DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  5 listopada 2020  r. 
Poz. 1955 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia 8 października 2020  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o  zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki  
1. Na podstawie  art. 16 ust. 1 zdanie  pierwsze  ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz.  1461 ) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z  dnia 16  marca 1995  r. o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki  (Dz. U. z 2017 r. 
poz. 2000 ), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych : 
1) ustawą  z dnia 16  października 2019  r. o zmianie ustawy o  zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki oraz usta wy 
o bezpieczeństwie morskim  (Dz. U. poz. 2 303), 
2) ustawą  z dnia 23  stycznia 2020  r. o zmianie ustawy o  działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 284)  
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem 7 październi ka 2020 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) art. 3 i art. 4  ustawy z dnia 16  października 2019  r. o zmianie ustawy o  zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez 
statki oraz ustawy o  bezpieczeństwie morskim (Dz. U. poz. 2303), któr e stanowi ą: 
„Art. 3. 1. Do statków o  pojemności brutto (GT) poniżej 400  standardy okreś lone w  prawidle D -2 załącznika do 
Międzynarodowej  konwencji o  kontroli i  postępowaniu ze statkowymi wodami balastowymi i  osadami, 2004, sp o-
rządzonej w  dniu 13  lutego 2004  r. w Londynie , zwanej dalej „Konwencją BWM”, stosuje się od dnia 8  września 
2024  r. 
2. Dla statków, o  których mowa w  art. 20c ustawy zmienianej w  art. 1, standardy określone w  prawidle D -2 załąc z-
nika do Konwencji BWM stosuje się zgodnie z  harmonogramem określonym w  prawidle B -3 załącznika do Konwe n-
cji BWM.  
Art. 4. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r., z wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 16, który wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 1  pkt 24 lit. a, który wchodzi w  życie z  dniem 1  marca 2020  r.”; 
2) art. 98 i art. 114 ustawy z dnia 23  stycznia 2020  r. o zmianie ustawy o  działach administracji rządowej oraz nie -
których innych ustaw (Dz. U. poz. 284) , któr e stanowi ą: 
„Art.  98. 1. Do spraw wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy stosuje się 
przepisy dotychczasowe, z  tym że sprawy te toczą się przed organami, które przejęły zadania i  kompetencje na po d-
stawie niniejszej ustawy, z  zastrzeżeniem art.  99. 
2. Organy, które przejęły zadania i  kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują  związane z  tymi z a-
daniami i  kompetencjami prawa i  obowiązki organów, które utraciły te zadania i  kompetencje, w  tym także wynik a-
jące z  umów i  porozumień.  
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1955  
 
3. Akta spraw, rejestry, ewidencje, listy i  bazy danych, prowadzone przed dniem wejścia w  życie ninie jszej 
ustawy przez organy, które utraciły zadania i  kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują organy, które 
przejęły od nich w  tym zakresie zadania i  kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.  
4. Organy, które utraciły zadania i  kompetencje na  podstawie niniejszej ustawy, przekazują niezwłocznie org a-
nom, które przejęły od nich zadania i  kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, dokumentację związaną z wyko-
nywaniem przejętych zadań i  kompetencji, w  tym także w  postaci informatycznych nośników danych.  
5. Z czynności, o  których mowa w  ust. 3 i 4, sporządza się protokół.”  
„Art. 114. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 7  dni od dnia ogłoszenia, z  wyją tkiem art.  106 ust. 4, art.  107 
ust. 2 i art. 108 ust. 2, które wchodzą w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia. ”. 
Marszałek Sejmu:  E. Witek  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1955  
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia  8 października 2020  r. (poz . 1955 ) 
USTAWA  
z dnia 16  marca 1995  r. 
o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki stosuje się:  
1) postanowienia następujących umów międzynarodowych, wraz ze zmianami obowiązującymi od daty ich wejścia 
w życie w  stosunku do Rzeczyp ospolitej Polskiej, podanymi do publicznej wiadomości we właściwy sposób:  
a) Międzynarodowej konwencji o  zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973  r., sporządzonej 
w Londynie dnia 2  listopada 1973  r., zmienionej Protokołem uzupełniającym sporz ądzonym w  Londynie dnia 
17 lutego 1978  r. (Dz. U. z 1987  r. poz. 101) oraz Protokołem uzupełniającym sporządzonym w  Londynie dnia 
26 września 1997  r. (Dz. U. z 2005  r. poz. 1679), zwanej dalej „Konwencją MARPOL ”, 
b) Konwencji o  ochronie środowiska morskieg o obszaru Morza Bałtyckiego, sporządzonej w  Helsinkach dnia 
9 kwietnia 1992  r. (Dz. U. z 2000  r. poz. 346), zwanej dalej „Konwencją Helsińską 1992 ”, 
c) Konwencji o  zapobieganiu zanieczyszczaniu mórz przez zatapianie odpadów i  innych substancji, sporządzone j 
w Moskwie, Waszyngtonie, Londynie i  Meksyku dnia 29  grudnia 1972  r. (Dz. U. z 1984  r. poz. 46 oraz z 1997 r.  
poz. 300 ), zwanej dalej „Konwencją o  zatapianiu ”, 
d) Międzynarodowej konwencji w  sprawie kontroli szkodliwych systemów przeciwporostowych na statkach, po d-
pisanej w  Londynie dnia 5  października 2001  r. (Dz. U. z 2008  r. poz. 851), zwanej dalej „Konwencją AFS ”, 
e)2) Międzynarodowej konwencji o  kontroli i  postępowaniu ze statkowymi wodami balastowymi i  osadami, 2004, 
sporządzonej w  dniu 13  lutego 2004  r. w Londynie , zwanej dalej „Konwencją BWM”;  
1a) odpowiednio przepisy art. 20 i art. 39 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warstwę ozonową  
oraz o niektórych fluorowanych  gazach cieplarnianych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2158 oraz z 2 020 r. poz. 284 ), w zakr e-
sie eksploatacji na statkach urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, rozdzielnic  elektrycznych oraz systemów 
ochrony przeciwpożarowej i gaśnic zawierających substancje kontrolowane, fluorowane  gazy cieplarniane lub poz o-
stałe fluorowane gazy cieplarniane, w przypadku gdy niniejsza ustawa nie  stanowi inaczej;  
2) przepisy niniejszej ustawy.  
Art. 2. 1. Z zastrzeżeniem  ust. 2 i 3, przepisy ustawy stosuje się do:  
1) statków znajdujących się w  polskich obszarach morskich;  
2)3) statkó w o polskiej przynależności znajdujących się poza granicami polskich obszarów morskich.  
                                                           
1) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywy:  
1) dyrektywę Rady 1999/32/WE z  dnia 26  kwietnia 1999  r. odnoszącą się do redukcji zawartości siarki w  niektórych paliwach  
ciekłych oraz zmieniaj ącą dyrektywę 93/12/EWG (Dz. Urz. WE L  121 z 11.05.1999, str. 13, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie 
wydanie specjalne, rozdz. 13,  t. 24, str. 17);  
2) dyrektywę  Parlamentu Europejskiego i  Rady 2000/59/WE z  dnia 27  listopada 2000  r. w sprawie portowych urządz eń do odbioru 
odpadów wytwarzanych przez statki i  pozostałości ładunku (Dz. Urz. WE L  332 z 28.12.2000, str. 81, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE 
Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7,  t. 5, str. 358);  
3) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/15/WE z  dnia 2 3 kwietnia 2009  r. w sprawie wspólnych reguł i  norm dot y-
czących organizacji dokonujących inspekcji i  przeglądów na statkach oraz odpowiednich działań administracji morskich  
(Dz. Urz. UE L 131  z 28.05.2009, str. 47);  
4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/16/WE z  dnia 23  kwietnia 2009  r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez 
państwo portu (Dz. Urz. UE L 131  z 28.05.2009, str. 57, z  późn. zm.);  
5) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2012/33/UE z  dnia 21  listopada 2012  r. zmieniającą dyrek tywę Rady 1999/32/WE 
w zakresie zawartości siarki w  paliwach żeglugowych (Dz. Urz. UE L  327 z 27.11.2012, str. 1).  
2) Dodana przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16  października 2019  r. o zmianie ustawy o  zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez 
statki oraz u stawy o  bezpieczeństwie morskim  (Dz. U. poz. 2 303), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.  
3) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1955  
 
2. Postanowienia umów międzynarodowych, o  których mowa  w art. 1, stosuje się na polskich obszarach morskich 
również do statków o  przynależności do państwa niebędącego s troną którejkolwiek z  nich; jednakże postanowienia tych 
konwencji będą stosowane do takich statków tylko w  zakresie, w  jakim jest to niezbędne do zapewnienia, że statki te nie 
spowodują zanieczyszczenia.  
3. Rada Ministrów może, w  drodze rozporządzenia, pod dać wszystkim lub niektórym przepisom ustawy jednostki 
pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i  Policji oraz statki pełniące specjalną służbę państwową i  inne statki 
nieobjęte umowami międzynarodowymi wymienionymi  w art. 1. 
Art. 3. Przepisów ustaw y nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, 
stanowi inaczej.  
Art. 4. W rozumieniu niniejszej ustawy:  
1)4) statek – oznacza urządzenie pływające używane w  środowisku morskim, w  tym również wodoloty, poduszkowce,  
statki podwodne, oraz umocowane i  pływające platformy wiertnicze, chyba że powołane w  ustawie umowy międz y-
narodowe stanowią inaczej;  
1a) statek rybacki – oznacza statek wyposażony lub wykorzystywany handlowo do łowienia ryb lub innych żyjących 
w morzu org anizmów;  
1b) statek sportowy – oznacza statek bez względu na napęd, wykorzystywany w  celach sportowych lub rekreacyjnych;  
2) armator – oznacza osobę, która przy użyciu własnego lub cudzego statku prowadzi działalność w  środowisku mo r-
skim we własnym imieniu ; 
3) kapitan – oznacza osobę kierującą pracą na statku;  
4) substancja kontrolowana – oznacza substancję kontrolowaną w rozumieniu art. 3 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu  
Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających  warstwę 
ozonową (Dz. Urz. UE L 286 z 31.10.2009, str. 1, z późn. zm.);  
5) paliwo żeglugowe – oznacza każde ropopochodne paliwo płynne przeznaczone do użycia lub używane na statku, 
w tym paliwo określone normą przenoszącą normę ISO 8217;  
6)5) zanieczyszczenie – oznacza jakąkolwiek emisję lub zrzut ze statku substancji, energii, lub wprowadzenie szkodl i-
wych organizmów wodnych lub patogenów do morza lub atmosfery, podlegających kontroli na podstawie niniejszej 
ustawy, które mogą spowodować pogorsz enie stanu środowiska lub powstanie niebezpieczeństwa dla zdrowia lud z-
kiego albo zagrożenie dla żywych zasobów i  życia w  morzu, pogarszać walory rekreacyjne lub też utrudniać inne 
zgodne z  prawem użytkowanie morza;  
7) fluorowane gazy cieplarniane – oznacza ją fluorowane gazy cieplarniane w rozumie niu art. 2 pkt 1 rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 517/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie fluorowanych  gazów ciep -
larnianych i uchylenia rozporządzenia (WE) nr 842/2006 (Dz. Urz. UE L 150  z 20.05.2014, str. 195,  z późn. zm.6)); 
8) system obiegu paliwa na statku – oznacza system dystrybucji, filtracji i oczyszczania paliwa, a także dostarczania  
paliwa ze zbiorników paliwowych do urządzeń spalania paliwa;  
9) THETIS -EU – oznacza unijny system  informacji, opracowany i obsługiwany przez Europejską Agencję Bezpiecze ń-
stwa Morskiego, zwaną dalej „EMSA ”, będący platformą do raportowania i wymiany informacji  o wynikach kontroli 
przeprowadzanych zgodnie z przepisami: niniejszej ustawy, ustawy z dnia 1 2 września  2002 r. o portowych urządz e-
niach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków (Dz. U.  z 2020 r. poz. 1 344), decyzji wyk o-
nawczej Komisji  (UE) 2015/253 z dnia 16 lutego 2015 r. ustanawiającej zasady dotyczące pobierania próbek i spr a-
wozdawczości na  podstawie dyrektywy Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych 
(Dz. Urz.  UE L 41 z 17.02.2015, str. 55), zwanej dalej „decyzją 2015/253 ”, oraz rozporządzenia Parlamentu Eur o-
pejskiego  i Rady (UE) 2015/757 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie monitorowania, raportowania i weryfikacji  
emisji dwutlenku węgla z transportu morskiego oraz zmiany dyrektywy 2009/16/WE (Dz. Urz. UE L 123  z 19.05.2015 , 
str. 55, z późn. zm.7)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2015/757 ”, wykorzys tującą informacje  z systemów SafeSeaNet ; 
10)8) wody balastowe – oznaczają wody wraz z  zawiesiną pobrane przez statek w  celu kontrolowania prze głębienia, prz e-
chyłu, zanurzenia, stateczności lub naprężeń statku;  
                                                           
4) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  3 lit. a  ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
5) W brzmie niu ustalonym przez art.  1 pkt  3 lit. b  ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
6) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 297 z 15.10.201 4, str. 42.  
7) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 320 z 26.11.2016, str. 1.  
8) Dodany przez art.  1 pkt  3 lit. c  ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1955  
 
11)8) osady – oznaczają materię wytrąconą w  wodach balastowych statku;  
12)8) postępowanie z  wodami bal astowymi – oznacza procesy mechaniczne, fizyczne, chemiczne i  biologiczne stosowane 
pojedynczo bądź w  kombinacjach w  celu usunięcia, unieszkodliwienia lub uniknięcia poboru bądź zrzutu szkodl i-
wych organizmów wodnych i  patogenów w  wodach balastowych i  osada ch; 
13)8) szkodliwe organizmy wodne i  patogeny – oznaczają organizmy wodne i  patogeny, które po wprowadzeniu do morza, 
wliczając w  to ujścia rzek lub do cieków w ody słodkiej, mogą stwarzać zagrożenie dla środowiska , zdrowia ludzki e-
go, mienia lub zasobów, niekorzystnie wpływać na różnorodność biologiczną lub utrudniać inne zgodne z  prawem 
sposoby wykorzystywania morza.  
Rozdział 2  
Zanieczyszczenia ze statków oraz in spekcja statku  
Art. 5.9) Do zapobiegania zanieczyszczaniu morza związanemu z  uprawianiem żeglugi lub prowadzeniem innej dzi a-
łalności morskiej przez statki stosuje się postanowienia Konwencji MARPOL, Konwencji o  zatapianiu, Konwencji AFS, 
Konwencji BWM, a  na Morzu Bałtyckim – również postanowienia Konwencji Helsińskiej 1992.  
Art. 6. Statek nie może być używany do żeglugi morskiej lub innej działalności na morzu, jeżeli nie odpowiada  
wymaganiom w  zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, określonym:  
1) dla statków objętych Konwencją MARPOL – w postanowieniach tej Konwencji;  
2) dla innych jednostek – w przepisach ustawy lub przepisach wydanych na jej podstawie;  
3) dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1005/2009 z dnia  16 września 2009 r.  
w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową − w przepisach tego rozporządzenia;  
4) dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 782/2003  z dnia 14  kwietnia 
2003  r. w sprawie zakazu stosowania związ ków cynoorganicznych na statkach (Dz. Urz. WE L 115  z 09.05.2003, 
str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7,  t. 7, str. 266) oraz rozporządzeniem Komisji 
(WE)  nr 536/2008  z dnia 13  czerwca 2008  r. nadającym moc  art. 6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE)  nr 782/2003 
Parlamentu Europejskiego i  Rady w  sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na statkach oraz zmi e-
niającym to rozporządzenie (Dz. Urz. UE L 156  z 14.06.2008, str. 10, z  późn. zm.) – w przepisach tych rozporz ą-
dzeń; 
5) dla statków objętych Konwencją AFS – w postanowieniach tej konwencji ; 
6) dla statków objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 z dnia 20 listopada  2013 r.  
w sprawie recyklingu statków oraz zmieniającym rozporządzenie  (WE) nr 1013/2006 i dyrektywę  2009/16/WE 
(Dz. Urz. UE L 330 z 10.12.2013, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem 1257/2013 ” – w przepisach  tego rozp o-
rządzenia;  
7) dla statków objętych rozporządzeniem 2015/757 – w przepisach tego rozporządzenia ; 
8)10) dla statków objętych Konwencją BWM – w postanowieniach tej Konwencji.  
Art. 7. 1. W  celu zapewnienia przestrzegania przez statek wymagań, o  których mowa  w art. 6, statek podlega prz e-
glądom i  inspekcjom w  zakresie i  terminach określonych w  umowach międzynarodowy ch lub przepisach ustawy.  
1a. Inspekcje, o których mowa w ust. 1, powinny być poprzedzone przeglądami statku dokonywanymi  przez uznaną 
organizację w rozumieniu art. 5 pkt 17 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim  (Dz. U. z 2020 r. 
poz. 680) sprawującą nadzór techniczny nad statkiem.  
2. Niezależnie od przeglądów i  inspekcji, o  których mowa  w ust. 1, statek może być poddawany inspekcjom dora ź-
nym.  
3. Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a  za granicą również konsulowie.  
4. (uchylony)  
5. Organ inspekcyjny może zlecić każdorazowo dokonanie określonych w przepisach wydanych na podstawie  art. 14 
ust. 4 przeglądów lub inspekcji uznanej organizacji upoważnionej do wykonywania zadań administracji  morskiej.  
                                                           
9) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  4 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
10) Dodany przez art.  1 pkt  5 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1955  
 
5a. Minister właściwy do  spraw gospodarki morskiej może powierzyć zadania organu inspekcyjnego uznanej  organ i-
zacji upoważnionej zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim.  
6. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnęt rznych, każdy w  zakresie swojego działania, 
określą, w  drodze rozporządzenia, organy inspekcyjne dla jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej 
i Policji oraz tryb przeprowadzania przeglądów i  inspekcji, a  także ich rodzaje.  
Art. 8. 1. W  przypadku pozytywnego wyniku przeglądów i  inspekcji, organ inspekcyjny wydaje statkowi między -
narodowe świadectwa przewidziane w:  
1)11) Konwencji MARPOL, ważne na najdłuższy dopuszczalny okres wynikający z  tej Konwencji, oraz potwierdza ich 
ważność na podsta wie inspekcji rocznych i  pośrednich stosownie do wymogów Konwencji;  
2) rozporządz eniu Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 782/2003  z dnia 14  kwietnia 2003  r. w sprawie zakazu 
stosowania związków cynoorganicznych na statkach ; 
3)12) Konwencji BWM, ważne na okres 5  lat, oraz potwierdza ich ważność na podstawie inspekcji rocznych i  pośrednich;  
4)12) rozporządzeniu 1257/2013, ważne na najdłuższy dopuszczalny okres wynikający z  tego rozporządzenia, oraz p o-
twierdza ich ważność na podstawie przeglądów, o  których mowa w  art. 8 tego rozporządzenia.  
2. Polski organ inspekcyjny może wydać międzynarodowe świadectwa potwierdzające spełnienie wymagań przew i-
dzianych w:  
1) Konw encji MARPOL, statkowi o  obcej przynależności – na wniosek właściwego organu państwa przynależności 
statku, będącego stroną tej Konwencji;  
2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 782/2003  z dnia 14  kwietnia 2003  r. w sprawie zakazu 
stosow ania związków cynoorganicznych na statkach oraz rozporządzeniu Komisji (WE)  nr 536/2008  z dnia 13  czerwca  
2008  r. nadającemu moc  art. 6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia (WE)  nr 782/2003  Parlamentu Europejskiego i  Rady 
w sprawie zakazu stosowania związków cyn oorganicznych na statkach oraz zmieniającemu to rozporządzenie – na 
wniosek organu państwa przynależności statku ; 
3)13) Konwencji BWM, statkowi o  obcej przynależności – na wniosek właściwego organu państwa przynależ ności statku, 
będącego stroną tej Konwenc ji. 
2a. W przypadku pozytywnego wyniku przeglądu statku nieuprawiającego żeglugi międzynarodowej lub  statku ni e-
podlegającego konwencjom, o których mowa w art. 1 pkt 1, uznana organizacja upoważniona do wykonywania  zadań 
administracji morskiej, sprawująca nadzór techniczny nad statkiem wydaje statkowi zaświadczenie  o zgodności na form u-
larzu określonym przez tę organizację.  
3. Świadectwa, o  których mowa  w ust. 1 i 2, tracą ważność przed upływem okresu, na który zostały wystawione, jeżeli:  
1) bez zgody organu  inspekcyjnego wprowadzono istotne zmiany w  konstrukcji, wyposażeniu, systemach, osprzęcie, 
urządzeniach lub materiałach;  
2) nie została potwierdzona ich ważność;  
3) nastąpiła zmiana przynależności statku.  
4.14) Za przeprowadzenie inspekcji oraz wystawienie  lub potwierdzenie świadectw, o  których mowa  w ust. 1 i 2, po-
biera się opłaty określone w załączniku nr  1 do ustawy , z tym że nie pobiera się opłat za inspekcję doraźną.  
4a.15) Za zatwierdzanie dokumentacji technicznej i  planów oraz zatwierdzanie systemów o bróbki wód balastowych 
pobiera si ę opłaty okre ślone w  załączniku nr  2 do ustawy.  
5.16) Opłaty, o  których mowa w  ust. 4 i 4a, stanowi ą dochód bud żetu pa ństwa.  
6.16) W przypadku gdy czynno ści, o których mowa w  ust. 4 i 4a, wykonuje uznana organizacja upowa żniona do w y-
konywania zada ń administracji morskiej, dochód bud żetu pa ństwa stanowi 10% op łaty okre ślonej w  załącznikach nr  1 i 2 
do ustawy.  
                                                           
11) W brzmieniu ustalonym przez ar t. 1 pkt 6 lit. a tiret pierwsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
12) Dodany przez art.  1 pkt 6 lit. a tiret drugie  ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
13) Dodany przez art.  1 pkt  6 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
14) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  1 pkt 6 lit. c  ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
15) Dodany p rzez art.  1 pkt  6 lit. d ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
16) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 6 lit. e ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1955  
 
Art. 8a. 1. W celu zapewnienia prawidłowego użytkowania THETIS -EU przez administrację morską minister  właś-
ciwy do spraw gospodarki morskiej powołuje i odwołuje Krajowego Administratora THETIS -EU, zwanego dalej  „Admin i-
stratorem  THETIS -EU”. 
2. Na stanowisko Administratora THE TIS-EU może być powołana osoba, która spełnia następujące wymagania:  
1) posiada minimum 3 -letnie doświadczenie w zakresie inspekcji państwa portu lub inspekcji państwa bandery;  
2) posiada wykształcenie wyższe;  
3) wykazuje się dobrą znajomością języka angielskiego w mowie i piśmie;  
4) posiada wiedzę w zakresie uregulowanym w przepisach, o których mowa w art. 4 pkt 9;  
5) posiada znajomość obsługi THETIS -EU. 
3. Do zadań Administratora THETIS -EU należy:  
1) udzielanie praw dostępu do THETIS -EU; 
2) przygotow anie i aktualizacja wzorów formularzy służących do elektronicznego raportowania o wynikach  inspekcji 
przeprowadzonych przez organ inspekcyjny;  
3) szkolenie inspektorów inspekcji państwa bandery i inspekcji państwa portu w zakresie obsługi THETIS -EU oraz 
przeprowadzanie niezbędnych konsultacji dotyczących użytkowania systemu;  
4)17) informowanie do dnia 31  stycznia każdego roku ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej oraz dyrektorów 
urzędów morskich o  liczbie inspekcji koniecznych do przeprowadzenia przez organy inspekcyjne w  danym roku 
kalendarzowym w  ramach THETIS -EU; 
5) weryfikacja poprawności i kompletności wprowadzonych do THETIS -EU informacji o wynikach inspekcji  przepr o-
wadzonych przez organy inspekcyjne oraz informowanie właściwego dyrektora ur zędu morskiego  o wykrytych ni e-
zgodnościach;  
6) monitorowanie działań podjętych przez organ inspekcyjny wobec statków, które w THETIS -EU zostały wskazane  do 
inspekcji;  
7) pełnienie funkcji punktu kontaktowego w zakresie THETIS -EU i udział w pracach EMSA dot yczących funkcjon o-
wania  oraz modyfikacji THETIS -EU; 
8) sporządzanie i przekazywanie w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku ministrowi właściwemu do spraw  
gospodarki morskiej sprawozdania z inspekcji przeprowadzonych przez organy inspekcyjne w roku pop rzednim  
w zakresie objętym THETIS -EU; 
9) wykonywanie innych zadań związanych z funkcjonowaniem THETIS -EU. 
Art. 8b. 1. Organ inspekcyjny niezwłocznie zamieszcza w THETIS -EU informacje o wynikach inspekcji przepr o-
wadzonej  zgodnie z przepisami, o których mowa  w art. 4 pkt 9.  
2. W przypadku, o którym mowa w art. 8a ust. 3 pkt 5, właściwy dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie podejmuje  
czynności w celu usunięcia stwierdzonych niezgodności.  
Art. 9. Kapitan statku jest obowiązany sprawdzić i  zapewnić, aby:  
1) statek przed rozpoczęciem żeglugi, w  czasie żeglugi lub innej działalności morskiej oraz po zakończeniu żeglugi 
odpowiadał w ymaganiom w  zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, potwierdzonym odpowiednimi świade c-
twami, oraz posiadał plan zabezpieczenia pr zed zanieczyszczeniem morza;  
2)18) prowadzono na bieżąco wymagane zapisy olejowe, zapisy ładunkowe, zapisy o  postępowaniu z  odpadami, zapisy 
o postępowaniu z  wodami balastowymi oraz zapisy dotyczące każdorazowego przejścia na zasilanie paliwem innym 
niż akt ualnie używane;  
3) statek był obsadzony załogą mającą należyte przeszkolenie w  zakresie czynności służących zapobieganiu zanieczys z-
czaniu  morza.  
                                                           
17) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  7 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
18) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  8 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1955  
 
Art. 9a. Zabrania się:  
1) spalania odpadów innych niż odpady powstające w  wyniku normalnej eksploatacji statku:  
a) na każdym statku znajdującym się w  polskich obszarach morskich,  
b) na statkach o  polskiej przynależności, znajdujących się w  obszarze Morza Bałtyckiego;  
2) spalania odpadów powstałych w  wyniku normalnej eksploatacji statku na statkach znajdujących się w obszarze po l-
skiego morza terytorialnego i  morskich wód wewnętrznych.  
Art. 10. 1. Kapitan statku, z  wyjątkiem statku rybackiego oraz statku sportowego uprawnionego do przewozu nie 
więcej niż 12  osób, przed zawinięciem do portu znajdującego się na terytori um Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany 
do informowania portu o  odpadach znajdujących się na statku.  
2. Kapitan statku o  polskiej przynależności, z  wyjątkiem statku rybackiego oraz statku sportowego uprawnionego do 
przewozu nie więcej niż 12  osób, prz ed zawinięciem do portów państw stron Konwencji Helsińskiej 199 2 i portów państw 
członkowskich Unii Europejskiej jest obowiązany do informowania portu o  odpadach znajdujących się na statku.  
3.19) Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw klimatu  
określi, w  drodze rozporządzenia, tryb przekazywania informacji portom oraz zainteresowanym podmiotom o  odpadach 
znajdujących się na statku, zakres wymaganych informacji, wzory obowiązujących formularzy, biorąc pod u wagę przep i-
sy art. 5, 7 i 12 ustawy z  dnia 12  września 2002  r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunk o-
wych  ze statków.  
4. Statek podczas postoju w  porcie, przystani morskiej lub stoczni na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest ob o-
wiązany, z  zastrzeżeniem  ust. 5 i 8, zdać do portowych urządzeń odbiorczych wszystkie odpady i  pozostałości ładunkowe, 
których zrzut do morza nie jest dozwolony na Morzu Bałtyckim.  
5. Z zastrzeżeniem  ust. 5a, z  obowiązku zdawania odpadów i  pozostał ości ładunkowych do portowych urządzeń  
odbiorczych przed opuszczeniem portu są zwolnione statki, o  ile spełnione zostaną łącznie następujące warunki:  
1) kapitan statku przed zawinięciem do portu poinformował port o  odpadach znajdu jących się na statku, zgo dnie z prze-
pisami  określonymi  w ust. 3; 
2) z informacji, o  której mowa  w pkt 1, wynika, że statek ma pojemność zbiorników wystarczającą do składowania 
odpadów znajdujących się na statku i  odpadów, które zostaną wytworzone do czasu zawinięcia statku do nas tępnego 
portu.  
5a. W przypadku gdy nie ma odpowiednich urządzeń do odbioru odpadów ze statków w  następnym porcie zawini ę-
cia statku lub gdy port ten nie jest znany, co stwarza ryzyko zrzutu odpadów do morza, statek jest obowiązany zdać odp a-
dy do portowych u rządzeń odbiorczych przed opuszczeniem portu.  
6.20) Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej mogą uzależnić przyjęcie odpadów ze statków od wyniku przeprow a-
dzonej przez nie kontroli.  
7. Organizację i  system opłat za odbiór odpadów ze statków oraz pozostałości  ładunkowych określają przepisy ust a-
wy z  dnia 12  września 2002  r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków.  
8.21) Dyrektor właściwego urzędu morskiego może udzielić, w  drodze decyzji, zwolnienia od obowiązku każdo razo-
wego zdawania odpadów i  pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu statkowi uprawiającemu żeglugę na linii 
regularnej:  
1) między portem polskim a  portem innego państwa po łożonym w  obszarze Morza Ba łtyckiego lub Morza Pó łnocnego ; 
2) między portam i polskimi;  
3) opuszczającemu port i  powracającemu do niego bez zawijania do innego portu.  
8a. Na pisemny wniosek armatora, statkom zwolnionym, na podstawie  ust. 8, od każdorazowego zdawania odpadów 
i pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu, dyre ktor właściwego urzędu morskiego może udzielić zwolnienia 
od obowiązku informowania portu o  odpadach znajdujących się na statku, o  którym mowa  w ust. 1. 
8b. Zwolnienie, o  którym mowa  w ust. 8a, jest ważne w  okresie trwania zwolnienia od obowiązku każdorazo wego 
zdawania odpadów i  pozostałości ładunkowych przed opuszczeniem portu, nie dłużej jednak niż przez okres dwóch lat.  
                                                           
19) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  10 pkt 1 ustawy  z dnia 23  stycznia 2020  r. o zmianie ustawy o  działach administracji rządowej 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 284) , która weszła w życie z dniem 29 lutego 2020 r.  
20) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 9 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
21) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt 9 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1955  
 
8c. Dyrektor właściwego urzędu morskiego, który na wniosek armatora wydał decyzję, o  której mowa  w ust. 8, wy-
daje zaświadczenie według w zoru określonego rozporządzeniem, o  którym mowa  w ust. 9. 
9. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze względy ochrony środowiska morskiego, okreś li, 
w drodze rozporządzenia, tryb udzielania zwolnień z  obowiązku każdorazowego zdawani a odpadów i  pozostałości ładu n-
kowych w  porcie, wzór wniosku w  tej sprawie oraz wzór zaświadczenia o  zwolnieniu statku z  tego obowiązku.  
10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej, do dnia 31  marca każdego 
roku, zbiorcze zestawienie udzielonych zwolnień, o  których mowa  w ust. 8, na podstawie danych przekazanych przez 
dyrektorów urzędów morskich do dnia 31  grudnia poprzedniego roku.  
11. Jeżeli statek opuści port, nie dopełniając obowiązku zdania odpadów i  pozostało ści ładunkowych do portowych 
urządzeń odbiorczych, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu, który opuścił statek, niezwłocznie informuje 
o niedopełnieniu tego obowiązku właściwe władze w  następnym porcie, do którego ma zawinąć statek.  
Art. 10a. 1. Arm ator statku przewożącego ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, zdążającego do portu mo r-
skiego lub na kotwicowiska położone w  polskich obszarach morskich, a  także statek wychodzący z  portu morskiego, jest 
obowiązany odpowiednio przed przybyciem lub w yjściem statku poinformować dyrektora właściwego urzędu morskiego 
o rodzaju przewożonego ładunku, zamierzonej trasie i  czasie podróży oraz stanie bezpieczeństwa statku.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, mając na uwadze potrzebę stworzenia jednolitych procedur  
informowania dyrektorów urzędów morskich, określi, w  drodze rozporządzenia, zasady i  tryb przekazywania oraz zakres 
informacji, o  których mowa  w ust. 1. 
3. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku może zwolnić st atek odbywający, przez okres co 
najmniej jednego miesiąca, żeglugę na linii regularnej pomiędzy portami polskimi lub pomiędzy portem polskim  a portem 
innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, z  obowiązku, o  którym mowa  w ust. 1, jeżeli:  
1) armator statku wykonującego żeglugę na linii regularnej:  
a) przekazuje na bieżąco dyrektorowi urzędu morskiego aktualną listę takich statków oraz  
b) ustanowił system umożliwiający natychmiastowy elektroniczny dostęp do informacji, o  których mowa  w ust. 1, 
dotycząc ych każdej podróży statku wykonującego żeglugę na linii regularnej, organom administracji morskiej 
i Morskiej Służbie Poszukiwania i  Ratownictwa, na ich żądanie, przez całą dobę;  
2) przewidywany czas trwania rejsu w  ramach żeglugi na linii regularnej nie p rzekracza 12  godzin.  
3a. Kapitan statku, o  którym mowa  w ust. 3, powiadamia dyrektora urzędu morskiego lub port przeznaczenia, 
o zmianach w  stosunku do planowanej godziny przybycia do portu przeznaczenia lub do stacji pilotowej, wynoszących co 
najmniej trz y godziny.  
4. Dyrektor urzędu morskiego wydaje zwolnienie, o  którym mowa  w ust. 3, na wniosek armatora lub właściwego  
organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej. W  przypadku gdy żegluga na linii regularnej odbywa się pomiędzy 
portami kilku państw czł onkowskich Unii Europejskiej, z  których jednym jest Rzeczpospolita Polska, zwolnienie wydaje 
się w  uzgodnieniu z  tymi państwami.  
5. Dyrektor urzędu morskiego, który wydał zezwolenie, cofa je w  przypadku gdy przestaje być spełniony któryko l-
wiek z  warunków, o których mowa  w ust. 3. 
Art. 10b. 1. Zabrania się załadowcy podstawiania towarów niebezpiecznych lub zanieczyszczających do ładowania 
na statek celem przewozu bez dostarczenia kapitanowi deklaracji o  tych towarach.  
2. Załadowca obowiązany jest dostarczyć kapitanowi statku deklarację, o  której mowa  w ust. 1, wraz z oświadcz e-
niem, że podstawiony do przewozu towar odpowiada informacjom zawartym w  deklaracji. Kapitan, przed wyruszeniem 
w podróż, przekazuje deklarację armatorowi.  
3. Minister właściwy do spraw g ospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, zakres informacji, którą 
powinna zawierać deklaracja, o  której mowa  w ust. 1, kierując się koniecznością ujednolicenia zakresu przekazywanych 
informacji, z  uwzględnieniem przepisów Unii Europejskiej w  zakresie systemu monitorowania i  informacji o  ruchu 
statków.  
Art. 11. 1. Kapitan statku o  polskiej przynależności znajdującego się poza polskimi obszarami morskimi, który zauważy  
na morzu zanieczyszczenie lub wypadek powodujący albo mogący spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenie innego 
rodzaju, przekazuje niezwłocznie informację do stacji brzegowej najbliższego państwa nadbrzeżnego oraz do armatora 
statku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1955  
 
2. Kapitan statku  o polskiej przynależności:  
1) uczestniczącego w  wypadku powodującym zagrożenie za nieczyszczeniem środowiska morskiego lub zanieczyszcz e-
nie środowiska morskiego,  
2) na którym nastąpiło zdarzenie powodujące zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego lub zanieczyszcz e-
nie środowiska morskiego  
– jest obowiązany do niezwłocznego przek azania informacji o  tym do stacji brzegowej najbliższego państwa nadbrzeżn e-
go i armatora statku oraz dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku.  
3. Kapitan statku znajdującego się w  polskich obszarach morskich, który zauważy na mo rzu zanieczyszczenie lub 
wypadek powodujący albo mogący spowodować rozlew oleju lub zanieczyszczenia innego rodzaju, przekazuje ni e-
zwłocznie informację do najbliższej stacji brzegowej lub Służby Kontroli Ruchu Statków, zwanej dalej „Służbą VTS ”, 
oraz do ar matora statku.  
4. Kapitan statku znajdującego się  w polskich obszarach morskich:  
1) uczestniczącego w  wypadku powodującym zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego lub zanieczyszcz e-
nie środowiska morskiego,  
2) na którym nastąpiło zdarzenie powodują ce zagrożenie zanieczyszczeniem środowiska morskiego lub zanieczyszcz e-
nie środowiska morskiego  
– jest obowiązany do niezwłocznego przekazania informacji o  tym do najbliższej stacji brzegowej lub Służby VTS i  do 
armatora statku.  
5. Informacja,  o której mowa  w ust. 1–4, zawiera:  
1) identyfikację, pozycję, port wyjścia i  port przeznaczenia statku;  
2) adres, pod którym dostępna jest informacja o  towarach niebezpiecznych lub zanieczyszczających, jeżeli są przew o-
żone na statku;  
3) ilość osób na statku;  
4) szczegó ły zdarzenia oraz inne informacje niezbędne do prowadzenia akcji ratowniczych, zgodnie z  wymaganiami 
ustanowionymi przez Międzynarodową Organizację Morską (Protokół I  do Konwencji MARPOL oraz Rezolucja 
IMO  Nr A.851  (20)).  
6. Jeżeli kapitan statku, z  uzasad nionego powodu, nie mógł przekazać informacji, o  której mowa  w ust. 1–5, obowi ą-
zek ten spoczywa na armatorze statku.  
Art. 12. 1. Kapitan statku znajdującego się w  polskich obszarach morskich uczestniczącego w  wypadku powoduj ą-
cym albo mogącym spowodować roz lew oleju lub zanieczyszczenie innego rodzaju podejmuje niezwłocznie wszelkie 
działania konieczne dla zapobieżenia, ograniczenia i  usunięcia zanieczyszczenia środowiska morskiego.  
2. Działania, o  których mowa  w ust. 1, dotyczą również kapitanów statków o polskiej przynależności znajdujących 
się poza polskimi obszarami morskimi.  
3. Jeżeli kapitan statku lub stacja brzegowa nie może skontaktować się z  armatorem statku, dyrektor urzędu morski e-
go jest obowiązany poinformować o  zaistniałej sytuacji organ pańs twa, który wydał dla statku certyfikat zgodności lub 
certyfikat zarządzania bezpieczeństwem.  
Art. 13. 1. Kapitan lub armator statku o  polskiej przynależności, w  razie wypadku na statku lub wykrycia uszkodzeń, 
wpływających poważnie na stan techniczny statku , jego urządzeń i  wyposażenia, powodujących zagrożenie zanieczys z-
czeniem środowiska morskiego, powinien niezwłocznie powiadomić o  tym polski organ inspekcyjny.  
2. Jeżeli statek o  polskiej przynależności znajduje się w  porcie państwa strony Konwencji MARPOL , a zaszło zd a-
rzenie, o  którym mowa  w ust. 1, kapitan lub armator powinien o  tym również niezwłocznie zawiadomić właściwe organy 
tego państwa.  
Art. 13a. Czynności polegające na odzysku substancji kontrolowanych lub fluorowanych gazów cieplarnianych  ze 
znajdujących się na statkach urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, systemów ochrony przeciwpożarowej, rozdzielnic  
elektrycznych oraz gaśnic w celu zapewnienia regeneracji, recyklingu lub unieszkodliwienia tych substancji  lub gazów 
wykonywane są przez członk a załogi statku posiadającego co najmniej dyplom oficera mechanika wachtowego  lub osobę 
posiadającą certyfikat dla personelu, o którym mowa w art. 20 ustawy z dnia 15 maja 2015 r.  o substancjach zubożających 
warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych g azach cieplarnianych, albo przez  przedsiębiorcę zatrudniającego taką 
osobę.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1955  
 
Art. 13b.22) Do dnia 31  stycznia każdego roku dyrektorzy urzędów morskich przedstawiają ministrowi właściwemu 
do spraw środowiska raport w  sprawie oceny stanu przestrzegania w  roku poprzednim przepisów dotyczących stosowania 
oraz eksploatacji urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych, rozdzielnic elektrycznych oraz systemów ochrony przeciw -
pożarowej i  gaśnic zawierających substancje kontrolowane, nowe substancje, fluorowane gazy cieplar niane i  pozostałe flu oro-
wane  gazy cieplarniane, o  których mowa w  ustawie z  dnia 15  maja 2015  r. o substancjach zubożających warstwę oz onową 
oraz o  niektórych fluorowanych gazach cieplarn ianych , na statkach.  
Art. 13c. 1. Z zastrzeżeniem wyjątków określonych  w Konwencji MARPOL, zabrania się na statkach o  polskiej 
przynależności oraz na statkach o  obcej przynależności przebywających w  polskich obszarach morskich używania paliwa 
żeglugowego niespełniającego wymagań lub dodatkowych kryteriów jakościowych określo nych w  przepisach wydanych 
na podstawie  art. 13f ust. 3 i 4. 
2. Na statkach o  polskiej przynależności oraz na statkach o  obcej przynależności przebywających w  polskich  
obszarach  morskich dopuszcza się stosowanie metod redukcji emisji, jako alternatywę dla stosowania paliwa żeglugowego 
spełniającego wymagania i  dodatkowe kryteria jakościowe określone w  przepisach wydanych na podstawie  art. 13f  
ust. 3 i 4. 
3. Przez metodę redukcji  emisji rozumie się stosowanie elementu instalacji, materiału, urządzenia instalowanego na 
statku, procedury, alternatywnego paliwa lub inną metodę, zapewniające osiągnięcie redukcji emisji dwutlenku siarki, 
którą można zweryfikować, oznaczyć ilościowo i  zastosować. Minimalne kryteria, które powinny spełniać metody redu k-
cji emisji, określa załącznik II do dyrektywy Rady 1999/32/WE z  dnia 26  kwietnia 1999  r. odnoszącej się do redukcji 
zawartości siarki w  niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrekty wę 93/12/EWG (Dz. Urz. WE L 121  
z 11.05.1999, str. 13, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13,  t. 24, str. 17).  
4. Na statkach, na których stosuje się metodę redukcji emisji, należy uzyskiwać w  sposób ciągły redukcję emisji 
dwutlenku  siarki co najmniej do poziomu stanowiącego równoważną wartość emisji dwutlenku siarki, którą uzyskiwano 
by, stosując paliwo żeglugowe spełniające wymagania i  dodatkowe kryteria jakościowe określone w  przepisach wydanych 
na podstawie  art. 13f ust. 3 i 4. Równoważne wartości emisji dwutlenku siarki określa załącznik I  do dyrektywy, o  której 
mowa  w ust. 3. 
5. Na statkach cumujących w  portach dopuszcza się, jako alternatywę dla stosowania metod redukcji emisji, stos o-
wanie rozwiązania polegającego na korzystani u z lądowych systemów zasilania, o  ile są one dostępne w  danym porcie.  
Art. 13d. (uchylony)  
Art. 13da.  1. Przeprowadzenie testów metod redukcji emisji jest dopuszczalne w  przypadku spełniania następuj ą-
cych warunków:  
1) testy przeprowadza się na statkach z  zainstalowanymi urządzeniami zapewniającymi nieprzerwane monitorowanie 
emisji gazów wylotowych, wyposażonymi w  zabezpieczenia uniemożliwiające ich otwarcie, zakłócenie ich pracy 
i zmianę zapisanych na nich danych;  
2) przez cały okres przeprowadzania testów  stosuje się urządzenia, o  których mowa  w pkt 1; 
3) podczas przeprowadzania testów zagospodarowuje się odpady powstałe zgodni e z przepisami ustawy z  dnia 12 września  
2002  r. o portowych urządzeniach do odbioru odpadów oraz pozostałości ładunkowych ze statków;  
4) podczas przeprowadzania testów dokonuje się oceny ich wpływu na środowisko morskie, w  tym na ekosystemy 
w portach, przystaniach i  ujściach rzek.  
2. Przeprowad zenie na statkach o polskiej przynależności oraz na statkach o obcej przynależności przebywających  
w polskich obszarach morskich testów metod redukcji emisji, które nie posiadają zatwierdzenia,  o którym mowa w  art. 13dg  
ust. 1 albo 2, wymaga uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod  redukcji emisji.  
2a. Nie wymaga uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, o których mowa  w ust. 2, 
na statkach o obcej przynależności przebywających w polskich obszarach morskich, które  posiadają  wydany przez adm i-
nistrację państwa bandery lub uznaną organizację działającą w jej imieniu dokument świadczący  o przeprowadzaniu tych 
testów zgodnie z prawidłem 3.2 załącznika VI do Konwencji MARPOL.  
2b. W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, arm ator przekazuje wyniki testów metod redukcji emisji  dyrektorowi 
urzędu morskiego właściwemu dla obszaru, na którym przeprowadzono testy, nie później niż po  upływie 5 miesięcy od 
dnia ich zakończenia.  
3. Wniosek o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testó w metod redukcji emisji składa się do dyrektora urzędu 
morskiego właściwego dla obszaru, w  którym planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji.  
                                                           
22) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  10 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1955  
 
3a. Wniosek o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji na statkach  o polsk iej przyn a-
leżności wyłącznie poza polskimi obszarami morskimi składa się do dyrektora urzędu morskiego  właściwego ze względu 
na port macierzysty statku.  
4. Wniosek o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji zawiera:  
1) dane armato ra – w przypadku:  
a) osoby fizycznej – imię i  nazwisko, adres zamieszkania, numer  telefonu, adres poczty elektronicznej,  
b) osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej – nazwę i  adres siedziby głó w-
nej, numer telefonu, adre s poczty elektronicznej;  
2) dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w  tym: 
a) nazwę,  
b) numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską,  
c) port macierzysty,  
d) przynależność,  
e) opis metody reduk cji emisji, która będzie poddana testom,  
f) termin i  oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.  
5. Do wniosku o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji dołącza się:  
1) dokumentację potwierdzającą możliwość o siągnięcia równoważnej wartości emisji dwutlenku siarki, o  której mowa  
w art. 13c ust. 4; 
2) oświadczenie armatora o  zgodności z  prawdą danych zawartych we wniosku i  spełnieniu warunków, o  których mowa  
w ust. 1, o następującej treści:  
„Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej  z art. 233 § 6 ustawy 
z dnia 6  czerwca 1997  r. – Kodeks karny ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1 444 i 1517 ) oświadczam, że:  
1) dane zawarte we wniosku o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji są ko m-
pletne i  zgodne z  prawdą;  
2) znane mi są warunki uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji i  spełniam 
warunki  określone  w art. 13da  ust. 1 ustawy z  dnia 16  marca 1995  r. o zapobieganiu zanieczys zczaniu morza 
przez statki ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1955 ).”. 
6. Klauzula, o  której mowa  w ust. 5, zastępuje pouczenie organu o  odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych 
zeznań.  
Art. 13db.  1. Pozwolenie na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji wydaje, w drodze decyzji, dyrektor 
urzędu  morskiego właściwy dla obszaru, na którym planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji,  a w prz y-
padku, o którym mowa w art. 13da ust. 3a – dyrektor urzędu morskiego właściwy ze względu na port macierzys ty statku, 
na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy, z tym że okres ważności pozwolenia nie obejmuje okresu,  o którym mowa w ust. 4.  
2. Wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji dotyczącego:  
1) obszaru wykraczającego poza obszar właści wości dyrektora urzędu morskiego, do którego został złożony wniosek 
o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji – wymaga uzgodnienia z  dyrektorem urz ę-
du morskiego właściwym dla obszaru, w  którym również planuje się przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;  
2) obszarów znajdujących się poza polskimi obszarami morskimi – wymaga poinformowania przez dyrektora urzędu 
morskiego, do którego został złożony wniosek:  
a) armatora – o konieczności uzyskania pozwolenia na przeprowadzenie te stów metod redukcji emisji także od właś -
ciwych  organów państw, na których obszarach morskich armator również planuje przeprowadzenie testów m e-
tod redukcji emisji,  
b) właściwych organów państw, na których obszarach morskich armator również planuje przeprowadzenie testów – 
o otrzymaniu wniosku o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji.  
3. W pozwoleniu na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji określa się:  
1) nazwę i  adres siedziby armatora albo jego imię i  nazwisko or az adres zamieszkania, a  także numer telefonu i  adres 
poczty elektronicznej;  
2) dane statku, na którym będą przeprowadzane testy metod redukcji emisji, w  tym: 
a) nazwę,  
b) numer identyfikacyjny statku nadany przez Międzynarodową Organizację Morską,  
c) port macierzysty,  
d) przynależność;  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1955  
 
3) opis metody redukcji emisji, której będą przeprowadzane testy;  
4) termin i  oznaczenie miejsca przeprowadzania testów metod redukcji emisji.  
4. Przy określaniu terminu przeprowadzania testów metod redukcji emisji, uwzględnia się termin wskazany we wnios ku 
o wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji, z  tym że termin rozpoczęcia testów nie może 
przypadać wcześniej niż po upływie 7  miesięcy od dnia wydania pozwolenia.  
Art. 13dc.  Dyrektor urzędu  morskiego odmawia, w  drodze decyzji, wydania pozwolenia na przeprowadzenie  
testów metod redukcji emisji, w  przypadku gdy wniosek o  wydanie pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redu k-
cji emisji nie spełnia warunków, o  których mowa  w art. 13da  ust. 4 i 5. 
Art. 13dd. Dyrektor urzędu morskiego cofa, w  drodze decyzji, pozwolenie na przeprowadzenie testów metod  
redukcji emisji, w  przypadku gdy armator nie spełnia warunków, o  których mowa  w art. 13da  ust. 1. 
Art. 13de.  Podczas przeprowadzania testów metod redukcji emisji dopuszcza się stosowanie paliwa żeglugowego 
niespełniającego wymagań określonych w  przepisach wydanych na podstawie  art. 13f ust. 3 i 4. 
Art. 13df.  1. Armator przekazuje wyniki testów metod redukcji emisji dyrektorowi urzędu morskiego, któr y wydał 
pozwolenie na ich przeprowadzenie, w  terminie nie później niż po upływie 5  miesięcy od dnia ich zakończenia.  
2. Dyrektor urzędu morskiego udostępnia wyniki testów metod redukcji emisji w  Biuletynie Informacji Publicznej na 
stronie podmiotowej obsłu gującego go urzędu.  
Art. 13dg.  1. Zatwierdzenia metod redukcji emisji objętych przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposaż e-
niu morskim (Dz. U. z 201 9 r. poz. 955) dokonują jednostki notyfikowane, o których mowa w przepisach ustawy z dnia  
13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2019 r. poz. 544 oraz z 2020 r. poz.  1086 ). 
2. Stosowanie metod redukcji emisji nieobjętych przepisami ustawy z dnia 2 grudnia 2016 r. o wyposażeniu  morskim 
jest dopuszczalne pod war unkiem ich zatwierdzenia zgodnie z przepisami Unii Europejskiej dotyczącymi  metod redukcji 
emisji oraz z uwzględnieniem:  
1) wytycznych opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod redukcji emisji;  
2) wyników przeprowadzonych testó w metod redukcji emisji;  
3) ich wpływu na środowisko, w tym możliwych do uzyskania poziomów redukcji emisji dwutlenku siarki, a także  
wpływu na ekosystemy w portach, przystaniach i ujściach rzek;  
4) możliwości monitorowania i weryfikacji metod redukcji emi sji. 
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ogłasza, w  drodze obwieszczenia, informacje o  wytycznych 
opracowanych przez Międzynarodową Organizację Morską dotyczących metod redukcji emisji, mając na uwadze potrzebę 
upowszechniania wiedzy o  zasada ch dotyczących ochrony środowiska przed zanieczyszczeniami ze statków.  
Art. 13e.23) 1. Dyrektorzy urzędów morskich prowadzą ewidencję działających w  polskich obszarach morskich d o-
stawców paliwa przeznaczonego do użycia przez statki, zwanych dalej „dostawcam i”. 
2. Przed dokonaniem pierwszej dostawy dostawca jest obowiązany do zgłoszenia właściwemu dla miejsca dostawy 
dyrektorowi urzędu morskiego informacji dotyczących działalności w  zakresie dostaw paliwa w  polskich obszarach mo r-
skich.  
3. Zgłoszenie, o  którym  mowa w  ust. 2, zawiera nazwę, siedzibę, adres korespondencyjny oraz numer telefonu d o-
stawcy, a  także określa rodzaje dostarczanych paliw z  użyciem nomenklatury scalonej (kodów CN) oraz nazwy portów 
i przystani morskich, w  których planowane jest dostarczan ie poszczególnych paliw. Do zgłoszenia, o  którym mowa 
w ust. 2, załącza się kopię koncesji na obrót paliwami oraz kopię pisemnego potwierdzenia zgłoszenia rejestracyjnego, 
o którym mowa w  art. 16 ust. 3 ustawy z  dnia 6  grudnia 2008  r. o podatku akcyzo wym ( Dz. U. z 2020 r. poz.  722). 
4. Dostawca informuje właściwego dla miejsca dostaw dyrektora urzędu morskiego o  zmianie danych, o  których 
mowa w  ust. 3, w terminie 7  dni od dnia dokonania zmiany.  
5. Do ostatniego dnia miesiąca następującego po każdym kwartale  dostawca jest obowiązany do złożenia właś -
ciwemu dla miejsca dostaw dyrektorowi urzędu morskiego sprawozdania z  działalności za dany kwartał, zawierającego co 
najmniej informację o  ilości i  rodzaju paliwa sprzedanego w  poszczególnych por tach i  przystaniac h morskich, z uwzglę d-
nieniem zawartości siarki i  kodów CN.  
                                                           
23) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  11 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1955  
 
6. W przypadku zakończenia działalności w  zakresie dostaw paliwa w  polskich obszarach morskich dostawca jest 
obowiązany do pisemnego poinformowania o  tym właściwego dla miejsca dostaw dyrektora urz ędu morskiego w  terminie 
7 dni od dnia zakończenia tej działalności.  
7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej na podstawie informacji przekazanych przez dyrektora urzędu 
morskiego udostępnia w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie urzędu obs ługującego tego ministra aktualną  listę 
dostawców działających na obszarze właściwości dyrektora urzędu morskiego.  
8. Lista, o  której mowa w  ust. 7, zawiera:  
1) nazwy dostawców;  
2) siedziby dostawców;  
3) adresy korespondencyjne dostawców;  
4) numery telefonów dostawców;  
5) określenie rodzajów dostarczanych przez dostawców paliw z  użyciem kodów CN;  
6) nazwy portów i  przystani morskich, w  których poszczególne paliwa mogą być dostarczane.  
9. Dyrektor urzędu morskiego przekazuje informacje, o  których mowa  w ust. 2, 4 i  6, ministrowi właściwemu do 
spraw gospodarki morskiej nie później niż w  terminie 7  dni od dnia, w  którym uzyskał informacje od dostawcy.  
10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zapewnia na bieżąco aktualizację listy, o  której mowa  w ust. 7. 
11. Do dnia 30  czerwca każdego roku minister właściwy do spraw gospodarki morskiej udostępnia w  Biuletynie I n-
formacji Publicznej na stronach podmiotowych urzędu obsługującego tego ministra roczne podsumowanie informacji 
o ilości i  rodzajach pali w żeglugowych dostarczonych w  poszczególnych portach i  przystaniach morskich w  roku p o-
przednim.  
Art. 13f. 1. Dostawca jest obowiązany do dostarczenia na statek paliwa spełniającego wymagania określone 
w przepisach wydanych na podstawie  ust. 3 i 4. 
2. Szcze gółowe obowiązki dostawcy oraz kapitana statku, w  zakresie dostaw paliwa na statek, określa Konwencja 
MARPOL.  
2a. W przypadku gdy kapitan statku o  polskiej przynależności znajduj ącego się poza polskimi obszarami morskimi 
nie może nabyć paliwa żeglugowego o  zawartości siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim, powiadamia o  tym 
dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku oraz właściwe władze portu przeznaczenia.  
2b. W przypadku gdy kapitan statku znajdującego się w  polskich obsza rach morskich nie może nabyć paliwa  
żeglugowego o  zawartości siarki dopuszczalnej na tych obszarach morskich, powiadamia o  tym dyrektora urzędu mo r-
skiego właściwego dla obszaru, w  którym znajduje się statek, administrację państwa przynależności statku, or az właściwe 
władze portu przeznaczenia.  
3.24) Minister właściwy do spraw gospod arki morskiej w  porozumieniu z  ministrem właściwym  do spraw klimatu 
oraz ministrem właściwym do spraw energii określi,  w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące zawartości siarki 
w paliwie żeglugowym, w  tym sposób jej oznaczania, mając na względzie przepisy Unii Europejskiej w  zakresie ogran i-
czenia zawartości siarki w  paliwach.  
4.24) Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w  porozumieniu z ministrem właściwym  do spraw klimatu 
oraz ministrem właściwym do spraw energii  może określić, w  drodze rozporządzenia, dodatkowe kryt eria jakościowe dla 
paliw żeglugowych dostarczanych na statek, mając na względzie ochronę środowiska przed zanieczyszczeniami ze sta t-
ków.  
5.25) Jednostki pływające Marynarki Wojennej, Straży Granicznej i  Policji obowiązane są stosować paliwa żeglug o-
we spełn iające wymagania, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie ust.  3, lub zatwierdzone metody redu k-
cji emisji dwutlenku siarki, o  ile nie zagraża to obronności lub bezpieczeństwu państwa.  
  
                                                           
24) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  10 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 19. 
25) Dodany przez art.  1 pkt  12 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1955  
 
6.26) Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw  wewnętrznych, każdy w  zakresie swojego dział a-
nia, w  porozumieniu z  ministrem właściwym  do spraw klimatu oraz  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, 
mogą określić, w  drodze rozporządzenia, warunki, w  jakich jednostki pływające, o  których mowa w  ust. 5, mogą nie st o-
sować paliw żeglugowych spełniających wymagania, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie ust.  3, lub 
zatwierdzonych metod redukcji emisji dwutlenku siarki, mając na względzie charakter zadań wykonywanych przez te 
jednostki ora z konieczność zapewnienia należytej ochrony środowiska morskiego.  
Art. 13g. 1. Dyrektor urzędu morskiego przeprowadza inspekcje w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym.  
2. Inspekcja w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym jest przeprowadzana zgodnie z art. 3 –6 decyzji  2015/253  
i obejmuje:  
1) sprawdzanie każdorazowo dokumentów dostawy paliwa zawierających informacje dostawcy paliwa o zawartości  
siarki w paliwie żeglugowym, w tym sprawdzanie, czy towarzyszą tym dokumentom zaplombowane próbki paliwa  
żeglugowego podpisane przez przedstawiciela statku przyjmującego paliwo, oraz sprawdzanie dziennika  maszyn o-
wego i książki zapisów olejowych w zakresie wpisów dokumentujących operacje zmiany paliwa;  
2) w odniesieniu do co najmniej  40% inspekcjonowanych statków pobieranie próbek paliwa żeglugowego:  
a) z systemu obiegu paliwa na statku,  
b) ze zbiornika paliwowego statku, jeżeli jest to technicznie możliwe,  
c) wykorzystując zaplombowane próbki paliwa żeglugowego towarzyszące dokumento m dostawy paliwa,  przek a-
zane na statek przez dostawcę paliwa zgodnie z prawidłem 18 załącznika VI do Konwencji MARPOL  lub 
d) w trakcie jego dostawy na statek  
– i badanie w nim zawartości siarki.  
3. W przypadku pobrania próbek paliwa żeglugowego na statku z godnie z przepisami decyzji 2015/253, przedstaw i-
ciel statku przechowuje jedną próbkę przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy, licząc od daty jej pobrania.  
4. W przypadku ustalenia w wyniku inspekcji, że na danym statku nie przestrzega się wymagań dotyczący ch zawar -
tości siarki w paliwie żeglugowym, dyrektor urzędu morskiego żąda od kapitana tego statku:  
1) o ile jest to możliwe, podjęcia działań mających na celu dostosowanie paliwa żeglugowego do przepisów wykona w-
czych  wydanych na podstawie art. 13f ust. 3;  
2) przedstawienia:  
a) wykazu działań podjętych w celu osiągnięcia zgodności z wymaganiami dotyczącymi zawartości siarki  w pal i-
wie żeglugowym na danym obszarze morskim,  
b) dowodu, że podjęto próbę nabycia paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalne j na danym obszarze  
morskim zgodnie z planem podróży oraz, jeżeli paliwo to nie było dostępne w miejscu, w którym zaplanowano  
jego nabycie, że podjęto próbę zlokalizowania alternatywnych źródeł takiego paliwa, a także że  pomimo podj ę-
cia tych prób nabycie takiego paliwa nie było możliwe.  
5. Za dowód podjęcia próby nabycia paliwa żeglugowego o zawartości siarki dopuszczalnej na danym obszarze  mor-
skim uznaje się pisemne oświadczenie dostawcy paliwa o braku dostępności takiego paliwa w danym porcie.  
6. Przy żą daniu podjęcia działań, o których mowa w ust. 4, dyrektor urzędu morskiego uwzględnia ustalony  plan p o-
dróży danego statku, w tym planowany termin opuszczenia portu.  
6a.27) W przypadku uzasadnionego podejrzenia użycia przez statek paliwa żeglugowego o  zawart ości siarki większej 
niż dopuszczalna na danym obszarze morskim lub spowodowania zanieczyszczenia dyrektor urzędu morskiego właściwy 
dla obszaru położenia portu wydaje kapitanowi statku, w  drodze decyzji, zakaz wyjścia statku z  portu oraz określa wys o-
kość kaucji lub innego odpowiedniego zabezpieczenia finansowego na poczet ewentualnej kary. Decyzja zawiera poucz e-
nie o  treści ust.  6b. 
6b.27) Statkowi, w  stosunku do  którego wydano zakaz, o  którym mowa w  ust. 6a, dyrektor urzędu morskiego właś -
ciwy dla obszaru położenia portu może udzielić, w  drodze decyzji, zgody na opuszczenie portu, w  przypadku gdy nie są 
jeszcze znane wyniki badań pobranej ze statku próbki paliwa lub próbki substa ncji ropopochodnych pobranych z po-
wierzchni wody wokół statku lub ze statku, pod warunkiem wpłacenia kaucji lub złożenia innego odpowiedniego zabe z-
pieczenia finansowego na poczet ewentualnej kary dyrektorowi urzędu morskiego właściwemu dla  obszaru położenia 
portu.  
                                                           
26) Dodany przez art.  1 pkt  12 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2; ze zmianą wprowadzoną przez art.  10 pkt 2 ustawy, o  której 
mowa w  odnośniku  19. 
27) Dodany przez art.  1 pkt  13 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1955  
 
6c.27) Decyzja, o  której mowa w  ust. 6a, traci moc w  zakresie zakazu wyjścia statku z  portu z  chwilą wydania dec y-
zji, o  której mowa w  ust. 6b. 
6d.27) W przypadku uzyskania wyników badań próbek niepotwierdzających podejrzenia użycia przez statek paliwa 
żeglugowego o  zawartości siarki większej niż dopuszczalna na danym obszarze morskim lub spowodowania zanieczys z-
czenia, o  których mowa w  ust. 6b, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla obszaru położenia portu, w  drodze decyzji, 
cofa zakaz wyjścia statku z  portu oraz niezwłocznie zwraca kaucję lub inne  zabezpieczenie finansowe armatorowi statku, 
o którym mowa w  ust. 6a. 
6e.27) Kaucja lub inne odpowiednie zabezpieczenie finansowe, o  których mowa w  ust. 6b, są zw racane nie później 
niż w  terminie 10  dni od końca miesiąca, w  którym uzyskano wyniki badań próbek, o  których mowa w  ust. 6d. Zwrot 
kaucji następuje na rachunek podmiotu, o  którym mowa w  ust. 6d. 
7. Informacje o wynikach przeprowadzonej inspekcji statku w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym  obej-
mują:  
1) datę przeprowadzonej inspekcji;  
2) dane identyfikacyjne statku: numer identyfikacyjny nadany przez Międzynarodową Organizację Morską, nazwę,  
przynależność, sygnał rozpoznawczy, pojemność brutto ( GT), rodzaj napędu, metody redukcji emisji, jeżeli są  inne 
niż polegające na stosowaniu paliw niskosiarkowych;  
3) nazwy posiadanych przez statek zbiorników paliwowych i określenie ich pojemności;  
4) podanie typu urządzenia spalinowego oraz jego mocy określonej w kW;  
5) dane dotyczące paliwa żeglugowego dostarczonego na statek uzyskane z dokumentów dostawy paliwa lub na  pod-
stawie zapisów w dzienniku maszynowym: datę dostarczenia paliwa, typ paliwa, ilość w m3, zawartość siarki  w %, 
nazwę dostawcy paliw a i nazwę portu dostawy paliwa;  
6) dane z Międzynarodowego certyfikatu o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki: nazwę organu,  który 
wydał certyfikat, datę wydania, datę ważności, nazwę organu, który przeprowadził inspekcję okresową  potwierdz a-
jącą ważność certyfikatu, oraz datę i miejsce przeprowadzenia ostatniej inspekcji okresowej;  
7) dane dotyczące pobranej próbki paliwa żeglugowego: typ paliwa, ilość w ml, zawartość siarki w %, źródło poboru  
próbki, metodę poboru próbki, numer identyfikacy jny próbki, nazwę portu, w którym pobrano próbkę,  oraz datę w y-
konania analizy próbki i nazwę laboratorium przeprowadzającego analizę próbki;  
8) stwierdzone niezgodności z wymaganiami w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym, w tym rodzaj  uchy-
bieni a, oraz działania podjęte w celu osiągnięcia zgodności;  
9) inne dane uzyskane w ramach inspekcji.  
8. Z przeprowadzonych inspekcji w zakresie zawartości siarki w paliwie żeglugowym dyrektor urzędu morskiego  
sporządza corocznie sprawozdanie, które przekazuje  do dnia 30 kwietnia następnego roku Prezesowi Urzędu  Ochrony 
Konkurencji i Konsumentów.  
9. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 8, zawiera w szczególności informacje o:  
1) całkowitej liczbie przebadanych próbek paliwa żeglugowego z podziałem na rodzaje pali wa żeglugowego;  
2) każdorazowo użytej do badania ilości paliwa żeglugowego i wyliczonej średniej zawartości siarki;  
3) liczbie inspekcji przeprowadzonych na statkach;  
4) średniej zawartości siarki w paliwach żeglugowych stosowanych na obszarze właściwości dyrektora urzędu  mor-
skiego, obliczonej na podstawie przeprowadzonych badań oraz przekazanych przez dostawców paliwa  informacji.  
10. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej zapewnia przekazanie Komisji Europejskiej informacji,  o któ-
rych mowa w art. 7  decyzji 2015/253, do dnia 30 czerwca każdego roku.  
Art. 13h. Dyrektor urzędu morskiego może wyrazić zgodę, aby węglowodory wydobywane przez platformę lub 
urządzenie wiertnicze były używane jako paliwo, jeżeli będą one używane wyłącznie przez tę platformę lub to urządzenie 
wiertnicze.  
Art. 13i.28) Podmiot, który nakłada lub usuwa szkodliwe pokrycia przeciwporostowe, ma obowiązek zapewnić, aby 
odpady powstałe podczas prac zostały zebrane i  poddane procesom przetwarzania zgodnie z  ustawą z  dnia 14  grudnia 
2012  r. o odpadach (Dz.  U. z 2020 r. poz.  797 i 875). 
                                                           
28) W brzmieniu ustalonym przez ar t. 1 pkt  14 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 1955  
 
Art. 13j. 1. Dyrektor urzędu morskiego przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej:  
1) informację o  udzieleniu pozwolenia na przeprowadzenie testów metod redukcji emisji;  
2) wyniki testów metod redukcji emisji;  
3) informację o  niemożności nabycia przez kapitana statku paliwa żeglugowego o  zawartości siarki dopuszczalnej na 
danym obszarze morskim.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej:  
1) informację, o  której mowa  w ust. 1 pkt 1 – w terminie 6  miesięcy przed dniem rozpoczęcia testów metod redukcji 
emisji;  
2) wyniki, o  których mowa  w ust. 1 pkt 2 – w terminie 6  miesięcy od dnia zakończenia testów metod redukcji emisji;  
3) informację, o której mowa  w ust. 1 pkt 3 – niezwłocznie po jej otrzymaniu.  
Art. 13k. Dyrektor urzędu morskiego wykonuje zadanie, o którym mowa w art. 19 ust. 3 rozporządzenia  2015/757.  
Art. 13l. Raport, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2015/757, przedkłada się dyrektorowi urzędu  mor-
skiego właściwemu dla portu macierzystego statku.  
Art. 13m.  1. Dyrektor urzędu morskiego wykonuje zadania kontrolne państwa portu, o których mowa w art. 11  roz-
porządzenia 1257/2013.  
2. Dyrektor urzędu morskiego właściwy  ze względu na port macierzysty statku wykonuje zadania organu administr a-
cji, o których mowa w przepisach rozporządzenia 1257/2013.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie, o którym  mowa 
w art. 21 ust.  1 rozporządzenia 1257/2013.  
Art. 14. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w  porozumieniu z  zainteresowanymi ministrami, może 
określać, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe przepisy w  zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może, w  drodze rozporządzenia, wprowadzić do stosowania z a-
lecenia uchwalone przez Międzynarodową Organizację Morską lub Komisję Ochrony Środowiska Morskiego Morza 
Bałtyckiego, zwaną dalej „Komisją Helsińsk ą”, mając na względzie właściwą implementację międzynarodowych przep i-
sów w  zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza przez statki.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może,  w drodze rozporządzenia, uznać za obowiązujące przep i-
sy techniczne  w zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza, dotyczące projektowania, konstrukcji i  wyposażenia sta t-
ków, wydane dla:  
1) statków klasyfikowanych przez polską instytucję klasyfikacyjną – przez tę instytucję;  
2) statków o  przynależności polskiej, będących  w klasyfikacji zagranicznych instytucji klasyfikacyjnych – przez te 
instytucje.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, rodzaje przeglądów i  inspekcji 
oraz sposób, zakres i  terminy ich przeprowadzania, sposób wy dawania i  potwierdzania oraz wzory międzynarodowych 
świadectw, o  których mowa  w art. 8, w zakresie ochrony morza przed zanieczyszczaniem przez statki, z  uwzględnieniem 
przepisów międzynarodowych oraz przepisów prawa Unii Europejskiej w  zakre sie przeprowadz ania inspekcji i przegl ą-
dów na statkach.  
Rozdział 3  
Zatapianie ze statków odpadów i  innych substancji  
Art. 15. Do zatapiania odpadów i  innych substancji ze statków stosuje się postanowienia Konwencji o  zatapianiu, 
a na Morzu Bałtyckim również postanowienia  Konwencji Helsińskiej 1992.  
Art. 16. 1. Zabrania się zatapiania odpadów lub innych substancji, z  wyjątkiem przypadków określonych w Kon-
wencji Helsińskiej 1992:  
1) statkom o  polskiej przynależno ści – na obszarze Morza Bałtyckiego;  
2) statkom o  obcej przyna leżności – na polskich obszarach morskich.  
2. Zabrania się na terytorium Polski ładowania na statki, bez względu na ich przynależność, odpadów lub innych 
substancji przeznaczonych do zatapiania na obszarze Morza Bałtyckiego.  
3. Nie zabrania się usuwania do morza urobku z  pogłębiania dna, jeżeli zostanie ono dokonane zgodnie z postan o-
wieniami Konwencji Helsińskiej 1992  – pod warunkiem uzyskania odpowiedniego zezwolenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 1955  
 
Art. 17. 1. Zabrania się zatapiania w  morzu, ze statków o  polskiej przynależności, odpadów lub innych substancji, 
wymienionych w  załączniku I  do Konwencji o  zatapianiu, z  wyjątkiem przypadków określonych  w art. V ust. 1 Konwe n-
cji i stosownie do jego postanowień.  
2. Zabrania się ładowania na terytorium Polski na statki, bez względu na ich przynależność, odpadów lub substancji, 
o których mowa  w ust. 1, z przeznaczeniem do zatopienia ich w  morzu, z  wyjątkiem przypadków określonych  w art. V ust. 2 
Konwencji o  zatapian iu oraz stosownie do jego postanowień i  na podstawie przewidzianego tam zezwolenia.  
3. Nie zabrania się zatapiania w  morzu ze statków o  polskiej przynależności lub ładowania na terytorium Polski na 
statki, bez względu na ich przynależność, z  przeznaczeniem  do zatopienia w  morzu, odpadów lub innych substancji, w y-
mienionych w  załączniku II do Konwencji o  zatapianiu, jeżeli uzyskano na to zezwolenie specjalne, a  wszelkich odpadów 
lub substancji innych niż wymienione w  załącznikach I  i II do tej Konwencji – jeżeli uzyskano na to zezwolenie ogólne.  
Art. 18. 1. Zezwolenia, o  których mowa  w art. 16 ust.  3 i art. 17 ust.  2 i 3, wydaje dyrektor urzędu morskiego statkom:  
1) ładowanym na terytorium Polski;  
2) o polskiej przynależności.  
2.24) Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w  porozumieniu z  ministrem właściwym  do spraw klimatu 
oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, szczegóło we warunki, niezbędne dane 
oraz tryb wydawania zezwoleń, o  których mowa  w ust. 1, z uwzględnieniem przepisów Konwencji Helsińskiej 199 2 oraz 
Konwencji o  zatapianiu.  
3. Dyrektor urzędu morskiego może uzależnić wydanie zezwoleń, o  których mowa  w ust. 1, od p rzedłożenia przez 
wnioskodawcę zezwoleń wymaganych na podstawie odrębnych przepisów lub innych dodatkowych dokumentów albo 
wyników ekspertyz.  
4. Zezwolenia,  o których mowa  w ust. 1, powinny określać w  szczególności:  
1) rodzaj zezwolenia;  
2) numer zezwoleni a według kolejności jego wydania w  danym roku;  
3) okres ważności zezwolenia;  
4) rodzaj usuwanej do morza lub zatapianej w  nim substancji oraz jej ilość;  
5) współrzędne geograficzne miejsca usunięcia do morza urobku bądź zatopienia w  nim odpadów lub innych substancji;  
6) rodzaj wymaganego opakowania zatapianych w  morzu odpadów lub innych substancji;  
7) sposób zatapiania w  morzu odpadów lub innych substancji;  
8) sposób powiadamiania o  zamierzonych terminach usunięcia do morza urobku z  pogłębiania dna oraz zat apiania w  morzu  
odpadów lub innych substancji oraz o  fakcie zakończenia tych operacji.  
Art. 19. Dyrektor urzędu morskiego, na podstawie zawiadomienia dokonanego przez kapitana statku, zgłasza dok o-
nanie zatopienia:  
1) w przypadkach określonych w  Konwencji Helsińskiej 1992  – Komisji Helsińskiej;  
2) w przypadkach określonych  w art. V Konwencji o  zatapianiu – Międzynarodowej Organizacji Morskiej.  
Art. 20. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej składa właściwym organizacjom międzynarodowym okres o-
we informacje o  wydanych zezwoleniach oraz dokonanych, na ich podstawie, zatopieniach.  
Rozdział 3a29) 
Postępowanie z  wodami balastowymi i  osadami  
Art. 20a. Przepisów dotyczących postępowania z  wodami balastowymi i  osadami nie stosuje się do statków wymi e-
nionych w  art. 3 ust. 2 Konwencji BWM.  
Art. 20b. 1. Zabroniony jest zrzut do morza wód balastowych niespełniających wymogów Konwencji BWM oraz 
osadów, z  uwzględnieniem art.  20c. 
                                                           
29) Rozdział dodany przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 1955  
 
2. W przypadku statku wskazanego w  prawidle A -5 załącznika do Konwencji BWM, jeżeli:  
1) cechy konstrukcyjne tego statku nie pozwalają na zastosowanie wymagań określonych w  Konwencji BWM,  
2) jest to uzasadnione ze względu na rejon lub warunki żeglugi  
– możliwe jest, na wniosek armatora złożony do dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względ u na port macierzysty 
statku, zwolnienie tego statku z  obowiązku spełniania wymagań określonych w  Konwencji BWM i  wyrażenie zgody na 
zastosowanie rozwiązań równoważnych z  wymaganiami Konwencji BWM, określonych w  przepisach wydanych na po d-
stawie ust.  7. 
3. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 2, zawiera:  
1) podstawowe dane o  statku i  armatorze:  
a) nazwę i  numer indentyfikacyjny statku,  
b) nazwę portu macierzystego statku,  
c) pojemność brutto GT, długość kadłuba [m],  
d) pojemność balastową statku [m3] (w odniesieniu  do wszelkich zbiorników, przestrzeni lub przedziałów na statku 
używanych dla przewozu, załadunku lub zrzutu wód balastowych),  
e) nazwę armatora;  
2) informację o  przyczynie wnioskowania o  zwolnienie;  
3) informację na temat przewidywanych obszarów żeglugi;  
4) informację o  rozwiązaniach równoważnych z  wymaganiami Konwencji BWM, które zostaną wdrożone na statku.  
4. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 2, dołącza się:  
1) kopię planu postępowania z  wodami balastowymi;  
2) kopię książki zapisów balastowych.  
5. Zwolnie nie statku z  obowiązku spełniania wymagań określonych w  Konwencji BWM i  wyrażenie zgody na zast o-
sowanie rozwiązań równoważnych z  wymaganiami Konwencji BWM, określonych w  przepisach wydanych na podstawie 
ust. 7, lub odmowa wydania zwolnienia i  wyrażenia zgo dy następuje w  drodze decyzji właściwego dyrektora urzędu mo r-
skiego.  
6. Statek, który został zwolniony z  wymagań określonych w  Konwencji BWM i  który otrzymał zgodę na zastosow a-
nie rozwiązań równoważnych z  wymaganiami Konwencji BWM, otrzymuje odpowiedni wpi s w książce zapisów balast o-
wych.  
7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, rozwiązania równoważne 
z wymaganiami Konwencji BWM dla statków wskazanych w  prawidle A -5 załącznika do Konwencji BWM, mając na 
uwadze potrz ebę zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony środowiska morskiego.  
8. Za udzielenie zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 2, pobiera się opłatę  określoną w  załączniku nr  2 do ustawy.  
9. Opłata, o  której mowa w  ust. 8, stanowi dochód bud żetu pa ństwa.  
Art. 20c. Do statków uprawiających żeglugę wyłącznie pomiędzy portami Morza Bałtyckiego nie ma zastosowania 
prawidło D -1 załącznika do Konwencji BWM.  
Art. 20d. 1. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku na wniosek armatora złożony w  formie 
pisemnej może, w  drodze decyzji, udzielić statkowi podróżującemu pomiędzy określonymi portami lub miejscami lub 
statkowi eksploatowanemu wyłącznie pomiędzy określonymi portami lub miejsc ami zwolnienia, o  którym mowa w pra-
widle A -4 załącznika do Konwencji BWM.  
2. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, zawiera:  
1) podstawowe dane o  statku i  armatorze:  
a) nazwę i  numer identyfikacyjny statku,  
b) nazwę portu macierzystego statku,  
c) pojemność brutto GT,  
d) nazwę armatora,  
e) znak wywoławczy statku;  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 1955  
 
2) informacje o  stoso wanej metodzie postępowania z  wodami balastowymi, w  tym informacje o  systemie obróbki wód 
balastowych, jeżeli został zainstalowany;  
3) informację o  terminie, na jaki wymagane jest zwolnienie (od MM -RRRR do MM -RRRR);  
4) informację o  przyczynie wnioskowania o zwolnienie;  
5) informację o  trasie objętej zwolnieniem (podanie nazwy portu/portów, w  których pobierane będą wody balastowe , 
oraz nazwy portu, gdzie zrzucane będą wody balastowe);  
6) datę oraz godzinę rozpoczęcia i  zakończenia podróży – w przypadku jedno razowej podróży;  
7) informację o  częstotliwości rejsów, regularności oraz przewidywanych ilościach wód balastowych, które będą zrz u-
cane w  okresie zwolnienia – w przypadku wielokrotnych podróży;  
8) przewidywany czas oraz daty rozpoczęcia i  zakończenia rejsó w; 
9) informację o  wszystkich portach, które statek planuje odwiedzić w  okresie zwolnienia, poza portami objętymi zwo l-
nieniem;  
10) informację na temat przewidywanej łącznej liczby podróży oraz ilości wód balastowych, które zostaną zrzucone 
w ciągu okresu t rwania zwolnienia – w przypadku wielokrotnych podróży.  
3. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, dołącza się:  
1) kopię planu postępowania z  wodami balastowymi;  
2) kopię książki zapisów balastowych;  
3) informację z  internetowego narzędzia wspomagania decyzji, o którym mowa w  ust. 9, o poziomie ryzyka introdukcji 
szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów w  związku z  usunięciem w  polskich obszarach morskich wód b a-
lastowych ze statku, którego dotyczy zwolnienie, lub dane niezbędne do oceny poziomu ryzyka za pom ocą intern e-
towego narzędzia wspomagania decyzji w  przypadku ich braku w  internetowym narzędziu.  
4. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego 
oświadczenia. Składający wniosek zamieszcza w  nim kla uzulę następującej treści:   
„Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.   
Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o  odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.  
5. Decyzja, o  której mowa w  ust. 1, jest wydawana po zasięgnięciu opinii o  wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, właś -
ciwych dla portu zawinięcia statku organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej i  regionalnego dyrektora ochrony środowiska  
oraz na podstawie oceny poziomu ryzyka introdukcji szkodliwych or ganizmów wodnych lub patogenów w  związku 
z usunięciem w  polskich obszarach morskich wód balastowych ze statku, którego dotyczy zwolnienie.  
6. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydają w  terminie 14  dni opinię w  zakresie zagrożeń sanitarno -epidemio -
logicznych  wynikających z  usunięcia wód balastowych statku, którego dotyczy zwolnienie.  
7. Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje w  terminie 14  dni opinię w  zakresie zagrożenia dla środowiska 
wynikającego z  usunięcia wód balastowych statku, którego dot yczy zwolnienie, o  którym mowa w  ust. 1. 
8. Organy, o  których mowa w  ust. 5, wydają negatywną opinię w  przypadku stwierdzenia, że usunięcie wód balast o-
wych ze statku, którego dotyczy zwolnienie, może spowodować zagrożenie sanitarno -epidemiologiczne lub za grożenie 
inwazją gatunków obcych w  polskich obszarach morskich.  
9. Poziom ryzyka introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów, o  którym mowa w  ust. 5, ustala się 
za pomocą internetowego narzędzia wspomagania decyzji opracowanego przez Komisję O chrony Środowiska Morza 
Bałtyckiego (HELCOM) i  Komisję Ochrony Środowiska Morskiego Obszaru Północno -Wschodniego Atlantyku (OSPAR ) 
w ramach „Wspólnej Zharmonizowanej Procedury dla państw -Stron HELCOM i  OSPAR w  zakresie udzielania zwolnień 
w ramach Międzyna rodowej konwencji o  kontroli i  postępowaniu ze statkowymi wodami balastowymi i  osadami, 
Prawidło  A-4”. 
10. Dyrektor urzędu morskiego wydaje decyzję o  udzieleniu zwolnienia, o  której mowa w  ust. 1, w przypadku p o-
ziomu ryzyka introdukcji szkodliwych organizm ów wodnych lub patogenów, o  którym mowa w  ust. 5, ustalonego jako 
„niski”.  
11. Dyrektor urzędu morskiego odmawia udzielenia zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 1, jeżeli poziom ryzyka 
introdukcji szkodliwych organizmów wodnych lub patogenów, o  którym mowa w  ust. 5, jest ustalony jako „wysoki” albo 
„średni”, lub na podstawie negatywnej opinii przynajmniej jednego z  organów, o  których mowa w  ust. 5. 
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 1955  
 
12. Za udzielenie zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 1, pobiera się opłatę  określoną w  załączniku nr  2 do ustawy.  
13. Opłata, o  której mowa w  ust. 12, stanowi dochód bud żetu pa ństwa.  
14. Dyrektor urzędu morskiego dokonuje wpisu o  udzielonym zwolnieniu, o  którym mowa w  ust. 1, do książki zap i-
sów balastowych statku.  
15. Kopię decyzji, o  której mowa w  ust. 1, dyrektor właściwego urzędu morskiego niezwłocznie doręcza ministrowi 
właściwemu do spraw gospodarki morskiej.  
16. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej niezwłocznie przekazuje informację o  udzielonym zwolnieniu, 
o którym mowa w  ust. 1: 
1) władzom państwa b andery statku;  
2) państwom -stronom Konwencji Helsińskiej 1992 i  OSPAR;  
3) Międzynarodowej Organizacji Morskiej.  
17. Dyrektor urzędu morskiego, który udzielił zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 1, cofa je, w  drodze decyzji:  
1) w przypadku gdy statek przestał  spełniać warunki, o  których mowa w  prawidle A -4 załącznika do Konwencji BWM, 
lub 
2) na wniosek organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej lub Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w przy-
padku stwierdzenia przez te organy, że stan wód morskich może spowo dować zagrożenie sanitarno -epidemio -
logiczne lub zagrożenie dla środowiska, w  przypadku ich pobrania i  zrzutu jako wody balastowe przez statek.  
18. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, wzór wniosku o  udzielenie 
zwolnienia, o  którym mowa w  ust. 1, kierując się potrzebą zapewnienia kompletności i  przejrzystości informacji.  
Art. 20e. 1. Podmiot, który dokonuje czyszczenia lub naprawy zbiorników wód balastowych, ma obowiązek zape w-
nić urządzenia do odbioru osadów pows tających podczas czyszczenia lub naprawy zbiorników, spełniające potrzeby korzys -
tających  z nich statków w  zakresie wydajności oraz zapewnienia, że działanie tych urządzeń nie powoduje bezpodsta w-
nych opóźnień statków, a  także, że osady usuwane są w  sposób bezpieczny dla środowiska, zdrowia ludzkiego, mienia 
oraz zasobów.  
2. Odpady powstałe podczas czyszczenia lub naprawy zbiorników wód balastowych są zbierane i  poddawane proc e-
som przetwarzania zgodnie z  ustawą z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
Art. 20f. 1. Kapitan statku przed zawinięciem do portu znajdującego się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest 
obowiązany do przekazania kapitanowi tego portu informacji na temat aktualnej ilości wód balastowych na statku oraz 
przeprowadzonych operacji balast owych na statku.  
2. Informacje, o  których mowa w  ust. 1, przekazywane są nie później niż na 24  godziny przed zawinięciem statku do 
portu za pomocą systemu kontrolno -informacyjnego dla portów polskich (PHICS) na formularzu, którego wzór określają 
przepisy wydane na podstawie ust.  3. 
3. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, wzór formularza dotyczącego 
przekazywania informacji, o  których mowa w  ust. 1, kierując się koniecznością ujednolicenia zakresu przekazywanych 
informacji oraz potrzebą zapewnienia kontroli w  odniesieniu do operacji balastowych na statkach przebywających 
w polskich obszarach morskich.  
4. W przypadku gdy podróż statku trwa krócej niż 24  godziny, informacje, o  których mowa w  ust. 1, są przekazyw a-
ne nie później niż w  chwili opuszczenia przez statek portu poprzedniego.  
5. Jeżeli port przeznaczenia nie jest znany lub zmienia się podczas podróży, informacje są przekazywane niezwłoc z-
nie po uzyskaniu informacji o  porcie przeznaczenia.  
Rozdział 4  
Zwalczanie  zanieczyszczeń morza i  współpraca międzynarodowa w  tym zakresie  
Art. 21. 1. Dyrektor urzędu morskiego, do którego wpłynie meldunek lub sprawozdanie, o  których mowa  w art. 11, 
albo który otrzyma z  innego źródła wiadomość o  zanieczyszczeniu lub zagrożeniu z anieczyszczeniem polskich obszarów 
morskich, jest obowiązany:  
1) dokonać oceny faktycznej sytuacji w  celu ustalenia rodzaju i  stopnia zanieczyszczenia morza lub zagrożenia zani e-
czyszczeniem;  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 1955  
 
2) w razie potrzeby zarządzić i  podjąć odpowiednie działania;  
3) niezwłocznie poinformować właściwe organy innych państw stron Konwencji Helsińskiej 1992  o istniejącej sytuacji 
i podjętej lub zamierzonej akcji, jeżeli rozlew przemieszcza się lub może przemieścić się do obszaru morskiego tych 
państw.  
2. W przypadku zanie czyszczenia lub zagrożenia zanieczyszczeniem polskiego obszaru morskiego, dyrektor urzędu 
morskiego może nakazać kapitanowi:  
1) opuszczenie polskich obszarów morskich przez statek;  
2) przeholowanie, ratowanie statku lub przeprowadzenie niezbędnych napraw;  
3) wyładowanie we właściwym miejscu szkodliwych substancji;  
4) skierowanie statku do miejsca schronienia.  
Art. 22. 1. Dyrektor urzędu morskiego, w  celu zwalczania zanieczyszczenia na polskich obszarach morskich, może 
bezpośrednio zwrócić się o  pomoc do wła ściwych organów innych państw stron Konwencji Helsińskiej 1992, przede 
wszystkim tych, które mogą zostać również dotknięte skutkami zanieczyszczenia.  
2. Dyrektor urzędu morskiego, wezwany do udzielenia pomocy przez organ innego państwa strony Konwencji He l-
sińskiej 1992, ma obowiązek podjąć starania w  celu udzielenia takiej pomocy.  
3. W przypadkach przewidzianych  w ust. 1 i 2 dyrektor urzędu morskiego powiadamia Komisję Helsińską o  podję-
tych działaniach.  
Art. 23. 1. Dyrektor urzędu morskiego, który otrzyma w iadomość o  zanieczyszczeniu na obszarze Morza Bałtycki e-
go, mogącym stanowić poważną groźbę dla środowiska tego obszaru lub związanych z  tym interesów jakiegokolwiek 
państwa strony Konwencji Helsińskiej 1992, po sprawdzeniu, przekazuje niezwłocznie wszystki e odpowiednie informacje 
właściwym organom państwa, które może być zagrożone skutkiem zanieczyszczenia, łącznie z  informacją o  zamierzonych 
lub podjętych działaniach, a  w odniesieniu do wypadku dotyczącego statku, przekazuje te informacje również właściw e-
mu organowi państwa przynależności statku.  
2. Przesyłanie, do właściwych organów zainteresowanych państw stron Konwencji Helsińskiej 1992, informacji, 
o których mowa  w ust. 1, ponawia się do czasu uzyskania zawiadomienia o  podjętych przez te państwa działaniach.  
3. Jeżeli rozmiar zanieczyszczenia to uzasadnia, dyrektor urzędu morskiego przekazuje informacje, o  których mowa  
w ust. 1, Międzynarodowej Organizacji Morskiej.  
Art. 23a. Zadania w  zakresie zwalczania zagrożeń i  zanieczyszczeń na morzu wykonuj e Morska Służba Poszukiw a-
nia i Ratownictwa, określona przepisami ustawy z  dnia 18  sierpnia 2011  r. o bezpieczeństwie morskim.  
Art. 23b.30) 1. Podmiot zarz ądzający portem lub przystani ą morsk ą oraz podmiot prowadz ący dzia łalność i użytkuj ący 
nabrze że w grani cach portu morskiego lub przystani morskiej, którego dzia łalność może powodowa ć zagro żenie zani e-
czyszczenia wód portowych, jest obowi ązany do opracowania i  aktualizacji planów zwalczania zagro żeń i zanieczyszcze ń 
wód portowych.  
2. Plany, o  których mowa w ust. 1, podlegają uzgodnieniu z  dyrektorem Morskiej Służby Poszukiwania i Ratowni c-
twa oraz właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.  
3. Uzgodnione plany, o  których mowa w  ust. 1, zatwierdza, w  drodze decyzji, dyrektor urzędu morskiego  właściwy 
dla obszaru położenia portu. Dyrektor urzędu morskiego prowadzi ewidencję tych planów.  
4. W portach wojennych plany, o  których mowa w  ust. 1, są opracowywane, aktualizowane i  uzgadniane przez 
komendanta portu wojennego.  
5. Kompetencje dyrektora urzędu morskiego, o  którym mowa w  ust. 3, w stosunku do planów, o  których mowa w  ust. 4, 
wykonuje Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych.  
6. Na pisemny wniosek podmiotu prowadzącego działalność i  użytkującego nabrzeże w  granicach portu morskiego 
lub przy stani morskiej, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla obszaru położenia portu lub przystani morskiej może 
udzielić, w  drodze decyzji, zwolnienia z  obowiązku opracowania planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń wód port o-
wych.  
                                                           
30) Dodany przez art.  1 pkt  16 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2; wszedł w życie z dniem 10 grudnia 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 1955  
 
7. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 6, zawiera:  
1) nazwę albo imię i  nazwisko wnioskodawcy;  
2) siedzibę i  adres albo miejsce zamieszkania i  adres wnioskodawcy;  
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy oraz numer identyfikacyjny w  krajowym rejestrze urzędowym 
podmiotów gospod arki narodowej (REGON) lub numer w  Centralnej Ewidencji i  Informacji o Działalności Gosp o-
darczej (CEIDG), jeżeli zostały nadane.  
8. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 6, dołącza się:  
1) dokument nabycia lub użytkowania nieruchomości;  
2) kopię mapy zasadnicze j z zaznaczonym obrysem działki lub działek oraz nabrzeża, na których użytkownik portu lub 
przystani morskiej prowadzi działalność;  
3) informację o  stosowanych rozwiązaniach chroniących środowisko.  
9. W przypadku każdej zmiany w  zakresie działalności podmi otu prowadzącego działalność i  użytkującego nabrzeże 
w granicach portu morskiego lub przystani morskiej, podmiot ten obowiązany jest poinformować o  tych zmianach w  terminie  
7 dni od ich wystąpienia dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru położeni a portu lub przystani morskiej.  
10. Jeżeli zmiana zakresu działalności podmiotu prowadzącego działalność i  użytkującego nabrzeże w granicach po r-
tu morskiego lub przystani morskiej powoduje zagrożenie zanieczyszczenia wód portowych, dyrektor urzędu morskieg o 
właściwy dla obszaru położenia portu lub przystani morskiej, w  terminie 7  dni od otrzymania informacji o  zmianie, 
o której mowa w  ust. 9, w drodze decyzji, cofa zwolnienie, o  którym mowa w  ust. 6, określając termin na sporządzenie 
planu zwalczania zagroż eń i zanieczyszczeń wód portowych przez ten podmiot.  
11. Termin na opracowanie przez podmiot, o  którym mowa w  ust. 9, planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń 
wód portowych nie może być krótszy niż 14  dni. 
12. Kopię decyzji, o  której mowa w  ust. 6 oraz w  ust. 10, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla obszaru położenia 
portu lub przystani morskiej przekazuje podmiotowi zarządzającemu portem lub przystanią morską, w  granicach których 
podmiot prowadzi działalność i  użytkuje nabrzeże.  
13. Przepisu ust.  1 nie stosuje się do podmiotu prowadz ącego dzia łalność i użytkuj ącego nabrze że w granicach portu 
morskiego lub przystani morskiej, w  przypadku gdy zagro żenia i  działania zwi ązane z  likwidacj ą zanieczyszcze ń wynik a-
jących z  działalności tego podmiotu zostały uj ęte w planie zwalczania zagro żeń i zanieczyszcze ń wód portowych oprac o-
wanym przez podmiot zarz ądzający portem lub przystani ą morsk ą, na terenie których prowadzona jest działalność 
i użytkowane jest nabrzeże.  
Art. 24. 1. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzeni a, określi:  
1) sposób organizacji zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu, w tym sposób łagodzenia negatywnych  skutków 
dla flory i fauny w granicach obszarów morskich, z uwzględnieniem opieki nad zaolejonymi zwierzętami,  
2) jednostki organizacyjne ws półdziałające w  zakresie zwalczania zagrożeń na morzu z  Morską Służbą Poszukiwania 
i Ratownictwa,  
3) podmiot właściwy do opracowania krajowego planu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń środowiska  morskiego, 
elementy składowe oraz sposób opracowania, konsu ltowania i ogłaszania tego planu,  
4) zadania organów administracji morskiej w  zakresie funkcjonowania systemu zwalczania zanieczyszczeń na morzu,  
5) zadania i  uprawnienia Morskiej Służby Poszukiwania i  Ratownictwa w  organizowaniu i  koordynowaniu akcji zwa l-
czania zagrożeń lub zanieczyszczeń na morzu,  
6) zasady  i sposób udostępniania w  ramach współpracy międzynarodowej informacji o  gotowości do zwalczania zagr o-
żeń i  zanieczyszczeń środowiska morskiego,  
mając na względzie celowość i  sprawność działań na rzecz ochrony środowisk a morskiego, a  także zgodność z postan o-
wieniami konwencji i  umów międzynarodowych oraz zaleceń organizacji międzynarodowych w  tym zakresie.  
2. Dyrektor urzędu morskiego może zlecić wykonanie czynności, określonych  w art. 21 ust. 1 pkt 3 oraz w art. 22 
i 23, kierownikowi jednostki organizacyjnej, biorącej udział w  zwalczaniu zanieczyszczeń.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 1955  
 
Art. 25. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może wydać decyzję o  zastosowaniu na polskich obsz a-
rach morskich, w  stosunku do statków o  polskiej przynależności, niezbędnych środków, łącznie z  zatopieniem lub znis z-
czeniem statku, w  celu zapobieżenia, ograniczenia lub usunięcia poważnego i  bezpośredniego niebezpieczeństwa groż ą-
cego polskim wybrzeżom lub związanym z  nimi interesom, powstałego na skutek zanieczyszczenia lub zagrożenia zani e-
czyszczeniem morza.  
2. W sytuacji, o  której mowa  w ust. 1, do obcych statków znajdujących się na polskich obszarach morskich stosuje się  
odpowiednio postanowienia Międzynarodowej konwencji dotyczącej interwenc ji na morzu pełnym w  razie zanieczys z-
czenia olejami, sporządzonej w  Brukseli dnia 29  listopada 1969  r. (Dz. U. z 1976  r. poz. 207), oraz uzupełniającego ją 
Protokołu dotyczącego interwencji na morzu pełnym w  razie zanieczyszczenia morza substancjami innymi  niż olej, sp o-
rządzonego w  Londynie dnia 2  listopada 1973  r. (Dz. U. z 1984  r. poz. 116).  
Rozdział 5  
Nadzór nad statkami  
Art. 26. Dyrektor urzędu morskiego może:  
1) w stosunku do statku o  przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL, Konwencji Helsińs kiej 1992 lub 
Konwencji BWM:31) 
a)32) przeprowadzić, na statku w  porcie lub bazie przeładunkowej na morzu, inspekcje w  zakresie i  trybie przewidzi a-
nym w  art. 28 oraz kontrole książek zapisów olejowych, ładunkowych, odpadów powstających na statku, zap i-
sów bal astowych oraz zapisów o  każdorazowym przejściu na zasilanie paliwem innym niż aktualnie używane, 
w celu ustalenia, czy ze statku nie dokonano zanieczyszcz enia, z naruszeniem postanowień tych konwencji; w y-
niki inspekcji ujmuje się w  sprawozdaniu, które prze kazuje się kapitanowi statku,  
b)32)  odmówić statkowi o  obcej przynależności zezwolenia na wejście do portu lub do  bazy przeładunkowej na morzu  
albo podjąć dział ania zapewniające, że  uprawianie żeglugi tym statkiem nie będzie stanowiło istotnego zagroż e-
nia dla środowiska morskiego, jeżeli statek nie odpowiada wymaganiom określonym w  tych konwencjach; 
o odmowie dyrektor urzędu morskiego powiadamia konsula lub przed stawiciela dyplomatycznego państwa przy -
należności statku, a  gdy jest to  niemożliwe – inny właściwy organ tego państwa,  
c) odmówić statkowi zezwolenia na opuszczenie portu do czasu doprowadzenia tego statku do należytego stanu 
technicznego, jeżeli istnieją  podstawy do podejrzenia, że stan tego statku lub jego wyposażenia w  istotny sposób 
odbiega od stanu stwierdzonego w  posiadanych świadectwach lub gdy statek nie posiada ważnych świadectw;  
dyrektor tego urzędu może jednak zezwolić takiemu statkowi na opuszczenie portu w  celu przejścia do najbli ż-
szej stoczni remontowej;  
2) w stosunku do statków o  polskiej przynależności, niezależnie od zastosowania środków przewidzianych  w pkt 1 lit. a i c, 
także odmówić dopuszczenia statku do żeglugi lub cofnąć świadec twa, jeżeli statek nie spełnia wymagań przew i-
dzianych w  przepisach ustawy;  
3) w stosunku do statków o  przynależności do obcego państwa niebędącego stroną Konwencji MARPOL lub Konwe n-
cji BWM:33) 
a)34) przeprowadzić inspekcję statku w  celu sprawdzenia, czy stan  statku odpowiada wymaganiom określonym w  tych 
konwencjach; w  razie stwierdzenia, że stan statku nie odpowiada tym wymaganiom, a  uprawianie żeglugi tym 
statkiem stanowi istotne zagrożenie dla środowiska morskiego, może odmówić statkowi zezwolenia na wejści e 
do portu lub do bazy przeładunkowej,  
b) jeżeli inspekcja jest przeprowadzona w  porcie lub bazie przeładunkowej, dyrektor urzędu morskiego może  
zarządzić dokonanie na statku odpowiednich napraw albo opuszczenie portu lub bazy przeładunkowej.  
Art. 27. Dyrektor urzędu morskiego może:  
1) zażądać od statku przepływającego przez polskie obszary morskie informacji dotyczących identyfikacji, portu rej e-
stracji, ostatniego i  następnego portu zawinięcia oraz innych niezbędnych informacji, w  razie uzasadnionego pode j-
rzenia, że statek płynąc przez te obszary naruszył przepisy ustawy, powodując zanieczyszczenie lub zagrożenie z a-
nieczyszczeniem;  
                                                           
31) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  17 lit.  a tiret pierwsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
32) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  17 lit.  a tiret drugie ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
33) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  17 lit.  b tiret pierwsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
34) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  17 lit.  b tiret drugie ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 1955  
 
2) przeprowadzić inspekcję statku przepływającego przez polskie obszary morskie,  w razie:  
a) uzasadnionego podejrzenia, że nar uszył przepisy ustawy wskutek zrzutu powodującego lub grożącego znacznym 
zanieczyszczeniem  morza,  
b) odmowy udzielenia informacji, o  których mowa  w pkt 1, lub jeżeli informacja podana przez statek jest w  sposób 
oczywisty różna od stanu faktycznego, a  okoli czności sprawy uzasadniają taką inspekcję.  
Art. 28. 1.35) Inspekcja statku o  przynależności do państwa strony Konwencji MARPOL lub Konwencji BWM ogr a-
nicza się do sprawdzenia świadectw i  innych dokumentów przewidzianych w  tych konwencjach.  
2. Inspekcja może być rozszerzona po sprawdzeniu dokumentów,  o których mowa  w ust. 1, wyłącznie gdy:  
1) istnieje uzasadnione podejrzenie, że stan statku lub jego wyposażenie odbiega w  istotny sposób od stanu stwierdz o-
nego w  jego dokumentach;  
2)36) treść dokumentów nie jest wystarczająca do potwierdzenia lub sprawdzenia podejrzanego naruszenia;  
3) statek nie posiada ważnych świadectw z  załącznikami ; 
4)37) na statku nie wdrożono procedur postępowania z  wodami balastowymi i  osadami wymaganych Konwencją BWM.  
3. Inspekcja nie może  wpłynąć na nieuzasadnione przetrzymywanie statku w  porcie.  
Art. 28a. 1. Jeżeli przeprowadzona inspekcja potwierdzi, że statek nie przestrzega przepisów ustawy w  zakresie 
zdawania odpadów i  pozostałości ładunkowych do portowych urządzeń odbiorczych, dyrekt or właściwego urzędu mo r-
skiego odmawia zgody na opuszczenie portu przez statek, aż do momentu zdania tych odpadów i  pozostałości ładunk o-
wych.  
1a.38) Jeżeli przeprowadzona inspekcja wykaże, że wody balastowe statku stanowią zagrożenie dla środowiska, 
zdrowia  ludzkiego, zasobów lub mienia, właściwy dyrektor urzędu morskiego zakazuje zrzutu wód balastowych do czasu 
usunięcia zagrożenia.  
2. Jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie, że statek opuścił port nie dopełniając ciążących na nim obowiązków 
w zakresie info rmowania oraz zdawania odpadów i  pozostałości ładunkowych, dyrektor właściwego urzędu morskiego ni e-
zwłocznie informuje o  tym fakcie właściwe władze administracji morskiej w  następnym porcie, do którego zawija statek.  
3.39) Jeżeli dyrektor urzędu morskiego o trzyma informację, że do portu morskiego znajdującego się w  terytorialnym 
zakresie jego działania zmierza statek, który opuścił inny port z  naruszeniem przepisów w  zakresie informowania oraz 
zdawania odpadów i  pozostałości ładun kowych lub był eksploatowany  z naruszeniem postanowień Konwencji BWM, 
zapewnia przeprowadzenie inspekcji tego statku przed udzieleniem pozwolenia na jego wyjście w  morze.  
Rozdział 6  
Zasady postępowania dyrektora urzędu morskiego  
Art. 29. Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany prze prowadzić postępowanie, o  którym mowa w  niniejszym 
rozdziale:  
1) w odniesieniu do statku  o polskiej przynależności:  
a) który spowodował zanieczyszczenie środowiska morskiego lub zagrożenie zanieczyszczeniem, z  naruszeniem 
przepisów ustawy,  
b) na wniosek organu każdego państwa, w  razie podejrzenia naruszenia przepisów ustawy, jeżeli zostały zabezpi e-
czone dowody;  
2) w odniesieniu do statku o  obcej przynależności, przebywającego w  porcie polskim lub bazie przeładunkowej, który 
spowodował zanieczyszczenie śro dowiska morskiego lub zagrożenie zanieczyszczeniem na polskich obszarach mo r-
skich, naruszając przepisy ustawy.  
                                                           
35) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  18 lit.  a ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
36) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  18 lit.  b tiret pierwsze ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
37) Dodany przez art.  1 pkt  18 lit.  b tiret drugie ustawy, o  które j mowa w  odnośniku  2. 
38) Dodany przez art.  1 pkt  19 lit.  a ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
39) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  19 lit.  b ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 1955  
 
Art. 30. Dyrektor urzędu morskiego jest obowiązany przeprowadzić także postępowanie w  odniesieniu do statku 
o obcej przynależności, przebywająceg o w polskim porcie lub bazie przeładunkowej, na wniosek:  
1) organu każdego państwa, w  razie podejrzenia zrzutu przez ten statek poza polskim obszarem morskim, jeżeli zrzut 
ten spowodował lub zagroził zanieczyszczeniem na jego wodach wewnętrz nych, morzu ter ytorialnym lub w wyłąc z-
nej strefie ekonomicznej;  
2)40) organu państwa strony Konwencji MARPOL lub Konwencji BWM w  sprawie zrzutu, o  którym mowa w  pkt 1, nie-
zależnie od miejsca jego dokonania.  
Art. 31. Dyrektor urzędu morskiego wszczyna postępowanie, w  celu zabezpieczenia dowodów, w  odniesieniu do 
statku o  obcej przynależności, który:  
1) przebywa w  porcie polskim lub w  bazie przeładunkowej, jeżeli spowodował zanieczyszczenie lub zagrożenie zani e-
czyszczeniem poza polskimi obszarami morskimi, z  naruszeniem uzna nych norm międzynarodowych;  
2) znajdując się w  polskim morzu terytorialnym lub w  polskich morskich wodach wewnętrznych spowodował zani e-
czyszczenie lub zagrożenie zanieczyszczeniem tego obszaru morza;  
3) przebywając w  polskich obszarach morskich, wskutek za nieczyszczenia w  wyłącznej strefie ekonomicznej, spow o-
dował poważną szkodę lub zagrożenie poważną szkodą dla wybrzeży albo innych istotnych interesów państwa.  
Art. 32. W razie otrzymania wiadomości o:  
1) zanieczyszczeniu morza przez statki,  
2) zatopieniu odpadów lub innych szkodliwych substancji ze statków  
– dyrektor urzędu morskiego powinien niezwłocznie podjąć czynności w  celu wykrycia sprawców i  zabezpieczenia d o-
wodów.  
Art. 33. Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa:  
1) przynależności statku i  każdego innego zainteresowanego państwa o  działaniach i  środkach podjętych zgodnie z  ustawą  
i przekazuje im odpowiednie dokumenty dotyczące tych działań i  środków;  
2) następnego portu zawinięcia statku przepływającego przez polskie  obszary morskie o  podejrzeniu zanieczyszczenia 
lub zagrożenia zanieczyszczeniem środowiska morskiego.  
Art. 34. 1. Dyrektor urzędu morskiego w  toku postępowania:  
1) dopuszcza dowody zgłoszone przez organy innego państwa;  
2) ułatwia udział w  postępowaniu pr zedstawicielom właściwej organizacji międzynarodowej, państwa przynależności 
statku oraz każdego państwa dotkniętego zanieczyszczeniem morza;  
3) w przypadku określonym  w art. 29 pkt 1, może zwrócić się do właściwych organów innego państwa o  pomoc 
w wyjaśni eniu sprawy, jak również rozpatrywać wnioski innych państw w  tym zakresie;  
4) w przypadkach określonych  w art. 29–32, może zatrzymać statek, jednak nie dłużej niż to jest konieczne do celów 
postępowania.  
2. Jeżeli postępowanie wykaże naruszenie postanowień  ustawy, z  zastrzeżeniem  art. 26 pkt 1 lit. c, statek zostanie 
niezwłocznie zwolniony po wpłaceniu kaucji lub złożeniu innego odpowiedniego zabezpieczenia finansowego.  
Art. 34a. Dyrektor urzędu morskiego powiadamia ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, Komisję  Euro-
pejską , EMSA, pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz zainteresowane państwo bandery  o zastosowanych  
sankcjach, o których mowa w art. 20 ust. 2 rozporządzenia 2015/757.  
Art. 34b. 1. W przypadku określonym w art. 20 ust. 3 rozporządzenia 2015/757, dyrektor urzędu morskiego,  
w drodze decyzji, wydaje statkowi o obcej przynależności nakaz opuszczenia portu, o czym powiadamia ministra  właśc i-
wego do spraw gospodarki morskiej, Komisję Europejską, EMSA, pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej  
oraz zainteresowane państwo bandery. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
2. Dyrektor urzędu morskiego, w drodze decyzji, wydaje zakaz wejścia do portu statkowi o obcej przynależności,  
wobec którego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej wydano nakaz opuszczenia  
portu z powodu nieprzechowywania na statku ważnego dokumentu zgodności w rozumieniu art. 3 lit. h rozporządzenia  
2015/757, do czasu przedstawienia tego dokumentu.  
                                                           
40) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  20 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 1955  
 
Art. 34c. Dyrektor urzędu morskiego niezwłocznie przekazuje Prezesowi Wyższego Urzędu Górniczego kopię  
decyzji kończącej postępowanie, o którym mowa w art. 29, jeżeli dotyczy ona zdarzenia związanego z działalnością  
polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub wydobywaniu węglowodorów ze złóż w granicach obszarów morskich  
Rzeczypospolitej Polskiej.  
Art. 35.41) 1. Do postępowania określonego w  przepisach niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio przepisy 
ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks postępowan ia administracyjnego (Dz.  U. z 2020 r. poz. 256, 695 i 1298 ). 
2. W przypadku konieczności natychmiastowego opuszczenia portu przez statek, w  stosunku do którego powzięto 
podejrzenie używania paliwa żeglugowego o  zawartości siarki większej niż dopuszczalna na danym obszarze morskim, 
a znane są już wyniki badania laboratoryjnego próbki paliwa potwierdzające używanie przez ten statek takiego paliwa 
żeglugowego, nie stosuje się przepisów art.  10 § 1, art.  391, art. 392, art. 45, art.  49b, art.  79 i art. 79a ust awy z  dnia 14 czerwca  
1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego.  
3. Decyzję dyrektora urzędu morskiego właściwego dla obszaru położenia portu zawierającą sankcję karną za uż y-
wanie paliwa żeglugowego o  zawartości siarki większej niż dopuszczalna na da nym obszarze morskim doręcza się bezp o-
średnio kapitanowi statku lub jego przedstawicielowi na podstawie art.  39 i art. 40 § 1 lub 2 ustawy z  dnia 14  czerwca 
1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego.  
Rozdział 6a  
Przepisy karne  
Art. 35a. 1.42) Kto usuwa ze statku substancje objęte załącznikami I  (olej) i  II (szkodliwe substancje ciekłe) do Ko n-
wencji MARPOL w  takiej ilości lub takiej postaci, że może to  doprowadzić do pogorszenia jakości wody, zagrażać życiu 
lub zdrowiu wielu osób lub spowodować znis zczenie fauny i  flory morskiej w  znacznych rozmiarach, podlega karze p o-
zbawienia wolności od 3  miesięcy do lat 5.  
2. Jeżeli sprawca czynu określonego  w ust. 1 działa nieumyślnie,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do la t 2. 
Rozdział 7  
Kary pieniężne  
Art. 36.43) 1. Armatorowi statku, z  którego podczas przebywania w  polskich  obszarach morskich dokonano, z naru-
szeniem przepisów ustawy, zanieczyszczenia, w  związku z  eksploatacją statku lub zatopieniem w  morzu odpadów i  innych  
substancji – wymierza się karę pieniężną o  równowartości do 1  000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych Specjalnym 
Prawem Ciągnienia (SDR), określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.  
2. Tej samej karze podlega również armator statku o  polskiej prz ynależności, z  którego dokonano, z  naruszeniem 
przepisów ustawy, zanieczyszczenia poza polskimi obszarami morskimi, w  związku z  eksploatacją statku lub zatopieniem 
w morzu odpadów lub innych substancji, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom.  
Art. 36a. Jeżeli armator statku, nie wykonując ciążących na nim z  mocy prawa obowiązków lub łamiąc ustanowione 
prawem zakazy:  
1) przewozi ładunki niebezpieczne lub zanieczyszczające, nie przekazując informacji, o  których mowa  w art. 10a, 
2) dopuszcza do wykonywania przez osoby nieposiadające odpowiednich uprawnień, o których mowa w art. 13a, odzys ku 
substancji kontrolowanych lub fluorowanych gazów cieplarnianych z urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych,  
rozdzielnic elektrycznych oraz systemów ochrony pr zeciwpożarowej i gaśnic w celu zapewnienia ich  regeneracji,  
recyklingu lub zniszczenia,  
3) nie wypełnia obowiązku przekazywania w terminie rocznych sprawozdań, o których mowa w art. 39 ust. 1 ustawy 
z dnia 15 maja 2015 r. o substancjach zubożających warst wę ozonową oraz o niektórych fluorowanych  gazach ciep -
larnianych, do wyspecjalizowanej jednostki,  
4) nie podejmuje wszelkich wykonalnych środków ostrożności w celu zapobiegania wszelkim wyciekom  i emisjom 
substancji kontrolowanych i fluorowanych gazów cieplarnianych oraz ich minimalizowania,  
5) (uchylony)  
                                                           
41) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  21 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
42) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  22 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
43) W brzmieniu us talonym przez art.  1 pkt  23 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 1955  
 
6) użytkuje instalację lub urządzenie zawierające substancje kontrolowane w  sposób niezapobiegający emisji substancji 
kontrolowanych do środowiska oraz nie przeprowadza sprawdzenia szczelności tych urz ądzeń,  
7) stosuje lub stosuje ponownie na statku związki cynoorganiczne, które działają jak biocydy,  
8) eksploatuje statek, na którego kadłubie występują związki cynoorganiczne,  
9) eksploatuje sta tek, z którego emitowane są do powietrza:  
a) substanc je zubo żające warstwę ozonową,  
b) tlenki azo tu, 
c) fluorowane gazy cieplarniane  
10) (uchylony)  
– podlega karze pieniężnej do wysokości 50  000 SDR.  
Art. 36aa.  1. Jeżeli armator statku używa na statku paliwa żeglugowego zawierającego niedopuszczalną zawartość  
siarki, podlega karze pieniężnej do wysokości 600 000 SDR.  
2. Jeżeli armator statku stosuje na statku metody redukcji emisji, które nie posiadają zatwierdzenia, o którym  mowa 
w art. 13dg ust. 1 albo 2, podlega karze pieniężnej do wysokości 600 000 SDR.  
3. Jeżeli armator statku nie przekazuje wyników testów metod redukcji emisji zgodnie z art. 13da ust. 2b, podlega  
karze pieniężnej do wysokości 100 000 SDR.  
3a.44) Jeżeli armator statku niezgodnie z  prawidłem 14  załącznika VI do Konwencji MARPOL przewozi do ce lów 
spalania paliwo olejowe przeznaczone do nap ędu lub obs ługi statku niespełniające wymogów dotyczących zawartości 
siarki, podlega karze pieniężnej do wysokości 600  000 SDR.  
4. Jeżeli armator statku objętego rozporządzeniem 1257/2013 eksploatuje statek be z ważnego świadectwa inwentar y-
zacji,  o którym mowa w art. 9 rozporządzenia 1257/2013, lub kieruje statek do zakładu recyklingu, który nie  znajduje się 
w europejskim wykazie zakładów recyklingu statków, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia  1257/2013, podl ega karze 
pieniężnej do wysokości 600 000 SDR.  
5. Jeżeli armator statku objętego rozporządzeniem 2015/757:  
1) nie monitoruje emisji CO 2 w sposób określony w art. 8 rozporządzenia 2015/757,  
2) nie monitoruje parametrów, o których mowa w art. 9 ust. 1 zdanie  pierwsze rozporządzenia 2015/757, w sposób  okreś -
lony w tym przepisie,  
3) nie monitoruje parametrów, o których mowa w art. 10 zdanie pierwsze rozporządzenia 2015/757, w sposób  określ o-
ny w tym przepisie,  
4) nie przedkłada w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku Komisji Europejskiej lub dyrektorowi urzędu morski e-
go właściwego dla portu macierzystego statku raportu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia  2015/757,  
5) wbrew art. 11 ust. 2 rozporządzenia 2015/757 nie zapewnia, aby w przypadku określonym w tym przepisie każdy  
statek, za który odpowiada, spełniał wymogi rozporządzenia 2015/757 w odniesieniu do całego okresu sprawozda w-
czego,  w którym armator odpowiada za dany statek,  
6) wbrew art. 12 ust. 1 rozporządzenia 2015/757 nie składa rapor tu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 rozporządzenia  
2015/757 , z wykorzystaniem automatycznych systemów i formatów wymiany danych, w tym szablonów  elektronic z-
nych  
– podlega karze pieniężnej do wysokości 50 000 SDR.  
6.45) Jeżeli armator statku nie wykonuje obow iązków w  zakresie gromadzenia i  przekazywania danych o  zużyciu paliwa,  
w sposób zgodny z  wymogami prawidła 22A załącznika VI do Konwencji MARPOL, podlega karze pieniężnej do wys o-
kości 50  000 SDR.  
Art. 36b. Załadowca, który nie dopełnia obowiązku określoneg o w art. 10b, podlega karze pieniężnej do wysokości 
50 000 SDR.  
                                                           
44) Dodany przez art.  1 pkt  24 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2; weszła w życie z dniem 1 marca 2020 r . 
45) Dodany przez art.  1 pkt  24 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 1955  
 
Art. 36c.46) Dostawca, który dostarczając paliwo nie wykonuje ciążących na nim obowiązków, określonych  w art. 13e  
ust. 2–6 i 13f, podlega karze pieniężnej do wysokości 50  000 SDR.  
Art. 37. Jeżeli  kapitan lub inny członek załogi statku nie wykonując, ciążących na nim z  mocy prawa, obowiązków:  
1) nie dba o  zdatność statku do żeglugi lub innej działalności na morzu w  zakresie zapobiegania zanieczyszczaniu morza,  
2) nie prowadzi w  sposób zgodny z  wymo gami Konwencji MARPOL książki zapisów olejowych, ładunkowych, odp a-
dów powstających na statku oraz zapisów o  każdorazowym przejściu na zasilanie paliwem innym niż aktualnie uż y-
wane,  
2a)47) nie prowadzi zapisów balastowych w  sposób zgodny z  wymogami prawidła B-2 załącznika do Konwencji BWM,  
3)48) nie zgłasza statku do przeglądu lub inspekcji, utrudnia bądź uniemożliwia przegląd lub inspekcję w  zakresie przew i-
dzianym w  Konwencji MARPOL lub Konwencji BWM,  
4) powoduje zanieczyszczenie środowiska morskiego,  
5) nie przekazuje informacji o  zauważonym zanieczyszczeniu albo informacji o  wypadku zagrożenia zanieczyszcz e-
niem lub zanieczyszczenia środowiska morskiego,  
6) nie podejmuje koniecznych środków w  celu zapobiegania zanieczyszczaniu, ograniczenia lub usunięcia zani eczys z-
czenia środowiska morskiego, będącego skutkiem wypadku,  
7) nie przekazuje, na żądanie właściwych organów, informacji w  przypadkach przewidzianych  w art. 27, 
8) narusza przepisy dotyczące zdawania odpadów do portowych urządzeń odbiorczych i  nie inform uje portu o  odpadach  ze 
statków znajdujących się na statku lub pozostałościach ładunkowych,  
9) nie zgłasza organom inspekcyjnym zdarzeń wpływających poważnie na stan techniczny statku, jego urządzeń lub 
wyposażenia, powodujących zagrożenie dla środowiska m orskiego,  
10) narusza przepisy dotyczące spalania odpadów na statku,  
11) nie wykonuje obowiązków  w zakresie oznakowania, zakładania i  prowadzenia karty urządzenia, sprawdzania szcze l-
ności, obsługi i  naprawy urządzeń lub instalacji zawierających czynnik chł odniczy będący substancją kontrolowaną , 
12) nie posiada na statku dokumentów dostawy paliwa żeglugowego znajdującego się w zbiornikach paliwowych  statku 
lub posiadane dokumenty nie zawierają wszystkich wymaganych informacji zgodnie z Konwencją  MARPOL,  
13) niezgodnie z Konwencją MARPOL nie posiada na statku próbek paliwa żeglugowego znajdującego się w zbiorn i-
kach  paliwowych statku lub próbki paliwa żeglugowego są niezaplombowane lub niepodpisane,  
14) nie posiada dokumentów, o których mowa w art. 13g ust. 4 p kt 2, 
15) nie posiada ważnego pozwolenia na przeprowadzanie testów metod redukcji emisji lub nie spełnia warunków,  
o których mowa w art. 13da ust. 1 i 2a,  
16) stosuje na statku metody redukcji emisji w sposób, który nie zapewnia redukcji emisji, o której m owa w art. 13c  ust. 4,  
17) nie dokonuje, zgodnie z Konwencją MARPOL, przejścia na paliwo wymagane na danym obszarze morskim  w czasie , 
który zapewnia spełnienie wymogów dotyczących zawartości siarki w paliwie żeglugowym,  
18) odmawia organom inspekcyjnym pob rania próbek paliwa żeglugowego, o których mowa w art. 13g ust. 2  pkt 2 , 
19)49) nie posiada na statku dokumentów, wymaganych zgodnie z  Konwencją BWM,  
20)49) nie s tosuje procedur dotyczących postępowania z  wodami balastowymi i  osadami określonych w  planie postępow a-
nia z  wodami balastowymi,  
21)49) użytkuje niesprawny system obróbki wód balastowych lub system, w  którym dokonano zmian niezatwierdzonych 
przez administrację,  
22)49) nie przekazuje kapitanowi portu informacji na temat akt ualnej ilości wód balastowych na statku oraz przeprow a-
dzonych operacji balastowych na statku  
podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia 
w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, og łaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.  
                                                           
46) Ze zmianą wprowadzoną przez art.  1 pkt 25 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
47) Dodany przez art.  1 pkt  26 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
48) W brzmieniu ustalonym przez art.  1 pkt  26 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
49) Dodany przez art.  1 pkt  26 lit. c ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 1955  
 
Art. 37a. Kto nie wykonuje obowiązków określonych w  przepisach rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady  
(WE)  nr 782/2003  z dnia 14  kwietnia 2003  r. w sprawie zakazu stosowania związków cynoorgan icznych na statkach oraz 
rozporządzenia Komisji (WE)  nr 536/2008  z dnia 13  czerwca 2008  r. nadającego moc  art. 6 ust. 3 i art. 7 rozporządzenia 
(WE)  nr 782/2003  Parlamentu Europejskiego i  Rady w  sprawie zakazu stosowania związków cynoorganicznych na sta t-
kach oraz zmieniającego to rozporządzenie, podlega karze pieniężnej do wysokości 50  000 SDR.  
Art. 37b.50) Armator albo kapitan statku, który nie przestrzega warunków określonych w  decyzji w  sprawie zwolni e-
nia, o  którym mowa w  art. 20d ust.  1, podlega karze pi eniężnej do wysokości 200  000 SDR.  
Art. 37c.50) Podmiot zarz ądzający portem lub przystani ą morsk ą albo podmiot prowadz ący dzia łalność i użytkuj ący 
nabrzeże w granicach portu morskiego lub przystani morskiej, który nie wykonuje obowiązków sporządzania nowych  lub 
aktualizacji istniejących planów, zgodnie z  art. 23b, podlega karze pieniężnej do wysokości 50  000 SDR.  
Art. 38. 1. Właściwość organów oraz tryb wymie rzania i  ściągania kar pieniężnych z  tytułu naruszenia przepisów, 
o których mowa  w art. 36–37a, oraz sposób wykorzystania kwot ściągniętych z  tytułu kar pieniężnych regulują przepisy 
ustawy z  dnia 21  marca 1991  r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Pols kiej i  administracji morskiej ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284 i 1378 ). 
2. Wysokość kar pieniężnych, o  których mowa  w art. 36–37a, ustala się z  uwzględnieniem zakresu naruszeń, korzyści  
finansowych uzyskanych z  tytułu naruszeń i  powtarza lności naruszeń.  
3. Kary pieniężnej, o której mowa w art. 36aa ust. 1, nie nakłada się, w przypadku gdy:  
1) armator statku zastosował zatwierdzone metody redukcji emisji dwutlenku siarki;  
2) przedstawiony dowód, o którym mowa w art. 13g ust. 5, wykazał, że  nie było możliwe nabycie paliwa żeglugowego  
o zawartości siarki dopuszczalnej na danym obszarze morskim.  
Art. 38a. Nie podlega odpowiedzialności przewidzianej  w art. 36 ust. 1 lub art.  37 pkt 4 osoba fizyczna, której  
zachowanie realizuje jednocześnie zna miona przestępstwa określonego  w art. 35a, a  przestępstwo to zostało stwierdzone 
prawomocnym wyrokiem skazującym.  
Rozdział 8  
Zmiany w  przepisach obowiązujących i  przepisy końcowe  
Art. 39–40. (pominięte)  
Art. 41. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 3  miesięcy  od dnia ogłoszenia51).  
                                                           
50) Dodany przez art.  1 pkt  27 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2. 
51) Ustawa została ogłoszona w  dniu 9 maja 1995  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 1955  
 
Załącznik nr  1 do ustawy z  dnia 16  marca 1995  r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1955 )52) 
OPŁATY ZA PRZEPROWAD ZANIE INSPEKCJI I  WYSTAWIANIE LUB POTWIERDZANIE 
MIĘDZYNARODOWYCH  ŚWIADECTW  
1. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacj i i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą 
„Międzynarodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami ” w wysokości:  
1.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 50 0 jednostek – 6500  PLN  
1.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 6700  PLN  
1.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 7700  PLN  
1.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 10 000 PLN  
1.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powy żej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 8400  PLN.  
2. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Między -
narodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami ” w wysokości:  
2.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 2900  PLN  
2.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 3000  PLN  
2.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 3400  PLN  
2.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 4300  PLN  
2.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 3800  PLN. 
3. Za inspekcję i  za odnowienie międzynarodowego świadect wa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobi e-
ganiu zanieczyszczeniu olejami ” w wysokości:  
3.1. Statki o  pojem ności brutto (GT) do 500  jednostek – 2500  PLN  
3.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 2600  PLN  
3.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 2900  PLN  
3.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 3700  PLN  
3.5. Statki o  pojemnoś ci brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne  20 000 jednostek dodatkowo 
2800  PLN.  
4. Za inspekcję pośrednią i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certy -
fikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami ” w wysokości:  
4.1. Statki o  pojem ności brutto (GT) do 500  jednostek  – 800 PLN  
4.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 900 PLN  
4.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 1000  PLN  
4.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 1300  PLN  
4.5. Statki o  pojemnoś ci brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 
1000  PLN.  
5. Za inspekcję roczną i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapobieganiu zanieczyszczeniu olejami ” w wysokości:  
5.1. Statki o  pojem ności brutto (GT) do 500  jednostek – 650 PLN  
5.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 700 PLN  
5.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jedno stek do 10  000 jednostek – 750 PLN  
5.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 950 PLN  
5.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 700  PLN.  
6. Za inspekcje zbiornikowców do przewozu produktów ropopochodnych w  wysokości obliczonej według zasad okreś -
lonych  w punktach 1.1  do 1.5, podwyższone o  40%.  
                                                           
52) Oznaczenie załącznik nr 1 nadane  przez art.  1 pkt 28 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 1955  
 
7. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą 
„Międzynarodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje  
ciekłe ” w wysokości:  
7.1. Statki o  pojemności brutto (GT) do 500  jednostek – 6500  PLN  
7.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 6800  PLN  
7.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 8000  PLN  
7.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 11 000 PLN  
7.5. Statki o  pojemności brutto (GT ) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 
9000  PLN.  
8. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Między -
narodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki prze wożące luzem szkodliwe substancje ciekłe ” w wyso -
kości:  
8.1. Statki o  pojemnoś ci brutto (GT) do 500  jednostek – 3100  PLN  
8.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 3200  PLN  
8.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 20 00 jednostek do 10  000 jednostek – 3750  PLN  
8.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 5000  PLN  
8.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 3900  PLN.  
9. Za inspekcję i  odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieg a-
niu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe ” w wysokości:  
9.1. Statki o  pojemnoś ci brutto (GT) do 500  jednostek – 2500 PLN  
9.2. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 2600  PLN  
9.3. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 3000  PLN  
9.4. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 4000  PLN  
9.5. Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 3000  PLN.  
10. Za inspekcję pośrednią i  potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapo bieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe ” w wysokości:  
10.1.   Statki o  pojemności bru tto (GT) do 500  jednostek – 850 PLN  
10.2.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 900 PLN  
10.3.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 1000  PLN  
10.4.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 1400  PLN  
10.5.  Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 1000  PLN.  
11. Za inspekcję roczną i  potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapobieganiu zanieczyszczeniu przez statki przewożące luzem szkodliwe substancje ciekłe ” w wysoko ści: 
11.1.   Statki o  pojemności brutto (GT) do 500 jednostek – 650 PLN  
11.2.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 500  jednostek do 2000  jednostek – 700 PLN  
11.3.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 2000  jednostek do 10  000 jednostek – 750 PLN  
11.4.  Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 1000  PLN  
11.5.  Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo 750  PLN.  
12. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku  do eksploatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod n a-
zwą „Międzynarodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami ” w wysokości obliczonej według wzoru:  
(2 × 𝑁 × 90) + 500  PLN 
gdzie  
N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz  personelu specjalnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 1955  
 
13. Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Między -
narodowy certyfikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu ściekami ” w wysokości obliczonej według wzoru:  
(1,2 × 𝑁 × 90) + 500  PLN 
gdzie  
N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.  
14. Za inspekcję i  odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieg a-
niu zanieczyszczeniu ściekami ” w wysokości obliczonej według wzoru:  
(𝑁 × 90) + 500  PLN 
– maksymalna opłata 5500  PLN  
gdzie  
N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.  
15. Za inspekcję roczną i  potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapobieganiu za nieczyszczeniu ściekami ” w wysokości obliczonej według wzoru:  
(0,25 × 𝑁 × 90) + 500  PLN 
– maksymalna opłata 1650  PLN  
gdzie  
N – oznacza łączną liczbę członków załogi, pasażerów oraz personelu specjalnego.  
16. Za inspekcję wstępną przed oddaniem st atku do eks ploatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod 
nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki ” w wysokości:  
16.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 6600  PLN  
16.2.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 6850  PLN  
16.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 7700  PLN  
16.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 8900 PLN  
16.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 10 000 PLN  
16.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatkowo  
6600  PLN.  
17. Za inspekcję wstępn ą statku eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzyn a-
rodowy certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczeniu  powietrza przez statki ” w wysokości:  
17.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 2950  PLN  
17.2.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 3000  PLN  
17.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 3400  PLN  
17.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 3850  PLN  
17.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 4300  PLN  
17.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatkowo  
2600  PLN.  
18. Za inspekcję i  za odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat o zapo-
bieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki ” w wysokości:  
18.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 2500  PLN  
18.2.   Statk i o łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 2600  PLN  
18.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 2900  PLN  
18.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 3300  PLN  
18.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 3700  PLN  
18.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatk o-
wo 2200  PLN.  
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 1955  
 
19. Za inspekcję po średnią i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certy -
fikat o  zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki ” w wysokości:  
19.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 850 PLN  
19.2.   Statki o łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 900 PLN  
19.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 1000  PLN  
19.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 1100  PLN  
19.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 1300  PLN  
19.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatkowo  
750 PLN.  
20. Za inspekcję roczną i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat 
o zapobieganiu zanieczyszczeniu powietrza przez statki ” w wysokości:  
20.1.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych do 1000  kW – 650 PLN  
20.2.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 1000  do 3000  kW – 700 PLN  
20.3.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 3000  do 10  000 kW – 750 PLN  
20.4.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 10  000 do 20  000 kW – 850 PLN  
20.5.   Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych od 20  000 do 30  000 kW – 950 PLN  
20.6.  Statki o  łącznej mocy silników głównych i  pomocniczych powyżej 30  000 kW – za każde następne 5000  kW dodatkowo  
550 PLN.  
21. Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą  
„Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego ” w wysokości:  
21.1.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 400  jednostek do 1500  jednostek – 950 PLN  
21.2.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 1500  jednostek do 3000  jednostek – 1050  PLN  
21.3.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 3000  jednostek do 6000  jednostek – 1150  PLN  
21.4.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 6000  jednostek do 12 000 jednostek – 1300  PLN  
21.5.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 12  000 jednostek do 24  000 jednostek – 1500  PLN  
21.6.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 24  000 jednostek – 1750  PLN.  
22. Za inspekcję wstępną w  przypadku pierwszego zastosowa nia systemu przeciwporostowego na statku i  wydanie 
międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego ” w wysokości:  
22.1.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 400  jednostek do 1500  jednostek – 950 PLN  
22.2.   Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500  jednostek do 3000  jednostek – 1050  PLN  
22.3.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 3000  jednostek do 6000  jednostek – 1150  PLN  
22.4.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 6000  jednostek do 12  000 jednostek – 1300  PLN  
22.5.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 12  000 jednostek do 24  000 jednostek – 1500  PLN  
22.6.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 24  000 jednostek – 1750  PLN.  
23. Za inspekcje odnowieniowe w  przypadku zmiany systemu przeciwporostowego lub jego wymiany i  wydanie mi ę-
dzynarodowego  świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego ” w wysokości:  
23.1.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 400  jednostek do 1500  jednostek – 950 PLN  
23.2.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 1500  jednostek do 3000  jednostek – 1050  PLN  
23.3.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 3000  jednostek do 6000  jednostek – 1150  PLN  
23.4.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 6000  jednostek do 12  000 jednostek – 1300  PLN  
23.5.   Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12  000 jednostek do 24  000 jednostek – 1500  PLN  
23.6.   Statki o  pojemności brutto (GT) powyżej 24  000 jednostek – 1750  PLN.  
24. Za inspekcję dodatkową, ogólną lub częściową pobiera się opłaty w  wysokości 180  PLN za każdą zu żytą godzinę.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 1955  
 
25. Za inspekcję po zmianie przynależności statku eksploatowanego i wydanie międzynarodowego świadectwa  pod 
nazwą „Międzynarodowy certyfikat systemu przeciwporostowego ” lub wydanie tego świadectwa  w trybie określonym 
w prawidle 4.2 załącznika  nr 4 Konwencji AFS w wysokości:  
25.1. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 1500 jednostek – 950 PLN  
25.2. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 1500 jednostek do 3000 jednostek – 1050 PLN  
25.3. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej  3000 jednostek do 6000 jednostek – 1150 PLN  
25.4. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 6000 jednostek do 12 000 jednostek – 1300 PLN  
25.5. Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 12 000 jednostek do 24 000 jednostek – 1500 PLN  
25.6. Statki o pojemności  brutto (GT) powyżej 24 000 jednostek – 1750 PLN.  
26. Za inspekcję i wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy certyfikat efektywności  
energetycznej ” nowego statku przed oddaniem go do eksploatacji lub po znacznej przebudowie statku  istniejącego, lub po 
zmianie przynależności statku, w wysokości:  
26.1.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 400 jednostek do 2000 jednostek – 6700 PLN  
26.2.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek – 7700 PLN  
26.3.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek – 10 000 PLN  
26.4.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 j ednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo  
8400  PLN.  
27. Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. a rozporządzenia 1257/2013, nowego statku przed oddaniem  go do 
eksploatacji lub istniejącego statku i wydanie świadectwa inwentaryzacji, o którym mowa w art. 9  ust. 1 rozporządzenia 
1257/2013, w wysokości:  
27.1.  Statki o pojemności brutto (GT) powyże j 500 jednostek do 2000 jednostek – 8700 PLN  
27.2.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek – 9700 PLN  
27.3.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek – 15 000 PLN  
27.4.  Statki o pojem ności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne 20 000 jednostek dodatkowo  10 000 PLN.  
28. Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3 lit. b oraz c rozporządzenia 1257/2013, statku eksploatowanego  
i wydanie świadectwa inwentaryzacji, o któr ym mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1257/2013, w wysokości:  
28.1.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek – 3000 PLN  
28.2.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek – 3400 PLN  
28.3.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek – 4300 PLN  
28.4.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne 20 000 jednostek dodatkowo  3800  PLN.  
29. Za inspekcję, o której mowa w art. 8 ust. 3  lit. d rozporządzenia 1257/2013, statku eksploatowanego  i wydanie 
świadectwa gotowości do recyklingu, o którym mowa w art. 9 ust. 9 rozporządzenia 1257/2013,  w wysokości:  
29.1.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek – 6800 PLN  
29.2.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek – 8000 PLN  
29.3.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek – 11 000 PLN  
29.4.  Statki o pojemności brutto (GT) powyżej 30 000 jednostek – za każde następne 20 000 jednostek dodatkowo  9000  PLN.  
30.53) Za inspekcję wstępną przed oddaniem statku do eksploatacji i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod 
nazwą „Międzynarodowy Certyfikat Postępowania z  Wodami Balastowymi” – 4000  PLN.  
31.53) Za inspekcję wstępną statku eksploatowanego i  wydanie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Między -
narodowy  Certyfikat Postępowania z  Wodami Balastowymi” – 4800  PLN.  
32.53) Za inspekcję i  odnowienie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy Certyfikat Postęp o-
wania z  Wodami Balastowymi” – 2000  PLN.  
                                                           
53) Dodany przez art.  1 pkt  29 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 1955  
 
33.53) Za inspekcję pośrednią i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy Ce r-
tyfikat Postępowania z  Wodami Balastowymi” – 1200  PLN.  
34.53) Za inspekcję roczną i  za potwierdzenie międzynarodowego świadectwa pod nazwą „Międzynarodowy Certy -
fikat Postępowania z  Wodami Balastowymi” – 800 PLN.  
35.53) Za inspekcję dodatkową, ogólną lub częściową, po zmianie, wymianie lub znacznej naprawie konstrukcji kadłuba,  
wyposażenia, systemów, armatury, środków i  mate riałów niezbędnych do  osiągnięcia pełnej zgodności z postanowieniami 
Konwencji BWM i  wydanie świadectwa – 180 PLN za każdą godzinę przeprowadzonej inspekcji.  
  
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 1955  
 
Załącznik nr  2 do ustawy z  dnia 16  marca 1995  r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1955 )54) 
OPŁATY ZA ZATWIERDZ ANIE DOKUMENTACJI TE CHNICZNEJ I  PLANÓW, ZATWIERDZANI E 
SYSTEMÓW OBRÓBKI WÓD  BALASTOWYCH ORAZ WYD AWANIE ZWOLNIEŃ, O  KTÓRYCH MOWA 
W ROZDZIALE 3A  
1. Za zatwierdzenie „Planu postępowania z  wodami balastowymi bez wym iany wód balastowych” zgodnie z postan o-
wieniam i Konwencji BWM – 2000  PLN.  
2. Za zatwierdzenie „Planu postępowania z  wodami balastowymi z  wymianą wód balasto wych” zgodnie z postan o-
wieniami Konwencji BWM – 6000  PLN.  
3. Za zatwierdzenie systemu obróbki wód balastowych zgodnie z  postanowieniami Konwencji BWM oraz wydanie 
świadectwa pod nazwą „Certyfikat Zatwierdzenia Typu Systemu Obróbki Wód Balastowych” – 150 000 PLN.  
4. Za zatwierdzenie systemu obróbki wód balastowych, który wykorzystu je substancje aktywne zgodnie z postan o-
wieniami Konwencji BWM – 300 000 PLN.  
5. Za zatwierdzenie zmian do systemu obróbki wód balastowych – 3000  PLN.  
6. Za udzielenie zwolnienia na podstawie prawidła A -4 załącznika do Konwencji BWM – 2000  PLN.  
7. Za udzielenie zwolnienia, o  którym mowa w  art. 20b ust.  2, i wyrażenie zgody na  zastosowanie rozwiązań równ o-
ważnych z  wymaganiami Konwencji BWM – 300 PLN.  
                                                           
54) Załącznik nr 2 dodany  przez ar t. 1 pkt 30 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  2.