiązki określone w niniejszym dziale, jest obowiązana do przekazania 
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej danych i informacji przechowywanych na podstawie ustawy w terminie 
miesiąca, licząc od ostatniego dnia realizacji tych obowiązków.  
§ 6. Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest obowiązany do przekazania danych i informacji, o których mowa 
w § 5, izbie rozliczeniowej, która przejęła realizację obowiązków wynikających z niniejszego działu, w zakresie koniec z-
nym do ustalenia wskaźnika ryzyka, w terminie miesiąca, licząc od dnia ich otrzymania. 
§ 7. Do okresu przechowywania danych, o którym mowa w § 3, przez izbę rozliczeniową, o której mowa w § 6, 
wlicza się okres przechowywania danych przez izbę rozliczeniową, o której mowa w § 5. 
  
Dziennik Ustaw – 104 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 3 
Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego 
Art. 119zv. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego 
na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa 
w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas 
oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających 
do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać.  
§ 2. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera:  
1) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego;  
2) okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje:  
1) bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej – żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;  
2) właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-skarbowego 
oraz prokuratorowi – zawiadomienie o blokadzie rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające dane określone 
w żądaniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 4. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie po otrzymaniu żądania, o którym mowa 
w § 3 pkt 1: 
1) odnotowują datę i godzinę jego otrzymania; 
2) dokonują blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;  
3) informują Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o: 
a) dacie i godzinie otrzymania żądania, o którym mowa w § 3 pkt 1, i dokonania blokady rachunku podmiotu kwa-
lifikowanego oraz saldzie tego rachunku podmiotu kwalifikowanego w momencie dokonania blokady rachunku 
podmiotu kwalifikowanego, 
b) nieprowadzeniu rachunku podmiotu kwalifikowanego wskazanego w żądaniu, o którym mowa w § 3 pkt 1.  
§ 4a. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa nie ujawniają podmiotowi kwalifikowanemu infor-
macji o p
rzekazaniu żądania lub dokonaniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 4
b. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa informują podmiot kwalifikowany o przekazaniu 
żądania lub dokonaniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego wyłącznie na jego wniosek, po uprzednim potwier-
dzeniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, że wszystkie przekazane żądania blokady rachunków tego podmiotu 
kwalifikowanego zostały wykonane.  
§ 4c. W przypadku złożenia dyspozycji przeprowadzenia transakcji dotyczących rachunku podmiotu kwalifikowanego 
będącego przedmiotem blokady bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie informują Szefa 
Krajowej Administracji Skarbowej o:  
1) dacie i godzinie złożenia dyspozycji;  
2) treści transakcji będącej przedmiotem dyspozycji w zakresie określonym w art. 119zr § 3.  
§ 4d. Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w § 4b, bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo- 
-kredytowa informują Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o:  
1) dacie i godzinie złożenia wniosku;  
2) adresie poczty elektronicznej, z którego złożono wniosek, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy wniosek został złożony 
za pośrednictwem poczty elektronicznej;  
3) adresie IP, z którego nastąpiło logowanie, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy wniosek został złożony za pośre d-
nictwem serwisu internetowego służącego do obsługi rachunku podmiotu kwalifikowanego lub w inny sposób umo ż-
liwiający identyfikację tego adresu;  
4) numerze telefonu, za pośrednictwem którego został złożony wniosek, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy wni o-
sek został złożony telefonicznie;  
5) adresie placówki banku, spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej albo ich oddziału, w których został złożony 
wniosek – w przypadku gdy wniosek został złożony osobiście;  
6) adresie nadawcy, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy wniosek został złożony za pośrednictwem operatora poc z-
towego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. 
  
Dziennik Ustaw – 105 – Poz. 1540 
 
 § 5. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczna również w odniesieniu do rachunku podmiotu kwa-
lifikowanego, którego podmiot kwalifikowany jest współposiadaczem.  
§ 6. Szef Krajowej Administracji Skarbowej niezwłocznie po otrzymaniu informacji, o której mowa w § 4 pkt 3 lit. a, 
w odniesieniu do wszystkich żądań dotyczących podmiotu kwalifikowanego przekazanych do momentu otrzymania tej 
inform
acji, przekazuje temu podmiotowi zawiadomienie o blokadzie jego rachunku zawierające dane określone w tych 
żądaniach.  
§ 7. 
W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego Szef Krajowej Administracji Skarbowej: 
1) może ograniczyć zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego lub 
2) uchyla blokadę, jeżeli stwierdzi, że ustała przesłanka blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 8. Do ograniczenia zakresu oraz uchylenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego przepisy § 2–6 stosuje się 
odpowiednio.  
§ 9. Minister właściwy do spraw finansów publicznych przeprowadza, nie rzadziej niż raz na kwartał, kontrolę prze-
strzegania przepisów § 1, 2, 6 i 7 przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, a w przypadku upoważnienia, zgodnie 
z przepisami wydanymi na podstawie art. 119zma, innego organu Krajowej Administracji Skarbowej – przez ten organ.  
Art. 119zw. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady 
rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona 
obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zob o-
wiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przelicz o-
nych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku 
poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.  
§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, zawiera: 
1) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
2) zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
3) oznaczenie terminu przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
4) uzasadnienie przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
5) pouczenie o treści art. 119zx, art. 119zy § 1, art. 119zz § 1, art. 119zza § 1 i art. 119zzb.  
§ 3. Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje: 
1) bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku pod-
miotu kwalifikowanego zawierające dane, o których mowa w § 2 pkt 1– 3; 
2) właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-skarbowego 
oraz prokuratorowi zawiadomienie o przedłużeniu terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawieraj ą-
ce dane określone w postanowieniu. 
§ 4. Żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie prze-
kazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościo wo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifik o-
wanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2.  Przepisy art. 119zv § 4‒5 stosuje się odpowiednio. 
§ 4a. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, niezwłocznie po otrzymaniu informacji o przedłużeniu blokady 
rachunku podmiotu kwalifikowanego, doręcza podmiotowi kwalifikowanemu postanowienie, o którym mowa w § 1, oraz 
informację o dacie i godzinie przekazania bankowi lub sp ółdzielczej kasie oszczę dnościowo-kredytowej żądania 
przedł
użenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 5. W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w § 2 pkt 3, Szef Krajowej Admini-
stracji Skarbowej, w drodze postanowienia: 
1) może zmienić zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
2) uchyla blokadę rachunku podmiotu kwalifikowanego, jeżeli stwierdzi, że ustała przesłanka blokady rachunku pod-
miotu kwalifikowanego.  
§ 6. Do postanowienia, o którym mowa w § 5, przepisy § 2, 3 i 4a oraz art. 119zv § 4‒5 stosuje się odpowiednio.  
  
Dziennik Ustaw – 106 – Poz. 1540 
 
 Art. 119zx. W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego wierzytelności z tego rachunku podmiotu kwa-
lifikowanego nie mogą być przedmiotem zabezpieczenia rzeczowego.  
Art. 119zy. § 1. Na wniosek podmiotu kwalifikowanego Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze 
postanowienia, wyrazić zgodę na wypłatę z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego środków na: 
1) wynagrodzenie za pracę wypłacane na podstawie umowy o pracę zawartej co najmniej 3 miesiące przed dniem d o-
konania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego wraz z zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych 
oraz składkami na ubezpieczenie społeczne należnymi od wypłacanego wynagrodzenia – po przedłożeniu odpisu listy 
płac oraz dokumentu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającego zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych 
z tytułu umowy o pracę;  
2) alimenty lub rentę o charakterze alimentacyjnym – po przedłożeniu tytułu stwierdzającego obowiązek podmiotu 
kwalifikowanego do płacenia alimentów lub renty.  
§ 2. W postanowieniu, o którym mowa w § 1, określa się wysokość środków podlegających wypłacie, w tym na 
rzecz pracownika oraz osoby uprawnionej do alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym zasądzonej tytułem o d-
szkodowania, odpowiadającą wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie ustawy z dnia 
10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. 
§ 3. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, po uzyskaniu informacji od Szefa Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej o wyrażeniu zgody, o której mowa w § 1, dokonują wypłaty wynagrodzenia, alimentów lub  renty osobie 
uprawnionej do tych świadczeń. 
Art. 119zz. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze postanowienia, wyrazić zgodę na: 
1)  zapłatę zobowiązania podatkowego lub należności celnej przed terminem płatności z zablokowanego rachunku 
podmiotu kwalifikowanego – na wniosek podmiotu kwalifikowanego zawierający wskazanie zobowiązania podat-
kowego lub należności celnej, jej wysokości oraz naczelnika urzędu skarbowego właściwego do jej poboru; 
2) zwolnienie środków z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego – na wniosek podmiotu kwalifikowan e-
go w szczególnie uzasadnionych przypadkach. 
§ 2. Jeżeli postanowienie, o którym mowa w § 1, stało się ostateczne, Szef Krajowej Administracji Skarbowej prze-
kazuje bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej żądanie odpowiednio przekazania środków  właści-
wemu naczelnikowi urzędu skarbowego lub zwolnienia środków z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego, 
wskazując zakres zwolnienia. 
Art. 119zza. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze postanowienia, zwolnić środki z zablo-
kowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego na zapłatę zaległości podatkowej lub celnej oraz odsetek za zwłokę, 
w przypadku: 
1) złożenia deklaracji, korekty deklaracji lub zgłoszenia celnego; 
2) wydania ostatecznej decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub należności celnej, 
potwierdzającej istnienie zaległości podatkowej lub celnej; 
3) nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania poda t-
kowego lub należności celnej, potwierdzającej istnienie zaległości podatkowej lub celnej. 
§ 2. Przepis art. 119zz § 2 stosuje się odpowiednio.  
Art. 119zzb.  § 1. Na postanowienia, o których mowa w art. 119zw § 1 i 5, art. 119zy § 1, art. 119zz § 1 oraz art. 119zza 
§ 1, przysługuje zażalenie.  
§ 2. Zażalenie jest rozpatrywane niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania.  
§ 3. (uchylony) 
§ 4. W zakresie nieuregulowanym do postępowań, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje się odpowiednio 
przepisy działu IV.  
§ 5. W przypadku skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 119zw § 1 
i art. 119zza § 1:  
1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 7 dni od dnia otrzymania skargi;  
2) rozpatrzenie skargi następuje w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.  
  
Dziennik Ustaw – 107 – Poz. 1540 
 
 Art. 119zzc. § 1. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego upada:  
1) z upływem okresu określonego w żądaniu, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2, jeżeli nie przedłużono terminu 
blokady rachu
nku podmiotu kwalifikowanego;  
2) z chwilą wykonania przez bank lub spółdzielczą kasę oszczę dnościowo-kredytową żądania uchylenia blokady wyd a-
nego na 
podstawie art. 119zv § 7 pkt 2 lub art. 119zw § 5 pkt 2;  
3) z upływem terminu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 119zw § 1; 
4) z chwilą dokonania zajęcia na podstawie:  
a) zarządzenia zabezpieczenia wystawionego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji 
w związku z zawiadomieniem, o którym mowa w art. 119zv § 3 pkt 2, na zabezpieczenie zobowiązania poda t-
kowego lub należ ności celnej wraz z odsetkami za zwł okę,  
b) postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym wydanego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – 
Kodeks postępowania karnego w związku z zawiadomieniem, o którym mowa w art. 119zv § 3 pkt 2  
– w części odpowiadającej wysokości określonej odpowiednio w zarządzeniu zabezpieczenia lub postanowieniu 
o zabezpieczeniu majątkowym.  
§ 2. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie uchylają blokadę rachunku podmiotu 
kwalifikowanego: 
1) w przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1– 3; 
2) w części wolnej od zajęcia – w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 4.  
Art. 119zzd. Dokonanie przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową blokady rachunku podmiotu 
kwalifikowanego lub zmiany jej zakresu zgodnie z żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa 
w niniejszym rozdziale, nie powoduje odpowiedzialności dyscyplinarnej, cywilnej, karnej ani innej określonej odrębnymi 
przepisami.  
Art. 119zze.  (uchylony) 
Rozdział 4 
Kontrola 
Art. 119zzf. § 1. Kontrolę wypełniania obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale, przez banki, spółdzielcze 
kasy oszczędnościowo-kredytowe, izbę rozliczeniową, banki zrzeszające oraz Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnoś-
ciowo-Kredytową sprawuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeprowadza, nie rzadziej niż raz na rok, kontrolę wypełniania przez 
izbę rozliczeniową obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale. 
§ 3. Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadzają upoważnieni przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 
pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub organów podległych Szefowi 
Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadzają osoby posiadające poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające 
do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „poufne”. 
§ 5. Do kontroli, o której mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 62 ust. 1–3, 8 i 10, art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 
5, 7, 8, 10, 11 i 17 i ust. 3 i 4, art. 72 ust. 1 pkt 1–3 i 8–11 oraz ust. 3, art. 84 ust. 1, 2 i 4, art. 93 oraz art. 97 ust. 4 ustawy 
z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. 
Art. 119zzg. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych przeprowadza, nie rzadziej niż raz na 2 lata, kontrolę izby 
rozliczeniowej w zakresie ochrony danych osobowych przy wypełnianiu obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale. 
Rozdział 5 
Kary pieniężne 
Art. 119zzh. § 1. Bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, bank zrzeszający oraz Krajowa Spółdzielcza 
Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa, które nie dopełniają obowiązku przekazywania informacji i zestawień, o których 
mowa w art. 119zp, lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2, przekazują je niezgodnie z posiadanymi informacjami, 
zestawieniami lub danymi, lub zatajają prawdziwe informacje, zestawienia lub dane, podlegają karze pieniężnej. 
  
Dziennik Ustaw – 108 – Poz. 1540 
 
 § 2. Tej samej karze podlega bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, które nie dopełniają obo-
wiązku dokonania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, przedłużenia, zmiany zakresu lub uchylenia blokady 
rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
Art. 119zzi.  Izba rozliczeniowa, która nie dopełnia obowiązku: 
1) prowadzenia STIR, 
2) ustalenia wskaźnika ryzyka, 
3) przekazania informacji o wskaźniku ryzyka, 
4) pośredniczenia w przekazaniu danych, informacji i żądań pomiędzy Szefem Krajowej Administracji Skarbowej 
a bankami oraz spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi 
– podlega karze pieniężnej. 
Art. 119zzj. § 1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 119zzh i art. 119zzi, nakłada Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej, w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 1 000 000 zł. 
§ 2. Od decyzji przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych w terminie 14 dni od 
dnia jej doręczenia. 
Art. 119zzk. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do nakładania kary pieniężnej stosuje się przepisy 
działu IVA Kodeksu postępowania administracyjnego. 
DZIAŁ IV 
Postępowanie podatkowe 
Rozdział 1 
Zasady ogólne 
Art. 120. Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. 
Art. 121. § 1. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatk o-
wych. 
§ 2. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień 
o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. 
Art. 122. W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaś-
nienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. 
Art. 123. § 1. Organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, 
a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 
§ 2. Organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyniku postępowania wszczętego na 
wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek strony, oraz w przypadkach, o których mowa 
w art. 200 § 2 pkt 2. 
Art. 124. Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu 
sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. 
Art. 125. § 1. Organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najpros t-
szymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. 
§ 2. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. 
Art. 126.75) Sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego, chyba że 
przepisy szczególne stanowią inaczej. 
Art. 126.76) § 1. Sprawy podatkowe załatwiane są na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronic z-
nej, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Pisma utrwalone w postaci papierowej opatruje się podpisem 
własnoręcznym. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, 
podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu podatkowego ze 
wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. 
                                                           
75) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 76. 
76) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 109 – Poz. 1540 
 
 § 2. Sprawy podatkowe mogą być załatwiane z wykorzystaniem pism generowanych automatycznie i opatrzonych 
kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu podatkowego. W przypadku pism generowanych automatycznie 
przepisów o konieczności opatrzenia pisma podpisem pracownika urzędu obsługującego ten organ nie stosuje się. 
§ 3. Sprawy podatkowe mogą być załatwiane z wykorzystaniem usług online udostępnianych przez organy 
podatkowe po uwierzytelnieniu w sposób określony w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o info r-
matyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
§ 4. Pisma kierowane do organów podatkowych mogą być sporządzane na piśmie utrwalonym w postaci papi e-
rowej lub elektronicznej. Do opatrywania ich podpisami i pieczęciami stosuje się przepis § 1. 
Art. 127. Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. 
Art. 128. Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub 
zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach 
przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. 
Art. 129. Postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron. 
Rozdział 2 
Wyłączenie pracownika organu podatkowego oraz organu podatkowego 
Art. 130. § 1. Funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, zwany dalej „funkcjonariuszem”, pracownik urzędu gminy 
(miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby administracji skarbowej, Krajowej Informacji Skarbowej, urzędu 
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoław-
czego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych 
spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których: 
1) są stroną; 
2) pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub ob o-
wiązki; 
3) stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty do drugiego stopnia; 
4) stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 
5) byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem podatnika jest jedna 
z osób wymienionych w pkt 3 i 4; 
6) brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 
7) zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne; 
8) stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej. 
§ 2. Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub 
kurateli. 
§ 3. Bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony 
albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niew y-
mienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza. 
§ 4. Jeżeli nastąpi wyłączenie pracownika lub funkcjonariusza, odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego, n aczel-
nik urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa, dyrektor izby 
administracji skarbowej, dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wyznaczają 
innego pracownika lub funkcjonariusza do prowadzenia sprawy. 
§ 5. W przypadku wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego jego prezes wyznacza osobę upra w-
nioną do zastąpienia osoby wyłączonej. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze na skutek wyłączenia jego członków nie 
może załatwić sprawy z braku pełnego składu orzekającego, Prezes Rady Ministrów, w drodze postanowienia, wyznacza 
do załatwienia sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze. 
  
Dziennik Ustaw – 110 – Poz. 1540 
 
 Art. 131. § 1. Naczelnik urzędu skarbowego podlega wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących zobowiązań 
podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w przypadku gdy sprawa dotyczy: 
1) naczelnika urzędu skarbowego albo jego zastępcy; 
2) dyrektora izby administracji skarbowej albo jego zastępcy; 
3) małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych do drugiego stopnia osób wymienionych w pkt 1 
albo 2; 
4) osoby związanej stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą wymienioną w pkt 1 albo 2; 
5) podmiotu, z którym osoby wymienione w pkt 1–4 pozostają w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy 
może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki. 
§ 2. W przypadku wyłączenia naczelnika urzędu skarbowego z przyczyn określonych w: 
1) § 1 pkt 1, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 1 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego wyznaczony przez 
właściwego dyrektora izby administracji skarbowej; 
2) § 1 pkt 5 w zakresie pkt 1, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 1 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego 
wyznaczony przez właściwego dyrektora izby administracji skarbowej; 
3) § 1 pkt 2, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 2 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego wyznaczony przez 
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej; 
4) § 1 pkt 5 w zakresie pkt 2, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 2 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego 
wyznaczony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 3 i 4, Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie może wyznaczyć 
naczelnika urzędu skarbowego podlegającego dyrektorowi izby administracji skarbowej, której dyrektora lub jego zastępcy 
dotyczą przesłanki wyłączenia. 
Art. 131a. W sprawach wyłączenia naczelnika urzędu celno-skarbowego art. 131 stosuje się odpowiednio. 
Art. 131b.  W sprawie wyznaczenia innego organu podatkowego, w przypadkach wymienionych w art. 131 i 131a, 
wydaje się postanowienie. 
Art. 132. § 1. Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa, ich zastępcy oraz skarbnik je d-
nostki samorządu terytorialnego podlegają wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących ich zobowiązań podatkowych 
lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do spraw dotyczących: 
1) małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych do drugiego stopnia osób wymienionych w § 1; 
2) osób związanych stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobami wymienionymi w § 1; 
3) osób pozostających z osobami wymienionymi w § 1 w takim stosunku prawnym, że może to mieć wpływ na roz-
strzygnięcie sprawy. 
§ 3. W przypadku wyłączenia organu, o którym mowa w § 1, samorządowe kolegium odwoławcze wyznacza, w drodze 
postanowienia, organ właściwy do załatwienia sprawy. 
Art. 132a. Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki 
lub kurateli. 
Rozdział 3 
Strona 
Art. 133. § 1. Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także 
osoba trzecia, o której mowa w art. 110–117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do 
której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. 
§ 2. Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organiz a-
cyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed 
powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikaj ą-
cych z tego prawa. 
§ 2a. Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawach dotyczących zwrotu podatku od towarów i usług może być 
wspólnik spółki wymienionej w art. 115 § 1, uprawniony na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług do otrzy-
mania zwrotu podatku. 
  
Dziennik Ustaw – 111 – Poz. 1540 
 
 § 2b. Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zakresie zobowiązań byłej spółki 
cywilnej może być osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedną stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest upra w-
niony do działania w imieniu obojga. 
Art. 133a. § 1. Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby, za jej zgodą, występować z żądaniem: 
1) wszczęcia postępowania, 
2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu 
– jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes publiczny. 
§ 2. Organ podatkowy, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępow a-
nia z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia post ę-
powania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie. 
§ 3. Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony. 
Art. 134. (uchylony) 
Art. 135. Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów 
prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej. 
Art. 136. (uchylony) 
Art. 137. (uchylony) 
Art. 138. § 1. Organ podatkowy występuje do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla osoby niezdolnej do 
czynności prawnych lub osoby nieobecnej, jeżeli kurator nie został już wyznaczony. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej nie może prowadzić swoich spraw 
wskutek braku powołanych do tego organów, organ podatkowy składa do sądu wniosek o ustanowienie kuratora. 
Rozdział 3a 
Pełnomocnictwo 
Art. 138a. § 1. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego dzi a-
łania. 
§ 2. Pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. 
§ 3.77) Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronic z-
nym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.  
§ 3. (uchylony)78) 
§ 4. Adwokat, radca prawny i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa 
oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać 
urzędowego poświadczenia podpisu strony. 
§ 5.79) Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie zostały sporządzone 
w formie dokumentu elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa w § 4, dokonuje się, opatrując odpisy kwal i-
fikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Odpisy pełnomocnictwa lub odpisy 
innych dokumentów wykazujących umocowanie uwierzytelniane elektronicznie są sporządzane w formatach danych okreś-
lonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności 
podmiotów realizujących zadania publiczne.  
§ 5. (uchylony)80) 
                                                           
77) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 78. 
78) Przez art. 84 pkt 21 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
79) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 80. 
80) Przez art. 84 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 112 – Poz. 1540 
 
 Art. 138b. § 1. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. W kwestiach mniejszej wagi wynikających w toku postępowania, organ podatkowy może nie żądać pełnomo c-
nictwa, jeżeli pełnomocnikiem jest małżonek strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu jego upoważnienia do 
występowania w imieniu strony. 
Art. 138c. § 1.81) Pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, 
dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta – numer i serię 
paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identy-
fikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub d o-
radcy podatkowego – także jego adres elektroniczny.  
§ 1.82) Pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane 
identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta – numer i serię 
paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada 
identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, chyba że wskazuje adres do doręczeń 
elektronicznych, na który organy podatkowe mają doręczać pisma. Adwokat, radca prawny lub doradca podatk o-
wy wskazuje adres do doręczeń elektronicznych.  
§ 2.81) Pełnomocnik ustanowiony w procedurach szczególnych rozliczania podatku od towarów i usług, będący ni e-
rezydentem i nieposiadający identyfikatora podatkowego, ma obowiązek wskazać numer służący do identyfikacji dla 
celów podatkowych nadany w jego państwie. W przypadku braku takiego numeru pełnomocnik ten podaje numer i serię 
paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość. Pełnomocnik ten ma również obowiązek wskazać swój 
adres elektroniczny. 
§ 2.82) Pełnomocnik ustanowiony w procedurach szczególnych rozliczania podatku od towarów i usług, będący 
nierezydentem i nieposiadający identyfikatora podatkowego, ma obowiązek wskazać numer służący do identyfik a-
cji dla celów podatkowych nadany w jego państwie. W przypadku braku takiego numeru pełnomocnik ten podaje 
numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość. Pełnomocnik ten ma również obowi ą-
zek wskazać swój adres do doręczeń elektronicznych, chyba że posiada adres do doręczeń elektronicznych wpisany 
do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektr o-
nicznych, zwanej dalej „bazą adresów elektronicznych”, albo wskaże inny adres do doręczeń elektronicznych, 
na który organ podatkowy będzie doręczał pisma. 
§ 3. Jeżeli pełnomocnictwa udziela osoba, która nie może się podpisać, pełnomocnictwo zgłasza się ustnie do proto-
kołu albo pełnomocnictwo podpisuje za taką osobę osoba sprawująca nad nią opiekę, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. 
Art. 138d. § 1. Pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych 
sprawach należących do właściwości organów podatkowych. 
§ 1a.83) Pełnomocnictwo ogólne dotyczy również działania we wszystkich sprawach związanych z opłatą za przejazd 
autostradą w rozumieniu ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drog o-
wym (Dz. U. z 2020 r. poz. 2268 oraz z 2021 r. poz. 802 i 1005) lub opłatą elektroniczną w rozumieniu ustawy z dnia 
21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470, z późn. zm.84)).  
§ 2. Za pełnomocnika ogólnego strony w sprawach podatkowych uznaje się kuratora wyznaczonego przez sąd na wni o-
sek organu podatkowego, o którym mowa w art. 138. 
§ 3.85) Pełnomocnictwo ogólne oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu zgłasza moc o-
dawca, wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego, według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie 
art. 138j § 1 pkt 1, do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W przypadku wystąpienia problemów technicznych 
uniemożliwiających złożenie pełnomocnictwa ogólnego, jego zmianę, odwołanie lub wypowiedzenie, w formie dokume n-
tu elektronicznego, pełnomocnictwo składa się w formie pisemnej według wzoru, o którym mowa w zdaniu pierwszym. 
                                                           
81) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 82. 
82) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
83) Dodany przez art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Dro-
gowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1005), która weszła w życie z dniem 17 czerwca 2021 r. 
84) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 471, 1087 i 2338 oraz z 2021 r. poz. 54, 
720 i 1005. 
85) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 86. 
  
Dziennik Ustaw – 113 – Poz. 1540 
 
 § 3.86) Pełnomocnictwo ogólne oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu zgłasza moc o-
dawca, wyłącznie na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej według wzoru określonego w przepisach wyd a-
nych na podstawie art. 138j § 1 pkt 1, do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W przypadku wystąpienia 
problemów technicznych uniemożliwiających złożenie pełnomocnictwa ogólnego, jego zmianę, odwołanie lub w y-
powiedzenie na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej pełnomocnictwo składa się na piśmie utrwalonym 
w postaci papierowej według wzoru, o którym mowa w zdaniu pierwszym. 
§ 4. Informacje o udzieleniu pełnomocnictwa, o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu Szef Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej umieszcza w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych, zwanym dalej „Centralnym Rejestrem”. 
§ 5. Adwokat, radca prawny oraz doradca podatkowy mogą sami zgłaszać udzielenie im pełnomocnictwa ogólnego oraz 
zawiadami ać o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu, ze wskazaniem daty zwolnienia z obowiązku reprezentacji. 
§ 6. W przypadku, o którym mowa w art. 138c § 3, pełnomocnictwo ogólne, zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu 
lub wypowiedzeniu zgłasza osoba sprawująca opiekę nad osobą, która nie może się podpisać, a w przypadku zgłoszenia 
pełnomocnictwa ustnie do protokołu – organ podatkowy. 
§ 7. (uchylony) 
§ 8. Organ, na wniosek którego sąd wyznaczył kuratora, niezwłocznie informuje Szefa Krajowej Administracji Ska r-
bowej o treści postanowienia sądu o ustanowieniu kuratora. 
§ 9. (uchylony) 
Art. 138e. § 1. Pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej 
wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. 
§ 2.87) Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgł o-
szone ustnie do protokołu. 
§ 2.88) Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu.  
§ 3.89) Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wyp o-
wiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, 
w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. 
§ 3.90) Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub w y-
powiedzeniu w przypadku, gdy zostały utrwalone w postaci papierowej, składa się do akt sprawy według wzoru 
określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony 
odpis. 
§ 4. Pełnomocnik może okazać oryginał lub notarialnie poświadczony odpis pełnomocnictwa szczególnego oraz z a-
wiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu w celu sporządzenia przez organ podatkowy jego urzędowego 
odpisu i dołączenia do akt sprawy. 
Art. 138f. § 1. Strona ma obowiązek ustanowienia w kraju pełnomocnika do doręczeń, jeżeli nie ustanawia pełn o-
mocnika ogólnego lub szczególnego, gdy: 
1) zmienia adres miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu na adres w państwie niebędącym państwem członkowskim 
Unii Europejskiej; 
2) nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim 
Unii Europejskiej i składa w kraju wniosek o wszczęcie postępowania lub w kraju doręczono jej postanowienie 
o wszczęciu postępowania. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli doręczanie pism stronie następuje za pomocą środków komunikacji elektr o-
nicznej. 
§ 3. W razie niedopełnienia przez stronę obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, pismo uznaje się za 
doręczone pod dotychczasowym adresem w kraju, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. 
§ 4. Do pełnomocnictwa do doręczeń stosuje się przepisy dotyczące pełnomocnictwa szczególnego. 
                                                           
86) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 23 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
87) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 88. 
88) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 24 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
89) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 90. 
90) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 114 – Poz. 1540 
 
 Art. 138g. Ustanawiając więcej niż jednego pełnomocnika o tym samym zakresie działania lub ustanawiając pełn o-
mocnika ogólnego oraz szczególnego w tej samej sprawie, strona wskazuje organowi jednego z nich jako pełnomocnika 
do doręczeń. 
Art. 138h.91) Organ podatkowy w razie potrzeby dołącza do akt sprawy wydruk pełnomocnictwa ogólnego lub 
szczególnego udzielonego w formie dokumentu elektronicznego oraz zawiadomienia o zmianie zakresu, odwołaniu lub 
wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Zgodność wydruku z dokumentem elektronicznym potwierdza, w formie adnotacji, 
pracownik urzędu obsługującego organ podatkowy lub funkcjonariusz, który dokonał wydruku. 
Art. 138h.  Organ podatkowy w razie potrzeby dołącza do akt sprawy wydruk pełnomocnictwa ogólnego lub 
szczególnego udzielonego na piśmie utrwalonym w postaci elektronicznej oraz zawiadomienia o zmianie zakresu, 
odwołaniu lub wypowiedzeniu pełnomocnictwa.92) Zgodność wydruku z dokumentem elektronicznym potwierdza, 
w formie adnotacji, pracownik urzędu obsługującego organ podatkowy lub funkcjonariusz, który dokonał wydruku. 
Art. 138i. § 1. Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa ogólnego wywiera 
skutek od dnia wpływu do Centralnego Rejestru. 
§ 2. Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa szczególnego wywiera skutek od 
dnia zawiadomienia organu podatkowego. 
§ 3. Adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać 
za stronę jeszcze przez dwa tygodnie od wypowiedzenia, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. 
Art. 138j. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wzór pełnomocnictwa ogólnego i wzór zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tego pełnomocni c-
twa, obejmujący dane identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika, mając na celu uproszczenie zgłaszania pełnomo c-
nictwa; 
2) wzór pełnomocnictwa szczególnego oraz wzór pełnomocnictwa do doręczeń, a także wzór zawiadomienia o zmianie, 
odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw, umożliwiający wskazanie zakresu pełnomocnictwa oraz dane 
identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika, mając na celu uproszczenie zgłaszania pełnomocnictwa. 
§ 2.93) Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania, 
w formie dokumentu elektronicznego, pełnomocnictwa ogólnego, pełnomocnictwa szczególnego oraz pełnomocnictwa do 
doręczeń, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych 
w pełnomocnictwach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem. 
§ 2.94) Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania 
pełnomocnictwa ogólnego, pełnomocnictwa szczególnego oraz pełnomocnictwa do doręczeń, jeżeli zostały one 
utrwalone w postaci elektronicznej, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i nie-
zaprzeczalności danych zawartych w pełnomocnictwach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem. 
Art. 138k.  § 1. Centralny Rejestr jest prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Dostęp do Centralnego Rejestru mają organy podatkowe. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, upoważnić organ Krajowej 
Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie prowadzenia Ce n-
tralnego Rejestru, mając na celu zapewnienie sprawnego funkcjonowania tego rejestru. 
Art. 138l. § 1. W sprawie niecierpiącej zwłoki organ podatkowy wyznacza dla osoby nieobecnej tymczasowego pełn o-
mocnika szczególnego, upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia przez sąd kuratora dla osoby nieobecnej. 
§ 2. Tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym może być w pierwszej kolejności wyznaczony przez organ podat-
kowy członek rodziny osoby nieobecnej, jeżeli wyrazi na to zgodę, a w przypadku braku takiej zgody – adwokat, radca 
prawny lub doradca podatkowy wyznaczony w trybie art. 138n § 1 lub 2. 
Art. 138m. § 1. W przypadku niemożności wszczęcia postępowania lub prowadzenia postępowania wobec osoby 
prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej z powodu braku powołanych do tego organów lub 
niemożności ustalenia adresu siedziby, miejsca prowadzenia działalności lub miejsca zamieszkania osób upoważnionych 
do reprezentowania jej spraw, organ podatkowy wyznacza dla tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej 
osobowości prawnej tymczasowego pełnomocnika szczególnego upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia kur a-
tora przez sąd. 
§ 2. Tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym jest adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy wyznaczony 
w trybie art. 138n § 1 lub 2. 
                                                           
91) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 92. 
92) Zdanie pierwsze ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 25 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
93) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 94. 
94) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 115 – Poz. 1540 
 
 Art. 138n.  § 1. O wyznaczenie doradcy podatkowego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego organ podat-
kowy zwraca się do Krajowej Rady Doradców Podatkowych. Jeżeli doradca podatkowy ustanowiony w ten sposób ma 
podjąć czynności poza siedzibą organu podatkowego, Krajowa Rada Doradców Podatkowych, na wniosek ustanowionego 
doradcy podatkowego, wyznaczy w razie potrzeby doradcę podatkowego z innej miejscowości. 
§ 2. O wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego organ podatk o-
wy zwraca się do okręgowej rady adwokackiej lub okręgowej izby radców prawnych właściwej dla siedziby organu p o-
datkowego. Jeżeli adwokat lub radca prawny ustanowiony w ten sposób ma podjąć czynności poza siedzibą organu poda t-
kowego, Naczelna Rada Adwokacka lub Krajowa Rada Radców Prawnych, na wniosek ustanowionego adwokata lub 
radcy prawnego, wyznaczy w razie potrzeby adwokata lub radcę prawnego z innej miejscowości. 
§ 3. Do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego 
tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej 
przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie art. 41b ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie 
podatkowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 130 i 2320). 
Art. 138o. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu 
postępowania cywilnego. 
Rozdział 4 
Załatwianie spraw 
Art. 139. § 1. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez 
zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 
2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. 
§ 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedst a-
wianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych 
i dowodów znanych z  urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. 
§ 3. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia 
otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek 
o przeprowadzenie rozprawy – nie później niż w ciągu 3 miesięcy. 
§ 4. Do terminów określonych w § 1–3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego 
dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy 
strony albo z przyczyn niezależnych od organu. 
Art. 140. § 1. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany 
jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. 
§ 2. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło 
z przyczyn niezależnych od organu. 
Art. 141. § 1. Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie 
służy ponaglenie do: 
1) organu podatkowego wyższego stopnia; 
2) dyrektora izby administracji skarbowej, jeżeli sprawa dotyczy rozpatrywania odwołań od decyzji, o których mowa 
w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, wydanych przez nacze l-
nika urzędu celno-skarbowego; 
3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby administracji 
skarbowej. 
§ 2. Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin zał a-
twienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie 
potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jedn o-
cześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 
Art. 142. Pracownik organu podatkowego, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub 
nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 140 albo nie załatwił sprawy w dodatkowym terminie ustalonym zgodnie 
z art. 141 § 2, podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej 
przepisami prawa. 
  
Dziennik Ustaw – 116 – Poz. 1540 
 
 Art. 143. § 1. Organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza lub pracownika kierowanej jednostki organiz a-
cyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postan o-
wień i zaświadczeń. 
§ 1a.95) Upoważnienie może obejmować podpisywanie pism w formie dokumentu elektronicznego kwalifikowanym 
podpisem elektronicznym. 
§ 1a. (uchylony)96) 
§ 2. Upoważnienie, o  którym mowa w § 1 i 1a, może być udzielone również:97)  
Upoważnienie, o którym mowa w § 1, może być udzielone również:98) 
1) pracownikom obsługującym naczelnika urzędu skarbowego – przez naczelnika urzędu skarbowego; 
2) funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym dyrektora izby administracji skarbowej – przez dyrektora izby 
administracji skarbowej; 
3) funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym naczelnika urzędu celno-skarbowego – przez naczelnika urzędu 
celno-skarbowego; 
4) pracownikom Krajowej Informacji Skarbowej – przez dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej; 
5) funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym naczelnika urzędu celno-skarbowego lub dyrektora izby admin i-
stracji skarbowej albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej – przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej; 
6) funkcjonariuszom lub pracownikom komórek organizacyjnych urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw 
finansów publicznych – przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 3.16) Upoważnienie udzielane jest w formie pisemnej. 
§ 3.17) Upoważnienie udzielane jest na piśmie.  
Rozdział 5 
Doręczenia 
Art. 144. § 1.99) Organ podatkowy doręcza pisma: 
1) za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – 
Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników 
innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub 
2) za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. 
§ 1. (uchylony)100) 
§ 1a.101) Organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje 
w siedzibie organu podatkowego.  
§ 1b.101) W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a, organ podatkowy doręcza 
pisma za pokwitowaniem przez:  
1) operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 
18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 
2) pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego 
organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. 
§ 1c.101) W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a i § 1b pkt 1, organ poda t-
kowy doręcza pisma: 
1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, 
albo 
2) za pokwitowaniem przez pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych 
pracowników innego organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych 
przepisów.  
                                                           
95) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 96. 
96) Przez art. 84 pkt 27 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
97) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 98. 
98) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 27 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
99) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 100. 
100) Przez art. 84 pkt 28 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
101) Dodany przez art. 84 pkt 28 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 117 – Poz. 1540 
 
 § 1d.101) W przypadku doręczenia decyzji, której organ podatkowy nadał rygor natychmiastowej wykonalności, 
albo decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, organ może doręczyć decyzję w sposób 
określony w § 1c. Przepisów § 1a i § 1 b pkt 1 nie stosuje się. 
§ 2.102) Jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręcz e-
nie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę 
podawczą. 
§ 2.103) W zakresie spraw określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 3f § 4 organ 
podatkowy może, za zgodą adresata, doręczać pisma przez portal podatkowy.  
§ 2a.104) Wyrażenie i wycofanie zgody, o której mowa w § 2, następuje przez portal podatkowy.  
§ 2b.104) Wycofanie zgody, o której mowa w § 2, wywołuje skutki prawne z upływem dnia roboczego następ u-
jącego po jej wycofaniu. 
§ 2c.104) W przypadku wyrażenia albo wycofania zgody, o której mowa w § 2, organ podatkowy poucza 
o skutkach prawnych wynikających z jej wyrażenia albo wycofania.  
§ 2d.104) W przypadku doręczania pisma przez portal podatkowy pismo uznaje się za doręczone w dniu wsk a-
zanym w urzędowym poświadczeniu odbioru, a w przypadku jego braku – po upływie 14 dni od dnia umieszczenia 
pisma na portalu podatkowym.  
§ 3.105) W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie 
pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w sposób określony w § 1 pkt 1. 
§ 3. (uchylony)106) 
§ 4.107) W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys, 
za pokwitowaniem. 
§ 4.108) W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a, gdy organem podatk o-
wym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys, za pokwitowaniem.  
§ 5. Doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom 
administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. 
Art. 144a.109) § 1. Doręczanie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełni 
jeden z następujących warunków: 
1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego 
lub portal podatkowy; 
2) wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektr o-
niczny; 
3) wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu 
adres elektroniczny. 
§ 1a. Wystąpienie organu podatkowego o wyrażenie zgody, o której mowa w § 1 pkt 3, może nastąpić za pomocą 
środków komunikacji elektronicznej i zostać przesłane stronie przez portal podatkowy lub na jej adres elektroniczny. 
Przepisów art. 152a § 1–5 nie stosuje się. 
§ 1b. Strona ma prawo do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W takim 
przypadku organ podatkowy doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektr o-
nicznego. 
§ 2. (uchylony) 
                                                           
102) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 103. 
103) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 28 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
104) Dodany przez art. 84 pkt 28 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
105) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 106. 
106) Przez art. 84 pkt 28 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
107) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 108. 
108) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 28 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
109) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 110. 
  
Dziennik Ustaw – 118 – Poz. 1540 
 
 Art. 144a.110) § 1. W przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, pisma doręcza się na: 
1) adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych; 
2) adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektroniczn e-
go, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych nie został wpisany do bazy 
adresów elektronicznych. 
§ 2. W przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych dzień doręczenia ustala się zgodnie 
z przepisami art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. 
§ 3. W przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 144 § 1b i 1c, doręczenie jest skuteczne, jeżeli 
odbierający pismo potwierdzi doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia, a w przypadku 
gdy odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam stwie r-
dza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu.  
Art. 144b.  § 1.111) W przypadku pism wydanych w formie dokumentu elektronicznego, które zostały opatrzone kw a-
lifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, doręczenie może polegać na dor ę-
czeniu wydruku pisma odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona nie wnosiła o doręczanie pism za pomocą śro d-
ków komunikacji elektronicznej lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób. 
§ 1.112) W przypadku pism utrwalonych w postaci elektronicznej, które zostały opatrzone kwalifikowanym 
podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, doręczenie może polegać na doręczeniu 
wydruku pisma odzwierciedlającego treść tego pisma.  
§ 1a.113) Organ podatkowy oznacza pismo utrwalone w postaci elektronicznej klauzulą: „Tajemnica skarbowa”.  
§ 2. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera:  
1)114)  informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego i podpisane kwalifikowanym podpisem 
elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska 
służbowego osoby, która je podpisała;  
1)115)  informację, że pismo zostało utrwalone w postaci elektronicznej i podpisane kwalifikowanym podpisem elektr o-
nicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska 
służbowego osoby, która je podpisała;  
2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny. 
§ 3. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, może zawierać mechanicznie odtwarzany podpis osoby, która podpisała 
pismo. 
§ 4.116) Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie 
dokumentu elektronicznego. 
§ 4.117) Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie utrwal o-
nym w postaci elektronicznej.  
§ 5. W przypadku doręczania wydruku pisma, o którym mowa w § 1, przy wykorzystaniu usługi pocztowej okreś-
lonej w art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, operator pocztowy w rozumieniu tej ustawy 
oraz osoby działające w jego imieniu uzyskują dostęp do informacji objętych tajemnicą skarbową w zakresie, w jakim jest 
to niezbędne do wykonania tej usługi. 
Art. 145. § 1. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. 
§ 2. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. 
§ 2a. Pełnomocnikowi mającemu miejsce zamieszkania za granicą, który nie wskazuje adresu do doręczeń w kraju, 
pisma doręcza się za pomocą środków komunikacji elektronicznej na wskazany adres elektroniczny. 
§ 3. W razie niewyznaczenia pełnomocnika do doręczeń, o którym mowa w art. 138g, organ podatkowy doręcza 
pisma jednemu z pełnomocników. 
                                                           
110) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 29 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
111) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 112. 
112) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 30 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
113) Dodany przez art. 84 pkt 30 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
114) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 115. 
115) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 30 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
116) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 117. 
117) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 30 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 119 – Poz. 1540 
 
 Art. 146. § 1.118) W toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić 
organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, lub adresu elektronicznego. 
§ 1.119) W toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić 
organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń.  
§ 2. W razie niedopełnienia obowiązku przewidzianego w § 1, w przypadku doręczania pisma za pośrednictwem 
operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, pismo uważa się za doręczone 
pod dotychczasowym adresem z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1, a pismo pozost a-
wia się w aktach sprawy. 
Art. 146a. § 1.120) Pełnomocnik ogólny ma obowiązek zawiadomić o zmianie adresu, pod którym dokonuje się dor ę-
czeń, lub adresu elektronicznego. Zawiadomienie o zmianie pełnomocnictwa w zakresie adresu jest składane do Centra l-
nego Rejestru. 
§ 1. Pełnomocnik ogólny ma obowiązek zawiadomić o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń.121) 
Zawiadomienie o zmianie pełnomocnictwa w zakresie adresu jest składane do Centralnego Rejestru. 
§ 2.122) W razie niedopełnienia przez pełnomocnika ogólnego obowiązku przewidzianego w § 1, pismo uważa się za 
doręczone pod dotychczasowym adresem. Przepisy art. 146 § 2 oraz art. 152a § 3 stosuje się odpowiednio.  
§ 2. W razie niedopełnienia przez pełnomocnika ogólnego obowiązku przewidzianego w § 1, pismo uważa się 
za doręczone pod dotychczasowym adresem.  Przepis art. 146 § 2 stosuje się odpowiednio.123) 
Art. 147. (uchylony) 
Art. 147a. (uchylony)124) 
Art. 148. § 1. Pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do d o-
ręczeń w kraju. 
§ 2. Pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane: 
1) w siedzibie organu podatkowego; 
2) w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata – adresatowi lub osobie upoważnionej przez 
pracodawcę do odbioru korespondencji. 
3) (uchylony) 
§ 3. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypa d-
kach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. 
Art. 149. W przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma 
doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma – sąsia-
dowi, zarządcy domu lub dozorcy – gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu 
pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania 
adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako 
adres do doręczeń. 
Art. 150. § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez 
okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 
2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu 
podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. 
§ 1a. (uchylony) 
§ 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru 
w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się 
w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego 
jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje 
czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. 
                                                           
118) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 119. 
119) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 31 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
120) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 121. 
121) Zdanie pierwsze ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 32 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
122) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 123. 
123) Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 32 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
124) Przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 18. 
  
Dziennik Ustaw – 120 – Poz. 1540 
 
 § 3. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie 
o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma 
w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. 
§ 4. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym 
mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. 
Art. 150a. Na wniosek strony doręczenie może być dokonane na wskazany przez nią adres skrytki pocztowej. W tym 
przypadku pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – 
Prawo pocztowe składa się w placówce pocztowej tego operatora. Przepisy art. 150 § 2–4 stosuje się odpowiednio, z tym że 
zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, wraz z informacją o możliwości jego odbioru, umieszcza się 
w skrytce pocztowej adresata. 
Art. 151. § 1. Osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza 
się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub 
prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. 
§ 2. W razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budyn-
ku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku 
lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym 
miejscu przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby. 
Art. 151a. § 1. Jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres 
jej siedziby nie istnieje, został wykreślony z rejestru lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca 
prowadzenia działalności, pismo doręcza się osobie fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, także wtedy gdy 
reprezentacja ma charakter łączny z innymi osobami. 
§ 2. W razie niemożności ustalenia adresu osoby fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, pismo pozo-
stawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. 
Art. 152.125) § 1. Odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty 
doręczenia. 
§ 2. Jeżeli odbierający pismo nie może potwierdzić doręczenia lub uchyla się od tego, doręczający sam stwierdza d a-
tę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu. 
§ 3. W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli 
adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art. 152a § 1 pkt 3. 
Art. 152. (uchylony)126) 
Art. 152a.125) § 1. W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres 
elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 
1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 
2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwie r-
dzenia doręczenia pisma; 
3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem ele k-
tronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędow e-
go poświadczenia odbioru w określony sposób. 
§ 2. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ 
podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości 
odebrania tego pisma. 
§ 3. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesł a-
nia pierwszego zawiadomienia. 
§ 4. Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane przez system tele-
informatyczny organu podatkowego, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się. 
                                                           
125) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 126. 
126) Przez art. 84 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 121 – Poz. 1540 
 
 § 5. W przypadku doręczenia, o którym mowa w § 3, organ podatkowy umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści 
pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dok u-
mentu elektronicznego za doręczone oraz informacji o dacie uznania pisma za doręczone i o datach wysłania zawiad o-
mień, o których mowa w § 1 i 2, w systemie teleinformatycznym. 
§ 6. Warunki techniczne i organizacyjne doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego określają przepisy 
ustawy, o której mowa w § 1 pkt 3. 
Art. 152a. (uchylony)126) 
Art. 153. § 1.127) Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma doręczanego mu w sposób określony w art. 144 § 1 pkt 1, 
pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją pozostawia się 
w aktach sprawy. 
§ 1.128) Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma doręczanego mu w sposób określony w art. 144 § 1b lub 1c, pismo 
zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją pozostawia się 
w aktach sprawy. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia 
przez adresata. 
Art. 154. § 1. Pisma skierowane do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, 
które nie mają organów, doręcza się kuratorowi wyznaczonemu przez sąd. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu dyplomatycznego 
lub konsularnego doręcza się w sposób przewidziany w przepisach szczególnych, w umowach i przyjętych zwyczajach 
międzynarodowych. 
Art. 154a. § 1. Organ podatkowy może wystąpić do władzy państwa członkowskiego Unii Europejskiej właściwej 
w sprawach podatkowych, zwanej dalej „obcą władzą”, z wnioskiem o doręczenie pisma, gdy doręczenie zgodnie z art. 144 osobie 
przebywającej na terytorium tego państwa nie jest możliwe lub gdy powodowałoby nieproporcjonalne trudności. 
§ 2. Wnioski o doręczenie przekazywane są obcej władzy za pośrednictwem organu wyznaczonego przez ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 3. Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz samorządowe kolegium odwoławcze 
przekazują wniosek o doręczenie do organu wyznaczonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych za 
pośrednictwem dyrektora izby skarbowej właściwego miejscowo ze względu na siedzibę wójta, burmistrza (prezydenta 
miasta), starosty, marszałka województwa albo samorządowego kolegium odwoławczego. 
§ 4. Wniosek o doręczenie powinien zawierać dane niezbędne do identyfikacji podmiotu, któremu ma być doręczone 
pismo, w szczególności nazwisko lub nazwę (firmę) oraz adres, a także dane dotyczące przedmiotu pisma. 
§ 5. Wniosek o doręczenie przesyła się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przy użyciu standardowego 
formularza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 
2012 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie 
współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania (Dz. Urz. UE L 335 z 07.12.2012, str. 42). W przypadku braku 
możliwości przekazania wniosku o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej wniosek przesyła się 
w postaci papierowej. 
§ 6. Pismo będące przedmiotem wniosku o doręczenie przekazuje się obcej władzy przez operatora pocztowego 
w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. 
§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, wyznacza organ Krajowej Admini -
stracji Skarbowej do przekazywania obcym władzom wniosków o doręczenie, mając na względzie konieczność zapewni e-
nia sprawnego doręczania pism. 
Art. 154b.  § 1. Wniosek o doręczenie pisma pochodzący od obcej władzy organ wyznaczony zgodnie z art. 154a § 7 
przekazuje naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podmiotu, 
którego dotyczy wniosek. Naczelnik urzędu skarbowego doręcza pismo stosując odpowiednio przepisy art. 144–154. 
                                                           
127) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 128. 
128) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 34 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 122 – Poz. 1540 
 
 § 2. Organ wyznaczony zgodnie z art. 154a § 7 niezwłocznie informuje obcą władzę, za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej, przy użyciu standardowego formularza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia 
Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania niektórych prze-
pisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, o działaniach 
podjętych na podstawie wniosku o doręczenie, w szczególności o dacie doręczenia pisma. 
Art. 154c.  Pisma obcych władz są doręczane z zachowaniem zasady wzajemności. 
Rozdział 6 
Wezwania 
Art. 155. § 1.129) Organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia 
dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, w tym także w formie 
dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. 
§ 1.130) Organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia d o-
kumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne 
dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.  
§ 1a. Organ podatkowy obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było uciążliwe. 
§ 2. Jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej ważnej przyczyny, organ p o-
datkowy może przyjąć wyjaśnienie lub zeznanie albo dokonać czynności w miejscu pobytu tej osoby. 
Art. 156. § 1. Wezwany jest obowiązany do osobistego stawienia się tylko na obszarze województwa, w którym z a-
mieszkuje lub przebywa. 
§ 2. Jeżeli właściwym miejscowo do rozpatrzenia sprawy jest organ podatkowy mający siedzibę na obszarze woj e-
wództwa innego niż określone w § 1, osoba obowiązana do osobistego stawienia się może zastrzec, że chce stawić się 
przed organem właściwym do rozpatrzenia sprawy. 
§ 3. W przypadku wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu organ podatkowy w postanowieniu o wszczęciu 
postępowania poucza stronę o możliwości złożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, zastrzeżenia, 
o którym mowa w § 2. 
§ 4. Wezwany w postępowaniu prowadzonym przez organ wyznaczony na podstawie art. 18c jest obowiązany do 
osobistego stawienia się także poza obszarem województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa. 
§ 5. Wezwany w toku postępowania w sprawie, o której mowa w art. 119g § 1, jest obowiązany do osobistego sta-
wienia się także poza obszarem województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa. 
Art. 157. § 1. Jeżeli postępowanie podatkowe prowadzone jest przez organ podatkowy, którego siedziba nie znajd u-
je się na obszarze województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa osoba obowiązana do osobistego stawiennictwa, 
oraz jeżeli osoba ta nie złożyła zastrzeżenia, o którym mowa w art. 156 § 2, organ ten zwraca się do organu podatkowego 
właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tej osoby o wezwanie jej w celu złożenia wyjaśnień lub z e-
znań albo dokonania innych czynności, związanych z prowadzonym postępowaniem. 
§ 2. Zwracając się do innego organu podatkowego, organ prowadzący postępowanie określa okoliczności, które mają 
być przedmiotem wyjaśnień lub zeznań, albo czynności, jakie mają być dokonane. 
Art. 157a. Organ podatkowy, przed którym toczy się postępowanie podatkowe, może zwrócić się o dokonanie okreś-
lonej czynności związanej z prowadzonym postępowaniem do innego organu podatkowego, jeżeli przyczyni się to do 
skrócenia czasu trwania lub obniżenia kosztów postępowania albo postępowanie prowadzone jest na podstawie art. 119g. 
Art. 158. Przepisów art. 156 § 1 oraz art. 157 nie stosuje się w przypadkach, w których charakter sprawy lub czynności 
wymaga osobistego stawienia się przed organem podatkowym prowadzącym postępowanie. 
Art. 159. § 1. W wezwaniu należy wskazać: 
1) nazwę i adres organu podatkowego; 
2) imię i nazwisko osoby wzywanej; 
3) w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana; 
4)131)  czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub 
zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego;  
                                                           
129) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 130. 
130) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
131) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 132. 
  
Dziennik Ustaw – 123 – Poz. 1540 
 
 4)132)  czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub 
zeznanie na piśmie; 
4a)133)  czy dokumenty mogą być przedłożone w formie dokumentu elektronicznego lub na informatycznych nośnikach danych;  
4a) (uchylony)134) 
5) termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia się osoby wzywanej lub 
jej pełnomocnika; 
6) skutki prawne niezastosowania się do wezwania. 
§ 1a. W przypadku wzywania strony na przesłuchanie w wezwaniu należy również poinformować o prawie odmowy 
wyrażenia zgody na przesłuchanie i o związanej z tym możliwości niestawienia się na wezwanie. 
§ 1b. Wezwanie zawiera również informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, chyba że 
wezwany posiada te informacje, a ich zakres lub treść nie uległy zmianie. 
§ 2.135) Wezwanie powinno być podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem jego imienia, nazw i-
ska i stanowiska służbowego, a jeżeli jest sporządzone w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone 
kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. 
§ 2.136) Wezwanie powinno być podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem jego imienia, 
nazwiska i stanowiska służbowego. 
Art. 160. § 1. W sprawach uzasadnionych ważnym interesem adresata lub gdy stan sprawy tego wymaga, wezwania 
można dokonać telegraficznie lub telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymi e-
nionych w art. 159 § 1 i 1a. 
§ 2. Wezwanie przekazane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, 
że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie. 
Rozdział 7 
Przywrócenie terminu 
Art. 161. (uchylony) 
Art. 162. § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawd o-
podobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. 
§ 2. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. 
Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. 
§ 3. Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne. 
§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się do terminów procesowych. 
Art. 163. § 1. W sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy. 
§ 2. W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatk o-
wy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. 
§ 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. 
Art. 164. Przed rozpatrzeniem podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia organ poda t-
kowy pierwszej instancji, na żądanie strony, może wstrzymać wykonanie decyzji lub postanowienia. 
Rozdział 8 
Wszczęcie postępowania 
Art. 165. § 1. Postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. 
§ 2. Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. 
§ 3. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z za-
strzeżeniem art. 165a. 
                                                           
132) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 36 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
133) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 134. 
134) Przez art. 84 pkt 36 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
135) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 136. 
136) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 36 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 124 – Poz. 1540 
 
 § 3a. O wszczęciu postępowania na wniosek jednej ze stron organ podatkowy zawiadamia wszystkie pozostałe osoby 
będące stroną w sprawie. 
§ 3b.137) Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione za pomocą środków komunikacji elektronicznej 
jest dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu podatkowego. 
§ 3b.138) Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione na adres do doręczeń elektronicznych jest 
dzień wystawienia dowodu otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach 
elektronicznych. 
§ 4. Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. 
§ 5. Przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie: 
1) ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyc z-
ny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie; 
2) umorzenia zaległości podatkowych w przypadkach, o których mowa w art. 67d § 1; 
3) nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; 
4) zabezpieczenia; 
5) zaliczenia wpłaty, nadpłaty lub zwrotu podatku; 
6) wstrzymania wykonania decyzji; 
7) wygaśnięcia decyzji. 
§ 6. (uchylony)139) 
§ 7. Organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania w przypadku złożenia: 
1) zeznania podatkowego przez podatników podatku od spadków i darowizn; 
2) informacji przez podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego; 
3) deklaracji do wymiaru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przez 
podatników podatku dochodowego od osób fizycznych; 
4) informacji o schemacie podatkowym. 
§ 8. W przypadkach wymienionych w § 7 za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się odpowiednio datę złożenia 
zeznania, deklaracji lub informacji. 
§ 9. Organ podatkowy przekazuje informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, przy 
pierwszej czynności skierowanej do strony, chyba że strona posiada te informacje, a ich zakres lub treść nie uległy zmianie. 
Art. 165a. § 1. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakic h-
kolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie 
wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.  
Art. 165b.  § 1. W przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez 
kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklar a-
cji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ poda t-
kowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż 
w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się w przypadku, gdy złożone przez kontrolowanego wyjaśnienia lub zastrzeżenia do 
protokołu kontroli zostały w całości uwzględnione przez kontrolujących. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1, postępowanie podatkowe może być wszczęte także po upływie 6 miesięcy 
od zakończenia kontroli podatkowej, jeżeli: 
1) podatnik dokona ponownej korekty deklaracji, w której nie zostaną uwzględnione nieprawidłowości ujawnione 
w kontroli podatkowej; 
2) organ podatkowy otrzyma informacje od organów podatkowych lub od innych organów, uzasadniające wszczęcie 
postępowania podatkowego. 
                                                           
137) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 138. 
138) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 37 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
139) Przez art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 18. 
  
Dziennik Ustaw – 125 – Poz. 1540 
 
 Art. 165c. § 1. Nie wszczyna się postępowania podatkowego, gdy wskutek objęcia danego okresu rozliczeniowego 
powtórną kontrolą podatkową ujawniono w jej trakcie wyłącznie nieprawidłowości co do stosowania, w odniesieniu do 
danego towaru lub danej usługi, stawki podatku od towarów i usług, innej niż stawka podstawowa w rozumieniu przepisów 
o podatku od towarów i usług, które to nieprawidłowości, przy weryfikacji prawidłowości stosowania stawki w odnie-
sieniu do tego towaru lub tej usługi, potwierdzonej w protokole kontroli, nie zostały w trakcie poprzedniej kontroli ujawnione. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się w przypadku, gdy: 
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 
2) protokół kontroli został sporządzony w wyniku przestępstwa; 
3) po sporządzeniu protokołu kontroli z poprzedniej kontroli wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyc z-
ne lub nowe dowody nieznane organowi podatkowemu w chwili przeprowadzania kontroli, w tym wskazujące na 
wystąpienie nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów 
i usług; 
4) w protokole kontroli zostały uwzględnione ustalenia wynikające z decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zost a-
ły uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność, mogące mieć wpływ na dokonaną ocenę pra w-
ną sprawy będącej przedmiotem kontroli; 
5) przed poprzednią kontrolą została opublikowana interpretacja ogólna lub zostały zamieszczone objaśnienia poda t-
kowe, których przedmiotem jest stosowanie właściwej stawki podatku od towarów i usług w odniesieniu do dostawy 
danego towaru lub świadczenia danej usługi. 
§ 3. W przypadku, o którym m owa w § 1, protokół z powtórnej kontroli zawiera szczegółowy opis ustaleń dokon a-
nych w trakcie poprzedniej kontroli wraz z oceną prawną sprawy dokonaną w trakcie powtórnej kontroli. 
§ 4. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do okresów rozliczeniowych innych niż okres objęty powtórną kontrolą, nie 
dłużej jednak niż do dnia opublikowania interpretacji ogólnej lub zamieszczenia objaśnień podatkowych, z uwzględni e-
niem których można dokonać innej oceny prawnej sprawy niż dokonana w protokole poprzedniej kontroli. 
§ 5. Przepisu § 1 nie stosuje się do okresów rozliczeniowych następujących po okresie, w którym w ramach powtó r-
nej kontroli podatkowej stwierdzono, że poprzednie ustalenie prawidłowości stosowania stawki podatku od towarów 
i usług w odniesieniu do danego towaru lub danej usługi potwierdzonej w protokole kontroli było nieprawidłowe. 
Art. 166. § 1. W sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej 
samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy, można wszcząć i prowadzić jedno postęp o-
wanie dotyczące więcej niż jednej strony. 
§ 2. W sprawie połączenia postępowań organ podatkowy wydaje postanowienie, na które służy zażalenie. 
Art. 166a.  (uchylony)140) 
Art. 167. § 1. Do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji strona może wystąpić o rozszerzenie zakresu 
żądania lub zgłosić nowe żądanie, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika z tej samej podstawy prawnej co dotych-
czasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego stanu faktycznego. Termin określony w art. 139 § 1 biegnie na nowo od 
dnia rozszerzenia zakresu lub zgłoszenia nowego żądania. 
§ 2. Odmowa uwzględnienia żądania w sprawie zmiany zakresu postępowania następuje w drodze postanowienia. 
Nieuwzględnione żądanie wszczyna odrębne postępowanie podatkowe; przepisy art. 165 § 1–3b stosuje się odpowiednio. 
Art. 168. § 1.141) Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być wnoszone 
pisemnie lub ustnie do protokołu, a także za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę 
podawczą organu podatkowego, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności 
podmiotów realizujących zadania publiczne, lub portal podatkowy. 
§ 1.142) Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) wnosi się na piśmie lub ustnie 
do protokołu. Pisma utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub przez 
portal podatkowy. 
§ 1a.143) Podania organów administracji publicznej są wnoszone za pomocą środków komunikacji elektronicznej 
przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, chyba że wystąpią problemy techniczne uniemożliwiające 
wnoszenie pism w tej formie. W takim przypadku podanie wnosi się w formie pisemnej. 
                                                           
140) Przez art. 5 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 18. 
141) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 142. 
142) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 38 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
143) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 144. 
  
Dziennik Ustaw – 126 – Poz. 1540 
 
 § 1a. (uchylony)144) 
§ 2. Podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres (mie j-
sca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju, 
identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydentów – numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego 
tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają identyfikatora podatkowego, a także czynić zadość innym 
wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. 
§ 3.145) Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokółu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół 
ponadto przez pracownika, który go sporządził. Jeżeli podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, 
podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. 
§ 3. Podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokółu powinno być podpisane przez wnoszącego, 
a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził.146) Jeżeli podanie wnosi osoba, która nie może lub nie 
umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym 
wzmiankę obok podpisu.  
§ 3a.147) Podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 
1) być podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym; 
2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te 
przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 
3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. 
§ 3a.148) Podanie wniesione na adres do doręczeń elektronicznych lub przez portal podatkowy powinno zawierać 
dane w ustalonym formacie zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te przepisy 
nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru.  
§ 3b.149) Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego, organ podatkowy przyjmuje, że 
właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego, a gdy 
wniesiono je w innej formie i zawiera ono żądanie, o którym mowa w art. 144a § 1 pkt 2, doręczenie pism następuje na 
adres wskazany zgodnie z § 2, przy czym w pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektronicznego 
w żądaniu doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej. 
§ 3b. (uchylony)150) 
§ 4.151) Organ podatkowy obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda. W przypadku 
wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego, organ obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania przez 
doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny. 
§ 4.152) Organ podatkowy obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda.  
§ 4a.153) Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego zawiera: 
1) informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków komunikacji elektronicznej; 
2) pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o którym m o-
wa w art. 144a § 1b. 
§ 4a. (uchylony)154) 
§ 5. (uchylony) 
Art. 169. § 1. Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego 
podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie 
podania bez rozpatrzenia. 
                                                           
144) Przez art. 84 pkt 38 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
145) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 146. 
146) Zdanie pierwsze ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
147) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 148. 
148) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 38 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
149) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 150. 
150) Przez art. 84 pkt 38 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
151) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 152. 
152) Zdanie drugie skreślone przez art. 84 pkt 38 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
153) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 154. 
154) Przez art. 84 pkt 38 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 127 – Poz. 1540 
 
 § 1a. Jeżeli podanie nie zawiera adresu, organ pozostawia je bez rozpatrzenia. W tym przypadku nie dokonuje się 
wezwania, o którym mowa w § 1, oraz nie wydaje postanowienia, o którym mowa w § 4. 
§ 1b.155) W przypadku wniesienia podania w formie innej niż wskazana w art. 168 § 1 pozostawia się je bez 
rozpatrzenia, bez obowiązku zawiadamiania o tym wnoszącego. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również, jeżeli strona nie wniosła opłat, które zgodnie z odrębnymi przepisami powinny 
zostać uiszczone z góry. 
§ 3. Organ podatkowy rozpatrzy jednak podanie niespełniające warunku, o którym mowa w § 2, jeżeli: 
1) za niezwłocznym rozpatrzeniem podania przemawia interes publiczny lub ważny interes strony; 
2) wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity; 
3) podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą. 
§ 4. Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. 
Art. 170. § 1. Jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien ni e-
zwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. 
§ 1a. Zawiadomienie o przekazaniu podania zawiera również informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozp o-
rządzenia 2016/679, w zakresie danych przetwarzanych przez organ przekazujący, chyba że wnoszący podanie posiada te 
informacje, a ich zakres lub treść nie uległy zmianie. 
§ 2. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się 
za wniesione z zachowaniem terminu. 
Art. 171. § 1. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ podatkowy, 
do którego wniesiono podanie, rozpatruje sprawę należącą do jego właściwości. Równocześnie organ podatkowy zawi a-
damia wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując 
go o treści § 2. Do zawiadomienia stosuje się odpowiednio przepis art. 170 § 1a. 
§ 2. Jeżeli organ podatkowy otrzyma podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie 
14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, podanie uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania, z tym że 
nie wywołuje ono skutków w postaci skrócenia terminów określonych w art. 139 § 1 i 3. 
§ 2a. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw, w tym spraw niepodlegających załatwieniu przez organy podatkowe, organ 
podatkowy, do którego wniesiono podanie, zawiadamia wnoszącego, że w tych sprawach powinien wnieść odrębne podanie 
do właściwego organu, informując go o treści art. 66 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. 
§ 3. Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych 
zawartych w podaniu, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd, organ podatkowy zwraca podanie 
osobie, która je wniosła, z odpowiednim pouczeniem. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy 
zażalenie. 
§ 4. Organ podatkowy nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwy jest sąd powszechny, jeżeli w tej 
sprawie sąd uznał się za niewłaściwy. 
Rozdział 9 
Metryki, protokoły i adnotacje 
Art. 171a. § 1.156) W aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej lub elektronicznej. 
§ 1.157) W aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy.  
§ 2.158) W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły w podejmowaniu czynności 
w postępowaniu podatkowym oraz określa się wszystkie podejmowane przez te osoby czynności wraz z odpowiednim 
odesłaniem do dokumentów zachowanych w formie pisemnej lub elektronicznej określających te czynności.  
§ 2.159) W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły w podejmowaniu czynności 
w postępowaniu podatkowym oraz określa się wszystkie podejmowane przez te osoby czynności wraz z odpowied-
nim odesłaniem do dokumentów określających te czynności.  
§ 3. Metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt sprawy i jest na bi e-
żąco aktualizowana. 
                                                           
155) Dodany przez art. 84 pkt 39 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
156) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 157. 
157) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 40 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
158) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 159. 
159) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 40 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 128 – Poz. 1540 
 
 § 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia 
metryki sprawy, uwzględniając treść i formę metryki określoną w § 1 i 2 oraz obowiązek bieżącej aktualizacji metryki, 
a także, aby w oparciu o treść metryki było możliwe ustalenie treści czynności w postępowaniu podatkowym podejmow a-
nych w sprawie przez poszczególne osoby. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, rodzaje spraw, w których 
obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony ze względu na nieproporcjonalność nakładu środków koniec z-
nych do prowadzenia metryki w stosunku do prostego i powtarzalnego charakteru tych spraw. 
§ 6. Przepisy § 4 i 5 stosuje się odpowiednio do postępowań uregulowanych w odrębnych przepisach, do których 
mają zastosowanie przepisy niniejszego działu. 
Art. 172. § 1. Organ podatkowy sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania mającej istotne zn a-
czenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. 
§ 2. W szczególności sporządza się protokół: 
1) przyjęcia wniesionego ustnie podania; 
2) przesłuchania strony, świadka i biegłego; 
3) oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale pracownika organu podatkowego; 
4) ustnego ogłoszenia postanowienia; 
5) rozprawy. 
Art. 173. § 1. Protokół sporządza się tak, aby z jego treści wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, 
kto i w jakim charakterze był przy nich obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłos i-
ły obecne osoby. 
§ 2. Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny 
następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokóle. 
Art. 174. § 1. Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedłożony do podpisu osobie zeznającej ni e-
zwłocznie po złożeniu zeznania. 
§ 2. W protokółach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać w przekładzie na 
język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres tłumacza, który dokonał przekładu. Tłumacz powinien 
podpisać protokół przesłuchania. 
Art. 175. Organ podatkowy może zezwolić na dołączenie do protokółu zeznania na piśmie podpisanego przez zezn a-
jącego oraz innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy. 
Art. 176. Skreśleń i poprawek w protokóle należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione były czytelne. 
Dokonanie skreśleń i poprawek powinno być potwierdzone w protokóle przed jego podpisaniem. 
Art. 177. § 1. Czynności organu podatkowego, z których nie sporządza się protokółu, a które mają znaczenie dla 
sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika dokonującego tych 
czynności. 
§ 2.160) Adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego. 
§ 2. (uchylony)161) 
Rozdział 10 
Udostępnianie akt 
Art. 178. § 1. Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii 
przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. 
§ 2. Czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. 
§ 3. Strona może żądać wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelni e-
nia kopii akt sprawy. 
§ 4. Organ podatkowy może zapewnić stronie dokonanie czynności, o których mowa w § 1, w swoim systemie tele-
informatycznym, po identyfikacji strony w sposób, o którym mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
                                                           
160) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 161. 
161) Przez art. 84 pkt 41 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 129 – Poz. 1540 
 
 Art. 179. § 1. Przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających 
informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes 
publiczny. 
§ 2. Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania z nich notatek, 
kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postan o-
wienia. 
§ 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 2, służy zażalenie. 
Art. 179a. Przepis art. 178 § 1 nie narusza prawa osoby, której dane dotyczą, do skorzystania z uprawnień wynikaj ą-
cych z art. 15 rozporządzenia 2016/679. 
Rozdział 11 
Dowody 
Art. 180. § 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest 
sprzeczne z prawem. 
§ 2. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze 
zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzial-
ności karnej za fałszywe zeznania; przepis art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio. 
§ 3. Jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że strona będąca osobą fizyczną nie ujawniła wszystkich obrotów 
lub przychodów mających znaczenie dla określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, organ podatkowy 
może zwrócić się do strony o złożenie oświadczenia o stanie majątkowym na określony dzień. Oświadczenie to składane 
jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Organ podatkowy, zwracając się o złożenie oświadczenia, 
uprzedza stronę o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. 
§ 4. Przepis § 3 stosuje się odpowiednio do osób fizycznych będących wspólnikami spółki nieposiadającej osobo-
wości prawnej będącej stroną postępowania. 
Art. 181. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone 
przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podat-
kowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności 
sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania 
karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. 
Art. 181a. § 1.16) Podanie lub deklaracja odwzorowane cyfrowo są równoważne pod względem skutków prawnych 
podaniu i deklaracji złożonym w formie pisemnej. 
§ 1.17) Podanie lub deklaracja odwzorowane cyfrowo są równoważne pod względem skutków prawnych podaniu 
i deklaracji złożonym na piśmie.  
§ 2. Przepis § 1 nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko podaniu lub deklaracji odwzorowanym 
cyfrowo. 
§ 3. Wydruk podania lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo zawiera identyfikator tego podania lub deklaracji n a-
dawany przez system teleinformatyczny Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
Art. 182. § 1. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w  toku postępowania podatkowego wynika potrzeba uzupełnienia 
tych dowodów lub ich porównania z informacjami pochodzącymi z banku, bank jest obowiązany na pisemne żądanie 
naczelnika urzędu skarbowego, a w toku postępowania odwoławczego na żądanie dyrektora izby administracji skarbowej, 
zwanych dalej „upoważnionymi organami podatkowymi”, do sporządzenia i przekazania informacji dotyczących strony 
postępowania w zakresie:162) 
Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego wynika potrzeba uzupełnienia tych dow o-
dów lub ich porównania z informacjami pochodzącymi z banku, bank jest obowiązany na sporządzone na piśmie 
żądanie naczelnika urzędu skarbowego, a w toku postępowania odwoławczego na żądanie dyrektora izby admin i-
stracji skarbowej, zwanych dalej „upoważnionymi organami podatkowymi”, do sporządzenia i przekazania info r-
macji dotyczących strony postępowania w zakresie:163) 
1) posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków, a także obrotów 
i stanów tych rachunków; 
                                                           
162) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 163. 
163) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 42 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 130 – Poz. 1540 
 
 2) posiadanych rachunków pieniężnych lub rachunków papierów wartościowych, liczby tych rachunków, a także obr o-
tów i stanów tych rachunków; 
3) zawartych umów kredytowych lub umów pożyczek pieniężnych, a także umów depozytowych; 
4) nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa, a także obrotu tymi papi e-
rami wartościowymi; 
5) obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi. 
§ 2. Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych, dobrowolnych funduszy 
emerytalnych i banków prowadzących działalność maklerską, w zakresie prowadzonych indywidualnych kont emeryta l-
nych oraz indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego, a także do domów maklerskich oraz spółdzielczych kas 
oszczędnościowo-kredytowych. 
§ 3.164) Towarzystwa funduszy inwestycyjnych na pisemne żądanie upoważnionego organu podatkowego są obowi ą-
zane do sporządzania informacji o umorzonych jednostkach uczestnictwa. Przepis § 1 w części dotyczącej wystąpienia 
z żądaniem stosuje się odpowiednio. 
§ 3.165) Towarzystwa funduszy inwestycyjnych na sporządzone na piśmie żądanie upoważnionego organu poda t-
kowego są obowiązane do sporządzania informacji o umorzonych jednostkach uczestnictwa. Przepis § 1 w części 
dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje się odpowiednio. 
§ 3a.164) Podmioty prowadzące rachunki zbiorcze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie 
instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 328, 355 i 680), na pisemne żądanie upoważnionego organu podatk o-
wego są obowiązane do sporządzania informacji o wysokości dochodów (przychodów) przekazanych na rzecz podatn i-
ków uprawnionych z papierów wartościowych zapisanych na takich rachunkach oraz o kwocie pobranego podatku. Prz e-
pis § 1 w części dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje się odpowiednio. 
§ 3a.165) Podmioty prowadzące rachunki zbiorcze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. 
o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 328, 355 i 680), na sporządzone na piśmie żądanie 
upoważnionego organu podatkowego są obowiązane do sporządzania informacji o wysokości dochodów (przychodów ) 
przekazanych na rzecz podatników uprawnionych z papierów wartościowych zapisanych na takich rachunkach 
oraz o kwocie pobranego podatku. Przepis § 1 w części dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje się odpowiednio.  
§ 4. Żądanie udzielenia informacji, o którym mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia. 
§ 5. Udzielenie informacji następuje nieodpłatnie. 
§ 6.166) Informacje mogą być przekazane w postaci elektronicznej. Przepis art. 168 § 3a pkt 1 stosuje się odpowiednio. 
§ 6. (uchylony)167) 
Art. 183. Z żądaniem sporządzenia i przekazania informacji, o których mowa w art. 182, upoważniony organ poda t-
kowy może wystąpić po uprzednim wezwaniu do udzielenia informacji z tego zakresu albo do upoważnienia tego organu 
do wystąpienia do instytucji finansowych o przekazanie tych informacji, a strona w wyznaczonym terminie: 
1) nie udzieliła informacji; 
2) nie upoważniła tego organu podatkowego do wystąpienia do instytucji finansowych o przekazanie informacji, lub 
3) udzieliła informacji, które wymagają uzupełnienia lub porównania z informacjami pochodzącymi z instytucji finansowej. 
Art. 184. § 1. Upoważniony organ podatkowy, występując z żądaniem, o którym mowa w art. 182, powinien zwracać 
szczególną uwagę na zasadę szczególnego zaufania pomiędzy instytucjami finansowymi a ich klientami. 
§ 1a. Jeżeli umowa z bankiem lub inną instytucją finansową została zawarta przez podatnika wspólnie z innymi 
podmiotami, bank nie przekazuje informacji dotyczących podmiotów, których nie dotyczy żądanie upoważnionego organu 
podatkowego. 
§ 2. W żądaniu określa się zakres informacji, okres, którego informacje mają dotyczyć, oraz termin ich przekazania. 
                                                           
164) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 165. 
165) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 42 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
166) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 167. 
167) Przez art. 84 pkt 42 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 131 – Poz. 1540 
 
 § 2a. Żądanie oznacza się klauzulą: „Tajemnica skarbowa”, a jego przekazanie następuje w trybie przewidzianym dla 
dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone”. 
§ 3. Żądanie zawiera ponadto: 
1) wskazanie przesłanek uzasadniających konieczność uzyskania informacji objętych żądaniem; 
2) dowody potwierdzające, że strona: 
a) odmówiła udzielenia informacji lub 
b) nie wyraziła zgody na udzielenie upoważnionemu organowi podatkowemu upoważnienia do zażądania tych info r-
macji, lub 
c) w terminie określonym przez upoważniony organ podatkowy nie udzieliła informacji albo upoważnienia. 
§ 4. (uchylony) 
Art. 185. Instytucje finansowe wymienione w art. 182 odmawiają udzielenia informacji, jeżeli żądanie upoważni o-
nego organu podatkowego nie spełnia wymogów określonych w art. 184 § 2 i 3. 
Art. 186. (uchylony) 
Art. 187. § 1. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. 
§ 2. Organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie 
dotyczące przeprowadzenia dowodu. 
§ 3. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane 
organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie. 
Art. 188. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są 
okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. 
Art. 189. § 1. Organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w jej posiadaniu. 
§ 2. Termin ustala się uwzględniając charakter dowodu i stan postępowania, przy czym nie może on być krótszy niż 
3 dni. 
§ 3. Organ podatkowy może żądać od strony przedstawienia tłumaczenia na język polski sporządzonej w języku 
obcym dokumentacji przedłożonej przez stronę. Czynności te strona jest obowiązana wykonać na własny koszt. 
Art. 190. § 1. Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, 
opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. 
§ 2. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz 
składać wyjaśnienia. 
Art. 191. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność 
została udowodniona. 
Art. 192. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia 
się co do przeprowadzonych dowodów. 
Art. 193. § 1. Księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika 
z zawartych w nich zapisów. 
§ 2. Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. 
§ 3. Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów. 
§ 4. Organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone ni e-
rzetelnie lub w sposób wadliwy. 
§ 5. Organ podatkowy uznaje jednak za dowód księgi podatkowe, które prowadzone są w sposób wadliwy, jeżeli 
wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy. 
§ 6. Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to 
w protokóle badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych 
w nich zapisów. 
  
Dziennik Ustaw – 132 – Poz. 1540 
 
 § 7. Odpis protokółu, o którym mowa w § 6, organ podatkowy doręcza stronie. 
§ 8. Strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokółu, może wnieść zastrzeżenia do zawartych w nim ustaleń, 
przedstawiając jednocześnie dowody, które umożliwią organowi podatkowemu prawidłowe określenie podstawy opoda t-
kowania. 
Art. 193a. § 1. W przypadku prowadzenia ksiąg podatkowych przy użyciu programów komputerowych, organ poda t-
kowy może żądać przekazania całości lub części tych ksiąg oraz dowodów księgowych za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, 
o której mowa w § 2, wskazując rodzaj ksiąg podatkowych oraz okres, którego dotyczą. 
§ 2. Struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, z uwzględnieniem 
możliwości wytworzenia jej z programów informatycznych używanych powszechnie przez przedsiębiorców oraz autom a-
tycznej analizy danych, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego 
ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania za 
pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg oraz dowodów księgowych w postaci 
elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg 
oraz dowody księgowe mogą być zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiary-
godności i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem. 
Art. 194. § 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego 
organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na 
podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych 
przepisach. 
Art. 194a. § 1. Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub jednostki, o których mowa w art. 194 § 1 i 2, 
wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub jednostkę odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ 
podatkowy zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ podatkowy uzna za 
konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie. 
§ 2. Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została 
poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą 
prawnym lub doradcą podatkowym. Zdanie pierwsze nie narusza przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. 
o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 26b oraz rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku doch o-
dowym od osób prawnych w zakresie, w jakim te przepisy przewidują złożenie dokumentów drogą elektroniczną. 
§ 2a.168) Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenia jego zgo d-
ności z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu 
zaufanego albo podpisu osobistego. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie są sporządzane w formatach danych 
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działal-
ności podmiotów realizujących zadania publiczne.  
§ 2a.169) Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w postaci elektronicznej, poświadczenia jego zgodności 
z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpi su 
zaufanego lub podpisu osobistego.  
§ 3. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełn o-
mocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym ma charakter dokumentu urzędowego. 
§ 4. Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ podatkowy zażąda od strony, składającej odpis dok u-
mentu, o którym mowa w § 2, przedłożenia oryginału tego dokumentu. 
Art. 195. Świadkami nie mogą być: 
1) osoby niezdolne do postrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń; 
2) osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych na okoliczności objęte tajemnicą, jeżeli nie 
zostały, w trybie określonym obowiązującymi przepisami, zwolnione od obowiązku zachowania tej tajemnicy; 
3) duchowni prawnie uznanych wyznań – co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi. 
                                                           
168) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 169. 
169) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 133 – Poz. 1540 
 
 Art. 196. § 1. Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, 
zstępnych i rodzeństwa strony oraz powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną w stosunku 
przysposobienia, opieki lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki 
lub kurateli. 
§ 2. Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich wymi e-
nionych w § 1 na odpowiedzialność karną, karną skarbową albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania ustawowo 
chronionej tajemnicy zawodowej. 
§ 3. Przed odebraniem zeznania organ podatkowy poucza świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania 
oraz uprzedza o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, w drodze 
rozporządzenia, sposób sporządzania oraz przechowywania protokołów zeznań obejmujących okoliczności, na które ro z-
ciąga się obowiązek ochrony informacji niejawnych lub dochowania tajemnicy zawodowej. 
Art. 197. § 1. W przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na 
biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. 
§ 2. Powołanie na biegłego następuje z urzędu, jeżeli opinii biegłego wymagają przepisy prawa podatkowego. 
§ 3. Do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2. W pozostałym zakresie do biegłych 
stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków. 
Art. 198. § 1. Organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. 
§ 2. Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane, na wezwanie organu podatk o-
wego, do okazania tego przedmiotu. 
Art. 199. Organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. Do przesłuchania strony stosuje się 
przepisy dotyczące świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. 
Art. 199a. § 1. Organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron 
i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. 
§ 2. Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wyw o-
dzi się z tej ukrytej czynności prawnej. 
§ 3. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w  toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia 
składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane 
są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego st o-
sunku prawnego lub prawa. 
Art. 200. § 1. Przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się 
w sprawie zebranego materiału dowodowego. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się: 
1) w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5; 
2) w sprawach zabezpieczenia i zastawu skarbowego; 
3) w przypadku przewidzianym w art. 165 § 7, jeżeli decyzja ma zostać wydana wyłącznie na podstawie danych zawa r-
tych w złożonym zeznaniu, złożonej informacji lub deklaracji. 
§ 3. Przed wydaniem decyzji z zastosowaniem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści Szef Krajowej 
Administracji Skarbowej wyznacza stronie czternastodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału 
dowodowego, przedstawiając ocenę prawną sprawy, w  tym kwotę korzyści podatkowej, i pouczając o prawie skorygow a-
nia deklaracji. 
§ 4. Jeżeli po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w § 3, organ podatkowy zmienił ocenę prawną sprawy lub 
wysokość korzyści podatkowej, a strona nie skorzystała skutecznie z uprawnienia określonego w art. 81b § 1a w zakresie 
cofnięcia skutków unikania opodatkowania, organ podatkowy ponownie doręcza wskazane zawiadomienie, uwzględniając 
zmienioną ocenę prawną. 
§ 5. Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli w wyniku doręczenia zawiadomienia stronie nie przysługiwałoby uprawnienie 
wskazane w art. 81b § 1a. 
  
Dziennik Ustaw – 134 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 11a 
Rozprawa 
Art. 200a. § 1. Organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę: 
1) z urzędu – jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale 
świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę 
w toku postępowania; 
2) na wniosek strony. 
§ 2. Strona we wniosku o przeprowadzenie rozprawy uzasadnia potrzebę przeprowadzenia rozprawy, wskazuje jakie 
okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione i jakie czynności powinny być dokonane na rozprawie. 
§ 3. Organ odwoławczy może odmówić przeprowadzenia rozprawy, jeżeli przedmiotem rozprawy mają być okolic z-
ności niemające znaczenia dla sprawy albo okoliczności te są wystarczająco potwierdzone innym dowodem. 
§ 4. W sprawie odmowy przeprowadzenia rozprawy wydaje się postanowienie. 
Art. 200b.  Termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwania nastąpiło najpóźniej na 7 dni 
przed rozprawą. 
Art. 200c.  § 1. Rozprawą kieruje upoważniony do przeprowadzenia rozprawy pracownik organu odwoławczego. 
§ 2. Gdy postępowanie toczy się przed samorządowym kolegium odwoławczym, rozprawą kieruje przewodniczący 
albo wyznaczony członek tego kolegium. 
§ 3. W rozprawie uczestniczy upoważniony pracownik organu pierwszej instancji, od którego decyzji wniesiono 
odwołanie. 
Art. 200d.  § 1. Na rozprawie strona może składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty oraz prze d-
stawiać dowody na ich poparcie. Ponadto strona może wypowiadać się co do wyników postępowania dowodowego. 
§ 2. Kierujący rozprawą może uchylić pytanie zadane uczestnikowi rozprawy, jeżeli nie ma ono istotnego znaczenia 
dla sprawy. Jednakże na żądanie strony należy zamieścić w protokole treść uchylonego pytania. 
Rozdział 12 
Zawieszenie postępowania 
Art. 201. § 1. Organ podatkowy zawiesza postępowanie: 
1) w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe; 
1a) w razie zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, jeżeli 
postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego; 
2) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny 
organ lub sąd; 
3) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; 
4) w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 
5) (uchylony) 
6) (uchylony) 
7) w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej 
instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji; 
8) w razie wystąpienia o opinię Rady. 
§ 1a. Organ podatkowy zawiesza postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej do dnia, w którym 
decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4. 
§ 1b. Organ podatkowy może zawiesić postępowanie: 
1) w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych raty-
fikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa 
o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego, jeżeli nie ma 
żadnych innych okoliczności poza objętymi wystąpieniem, które mogą być przedmiotem dowodu, albo 
  
Dziennik Ustaw – 135 – Poz. 1540 
 
 2) jeżeli wszczęta została procedura wzajemnego porozumiewania się, w tym procedura arbitrażowa prowadzona na 
podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy między-
narodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub przyjęto wniosek w ramach procedury prowadzonej na po d-
stawie przepisów działu II rozdziału 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących 
podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych.  
§ 1c.170) Organ podatkowy może zawiesić postępowanie: 
1) na wniosek lub z urzędu, gdy: 
a) pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść 
decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, 
a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 
pkt 2, 
b) stan faktyczny lub zagadnienie prawne będące przedmiotem zawieszanego postępowania i innego postępowania 
w sprawach dotyczących tej samej strony są podobne, a pomiędzy tymi postępowaniami nie występuje związek, 
o którym mowa w lit. a; 
2) z urzędu, gdy przepis mający wpływ na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu jest przedmiotem 
postępowania przed: 
a) Trybunałem Konstytucyjnym, 
b) Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, 
c) sądem administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego organu jednostki sam o-
rządu terytorialnego. 
§ 1d.170) Zawieszenie postępowania na podstawie § 1c może nastąpić pod warunkiem, że: 
1) zgodę na zawieszenie postępowania wyrazi strona – w przypadku zawieszania postępowania z urzędu; 
2) zawieszeniu postępowania nie sprzeciwiają się strony, które nie wystąpiły z wnioskiem o jego zawieszenie – w przy-
padku zawieszania postępowania na wniosek. 
§ 2. Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania organ podatkowy doręcza stronie lub jej spadkobiercom, 
z zastrzeżeniem § 2a. 
§ 2a. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, 1a, 3 i 4, postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania pozost a-
wia się w aktach sprawy do czasu ustalenia spadkobierców, kuratora, zarządcy sukcesyjnego lub przedstawiciela strony. 
§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie. 
§ 4. W przypadkach, o których mowa w § 1b, zawieszenie postępowania może następować wielokrotnie, z tym że 
okres łącznego zawieszenia postępowania nie może przekraczać 3 lat. 
Art. 202. Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyn określonych w art. 201 § 1 pkt 1, 1a, 3, 4 i 8, nie 
podejmuje żadnych czynności, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo zabezpieczenie dowodu. 
Art. 203. § 1. Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2, wzywa 
równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadni e-
nia wstępnego, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. 
§ 2. Jeżeli strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie, organ podatkowy z urzędu 
zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. 
Art. 204. § 1. Organ podatkowy, na wniosek strony, może zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia ulg w zapłacie 
zobowiązań podatkowych. 
§ 2. Jeżeli w ciągu 3 lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o jego podjęcie, żądanie wszczęcia 
postępowania uważa się za wycofane. 
§ 3. W postanowieniu o zawieszeniu postępowania organ podatkowy poucza stronę o treści § 2. 
Art. 204a. (uchylony) 
                                                           
170) Dodany przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 694), która weszła w życie z dniem 1 maja 2021 r.; wszedł w życie z dniem 30 kwietnia 2021 r. 
  
Dziennik Ustaw – 136 – Poz. 1540 
 
 Art. 205. § 1. Organ podatkowy podejmuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze postanowienia, zawieszone 
postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie. 
§ 1a.171) W przypadku, o którym mowa w art. 201 § 1c, organ podatkowy: 
1) może w każdym czasie podjąć z urzędu zawieszone postępowanie; 
2) podejmuje zawieszone postępowanie: 
a) gdy wystąpi o to strona – w przypadku postępowania zawieszonego na wniosek, 
b) gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie, w szczególności w dniu powzięcia przez organ po dat-
kowy wiadomości o uprawomocnieniu się decyzji organu podatkowego lub orzeczenia sądu w sprawie będącej 
przedmiotem postępowania, od którego zakończenia uzależniono podjęcie zawieszonego postępowania. 
§ 2. Na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. 
Art. 205a. § 1. Organ podatkowy podejmuje postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczegól-
ności: 
1) w razie śmierci strony – po zgłoszeniu się lub po ustaleniu spadkobierców zmarłego albo zarządcy sukcesyjnego 
w sprawach objętych zarządem sukcesyjnym albo po ustanowieniu, w trybie określonym odrębnymi przepisami, 
kuratora spadku; 
1a) w razie wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego – po zgłoszeniu się lub po ustaleniu spadkobierców zmarłego; 
1b) w razie zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego, z którego udziałem toczyło się postępowanie – 
po zgłoszeniu się lub po ustaleniu kolejnego zarządcy sukcesyjnego; 
2) w razie utraty zdolności do czynności prawnych – po ustanowieniu kuratora; 
3) w razie braku przedstawiciela ustawowego – po jego ustanowieniu; 
4) gdy rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd – 
w dniu powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego to postępowanie. 
§ 2. Jeżeli w ciągu roku od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania nie zgłoszą się lub nie zostaną 
ustaleni spadkobiercy zmarłej strony albo postępowanie nie zostanie podjęte z udziałem zarządcy sukcesyjnego, organ 
podatkowy może zwrócić się do sądu o ustanowienie kuratora spadku, chyba że kurator taki już wcześniej został ustan o-
wiony. 
Art. 206. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w niniejszym dziale. 
Rozdział 13 
Decyzje 
Art. 207. § 1. Organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią 
inaczej. 
§ 2. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. 
Art. 208. § 1. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie 
przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. 
§ 2. Organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało 
wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu. 
Art. 209. § 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, w tym wyr a-
żenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten 
organ. 
§ 2. Organ podatkowy załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym 
stronę. 
§ 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie 
później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia o zajęcie stanowiska. 
§ 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. 
§ 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, o ile odrębne 
przepisy nie stanowią inaczej. 
§ 6. W przypadku braku stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 139–142. 
                                                           
171) Dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 170; wszedł w życie z dniem 30 kwietnia 2021 r. 
  
Dziennik Ustaw – 137 – Poz. 1540 
 
 Art. 210. § 1. Decyzja zawiera: 
1) oznaczenie organu podatkowego; 
2) datę jej wydania; 
3) oznaczenie strony; 
4) powołanie podstawy prawnej; 
5) rozstrzygnięcie; 
6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 
7) pouczenie o trybie odwoławczym – jeżeli od decyzji służy odwołanie; 
8)172)  podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została 
wydana w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo podpis 
osobisty. 
8)173)  podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.  
§ 1a. Decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub p o-
datku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinform a-
tycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie 
odtwarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. 
§ 2. Decyzja, w stosunku do której może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego, zawiera pouczenie 
o możliwości wniesienia skargi. 
§ 2a. Decyzja nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzek u-
cyjnym w administracji zawiera również pouczenie o odpowiedzialności karnej za usunięcie, ukrycie, zbycie, darowanie, 
zniszczenie, rzeczywiste lub pozorne obciążenie albo uszkodzenie składników majątku strony, mające na celu udaremni e-
nie zabezpieczenia lub egzekucji obowiązku wynikającego z tej decyzji. 
§ 2b. W decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści organ podatk o-
wy wskazuje także wysokość zobowiązania podatkowego, nadpłaty, zwrotu podatku, straty podatkowej, niepobranego lub 
pobranego a niewpłaconego przez płatnika podatku ustaloną albo określoną w związku z zastosowaniem tych przepisów 
lub tych środków. 
§ 2c. Decyzja organu podatkowego w sprawie, w której Rada wydała negatywną opinię, zawiera ustosunkowanie się 
do tej opinii. 
§ 3. Przepisy prawa podatkowego mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. 
§ 4. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, 
dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie pra wne 
zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. 
§ 5. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Nie dotyczy to decyzji 
wydanej na skutek odwołania bądź na podstawie której przyznano ulgę w zapłacie podatku. 
Art. 211.174) Decyzję doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 
Art. 211.175) Decyzję doręcza się stronie na piśmie.  
Art. 212. Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których 
mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. 
Art. 213. § 1. Strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzyg-
nięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego 
w decyzji pouczenia w tych kwestiach. 
§ 2. Organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję w zakresie, o którym mowa 
w § 1. 
                                                           
172) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 173. 
173) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 44 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
174) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 175. 
175) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 45 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 138 – Poz. 1540 
 
 § 3. Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji. 
§ 4. W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub 
skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. 
§ 5. Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 
Przepis § 4 stosuje się odpowiednio. 
Art. 214. Nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skargi do sądu admin i-
stracyjnego albo brak takiego pouczenia. 
Art. 215. § 1. Organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy 
rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. 
§ 2. Organ podatkowy, który wydał decyzję, na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnia w drodze post a-
nowienia wątpliwości co do treści decyzji. 
§ 3. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie. 
Rozdział 14 
Postanowienia 
Art. 216. § 1. W toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. 
§ 2. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie ro z-
strzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. 
Art. 217. § 1. Postanowienie zawiera: 
1) oznaczenie organu podatkowego; 
2) datę jego wydania; 
3) oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu; 
4) powołanie podstawy prawnej; 
5) rozstrzygnięcie; 
6) pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego; 
7)176)  podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli postanowienie 
zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo 
podpis osobisty.  
7)177)  podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.  
§ 2. Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu admin i-
stracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. 
Art. 218.178) Postanowienie, od którego służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie 
lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 
Art. 218.179) Postanowienie, od którego służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na 
piśmie. 
Art. 219. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3–5 oraz art. 211–215, a do postan o-
wień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240–249 oraz 
art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. 
                                                           
176) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 177. 
177) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
178) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 179. 
179) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 139 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 15 
Odwołania 
Art. 220. § 1. Od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej 
instancji. 
§ 2. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. 
Art. 221. § 1. W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, 
dyrektora izby administracji skarbowej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje 
ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. 
Art. 221a. § 1. W przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji, 
o której mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, odwołanie od 
tej decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. 
§ 2. W przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji innej niż decyzja, 
o której mowa w § 1, odwołanie od tej decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrol o-
wanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego. 
§ 3. Jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z § 2, odwołanie służy do 
dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który 
wydał decyzję. 
Art. 222. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres 
żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. 
Art. 223. § 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, 
który wydał decyzję. 
§ 2. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia: 
1) decyzji stronie; 
2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1. 
Art. 223a. (uchylony) 
Art. 224. (uchylony) 
Art. 224a. (uchylony) 
Art. 224b.  (uchylony) 
Art. 224c.  (uchylony) 
Art. 225. (uchylony) 
Art. 226. § 1. Jeżeli organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na 
uwzględnienie w całości, wyda nową decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. 
§ 2. Od nowej decyzji służy stronie odwołanie. 
Art. 227. § 1. Organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi 
odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym 
terminie wyda decyzję na podstawie art. 226. 
§ 2. Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i po-
informować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich. 
Art. 228. § 1. Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia: 
1) niedopuszczalność odwołania; 
2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; 
3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. 
§ 2. Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne. 
  
Dziennik Ustaw – 140 – Poz. 1540 
 
 Art. 229. Organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu 
uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał 
decyzję. 
Art. 230. (uchylony) 
Art. 231. (uchylony) 
Art. 232. § 1. Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Organ odwoławczy odmawia uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo poz o-
stawienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej uchylenie lub zmianę. 
Art. 233. § 1. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 
1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo 
2) uchyla decyzję organu pierwszej instancji: 
a) w całości lub w części – i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję – umarza post ę-
powanie w sprawie, 
b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została 
wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo 
3) umarza postępowanie odwoławcze. 
§ 2. Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego 
rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dow o-
dowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które 
należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. 
§ 3. Samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę 
co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu p o-
datkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwoł a-
nie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. 
Art. 234. Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona 
decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. 
Art. 234a. Organ odwoławczy zwraca akta sprawy organowi pierwszej instancji nie wcześniej niż po upływie terminu 
do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. 
Art. 235. W sprawach nieuregulowanych w art. 220–234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpo-
wiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. 
Rozdział 16 
Zażalenia 
Art. 236. § 1. Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. 
§ 2. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia: 
1) postanowienia stronie; 
2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1. 
Art. 237. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. 
Art. 238. (uchylony) 
Art. 239. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy 
dotyczące odwołań. 
  
Dziennik Ustaw – 141 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 16a 
Wykonanie decyzji 
Art. 239a. Decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej 
wykonalności. 
Art. 239b.  § 1. Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 
1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie 
innych należności pieniężnych lub 
2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, 
na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zasp o-
kojenia, lub 
3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 
4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie 
zostanie wykonane. 
§ 3. Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze 
postanowienia. 
§ 4. Na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności służy zażalenie. Wniesienie zażalenia 
nie wstrzymuje wykonania decyzji. 
§ 5. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie skraca terminu płatności, wynikającego z decyzji lub przepisu 
prawa. 
Art. 239c.  Decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba że przyjęto 
zabezpieczenie, o którym mowa w art. 33d § 2. 
Art. 239d.  § 1. Nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub określającej wysokość 
zobowiązania podatkowego, wysokość zwrotu podatku lub wysokość odsetek za zwłokę albo orzekającej o odpowiedzia l-
ności podatkowej płatnika lub inkasenta, osoby trzeciej albo spadkobiercy, w zakresie objętym wnioskiem, o którym mowa 
w art. 14m § 3. 
§ 2. Nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub środków 
ograniczających umowne korzyści, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 239b § 1 pkt 4. 
Art. 239e.  Decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. 
Art. 239f. § 1. Organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie wniesienia 
skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego: 
1) na wniosek – po przyjęciu zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za 
zwłokę, o którym mowa w art. 33d § 2 – do wysokości zabezpieczenia i na czas jego trwania lub 
2) z urzędu – po prawomocnym wpisie hipoteki przymusowej lub wpisie zastawu skarbowego korzystających z pierw-
szeństwa zaspokojenia, które zabezpieczają wykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za 
zwłokę – do wysokości odpowiadającej wartości przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego. 
§ 2. Wniosek, o którym mowa w § 1 pkt 1, podlega załatwieniu bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 
14 dni. Niezałatwienie wniosku w tym terminie powoduje wstrzymanie wykonania decyzji do czasu doręczenia postan o-
wienia w sprawie przyjęcia zabezpieczenia, chyba że przyczyny niezałatwienia wniosku w terminie zostały spowodowane 
przez stronę. 
§ 3. W sprawach nieuregulowanych w § 1 przepisy art. 3 3d–33g stosuje się odpowiednio. 
§ 4. W sprawie wstrzymania wykonania decyzji wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. 
Art. 239g. Wstrzymanie wykonania decyzji nie pozbawia strony możliwości dobrowolnego wykonania decyzji. 
Art. 239h.  Wstrzymanie wykonania decyzji nie ma wpływu na naliczanie odsetek za zwłokę. 
Art. 239i.  Ustanowienie hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego nie stanowi wykonania decyzji. 
Art. 239j. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do wykonania postanowień. 
  
Dziennik Ustaw – 142 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 17 
Wznowienie postępowania 
Art. 240. § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130–132; 
4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji 
nieznane organowi, który wydał decyzję; 
5a) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał 
decyzję, wskazujące na wystąpienie unikania opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 lub nadużycia prawa, o którym 
mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lub możliwość zastosowania 
środków ograniczających umowne korzyści; 
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 
7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, 
wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 
8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub 
ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 
9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której 
stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 
10) rozstrzygnięcie zapadłe w toku procedury rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania w rozumieniu 
art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania 
oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych ma wpływ na treść wydanej decyzji; 
11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji; 
12) uprawnienia określone w art. 119j § 1 mają wpływ na treść decyzji. 
§ 2. Jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest ni e-
zbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowi o-
ne również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. 
§ 3. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie 
przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa. 
Art. 241. § 1. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. 
§ 2. Wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1: 
1) pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu 
decyzji; 
2) pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie 
orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europe j-
skiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; 
3) pkt 9 następuje tylko na żądanie strony; 
4) pkt 12 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia doręczenia postanowienia okreś-
lonego w art. 119j § 2. 
Art. 242. (uchylony) 
Art. 243. § 1. W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wzno-
wieniu postępowania. 
§ 1a. (uchylony) 
§ 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek 
wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. 
§ 3. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. 
  
Dziennik Ustaw – 143 – Poz. 1540 
 
 Art. 244. § 1. Organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał w sprawie decyzję 
w ostatniej instancji. 
§ 2. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działanie organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postęp o-
wania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych 
w art. 243 § 2. 
§ 3. Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, w których decyzja w ostatniej instancji została wydana przez Szefa Kraj o-
wej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorz ą-
dowe kolegium odwoławcze. 
§ 4. Jeżeli w wyniku wznowienia postępowania wystąpią okoliczności wskazujące na zasadność wydania decyzji 
z zastosowaniem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści w sytuacji określonej w art. 245 § 1 pkt 1, Szef 
Krajowej Administracji Skarbowej może przejąć do dalszego prowadzenia postępowanie określone w art. 243 § 2. Przep i-
sy działu IIIA rozdziału 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 245. § 1. Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: 
1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 
§ 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie; 
2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określ o-
nych w art. 240 § 1; 
3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określony ch 
w art. 240 § 1, lecz: 
a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja 
dotychczasowa, albo 
b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów prze-
widzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118, z zastrzeżeniem art. 70d. 
§ 2. Odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu 
stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji. 
Art. 246. § 1. Organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie 
strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku 
wznowienia postępowania. 
§ 2. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie 
zostało wydane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu 
celno-skarbowego lub samorządowe kolegium odwoławcze. 
Rozdział 18 
Stwierdzenie nieważności decyzji 
Art. 247. § 1. Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: 
1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 
2) została wydana bez podstawy prawnej; 
3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 
4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 
5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 
6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; 
8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. 
§ 2. Organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty 
sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. 
§ 3. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wymienionym w § 2, organ podatkowy w rozstrzyg-
nięciu stwierdza, że decyzja zawiera wady określone w § 1, oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie 
nieważności decyzji. 
  
Dziennik Ustaw – 144 – Poz. 1540 
 
 Art. 248. § 1. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. 
§ 2. Właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest: 
1) organ wyższego stopnia; 
1a) dyrektor izby administracji skarbowej, jeżeli decyzja została wydana przez naczelnika urzędu celno-skarbowego; 
2) Szef Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej, lub samorządowe kolegium odw o-
ławcze, jeżeli decyzja została wydana przez ten organ; 
3) Szef Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli decyzja została wydana przez dyrektora izby administracji skarbowej, 
z tym że w tym przypadku postępowanie może być wszczęte wyłącznie z urzędu. 
§ 3. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. 
Art. 249. § 1. Organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia ni e-
ważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności: 
1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub 
2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. 
§ 2. Okoliczności, o których mowa w § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu. 
Art. 250. (uchylony) 
Art. 251. (uchylony) 
Art. 252. § 1. Organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na 
żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych 
w art. 247 § 1. 
§ 2. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy zażalenie. 
Rozdział 19 
Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej 
Art. 253. § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, może być uchylona lub zmieniona przez 
organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes podatnika. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Uprawnienie, o którym mowa w § 1, nie przysługuje samorządowemu kolegium odwoławczemu. 
§ 4. W przypadkach wymienionych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotych-
czasowej decyzji. 
Art. 253a. § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmi e-
niona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej 
decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. 
§ 2. Przepisy art. 253 § 3 i 4 stosuje się odpowiednio. 
§ 3. Organ nie może wydać decyzji na niekorzyść strony. 
Art. 253b.  Przepisów art. 253 i art. 253a nie stosuje się do decyzji: 
1) ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
2) o odpowiedzialności podatkowej płatników lub inkasentów; 
3) o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich; 
4) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę; 
5) o odpowiedzialności spadkobiercy; 
6) określającej wysokość zwrotu podatku. 
  
Dziennik Ustaw – 145 – Poz. 1540 
 
 Art. 254. § 1. Decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, 
może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktyc z-
nych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały 
uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. 
§ 2. Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania 
podatkowego. 
Art. 255. § 1. Organ podatkowy pierwszej instancji uchyla decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem d o-
pełnienia przez stronę określonych czynności, a strona nie dopełniła ich w wyznaczonym terminie. 
§ 2. Organ podatkowy uchyla decyzję w formie decyzji. 
Art. 256. § 1. Organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ost a-
tecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od jej doręczenia. 
§ 2. Termin określony w § 1 stosuje się również do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany 
decyzji ostatecznej. 
§ 3. Odmowa wszczęcia postępowania, o którym mowa w § 1, następuje w formie decyzji. 
Art. 257. (uchylony) 
Rozdział 20 
Wygaśnięcie decyzji 
Art. 258. § 1. Organ podatkowy, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 
1) stała się bezprzedmiotowa; 
2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku; 
3) strona nie dopełniła przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających 
do skorzystania z ulg; 
4) strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania 
z ryczałtowych form opodatkowania. 
5) (uchylony) 
§ 1a. Organ podatkowy drugiej instancji, który stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji, stwierdza także wygaśnięcie 
decyzji organu pierwszej instancji. 
§ 2. Organ podatkowy stwierdza wygaśnięcie decyzji w drodze decyzji. 
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji wywołuje skutki 
prawne od dnia doręczenia decyzji, której wygaśnięcie się stwierdza. 
Art. 259. § 1. W razie niedotrzymania terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej bądź te r-
minu płatności którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa 
wygaśnięcie decyzji: 
1) o odroczeniu terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę – w całości; 
2) o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej – w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie 
płatności. 
§ 1a. W razie niedotrzymania terminu płatności trzech kolejnych rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość 
podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na raty w zakresie wszystkich niezapłaconych rat. 
§ 2. Przepisy § 1 i 1a stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub i n-
kasentów oraz odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. 
Art. 259a. Decyzja stwierdzająca nadpłatę podatku wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobo-
wiązania podatkowego, w zakresie tego samego podatku oraz za ten sam rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, 
wydanej w wyniku postępowania wszczętego z urzędu. 
  
Dziennik Ustaw – 146 – Poz. 1540 
 
 Rozdział 21 
Odpowiedzialność odszkodowawcza 
Art. 260. Do odpowiedzialności odszkodowawczej stosuje się przepisy prawa cywilnego. 
Art. 261. (uchylony) 
Rozdział 22 
Kary porządkowe 
Art. 262. § 1. Strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu poda t-
kowego: 
1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub 
2) bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania 
opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czyn-
ności, lub 
2a) bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek 
posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów 
w tych księgach, lub 
3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem, 
mogą zostać ukarani karą porządkową do 2800 zł180). 
§ 1a. Jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, organ podatkowy 
może ukarać karą porządkową osobę, która według przepisów dotyczących ustroju danej osoby prawnej lub jednostki 
organizacyjnej niemającej osobowości prawnej jest jej ustawowym reprezentantem, członkiem organu uprawnionego do 
jej reprezentowania lub jest upoważniona do prowadzenia jej spraw. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która wyraziła zgodę na powołanie jej na biegłego. 
§ 3. Przepis § 1 stosuje się również do: 
1) osób trzecich, które bezzasadnie odmawiają okazania przedmiotu oględzin; 
2) uczestników rozprawy, którzy poprzez swoje niewłaściwe zachowanie utrudniają jej przeprowadzenie; 
3) osób, którym podatnik zlecił prowadzenie lub przechowanie ksiąg podatkowych lub dokumentów będących podst a-
wą zapisów w tych księgach (biura rachunkowe), jeżeli osoby te bezzasadnie odmówią okazania lub nie przedstawią 
w wyznaczonym terminie ksiąg rachunkowych lub dokumentów będących podstawą zapisów w tych księgach. 
§ 4. Kary porządkowej, o której mowa w § 1, nie stosuje się, jeżeli dokonanie czynności jest uzależnione od wyrażenia 
zgody przez stronę lub innego uczestnika postępowania, a zgoda taka nie została wyrażona. 
§ 5. Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie. 
§ 5a. Termin płatności kary porządkowej wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 5. 
§ 6. Organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od 
dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewyk o-
nanie innych obowiązków, o których mowa w § 1, i uchylić postanowienie nakładające karę. 
Art. 262a. § 1. Kwota, o której mowa w art. 262 § 1, podlega w każdym roku podwyższeniu w stopniu odpowiad a-
jącym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszych dwóch kwartałach danego roku w sto-
sunku do analogicznego okresu poprzedniego roku, a jeżeli wskaźnik ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystyc z-
nego, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 
15 sierpnia danego roku, kwotę, o której mowa w § 1, zaokrąglając ją do pełnych setek złotych (z pominięciem dziesiątek 
złotych). 
                                                           
180) Aktualną wysokość kwoty na dany rok ogłasza, w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor 
Polski”, mnister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie 
art. 262a § 2 niniejszej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 147 – Poz. 1540 
 
 Art. 263. § 1. O nałożeniu kary porządkowej oraz o jej uchyleniu rozstrzyga organ podatkowy, przed którym toczy się 
postępowanie. 
§ 2. Na postanowienie o odmowie uchylenia kary przysługuje zażalenie. 
§ 3. Ukaranie karą porządkową nie wyklucza możliwości zastosowania wobec opornego świadka lub biegłego śro d-
ków przymusu przewidzianych w przepisach szczególnych. 
§ 4. Przepisy art. 68 § 1 i art. 70 stosuje się odpowiednio do kar porządkowych. 
Rozdział 23 
Koszty postępowania 
Art. 264. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi 
Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmina. 
Art. 265. § 1. Do kosztów postępowania zalicza się: 
1) koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 
tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 755, 807, 
956 i 2186 oraz z 2021 r. poz. 1080 ); 
2) koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte 
z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się; 
2a) koszty związane z osobistym stawiennictwem strony poza obszar województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa, 
oraz koszty stawiennictwa związane ze skorzystaniem przez stronę z prawa wglądu do akt sprawy, jeżeli postępow a-
nie zostało wszczęte z urzędu przez organ podatkowy niewłaściwy miejscowo lub wyznaczony na podstawie art. 18c, 
ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych 
w sprawach cywilnych; 
2b) koszty związane z osobistym stawiennictwem strony poza obszar województwa, w którym zamieszkuje lub przeb y-
wa, oraz koszty stawiennictwa związane ze skorzystaniem przez stronę z prawa wglądu do akt sprawy, jeżeli post ę-
powanie jest prowadzone w sprawie, o której mowa w art. 1 19g § 1, ustalone zgodnie z przepisami zawartymi 
w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; 
3) wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom; 
4) koszty oględzin; 
5) koszty doręczenia pism urzędowych; 
6) koszty ustanowienia i reprezentacji tymczasowego pełnomocnika szczególnego. 
§ 2. Organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki bezpośrednio związane z roz-
strzygnięciem sprawy. 
Art. 266. § 1. Organ podatkowy, na żądanie, zwraca koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1– 2b. 
§ 2. Żądanie zwrotu poniesionych kosztów podróży należy zgłosić organowi podatkowemu, który prowadzi post ę-
powanie, przed wydaniem decyzji w sprawie, pod rygorem utraty roszczenia. 
Art. 267. § 1. Stronę obciążają koszty: 
1) które zostały poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów pr o-
wadzących postępowanie; 
1a) stawiennictwa uczestników postępowania na rozprawę, która nie odbyła się w wyniku nieusprawiedliwionego ni e-
stawiennictwa strony, która złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy; 
1b) tłumaczenia na język polski dokumentacji przedłożonej przez stronę; 
2) (uchylony) 
3) sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178; 
4) przewidziane w odrębnych przepisach; 
5) powstałe z jej winy, a w szczególności koszty: 
a) o których mowa w art. 268, 
b) wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie, 
c) wynikłe wskutek złożenia wyjaśnień lub zeznań niezgodnych z prawdą. 
  
Dziennik Ustaw – 148 – Poz. 1540 
 
 § 1a. Koszty ustanowienia i działania adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego ustanowionego tym-
czasowym pełnomocnikiem szczególnym ponosi Skarb Państwa. 
§ 2. W uzasadnionych przypadkach organ podatkowy może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wyso-
kości na pokrycie kosztów postępowania. 
Art. 268. § 1. Osobę, która przez niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 262 § 1, spowodowała doda t-
kowe koszty postępowania, można obciążyć tymi kosztami. 
§ 2. Jeżeli dodatkowe koszty spowodowało kilka osób, odpowiadają one solidarnie. 
§ 3. Obciążenie dodatkowymi kosztami postępowania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. 
§ 4. Przepisu § 3 nie stosuje się w razie uchylenia kary porządkowej. 
Art. 269. § 1. Organ podatkowy ustala, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które obowiąz a-
na jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia. 
§ 2. Organ podatkowy odstępuje od ustalenia kosztów postępowania w wysokości nieprzekraczającej czterokrotności 
kosztów upomnienia, w przypadku stwierdzenia, że wydatki na postępowanie i koszty poboru nie przekraczają tej kwoty. 
Art. 270. § 1. Organ podatkowy, na wniosek osoby obowiązanej, w przypadku uzasadnionym jej ważnym interesem 
lub interesem publicznym, może rozłożyć koszty postępowania na raty albo umorzyć w całości lub w części. 
§ 2. Przepisy art. 67b § 1 pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 270a. W sprawie kosztów postępowania wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. 
Art. 270b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za 
sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów, mając na uwadze szacunkowe nakłady pracy z tym związane oraz koszty 
wykorzystanych materiałów. 
Art. 271. § 1. Koszty postępowania podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w admini-
stracji. 
§ 2. Przepisy art. 68 § 1 i art. 70 stosuje się odpowiednio do kosztów postępowania. 
DZIAŁ V 
Czynności sprawdzające 
Art. 272. Organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem art. 272a, dokonują czynności sprawdzających, mają-
cych na celu: 
1) sprawdzenie terminowości: 
a) składania deklaracji, 
b) wpłacania podatków, w tym również pobieranych przez płatników oraz inkasentów; 
2) stwierdzenie formalnej poprawności dokumentów wymienionych w pkt 1; 
3) ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami; 
4) weryfikację poniesionych przez podatnika wydatków i uzyskanych przychodów (dochodów) opodatkowanych lub 
przychodów (dochodów) nieopodatkowanych – w zakresie niezbędnym do ujawnienia podstawy opodatkowania 
z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych; 
5) weryfikację danych i dokumentów przedstawionych przez podatników dokonujących rejestracji podatkowej; 
6)181)  weryfikację danych i dokumentów przedstawionych przez podmioty dokonujące zgłoszenia rejestracyjnego zgodnie 
z art. 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 722, z późn. z m.182)) oraz 
zgłoszenia rejestracyjnego uproszczonego zgodnie z art. 16b tej ustawy; 
7)183)  sprawdzenie spełnienia warunków uprawniających do opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek kapitałowych 
oraz rzetelności i terminowości składania oświadczenia podatnikowi przez jej udziałowca albo akcjonariusza, o których 
mowa w rozdziale 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. 
                                                           
181) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 72), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2021 r. 
182) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 1747, 2320 i 2419 oraz z 2021 r. poz. 72, 
255, 694, 802 i 1093. 
183) Dodany przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik Ustaw – 149 – Poz. 1540 
 
 Art. 272a. Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub organ podatkowy upoważniony przez ministra właściwego 
do spraw finansów publicznych w zakresie wymiany z państwami członkowskimi Unii Europejskiej informacji o podatku 
od towarów i usług, dokonuje czynności sprawdzających odnoszących się do dokumentów składanych do tego organu. 
Art. 273. (uchylony) 
Art. 274. § 1. W razie stwierdzenia, że deklaracja zawiera błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki bądź że w y-
pełniono ją niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, organ podatkowy w zależności od charakteru i zakresu uchybień: 
1) koryguje deklarację, dokonując stosownych poprawek lub uzupełnień, jeżeli zmiana wysokości zobowiązania podat-
kowego, kwoty nadpłaty, kwoty zwrotu podatku albo kwoty nadwyżki podatku do przeniesienia lub wysokości straty 
w wyniku tej korekty nie przekracza kwoty 5000 zł; 
2) zwraca się do składającego deklarację o jej skorygowanie oraz złożenie niezbędnych wyjaśnień, wskazując przycz y-
ny, z powodu których informacje zawarte w deklaracji podaje się w wątpliwość. 
§ 2. Organ podatkowy: 
1) uwierzytelnia kopię skorygowanej deklaracji, o której mowa w § 1 pkt 1; 
2) doręcza podatnikowi uwierzytelnioną kopię skorygowanej deklaracji wraz z informacją o związanej z korektą deklaracji 
zmianie wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku albo kwoty nadwyżki podatku 
do przeniesienia lub wysokości straty, albo informacją o braku takich zmian, oraz pouczeniem o prawie wniesienia 
sprzeciwu. 
§ 3. Na korektę, o której mowa w § 1 pkt 1, podatnik może wnieść sprzeciw do organu, który dokonuje korekty, 
w terminie 14 dni od dnia doręczenia uwierzytelnionej kopii skorygowanej deklaracji. Wniesienie sprzeciwu anuluje korektę. 
§ 4. W razie niewniesienia sprzeciwu w terminie, korekta deklaracji, o której mowa w § 1 pkt 1, wywołuje skutki 
prawne jak korekta deklaracji złożona przez podatnika. 
§ 5. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do deklaracji składanych przez płatników lub inkasentów oraz do z a-
łączników do deklaracji. 
§ 6. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do deklaracji składanych przez podatnika, płatnika lub inkasenta za p o-
mocą środków komunikacji elektronicznej. 
Art. 274a. § 1. Organ podatkowy może zażądać złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji lub 
sprawozdania finansowego lub wezwać do ich złożenia, jeżeli nie zostały złożone mimo takiego obowiązku. 
§ 2. W razie wątpliwości co do poprawności złożonej deklaracji organ podatkowy może wezwać do udzielenia, 
w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji, wskazując przyczyny podania w wątpli-
wość rzetelności danych w niej zawartych. 
Art. 274b.  § 1. Jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia 
terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego 
terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. 
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. 
Art. 274c.  § 1. Organ podatkowy, w związku z postępowaniem podatkowym lub kontrolą podatkową, może zażądać 
od kontrahentów podatnika wykonujących działalność gospodarczą: 
1) przedstawienia dokumentów, w zakresie objętym postępowaniem lub kontrolą u podatnika, w celu sprawdzenia ich 
prawidłowości i rzetelności; 
2)184)  przekazania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych, wyciągu 
z ksiąg podatkowych i dowodów księgowych zapisanego w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logic z-
nej, o której mowa w art. 193a § 2, jeżeli kontrahent podatnika prowadzi księgi podatkowe przy użyciu programów 
komputerowych; przepis art. 168 § 3a pkt 1 stosuje się odpowiednio. 
2)185)  przekazania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych, wyciągu 
z ksiąg podatkowych i dowodów księgowych zapisanego w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze 
logicznej, o której mowa w art. 193a § 2, jeżeli kontrahent podatnika prowadzi księgi podatkowe przy użyciu 
programów komputerowych.  
§ 1a. Z czynności sprawdzających u kontrahenta podatnika sporządza się protokół. 
§ 1b. Czynności określone w § 1 pkt 2 kontrahent podatnika jest obowiązany wykonać na własny koszt. 
                                                           
184) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 185. 
185) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 150 – Poz. 1540 
 
 § 1c. Przepisy § 1–1b stosuje się także do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą uczestniczących 
w dostawie tego samego towaru lub świadczeniu tej samej usługi będących zarówno dostawcami, jak i nabywcami bior ą-
cymi udział pośrednio lub bezpośrednio w dostawie towaru lub świadczeniu usługi. W takim przypadku żądanie, o którym 
mowa w § 1, może dotyczyć wyłącznie dokumentów związanych z tą dostawą towaru lub tym świadczeniem usługi.  
§ 2. Jeżeli miejsce zamieszkania, siedziba lub miejsce wykonywania działalności kontrahenta podatnika znajdują się 
poza obszarem działania organu prowadzącego postępowanie lub kontrolę, czynności sprawdzających, o których mowa 
w § 1, na zlecenie tego organu może także dokonać organ właściwy miejscowo.  
Art. 275. § 1. Jeżeli ze złożonej deklaracji wynika, że podatnik skorzystał z przysługujących mu ulg podatkowych, 
organ podatkowy może zwrócić się do niego o okazanie dokumentów lub o złożenie fotokopii dokumentów, których p o-
siadania przez podatnika, w określonym czasie, wymaga przepis prawa. 
§ 2. Banki, na żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celno-skarbowego, są obowiązane do 
sporządzania i przekazywania informacji o zdarzeniach stanowiących podstawę do skorzystania przez podatnika z ulg 
podatkowych, jeżeli zostały wykazane w deklaracji złożonej przez podatnika. 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się również do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych i dobrowolnych funduszy  
emerytalnych, w zakresie prowadzonych indywidualnych kont emerytalnych i indywidualnych kont zabezpieczenia emerytal-
nego, oraz do domów maklerskich, banków prowadzących działalność maklerską, towarzystw funduszy inwestycyjnych, 
zarządzających ASI w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternaty w-
nymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 605) i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych. 
§ 4. Do informacji, o których mowa w § 2 i 3, przepis art. 184 § 2a stosuje się odpowiednio. 
Art. 276. § 1. Organ podatkowy, za zgodą podatnika, może dokonać oględzin lokalu mieszkalnego lub części tego 
lokalu, jeżeli jest to niezbędne do zweryfikowania zgodności stanu faktycznego z danymi wynikającymi ze złożonej przez 
podatnika deklaracji oraz z innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków na cele mieszkaniowe. 
§ 2. W przypadku określonym w § 1 pracownik organu podatkowego, w porozumieniu z podatnikiem, ustala termin 
dokonania oględzin. Podpisaną przez podatnika adnotację o ustaleniu terminu oględzin zamieszcza się w aktach sprawy. 
§ 3. W razie nieudostępnienia lokalu mieszkalnego w uzgodnionym terminie organ podatkowy może wyznaczyć nowy 
termin przeprowadzenia oględzin. 
§ 4. Pracownik organu podatkowego sporządza protokół przeprowadzonych oględzin, który dołącza do akt sprawy. 
§ 5. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio w przypadku skorzystania przez podatnika z ulg inwestycyjnych. 
Art. 277. Przepisy art. 274–276 stosuje się odpowiednio w przypadku złożenia deklaracji lub wniosku w sprawie 
zwrotu podatku. 
Art. 278. W przypadku wyłączenia organu podatkowego od dokonywania czynności sprawdzających, deklaracja jest 
składana w organie podatkowym podlegającym wyłączeniu. Organ ten przekazuje deklarację do organu wyznaczonego do 
dokonywania czynności sprawdzających, pozostawiając jej kopię. 
Art. 278a. (uchylony)  
Art. 279. (uchylony) 
Art. 280. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 143, art. 193a 
oraz rozdziałów 1–3a, 5, 6, 9, z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10, 14, 16, 22 i 23 działu IV. 
DZIAŁ VI 
Kontrola podatkowa 
Art. 281. § 1. Organy podatkowe pierwszej instancji przeprowadzają kontrolę podatkową u podatników, płatników, 
inkasentów oraz następców prawnych, zwanych dalej „kontrolowanymi”. 
§ 2. Celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków wynikających 
z przepisów prawa podatkowego. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 281a. (uchylony) 
Art. 282. Kontrolę podatkową podejmuje się z urzędu. 
  
Dziennik Ustaw – 151 – Poz. 1540 
 
 Art. 282a. § 1. W zakresie spraw rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu podatkowego kontrola podatkowa nie 
może być ponownie wszczęta, z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrola podatkowa jest niezbędna dla przeprowadzenia postępowania w: 
1) sprawie stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia, uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej lub wzn o-
wienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną; 
2) związku z uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności decyzji przez sąd administracyjny; 
3) sprawie stwierdzenia nadpłaty. 
Art. 282b.  § 1. Organy podatkowe zawiadamiają kontrolowanego o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, z zastrze-
żeniem art. 282c. 
§ 2. Kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia dor ę-
czenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia 
doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. 
§ 3. Wszczęcie kontroli przed upływem 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia wymaga zgody lub wniosku kontr o-
lowanego. W razie wyrażenia zgody lub złożenia wniosku ustnie kontrolujący sporządza adnotację. 
§ 4. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej zawiera: 
1) oznaczenie organu; 
2) datę i miejsce wystawienia; 
3) oznaczenie kontrolowanego; 
4) wskazanie zakresu kontroli; 
5) pouczenie o prawie złożenia korekty deklaracji; 
6)186)  podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia, a jeżeli zawiadomienie zostało wydane w formie dokumentu elektr o-
nicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo podpis osobisty. 
6)187)  podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia.  
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia o zamia-
rze wszczęcia kontroli podatkowej, uwzględniając elementy zawiadomienia określone w § 4 oraz możliwość wyrażenia 
zgody na wszczęcie kontroli lub złożenia wniosku o wszczęcie kontroli przed upływem 7 dni od dnia doręczenia zawi a-
domienia. 
Art. 282c.  § 1. Nie zawiadamia się o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, jeżeli: 
1) kontrola: 
a) dotyczy zasadności zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku 
od towarów i usług, 
b) ma być wszczęta na żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub przestę p-
stwo skarbowe, 
c) dotyczy opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze 
źródeł nieujawnionych, 
d) dotyczy niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej, 
e) ma być podjęta w oparciu o informacje uzyskane na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy 
oraz finansowaniu terroryzmu, 
f) zostaje wszczęta w trybie, o którym mowa w art. 284a § 1, 
g) ma charakter doraźny dotyczący ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej, użytkowania kasy rej e-
strującej lub sporządzania spisu z natury, 
h) dotyczy podatku od wydobycia niektórych kopalin, 
i) ma charakter doraźny dotyczący sprawdzenia zachowania warunków zawieszenia działalności gospodarczej, 
j) dotyczy zasadności zwrotu podatku w rozumieniu przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku 
dochodowym od osób fizycznych oraz rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od 
osób prawnych; 
                                                           
186) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 187. 
187) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 152 – Poz. 1540 
 
 2) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że kontrolowany: 
a) został prawomocnie skazany w Rzeczypospolitej Polskiej za popełnienie przestępstwa skarbowego, przestępstwa 
przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestępstwa z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. 
z 2021 r. poz. 217) lub wykroczenia polegającego na utrudnianiu kontroli; w przypadku osoby prawnej ten warunek 
odnosi się do każdego członka zarządu lub osoby zarządzającej, a w przypadku spółek niemających osobowości 
prawnej – do każdego wspólnika, 
b) jest zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, 
c) nie ma miejsca zamieszkania lub adresu siedziby albo doręczanie pism na podane adresy było bezskuteczne lub 
utrudnione. 
§ 2. Przepis § 1 pkt 1 stosuje się również w razie konieczności rozszerzenia zakresu kontroli na inne okresy rozlicz e-
niowe, z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w wyniku dokonanych już czynności kontrolnych. 
§ 3. Po wszczęciu kontroli informuje się kontrolowanego o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia 
kontroli. 
Art. 283. § 1. Kontrola podatkowa jest przeprowadzana na podstawie imiennego upoważnienia udzielonego przez: 
1) naczelnika urzędu skarbowego lub osobę zastępującą naczelnika urzędu skarbowego – pracownikom izby admin i-
stracji skarbowej obsługującej tego naczelnika; 
1a) (uchylony) 
2) wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa lub osobę zastępującą wójta, burmistrza 
(prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa albo skarbnika jednostki samorządu terytorialnego – 
pracownikom urzędu gminy (miasta), starostwa lub urzędu marszałkowskiego; 
3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub osobę zastępującą Szefa Krajowej Administracji Skarbowej – praco w-
nikom urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 2. Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej zawiera: 
1) oznaczenie organu, datę i miejsce wystawienia; 
1a) wskazanie podstawy prawnej; 
2) imię i nazwisko kontrolującego (kontrolujących); 
3) numer legitymacji służbowej kontrolującego (kontrolujących); 
4) oznaczenie kontrolowanego; 
5) określenie zakresu kontroli; 
6) datę rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli; 
7) podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji; 
8) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego wynikających z przepisów niniejszego działu; 
9) wskazanie informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór imiennego upowa ż-
nienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, uwzględniając elementy upoważnienia określone w § 2. 
§ 4. Upoważnienie, które nie spełnia wymagań, o których mowa w § 2, nie stanowi podstawy do przeprowadzenia 
kontroli. 
§ 5. Zakres kontroli nie może wykraczać poza zakres wskazany w upoważnieniu. 
Art. 284. § 1. Wszczęcie kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem § 3 i art. 284a § 1, następuje przez doręczenie kontr o-
lowanemu upoważnienia do jej przeprowadzenia oraz okazanie legitymacji służbowej. Kontrolowany jest obowiązany 
ustanowić pełnomocnika na wypadek swojej nieobecności w czasie kontroli, jeżeli nie ustanowił pełnomocnika ogólnego 
lub szczególnego. 
§ 2. Jeżeli kontrolowanym jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, upoważnienie 
doręcza się oraz okazuje się legitymację służbową członkowi zarządu, wspólnikowi albo innej osobie upoważnionej do 
reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia jego spraw (reprezentant kontrolowanego). 
§ 2a. Jeżeli kontrolowanym jest zakład podmiotu zagranicznego, upoważnienie doręcza się oraz okazuje się legit y-
mację służbową osobie faktycznie kierującej, nadzorującej lub reprezentującej działalność prowadzoną na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej. 
  
Dziennik Ustaw – 153 – Poz. 1540 
 
 § 3. W razie niemożności wszczęcia kontroli w trybie wskazanym w § 1– 2a z powodu nieobecności kontrolowanego, 
reprezentanta kontrolowanego lub pełnomocnika, kontrolujący wzywa kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub 
pełnomocnika do stawienia się w siedzibie organu podatkowego następnego dnia po upływie 7 dni od dnia doręczenia 
wezwania. 
§ 4. W przypadku niestawienia się osoby wzywanej, w terminie, o którym mowa w § 3, kontrolę uznaje się za wszczętą 
w dniu upływu tego terminu. W tym przypadku upoważnienie do kontroli doręcza się niezwłocznie, gdy ta osoba stawi się 
w miejscu prowadzenia kontroli. 
§ 5. W razie niemożności prowadzenia czynności kontrolnych z powodu nieobecności kontrolowanego, reprezenta n-
ta kontrolowanego lub pełnomocnika, w szczególności gdy nie jest zapewniony dostęp do dokumentów związanych 
z przedmiotem kontroli, kontrolę zawiesza się do czasu umożliwienia przeprowadzenia tych czynności. 
§ 5a. (uchylony) 
§ 6. Do czasu trwania kontroli nie wlicza się okresu zawieszenia, o którym mowa w § 5. 
Art. 284a. § 1. Kontrola podatkowa może być wszczęta po okazaniu legitymacji służbowej kontrolowanemu, gdy 
czynności kontrolne są niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbow e-
go lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia. 
§ 1a. W razie nieobecności kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub pełnomocnika, kontrola podatkowa 
może być wszczęta po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, 
o której mowa w art. 97 Kodeksu cywilnego, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjon a-
riusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 i 1a, należy bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 dni 
roboczych od dnia wszczęcia kontroli, doręczyć upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. 
§ 3. Dokumenty z czynności kontrolnych dokonanych z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w § 2, nie stan o-
wią dowodu w postępowaniu podatkowym. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. Organ podatkowy może zawiesić kontrolę podatkową, jeżeli w okresie 30 dni od dnia jej wszczęcia nie zostaną 
ustalone dane identyfikujące kontrolowanego. 
§ 5a. Zawieszona kontrola podatkowa może być podjęta w każdym czasie, gdy zostaną ustalone dane identyfikujące 
kontrolowanego. 
§ 5b. Zawieszona kontrola podatkowa podlega umorzeniu, jeżeli w ciągu 5 lat od dnia wydania postanowienia 
o zawieszeniu nie zostaną ustalone dane identyfikujące kontrolowanego. 
§ 5c. Przepisów § 5–5b nie stosuje się do kontrolowanego przedsiębiorcy. 
§ 6. Postanowienie o zawieszeniu kontroli oraz postanowienie o umorzeniu kontroli pozostawia się w aktach sprawy. 
Art. 284aa. W przypadku gdy kontrolowana spółka cywilna, jawna, partnerska, komandytowa albo komandytowo-
-akcyjna została rozwiązana w trakcie kontroli podatkowej, kontrola podatkowa jest prowadzona wobec byłych wspóln i-
ków tej spółki przez organ podatkowy, który wszczął kontrolę podatkową wobec spółki. 
Art. 284ab.  § 1. W przypadku kontroli podatkowej w zakresie funkcjonowania podatkowej grupy kapitałowej, ko n-
trolowanym jest każda spółka wchodząca w skład tej grupy w okresie objętym kontrolą podatkową. 
§ 2. W przypadku gdy podatkowa grupa kapitałowa utraciła status podatnika, prowadzi się jedną kontrolę podatkową 
wobec spółek wchodzących w skład tej grupy. Upoważnienie do kontroli podatkowej doręcza się spółkom wchodzącym 
w skład podatkowej grupy kapitałowej przed utratą statusu podatnika. 
§ 3. Rozwiązanie którejkolwiek ze spółek wchodzących w skład podatkowej grupy kapitałowej nie stanowi prz e-
szkody do prowadzenia kontroli podatkowej wobec pozostałych spółek wchodzących w skład tej grupy. 
§ 4. Kontrolę podatkową, o której mowa w § 1 i 2, prowadzi naczelnik urzędu skarbowego, o którym mowa w art. 1a 
ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. 
Art. 284b.  § 1. Kontrola powinna zostać zakończona bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie wskazanym 
w upoważnieniu, o którym mowa w art. 283. 
§ 2. O każdym przypadku niezakończenia kontroli w terminie wskazanym w upoważnieniu, o którym mowa w art. 283, 
kontrolujący obowiązany jest zawiadomić na piśmie kontrolowanego, podając przyczyny przedłużenia terminu zakończ e-
nia kontroli i wskazując nowy termin jej zakończenia. 
  
Dziennik Ustaw – 154 – Poz. 1540 
 
 § 3. Dokumenty dotyczące czynności kontrolnych dokonanych po upływie tego terminu nie stanowią dowodu 
w postępowaniu podatkowym, chyba że został wskazany nowy termin zakończenia kontroli. 
Art. 285. § 1. Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub 
pełnomocnika, chyba że kontrolowany zrezygnuje z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych. 
§ 2. Oświadczenie o rezygnacji z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych składane jest na piśmie. W razie 
odmowy złożenia oświadczenia kontrolujący dokonuje odpowiedniej adnotacji, dołączając ją do protokołu. 
§ 3. W przypadku gdy w toku kontroli kontrolowany, reprezentant kontrolowanego lub pełnomocnik jest nieobecny, 
lecz nie zrezygnowano z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych, czynności kontrolne mogą być wykonywa ne 
w obecności innych osób, o których mowa w art. 284a § 1a. 
Art. 285a. § 1. Czynności kontrolne prowadzone są w siedzibie kontrolowanego, w innym miejscu przechowywania 
dokumentacji oraz w miejscach związanych z prowadzoną przez niego działalnością i w godzinach jej prowadzenia, 
a w przypadku skrócenia w toku kontroli czasu prowadzenia działalności – czynności kontrolne mogą być prowadzone 
przez 8 godzin dziennie. W przypadku gdy księgi podatkowe są prowadzone lub przechowywane poza siedzibą kontrol o-
wanego, kontrolowany na żądanie kontrolującego obowiązany jest zapewnić dostęp do ksiąg w swojej siedzibie albo 
w miejscu ich prowadzenia lub przechowywania, jeżeli udostępnienie ich w siedzibie może w znacznym stopniu utrudnić 
prowadzenie przez kontrolowanego bieżącej działalności. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również w przypadku, gdy kontrolowany prowadzi działalność w lokalu mieszkalnym. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. (uchylony) 
Art. 285b.  Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne za zgodą kontrolowanego mogą być przeprowadzane 
również w siedzibie organu podatkowego, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli lub kontrolowany zrezygnował 
z uczestniczenia w czynnościach kontrolnych. 
Art. 286. § 1. Kontrolujący, w zakresie wynikającym z upoważnienia, są w szczególności uprawnieni do: 
1) wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń kontrolowanego; 
2) wstępu do lokali mieszkalnych w przypadku, o którym mowa w art. 276 § 1; 
3) żądania okazania majątku podlegającego kontroli oraz do dokonania jego oględzin; 
4)188)  żądania udostępniania akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów związanych z przedmiotem kontroli oraz do 
sporządzania z nich odpisów, kopii, wyciągów, notatek, wydruków i udokumentowanego pobierania danych w for-
mie elektronicznej; 
4)189)  żądania udostępniania akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów związanych z przedmiotem kontroli oraz 
do sporządzania z nich odpisów, kopii, wyciągów, notatek, wydruków i udokumentowanego pobierania danych 
w postaci elektronicznej;  
5) zbierania innych niezbędnych materiałów w zakresie objętym kontrolą; 
6) zabezpieczania zebranych dowodów; 
7) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli; 
8) żądania przeprowadzenia spisu z natury; 
9) przesłuchiwania świadków, kontrolowanego oraz innych osób wymienionych w art. 287 § 4; 
10) zasięgania opinii biegłych. 
§ 2. Kontrolujący może zażądać wydania, na czas trwania kontroli, za pokwitowaniem: 
1) próbek towarów; 
2) akt, ksiąg i dokumentów, o których mowa w § 1 pkt 4: 
a) w razie powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że są one nierzetelne, lub 
b) gdy podatnik nie zapewnia kontrolującym warunków umożliwiających wykonywanie czynności kontrolnych 
związanych z badaniem tej dokumentacji, a w szczególności nie udostępnia kontrolującym samodzielnego p o-
mieszczenia i miejsca do przechowywania dokumentów. 
                                                           
188) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 189. 
189) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 155 – Poz. 1540 
 
 § 3. Przeglądanie akt postępowania przygotowawczego i sądowego, akt spraw sądowych, a także dokumentów z a-
wierających informacje niejawne lub stanowiące tajemnicę zawodową oraz sporządzanie z nich odpisów i notatek nast ę-
puje z zachowaniem właściwych przepisów. 
Art. 286a. § 1. Kontrolujący może w razie uzasadnionej potrzeby wezwać, w pilnych przypadkach także ustnie, p o-
mocy organu Policji, Straży Granicznej lub straży miejskiej (gminnej), jeżeli trafi na opór uniemożliwiający lub utrudni a-
jący przeprowadzenie czynności kontrolnych, albo zwrócić się o ich asystę, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że 
na taki opór natrafi. Jeżeli opór stawia żołnierz czynnej służby wojskowej, kontrolujący wzywa do pomocy właściwy 
organ wojskowy, chyba że zwłoka grozi udaremnieniem czynności kontrolnych, a na miejscu nie ma organu wojskowego. 
§ 2. Organy wymienione w § 1 nie mogą odmówić udzielenia pomocy lub asysty. 
§ 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze 
rozporządzenia, szczegółowy zakres obowiązków organów udzielających pomocy lub asystujących przy wykonywaniu 
czynności kontrolnych, tryb udzielania pomocy lub asysty, sposób dokumentowania przebiegu pomocy lub asysty oraz 
właściwość miejscową organów do udzielenia pomocy lub asysty. 
§ 4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 3, uwzględnia się w szczególności zróżnicowanie zakresu ob o-
wiązków organów udzielających pomocy w zależności od sposobu stawiania oporu. 
Art. 287. § 1. Kontrolowany, jego pracownik oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są obowiązani umożl i-
wić wykonywanie czynności, o których mowa w art. 286, w szczególności: 
1) umożliwić, nieodpłatnie, filmowanie, fotografowanie, dokonywanie nagrań dźwiękowych oraz utrwalanie stanu fak-
tycznego za pomocą innych nośników informacji, jeżeli film, fotografia, nagranie lub informacja zapisana na innym 
nośniku może stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli; 
2) przedstawić, na żądanie kontrolującego, tłumaczenie na język polski sporządzonej w języku obcym dokumentacji 
dotyczącej spraw będących przedmiotem kontroli; 
3)190)  przekazać, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych, wyciąg z ksiąg 
podatkowych oraz dowodów księgowych zapisany w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, 
o której mowa w art. 193a § 2, jeżeli kontrolowany prowadzi księgi podatkowe przy użyciu programów komputer o-
wych; przepis art. 168 § 3a pkt 1 stosuje się odpowiednio. 
3)191)  przekazać, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych, wyciąg 
z ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych zapisany w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze 
logicznej, o której mowa w art. 193a § 2, jeżeli kontrolowany prowadzi księgi podatkowe przy użyciu progr a-
mów komputerowych.  
§ 2. Czynności określone w § 1 pkt 2 i 3 kontrolowany jest obowiązany wykonać na własny koszt. 
§ 3. Kontrolowany ma obowiązek w wyznaczonym terminie udzielać wszelkich wyjaśnień dotyczących przedmiotu 
kontroli, dostarczać kontrolującemu żądane dokumenty oraz zapewnić kontrolującemu warunki do pracy, a w tym w miarę 
możliwości udostępnić samodzielne pomieszczenie i miejsce do przechowywania dokumentów. 
§ 4. Reprezentant kontrolowanego, pracownik oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są obowiązani udzielić 
wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli, w zakresie wynikającym z wykonywanych czynności lub zadań. 
§ 5. Kontrolujący są uprawnieni do wstępu na teren jednostki kontrolowanej oraz poruszania się po tym terenie na 
podstawie legitymacji służbowej bez potrzeby uzyskiwania przepustki oraz nie podlegają rewizji osobistej przewidzianej 
w regulaminie wewnętrznym tej jednostki; podlegają natomiast przepisom o bezpieczeństwie i higienie pracy obowiązuj ą-
cym w kontrolowanej jednostce. 
Art. 288. § 1. Kontrolujący ma prawo wstępu na teren, do budynku lub lokalu mieszkalnego kontrolowanego w celu: 
1) dokonania oględzin, jeżeli: 
a) zostały one wskazane jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej lub jako siedziba kontrolowanego, 
b) jest to niezbędne dla ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego lub podstawy opodatkowania, 
c) jest to niezbędne do zweryfikowania faktu poniesienia wydatków na cele mieszkaniowe uprawniających do sk o-
rzystania z ulg podatkowych; 
2) dokonania oględzin oraz przeszukania lokali mieszkalnych, innych pomieszczeń lub rzeczy, jeżeli powzięto informację 
o prowadzeniu niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej albo w przypadku gdy są tam przech o-
wywane przedmioty, księgi podatkowe, akta lub inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie istnienia obo-
wiązku podatkowego lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego. 
                                                           
190) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 191. 
191) W brzmieniu ustalonym przez art. 84 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 156 – Poz. 1540 
 
 § 2. Czynności wymienione w § 1 pkt 2 przeprowadzają upoważnieni pracownicy organu podatkowego po uzyskaniu, 
na wniosek organu podatkowego, zgody prokuratora rejonowego. Przed przystąpieniem do tych czynności kontrolow a-
nemu okazuje się postanowienie prokuratora o wyrażeniu na nie zgody. Przepisy Kodeksu postępowania karnego 
o przeszukaniu odnoszące się do Policji mają także zastosowanie do kontrolujących. Sporządza się protokół tych czynności, 
który wymaga zatwierdzenia przez prokuratora. W razie odmowy zatwierdzenia protokołu materiały i informacje zebrane 
w toku czynności nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym. 
§ 3. Czynności wymienione w § 1 pkt 1 dokonywane są za zgodą kontrolowanego. W razie braku takiej zgody przepis 
§ 2 stosuje się odpowiednio. 
§ 4. W przypadku gdy nieruchomości lub ich części albo rzeczy znajdują się w posiadaniu osób trzecich, osoby te są 
obowiązane je udostępnić, w celu przeszukania lub oględzin, na żądanie organu podatkowego. Przepisy § 2 i 3 stosuje się 
odpowiednio. 
Art. 288a. (uchylony) 
Art. 289. § 1. Kontrolowanego zawiadamia się o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków 
lub opinii biegłych przynajmniej na 3 dni przed terminem ich przeprowadzenia, a dowodu z oględzin nie później niż be z-
pośrednio przed podjęciem tych czynności. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrolowany jest nieobecny, a okoliczności sprawy uzasadniają natych-
miastowe przeprowadzenie dowodu. 
Art. 290. § 1. Przebieg kontroli kontrolujący dokumentuje w protokole. Stan faktyczny może być ponadto utrwalony 
za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na informatycznych nośnikach danych. 
§ 2. Protokół kontroli zawiera w szczególności: 
1) wskazanie kontrolowanego; 
2) wskazanie osób kontrolujących; 
3) określenie przedmiotu i zakresu kontroli; 
4) określenie miejsca i czasu przeprowadzenia kontroli; 
5) opis dokonanych ustaleń faktycznych; 
6) dokumentację dotyczącą przeprowadzonych dowodów; 
6a) ocenę prawną sprawy będącej przedmiotem kontroli; 
7) pouczenie o prawie złożenia zastrzeżeń lub wyjaśnień oraz prawie złożenia korekty deklaracji; 
8) pouczenie o obowiązku zawiadomienia organu podatkowego przez kontrolowanego o każdej zmianie swojego adresu 
dokonanej w ciągu 6 miesięcy od dnia zakończenia kontroli podatkowej, jeżeli w toku kontroli podatkowej ujawniono 
nieprawidłowości, oraz skutkach niedopełnienia tego obowiązku. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. Załącznik do protokołu kontroli stanowią protokoły czynności, o których mowa w art. 289 § 1. 
§ 5. W protokole kontroli mogą być zawarte również ustalenia dotyczące badania ksiąg w zakresie przewidzianym 
w art. 193. W tym przypadku nie sporządza się odrębnego protokołu badania ksiąg, o którym mowa w art. 193 § 6. 
§ 6. Protokół jest sporządzany w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz protokołu kontrolujący doręcza kontrol o-
wanemu, z wyłączeniem załączonych do protokołu kontroli fotokopii, odpisów i wydruków z akt, ksiąg oraz innych, doku-
mentów udostępnionych przez kontrolowanego, które zostały zwrócone przez kontrolującego, czyniąc o tym wzmiankę 
w protokole kontroli. 
Art. 290a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz  
ministrem właściwym do spraw informatyzacji, w drodze rozporządzenia, określi sposób zabezpieczania, odtwarzania 
i wykorzystywania dowodów utrwalonych za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na informatycznych noś-
nikach danych, uwzględniając rodzaje czynników zewnętrznych, których działanie może spowodować zniszczenie lub 
uszkodzenie dowodu, obecność przedstawiciela organu kontrolującego podczas ich odtwarzania, formę oznakowania 
dowodu oraz ewidencjonowania czynności odtworzenia i wykorzystania dowodu. 
Art. 290b. § 1. W przypadku stwierdzenia w toku kontroli, że organ przeprowadzający kontrolę był niewłaściwy 
miejscowo w momencie wszczęcia kontroli, kontrolujący sporządza protokół z czynności kontrolnych. Czynności podjęte 
we wszczętej kontroli podatkowej pozostają w mocy. 
  
Dziennik Ustaw – 157 – Poz. 1540 
 
 § 2. Protokół z czynności kontrolnych jest sporządzany w trzech egzemplarzach, przy czym jeden egzemplarz protokołu 
kontrolujący doręcza kontrolowanemu, a drugi przekazuje organowi podatkowemu właściwemu w sprawie. 
§ 3. Do protokołu z czynności kontrolnych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące protokołu kontroli, z wył ą-
czeniem art. 290 § 2 pkt 6a i 8. 
Art. 290c.  Po otrzymaniu akt kontroli na podstawie art. 119gb § 2 lub art. 119k § 1 i 1a naczelnik urzędu skarbowego 
podejmuje z urzędu zawieszoną kontrolę podatkową. 
Art. 291. § 1. Kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu, może w terminie 14 dni od dnia jego dorę-
czenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie stosowne wnioski dowodowe. 
§ 2. Kontrolujący jest obowiązany rozpatrzyć zastrzeżenia, o których mowa w § 1, i w terminie 14 dni od dnia ich 
otrzymania zawiadomić kontrolowanego o sposobie ich załatwienia, wskazując w szczególności, które zastrzeżenia nie 
zostały uwzględnione, wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym. 
§ 3. W przypadku niezłożenia wyjaśnień lub zastrzeżeń w terminie określonym w § 1, przyjmuje się, że kontrolowany 
nie kwestionuje ustaleń kontroli. 
§ 4. Kontrola zostaje zakończona w dniu doręczenia protokołu kontroli. 
Art. 291a. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może uzgadniać z obcymi władzami przeprowadzenie ko n-
troli jednoczesnych. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, występując do obcej władzy o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, 
podaje uzasadnienie wszczęcia takiej kontroli oraz czas jej przeprowadzenia. 
§ 3. W przypadku gdy obca władza wystąpiła o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej potwierdza przystąpienie do kontroli albo odmawia przeprowadzenia kontroli, uzasadniając przyczynę odmowy. 
Art. 291b.  Jeżeli w toku kontroli podatkowej ujawniono nieprawidłowości, kontrolowany ma obowiązek zawiad o-
mienia organu podatkowego o każdej zmianie swojego adresu dokonanej w ciągu 6 miesięcy od dnia zakończenia kontroli 
podatkowej. W razie niedopełnienia tego obowiązku postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego uznaje się za 
doręczone pod dotychczasowym adresem. 
Art. 291c.  Do kontroli działalności gospodarczej podatnika będącego przedsiębiorcą stosuje się przepisy rozdziału 5 
ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. 
Art. 291d. § 1. Przepisy dotyczące kontrolowanego stosuje się odpowiednio do reprezentanta kontrolowanego lub 
pełnomocnika, z wyłączeniem art. 282c § 1 pkt 2 i art. 291b. 
§ 2. Jeżeli pełnomocnik jest nieobecny w miejscu prowadzenia kontroli, podczas gdy jest obecny kontrolowany, pisma 
doręcza się kontrolowanemu, a czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego. 
Art. 292. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 102, art. 135, 
art. 138, art. 139 § 4, art. 140 § 2, art. 141 i art. 142, przepisy rozdziałów 1, 2, 3a, 5, 6, 9, z wyłączeniem art. 171a, ro z-
działów 10, 11, z wyłączeniem art. 182–185, oraz rozdziałów 12, 14, 16, 22 i 23 działu IV. 
DZIAŁ VII 
Tajemnica skarbowa 
Art. 293. § 1. Indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, 
płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w: 
1) informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1; 
2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające; 
3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania 
w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe; 
4) dokumentacji rachunkowej organu podatkowego;  
5) informacjach uzyskanych przez organy Krajowej Administracji Skarbowej z banków oraz z innych źródeł niż w y-
mienione w § 1 lub w pkt 1; 
  
Dziennik Ustaw – 158 – Poz. 1540 
 
 6) informacjach uzyskanych w toku procedur rozstrzygania sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz 
w toku postępowania w sprawie wydania uprzednich porozumień cenowych, o których mowa w ustawie z dnia 
16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprze d-
nich porozumień cenowych; 
7) aktach dokumentujących kontrolę, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie 
informacji podatkowych z innymi państwami; 
8) informacjach o wynikach analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, oraz innych informacjach i dokumentach, 
o których mowa w dziale IIIB; 
9) informacjach i dokumentach, o których mowa w dziale III w rozdziale 11a; 
10) aktach postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej oraz aktach postępowania określonego w dziale IIIA 
w rozdziale 5; 
11) informacjach o ustaleniu prawdopodobieństwa wystąpienia opóźnień, o których mowa w art. 299f; 
12) informacjach przekazanych przez podatnika w ramach realizacji współdziałania, o którym mowa w dziale IIB.  
§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do udostępnienia kontrahentowi podatnika prowadzącego działalność gospoda r-
czą informacji o: 
1) niezłożeniu lub złożeniu przez podatnika deklaracji lub innego dokumentu, do których złożenia był obowiązany na 
podstawie przepisów ustaw podatkowych; 
2) nieujęciu lub ujęciu przez podatnika w złożonej deklaracji lub złożonym innym dokumencie zdarzeń, do których 
ujęcia był obowiązany na podstawie przepisów ustaw podatkowych; 
3) zaleganiu lub niezaleganiu przez podatnika w podatkach wynikających z deklaracji lub innego dokumentu skład a-
nych na podstawie przepisów ustaw podatkowych. 
Art. 294. § 1. Do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązani są: 
1) pracownicy izb administracji skarbowej; 
1a) funkcjonariusze; 
1b) pracownicy Krajowej Informacji Skarbowej; 
2) wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz pracownicy urzędów ich obsługujących; 
3) członkowie samorządowych kolegiów odwoławczych, a także pracownicy biur tych kolegiów; 
4) minister właściwy do spraw finansów publicznych oraz pracownicy urzędu obsługującego tego ministra; 
4a) Szef Krajowej Administracji Skarbowej; 
5) osoby odbywające staż, praktykę zawodową lub studencką w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw 
finansów publicznych lub w innych organach podatkowych; 
6) przedstawiciele obcej władzy przebywający w siedzibach organów podatkowych, obecni w toku postępowania p o-
datkowego lub obecni w toku czynności kontrolnych, w związku z wymianą informacji; 
7) członkowie Rady; 
8) członkowie komisji doradczej i komisji do spraw pozasądowego rozstrzygania sporów oraz osoby, których dotyczy 
spór, ich przedstawiciele i pełnomocnicy, o których mowa w ustawie z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu 
sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych. 
§ 2. Osoby wymienione w § 1 są obowiązane do złożenia na piśmie przyrzeczenia następującej treści: 
„Przyrzekam, że będę przestrzegał tajemnicy skarbowej. Oświadczam, że są mi znane przepisy o odpowiedzial-
ności karnej za ujawnienie tajemnicy skarbowej.”. 
§ 3. Zachowanie tajemnicy skarbowej obowiązuje również po ustaniu zatrudnienia, zakończeniu stażu lub praktyki 
lub po ustaniu członkostwa w Radzie. 
§ 4. Do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązane są również inne osoby, którym udostępniono informacje 
objęte tajemnicą skarbową, chyba że na ich ujawnienie zezwala przepis prawa. 
§ 5. Przepisu § 4 nie stosuje się do osób, których dotyczą informacje objęte tajemnicą skarbową. 
  
Dziennik Ustaw – 159 – Poz. 1540 
 
 Art. 295. W toku postępowania podatkowego dostęp do informacji pochodzących z banku lub innej instytucji fina n-
sowej, a także do informacji uzyskanych z banku lub innej instytucji finansowej mających siedzibę na terytorium państw 
członkowskich Unii Europejskiej, przysługuje: 
1) funkcjonariuszowi lub pracownikowi – załatwiającym sprawę, ich przełożonym, naczelnikowi urzędu skarbowego, 
naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej oraz Szefowi Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej; 
2) pracownikowi załatwiającemu sprawę, jego przełożonemu oraz organom, o których mowa w art. 5 i art. 9 ustawy 
z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, właściwym w zakresie wymiany 
informacji podatkowych. 
Art. 295a. § 1. W toku postępowania w sprawie wydania uprzedniego porozumienia cenowego, o którym mowa 
w dziale III ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz 
zawieraniu uprzednich porozumień cenowych, dostęp do informacji przekazanych przez przedsiębiorców w tym postęp o-
waniu przysługuje pracownikowi załatwiającemu sprawę, jego przełożonemu oraz Szefowi Krajowej Administracji Ska r-
bowej. 
§ 2. Za zgodą podatnika dostęp do informacji i dokumentów przekazanych w toku postępowania w sprawie wydania 
uprzedniego porozumienia cenowego, o którym mowa w dziale III ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu 
sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych, przysługuje pr a-
cownikom upoważnionym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań w zakresie współdzi a-
łania, o którym mowa w dziale IIB, oraz ich przełożonym.  
Art. 295b. W toku kontroli, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie 
informacji podatkowych z innymi państwami, dostęp do akt przysługuje pracownikowi załatwiającemu sprawę, jego prze-
łożonemu oraz organowi przeprowadzającemu tę kontrolę. 
Art. 295c.  Dostęp do informacji o schematach podatkowych oraz innych dokumentów związanych z tą informacją, 
zbieranych na podstawie działu III rozdziału 11a, przysługuje pracownikowi załatwiającemu sprawę lub prowadzącemu 
działalność analityczną i jego przełożonym. 
Art. 295d.  § 1. Dostęp do informacji przekazanych przez podatnika w ramach realizacji współdziałania, o którym 
mowa w dziale IIB, zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 
1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1913), przysługuje Szefowi Krajowej Administracji 
Skarbowej oraz pracownikom i funkcjonariuszom Krajowej Administracji Skarbowej upoważnionym przez Szefa Kraj o-
wej Administracji Skarbowej do realizacji zadań związanych z przeprowadzaniem audytu podatkowego i ich przełożonym 
oraz organom podatkowym, które wydają opinie przed zawarciem porozumienia podatkowego, o którym mowa w art. 20zb. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli przedsiębiorca nie wykazał, że przekazane przez niego Szefowi Krajowej 
Administracji Skarbowej informacje i ich zakres stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. W tym przypadku organ podatk o-
wy wydaje postanowienie o odmowie uznania tych informacji, w podanym przez przedsiębiorcę zakresie za stanowiące 
tajemnicę przedsiębiorstwa.  
Art. 296. § 1. Akta spraw zawierające informacje: 
1) pochodzące z banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz z innych instytucji finansowych,  
2) określone w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, uzyskane od 
obcych państw, pochodzące z banków oraz innych instytucji finansowych, 
3) uzyskane w postępowaniu w sprawie wydania uprzedniego porozumienia cenowego, o którym mowa w dziale III 
ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawi e-
raniu uprzednich porozumień cenowych, 
4) przekazane przez podatnika w ramach realizacji współdziałania, o którym mowa w dziale IIB, zawierające tajemnicę 
przedsiębiorstwa 
– przechowuje się w pomieszczeniach zabezpieczonych zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych. 
§ 2. Informacje, o których mowa w § 1, po ich wykorzystaniu są wyłączane z akt sprawy i przechowywane z zach o-
waniem zasad określonych dla informacji niejawnych o klauzuli „zastrzeżone”. Adnotacji o wyłączeniu dokonuje się 
w aktach sprawy. 
§ 3. Ponowne włączenie do akt sprawy informacji, o których mowa w § 1, następuje wyłącznie w przypadkach okr eś-
lonych w art. 297 i 297a. 
  
Dziennik Ustaw – 160 – Poz. 1540 
 
 Art. 297. § 1. Akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych 
i naczelnicy urzędów celno-skarbowych udostępniają wyłącznie: 
1) ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektorowi 
izby administracji skarbowej – w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach o przestępstwa ska r-
bowe lub wykroczenia skarbowe, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej; 
2) innym naczelnikom urzędów skarbowych lub naczelnikom urzędów celno-skarbowych – w związku ze wszczętym 
postępowaniem podatkowym, postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, 
kontrolą podatkową, kontrolą celno-skarbową lub w związku z postępowaniem przejętym w trybie art. 18d; 
2a) Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej – zgodnie z przepisami o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz 
finansowaniu terroryzmu; 
3) sądom lub prokuratorowi – w związku z toczącym się postępowaniem; 
4) Rzecznikowi Praw Obywatelskich – w związku z jego udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym; 
5) Prokuratorowi Generalnemu – na wniosek właściwego prokuratora: 
a) w przypadkach określonych w dziale IV Kodeksu postępowania administracyjnego, 
b) w związku z udziałem prokuratora w postępowaniu przed sądem administracyjnym; 
6) (uchylony) 
7)10) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu 
Wojskowego, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, Służbie 
Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i ich posiadającym pisemne upoważnienie funkcjonariuszom lub żołnierzom 
w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie i n-
formacji niejawnych;  
7)11) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służbie W y-
wiadu Wojskowego, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Gr a-
nicznej, Służbie Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i ich posiadającym sporządzone na piśmie upoważnienie 
funkcjonariuszom lub żołnierzom w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego 
na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych; 
8) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu – w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 2 ust. 1 
ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym; 
8a) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrzne go – w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 5 ust. 1 
ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu; 
9) Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego – w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 11a ust. 3 
pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do 
spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 13 i 2320); 
10) Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego – w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 lipca 
2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym; 
11) Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – w związku z prowadzonym:  
a) postępowaniem wyjaśniającym, postępowaniem antymonopolowym, postępowaniem w sprawie o uznanie p o-
stanowień wzorca umowy za niedozwolone i postępowaniem w sprawie praktyk naruszających zbiorowe inter e-
sy konsumentów, o których mowa w art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i ko n-
sumentów (Dz. U. z 2021 r. poz. 275),  
b) postępowaniem w sprawie praktyk nieuczciwie wykorzystujących przewagę kontraktową i postępowaniem w y-
jaśniającym, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczc i-
wemu wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi (Dz. U. z 20 20 r. 
poz. 1213),  
c) postępowaniem w sprawie nadmiernego opóźniania się ze spełnianiem świadczeń pieniężnych, o którym mowa 
w art. 13c ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handl o-
wych (Dz. U. z 2021 r. poz. 424),  
d) wstępnym postępowaniem sprawdzającym i postępowaniem kontrolnym, o których mowa w ustawie z dnia 
24 lipca 2015 r. o kontroli niektórych inwestycji (Dz. U. z 2020 r. poz. 2145). 
  
Dziennik Ustaw – 161 – Poz. 1540 
 
 § 2. W przypadkach określonych w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 295. 
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1, akta spraw są oznaczane oraz przekazywane w sposób przewidziany 
w art. 184 § 2a. 
§ 4. Naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celno-skarbowych udostępniają Najwyższej Izbie 
Kontroli, w związku z toczącym się postępowaniem kontrolnym, akta, o których mowa w § 1, po wyłączeniu z nich informacji 
wymienionych w art. 182, chyba że informacje takie zostały uprzednio udzielone Najwyższej Izbie Kontroli na podstawie 
odrębnych przepisów. 
§ 5. Naczelnicy urzędów skarbowych udostępniają Państwowej Komisji Wyborczej, w związku z badaniem sprawozdania 
komitetu wyborczego, informacji, o której mowa w art. 34 ust. 1, lub sprawozdania, o którym mowa w art. 38 ustawy 
z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 580), akta, o których mowa w § 1. 
Art. 297a. § 1. Informacje podatkowe, o których mowa w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji poda t-
kowych z innymi państwami, uzyskane od państw członkowskich Unii Europejskiej lub akta zawierające takie informacje 
są udostępniane organom wymienionym w art. 297 oraz innym niż wymienione w tym przepisie organom podatkowym, 
gdy toczące się przed tym organem postępowanie lub czynności wykonywane przez ten organ są związane z prawidłowym 
określaniem podstaw opodatkowania i wysokości zobowiązania podatkowego lub wymiarem innych należności, których 
dochodzenie, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest możliwe na wniosek obcego państwa. 
§ 2. Udostępnianie informacji podatkowych, o których mowa w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji 
podatkowych z innymi państwami, uzyskanych od państw niebędących państwami członkowskimi Un ii Europejskiej lub 
akt zawierających takie informacje następuje na zasadach określonych w § 1 oraz z uwzględnieniem umów o unikaniu 
podwójnego opodatkowania, innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,  
oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska. 
§ 3. Udostępnienie informacji dla celów innych niż wymienione w § 1 i 2 wymaga uzyskania zgody obcego państwa, 
od którego otrzymano informacje. 
§ 4. Akta i dokumenty zawierające informacje, o których mowa w § 1 i 2, oznacza się klauzulą: „Tajemnica skarbowa”, 
a ich przekazanie następuje w trybie przewidzianym dla dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli „z a-
strzeżone”. 
Art. 297b.  Akta sprawy dotyczącej wydania uprzedniego porozumienia cenowego, o którym mowa w dziale III 
ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu 
uprzednich porozumień cenowych, oraz informacje wynikające z tych akt są udostępniane wyłącznie organom wymieni o-
nym w art. 297 § 1 pkt 1, 2a–5 i 7 na zasadach określonych w tym przepisie. 
Art. 297c. § 1. Dane, informacje i dokumenty, o których mowa w dziale IIIB, w tym zawierające dane stanowiące 
tajemnicę bankową lub tajemnicę zawodową, Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia wyłącznie: 
1) organom Krajowej Administracji Skarbowej – w celu realizacji ich ustawowych zadań; 
2) Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej – zgodnie z przepisami o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz 
finansowaniu terroryzmu; 
3) innym organom wymienionym w art. 297 – na zasadach określonych w tych przepisach. 
§ 2. Udostępnienie, o którym mowa w § 1, może następować za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. 
Art. 297d.  Minister właściwy do spraw finansów publicznych ma dostęp do informacji o schematach podatkowych 
oraz innych dokumentów związanych z tymi informacjami, zebranych w ramach czynności prowadzonych na podstawie 
działu III rozdziału 11a. Z danych tych korzysta w toku prowadzonych działań, w tym do realizowanych czynności anal i-
tycznych. 
Art. 297e.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu i Agencji 
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych odpowiednio w art. 2 ust. 1 
ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji 
Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, dane niezawarte w aktach spraw podatkowych inne niż określone 
w art. 297c, jeżeli znajdują się w Centralnym Rejestrze Danych Podatkowych. 
§ 2. Dane, o których mowa w § 1, mogą być udostępniane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. 
Art. 297f. Informacje przekazane przez podatnika w ramach realizacji współdziałania, o którym mowa w dziale IIB, 
zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa uznaną przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, są udostępniane wyłącznie 
organom wymienionym w art. 297 § 1 pkt 1, 2a, 3 i 7–9 na zasadach określonych w tym przepisie.  
  
Dziennik Ustaw – 162 – Poz. 1540 
 
 Art. 298. Akta niezawierające informacji, o których mowa w art. 182, organy podatkowe udostępniają: 
1) ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych; 
1a) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej; 
2) innym organom podatkowym; 
3) (uchylony) 
3a) (uchylony) 
4) Najwyższej Izbie Kontrol i – w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o Najwyższej Izbie Kontroli; 
5)22) sądowi, prokuratorowi, a także upoważnionym pisemnie przez prokuratora funkcjonariuszom Policji, Agencji Be z-
pieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego – w związku z toczącym 
się postępowaniem; 
5)23) sądowi, prokuratorowi, a także upoważnionym na piśmie przez prokuratora funkcjonariuszom Policji, Agencji 
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego – w związku 
z toczącym się postępowaniem; 
5a)10) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywi a-
du Wojskowego, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, Słu ż-
bie Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i ich posiadającym pisemne upoważnienie funkcjonariuszom lub żołni e-
rzom w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie 
informacji niejawnych; 
5a)11) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służbie 
Wywiadu Wojskowego, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży 
Granicznej, Służbie Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i ich posiadającym sporządzone na piśmie upowa ż-
nienie funkcjonariuszom lub żołnierzom w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdz a-
jącego na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych; 
5b)10) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Biuru Nadzoru Wewnętrznego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży 
Granicznej i ich posiadającym pisemne upoważnienie funkcjonariuszom lub żołnierzom, jeżeli jest to konieczne dla 
skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub ich wykrycia, ustalenia sprawców i uzyskania dowodów albo ujawni e-
nia mienia zagrożonego przepadkiem; 
5b)11) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Biuru Nadzoru Wewnętrznego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, 
Straży Granicznej i ich posiadającym sporządzone na piśmie upoważnienie funkcjonariuszom lub żołnierzom, 
jeżeli jest to konieczne dla skutecznego zapobieżenia przestępstwom lub ich wykrycia, ustalenia sprawców 
i uzyskania dowodów albo ujawnienia mienia zagrożonego przepadkiem;  
6) biegłym powołanym w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej – w zakresie określonym przez 
organ podatkowy; 
6a) wojewodzie i Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców – w zakresie prowadzonych postępowań dotyczących leg a-
lizacji pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
6aa) wojewodzie – w zakresie kontroli celno-skarbowych przestrzegania przepisów wydanych na podstawie art. 46 ust. 4 
pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 1845, z późn. zm.192)); 
6b) Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej – w związku z prowadzonym postępowaniem oraz wydawaniem 
opinii prawnej; 
6c) organom nadzoru górniczego – w celu weryfikacji pomiaru urobku rudy miedzi, wydobytego gazu ziemnego oraz 
wydobytej ropy naftowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niekt ó-
rych kopalin (Dz. U. z 2020 r. poz. 452); 
6d) Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego – w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania 
wyjaśniającego na podstawie ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym; 
6e) organom właściwym w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych – w zakresie niezbędnym do prz e-
prowadzenia czynności sprawdzających i postępowania na podstawie przepisów o odpowiedzialności za naruszenie 
dyscypliny finansów publicznych; 
                                                           
192) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2020 r. poz. 2112 i 2401 oraz z 2021 r. poz. 159, 180, 
255, 616 i 981. 
  
Dziennik Ustaw – 163 – Poz. 1540 
 
 6f) Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – w związku z toczącym się postępowaniem prowadzonym 
na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisów 
ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu przewagi kontraktowej 
w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi; 
6f) Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w związku z toczącym się postępowaniem prowadzonym 
na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach 
handlowych; 
7) innym organom – w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych ustawach oraz ratyfikowanych umowach 
międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. 
Art. 299. § 1. Organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem 
informacji określonych w art. 182, organom i osobom wymienionym w art. 298. 
§ 2. Organy podatkowe udostępniają informacje wynikające z akt spraw podatkowych w zakresie i na zasadach okreś-
lonych w odrębnych ustawach oraz ratyfikowanych umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. 
§ 3. Informacje, o których mowa w § 1, udostępniane są również: 
1) (uchylony) 
2) (uchylony) 
3) powiatowym oraz wojewódzkim urzędom pracy; 
4) jednostkom organizacyjnym Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego; 
5) jednostkom organizacyjnym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych; 
6) ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – w celu realizacji zadań określonych w przepisach o nabywaniu 
nieruchomości przez cudzoziemców; 
7) Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w celu realizacji jego zadań ustawowych; 
8) komornikom sądowym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym albo wyk o-
nywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub ze sporządzaniem spisu inwentarza oraz administracyjnym  
organom egzekucyjnym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym; 
8a) upoważnionemu przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę albo marszałka województwa kierownikowi 
jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego niemającej osobowości prawnej oraz upoważnionemu 
pracownikowi tej jednostki, do wykonywania w jego imieniu praw i obowiązków wierzyciela na podstawie przepi-
sów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia postępo-
wania egzekucyjnego lub zabezpieczającego; 
8b) upoważnionemu przez organ egzekucyjny kierownikowi jednostki organizacyjnej gminy niemającej osobowości 
prawnej oraz upoważnionemu pracownikowi tej jednostki, do działania w jego imieniu jako organ egzekucyjny na 
podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie niezbędnym do wszczęcia i prowa-
dzenia postępowania egzekucyjnego lub zabezpieczającego; 
9) wójtom, burmistrzom, prezydentom miast lub wojewodom w zakresie prowadzonych postępowań o przyznanie świa d-
czeń rodzinnych, zasiłków dla opiekunów lub świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności 
egzekucji alimentów; 
9a) wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast właściwym ze względu na miejsce położenia mieszkania w zakresie 
prowadzonych postępowań o przyznanie dopłat do czynszu, o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o p o-
mocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania (Dz. U. z 2020 r. 
poz. 551 oraz z 2021 r. poz. 11 i 223 ); 
10) ośrodkom pomocy społecznej, centrom usług społecznych i powiatowym centrom pomocy rodzinie w zakresie pro-
wadzonych postępowań o świadczenia z pomocy społecznej; 
11) służbom statystyki publicznej w zakresie wynikającym z programu badań statystycznych; 
12) instytucjom zajmującym się obsługą, kontrolą lub audytem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub 
środków niepodlegających zwrotowi, pochodzących z innych źródeł zagranicznych; 
13) organizacjom pożytku publicznego – w zakresie i na zasadach określonych w ustawach podatkowych; 
14) akredytowanym agencjom płatniczym realizującym zadania w ramach Wspólnej Polityki Rolnej; 
  
Dziennik Ustaw – 164 – Poz. 1540 
 
 14a) ministrowi właściwemu do spraw zdrowia w celu realizacji zadań ustawowych związanych z zapewnieniem dostępu 
do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w szczególności w zakresie produktów 
leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych; 
15) organom Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej w celu realizacji jej zadań ustawowych; 
15a)193) organom Państwowej Inspekcji Pracy – w zakresie niezbędnym do realizacji jej zadań ustawowych, o których 
mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, 3, 4, 9a, 14, 14b, 15, 15b–15d ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji 
Pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1251); 
16) Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki w celu realizacji jego zadań ustawowych; 
17) organom Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w związku z kontrolami przeprowadzanymi 
na podstawie art. 17c ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. 
z 2021 r. poz. 630) oraz w zakresie prowadzonych postępowań w sprawie wymierzenia kar pieniężnych na podstawie 
art. 40a ust. 1–3a tej ustawy.  
§ 4. Informacje o numerach rachunków bankowych posiadanych przez podatników mogą być udostępniane: 
1) Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych i Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego; 
2) organom egzekucyjnym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym; 
3) wójtom, burmistrzom, prezydentom miast lub wojewodom w zakresie prowadzonych postępowań o przyznanie 
świadczeń rodzinnych, zasiłków dla opiekunów lub świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskutec z-
ności egzekucji alimentów. 
§ 5. (uchylony) 
§ 6. Komornicy sądowi są obowiązani do uiszczenia opłaty na rachunek organu podatkowego za udostępnienie 
informacji, o których mowa w § 3 pkt 8 oraz w § 4 pkt 2, chyba że przepisy odrębne stanowią inacze j. 
§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wysokość opłaty uiszczanej na rachunek organu podatkowego za udostępnienie informacji komornikom sądowym, 
uwzględniając formę udostępnienia informacji, ponoszone przez organy podatkowe koszty związane z udostępni e-
niem informacji; 
2) tryb pobierania oraz sposób uiszczania opłaty przez komorników sądowych za udostępnienie informacji, uwzględni a-
jąc organizację czynności związanych z poborem opłaty i formę zapłaty opłat y. 
Art. 299a. Akta, o których mowa w art. 298, i dokumenty zawierające informacje, o których mowa w art. 299, prz e-
kazywane organom i osobom wymienionym w art. 298 pkt 4–7 oraz art. 299 § 2–4 oznacza się klauzulą „Tajemnica ska r-
bowa”. 
Art. 299b.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wyrazić zgodę na ujawnienie przez naczelników urz ę-
dów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych, dyrektorów izb administracji skarbowej, określonych info r-
macji stanowiących tajemnicę skarbową, z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę inną niż skarbowa i objętych 
ochroną na podstawie odrębnych ustaw, wskazując jednocześnie sposób udostępnienia i wykorzystania ujawnianych infor-
macji. 
§ 2. Wyrażenie zgody, o której mowa w § 1, może nastąpić wyłącznie ze względu na ważny interes publiczny oraz 
gdy jest to konieczne dla osiągnięcia celów kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego 
lub jeżeli ujawnienie tych informacji urzeczywistni prawo obywateli do ich rzetelnego informowania o działaniach org a-
nów podatkowych i jawności życia publicznego. 
§ 3.16) Wyrażenie zgody, o której mowa w § 1, następuje w formie pisemnej, na uzasadniony wniosek naczelnika 
urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub dyrektora izby administracji skarbowej. 
§ 3.17) Wyrażenie zgody, o której mowa w § 1, następuje na piśmie, na uzasadniony wniosek naczelnika urzędu 
skarbowego, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub dyrektora izby administracji skarbowej. 
Art. 299c.  Organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem info r-
macji określonych w art. 182, organom, które na podstawie odrębnych ustaw są obowiązane do przyjęcia zaświadczenia 
albo oświadczenia o wysokości dochodów (przychodów) lub zaświadczenia albo oświadczenia o niezaleganiu w podat-
kach, w zakresie niezbędnym do weryfikacji treści oświadczenia. 
                                                           
193) Dodany przez art. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1423), która weszła w życie z dniem 4 września 2020 r. 
  
Dziennik Ustaw – 165 – Poz. 1540 
 
 Art. 299d. Do informacji, o których mowa w art. 293 § 2 pkt 1 i 5, stosuje się przepisy niniejszego działu dotyczące 
udostępniania informacji wynikających z akt spraw podatkowych. 
Art. 299e. § 1. Dane z akt podatkowych Szef Krajowej Administracji Skarbowej może udostępniać za pośredni c-
twem systemu teleinformatycznego organom, o których mowa w art. 297 § 1 i art. 298, jeżeli dane te znajdują się w Cen-
tralnym Rejestrze Danych Podatkowych. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia służbom statystyki publicznej dane niezawarte w aktach 
spraw podatkowych w zakresie wynikającym z programu badań statystycznych, jeżeli znajdują się w Centralnym Rej e-
strze Danych Podatkowych. 
Art. 299f. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Kon-
sumentów informację o ustaleniu prawdopodobieństwa wystąpienia opóźnień w spełnianiu przez podmiot obowiązany do 
przesyłania, bez wezwania organu podatkowego, danych wynikających z ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy 
z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, świadczeń pieniężnych w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy z dnia 
8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, wynikających z faktur otrz y-
manych w okresie 12 miesięcy poprzedzających miesiąc, za który to prawdopodobieństwo zostało ustalone, zwane dalej 
„prawdopodobieństwem wystąpienia opóźnień”.  
§ 2. Prawdopodobieństwo wystąpienia opóźnień uznaje się za ustalone, jeżeli suma wartości świadczeń pieniężnych 
niezapłaconych przez dany podmiot w terminie 60 dni od dnia otrzymania faktury wynosi w okresie kolejnych 3 miesięcy 
co najmniej 2 000 000 zł. 
§ 3. Prawdopodobieństwo wystąpienia opóźnień jest ustalane na podstawie danych będących w posiadaniu organów 
Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. Informacja o ustaleniu prawdopodobieństwa wystąpienia opóźnień obejmuje dane identyfikujące podmiot oraz 
inne dane w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia analizy prawdopodobieństwa, o której mowa w art. 13c ust. 3 
ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, w tym dane 
wynikające z przesyłanych przez podatników ewidencji, o których mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. 
o podatku od towarów i usług, z informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zq, oraz z Centralnego Rejestru Po d-
miotów – Krajowej Ewidencji Podatników. Szczegółowy zakres danych określa porozumienie, o którym mowa w § 9.  
§ 5. (uchylony) 
§ 6. Informacja o ustaleniu prawdopodobieństwa wystąpienia opóźnień jest przekazywana w terminie do 20. dnia 
drugiego miesiąca następującego po miesiącu, za który ustalono to prawdopodobieństwo. 
§ 7. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, na 
jego wniosek: 
1) dane wynikające z ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów 
i usług, przekazane przez podmiot wskazany we wniosku, w okresie nie dłuższym niż 24 miesiące poprzedzające 
miesiąc jego otrzymania; 
2) dane wynikające z ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów 
i usług, przesłane przez podmiot wskazany we wniosku w okresie nie dłuższym niż 24 miesiące poprzedzające mi e-
siąc jego otrzymania, dotyczące faktur, co do których nie zidentyfikowano zapłaty w danych wynikających z infor-
macji i zestawień, o których mowa w art. 119zq, przez ten podmiot. 
§ 8. W przypadku gdy suma kwot wynikających z faktur otrzymanych przez podmiot wskazany we wniosku, dok u-
mentujących dostawę towarów lub wykonanie usług w żadnym z okresów 3 kolejnych miesięcy przypadających w okresie 
24 miesięcy poprzedzających miesiąc otrzymania wniosku, o którym mowa w § 7, nie przekracza kwoty, o której mowa 
w § 2, Szef Krajowej Administracji Skarbowej informuje o tym Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 
i nie przekazuje informacji ani danych, o których mowa w § 7. 
§ 9. Szczegółowy zakres danych, o których mowa w § 4, oraz sposób przekazywania informacji i danych, o których 
mowa w § 1 i 7, określa porozumienie zawarte pomiędzy Szefem Krajowej Administracji Skarbowej a Prezesem Urzędu 
Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 
Art. 300. (uchylony) 
Art. 301. Przepisy art. 297–299 nie naruszają uprawnień strony przewidzianych w art. 178 i art. 179. 
Art. 302. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 166 – Poz. 1540 
 
 Art. 303. (uchylony) 
Art. 304. (uchylony) 
Art. 305. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej podaje do wiadomości publicznej zbiorcze informacje dot y-
czące podatków. 
§ 2. Uprawnienie, o którym mowa w § 1, przysługuje również organom podatkowym. 
§ 3. Uprawnienie, o którym mowa w § 1, przysługuje również Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli. 
DZIAŁ VIIA 
(uchylony) 
DZIAŁ VIII 
Przepisy karne 
Art. 305p.  § 1. Kto, wbrew przepisom art. 119zk, art. 119zp i art. 119zq, działając w imieniu lub w interesie banku 
w rozumieniu art. 119zg pkt 1, spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, banku zrzeszającego, Krajowej Spó ł-
dzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej lub izby rozliczeniowej w rozumieniu art. 119zg pkt 3, nie przekazuje, prze-
kazuje niezgodne z posiadanymi lub zataja prawdziwe: 
1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu art. 119zg pkt 5, 
2) informacje o łącznej kwocie obciążeń oraz łącznej kwocie uznań rachunków podmiotów kwalifikowanych w roz u-
mieniu art. 119zg pkt 5, dotyczących transakcji z osobami fizycznymi niebędącymi podmiotami kwalifikowanymi 
w rozumieniu art. 119zg pkt 4, 
3) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu art. 119zg pkt 5 
w zakresie transakcji innych niż wskazane w pkt 2, 
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5. 
§ 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie. 
Art. 305q.  § 1. Kto, działając w imieniu lub w interesie banku w rozumieniu art. 119zg pkt 1 lub spółdzielczej kasy 
oszczędnościowo-kredytowej, nie dopełnia obowiązku dokonania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego w roz u-
mieniu art. 119zg pkt 2, przedłużenia, zmiany zakresu lub uchylenia tej blokady, podlega karze pozbawienia wolności do 
lat 5. 
§ 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie. 
Art. 305r. § 1. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, ujawnia lub wykorzystuje: 
1) algorytmy, o których mowa w art. 119zn § 3, 
2) informacje o wskaźniku ryzyka, 
3) informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1, art. 119zq i art. 119zs § 1, 
4) informacje objęte żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa w art. 119zo § 9, art. 119zv § 3, 
art. 119zw § 3 i art. 119zz § 2, 
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5. 
§ 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie. 
Art. 306. § 1. Kto, będąc obowiązanym do zachowania tajemnicy skarbowej, ujawnia informacje objęte tą tajemnicą, 
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5. 
§ 2. Kto, będąc obowiązanym do zachowania tajemnicy skarbowej, ujawnia informacje określone w art. 182, 
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5. 
§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie, 
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2. 
§ 4. Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego. 
  
Dziennik Ustaw – 167 – Poz. 1540 
 
 DZIAŁ VIIIA 
Zaświadczenia 
Art. 306a. § 1. Organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. 
§ 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych 
faktów lub stanu prawnego. 
§ 3. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. 
§ 4. Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. 
§ 5. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia 
wniosku o wydanie zaświadczenia. 
§ 6. (uchylony) 
Art. 306aa. Organ podatkowy przekazuje informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, 
przy pierwszej czynności skierowanej do wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca posiada te informacje, a ich zakres lub 
treść nie uległy zmianie.  
Art. 306b.  § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświa d-
czenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewide n-
cji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. 
§ 2. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie 
wyjaśniające. 
Art. 306c.  Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie 
następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 
Art. 306d.  § 1. Organ podatkowy nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu 
prawnego, jeżeli znane są one organowi z urzędu lub możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie: 
1) posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych; 
2) przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych; 
3) rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ ma dostęp w drodze elektr o-
nicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmi o-
tów realizujących zadania publiczne; 
4) informacji otrzymanych od innego podmiotu publicznego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 
17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
§ 2. Organ podatkowy żądający od strony zaświadczenia albo oświadczenia w celu potwierdzenia faktów albo stanu 
prawnego jest obowiązany wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia tych faktów lub stanu prawnego 
w drodze zaświadczenia albo oświadczenia. 
§ 3.194) Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w formie dokumentu elektronicznego z a-
świadczenia wymaganego na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego lub innego dokumentu wydanego przez podmiot 
publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania 
publiczne, jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, strona lub inny uczestnik postępowania 
może złożyć elektroniczną kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu jej przez wnoszącego, przy użyciu kwalifik o-
wanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego. 
§ 3.195) Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w postaci elektronicznej zaświadczenia 
wymaganego na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego lub innego dokumentu wydanego przez podmiot pub-
liczny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania 
publiczne, jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, strona lub inny uczestnik postęp o-
wania może złożyć elektroniczną kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu jej przez wnoszącego, przy użyciu 
kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego.  
                                                           
194) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 195. 
195) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 168 – Poz. 1540 
 
 § 4. Organ podatkowy może żądać przedłożenia oryginału zaświadczenia, innego dokumentu lub potwierdzenia uis z-
czenia opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, o ile złożona kopia nie pozwala na weryfikację autentycz-
ności oraz integralności lub jeżeli jest to uzasadnione innymi okolicznościami sprawy. 
§ 5. Strona lub inny uczestnik postępowania przechowują zaświadczenie, inny dokument lub potwierdzenie uiszcz e-
nia opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, do dnia, w którym decyzja kończąca postępowanie stała się 
ostateczna. 
Art. 306e.  § 1. Zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości wydaje się na podstawie 
dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych. 
§ 2. Przed wydaniem zaświadczeń, o których mowa w § 1, ustala się, czy w stosunku do wnioskodawcy nie jest pr o-
wadzone postępowanie mające na celu ustalenie lub określenie wysokości jego zobowiązań podatkowych. Jeżeli takie 
postępowanie jest prowadzone i zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jego zakończenie, powinna być niezwłoc z-
nie wydana decyzja ustalająca lub określająca wysokość zobowiązań podatkowych, w celu wykazania ich w zaświad-
czeniu. 
§ 3. Nie można odmówić wydania zaświadczenia, jeżeli nie jest możliwe doręczenie decyzji kończącej postępowanie 
podatkowe, o którym mowa w § 2, przed upływem terminu określonego w art. 306a § 5. Wydając zaświadczenie, organ 
podaje informację o prowadzonym postępowaniu lub jego zakończeniu. 
§ 4. Na żądanie wnioskodawcy w zaświadczeniu podaje się także informacje: 
1) czy w stosunku do wnioskodawcy prowadzone jest: 
a) postępowanie mające na celu ujawnienie jego zaległości podatkowych i określenie ich wysokości, 
b) postępowanie egzekucyjne w administracji, również w zakresie innych niż podatkowe zobowiązań wnioskodawcy, 
c) postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe; 
2) dotyczące: 
a) okresów, z których pochodzą zaległości , i ich tytułów, 
b) podatków, których termin płatności został odroczony lub których płatność została rozłożona na raty. 
§ 5. Jeżeli zapłata zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę została odroczona lub rozłożona na raty, uznaje się, 
że podatnik, płatnik lub inkasent, do dnia upływu terminów, o których mowa w art. 49 § 1, nie posiada zaległości poda t-
kowych. 
§ 6. W zakresie, o którym mowa w art. 239d, uznaje się, że do czasu wydania ostatecznej decyzji nie istnieje zaleg-
łość podatkowa. 
§ 7. Przepisy § 1–3 i 5 stosuje się odpowiednio w zakresie odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 53a. 
Art. 306f. § 1. Organ podatkowy na wniosek osoby, która uprawdopodobni, że może być spadkobiercą, wydaje 
zaświadczenie o wysokości znanych temu organowi zobowiązań spadkodawcy wymienionych w art. 98 § 1 i 2. 
§ 2. Jeżeli postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązań podatkowych spadkodawcy nie 
zostało zakończone, w zaświadczeniu podaje się przybliżoną wysokość zobowiązania na podstawie posiadanych danych 
co do podstawy opodatkowania. 
Art. 306g. § 1. Organy podatkowe w zakresie, o którym mowa w art. 112 § 1, wydają zaświadczenie o wysokości 
zaległości podatkowych zbywającego: 
1) na wniosek zbywającego; 
2) na wniosek nabywcy, za zgodą zbywającego. 
§ 2. W zaświadczeniu, o którym mowa w § 1, organ podatkowy określa wysokość zaległości podatkowych zbywaj ą-
cego na dzień wydania zaświadczenia. 
§ 3. Przepisy § 1–2 stosuje się odpowiednio do należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 2–4, objętych zakresem 
odpowiedzialności nabywcy. 
  
Dziennik Ustaw – 169 – Poz. 1540 
 
 Art. 306h.  § 1. Organy podatkowe, za zgodą podatnika, wydają zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych 
podatnika na żądanie: 
1) jednostek organizacyjnych, które na podstawie ustaw regulujących zasady ich funkcjonowania uprawnione są do 
udzielania kredytów (pożyczek); 
2) kontrahentów podatników prowadzących działalność gospodarczą oraz dzierżawców i użytkowników nieruchomości – 
w zakresie opodatkowania dzierżawionej lub użytkowanej nieruchomości; 
3) małżonka podatnika, z zastrzeżeniem § 2, a także rozwiedzionego małżonka w zakresie zaległości powstałych w czasie 
trwania wspólności majątkowej oraz innych osób wymienionych w art. 111; 
4) wspólnika spółek wymienionych w art. 115 § 1. 
§ 2. Zgoda podatnika nie jest wymagana, jeżeli z żądaniem wydania zaświadczenia, o którym mowa w § 1, występ u-
je małżonek podatnika pozostający z nim we wspólności majątkowej. Małżonek podatnika składa oświadczenie o pozo-
stawaniu z podatnikiem we wspólności majątkowej pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. 
§ 3. Organy podatkowe wydają zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych rozwiązanej spółki cywilnej na 
żądanie byłego wspólnika tej spółki. 
§ 4. Organy podatkowe wydają zaświadczenie o wysokości zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowych, 
kosztów upomnienia, kosztów egzekucyjnych zabezpieczonych hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym oraz 
objętego wnioskiem o wpis hipoteki, jeżeli hipoteka nie jest wpisana, na żądanie właściciela przedmiotu hipoteki lub zastawu. 
§ 5. Organ podatkowy, który ustanowił hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, na wniosek właściciela prze d-
miotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, który zapłacił należności zabezpieczone tą hipoteką przymusową 
lub zastawem skarbowym wydaje temu właścicielowi zaświadczenie o wysokości zapłaconej należności zabezpieczonej 
hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym. 
Art. 306ha.  § 1.196) Organ podatkowy na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej zami e-
rzających udzielić podatnikowi kredytu, za pisemną zgodą podatnika, wydaje zaświadczenia dotyczące jego wskazanych 
spraw podatkowych, w tym deklaracji wykazujących zwrot podatku, o kwotach i terminach dokonywanych zwrotów oraz 
o zajęciach egzekucyjnych wierzytelności z tytułu zwrotu podatk u. 
§ 1.197) Organ podatkowy na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej zamierzaj ą-
cych udzielić podatnikowi kredytu, za wyrażoną na piśmie zgodą podatnika, wydaje zaświadczenia dotyczące jego 
wskazanych spraw podatkowych, w tym deklaracji wykazujących zwrot podatku, o kwotach i terminach dokon y-
wanych zwrotów oraz o zajęciach egzekucyjnych wierzytelności z tytułu zwrotu podatku. 
§ 2.196) Na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, za pisemną zgodą podatnika, do z a-
świadczenia dołącza się uwierzytelnioną kopię deklaracji wykazującej zwrot podatku. 
§ 2.197) Na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, za wyrażoną na piśmie zgodą 
podatnika, do zaświadczenia dołącza się uwierzytelnioną kopię deklaracji wykazującej zwrot podatku.  
Art. 306i.  § 1. Organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o wysokości jego dochodu lub obrotu. 
§ 1a. W razie śmierci podatnika zaświadczenie, o którym mowa w § 1, wydaje się na wniosek wstępnego, zstępnego 
lub małżonka, którzy uprawdopodobnią, że mogą być spadkobiercami. 
§ 2. W zaświadczeniach dotyczących wysokości dochodu lub obrotu stwierdza się wyłącznie, czy wnioskodawca jest 
lub nie jest podatnikiem: 
1) podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z określeniem wysokości obrotu; 
2) podatku dochodowego (we wszystkich formach opodatkowania); w przypadku opodatkowania podatkiem dochod o-
wym od osób fizycznych na zasadach ogólnych – z określeniem wysokości dochodu przyjętego do podstawy op o-
datkowania, a w przypadku osób prawnych – z określeniem wysokości dochodu przyjętego do podstawy opodatk o-
wania, jak również kwoty podatku należnego. 
Art. 306ia. Organ podatkowy, na wniosek kontrahenta podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, wydaje 
zaświadczenie w zakresie informacji, o których mowa w art. 293 § 3. W przypadku gdy wniosek dotyczy deklaracji lub 
innego dokumentu, których termin złożenia nie upłynął, a podatnik nie złożył takiej deklaracji lub innego dokumentu, 
organ podatkowy odmawia wydania zaświadczenia. 
                                                           
196) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 197. 
197) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 84 pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 170 – Poz. 1540 
 
 Art. 306j. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1)194)  tryb wydawania zaświadczeń, uwzględniając w szczególności odpowiednią organizację czynności związanych z wyda-
waniem zaświadczeń oraz możliwość doręczania zaświadczeń w formie dokumentu elektronicznego; 
1)195)  tryb wydawania zaświadczeń, uwzględniając w szczególności odpowiednią organizację czynności związanych 
z wydawaniem zaświadczeń oraz możliwość doręczania zaświadczeń w postaci elektronicznej; 
2) właściwość miejscową i rzeczową organów podatkowych do wydawania zaświadczeń, uwzględniając rodzaj zob o-
wiązania podatkowego; 
3) wzór rejestru zaświadczeń oraz szczegółowy sposób jego prowadzenia, uwzględniając treść wniosku o wydanie 
zaświadczenia, datę złożenia wniosku lub wyrażenia zgody na wydanie zaświadczenia, sposób załatwienia wniosku, 
treść wydanego zaświadczenia oraz dane identyfikujące wnioskodawcę, biorąc pod uwagę uproszczenie i usprawnie-
nie procesu wydawania zaświadczeń; 
4) wzór ewidencji przekazanych lub otrzymanych informacji w sprawach zaświadczeń oraz szczegółowy sposób jej 
prowadzenia, uwzględniając w szczególności dane identyfikujące osobę, której dotyczy zaświadczenie, treść przek a-
zanych lub otrzymanych informacji, dane identyfikujące osobę lub organ przekazujący informacje; 
5) wzory zaświadczeń, uwzględniając w szczególności zakres danych wykazywanych w zaświadczeniu oraz dane ide n-
tyfikujące wnioskodawcę i organ wydający zaświadczenie; 
6) wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 306h § 2, uwzględniając dane identyfikujące małżonków. 
Art. 306k. W sprawach nieuregulowanych w art. 306a–306ia oraz art. 306l stosuje się odpowiednio przepisy roz-
działów 1–6, 8 i 9, z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10–12, 14, 16 oraz 23 działu IV. 
Art. 306l.  Organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie 
dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (certyfikat rezydencji). 
Art. 306m.  (uchylony) 
Art. 306n.  Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, 
o którym mowa w art. 306l, uwzględniając zakres danych wykazywanych w zaświadczeniu oraz dane identyfikujące wniosk o-
dawcę i organ wydający zaświadczenie. 
DZIAŁ IX 
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe 
Rozdział 1 
Zmiany w przepisach obowiązujących 
Art. 307–323. (pominięte) 
Rozdział 2 
Przepisy przejściowe 
Art. 324. § 1. Do spraw wszczętych, a nierozpatrzonych przez organ podatkowy pierwszej instancji przed dniem 
1 stycznia 1998 r. stosuje się, z zastrzeżeniem § 2, przepisy niniejszej ustawy. 
§ 2. Wnioski złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w sprawach: 
1) odroczenia terminu płatności podatku, 
2) rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej, 
3) potrącenia zobowiązań podatkowych 
– rozpatrywane są na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. 
Art. 325. Przepis art. 22 § 4 stosuje się również do złożonych, a nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy wniosków o zaniechanie poboru podatków. 
Art. 326. § 1. Hipoteka ustawowa powstała w okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wygasa po upływie 
12 miesięcy od dnia jej powstania, chyba że organ podatkowy złoży w tym czasie wniosek o jej wpis do księgi wieczystej. 
§ 2. Hipoteki ustawowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wygasają, jeżeli organ podatkowy 
nie złoży wniosku o ich wpis do księgi wieczystej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 171 – Poz. 1540 
 
 Art. 327. Wygasają zastawy ustawowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 328. Wierzytelności wobec Skarbu Państwa lub państwowych jednostek budżetowych, które stały się wymaga l-
ne do dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, mogą podlegać potrąceniu na zasadach przewidzianych w ustawie o zobo-
wiązaniach podatkowych, jeżeli wniosek o dokonanie potrącenia zostanie złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej 
ustawy. 
Art. 329. Terminy przewidziane w: 
1) art. 69 § 2 – stosuje się również do zdarzeń, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy; 
2) art. 80 § 1 pkt 1 – stosuje się również, jeżeli płatnik, w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień wejścia w życie niniej-
szej ustawy, pobrał podatek nienależnie lub w wysokości większej od należnej. 
Art. 330. Zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonywany jest na podstawie 
przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. 
Art. 331. § 1. Prawo do skorygowania deklaracji, o którym mowa w art. 81 § 2, stosuje się również do deklaracji 
złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 
§ 2. W sprawach, o których mowa w § 1, przepis art. 81 § 3  stosuje się odpowiednio. 
Art. 332. Do odpowiedzialności osób trzecich, o których mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, z tytułu 
zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy o zobo-
wiązaniach podatkowych. 
Art. 333. Osoby prawne, o których mowa w art. 117, ponoszą również odpowiedzialność za zaległości podatkowe 
powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 334. § 1. Odwołania od decyzji urzędu skarbowego, wniesione do podatkowej komisji odwoławczej przed 
dniem 1 stycznia 1998 r., przekazuje się do dalszego prowadzenia właściwym izbom skarbowym. Czynności podjęte w toku 
postępowania przez podatkową komisję odwoławczą pozostają w mocy. 
§ 2. Wnioski w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną przez podatkową komisję 
odwoławczą, a także wnioski w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności takiej decyzji rozpatrywane są 
przez izbę skarbową, przy której działała ta komisja. 
§ 3. Wnioski w sprawach, o których mowa w § 2, złożone przed dniem 1 stycznia 1998 r., rozpatrywane są na po d-
stawie dotychczasowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. 
Art. 335. Odwołania od decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych, wni e-
sione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów tej ustawy oraz dotychczasowych 
przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. 
Art. 336. Wnioski o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła prawo, wniesione 
przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 155 i art. 177 Kodeksu 
postępowania administracyjnego. 
Art. 337. Żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zaległości 
podatkowej, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlega rozpatrzeniu na zasadach przewidzianych w dotych-
czasowych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. 
Art. 338. § 1. Umarza się wszczęte z urzędu postępowania w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważ-
ności decyzji ostatecznych, jeżeli decyzje te zostały wydane przed dniem 1 stycznia 1997 r., chyba że strona wniesie 
o dalsze rozpoznanie sprawy. 
§ 2. Przepis § 1 nie dotyczy postępowania w sprawach, o których mowa w art. 250. 
Art. 339. Przepisy art. 258 § 1 pkt 3–5, § 2 i 3 oraz art. 259 stosuje się również do decyzji wydanych przed dniem 
wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 340. Oświadczenia, o których mowa w art. 278 § 3–5 oraz art. 279 § 3, składane są w terminie 2 miesięcy od 
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 341. Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na ustawę o zobowiązaniach podatkowych lub odsyłają ogólnie 
do przepisów o zobowiązaniach podatkowych, stosuje się przepisy działu III niniejszej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 172 – Poz. 1540 
 
 Art. 342. § 1. W okresie do dnia 31 grudnia 1999 r. instytucje finansowe wymienione w art. 182 mogą występować 
do urzędu skarbowego, który żądał przekazania informacji, z wnioskami o ograniczenie zakresu żądanej informacji i ter-
minu jej przekazania. 
§ 2. Wniosek, o którym mowa w § 1, składany jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania żądania i wymaga uzasa d-
nienia. 
§ 3. Urząd skarbowy w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku postanawia ostatecznie o zakresie żądanych infor-
macji i terminie ich przekazania. 
Rozdział 3 
Przepisy końcowe 
Art. 343. § 1. Tracą moc: 
1) dekret z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz. U. poz. 92 oraz 
z 1975 r. poz. 56); 
2) ustawa z dnia 21 grudnia 1958 r. o szczególnym trybie ściągania zaległości z tytułu niektórych zobowiązań właśc i-
cieli nieruchomości wobec Państwa (Dz. U. poz. 398, z 1962 r. poz. 166 oraz z 1971 r. poz. 250); 
3) ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. z 1993 r. poz. 486 i 646, z 1995 r. poz. 25 
i 426, z 1996 r. poz. 357 oraz z 1997 r. poz. 770). 
§ 2. (pominięty) 
Art. 344. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z tym że przepisy art. 22 § 6, art. 28 § 3, art. 46 § 3, 
art. 48 § 3, art. 56 § 3, art. 58, art. 67 § 3, art. 79 § 3, art. 82 § 3, art. 83, art. 84 § 2, art. 87 § 5, art. 119, art. 196 § 4, 
art. 283 § 3, art. 303, art. 314 pkt 2 i 3, art. 316 pkt 1 oraz art. 328 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia198). 
                                                           
198) Ustawa została ogłoszona w dniu 13 listopada 1997 r.