DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 7 czerwca 2019 r. 
Poz. 1065 
OBWIESZCZENIE 
MINISTRA INWESTYCJI I ROZWOJU 1) 
z dnia 8 kwietnia 2019 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządze nia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków 
technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ic h usytuowanie 
1. Na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 20 lip ca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektó rych innych 
aktów prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1523 oraz z 2 018 r. poz. 2243) ogłasza się w załączniku do ninie jszego obwiesz- 
czenia jednolity tekst rozporządzenia Ministra Infr astruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie war unków technicznych, 
jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), z uwzględnieniem zmia n wprowadzonych 
rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownict wa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporz ądzenie w sprawie 
warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bud ynki i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 2285). 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia  tekst jednolity rozporządzenia nie obejmuje odnośn ików nr 2 i nr 3 
oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktu ry i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieni ającego rozporzą- 
dzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powin ny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. poz . 2285), 
które stanowią: 
„2) Niniejsze rozporządzenie w zakresie swojej regulac ji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady  
2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakt erystyki energetycznej budynków (Dz. Urz. UE L 153 
z 18.06.2010, str. 13). 
3) Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komi sji Europejskiej w dniu 12 lipca 2017 r., pod numer em 
2017/326/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Mini strów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu f unk- 
cjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i akt ów prawnych (Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 5 97), 
które wdraża dyrektywę 2015/1535/UE Parlamentu Euro pejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawi ają- 
cą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usł ug spo- 
łeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz. Urz.  UE L 241 z 19.09.2015, str. 1).” 
„§ 2. 1. Dla zamierzenia budowlanego, wobec którego  przed dniem wejścia w życie rozporządzenia: 
1) został złożony wniosek o pozwolenia na budowę, o drębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego , 
wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o  zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, 
2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania  robót budowlanych, w przypadku, gdy nie jest wymag ane 
uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, 
3) została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lu b odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlan ego 
– stosuje się przepisy dotychczasowe. 
                                                           
1) Minister Inwestycji i Rozwoju kieruje działem admin istracji rządowej – budownictwo, planowanie i zagos podarowanie prze- 
strzenne oraz mieszkalnictwo, na podstawie § 1 ust.  2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dni a 10 stycznia 2018 r. 
w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Inwestycji i Rozwoju (Dz. U. poz. 94 i 175)  
      
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 1065 
 
2. W przypadku zamierzenia budowlanego, wobec które go przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporzą - 
dzenia została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dla którego przed dn iem 
1 stycznia 2020 r.: 
1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, o drębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego , 
wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o  zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, 
2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania  robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymaga ne 
uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, 
3) została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lu b odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlan ego 
– na wniosek inwestora stosuje się § 12 ust. 2 rozp orządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu dotych czasowym. 
3. W przypadku budynku innego niż budynek mieszkaln y wielorodzinny, dla którego została wydana decyzja  
pozwolenia na budowę przed dniem 1 kwietnia 1995 r.  i dla którego przed dniem wejścia w życie niniejsz ego rozpo- 
rządzenia dokonano zmiany sposobu użytkowania na bu dynek mieszkalny wielorodzinny, dopuszcza się stoso wanie 
§ 55 ust. 4 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu dotychczasowym. 
4. Przepisu § 94 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem n ie 
stosuje się do przebudowy mieszkań o powierzchni uż ytkowej mniejszej niż 25 m2: 
1) powstałych w ramach zamierzenia budowlanego, o k tórym mowa w ust. 1; 
2) które w dniu wejścia w życie niniejszego rozporz ądzenia spełniają warunki, o których mowa w art. 2 ust. 2 zda- 
nie pierwsze ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o wła sności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892). 
5. W przypadku zamierzenia budowalnego, wobec które go przed dniem 1 stycznia 2021 r.: 
1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, o drębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego , 
wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o  zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego, 
2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania  robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymaga ne 
uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, 
3) została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lu b odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlan ego 
– można stosować Polskie Normy wymienione w lp. 49 załącznika nr 1 do rozporządzenia, o którym mowa w § 1, 
w brzmieniu dotychczasowym. 
§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycz nia 2018 r. z wyjątkiem § 1 pkt 28, który wchodzi w  życie 
po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.”. 
Minister Inwestycji i Rozwoju: J. Kwieciński  
 
 
      
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 1065 
 
Załącznik do obwieszczenia Ministra Inwestycji 
i Rozwoju z dnia 8 kwietnia 2019 r. (poz. 1065) 
ROZPORZĄDZENIE 
MINISTRA INFRASTRUKTURY 1) 
z dnia 12 kwietnia 2002 r. 
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpo wiadać budynki i ich usytuowanie 
Na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 li pca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz . 1202, z późn. 
zm. 2)) zarządza się, co następuje: 
DZIAŁ I 
Przepisy ogólne 
§ 1.  Rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim po winny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzen ia, 
ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospod arowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapew niające 
spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca  1994 r. – Prawo budowlane. 
§ 2.  1. Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projek towaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sp osobu 
użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i pod ziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a  także do 
związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeże niem § 207 ust. 2. 
2. Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmian ie sposobu użytkowania: 
1) budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczają cej 1000 m2, 
2) budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej  1000 m2, o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1–4 i 63) ustawy 
z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane 
– wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnio ne w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, st osownie do 
wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego o raz do 
spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Stra ży 
Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem san itarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. 
3. (uchylony). 
3a. Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmia nie sposobu użytkowania budynków istniejących o pow ierzchni 
użytkowej przekraczającej 1000 m2 wymagania, o których mowa w § 1, z wyłączeniem wym agań charakterystyki energe- 
tycznej, mogą być spełnione w sposób inny niż okreś lony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań, o któr ych mowa 
w ust. 2, uzgodnionych z właściwym komendantem woje wódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym w oje- 
wódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do prze dmiotu tej ekspertyzy. 
4. Dla budynków i terenów wpisanych do rejestru zab ytków lub obszarów objętych ochroną konserwatorską na pod- 
stawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania p rzestrzennego ekspertyza, o której mowa w ust. 2, p odlega również 
uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. 
5. Przepisy rozporządzenia odnoszące się do budynku  o określonym przeznaczeniu stosuje się także do ka żdej części 
budynku o tym przeznaczeniu. 
6. (uchylony). 4) 
                                                           
1) Obecnie działem administracji rządowej – budownictw o, planowanie i zagospodarowanie przestrzenne oraz mieszkalnictwo kieruje 
Minister Inwestycji i Rozwoju, na podstawie § 1 ust . 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dn ia 10 stycznia 2018 r. 
w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Inwestycji i Rozwoju (Dz. U. poz. 94 i 175). 
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta ły ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1276, 1496, 16 69 i 2245 oraz z 2019 r. 
poz. 51, 630, 695 i 730. 
3) Uchylony przez art. 43 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej  budynków (Dz. U. poz. 1200), 
która weszła w życie z dniem 9 marca 2015 r. 
4) Przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruk tury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmien iającego rozporządzenie 
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpo wiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 2285) , które weszło w życie 
z dniem 1 stycznia 2018 r. 
      
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 1065 
 
§ 3.  Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: 
1) 5) zabudowie śródmiejskiej – należy przez to rozumieć  zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródm ieścia, 
określonej w miejscowym planie zagospodarowania prz estrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego 
w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 
1a) 6) działce budowlanej – należy przez to rozumieć nier uchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielko ść, cechy 
geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wypos ażenie w urządzenia infrastruktury technicznej speł niają wymogi 
realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozpor ządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejsco wego; 
2) zabudowie jednorodzinnej – należy przez to rozum ieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zesp ół takich 
budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczy mi; 
3) zabudowie zagrodowej – należy przez to rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospoda rcze lub 
inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, h odowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach l eśnych; 
4) budynku mieszkalnym – należy przez to rozumieć: 
a) budynek mieszkalny wielorodzinny, 
b) budynek mieszkalny jednorodzinny; 
5) budynku zamieszkania zbiorowego – należy przez t o rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobyt u ludzi, 
w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypocz ynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, sc hroni- 
sko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, bu dynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, ar esztu śled- 
czego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletni ch, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szcz ególności 
dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny; 
6) budynku użyteczności publicznej – należy przez t o rozumieć budynek przeznaczony na potrzeby adminis tracji pu- 
blicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu r eligijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, w ychowania, 
opieki zdrowotnej, społecznej lub socjalnej, obsług i bankowej, handlu, gastronomii, usług, w tym usług  pocztowych 
lub telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi  pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotni czym, mor- 
skim lub wodnym śródlądowym, oraz inny budynek prze znaczony do wykonywania podobnych funkcji; za budyn ek 
użyteczności publicznej uznaje się także budynek bi urowy lub socjalny; 
7) budynku rekreacji indywidualnej – należy przez t o rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoc zynku; 
8) budynku gospodarczym – należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania p rac 
warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, na rzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkań com bu- 
dynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego , budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoc zenia, 
a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do pr zechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu ora z pło- 
dów rolnych; 
9) mieszkaniu – należy przez to rozumieć zespół pom ieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębn e wejście, 
wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliw iający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielneg o gospo- 
darstwa domowego; 
10) pomieszczeniu mieszkalnym – należy przez to roz umieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomi eszczenia do 
dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbior owego; 
11) pomieszczeniu pomocniczym – należy przez to roz umieć pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszk ania lub 
lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewn ętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania p osiłków, 
z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żyw ności; 
12) pomieszczeniu technicznym – należy przez to roz umieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służą cych do funk- 
cjonowania i obsługi technicznej budynku; 
13) pomieszczeniu gospodarczym – należy przez to ro zumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkanie m lub loka- 
lem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotó w lub produktów żywnościowych użytkowników budynku,  
materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku , a także opału lub odpadów stałych; 
14) lokalu użytkowym – należy przez to rozumieć jed no pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone  stałymi prze- 
grodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomiesz czeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczy m; 
15) poziomie terenu – należy przez to rozumieć przy jętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu dzia łki budowlanej; 
                                                           
5) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 lit. a rozpo rządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
6) Dodany przez § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, o kt órym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 1065 
 
16) 7) kondygnacji – należy przez to rozumieć poziomą czę ść budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie 
lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na grunci e a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy os łaniającej 
izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą cz ęścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się t akże poddasze 
z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi ora z poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na ur ządzenia 
techniczne, mającą średnią wysokość w świetle więks zą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówe k ponad 
dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wen tylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia  z klatki 
schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia technic zne; 
17) 7) kondygnacji podziemnej – należy przez to rozumieć kondygnację zagłębioną poniżej poziomu przylegające go do niej 
terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetl e, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację; 
18) kondygnacji nadziemnej – należy przez to rozumi eć każdą kondygnację niebędącą kondygnacją podziemn ą; 
19) antresoli – należy przez to rozumieć górną częś ć kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym 
je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od pow ierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamk niętą 
przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z któreg o jest wydzielona; 
20) suterenie – należy przez to rozumieć kondygnacj ę budynku lub jej część zawierającą pomieszczenia, w której poziom 
podłogi w części lub całości znajduje się poniżej p oziomu projektowanego lub urządzonego terenu, lecz co najmniej 
od strony jednej ściany z oknami poziom podłogi zna jduje się nie więcej niż 0,9 m poniżej poziomu tere nu przylega- 
jącego do tej strony budynku; 
21) piwnicy – należy przez to rozumieć kondygnację podziemną lub najniższą nadziemną bądź ich część, w  których po- 
ziom podłogi co najmniej z jednej strony budynku zn ajduje się poniżej poziomu terenu; 
22) 8) terenie biologicznie czynnym – należy przez to roz umieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapew niający 
naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych , a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką na- 
wierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających n aturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejs zej niż 
10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie; 
23) powierzchni wewnętrznej budynku – należy przez to rozumieć sumę powierzchni wszystkich kondygnacji  budynku, 
mierzoną po wewnętrznym obrysie przegród zewnętrzny ch budynku w poziomie podłogi, bez pomniejszenia 
o powierzchnię przekroju poziomego konstrukcji i pr zegród wewnętrznych, jeżeli występują one na tych k ondygna- 
cjach, a także z powiększeniem o powierzchnię antre soli; 
24) kubaturze brutto budynku – należy przez to rozu mieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, s tanowiącą ilo- 
czyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrzn ym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondyg nacji 
brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi  bądź war- 
stwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwy ższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budy nku: 
a) wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przeja zdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekry tych 
części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, po dcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubatur ę balko- 
nów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady, 
b) nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowyc h, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach 
piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni,  gzymsów, daszków i osłon oraz kominów i attyk pona d 
płaszczyzną dachu; 
25) 9) parkingu – należy przez to rozumieć wydzieloną pow ierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowan ia samo- 
chodów, składającą się ze stanowisk postojowych ora z dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie do jazdy wystę- 
pują; 
26) 9) aneksie kuchennym – należy przez to rozumieć część  pomieszczenia mieszkalnego służącą do przygotowywa nia po- 
siłków. 
§ 4.  Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą s ię na: 
1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi,  w których przebywanie tych samych osób w ciągu dob y trwa dłużej 
niż 4 godziny; 
2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludz i, w których przebywanie tych samych osób w ciągu d oby trwa od 
2 do 4 godzin włącznie. 
                                                           
7) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 lit. c rozpor ządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
8) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 2 lit. d rozpo rządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
9) Dodany przez § 1 pkt 2 lit. e rozporządzenia, o kt órym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 1065 
 
§ 5.  1. Nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi po mieszczeń, w których: 
1) łączny czas przebywania tych samych osób jest kr ótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czyn ności mają 
charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkot rwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserw acją 
maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porzą dku; 
2) mają miejsce procesy technologiczne niepozwalają ce na zapewnienie warunków przebywania osób stanowi ących ich 
obsługę, bez zastosowania indywidualnych urządzeń o chrony osobistej i zachowania specjalnego reżimu or ganizacji 
pracy; 
3) jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, nie zależnie od czasu przebywania w nich osób zajmujący ch się obsługą. 
2. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących  bezpieczeństwa i higieny pracy. 
§ 6.  Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania tem u budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, 
mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położony m wejściu do budynku lub jego części, znajdującym s ię na pierwszej 
kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzch ni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej 
i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wynies ionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i in nych pomiesz- 
czeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punk tu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku z najdującego się 
bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. 
§ 7.  (uchylony). 
§ 8.  W celu określenia wymagań technicznych i użytkowyc h wprowadza się następujący podział budynków na gru py 
wysokości: 
1) niskie (N) – do 12 m włącznie nad poziomem teren u lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadzi emnych 
włącznie; 
2) średniowysokie (SW) – ponad 12 m do 25 m włączni e nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości po nad 4 do 
9 kondygnacji nadziemnych włącznie; 
3) wysokie (W) – ponad 25 m do 55 m włącznie nad po ziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do  
18 kondygnacji nadziemnych włącznie; 
4) wysokościowe (WW) – powyżej 55 m nad poziomem te renu. 
§ 9.  1. Wymagane w rozporządzeniu wymiary należy rozumi eć jako uzyskane z uwzględnieniem wykończenia po- 
wierzchni elementów budynku, a w odniesieniu do sze rokości drzwi – jako wymiary w świetle ościeżnicy. 
2. Grubość skrzydła drzwi po otwarciu nie może pomn iejszać wymiaru szerokości otworu w świetle ościeżn icy. 
3. Określone w rozporządzeniu odległości budynków o d innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy  dział- 
ki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich n ajmniejszego oddalenia. 
4. Dla budynków istniejących dopuszcza się przyjmow anie odległości, o których mowa w ust. 3, bez uwzgl ędnienia 
grubości warstw izolacji termicznej, tynków lub okł adzin zewnętrznych, przy czym nie dotyczy to ściany  budynku usytuo- 
wanej bezpośrednio przy granicy działki. 
5. Wykaz Polskich Norm powołanych w rozporządzeniu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. 
DZIAŁ II 
Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej 
Rozdział 1 
Usytuowanie budynku 
§ 10.  (uchylony). 
§ 11.  1. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pob yt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagr o- 
żeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębny ch, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w t ym zasięgu 
pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmn iejszających uciążliwości poniżej poziomu ustaloneg o w tych 
przepisach bądź zwiększających odporność budynku na  te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to s przeczne 
z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego u żytkowania, określonych w przepisach odrębnych. 
      
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 1065 
 
2. Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicz a się w szczególności: 
1) szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól ele ktromagnetycznych; 
2) hałas i drgania (wibracje); 
3) zanieczyszczenie powietrza; 
4) zanieczyszczenie gruntu i wód; 
5) powodzie i zalewanie wodami opadowymi; 
6) osuwiska gruntu, lawiny skalne i śnieżne; 
7) szkody spowodowane działalnością górniczą. 
§ 12. 10) 1. Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 2 71–273 lub przepisów odrębnych określających dopusz czalne 
odległości niektórych budowli od budynków nie wynik ają inne wymagania, budynek na działce budowlanej n ależy sytuo-
wać w odległości od granicy tej działki w odległośc i nie mniejszej niż: 
1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z ok nami lub drzwiami w stronę tej granicy; 
2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. 
2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od g ranicy lub 
bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscow y przewiduje taką możliwość. 
3. Dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne or az przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271–273, syt uowanie bu- 
dynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej,  jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istnieją- 
cego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzi e zgodna z obowiązującym na danym terenie planem mi ejscowym lub 
decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania ter enu. 
4. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględ niając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23,  36, 40, 60 
i 271–273, dopuszcza się: 
1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośre dnio przy granicy działki budowlanej lub w odległoś ci mniejszej 
niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej ni ż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lu b mniejszej; 
2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w o dległości mniejszej niż określona w ust. 1 od grani cy tej działki 
budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, prz y czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odl egłości 
mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi; 
3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długoś ci nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bez- 
pośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odl egłości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. 
5. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w spos ób, o którym mowa w ust. 2–4, powoduje objęcie sąsi edniej 
działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu  art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Praw o budowlane. 
6. Odległość od granicy działki budowlanej nie może  być mniejsza niż: 
1) 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę te j granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem,  galerii, tarasu, 
schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni – z wyjątk iem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawn ych; 
2) 4 m do okna umieszczonego w dachu zwróconego w s tronę tej granicy. 
7. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopu szcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę 
granicy działki budowlanej do 1 m. 
8. Budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwz ględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60  i 271–273, 
nie może być sytuowany ścianą z oknami lub drzwiami  w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejąc ego na sąsiedniej 
działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku za mieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publ icznej, lub 
takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 3.  
9. Odległości podziemnej części budynku, a także bu dowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budy nku, znaj- 
dujących się całkowicie poniżej poziomu otaczająceg o terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się. 
10. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1– 9, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia dzi ałka jest 
działką drogową. 
                                                           
10) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 3 rozporządzen ia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 1065 
 
§ 13.  1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczon ymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożl i- 
wiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uz naje się za spełnione, jeżeli: 
1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszc zyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewn ętrznym 
licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianeg o, nie znajduje się przesłaniająca część tego sameg o budynku lub 
inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej n iż: 
a) wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłania jących o wysokości do 35 m, 
b) 35 m – dla obiektów przesłaniających o wysokości  ponad 35 m; 
2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 
2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 p kt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniże j położonych 
okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub  jego przesła- 
niającej części. 
3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniająceg o w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomie szczenia 
przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub  inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysok ości, lecz 
o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 
4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie  śródmiej- 
skiej. 
Rozdział 2 
Dojścia i dojazdy 
§ 14.  1. 11) Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń  z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd  
umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiedn ie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań doty- 
czących ochrony przeciwpożarowej, określonych w prz episach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej doj azd nie może 
być mniejsza niż 3 m. 
2. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego , pod wa- 
runkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, um ożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów . 
3. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagają cych dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, po d warun- 
kiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m . 
4. Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jedno rodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny 
mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewni ające bezpieczne ich użytkowanie po zapadnięciu zmr oku. 
§ 15.  1. Szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie  podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni nal eży 
dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkow itego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki bu- 
dowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich  przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w p rzepisach od- 
rębnych. 
2. Dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów g ospodarczych i uprzywilejowanych o masie całkowitej  do 
2,5 tony powinny mieć nawierzchnię o nośności co na jmniej dostosowanej do masy tych pojazdów. 
§ 16.  1. Do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinneg o, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publiczne j 
powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o któ rych mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o s zerokości mi- 
nimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście  powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp d o całego 
budynku lub tych jego części, z których osoby te mo gą korzystać. 
2. 12) Wymaganie dostępności osób niepełnosprawnych, o kt órych mowa w ust. 1, nie dotyczy budynków na terena ch 
zamkniętych, z wyjątkiem budynków, o których mowa w  § 3 pkt 6. 
§ 17.  (uchylony). 
                                                           
11) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 4 rozporządzen ia, o którym mowa w odnośniku 4. 
12) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 5 rozporządzen ia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 1065 
 
Rozdział 3 13) 
Parkingi i garaże dla samochodów 
§ 18.  1. Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urzą dzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabu dowy, 
stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników st ałych i przebywających okresowo, w tym również stan owiska 
postojowe dla samochodów, z których korzystają osob y niepełnosprawne. 
2. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia  parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych 
w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego  albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarow ania tere- 
nu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z  których korzystają osoby niepełnosprawne. 
§ 19.  1. Odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych  od: 
placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzie ży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt  ludzi w budynku 
opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbior owego, 
z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoc zynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżo wego 
i schroniska, nie może być mniejsza niż: 
1) dla samochodów osobowych: 
a) 7 m – w przypadku parkingu do 10 stanowisk posto jowych włącznie, 
b) 10 m – w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowis k postojowych włącznie, 
c) 20 m – w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk  postojowych; 
2) dla samochodów innych niż samochody osobowe: 
a) 10 m – w przypadku parkingu do 4 stanowisk posto jowych włącznie, 
b) 20 m – w przypadku parkingu powyżej 4 stanowisk postojowych. 
2. Stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, o raz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować n a działce 
budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 
1) dla samochodów osobowych: 
a) 3 m – w przypadku parkingu do 10 stanowisk posto jowych włącznie, 
b) 6 m – w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk  postojowych włącznie, 
c) 16 m – w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk  postojowych; 
2) dla samochodów innych niż samochody osobowe: 
a) 6 m – w przypadku parkingu do 4 stanowisk postoj owych włącznie, 
b) 16 m – w przypadku parkingu powyżej 4 stanowisk postojowych. 
3. Odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje  się do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do 
okien budynku opieki zdrowotnej, budynku oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci  i młodzieży. 
4. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 i  2, nie jest wymagane przy sytuowaniu parkingów mię dzy liniami 
rozgraniczającymi ulicę. 
5. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 p kt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingó w niezada- 
szonych składających się z jednego albo dwóch stano wisk postojowych dla samochodów osobowych przypadaj ących na 
jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednor odzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. 
6. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 p kt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku niezadas zonych par- 
kingów składających się z jednego albo dwóch stanow isk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowi e jednoro- 
dzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają  się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów  osobowych na 
sąsiedniej działce. 
7. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działk a jest dział- 
ką drogową. 
§ 20.  Stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z k tórych korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, 
mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien i nnych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego o znakowania. 
                                                           
13) Rozdział w brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 6 roz porządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 1065 
 
§ 21.  1. Stanowiska postojowe dla samochodów powinny mie ć wymiary wynoszące co najmniej: 
1) szerokość 2,5 m i długość 5 m – w przypadku samo chodów osobowych; 
2) szerokość 3,6 m i długość 5 m – w przypadku samo chodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnos prawne; 
3) szerokość 3,5 m i długość 8 m – w przypadku samo chodów ciężarowych; 
4) szerokość 4 m i długość 10 m – w przypadku autob usów. 
2. W przypadku usytuowania wzdłuż jezdni stanowiska  postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wyno szą- 
ce co najmniej: 
1) szerokość 3,6 m, z możliwością ograniczenia do 2 ,5 m – w przypadku zapewnienia możliwości korzystan ia 
z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego,  i długość 6 m – w przypadku samochodów osobowych; 
2) szerokość 3,6 m i długość 6 m – w przypadku samo chodów osobowych użytkowanych przez osoby niepełnos prawne; 
3) szerokość 3 m i długość 15 m – w przypadku samoc hodów ciężarowych; 
4) szerokość 3 m i długość 19 m – w przypadku autob usów. 
3. Stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla sam ochodów powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co  naj- 
mniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniaj ącym spływ wody. 
4. Stanowiska przeznaczone do mycia i niezawodowego  przeglądu samochodów na parkingach powinny mieć do pro- 
wadzenie wody oraz twardą nawierzchnię ze spadkami zapewniającymi spływ wody do wpustów kanalizacyjnyc h 
z osadnikami błota i łapaczami oleju. 
Rozdział 4 
Miejsca gromadzenia odpadów stałych 
§ 22.  1. Na działkach budowlanych należy przewidzieć mie jsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia od- 
padów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segr egacji. 
2. Miejscami, o których mowa w ust. 1, mogą być: 
1) zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami p ełnymi bądź ażurowymi; 
2) wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające pos adzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka tr anspor- 
towego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,1 5 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem 
na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co naj mniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające 
ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kr atkę ściekową, wentylację 14) oraz sztuczne oświetlenie; 
3) utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamy kanymi otworami wrzutowymi; 
4) 15) utwardzone place z nadziemnymi otworami wrzutowymi  i podziemnymi lub częściowo podziemnymi konteneram i. 
3. Między wejściami do pomieszczeń lub placami, o k tórych mowa w ust. 2, a miejscem dojazdu samochodów  śmie- 
ciarek wywożących odpady powinno być utwardzone doj ście, umożliwiające przemieszczanie pojemników na w łasnych 
kołach lub na wózkach. 
4. Miejsca do gromadzenia odpadów stałych przy budy nkach wielorodzinnych powinny być dostępne dla osób  nie- 
pełnosprawnych. 
§ 23. 16) 1. Odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych , o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinn a 
wynosić co najmniej: 
1) 10 m – od okien i drzwi do budynków z pomieszcze niami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 
2) 3 m – od granicy działki budowlanej; 
3) 10 m – od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzie ci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których  mowa w § 40. 
2. Zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pk t 2, nie jest wymagane, jeżeli miejsca te stykają s ię z podobnymi 
miejscami na działce sąsiedniej. 
                                                           
14) Ze zmianą wprowadzoną przez § 1 pkt 7 lit. a rozpo rządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
15) Dodany przez § 1 pkt 7 lit. b rozporządzenia, o kt órym mowa w odnośniku 4. 
16) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 8 rozporządzen ia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 1065 
 
3. W przypadku przebudowy istniejącej zabudowy odle głości, o których mowa w ust. 1, mogą być pomniejsz one, 
jednak nie więcej niż o połowę, po uzyskaniu opinii  państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. 
4. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreac ji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, 
nie określa się. 
5. Dojście od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbioro- 
wego lub użyteczności publicznej do miejsca do grom adzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust.  2 pkt 1, 3 i 4, 
wynosi nie więcej niż 80 m. Wymaganie to nie dotycz y budynków na terenach zamkniętych. 
§ 24.  1. Na terenach niezurbanizowanych dopuszcza się st osowanie zbiorników na odpady stałe, przystosowanyc h do 
okresowego opróżniania, pod warunkiem usytuowania i ch w odległościach określonych w § 23 ust. 1. 
2. Zbiorniki, o których mowa w ust. 1, powinny mieć  nieprzepuszczalne ściany i dno, szczelne przekryci e z zamyka- 
nym otworem wsypowym oraz zamykanym otworem bocznym  do usuwania odpadów. Do zbiorników tych należy dop ro- 
wadzić utwardzony dojazd. 
§ 25.  (uchylony). 17) 
Rozdział 5 
Uzbrojenie techniczne działki i odprowadzenie wód p owierzchniowych 
§ 26.  1. 18) Działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynk ami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć 
zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działk i lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, k analizacyjnej, 
elektroenergetycznej i ciepłowniczej, a dla budynkó w wymienionych w § 56 – także telekomunikacyjnej. 
2. Za równorzędne z przyłączeniem do sieci elektroe nergetycznej i ciepłowniczej uznaje się zapewnienie  możliwości 
korzystania z indywidualnych źródeł energii elektry cznej i ciepła, odpowiadających przepisom odrębnym dotyczącym 
gospodarki energetycznej i ochrony środowiska. 
3. W razie braku warunków przyłączenia sieci wodoci ągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w us t. 1, może 
być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczon ymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możli wości 
korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także z astosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowe j oczysz- 
czalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie 
lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściweg o terenowo inspektora ochrony środowiska. 
4. Na działkach budowlanych przeznaczonych dla szpi tali i sanatoriów, niezależnie od zasilania z sieci , należy za- 
pewnić dodatkowo własne ujęcie wody oraz własne źró dło energii elektrycznej i cieplnej. 
5. Spełnienie warunków określonych w ust. 1 i 2 nie  jest wymagane w przypadku działek przeznaczonych p od budo- 
wę budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków i nwentarskich i gospodarczych na wsi, jeżeli właściw y organ 
w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania t erenu nie określił takich wymagań. 
§ 27.  Dopuszcza się wykorzystanie pod zabudowę zagrodową  lub rekreacji indywidualnej działki budowlanej, kt óra 
nie może być zaopatrzona w wodę przeznaczoną do spo życia przez ludzi z sieci lub własnego ujęcia, pod warunkiem za- 
pewnienia możliwości czerpania lub dostawy wody z u jęć położonych poza granicami działki. 
§ 28.  1. Działka budowlana, na której sytuowane są budyn ki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiaj ącą 
odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji de szczowej lub ogólnospławnej. 
2. 19) W przypadku budynków niskich lub budynków, dla któ rych nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanali zacji 
deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprow adzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony , do dołów 
chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. 
§ 29.  Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowyc h w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruch o- 
mości jest zabronione. 
§ 30.  Usytuowanie na działce budowlanej ujęć wody, urząd zeń do gromadzenia i oczyszczania ścieków oraz odpa dów 
stałych powinno być zgodne z wymaganiami rozporządz enia oraz z przepisami dotyczącymi ochrony gruntu, wód 
i powietrza. 
                                                           
17) Przez § 1 pkt 9 rozporządzenia, o którym mowa w od nośniku 4. 
18) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 10 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
19) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 11 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 1065 
 
Rozdział 6 
Studnie 
§ 31.  1. Odległość studni dostarczającej wodę przeznaczo ną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie  
z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodn ych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić  – licząc od osi 
studni – co najmniej: 
1) do granicy działki – 5 m; 
2) do osi rowu przydrożnego – 7,5 m; 
3) do budynków inwentarskich i związanych z nimi sz czelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczys tości, kom- 
postu oraz podobnych szczelnych urządzeń – 15 m; 
4) do najbliższego przewodu rozsączającego kanaliza cji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ś cieki oczysz- 
czone biologicznie w stopniu określonym w przepisac h dotyczących ochrony wód – 30 m; 
5) do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowla nych, najbliższego przewodu rozsączającego kanaliza cji lokalnej 
bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków ora z do granicy pola filtracyjnego – 70 m. 
2. Dopuszcza się sytuowanie studni w odległości mni ejszej niż 5 m od granicy działki, a także studni w spólnej na gra- 
nicy dwóch działek, pod warunkiem zachowania na oby dwu działkach odległości, o których mowa w ust. 1 p kt 2–5. 
§ 32.  1. Obudowa studni kopanej, dostarczającej wodę prz eznaczoną do spożycia przez ludzi, powinna być wyko nana 
z materiałów nieprzepuszczalnych i niewpływających ujemnie na jakość wody, a złącza elementów obudowy powinny być 
należycie uszczelnione. Przy zastosowaniu kręgów be tonowych warunek szczelności uznaje się za spełnion y, jeżeli wyko- 
nane zostanie ich spoinowanie od wewnątrz na całej wysokości studni, a ponadto od zewnątrz do głębokoś ci co najmniej 
1,5 m od poziomu terenu. 
2. Część nadziemna studni kopanej, niewyposażonej w  urządzenie pompowe, powinna mieć wysokość co najmn iej 
0,9 m od poziomu terenu oraz być zabezpieczona trwa łym i nieprzepuszczalnym przykryciem, ochraniającym  wnętrze 
studni i urządzenia do czerpania wody. 
3. Część nadziemna studni kopanej, wyposażonej w ur ządzenie pompowe, powinna mieć wysokość co najmniej  0,2 m 
od poziomu terenu. Przykrycie jej powinno być dopas owane do obudowy i wykonane z materiału nieprzepusz czalnego 
oraz mieć nośność odpowiednią do przewidywanego obc iążenia. 
4. Teren otaczający studnię kopaną, w pasie o szero kości co najmniej 1 m, licząc od zewnętrznej obudow y studni, 
powinien być pokryty nawierzchnią utwardzoną, ze sp adkiem 2% w kierunku zewnętrznym. 
§ 33.  Przy ujęciu wód podziemnych za pomocą studni wierc onej teren w promieniu co najmniej 1 m od wprowadzo - 
nej w grunt rury należy zabezpieczyć w sposób okreś lony w § 32 ust. 4, a przejście rury studziennej pr zez nawierzchnię 
utwardzoną należy uszczelnić. 
Rozdział 7 
Zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe 
§ 34. 20) 1. Zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuo wane tylko na działkach budowlanych niemających moż li- 
wości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy cz ym nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach po dlegających 
szczególnej ochronie środowiska i narażonych na nie bezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych.  
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zbiorników na  nieczystości ciekłe, dla których została wydana de cyzja na podsta- 
wie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. –  Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121) lub na po dstawie art. 77 ust. 3 
ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U . z 2018 r. poz. 2268 oraz z 2019 r. poz. 125 i 534 ). 
§ 35.  Zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe, doł y ustępów nieskanalizowanych oraz urządzenia kanali zacyj- 
ne i zbiorniki do usuwania i gromadzenia wydalin po chodzenia zwierzęcego powinny mieć dno i ściany nie przepuszczalne, 
szczelne przekrycie z zamykanym otworem do usuwania  nieczystości i odpowietrzenie wyprowadzone co najm niej 0,5 m 
ponad poziom terenu. 
                                                           
20) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 12 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 1065 
 
§ 36.  1. Odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorn ików bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów u stę- 
pów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większe j niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczyc h o pojemności 
do 10 m3 powinna wynosić co najmniej: 
1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń prz eznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produk tów spo- 
żywczych – 15 m; 
2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub  ciągu pieszego – 7,5 m. 
2. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreac ji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1, powinny 
wynosić co najmniej: 21) 
1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń prz eznaczonych na pobyt ludzi – 5 m, przy czym nie dot yczy to dołów 
ustępowych w zabudowie jednorodzinnej; 
2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub  ciągu pieszego – 2 m. 
3. Odległości pokryw i wylotów wentylacji z dołów u stępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc większej  niż 4 oraz 
zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności powyżej 10 m3 do 50 m3 powinny 
wynosić co najmniej: 
1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń wym ienionych w ust. 1 pkt 1 – 30 m; 
2) od granicy działki sąsiedniej – 7,5 m; 
3) od linii rozgraniczającej drogi (ulicy) lub ciąg u pieszego – 10 m. 
4. Właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w porozumieniu z państwowy m wo- 
jewódzkim inspektorem sanitarnym, może ustalić dla działek budowlanych położonych przy zabudowanych dz iałkach 
sąsiednich odległości mniejsze niż określone w ust.  1 i 2. 
5. Kryte zbiorniki bezodpływowe na nieczystości cie kłe oraz doły ustępowe mogą być sytuowane w odległo ści mniej- 
szej niż 2 m od granicy, w tym także przy granicy d ziałek, jeżeli sąsiadują z podobnymi urządzeniami n a działce sąsiedniej, 
pod warunkiem zachowania odległości określonych w §  31 i § 36. 
6. Odległości zbiorników bezodpływowych na nieczyst ości ciekłe i kompostowników o pojemności powyżej 5 0 m3 od 
budynków przeznaczonych na pobyt ludzi należy przyj mować zgodnie ze wskazaniem ekspertyzy technicznej,  przyjętej 
przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarn ego. 
§ 37.  Przepływowe, szczelne osadniki podziemne, stanowią ce część przydomowej oczyszczalni ścieków gospodar-
czo-bytowych, służące do wstępnego ich oczyszczania , mogą być sytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie bud ynków jed- 
norodzinnych, pod warunkiem wyprowadzenia ich odpow ietrzenia przez instalację kanalizacyjną co najmnie j 0,6 m powy- 
żej górnej krawędzi okien i drzwi zewnętrznych w ty ch budynkach. 
§ 38.  Odległość osadników błota, łapaczy olejów mineraln ych i tłuszczu, neutralizatorów ścieków i innych po dobnych 
zbiorników od okien otwieralnych i drzwi zewnętrzny ch do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi pow inna wynosić 
co najmniej 5 m, jeżeli przepisy odrębne nie stanow ią inaczej. 
Rozdział 8 
Zieleń i urządzenia rekreacyjne 
§ 39.  Na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabud owę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyj ąt- 
kiem przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmn iej 25% powierzchni działki należy urządzić jako po wierzchnię terenu 
biologicznie czynnego, jeżeli inny procent nie wyni ka z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania prz estrzennego. 
§ 40.  1. W zespole budynków wielorodzinnych objętych jed nym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do po- 
trzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dziec i i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnos prawnych, przy 
czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdo wać się na terenie biologicznie czynnym, chyba że p rzepisy odręb- 
ne stanowią inaczej. 
2. 22) Nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wyn osić co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równon ocy, 
w godzinach 10 00 –16 00 . W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się nasłonecz nienie nie krótsze niż 2 godziny. 
3. 22) Odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dziec i i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii ro zgranicza- 
jących ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych n a pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów po winna wynosić 
co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust.  1. 
                                                           
21) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym p rzez § 1 pkt 13 rozporządzenia, o którym mowa w odn ośniku 4. 
22) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 14 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 1065 
 
Rozdział 9 
Ogrodzenia 
§ 41.  1. Ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bez pieczeństwa ludzi i zwierząt. 
2. Umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniej szej niż 1,8 m, ostro zakończonych elementów, drutu  kolcza- 
stego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrob ów i materiałów jest zabronione. 
3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą ogrodzeń wewnętr znych w zakładach karnych i aresztach śledczych. 
§ 42.  1. Bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać s ię na zewnątrz działki. 
2. Furtki w ogrodzeniu przy budynkach mieszkalnych wielorodzinnych i budynkach użyteczności publicznej  nie mogą 
utrudniać dostępu do nich osobom niepełnosprawnym p oruszającym się na wózkach inwalidzkich. 
§ 43.  Szerokość bramy powinna wynosić w świetle co najmn iej 2,4 m, a w przypadku zastosowania furtki jej sz ero- 
kość powinna być nie mniejsza niż 0,9 m, przy czym na drodze pożarowej szerokości te regulują przepisy  odrębne doty- 
czące ochrony przeciwpożarowej. 
DZIAŁ III 
Budynki i pomieszczenia 
Rozdział 1 
Wymagania ogólne 
§ 44.  Budynek, jego układ funkcjonalny i przestrzenny, u strój konstrukcyjny oraz rozwiązania techniczne i m ateria- 
łowe elementów budowlanych powinny być zaprojektowa ne i wykonane w sposób odpowiadający wymaganiom wyn ikają- 
cym z jego usytuowania i przeznaczenia oraz z odnos zących się do niego przepisów rozporządzenia i prze pisów odręb- 
nych. 
§ 45.  Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być zaopatrzony co najmniej w wodę d o 
spożycia przez ludzi oraz do celów przeciwpożarowyc h, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne, a odpowie dnio do ich 
przeznaczenia – także na inne cele. W innych budynk ach zaopatrzenie w wodę powinno wynikać z ich przez naczenia 
i potrzeb ochrony przeciwpożarowej. 
§ 46.  Budynek mieszkalny, zamieszkania zbiorowego, opiek i zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, oświat y, nau- 
ki, zakładu żywienia, produkcji i handlu żywnością,  a także inne budynki, jeżeli są wyposażone w wanny , natryski lub 
umywalki, powinny mieć indywidualną lub centralną i nstalację ciepłej wody. Warunek doprowadzenia ciepł ej wody do 
umywalek nie dotyczy budynków w zabudowie zagrodowe j i rekreacji indywidualnej. 
§ 47.  Budynek wyposażony w instalację wodociągową powini en mieć zapewnione odprowadzenie ścieków bytowo-
-gospodarczych oraz ścieków technologicznych, jeżel i one występują. 
§ 48.  1. Każdy budynek przeznaczony na pobyt ludzi oraz inne budynki, w których w trakcie użytkowania powst ają 
odpady i nieczystości stałe, powinny mieć miejsca p rzystosowane do czasowego gromadzenia tych odpadów i nieczystości, 
usytuowane w samym budynku lub w jego otoczeniu. 
2. Budynki, o których mowa w ust. 1, z wyjątkiem wy sokościowych, mogą być wyposażone w wewnętrzne urzą dzenia 
(zsypy) do usuwania odpadów i nieczystości stałych.  
§ 49.  Budynek i pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludz i oraz inne budynki, jeżeli wynika to z ich przezna czenia, 
powinny być wyposażone w instalacje (urządzenia) do  ogrzewania pomieszczeń w okresie obniżonych temper atur, umożli-
wiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrzne go odpowiedniej do ich przeznaczenia. Wymaganie to nie dotyczy 
budynków rekreacyjnych, użytkowanych wyłącznie w se zonie letnim. 
§ 50.  Budynek i pomieszczenia, w których są zainstalowan e paleniska na paliwo stałe lub komory spalania 
z palnikami na paliwo płynne lub gazowe, powinny mi eć przewody kominowe do odprowadzania dymu i spalin . 
§ 51.  Budynek i pomieszczenia powinny mieć zapewnioną we ntylację lub klimatyzację, stosownie do ich przezna czenia. 
§ 52.  Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi może być zaopatrywany w gaz z sieci gazowej, ba- 
terii butli lub zbiorników stałych gazu płynnego, z godnie z warunkami określonym w § 156 ust. 1 i § 15 7. 
      
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 1065 
 
§ 53.  1. Budynek, odpowiednio do potrzeb wynikających z jego przeznaczenia, powinien być wyposażony w wewnę trzną 
instalację elektryczną. 
2. Budynek należy wyposażyć w instalację chroniącą od wyładowań atmosferycznych. Obowiązek ten odnosi się do 
budynków wyszczególnionych w Polskiej Normie dotycz ącej ochrony odgromowej obiektów budowlanych. 
§ 54.  1. 23) Budynek użyteczności publicznej, budynek mieszkaln y wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego, 
z wyłączeniem budynków zamieszkania zbiorowego na t erenach zamkniętych, oraz każdy inny budynek mający  najwyższą 
kondygnację z pomieszczeniami przeznaczonymi na pob yt więcej niż 50 osób, w których różnica poziomów p osadzek 
pomiędzy pierwszą a najwyższą kondygnacją nadziemną , niestanowiącą drugiego poziomu w mieszkaniu dwupo ziomo- 
wym, przekracza 9,5 m, a także mający dwie lub więc ej kondygnacji nadziemnych budynek opieki zdrowotne j i budynek 
opieki społecznej, należy wyposażyć w dźwig osobowy . 
2. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym, budynku za mieszkania zbiorowego oraz budynku użyteczności pub licz- 
nej, wyposażanym w dźwigi, należy zapewnić dojazd z  poziomu terenu i dostęp na wszystkie kondygnacje u żytkowe oso- 
bom niepełnosprawnym. 
3. W przypadku wbudowywania lub przybudowywania szy bu dźwigowego do istniejącego budynku dopuszcza się  
usytuowanie drzwi przystankowych na poziomie spoczn ika międzypiętrowego, jeżeli zostanie zapewniony do stęp do kon- 
dygnacji użytkowej osobom niepełnosprawnym. 
§ 55.  1. 24) W budynku mieszkalnym wielorodzinnym niewyposażany m w dźwigi należy wykonać pochylnię lub zain- 
stalować odpowiednie urządzenie techniczne, umożliw iające dostęp osobom niepełnosprawnym do mieszkań p ołożonych 
na pierwszej kondygnacji nadziemnej oraz do kondygn acji podziemnej zawierającej stanowiska postojowe d la samocho- 
dów osobowych. 
2. W niskim budynku zamieszkania zbiorowego i budyn ku użyteczności publicznej, niewymagającym wyposaże nia 
w dźwigi, o których mowa w § 54 ust. 1, należy zain stalować urządzenia techniczne zapewniające osobom niepełnospraw- 
nym dostęp na kondygnacje z pomieszczeniami użytkow ymi, z których mogą korzystać. Nie dotyczy to budyn ków za- 
mieszkania zbiorowego na terenach zamkniętych. 25) 
3. Dopuszcza się niewyposażenie w dźwigi budynku mi eszkalnego wielorodzinnego do 5. kondygnacji nadzie mnej 
włącznie, jeżeli wszystkie pomieszczenia na ostatni ej kondygnacji są częścią mieszkań dwupoziomowych. 
4. 26) W istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym n iewyposażonym w dźwigi, na którego budowę została 
wydana decyzja o pozwoleniu na budowę przed dniem 1  kwietnia 1995 r., na poddaszu usytuowanym bezpośre dnio  
nad 4. kondygnacją nadziemną, dopuszcza się zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń na mieszkania. 
§ 56.  Budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszk ania zbiorowego i budynek użyteczności publicznej p o- 
winien być wyposażony w instalację telekomunikacyjn ą, a w miarę potrzeby również w inne instalacje, ta kie jak: telewizji 
przemysłowej, sygnalizacji dzwonkowej lub domofonow ej, w sposób umożliwiający zapewnienie ochrony inst alacji przed 
dostępem osób nieuprawnionych. 
Rozdział 2 
Oświetlenie i nasłonecznienie 
§ 57.  1. Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powin no mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane  do 
jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględ nieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych  przepisach 
bezpieczeństwa i higieny pracy. 
2. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi sto sunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżn ic, do po- 
wierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8,  natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetle nie dzienne 
jest wymagane ze względów na przeznaczenie – co naj mniej 1:12. 
§ 58.  1. Dopuszcza się oświetlenie pomieszczenia przezna czonego na pobyt ludzi wyłącznie światłem sztucznym , jeżeli: 
1) oświetlenie dzienne nie jest konieczne lub nie j est wskazane ze względów technologicznych; 
2) jest uzasadnione celowością funkcjonalną zlokali zowania tego pomieszczenia w obiekcie podziemnym lu b w części 
budynku pozbawionej oświetlenia dziennego. 
                                                           
23) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 15 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
24) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 16 lit. a rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
25) Zdanie drugie w brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 16 lit. b rozporządzenia, o którym mowa w odnośniku  4. 
26) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 16 lit. c rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 1065 
 
2. W przypadku gdy pomieszczenie, o którym mowa w u st. 1, jest pomieszczeniem stałej pracy w rozumieni u ogól- 
nych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, dla zastosowania wyłącznie oświetlenia światłem sztuczn ym, w tym elek- 
trycznym, jest wymagane uzyskanie zgody właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, w ydanej 
w porozumieniu z właściwym okręgowym inspektorem pr acy. 
3. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy  budynków służących obronności państwa. 
§ 59.  1. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz do ruchu ogólnego (komunikacji) powinny mieć zapewn io- 
ne oświetlenie światłem sztucznym odpowiednio do po trzeb użytkowych. 
2. Ogólne oświetlenie światłem sztucznym pomieszcze nia przeznaczonego na stały pobyt ludzi powinno zap ewniać 
odpowiednie warunki użytkowania całej jego powierzc hni. 
3. Oświetlenie światłem sztucznym połączonych ze so bą pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz do 
ruchu ogólnego (komunikacji) nie powinno wykazywać różnic natężenia, wywołujących olśnienie przy przej ściu między 
tymi pomieszczeniami. 
§ 60. 27) 1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przeby wania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszko lu, 
innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycz nej, powinny mieć 
zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmni ej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8 00 –16 00 , natomiast 
pokoje mieszkalne – w godzinach 7 00 –17 00 . 
2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego poko ju. 
3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie  śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganeg o 
czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5  godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojo wego w takiej 
zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonec znienia. 
Rozdział 3 
Wejścia do budynków i mieszkań 
§ 61.  1. Położenie drzwi wejściowych do budynku oraz ksz tałt i wymiary pomieszczeń wejściowych powinny umoż li-
wiać dogodne warunki ruchu, w tym również osobom ni epełnosprawnym. 
2. 28) Wymaganie przystosowania wejść dla osób niepełnosp rawnych nie dotyczy budynków mieszkalnych 
w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, budynków r ekreacji indywidualnej oraz budynków na terenach za mkniętych 
z wyłączeniem budynków użyteczności publicznej. 
§ 62.  1. Drzwi wejściowe do budynku i ogólnodostępnych p omieszczeń użytkowych oraz do mieszkań powinny mieć  
w świetle ościeżnicy co najmniej: szerokość 0,9 m i  wysokość 2 m. W przypadku zastosowania drzwi zewnę trznych dwu- 
skrzydłowych szerokość skrzydła głównego nie może b yć mniejsza niż 0,9 m. 
2. W wejściach do budynku i ogólnodostępnych pomies zczeń użytkowych mogą być zastosowane drzwi obrotow e lub 
wahadłowe, pod warunkiem usytuowania przy nich drzw i rozwieranych lub rozsuwanych, przystosowanych do ruchu osób 
niepełnosprawnych, oraz spełnienia wymagań § 240. 
3. W drzwiach, o których mowa w ust. 1, oraz w drzw iach do mieszkań i pomieszczeń mieszkalnych w budyn ku za- 
mieszkania zbiorowego wysokość progów nie może prze kraczać 0,02 m. 
§ 63.  Wejścia z zewnątrz do budynku i pomieszczeń przezn aczonych na pobyt ludzi należy chronić przed nadmie r- 
nym dopływem chłodnego powietrza przez zastosowanie  przedsionka, kurtyny powietrznej lub innych rozwią zań nieutrud- 
niających ruchu. Wymagania te nie dotyczą dodatkowy ch wejść nieprzewidzianych do stałego użytkowania. 
§ 64.  Wejście do budynku i do każdej klatki schodowej po winno mieć elektryczne oświetlenie zewnętrzne. Nie doty- 
czy to budownictwa zagrodowego i rekreacyjnego. 
§ 65.  (uchylony). 
                                                           
27) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 17 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
28) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 18 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 1065 
 
Rozdział 4 
Schody i pochylnie 
§ 66.  W celu zapewnienia dostępu do pomieszczeń położony ch na różnych poziomach należy stosować schody stał e, 
a w zależności od przeznaczenia budynku – również p ochylnie odpowiadające warunkom określonym w rozpor ządzeniu. 
§ 67.  Zainstalowanie w budynku schodów lub pochylni ruch omych nie zwalnia z obowiązku zastosowania schodów 
lub pochylni stałych. 
§ 68.  1. Graniczne wymiary schodów stałych w budynkach o  różnym przeznaczeniu określa tabela: 
Przeznaczenie budynków Minimalna 
szerokość użytkowa 
(m) Maksymalna 
wysokość 
stopni  
(m) 
biegu spocznika  
1 2 3 4 
Budynki mieszkalne jednorodzinne i w zabudowie zagr odowej oraz mieszkania 
dwupoziomowe 0,8 0,8 0,19 
Budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki zamieszka nia zbiorowego*) oraz bu- 
dynki użyteczności publicznej*), z wyłączeniem budynków zakładów opieki zdro- 
wotnej 29), a także budynki produkcyjne*), magazynowo-składowe oraz usługowe, 
w których zatrudnia się ponad 10 osób 1,2 1,5 0,175 
Przedszkola i żłobki 1,2 1,3 0,15 
Budynki opieki zdrowotnej*) 1,4 1,5 0,15 
Garaże wbudowane i wolno stojące (wielostanowiskowe ) oraz budynki usługowe, 
w których zatrudnia się do 10 osób 0,9 0,9 0,19 
We wszystkich budynkach niezależnie od ich przeznac zenia schody do kondygnacji 
podziemnej, pomieszczeń technicznych i poddaszy nie użytkowych 0,8 0,8 0,2 
*) W przypadku tych budynków szerokość użytkową biegu  schodowego i spocznika należy przyjmować z uwzględ nieniem wymagań 
określonych w ust. 2. 
2. W budynkach użyteczności publicznej oraz budynka ch produkcyjnych łączną szerokość użytkową biegów o raz 
łączną szerokość użytkową spoczników w klatkach sch odowych, stanowiących drogę ewakuacyjną, należy obl iczać pro- 
porcjonalnie do liczby osób mogących przebywać równ ocześnie na kondygnacji, na której przewiduje się o becność naj- 
większej ich liczby, przyjmując co najmniej 0,6 m s zerokości na 100 osób, lecz nie mniej niż określono  to w ust. 1. 
3. Szerokość użytkowa schodów zewnętrznych do budyn ku powinna wynosić co najmniej 1,2 m, przy czym nie  może 
być mniejsza niż szerokość użytkowa biegu schodoweg o w budynku, przyjęta zgodnie z wymaganiami określo nymi 
w ust. 1 i 2. 
4. Szerokość użytkową schodów stałych mierzy się mi ędzy wewnętrznymi krawędziami poręczy, a w przypadk u balu- 
strady jednostronnej – między wykończoną powierzchn ią ściany a wewnętrzną krawędzią poręczy tej balust rady. Szeroko- 
ści te nie mogą być ograniczane przez zainstalowane  urządzenia oraz elementy budynku. 
§ 69.  1. Liczba stopni w jednym biegu schodów stałych po winna wynosić nie więcej niż: 
1) 14 stopni – w budynku opieki zdrowotnej; 
2) 17 stopni – w innych budynkach. 
                                                           
29) Obecnie zakładów leczniczych podmiotów leczniczych  na podstawie art. 40 ustawy z dnia 10 czerwca 2016  r. o zmianie ustawy 
o działalności leczniczej oraz niektórych innych us taw (Dz. U. poz. 960), która weszła w życie z dniem  15 lipca 2016 r.  
      
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 1065 
 
2. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dot yczy budynków w zabudowie jednorodzinnej i w zabudo wie za- 
grodowej oraz budynków rekreacji indywidualnej, mie szkań dwupoziomowych oraz dojść do urządzeń technic znych. 
3. Liczba stopni w jednym biegu schodów zewnętrznyc h nie powinna wynosić więcej niż 10. 
4. Szerokość stopni stałych schodów wewnętrznych po winna wynikać z warunku określonego wzorem: 2h + s = 0,6 
do 0,65 m, gdzie h oznacza wysokość stopnia, s – je go szerokość. 
5. Szerokość stopni schodów zewnętrznych przy główn ych wejściach do budynku powinna wynosić w budynkac h 
mieszkalnych wielorodzinnych i budynkach użytecznoś ci publicznej co najmniej 0,35 m. 
6. Szerokość stopni schodów wachlarzowych powinna w ynosić co najmniej 0,25 m, natomiast w schodach zab iego- 
wych i kręconych szerokość taką należy zapewnić w o dległości nie większej niż 0,4 m od poręczy balustr ady wewnętrznej 
lub słupa stanowiącego koncentryczną konstrukcję sc hodów. 
7. W budynku zakładu opieki zdrowotnej 29) stosowanie schodów zabiegowych i wachlarzowych, ja ko przeznaczonych 
do ruchu pacjentów, jest zabronione. 
8. W budynkach opieki zdrowotnej, a także budynkach  zamieszkania zbiorowego przeznaczonych dla osób st arszych 
oraz niepełnosprawnych zabrania się stosowania stop ni schodów z noskami i podcięciami. 
§ 70.  Maksymalne nachylenie pochylni związanych z budynk iem nie może przekraczać wielkości określonych 
w poniższej tabeli: 
Przeznaczenie pochylni Usytuowanie pochylni 
na zewnątrz,  
bez przekrycia 
% nachylenia wewnątrz budynku  
lub pod dachem  
% nachylenia 
1 2 3 
Do ruchu pieszego i dla osób niepełnosprawnych poru szających się 
przy użyciu wózka inwalidzkiego, przy wysokości poc hylni:   
a)  do 0,15 m 15 15 
b)  do 0,5 m 8 10 
c)  ponad 0,5 m*) 6 8 
Dla samochodów w garażach wielostanowiskowych:   
a)  jedno- i dwupoziomowych 15 20 
b)  wielopoziomowych 15 15 
Dla samochodów w garażach indywidualnych 25 25 
*) Pochylnie do ruchu pieszego i dla osób niepełnospr awnych o długości ponad 9 m powinny być podzielone na krótsze odcinki, przy 
zastosowaniu spoczników o długości co najmniej 1,4 m. 
§ 71.  1. Pochylnie przeznaczone dla osób niepełnosprawny ch powinny mieć szerokość płaszczyzny ruchu 1,2 m, kra- 
wężniki o wysokości co najmniej 0,07 m i obustronne  poręcze odpowiadające warunkom określonym w § 298,  przy czym 
odstęp między nimi powinien mieścić się w granicach  od 1 m do 1,1 m. 
2. Długość poziomej płaszczyzny ruchu na początku i  na końcu pochylni powinna wynosić co najmniej 1,5 m. 
3. Powierzchnia spocznika przy pochylni dla osób ni epełnosprawnych poruszających się na wózkach inwali dzkich 
powinna mieć wymiary co najmniej 1,5 x 1,5 m poza p olem otwierania skrzydła drzwi wejściowych do budyn ku. 
4. Krawędzie stopni schodów w budynkach mieszkalnyc h wielorodzinnych i użyteczności publicznej powinny  wyróż- 
niać się kolorem kontrastującym z kolorem posadzki.  
      
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 1065 
 
Rozdział 5 
Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi 
§ 72.  1. Wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt lu dzi powinna odpowiadać wymaganiom określonym 
w poniższej tabeli, jeżeli przepisy odrębne, w tym dotyczące pomieszczeń pracy i pomieszczeń służby zd rowia, nie określają 
innych wymagań: 
Rodzaj pomieszczenia (sposób użytkowania) Minimalna wysokość 
w świetle 
(m) 
1 2 
Pokoje w budynkach mieszkalnych oraz sypialnie 1–4- osobowe w budynkach zamieszkania 
zbiorowego 2,5*) 
Pokoje na poddaszu w budynkach jednorodzinnych i mi eszkalnych zagrodowych oraz po- 
mieszczenia w budynkach rekreacji indywidualnej 2,2*) 
Pomieszczenia do pracy** ), nauki i innych celów, w których nie występują czy nniki uciąż- 
liwe lub szkodliwe dla zdrowia, przeznaczone na sta ły lub czasowy pobyt:  
a)  nie więcej niż 4 osób 2,5 
b)  więcej niż 4 osób 3,0 
Pomieszczenia jak wyżej, lecz usytuowane na antreso li, jeżeli nie występują czynniki szko- 
dliwe dla zdrowia 2,2 
Pomieszczenia do pracy** ) i innych celów, w których występują czynniki uciąż liwe lub 
szkodliwe dla zdrowia 3,3 
Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, ja k dyżurki, portiernie, kantory, kioski, 
w tym kioski usytuowane w halach dworcowych, wystaw owych, handlowych, sportowych, 
jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia  2,2*) 
Pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi:  
a)  jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla zdr owia 2,2*) 
b)  jeżeli występują czynniki szkodliwe dla zdrowia  2,5 
*) Przy stropach pochyłych jest to wysokość średnia l iczona między największą a najmniejszą wysokością p omieszczenia, lecz nie 
mniejszą niż 1,9 m. Przestrzeni o wysokości poniżej  1,9 m nie zalicza się do odpowiadającej przeznacze niu danego pomieszczenia. 
** ) Wymagania dotyczące minimalnej wysokości pomieszcz eń w zakładach pracy określają przepisy o bezpiecze ństwie i higienie pracy. 
2. Pomieszczenia, których wysokość powinna, zgodnie  z ust. 1, wynosić co najmniej 3 m i 3,3 m, mogą by ć obniżone 
do wysokości nie mniejszej niż 2,5 m w przypadku za stosowania wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewn ej lub kli- 
matyzacji, pod warunkiem uzyskania zgody państwoweg o wojewódzkiego inspektora sanitarnego. 
§ 73. 30) 1. W pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt  ludzi poziom podłogi powinien znajdować się powyże j 
lub być równy poziomowi terenu przy budynku. 
2. Dopuszcza się usytuowanie pomieszczeń produkcyjn ych, handlowych, usługowych, gastronomicznych lub o bsługi 
pasażerów, określonych w ust. 1, poniżej poziomu te renu przy budynku pod warunkiem uzyskania zgody pań stwowego 
wojewódzkiego inspektora sanitarnego wydanej w przy padku pomieszczeń stałej pracy w rozumieniu ogólnyc h przepisów 
bezpieczeństwa i higieny pracy w porozumieniu z wła ściwym okręgowym inspektorem pracy. 
§ 74.  W budynku użyteczności publicznej pomieszczenia og ólnodostępne ze zróżnicowanym poziomem podłóg po- 
winny być przystosowane do ruchu osób niepełnospraw nych. 
§ 75.  1. 31) Drzwi do pomieszczenia przeznaczonego na stały pob yt ludzi oraz do kuchni powinny mieć co najmniej 
szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy . 
2. W budynku użyteczności publicznej drzwi wewnętrz ne, z wyjątkiem drzwi do pomieszczeń technicznych 
i gospodarczych, powinny mieć co najmniej szerokość  0,9 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy. 
3. Drzwi, o których mowa w ust. 1 i 2, nie powinny mieć progów. 
                                                           
30) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 19 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
31) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 20 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 1065 
 
Rozdział 6 
Pomieszczenia higienicznosanitarne 
§ 76.  Wymagania dotyczące pomieszczeń higienicznosanitar nych określają przepisy rozporządzenia, a także prz episy 
dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy oraz obron y cywilnej. Do pomieszczeń higienicznosanitarnych z alicza się łaźnie, 
sauny, natryski, łazienki, ustępy, umywalnie, szatn ie, przebieralnie, pralnie, pomieszczenia higieny o sobistej kobiet, jak też 
pomieszczenia służące do odkażania, oczyszczania or az suszenia odzieży i obuwia, a także przechowywani a sprzętu do 
utrzymania czystości. 
§ 77.  1. Pomieszczenie higienicznosanitarne powinno mieć  wentylację spełniającą wymagania przepisów rozporz ą- 
dzenia oraz przepisów odrębnych. 
2. Pomieszczenie higienicznosanitarne powinno mieć wysokość w świetle co najmniej 2,5 m, z wyjątkiem ł aźni ogól- 
nodostępnej, której wysokość powinna wynosić co naj mniej 3 m. 
3. Dopuszcza się zmniejszenie wysokości pomieszczen ia higienicznosanitarnego w budynku mieszkalnym ora z 
w hotelu, motelu i pensjonacie do 2,2 m w świetle, w przypadku gdy jest ono wyposażone w wentylację me chaniczną wy- 
wiewną lub nawiewno-wywiewną. 
§ 78.  1. Ściany pomieszczenia higienicznosanitarnego pow inny mieć do wysokości co najmniej 2 m powierzchnie  
zmywalne i odporne na działanie wilgoci. 
2. Posadzka pralni, łazienki, umywalni, kabiny natr yskowej i ustępu powinna być zmywalna, nienasiąkliw a i nieśliska. 
§ 79.  1. Drzwi do łazienki, umywalni i wydzielonego ustę pu powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia, mieć, 
z zastrzeżeniem § 75 ust. 2, co najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy, a w doln ej części – otwory 
o sumarycznym przekroju nie mniejszym niż 0,022 m2 dla dopływu powietrza. 
2. W łazienkach i ustępach, z wyjątkiem ogólnodostę pnych, dopuszcza się stosowanie drzwi przesuwnych l ub składa- 
nych. 
§ 80.  (uchylony). 32) 
§ 81.  1. Kabina natryskowa niezamknięta, stanowiąca wydz ieloną część pomieszczeń natrysków i umywalni zbior o- 
wych, powinna mieć powierzchnię nie mniejszą niż 0, 9 m2 i szerokość co najmniej 0,9 m. 
2. Kabina natryskowa zamknięta, wydzielona ściankam i na całą wysokość pomieszczenia, powinna mieć powi erzch- 
nię nie mniejszą niż 1,5 m2 i szerokość co najmniej 0,9 m oraz być wyposażona w wentylację mechaniczną wywiewną. 
3. Kabina natryskowa zamknięta, z urządzeniami przy stosowanymi do korzystania przez osoby niepełnospra wne po- 
ruszające się na wózkach inwalidzkich, powinna mieć  powierzchnię nie mniejszą niż 2,5 m2 i szerokość co najmniej 1,5 m 
oraz być wyposażona w urządzenia wspomagające, umoż liwiające korzystanie z kabiny zgodnie z przeznacze niem. 
4. Bezpośrednio przy kabinach natryskowych i umywal niach zbiorowych powinna znajdować się kabina ustęp owa. 
§ 82.  1. W budynku zamieszkania zbiorowego łazienki zwią zane z pomieszczeniami mieszkalnymi powinny być wy-
posażone w wannę lub natrysk oraz umywalkę. Miska u stępowa może być usytuowana w łazience lub w wydzie lonej kabi- 
nie ustępowej wyposażonej w umywalkę. 
2. W budynku, o którym mowa w ust. 1, bez łazienek i ustępów związanych z pomieszczeniami mieszkalnymi  należy 
przewidzieć na każdej kondygnacji umywalnie i ustęp y przeznaczone do wspólnego użytku, wyposażone co n ajmniej w: 
1) 1 miskę ustępową dla 10 kobiet; 
2) 1 miskę ustępową i 1 pisuar dla 20 mężczyzn; 
3) 1 urządzenie natryskowe dla 15 osób; 
4) 1 umywalkę dla 5 osób. 
§ 83.  Kabina ustępowa (ustęp wydzielony), nieprzeznaczon a dla osób niepełnosprawnych, powinna mieć najmniej szy 
wymiar poziomy (szerokość) w świetle co najmniej 0, 9 m i powierzchnię przed miską ustępową co najmniej  0,6 x 0,9 m 
w rzucie poziomym, spełniającą również funkcję powi erzchni przed umywalką – w przypadku jej zainstalow ania w kabinie 
ustępowej. 
                                                           
32) Przez § 1 pkt 21 rozporządzenia, o którym mowa w o dnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 1065 
 
§ 84.  1. W budynku użyteczności publicznej i zakładu pra cy należy urządzić ustępy ogólnodostępne. Jeżeli li czba 
osób w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludz i na danej kondygnacji jest mniejsza od 10, dopuszc za się umiesz- 
czenie ustępu na najbliższej, wyższej lub niższej k ondygnacji. 
1a. 33) Ustępów ogólnodostępnych, o których mowa w ust. 1,  nie urządza się w budynku obsługi bankowej, handlu  lub 
usług o powierzchni użytkowej do 100 m2 włącznie. 
2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, w ustępach  ogólnodostępnych powinna przypadać co najmniej jed na umy- 
walka na 20 osób, co najmniej jedna miska ustępowa i jeden pisuar na 30 mężczyzn oraz jedna miska ustę powa na 20 kobiet, 
jeżeli przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy nie stanowią inaczej. W przypadku gdy w pomie szczeniach prze- 
znaczonych na stały pobyt ludzi liczba osób jest mn iejsza niż 10, dopuszcza się umieszczenie wspólnego  ustępu dla kobiet 
i mężczyzn. 
3. W budynkach, o których mowa w ust. 1, odległość od stanowiska pracy lub miejsca przebywania ludzi d o najbliż- 
szego ustępu nie może być większa niż 75 m, a od st anowiska pracy chronionej – niż 50 m. 
§ 85.  1. Ustępy ogólnodostępne w budynkach zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej i zakładów prac y 
powinny mieć wejścia z dróg komunikacji ogólnej. 
2. W ustępach ogólnodostępnych należy stosować: 
1) przedsionki, oddzielone ścianami pełnymi na całą  wysokość pomieszczenia, w których mogą być instalo wane tylko 
umywalki; 
2) drzwi o szerokości co najmniej 0,9 m; 
3) drzwi do kabin ustępowych otwierane na zewnątrz,  o szerokości co najmniej 0,8 m, a do kabin przysto sowanych dla 
potrzeb osób niepełnosprawnych, co najmniej 0,9 m; 
4) przegrody dzielące ustęp damski od męskiego, wyk onane jako ściany pełne na całą wysokość pomieszcze nia; 
5) 34) miski ustępowe umieszczone w oddzielnych kabinach o szerokości co najmniej 1 m i długości 1,10 m, ze ściankami 
i drzwiami o wysokości co najmniej 2 m z prześwitem  nad podłogą 0,15 m; w żłobkach, klubach dziecięcyc h, przed- 
szkolach oraz innych formach opieki przedszkolnej d opuszcza się stosowanie ścianek i drzwi o wysokości  nie mniej- 
szej niż 1,5 m; 
6) wpusty kanalizacyjne podłogowe z syfonem oraz ar maturę czerpalną ze złączką do węża w pomieszczenia ch z pisua- 
rem lub mających więcej niż 4 kabiny ustępowe; 
7) wentylację grawitacyjną lub mechaniczną – w ustę pach z oknem i jedną kabiną, a w innych – mechanicz ną o działaniu 
ciągłym lub włączaną automatycznie. 
3. 35) Przedsionków, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie w ymagają ustępy przy salach zajęć w żłobkach, klubac h dzie- 
cięcych, przedszkolach, innych formach opieki przed szkolnej oraz przy pokojach dla chorych w szpitalac h. 
§ 85a. 36) 1. W budynkach: gastronomii, handlu lub usług o po wierzchni użytkowej powyżej 1000 m2, a także stacji 
paliw o powierzchni użytkowej powyżej 100 m2 powinno znajdować się wydzielone pomieszczenie dos tosowane do kar- 
mienia i przewijania dzieci. 
2. Pomieszczenie do karmienia i przewijania dzieci powinno być wyposażone w umywalkę oraz wentylację s pełniają- 
cą wymagania przepisów rozporządzenia. 
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do stacji paliw zlokalizowanych na terenach zamkniętych. 
§ 86.  1. W budynku, na kondygnacjach dostępnych dla osób  niepełnosprawnych, co najmniej jedno z ogólnodostę p- 
nych pomieszczeń higienicznosanitarnych powinno być  przystosowane dla tych osób przez: 
1) zapewnienie przestrzeni manewrowej o wymiarach c o najmniej 1,5 x 1,5 m; 
2) stosowanie w tych pomieszczeniach i na trasie do jazdu do nich drzwi bez progów; 
3) zainstalowanie odpowiednio przystosowanej, co na jmniej jednej miski ustępowej i umywalki, a także j ednego natrysku, 
jeżeli ze względu na przeznaczenie przewiduje się w  budynku takie urządzenia; 
4) zainstalowanie uchwytów ułatwiających korzystani e z urządzeń higienicznosanitarnych. 
                                                           
33) Dodany przez § 1 pkt 22 rozporządzenia, o którym m owa w odnośniku 4. 
34) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 23 lit. a rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
35) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 23 lit. b rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
36) Dodany przez § 1 pkt 24 rozporządzenia, o którym m owa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 1065 
 
2. Dopuszcza się stosowanie pojedynczego ustępu dla  osób niepełnosprawnych bez przedsionka oddzielając ego od 
komunikacji ogólnej. 
§ 87.  1. Ustępy publiczne należy sytuować na terenach wy posażonych w sieć wodociągową i kanalizacyjną. 
2. Dopuszcza się sytuowanie ustępów publicznych na terenach nieskanalizowanych, jako budynki wolno sto jące ze 
szczelnymi zbiornikami nieczystości. 
3. Dopuszcza się sytuowanie tymczasowych, nieskanal izowanych ustępów publicznych na terenach skanalizo wanych, 
za zgodą właściwego terenowo państwowego inspektora  sanitarnego. 
4. Ustęp publiczny powinien odpowiadać wymaganiom o kreślonym w § 85 oraz mieć kabiny ustępowe o wymiar ach 
co najmniej 1,5 m długości i 1 m szerokości. 
5. W ustępie publicznym należy zainstalować co najm niej jeden wpust kanalizacyjny podłogowy z syfonem oraz ar- 
maturę czerpalną ze złączką do węża. 
6. W ustępie publicznym co najmniej jedna kabina po winna być przystosowana do potrzeb osób niepełnospr awnych, 
zgodnie z § 86. 
§ 88.  1. Wejście do ustępu publicznego, wbudowanego w in ny obiekt, nie może prowadzić bezpośrednio z klatki  
schodowej lub innej drogi komunikacji ogólnej w bud ynku ani z pomieszczenia przeznaczonego na pobyt lu dzi. 
2. Odległość od okien i drzwi ustępu publicznego do  okien i drzwi do pomieszczeń przeznaczonych na pob yt ludzi 
oraz do produkcji i magazynowania artykułów żywnośc iowych i farmaceutycznych nie może być mniejsza niż  10 m. 
§ 89.  1. Przepisów § 73 ust. 1, § 75, 79 ust. 1, § 82 i 83 oraz w przypadkach przebudowy także § 77 ust. 2 niniejszego 
działu nie stosuje się do budynków zakwaterowania o sób tymczasowo aresztowanych, skazanych lub ukarany ch, zwanych 
dalej „osadzonymi”. 
2. Przepisów § 75 i 79 ust. 1 nie stosuje się do za kładów poprawczych i schronisk dla nieletnich. 
Rozdział 7 
Szczególne wymagania dotyczące mieszkań w budynkach  wielorodzinnych 
§ 90.  Mieszkanie w budynku wielorodzinnym powinno spełni ać wymagania dotyczące pomieszczeń przeznaczonych 
na pobyt ludzi, a ponadto wymagania określone w nin iejszym rozdziale. 
§ 91.  Mieszkanie, z wyjątkiem jedno- i dwupokojowego, po winno być przewietrzane na przestrzał lub narożniko wo. 
Nie dotyczy to mieszkania w budynku podlegającym pr zebudowie, a także mieszkania wyposażonego w wentyl ację me- 
chaniczną o działaniu ciągłym wywiewną lub nawiewno -wywiewną. 
§ 92.  1. 37) Mieszkanie, oprócz pomieszczeń mieszkalnych, powin no mieć kuchnię lub aneks kuchenny, łazienkę, ustęp  
wydzielony lub miskę ustępową w łazience, przestrze ń składowania, miejsce umożliwiające zainstalowanie  automatycznej 
pralki domowej oraz przestrzeń komunikacji wewnętrz nej. 
2. (uchylony). 38) 
3. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym w łazienkac h powinno być możliwe zainstalowanie wanny lub kabi ny 
natryskowej, umywalki, miski ustępowej (jeżeli nie ma ustępu wydzielonego). 39) Sposób zagospodarowania i rozmieszcze- 
nia urządzeń sanitarnych powinien zapewniać do nich  dogodny dostęp. 
4. Ustęp wydzielony należy wyposażyć w umywalkę. 
§ 93. 40) 1. Pomieszczenie mieszkalne, kuchnia oraz aneks ku chenny powinny mieć bezpośrednie oświetlenie światł em 
dziennym. 
2. W mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się stosow anie kuchni bez okien lub aneksu kuchennego połączo nego 
z przedpokojem, pod warunkiem zastosowania co najmn iej wentylacji: 
1) grawitacyjnej – w przypadku kuchni elektrycznej;  
2) mechanicznej wywiewnej – w przypadku kuchni gazo wej. 
                                                           
37) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 25 lit. a rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
38) Przez § 1 pkt 25 lit. b rozporządzenia, o którym m owa w odnośniku 4. 
39) Zdanie pierwsze w brzmieniu ustalonym przez § 1 pk t 25 lit. c rozporządzenia, o którym mowa w odnośni ku 4. 
40) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 26 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 1065 
 
3. W mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się stosow anie aneksu kuchennego połączonego z pokojem pod wa run- 
kiem zastosowania w tym aneksie wentylacji i kuchni  elektrycznej. 
4. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się stosow anie aneksu kuchennego w pokoju przeznaczonym na po byt 
dzienny pod warunkiem zastosowania w tym aneksie we ntylacji. 
5. W przypadku zastosowania okapu kuchennego w kuch ni lub w aneksie kuchennym, należy zapewnić podłącz enie 
tego okapu do odrębnego przewodu kominowego. 
§ 94. 41) Mieszkanie powinno mieć powierzchnię użytkową nie mniejszą niż 25 m2. 
§ 95.  1. Kształt i wymiary przedpokoju powinny umożliwia ć przeniesienie chorego na noszach oraz wykonanie m a- 
newru wózkiem inwalidzkim w miejscach zmiany kierun ku ruchu. 
2. Korytarze stanowiące komunikację wewnętrzną w mi eszkaniu powinny mieć szerokość w świetle co najmni ej 
1,2 m, z dopuszczeniem miejscowego zwężenia do 0,9 m na długości korytarza nie większej niż 1,5 m. 
Rozdział 8 
Pomieszczenia techniczne i gospodarcze 
§ 96.  1. Pomieszczenie techniczne, w którym są zainstalo wane urządzenia emitujące hałasy lub drgania, może być sy- 
tuowane w bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczeń prze znaczonych na stały pobyt ludzi, pod warunkiem zast osowania 
rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych, zapewniający ch ochronę sąsiednich pomieszczeń przed uciążliwym oddziaływa- 
niem tych urządzeń, zgodnie z wymaganiami § 323 ust . 2 pkt 2 i § 327 oraz Polskich Norm dotyczących do puszczalnych 
wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oce ny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach. 
2. Podpory, zamocowania i złącza urządzeń, o któryc h mowa w ust. 1, powinny być wykonane w sposób unie możli- 
wiający przenoszenie niedopuszczalnego hałasu i drg ań na elementy budynku i instalacje. 
§ 97.  1. Wysokość pomieszczenia technicznego i gospodarc zego nie powinna być mniejsza niż 2 m, jeżeli inne prze- 
pisy rozporządzenia nie określają większych wymagań . 
2. W pomieszczeniach, o których mowa w ust. 1, wyso kość drzwi i przejść pod przewodami instalacyjnymi powinna 
wynosić w świetle co najmniej 1,9 m, z zastrzeżenie m § 242 ust. 3. 
3. Wysokość kanałów i przestrzeni instalacyjnych w budynku oraz studzienek rewizyjnych powinna wynosić  
w świetle co najmniej 1,9 m, przy czym na odcinkach  o długości do 4 m wysokość kanałów może być obniżo na do 0,9 m. 
4. Odległość między włazami kontrolnymi w kanałach instalacyjnych nie może przekraczać 30 m. Włazy te powinny 
znajdować się na każdym załamaniu kanału i mieć wym iary co najmniej 0,6 m x 0,6 m lub średnicę 0,6 m. 
5. Pomieszczenia techniczne przeznaczone do układan ia kabli w budynku (tunele i pomieszczenia kablowe)  powinny 
spełniać wymagania wynikające z normy Stowarzyszeni a Elektryków Polskich nr N SEP-E-004:2003 Elektroen ergetyczne 
i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie i bud owa. 
§ 98.  1. Podłogi w pomieszczeniach technicznych i gospod arczych powinny być wykonane w sposób zapewniający 
utrzymanie czystości, stosownie do ich przeznaczeni a. 
2. Pomieszczenia techniczne i gospodarcze powinny b yć wyposażone w instalacje i urządzenia elektryczne  dostoso- 
wane do ich przeznaczenia, zgodnie z wymaganiami Po lskich Norm dotyczących tych instalacji i urządzeń.  
Rozdział 9 
Dojścia i przejścia do urządzeń technicznych 
§ 99.  1. Dojściami i przejściami do dźwignic i innych ur ządzeń technicznych mogą być korytarze, pomosty, po desty, 
galerie, schody, z zastrzeżeniem § 68 ust. 1, drabi ny i klamry, wykonane z materiałów niepalnych. 
2. Ogólne wymagania dotyczące dojść i przejść do dź wignic należy stosować również w razie wykonania do jść robo- 
czych do pomieszczeń i części budynku nieprzeznaczo nych na pobyt ludzi, związanych z okresową obsługą maszyn 
i urządzeń oraz przeglądem i utrzymaniem stanu tech nicznego budynku. 
                                                           
41) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 27 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 1065 
 
§ 100.  1. Dojścia i przejścia powinny mieć wysokość w świ etle co najmniej 1,9 m i mogą być usytuowane nad st ano- 
wiskiem pracy na wysokości co najmniej 2,5 m, liczą c od poziomu podłogi tego stanowiska. 
2. Nawierzchnia podłogi w dojściach i przejściach n ie może być śliska. 
3. Podłogi ażurowe nie mogą mieć otworów o powierzc hni większej niż 1700 mm 2 i wymiarów umożliwiających 
przejście przez nie kuli o średnicy większej niż 36  mm. 
4. Poziome dojścia i przejścia od strony przestrzen i otwartej powinny być zabezpieczone balustradą o w ysokości 
1,1 m z poprzeczką umieszczoną w połowie jej wysoko ści i krawężnikiem o wysokości co najmniej 0,15 m. 
§ 101.  1. W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych względ ami użytkowymi, jako dojście i przejście między róż - 
nymi poziomami mogą służyć drabiny lub klamry, trwa le zamocowane do konstrukcji. 
2. Szerokość drabin lub klamer, o których mowa w us t. 1, powinna wynosić co najmniej 0,5 m, a odstępy między 
szczeblami nie mogą być większe niż 0,3 m. Poczynaj ąc od wysokości 3 m nad poziomem podłogi, drabiny l ub klamry 
powinny być zaopatrzone w urządzenia zabezpieczając e przed upadkiem, takie jak obręcze ochronne, rozmi eszczone 
w rozstawie nie większym niż 0,8 m, z pionowymi prę tami w rozstawie nie większym niż 0,3 m. 
3. Odległość drabiny lub klamry od ściany bądź inne j konstrukcji, do której są umocowane, nie może być  mniejsza 
niż 0,15 m, a odległość obręczy ochronnej od drabin y, w miejscu najbardziej od niej oddalonym, nie moż e być mniejsza 
niż 0,7 m i większa niż 0,8 m. 
4. Spoczniki z balustradą powinny być umieszczone c o 8–10 m wysokości drabiny lub ciągu klamer. Górne końce 
podłużnic (bocznic) drabin powinny być wyprowadzone  co najmniej 0,75 m nad poziom wejścia (pomostu), j eżeli nie 
zostały zastosowane inne zabezpieczenia przed upadk iem. 
Rozdział 10 
Garaże dla samochodów osobowych 
§ 102.  Garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej o bsługi samochodów osobowych, stanowiący samodziel- 
ny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będąc y garażem zamkniętym – z pełną obudową zewnętrzną i  zamykanymi 
otworami, bądź garażem otwartym – bez ścian zewnętr znych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, po winien mieć: 
1) wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m  i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m ; 
2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokoś ci 2,3 m i wysokości 2 m w świetle; 
3) elektryczną instalację oświetleniową; 
4) zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108; 
5) wpusty podłogowe z syfonem i osadnikami w garażu  z instalacją wodociągową lub przeciwpożarową trysk aczową, 
w garażu podziemnym przed wjazdem do niego oraz w g arażu nadziemnym o pojemności powyżej 25 samochodów ; 
6) instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczoną  przed 
zamarzaniem. 
§ 103.  1. Do garażu położonego poniżej lub powyżej terenu  należy zapewnić dojazd dla samochodów za pomocą po - 
chylni o maksymalnym nachyleniu nie większym niż ok reślone w § 70 lub zastosować odpowiednie urządzeni a do trans- 
portu pionowego. 
2. W garażu przeznaczonym dla więcej niż 25 samocho dów na każdej kondygnacji, należy stosować pochylni e 
o szerokości co najmniej 5,5 m, umożliwiające ruch dwukierunkowy, lub osobne, jednopasmowe pochylnie o  szerokości co 
najmniej 2,7 m dla wjazdu i wyjazdu samochodów. 
3. W garażu przeznaczonym dla nie więcej niż 25 sam ochodów na kondygnacji, dopuszcza się zastosowanie wyłącz- 
nie pochylni jednopasmowych, pod warunkiem zainstal owania sygnalizacji do regulacji kierunków ruchu. 
4. W garażu jedno- i dwupoziomowym, przeznaczonym d la nie więcej niż 10 samochodów na kondygnacji, dop usz- 
cza się zastosowanie pochylni jednopasmowej bez syg nalizacji świetlnej. 
      
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 1065 
 
§ 104.  1. Dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowy ch w garażu jednoprzestrzennym (bez ścian wewnętrz-
nych) powinien mieć szerokość dostosowaną do warunk ów ruchu takich samochodów, jakie mają być przechow ywane, 
oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi d rogi, ale co najmniej: 
1) 42) przy usytuowaniu prostopadłym – 5,0 m; 
2) przy usytuowaniu pod kątem 60° – 4 m; 
3) przy usytuowaniu pod kątem 45° – 3,5 m; 
4) przy usytuowaniu równoległym – 3 m. 
2. (uchylony). 43) 
3. 44) Odległość między dłuższą krawędzią stanowiska post ojowego a: 
1) ścianą powinna wynosić co najmniej 0,3 m; 
2) słupem powinna wynosić co najmniej 0,1 m pod war unkiem zapewnienia swobodnego otwarcia drzwi samoch odu. 
4. Stanowiska postojowe w garażu, przeznaczone dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnospra wne, 
powinny mieć zapewniony dojazd na wózku inwalidzkim  z drogi manewrowej do drzwi samochodu co najmniej z jednej 
strony, o szerokości nie mniejszej niż 1,2 m. 
§ 105.  1. W garażu podziemnym i wielopoziomowym nadziemny m jako dojścia należy stosować schody odpowiada- 
jące warunkom określonym w § 68. 
2. W garażu jednopoziomowym podziemnym i nadziemnym  dopuszcza się wykorzystanie jako dojścia pochylni prze- 
znaczonych do ruchu samochodów, jeżeli ich nachylen ie nie przekracza 10% oraz istnieje możliwość wydzi elenia bez- 
piecznego pasma ruchu pieszego o szerokości co najm niej 0,75 m. 
3. Nie wymaga się wydzielenia pasma ruchu pieszego na pochylni dwupasmowej, a w garażu o pojemności do  25 samo- 
chodów włącznie na kondygnacji – także na pochylni jednopasmowej. 
4. Stanowiska postojowe dla samochodów, z których k orzystają osoby niepełnosprawne, należy sytuować na  pozio- 
mie terenu lub na kondygnacjach dostępnych dla tych  osób z pochylni, z uwzględnieniem warunków, o któr ych mowa 
w § 70. 
5. W garażu wielopoziomowym lub stanowiącym kondygn ację w budynku mieszkalnym wielorodzinnym oraz budy n- 
ku użyteczności publicznej należy zainstalować urzą dzenia dźwigowe lub inne urządzenia podnośne umożli wiające trans- 
port pionowy osobom niepełnosprawnym poruszającym s ię na wózkach inwalidzkich na inne kondygnacje, któ re wymagają 
dostępności dla tych osób. 
§ 106.  1. Garaż znajdujący się w budynku o innym przeznac zeniu powinien mieć ściany i stropy, zapewniające w y- 
maganą izolację akustyczną, o której mowa w § 326, oraz szczelność uniemożliwiającą przenikanie spalin  lub oparów 
paliwa do sąsiednich pomieszczeń, przeznaczonych na  pobyt ludzi, usytuowanych obok lub nad garażem. 
2. Dopuszcza się sytuowanie nad garażem otwartym ko ndygnacji z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt  ludzi, 
z wyjątkiem pomieszczeń mieszkalnych, opieki zdrowo tnej oraz oświaty i nauki, przy spełnieniu jednego z warunków: 
1) lico ściany zewnętrznej tych kondygnacji z oknam i otwieranymi jest cofnięte w stosunku do lica ścia ny garażu otwar- 
tego lub do krawędzi jego najwyższego stropu co naj mniej o 6 m, a konstrukcja dachu i jego przekrycie nad garażem 
spełniają wymagania określone w § 218; 
2) usytuowanie ścian zewnętrznych tych kondygnacji w jednej płaszczyźnie z licem ścian zewnętrznych cz ęści garażo- 
wej lub z krawędziami jej stropów wymaga zastosowan ia w tych pomieszczeniach okien nieotwieranych oraz  wenty- 
lacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej lub klimatyza cji. 
3. Wymaganie, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy b udynków jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji in dywi-
dualnej. 
                                                           
42) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 28 lit. a rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4; wszedł w ż ycie z dniem 9 grudnia 
2018 r. 
43) Przez § 1 pkt 28 lit. b rozporządzenia, o którym m owa w odnośniku 4; wszedł w życie z dniem 9 grudnia  2018 r. 
44) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 28 lit. c rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4; wszedł w ż ycie z dniem 9 grudnia 
2018 r. 
      
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 1065 
 
§ 107.  1. Posadzka w garażu powinna mieć spadki do wewnęt rznego lub zewnętrznego wpustu kanalizacyjnego. 
W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się wykonywanie spadku posa dzki skiero- 
wanego bezpośrednio na nieutwardzony teren działki.  
2. W garażu krawędzie płaszczyzny posadzki, a także  znajdujących się w niej otworów, należy, z uwzględ nieniem 
ust. 1, ograniczyć progiem (obrzeżem) o wysokości 3 0 mm, uniemożliwiającym spływ wody lub innej cieczy  na zewnątrz 
i na niższy poziom garażowania. Na drodze ruchu pie szego próg ten powinien być wyprofilowany w sposób umożliwiający 
przejazd wózkiem inwalidzkim. 
§ 108.  1. W garażu zamkniętym należy stosować wentylację:  
1) co najmniej naturalną, przez przewietrzanie otwo rami wentylacyjnymi umieszczonymi w ścianach przeci wległych lub 
bocznych, bądź we wrotach garażowych, o łącznej pow ierzchni netto otworów wentylacyjnych nie mniejszej  niż 
0,04 m2 na każde, wydzielone przegrodami budowlanymi, stan owisko postojowe – w nieogrzewanych garażach nad- 
ziemnych wolno stojących, przybudowanych lub wbudow anych w inne budynki; 
2) co najmniej grawitacyjną, zapewniającą 1,5-krotn ą wymianę powietrza na godzinę – w ogrzewanych gara żach nad- 
ziemnych lub częściowo zagłębionych, mających nie w ięcej niż 10 stanowisk postojowych; 
3) mechaniczną, sterowaną czujkami niedopuszczalneg o poziomu stężenia tlenku węgla – w innych garażach , niewymie- 
nionych w pkt 1 i 2, oraz w kanałach rewizyjnych, s łużących zawodowej obsłudze i naprawie samochodów b ądź 
znajdujących się w garażach wielostanowiskowych, z zastrzeżeniem § 150 ust. 5; 
4) mechaniczną, sterowaną czujkami niedopuszczalneg o poziomu stężenia gazu propan-butan – w garażach, w których 
dopuszcza się parkowanie samochodów zasilanych gaze m propan-butan i w których poziom podłogi znajduje się po- 
niżej poziomu terenu. 
2. W garażu otwartym należy zapewnić przewietrzanie  naturalne kondygnacji spełniające następujące wyma gania: 
1) łączna wielkość niezamykanych otworów w ścianach  zewnętrznych na każdej kondygnacji nie powinna być  mniejsza 
niż 35% powierzchni ścian, z dopuszczeniem zastosow ania w nich stałych przesłon żaluzjowych, nieograni czających 
wolnej powierzchni otworu; 
2) odległość między parą przeciwległych ścian z nie zamykanymi otworami nie powinna być większa niż 100  m; 
3) zagłębienie najniższego poziomu posadzki nie pow inno być większe niż 0,6 m poniżej poziomu terenu b ezpośrednio 
przylegającego do ściany zewnętrznej garażu, a w pr zypadku większego zagłębienia – należy zastosować f osę o na- 
chyleniu zboczy nie większym niż 1:1. 
Rozdział 11 
Szczególne wymagania dotyczące pomieszczeń inwentar skich 
§ 109.  Pomieszczenie przeznaczone dla inwentarza żywego p owinno odpowiadać potrzebom wynikającym z zasad 
racjonalnego utrzymywania zwierząt oraz odpowiednic h warunków pracy obsługi, a także powinno spełniać wymagania 
dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków inwent arskich i ewakuacji zwierząt, określone w dziale VI  rozdziale 9. 
§ 110.  W pomieszczeniu przeznaczonym dla inwentarza żyweg o należy zapewnić: 
1) oświetlenie światłem dziennym lub sztucznym, prz ystosowane do gatunku i grupy zwierząt, 
2) wymianę powietrza, wymaganą dla określonego gatu nku i grupy zwierząt, 
3) utrzymanie właściwej temperatury, 
4) zabezpieczenie przed wpływami atmosferycznymi or az wilgocią z podłoża i zalegających odchodów zwier zęcych, 
5) odprowadzenie ścieków ze stanowisk dla zwierząt do zewnętrznych lub wewnętrznych zbiorników szczeln ych, 
6) wyposażenie w instalacje i urządzenia elektryczn e, dostosowane do przeznaczenia pomieszczeń, 
oraz odpowiednie warunki do pracy obsługi. 
§ 111.  (uchylony). 
§ 112.  Dopuszcza się niewyposażenie pomieszczenia przezna czonego dla inwentarza żywego, użytkowanego okreso-
wo, w instalacje i urządzenia elektryczne. 
      
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 1065 
 
DZIAŁ IV 
Wyposażenie techniczne budynków 
Rozdział 1 
Instalacje wodociągowe zimnej i ciepłej wody 
§ 113.  1. (uchylony). 
2. (uchylony). 
3. (uchylony). 
3a. Instalacja wodociągowa ciepłej wody przygotowyw anej: 
1) 45) centralnie – rozpoczyna się bezpośrednio za armatu rą odcinającą tę instalację od źródła ciepła, takie go jak kotłownia, 
węzeł ciepłowniczy indywidualny lub grupowy, kolekt ory słoneczne, pojemnościowy podgrzewacz elektryczn y lub 
pompa ciepła, a kończy punktami czerpalnymi; 
2) miejscowo – rozpoczyna się bezpośrednio za armat urą odcinającą na przewodzie zasilającym zimną wodą  urządzenia 
do przygotowywania ciepłej wody, a kończy punktami czerpalnymi. 
4. Instalacja wodociągowa powinna być zaprojektowan a i wykonana w sposób zapewniający zaopatrzenie w w odę 
budynku, zgodnie z jego przeznaczeniem, oraz spełni ać wymagania określone w Polskiej Normie dotyczącej  projektowania 
instalacji wodociągowych. 
5. Instalacja wodociągowa zimnej wody powinna spełn iać wymagania określone w przepisach odrębnych doty czących 
ochrony przeciwpożarowej. 
6. Wyroby zastosowane w instalacji wodociągowej pow inny być dobrane z uwzględnieniem korozyjności wody , tak 
aby nie następowało pogarszanie jej jakości oraz tr wałości instalacji, a także aby takich skutków nie wywoływało wzajemne 
oddziaływanie materiałów, z których wykonano te wyr oby. 
7. Instalacja wodociągowa powinna mieć zabezpieczen ia uniemożliwiające wtórne zanieczyszczenie wody, z godnie 
z wymaganiami dla przepływów zwrotnych, określonymi  w Polskiej Normie dotyczącej zabezpieczenia przed przepływem 
zwrotnym. 
8. (uchylony). 
§ 114.  1. Ciśnienie wody w instalacji wodociągowej w budy nku, poza hydrantami przeciwpożarowymi, powinno wy-
nosić przed każdym punktem czerpalnym nie mniej niż  0,05 MPa (0,5 bara) i nie więcej niż 0,6 MPa (6 ba rów). 
2. Jeżeli minimalne ciśnienie, określone w ust. 1, nie może być uzyskane ze względu na występujące sta le lub okresowo 
niedostateczne ciśnienie wody w sieci wodociągowej,  należy zastosować odpowiednie urządzenia techniczn e, zapewniają- 
ce wymaganą jego wielkość w instalacji wodociągowej  w budynku. 
§ 115.  1. Na połączeniu wewnętrznej instalacji wodociągow ej zimnej wody w budynku lub zewnętrznej na terenie  
działki budowlanej z siecią wodociągową powinien by ć zainstalowany zestaw wodomierza głównego, zgodnie  z wymaga- 
niami Polskich Norm dotyczących zabudowy zestawów w odomierzowych w instalacjach wodociągowych oraz wym agań 
instalacyjnych dla wodomierzy. 
2. Za każdym zestawem wodomierza głównego od strony  instalacji należy zainstalować zabezpieczenie, o k tórym mowa 
w § 113 ust. 7. 
3. W przypadku połączenia wewnętrznej instalacji wo dociągowej zimnej wody w budynku lub zewnętrznej na  terenie 
działki budowlanej z siecią wodociągową w więcej ni ż jednym miejscu należy na każdym z tych połączeń z ainstalować 
zestaw wodomierza głównego i zabezpieczenie, o któr ych mowa w ust. 1 i 2. 
§ 116.  1. Zestaw wodomierza głównego, na połączeniu z sie cią wodociągową, powinien być umieszczony w piwnicy  
budynku lub na parterze, w wydzielonym, łatwo dostę pnym miejscu, zabezpieczonym przed zalaniem wodą, z amarzaniem 
oraz dostępem osób niepowołanych. W budynkach miesz kalnych wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności 
publicznej miejscem tym powinno być odrębne pomiesz czenie. 
2. Dopuszcza się umieszczenie zestawu wodomierza gł ównego w studzience poza budynkiem, jeżeli jest on niepod- 
piwniczony i nie ma możliwości wydzielenia na parte rze budynku miejsca, o którym mowa w ust. 1. 
                                                           
45) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 29 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 1065 
 
3. Instalację wodociągową, wykonaną z materiałów pr zewodzących prąd elektryczny, należy przed i za wod omierzem 
połączyć przewodem metalowym, zgodnie z Polską Norm ą dotyczącą uziemień i przewodów ochronnych. 
§ 117.  1. Pomieszczenie lub studzienka, w której jest zai nstalowany zestaw wodomierza głównego, powinny mieć : 
1) w przypadku umieszczenia w piwnicy budynku – wpu st do kanalizacji, zabezpieczony zamknięciem przeci wzalewowym, 
jeżeli warunki lokalne tego wymagają, a także wenty lację; 
2) w przypadku umieszczenia w studzience wodomierzo wej poza budynkiem – zabezpieczenie przed napływem wód 
gruntowych i opadowych, zagłębienie do wyczerpywani a wody oraz wentylację. 
2. Studzienka wodomierzowa powinna być wykonana z m ateriału trwałego, mieć stopnie lub klamry do schod zenia 
oraz otwór włazowy o średnicy co najmniej 0,6 m w ś wietle, zaopatrzony w dwie pokrywy, z których wierz chnia powinna 
być dostosowana do przewidywanego obciążenia ruchem  pieszym lub kołowym. 
§ 118.  1. Instalacja ciepłej wody powinna być zaprojektow ana i wykonana w taki sposób, aby ilość energii cie plnej 
potrzebna do przygotowania tej wody była utrzymywan a na racjonalnie niskim poziomie. 
2. Urządzenia do przygotowania ciepłej wody instalo wane w budynkach powinny odpowiadać wymaganiom okre ślo- 
nym w przepisie odrębnym dotyczącym efektywności en ergetycznej. 
3. Straty ciepła na przesyle ciepłej wody użytkowej  i w przewodach cyrkulacyjnych powinny być na racjo nalnie niskim 
poziomie. Izolacja cieplna tych przewodów powinna s pełniać wymagania określone w załączniku nr 2 do ro zporządzenia. 
§ 119.  W budynkach, w których do przygotowania ciepłej wo dy korzysta się z instalacji ogrzewczej, należy w o kresie 
przerw w jej działaniu zapewnić inny sposób podgrze wania wody. 
§ 120.  1. W budynkach, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagro dowych i rekreacji indywidualnej, w instalacji ciep łej 
wody powinien być zapewniony stały obieg wody, takż e na odcinkach przewodów o objętości wewnątrz przew odu powy- 
żej 3 dm 3 prowadzących do punktów czerpalnych. 
2. Instalacja wodociągowa ciepłej wody powinna umoż liwiać uzyskanie w punktach czerpalnych wody o temp eraturze 
nie niższej niż 55°C i nie wyższej niż 60°C. 
2a. Instalacja wodociągowa ciepłej wody powinna umo żliwiać przeprowadzanie ciągłej lub okresowej dezyn fekcji 
metodą chemiczną lub fizyczną (w tym okresowe stoso wanie metody dezynfekcji cieplnej), bez obniżania t rwałości insta- 
lacji i zastosowanych w niej wyrobów. Do przeprowad zenia dezynfekcji cieplnej niezbędne jest zapewnien ie uzyskania 
w punktach czerpalnych temperatury wody nie niższej  niż 70°C i nie wyższej niż 80°C. 
3. Izolacja cieplna przewodów instalacji ciepłej wo dy, w których występuje stały obieg wody, powinna z apewnić 
spełnienie wymagań określonych w ust. 2 i § 267 ust . 8. 
4. Instalacja ciepłej wody powinna mieć zabezpiecze nie przed przekroczeniem, dopuszczalnych dla danych  instalacji, 
ciśnienia i temperatury, zgodnie z wymaganiami Pols kiej Normy dotyczącej zabezpieczeń instalacji ciepł ej wody. 
5. W armaturze mieszającej i czerpalnej przewód cie płej wody powinien być podłączony z lewej strony. 
§ 121.  1. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zamieszka nia zbiorowego i użyteczności publicznej należy sto - 
sować urządzenia do pomiaru ilości ciepła lub paliw a zużywanego do przygotowania ciepłej wody. 
2. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym do pomiaru ilości zimnej i ciepłej wody, dostarczanej do poszc zegól- 
nych mieszkań oraz pomieszczeń służących do wspólne go użytku mieszkańców, należy stosować zestawy wodo mierzowe, 
zgodnie z wymaganiami Polskich Norm, o których mowa  w § 115 ust. 1. 
3. W zespołach budynków mieszkalnych wielorodzinnyc h, zaopatrywanych w ciepłą wodę ze wspólnej kotłown i lub 
grupowego węzła ciepłowniczego, urządzenie do pomia ru ilości ciepła lub paliwa zużywanego do przygotow ania ciepłej 
wody może być umieszczone poza tymi budynkami, jeże li w budynkach tych są zastosowane zestawy wodomier zowe, 
o których mowa w ust. 2. 
Rozdział 2 
Kanalizacja ściekowa i deszczowa 
§ 122.  1. Instalację kanalizacyjną stanowi układ połączon ych przewodów wraz z urządzeniami, przyborami i wpu stami 
odprowadzającymi ścieki oraz wody opadowe do pierws zej studzienki od strony budynku. 
2. Instalacja kanalizacyjna budynku powinna umożliw iać odprowadzanie ścieków, a także wód opadowych z tego 
budynku, jeżeli nie są one odprowadzane na teren dz iałki, oraz spełniać wymagania określone w Polskich  Normach doty- 
czących tych instalacji. 
3. (uchylony). 
      
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 1065 
 
§ 123.  Instalacja kanalizacyjna budynku, do której są wpr owadzane ścieki nieodpowiadające warunkom dotyczący m 
ochrony ziemi i wód oraz odprowadzania ścieków do s ieci kanalizacyjnej, określonym w przepisach odrębn ych, powinna 
być wyposażona w urządzenia służące do ich oczyszcz ania do stanu zgodnego z tymi przepisami. 
§ 124.  Instalacja kanalizacyjna grawitacyjna w pomieszcze niach budynku, z których krótkotrwale nie jest możl iwy 
grawitacyjny spływ ścieków, może być wykonana pod w arunkiem zainstalowania zabezpieczenia przed przepł ywem 
zwrotnym ścieków z sieci kanalizacyjnej przez zasto sowanie przepompowni ścieków, zgodnie z wymaganiami  Polskiej 
Normy dotyczącej projektowania przepompowni ścieków  w kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków lub urządzenia 
przeciwzalewowego zgodnie z wymaganiami Polskiej No rmy dotyczącej urządzeń przeciwzalewowych w budynka ch. 
§ 125.  1. Przewody spustowe (piony) grawitacyjnej instala cji kanalizacyjnej powinny być wyprowadzone jako pr ze- 
wody wentylujące ponad dach, a także powyżej górnej  krawędzi okien i drzwi znajdujących się w odległoś ci poziomej 
mniejszej niż 4 m od wylotów tych przewodów. 
2. Nie jest wymagane wyprowadzanie ponad dach wszys tkich przewodów wentylujących piony kanalizacyjne, pod 
następującymi warunkami: 
1) zastosowania na pionach kanalizacyjnych niewypro wadzonych ponad dach urządzeń napowietrzających te piony 
i przeciwdziałających przenikaniu wyziewów z kanali zacji do pomieszczeń; 
2) wyprowadzenia ponad dach przewodów wentylujących : 
a) ostatni pion, licząc od podłączenia kanalizacyjn ego na każdym przewodzie odpływowym, 
b) co najmniej co piąty z pozostałych pionów kanali zacyjnych w budynku. 
3. Wprowadzanie przewodów wentylujących piony kanal izacyjne do przewodów dymowych i spalinowych oraz d o 
przewodów wentylacyjnych pomieszczeń jest zabronion e. 
4. W przypadku gdy wysokość przewodu spustowego (pi onu) grawitacyjnej instalacji kanalizacyjnej przekr acza 10 m, 
podłączenia podejść na najniższej kondygnacji powin ny spełniać wymagania Polskiej Normy dotyczącej pro jektowania 
instalacji kanalizacyjnych. 
§ 126.  1. Dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ściana ch zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wo- 
dy opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej  lub kanalizacji ogólnospławnej, a w przypadku brak u takiej możli- 
wości – zgodnie z § 28 ust. 2. 
2. Przewody odprowadzające wody opadowe przez wnętr ze budynku w przypadku przyłączenia budynku do siec i ka- 
nalizacji ogólnospławnej należy łączyć z instalacją  kanalizacyjną poza budynkiem. 
3. W przypadku wykorzystywania wód opadowych, groma dzonych w zbiornikach retencyjnych, do spłukiwania toa- 
let, podlewania zieleni, mycia dróg i chodników ora z innych potrzeb gospodarczych należy dla tego celu  wykonać odrębną 
instalację, niepołączoną z instalacją wodociągową. 
§ 127.  Przyłączenie drenażu terenu przy budynku do przewo dów odprowadzających ścieki do kanalizacji ogólno- 
spławnej lub deszczowej wymaga zastosowania urządze ń zapobiegających zamulaniu tych przewodów oraz prz edostawa- 
niu się ścieków i gazów z sieci kanalizacyjnej do z iemi. 
Rozdział 3 
Wewnętrzne urządzenia do usuwania odpadów stałych 
§ 128.  Wewnętrzne urządzenia zsypowe do usuwania odpadów i nieczystości stałych mogą być stosowane 
w budynkach mieszkalnych o wysokości do 55 m i powi nny odpowiadać wymaganiom higienicznym, być wykonan e 
w sposób zapewniający bezpieczeństwo pożarowe, być zabezpieczone pod względem akustycznym i nie powodo wać uciąż- 
liwości dla mieszkańców. 
§ 129.  Urządzenie zsypowe zainstalowane w budynku powinno  odpowiadać następującym warunkom: 
1) nie może być usytuowane bezpośrednio przy ściana ch pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz 
w odległości mniejszej niż 2 m od drzwi wejściowych  do tych pomieszczeń; 
2) powinno być zabezpieczone przed zamarzaniem; 
3) komora wsypowa powinna być wydzielona pełnymi śc ianami, spełniającymi wymagania § 216 ust. 1, a tak że mieć 
drzwi o szerokości co najmniej 0,8 m, umieszczone w  sposób umożliwiający dostęp osobom niepełnosprawny m; 
4) otwór wsypowy powinien mieć zamknięcie chroniące  przed wydzielaniem się woni z rury zsypowej; 
      
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 1065 
 
5) rura zsypowa powinna mieć średnicę wewnętrzną co  najmniej 0,4 m; 
6) rura zsypowa powinna być prowadzona pionowo bez załamań oraz wentylowana przewodem wyprowadzonym po nad 
dach, wyposażonym w filtr oraz wentylator wywiewny;  
7) rura zsypowa powinna być gładka wewnątrz, wykona na z materiałów trwałych, niepalnych, nienasiąkliwy ch i odpor- 
nych na niszczące oddziaływania chemiczne odpadów o raz uderzenia przy ich spadaniu. 
§ 130.  1. Nad najwyżej położonym otworem wsypowym powinna  znajdować się górna komora zsypu z urządzeniami 
do czyszczenia i dezynfekcji urządzenia zsypowego. 
2. Pod najniżej położonym otworem wsypowym powinna znajdować się dolna komora zsypu z pojemnikami do g ro- 
madzenia odpadów. Pojemność dolnej komory zsypu, wa runki dojazdu i szerokość otworu drzwiowego do niej  powinny 
umożliwiać stosowanie ruchomych pojemników na śmiec i o wielkości używanej w danym rejonie oczyszczania . 
3. Górna i dolna komora zsypu powinny mieć: 
1) ściany i posadzkę z materiału nienasiąkliwego, ł atwo zmywalnego; 
2) urządzenia do spłukiwania zimną i ciepłą wodą; 
3) wpust kanalizacyjny; 
4) dopływ powietrza oraz niezależną wentylację wywi ewną; 
5) wejścia bez progów, zamykane drzwiami pełnymi, o twieranymi na zewnątrz; 
6) elektryczną instalację oświetleniową. 
§ 131.  Rozwiązania techniczne urządzeń zsypowych powinny spełniać wymagania Polskich Norm dotyczących tych 
urządzeń. 
Rozdział 4 
Instalacje ogrzewcze 
§ 132.  1. Budynek, który ze względu na swoje przeznaczeni e wymaga ogrzewania, powinien być wyposażony w inst a- 
lację ogrzewczą lub inne urządzenia ogrzewcze, nieb ędące piecami, trzonami kuchennymi lub kominkami. 
2. Dopuszcza się stosowanie pieców i trzonów kuchen nych na paliwo stałe w budynkach o wysokości do 3 k ondygna- 
cji nadziemnych włącznie, jeżeli nie jest to sprzec zne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowani a przestrzennego, 
przy czym w budynkach zakładów opieki zdrowotnej 29) , opieki społecznej, przeznaczonych dla dzieci i mł odzieży, lokalach 
gastronomicznych oraz pomieszczeniach przeznaczonyc h do produkcji żywności i środków farmaceutycznych – pod wa- 
runkiem uzyskania zgody właściwego państwowego insp ektora sanitarnego. 
3. Kominki opalane drewnem z otwartym paleniskiem l ub zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowa ne 
wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych  w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej o raz niskich 
budynkach wielorodzinnych, w pomieszczeniach: 
1) o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 m3/kW nominalnej mocy cieplnej kominka, lecz nie mnie jszej niż 30 m3; 
2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9; 
3) posiadających przewody kominowe określone w § 14 0 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. 1; 
4) w których możliwy jest dopływ powietrza do palen iska kominka w ilości: 
a) co najmniej 10 m3/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kominka – dla k ominków o obudowie zamkniętej, 
b) zapewniającej nie mniejszą prędkość przepływu po wietrza w otworze komory spalania niż 0,2 m/s – dla  komin- 
ków o obudowie otwartej. 
§ 133.  1. Instalację ogrzewczą wodną stanowi układ połącz onych przewodów wraz z armaturą, pompami obiegowymi , 
grzejnikami i innymi urządzeniami, znajdujący się z a zaworami oddzielającymi od źródła ciepła, takiego  jak kotłownia, 
węzeł ciepłowniczy indywidualny lub grupowy, kolekt ory słoneczne lub pompa ciepła. 
2. Instalację ogrzewczą powietrzną stanowi układ po łączonych kanałów i przewodów powietrznych wraz z n awiewni- 
kami i wywiewnikami oraz elementami regulacji strum ienia powietrza, znajdujący się pomiędzy źródłem ci epła podgrze- 
wającym powietrze a ogrzewanymi pomieszczeniami. Fu nkcję ogrzewania powietrznego może także pełnić ins talacja wen- 
tylacji mechanicznej. 
      
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 1065 
 
3. Instalacja ogrzewcza wodna powinna być zabezpiec zona przed nadmiernym wzrostem ciśnienia i temperat ury, 
zgodnie z wymaganiami Polskich Norm dotyczących zab ezpieczeń instalacji ogrzewań wodnych. 
4. Wyroby zastosowane w instalacji ogrzewczej wodne j powinny być dobrane z uwzględnieniem wymagań Pols kiej 
Normy dotyczącej jakości wody w instalacjach ogrzew ania oraz z uwzględnieniem korozyjności wody i możl iwości zasto- 
sowania ochrony przed korozją. 
5. Instalacja ogrzewcza wodna powinna być zaprojekt owana w taki sposób, aby ilość wody uzupełniającej można by- 
ło utrzymywać na racjonalnie niskim poziomie. 
6. Instalacja ogrzewcza wodna systemu zamkniętego l ub wyposażona w armaturę automatycznej regulacji po winna 
mieć urządzenia do odpowietrzania miejscowego, zgod nie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej odpowie trzania 
instalacji ogrzewań wodnych. 
7. Zabrania się stosowania kotła na paliwo stałe do  zasilania instalacji ogrzewczej wodnej systemu zam kniętego, wy- 
posażonej w przeponowe naczynie wzbiorcze, z wyjątk iem kotła na paliwo stałe o mocy nominalnej do 300 kW, wyposa- 
żonego w urządzenia do odprowadzania nadmiaru ciepł a. 
8. Instalacja ogrzewcza wodna systemu zamkniętego z  grzejnikami, w części albo w całości może być przy stosowana 
do działania jako wodna instalacja chłodnicza, pod warunkiem spełnienia wymagań Polskich Norm dotycząc ych jakości 
wody w instalacjach ogrzewania i zabezpieczania ins talacji ogrzewań wodnych systemu zamkniętego z nacz yniami wzbior- 
czymi przeponowymi. 
9. Straty ciepła na przewodach zasilających i powro tnych instalacji wodnej centralnego ogrzewania powi nny być na 
racjonalnie niskim poziomie. Izolacja cieplna tych przewodów powinna spełniać wymagania określone w za łączniku nr 2 
do rozporządzenia. 
10. Straty ciepła na przewodach ogrzewania powietrz nego powinny być na racjonalnie niskim poziomie. Iz olacja 
cieplna tych przewodów powinna spełniać wymagania o kreślone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. 
§ 134.  1. Instalacje i urządzenia do ogrzewania budynku p owinny mieć szczytową moc cieplną określoną zgodnie  
z Polskimi Normami dotyczącymi obliczania zapotrzeb owania na ciepło pomieszczeń, a także obliczania op oru cieplnego 
i współczynnika przenikania ciepła przegród budowla nych. 
2. Do obliczania szczytowej mocy cieplnej należy pr zyjmować temperatury obliczeniowe zewnętrzne zgodni e z Polską 
Normą dotyczącą obliczeniowych temperatur zewnętrzn ych, a temperatury obliczeniowe ogrzewanych pomiesz czeń – 
zgodnie z poniższą tabelą: 
Temperatury 
obliczeniowe*) Przeznaczenie lub sposób wykorzystywania 
pomieszczeń Przykłady pomieszczeń 
1 2 3 
+5°C – nieprzeznaczone na pobyt ludzi,  
– przemysłowe – podczas działania ogrzewania dyżur-
nego (jeżeli pozwalają na to względy technologiczne ) magazyny bez stałej obsługi, garaże indywidu- 
alne, hale postojowe (bez remontów), akumula- 
tornie, maszynownie i szyby dźwigów osobo- 
wych 
+8°C – w których nie występują zyski ciepła, a jedn orazowy 
pobyt osób znajdujących się w ruchu i w okryciach 
zewnętrznych nie przekracza 1 h, klatki schodowe w budynkach mieszkalnych, 
– w których występują zyski ciepła od urządzeń tech - 
nologicznych, oświetlenia itp., przekraczające 25 W  
na 1 m3 kubatury pomieszczenia hale sprężarek, pompownie, kuźnie, hartownie, 
wydziały obróbki cieplnej 
+12°C – w których nie występują zyski ciepła, przez naczone 
do stałego pobytu ludzi, znajdujących się w okry- 
ciach zewnętrznych lub wykonujących pracę fizycz- 
ną o wydatku energetycznym powyżej 300 W, magazyny i składy wymagające stałej obsługi, 
hole wejściowe, poczekalnie przy salach wido- 
wiskowych bez szatni, 
– w których występują zyski ciepła od urządzeń tech - 
nologicznych, oświetlenia itp., wynoszące od 10 do 
25 W na 1 m3 kubatury pomieszczenia hale pracy fizycznej o wydatku energetycznym 
powyżej 300 W, hale formierni, maszynownie 
chłodni, ładownie akumulatorów, hale targowe, 
sklepy rybne i mięsne 
      
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 1065 
 
+16°C – w których nie występują zyski ciepła, przez naczone 
na pobyt ludzi: sale widowiskowe bez szatni, ustępy publiczne, 
szatnie okryć zewnętrznych, hale produkcyjne, 
sale gimnastyczne, – w okryciach zewnętrznych w pozycji siedzącej 
i stojącej, 
– bez okryć zewnętrznych, znajdujących się w ruchu 
lub wykonujących pracę fizyczną o wydatku ener- 
getycznym do 300 W, kuchnie indywidualne wyposażone w paleniska 
węglowe 
– w których występują zyski ciepła od urządzeń tech - 
nologicznych, oświetlenia itp., nieprzekraczające 
10 W na 1 m3 kubatury pomieszczenia 
+20°C – przeznaczone na stały pobyt ludzi bez okryć  ze- 
wnętrznych, niewykonujących w sposób ciągły pracy 
fizycznej pokoje mieszkalne, przedpokoje, kuchnie indy- 
widualne wyposażone w paleniska gazowe lub 
elektryczne, pokoje biurowe, sale posiedzeń 
+24°C – przeznaczone do rozbierania,  
– przeznaczone na pobyt ludzi bez odzieży łazienki, rozbieralnie-szatnie, umywalnie, na- 
tryskownie, hale pływalni, gabinety lekarskie 
z rozbieraniem pacjentów, sale niemowląt i sale 
dziecięce w żłobkach, sale operacyjne 
*)  Dopuszcza się przyjmowanie innych temperatur oblicz eniowych dla ogrzewanych pomieszczeń niż jest to ok reślone w tabeli, 
jeżeli wynika to z wymagań technologicznych. 
3. Urządzenia zastosowane w instalacji ogrzewczej, o których mowa w przepisie odrębnym dotyczącym efek tywności 
energetycznej, powinny odpowiadać wymaganiom określ onym w tym przepisie. 
4. Grzejniki oraz inne urządzenia odbierające ciepł o z instalacji ogrzewczej powinny być zaopatrzone w  regulatory 
dopływu ciepła. Wymaganie to nie dotyczy instalacji  ogrzewczej w budynkach zakwaterowania w zakładach karnych 
i aresztach śledczych. 
5. W budynku zasilanym z sieci ciepłowniczej oraz w  budynku z własnym (indywidualnym) źródłem ciepła n a olej 
opałowy, paliwo gazowe lub energię elektryczną, reg ulatory dopływu ciepła do grzejników powinny działa ć automatycz- 
nie, w zależności od zmian temperatury wewnętrznej w pomieszczeniach, w których są zainstalowane. Wyma ganie to nie 
dotyczy budynków jednorodzinnych, mieszkalnych w za budowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej, a tak że poszcze- 
gólnych mieszkań oraz lokali użytkowych wyposażonyc h we własne instalacje ogrzewcze. 
6. Urządzenia, o których mowa w ust. 5, powinny umo żliwiać użytkownikom uzyskanie w pomieszczeniach te mperatury 
niższej od obliczeniowej, przy czym nie niższej niż  16°C w pomieszczeniach o temperaturze obliczeniowe j 20°C i wyższej. 
7. Instalacje ogrzewcze zasilane z sieci ciepłownic zej powinny być sterowane urządzeniem do regulacji dopływu ciepła, 
działającym automatycznie, odpowiednio do zmian zew nętrznych warunków klimatycznych. 
8. Jeżeli zapotrzebowanie na ciepło lub sposób użyt kowania poszczególnych części budynku są wyraźnie z różnico- 
wane, instalacja ogrzewcza powinna być odpowiednio podzielona na niezależne gałęzie (obiegi). 
9. W budynku, w którym w sezonie grzewczym występuj ą okresowe przerwy w użytkowaniu, instalacja ogrzew cza 
powinna być zaopatrzona w urządzenia pozwalające na  ograniczenie dopływu ciepła w czasie tych przerw. 
10. Poszczególne części instalacji ogrzewczej powin ny być wyposażone w armaturę umożliwiającą zamknięc ie dopływu 
ciepła do nich i opróżnienie z czynnika grzejnego b ez konieczności przerywania działania pozostałej cz ęści instalacji. 
§ 135.  1. Instalacje ogrzewcze powinny być zaopatrzone w odpowiednią aparaturę kontrolną i pomiarową, zapewn ia- 
jącą ich bezpieczne użytkowanie. 
2. W budynkach z instalacją ogrzewczą wodną zasilan ą z sieci ciepłowniczej powinny znajdować się urząd zenia służące 
do rozliczania zużytego ciepła: 
1) ciepłomierz (układ pomiarowo-rozliczeniowy) do p omiaru ilości ciepła dostarczanego do instalacji og rzewczej bu- 
dynku; 
2) urządzenia umożliwiające indywidualne rozliczani e kosztów ogrzewania poszczególnych mieszkań lub lo kali użyt- 
kowych w budynku. 
      
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 1065 
 
3. W przypadku zasilania instalacji ogrzewczej wodn ej z kotłowni w budynku mającym więcej niż jedno mi eszkanie 
lub lokal użytkowy należy zastosować następujące ur ządzenia służące do rozliczania kosztów zużytego ci epła: 
1) urządzenie do pomiaru ilości zużytego paliwa w k otłowni; 
2) urządzenia umożliwiające indywidualne rozliczani e kosztów ogrzewania poszczególnych mieszkań lub lo kali użyt- 
kowych w budynku. 
4. Izolacja cieplna instalacji ogrzewczej wodnej po winna odpowiadać wymaganiom Polskiej Normy dotycząc ej izola- 
cji cieplnej rurociągów, armatury i urządzeń oraz p rzepisom § 267 ust. 8. 
5. W pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi zabrania się stosowania ogrzewania parowego oraz wo dnych 
instalacji ogrzewczych o temperaturze czynnika grze jnego przekraczającego 90°C. 
6. (uchylony). 
§ 136.  1. Pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotł ów na paliwo stałe i pomieszczenia składu paliwa i żuż- 
lowni oraz pomieszczenia przeznaczone do instalowan ia kotłów na olej opałowy i pomieszczenia magazynu oleju opało- 
wego powinny odpowiadać przepisom rozporządzenia, w  tym określonym w § 220 ust. 1. 
2. Kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej  do 25 kW powinny być instalowane w wydzielonych po miesz- 
czeniach technicznych zlokalizowanych na kondygnacj i podziemnej, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń l ub w innych 
pomieszczeniach, w których mogą być instalowane kot ły o większych mocach cieplnych nominalnych. Skład paliwa powi- 
nien być umieszczony w wydzielonym pomieszczeniu te chnicznym w pobliżu kotła lub w pomieszczeniu, w kt órym znaj- 
duje się kocioł. Pomieszczenia, w których instalowa ne są kotły, oraz pomieszczenia składu paliwa powin ny odpowiadać 
wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe. 
2a. Kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalne j do 10 kW mogą być instalowane w budynkach, o któr ych mowa 
w § 132 ust. 3, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń , w pomieszczeniach niebędących pomieszczeniami mie szkalnymi: 
1) o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 m3/kW nominalnej mocy cieplnej kotła, lecz nie mniej niż 30 m3, 
2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9, 
3) posiadających przewody kominowe określone w § 14 0 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. 1, 
4) zapewniających dopływ powietrza do spalania w il ości co najmniej 10 m3/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kotła 
– odpowiadających wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo st ałe. 
3. Kotły na paliwo stałe o łącznej mocy cieplnej no minalnej powyżej 25 kW do 2000 kW powinny być insta lowane 
w wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokali zowanych na kondygnacji podziemnej lub na poziomie terenu. 
Skład paliwa i żużlownia powinny być umieszczone w oddzielnych pomieszczeniach technicznych znajdujący ch się bezpo- 
średnio obok pomieszczenia kotłów, a także mieć zap ewniony dojazd dla dostawy paliwa oraz usuwania żuż la i popiołu. 
Pomieszczenia, w których instalowane są kotły, oraz  pomieszczenia składu paliwa powinny odpowiadać wym aganiom 
określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wb udowanych na paliwo stałe. 
4. Kotły na olej opałowy o łącznej mocy cieplnej no minalnej do 30 kW mogą być instalowane w pomieszcze niach 
nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi, w tym równi eż w pomieszczeniach pomocniczych w mieszkaniach, a  także w innych 
miejscach, o których mowa w ust. 5. 
5. Kotły na olej opałowy o łącznej mocy cieplnej no minalnej powyżej 30 kW do 2000 kW powinny być insta lowane 
w wydzielonych pomieszczeniach technicznych, przezn aczonych wyłącznie do tego celu w piwnicy lub na na jniższej kon- 
dygnacji nadziemnej w budynku lub w budynku wolno s tojącym przeznaczonym wyłącznie na kotłownię. 
6. Kotły na paliwo stałe lub olej opałowy o łącznej  mocy cieplnej nominalnej powyżej 2000 kW powinny b yć insta- 
lowane w budynku wolno stojącym przeznaczonym wyłąc znie na kotłownię. 
7. W pomieszczeniu, w którym są zainstalowane kotły  na paliwo stałe lub olej opałowy, znajdującym się nad inną 
kondygnacją użytkową, podłoga, a także ściany do wy sokości 10 cm oraz progi drzwiowe o wysokości 4 cm powinny być 
wodoszczelne. Warunek wodoszczelności dotyczy równi eż wszystkich przejść przewodów w podłodze oraz w ś cianach do 
wysokości 10 cm. 
8. Maksymalne, łączne obciążenie cieplne, służące d o określania wymaganej kubatury pomieszczenia, w kt órym będą 
zainstalowane kotły o mocy do 2000 kW, na olej opał owy, nie może być większe niż 4650 W/m 3. 
9. Kubatura pomieszczenia z kotłami na olej opałowy , o którym mowa w ust. 6, powinna być określona ind ywidualnie 
z uwzględnieniem wymagań technicznych i technologic znych, a także eksploatacyjnych. 
10. Wysokość pomieszczenia, w którym instaluje się kotły na olej opałowy nie może być mniejsza niż 2,2  m, a kuba- 
tura nie mniejsza niż 8 m3. 
      
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 1065 
 
11. W pomieszczeniu, w którym zainstalowane są kotł y na paliwo stałe lub olej opałowy, powinien być za pewniony 
nawiew niezbędnego strumienia powietrza dla prawidł owej pracy kotłów z mocą cieplną nominalną, a także  nawiew i wy- 
wiew powietrza dla wentylacji kotłowni. 
12. Odprowadzenie spalin z kotłów na olej opałowy p owinno spełniać wymagania dla urządzeń gazowych okr eślone 
w § 174 ust. 1, 2, 5, 6, 8 i 9. 
§ 137.  1. Magazynowanie oleju opałowego o temperaturze za płonu powyżej 55°C może się odbywać w bezciśnienio-
wych, stałych zbiornikach naziemnych i podziemnych przy budynku lub w przeznaczonym wyłącznie na ten c el pomiesz- 
czeniu technicznym w piwnicy lub na najniższej kond ygnacji nadziemnej budynku, zwanym dalej „magazynem ” oleju 
opałowego. 
2. Pojedyncze zbiorniki lub baterie zbiorników w ma gazynach oleju opałowego w budynku powinny być wypo sażone 
w układ przewodów do napełniania, odpowietrzania i czerpania oleju oraz w sygnalizator poziomu napełni enia, przekazu- 
jący sygnał do miejsca, w którym jest zlokalizowany  króciec do napełniania. 
3. W baterii zbiorników w magazynie oleju opałowego  w budynku wszystkie zbiorniki powinny być tego sam ego ro- 
dzaju i wielkości, przy czym łączna objętość tych z biorników nie powinna przekraczać 100 m3. 
4. W magazynie oleju opałowego powinna być wykonana , na części lub całości pomieszczenia, izolacja szc zelna na 
przenikanie oleju w postaci wanny wychwytującej, mo gącej w przypadku awarii pomieścić olej o objętości  jednego zbior- 
nika. 
5. Dopuszcza się w pomieszczeniu, w którym są zains talowane kotły na olej opałowy, ustawienie zbiornik a tego oleju 
o objętości nie większej niż 1 m3 pod warunkiem: 
1) umieszczenia zbiornika w odległości nie mniejsze j niż 1 m od kotła; 
2) oddzielenia zbiornika od kotła ścianką murowaną o grubości co najmniej 12 cm i przekraczającą wymia ry zbiornika 
co najmniej o 30 cm w pionie i o 60 cm w poziomie; 
3) umieszczenie zbiornika w wannie wychwytującej ol ej opałowy. 
6. Wanna wychwytująca, o której mowa w ust. 4 i 5 p kt 3, nie jest wymagana w przypadku stosowania zbio rników 
oleju opałowego o konstrukcji uniemożliwiającej wyd ostawanie się oleju na zewnątrz w przypadku awarii,  w tym typu 
dwupłaszczowego. 
7. Magazyn oleju opałowego powinien być wyposażony w: 
1) wentylację nawiewno-wywiewną zapewniającą od 2 d o 4 wymian powietrza na godzinę; 
2) okno lub półstałe urządzenie gaśnicze pianowe. 
8. W magazynie oleju opałowego może być stosowane w yłącznie centralne ogrzewanie wodne. 
9. Stosowane do magazynowania oleju opałowego zbior niki, wykładziny zbiorników oraz przewody wykonane z two- 
rzywa sztucznego powinny być chronione przed elektr ycznością statyczną, zgodnie z warunkami określonym i w Polskich 
Normach dotyczących tej ochrony. 
§ 138.  Obudowa przewodów instalacji ogrzewczej powinna um ożliwiać wymianę instalacji bez naruszania konstruk cji 
budynku. 
§ 139.  Elementy wodnych instalacji ogrzewczych, narażone na intensywny dopływ powietrza zewnętrznego w zimie , 
powinny być chronione przed zamarzaniem i mieć, w m iejscach tego wymagających, izolację cieplną, zabez pieczającą 
przed nadmiernymi stratami ciepła. 
Rozdział 5 
Przewody kominowe 
§ 140.  1. Przewody (kanały) kominowe w budynku: wentylacy jne, spalinowe i dymowe, prowadzone w ścianach bu- 
dynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcj ą lub stanowiące konstrukcje samodzielne, powinny m ieć wymiary 
przekroju, sposób prowadzenia i wysokość, stwarzają ce potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustow ość, oraz 
spełniające wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów komi nowych 
oraz projektowania kominów. 
2. Przewody kominowe powinny być szczelne i spełnia ć warunki określone w § 266. 
3. (uchylony). 
      
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 1065 
 
4. Wewnętrzna powierzchnia przewodów odprowadzający ch spaliny mokre powinna być odporna na ich destruk cyjne 
oddziaływanie. 
5. Przewody kominowe do wentylacji grawitacyjnej po winny mieć powierzchnię przekroju co najmniej 0,016  m2 oraz 
najmniejszy wymiar przekroju co najmniej 0,1 m. 
§ 141.  Zabrania się stosowania: 
1) grawitacyjnych zbiorczych przewodów spalinowych i dymowych, z zastrzeżeniem § 174 ust. 3; 
2) zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej; 
3) indywidualnych wentylatorów wyciągowych w pomies zczeniach, w których znajdują się wloty do przewodó w spali- 
nowych. 
§ 142.  1. Przewody kominowe powinny być wyprowadzone pona d dach na wysokość zabezpieczającą przed niedo- 
puszczalnym zakłóceniem ciągu. 
2. Wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli  wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone p onad 
dach w sposób określony Polską Normą dla kominów mu rowanych. 
3. Dopuszcza się wyprowadzanie przewodów spalinowyc h od urządzeń gazowych z zamkniętą komorą spalania bez- 
pośrednio przez ściany zewnętrzne budynków, przy za chowaniu warunków określonych w § 175. 
§ 143.  1. W budynkach usytuowanych w II i III strefie obc iążenia wiatrem, określonych Polskimi Normami, nale ży 
stosować na przewodach dymowych i spalinowych nasad y kominowe zabezpieczające przed odwróceniem ciągu,  przy 
zachowaniu wymagań § 146 ust. 1. 
2. Nasady kominowe, o których mowa w ust. 1, należy  również stosować na innych obszarach, jeżeli wymag ają tego 
położenie budynków i lokalne warunki topograficzne.  
3. Wymagania ust. 1 i 2 nie dotyczą palenisk i komó r spalania z mechanicznym pobudzaniem odpływu spali n. 
§ 144.  1. Ściany, w których znajdują się przewody kominow e, mogą być obciążone stropami, pod warunkiem spełn ie- 
nia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji,  a także jeżeli nie spowoduje to nieszczelności lub  ograniczenia 
światła przewodów. 
2. Trzonów kominowych wydzielonych lub oddylatowany ch od konstrukcji budynku nie można obciążać stropa mi ani 
też uwzględniać ich w obliczeniach jako części tej konstrukcji. 
§ 145.  1. Trzony kuchenne i kotły grzewcze na paliwo stał e oraz kominki z otwartym paleniskiem lub zamknięty m 
wkładem kominkowym o wielkości otworu paleniskowego  kominka do 0,25 m2 mogą być przyłączone wyłącznie do wła- 
snego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego, posiadającego co najmniej wymiary 0,14 x 0,14 m lub  średnicę 
0,15 m, a w przypadku trzonów kuchennych typu resta uracyjnego oraz kominków o większym otworze palenis kowym – co 
najmniej 0,14 x 0,27 m lub średnicę 0,18 m, przy cz ym dla większych przewodów o przekroju prostokątnym  należy za- 
chować stosunek wymiarów boków 3:2. 
2. Piece na paliwo stałe, posiadające szczelne zamk nięcie, mogą być przyłączone do jednego przewodu ko minowego 
dymowego o przekroju co najmniej 0,14 x 0,14 m lub średnicy 0,15 m, pod warunkiem zachowania różnicy p oziomu włą- 
czenia co najmniej 1,5 m oraz nieprzyłączania więce j niż 3 pieców do tego przewodu. 
3. Piece, o których mowa w ust. 2, usytuowane na na jwyższej kondygnacji powinny być przyłączone do odr ębnego 
przewodu dymowego. 
4. Przyłączenia urządzeń gazowych do przewodów spal inowych powinny odpowiadać warunkom określonym w § 174 
i 175. 
§ 146.  1. Wyloty przewodów kominowych powinny być dostępn e do czyszczenia i okresowej kontroli, z uwzględnie - 
niem przepisów § 308. 
2. Przewody spalinowe i dymowe powinny być wyposażo ne, odpowiednio, w otwory wycierowe lub rewizyjne, za- 
mykane szczelnymi drzwiczkami, a w przypadku występ owania spalin mokrych – także w układ odprowadzania  skroplin. 
Rozdział 6 
Wentylacja i klimatyzacja 
§ 147.  1. Wentylacja i klimatyzacja powinny zapewniać odp owiednią jakość środowiska wewnętrznego, w tym wiel - 
kość wymiany powietrza, jego czystość, temperaturę,  wilgotność względną, prędkość ruchu w pomieszczeni u, przy zacho- 
waniu przepisów odrębnych i wymagań Polskich Norm d otyczących wentylacji, a także warunków bezpieczeńs twa poża- 
rowego i wymagań akustycznych określonych w rozporz ądzeniu. 
      
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 1065 
 
2. Wentylację mechaniczną lub grawitacyjną należy z apewnić w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt l udzi, 
w pomieszczeniach bez otwieranych okien, a także w innych pomieszczeniach, w których ze względów zdrow otnych, tech- 
nologicznych lub bezpieczeństwa konieczne jest zape wnienie wymiany powietrza. 
3. Klimatyzację należy stosować w pomieszczeniach, w których ze względów użytkowych, higienicznych, zd rowot- 
nych lub technologicznych konieczne jest utrzymywan ie odpowiednich parametrów powietrza wewnętrznego o kreślonych 
w przepisach odrębnych i w Polskiej Normie dotycząc ej parametrów obliczeniowych powietrza wewnętrznego . 
4. Instalowane w budynkach urządzenia do wentylacji  i klimatyzacji, o których mowa w przepisie odrębny m dotyczą- 
cym efektywności energetycznej, powinny odpowiadać wymaganiom określonym w tym przepisie. 
§ 148.  1. Wentylację mechaniczną wywiewną lub nawiewno-wy wiewną należy stosować w budynkach wysokich 
i wysokościowych oraz w innych budynkach, w których  zapewnienie odpowiedniej wymiany powietrza nie jes t możliwe za 
pomocą wentylacji grawitacyjnej lub wentylacji hybr ydowej. 46) W pozostałych budynkach może być stosowana wentyla cja 
grawitacyjna lub wentylacja hybrydowa. 
2. W pomieszczeniu, w którym jest zastosowana wenty lacja mechaniczna lub klimatyzacja, nie można stoso wać wen- 
tylacji grawitacyjnej ani wentylacji hybrydowej. Wy maganie to nie dotyczy pomieszczeń z urządzeniami k limatyzacyjnymi 
niepobierającymi powietrza zewnętrznego. 
3. W pomieszczeniu zagrożonym wydzieleniem się lub przenikaniem z zewnątrz substancji szkodliwej dla z drowia 
bądź substancji palnej, w ilościach mogących stworz yć zagrożenie wybuchem, należy stosować dodatkową, awaryjną wen- 
tylację wywiewną, uruchamianą od wewnątrz i z zewną trz pomieszczenia oraz zapewniającą wymianę powietr za dostoso- 
waną do jego przeznaczenia, zgodnie z przepisami o bezpieczeństwie i higienie pracy. 
4. W pomieszczeniu, w którym proces technologiczny jest źródłem miejscowej emisji substancji szkodliwy ch o nie- 
dopuszczalnym stężeniu lub uciążliwym zapachu, nale ży stosować odciągi miejscowe współpracujące z went ylacją ogólną, 
umożliwiające spełnienie w strefie pracy wymagań ja kości środowiska wewnętrznego określonych w przepis ach o bezpie- 
czeństwie i higienie pracy. 
5. 47) Instalacja wentylacji hybrydowej, wentylacji mecha nicznej wywiewnej oraz nawiewno-wywiewnej powinna m ieć 
regulację wentylatorów zapewniającą dostosowanie ic h wydajności powietrznej do potrzeb użytkowych. 
§ 149.  1. Strumień powietrza zewnętrznego doprowadzanego do pomieszczeń, niebędących pomieszczeniami pracy, 
powinien odpowiadać wymaganiom Polskiej Normy dotyc zącej wentylacji, przy czym w mieszkaniach strumień  ten powi- 
nien wynikać z wielkości strumienia powietrza wywie wanego, lecz być nie mniejszy niż 20 m3/h na osobę przewidywaną 
na pobyt stały w projekcie budowlanym. 
2. Strumień powietrza zewnętrznego doprowadzonego d o pomieszczeń pracy powinien odpowiadać wymaganiom 
określonym w przepisach o bezpieczeństwie i higieni e pracy. 
3. Powietrze zewnętrzne doprowadzone do pomieszczeń  za pomocą wentylacji mechanicznej lub klimatyzacji , zanie- 
czyszczone w stopniu przekraczającym wymagania okre ślone dla powietrza wewnętrznego w przepisach odręb nych 
w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników  szkodliwych dla zdrowia, powinno być oczyszczone p rzed wprowa- 
dzeniem do wentylowanych pomieszczeń, z uwzględnien iem zanieczyszczeń występujących w pomieszczeniu. W ymaganie 
to nie dotyczy budynków jednorodzinnych, mieszkalny ch w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej . 
4. W pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wentylowanych w sposób mechaniczny lub klima tyzo- 
wanych, wartości temperatury, wilgotności względnej  i prędkości ruchu powietrza w pomieszczeniach nale ży przyjmować 
do obliczeń zgodnie z Polską Normą dotyczącą parame trów obliczeniowych powietrza wewnętrznego. 
5. Dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt lu dzi, wentylowanych w sposób naturalny, wartości tem peratury 
wewnętrznej w okresach ogrzewczych należy przyjmowa ć do obliczeń zgodnie z tabelą w § 134 ust. 2. 
§ 150.  1. W przypadku zastosowania w budynku przepływu po wietrza wentylacyjnego między pomieszczeniami lub 
strefami wentylacyjnymi, w pomieszczeniu należy zap ewnić kierunek przepływu od pomieszczenia o mniejsz ym do po- 
mieszczenia o większym stopniu zanieczyszczenia pow ietrza. 
2. 48) Przepływ powietrza wentylacyjnego w mieszkaniach p owinien odbywać się z pokoi do kuchni lub aneksu ku chenne- 
go oraz do pomieszczeń higienicznosanitarnych. 
                                                           
46) Zdanie pierwsze w brzmieniu ustalonym przez § 1 pk t 30 lit. a rozporządzenia, o którym mowa w odnośni ku 4. 
47) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 30 lit. b rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
48) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 31 lit. a rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 1065 
 
3. W instalacjach wentylacji i klimatyzacji nie nal eży łączyć ze sobą przewodów z pomieszczeń o różnyc h wymaga- 
niach użytkowych i sanitarno-zdrowotnych. Nie dotyc zy to budynków jednorodzinnych i rekreacji indywidu alnej oraz 
wydzielonych lokali mieszkalnych lub użytkowych z i ndywidualną zorganizowaną wentylacją nawiewno-wywie wną. 
4. W instalacjach wentylacji i klimatyzacji przewod y z pomieszczenia zagrożonego wybuchem nie mogą łąc zyć się 
z przewodami z innych pomieszczeń. 
5. Dopuszcza się wentylowanie garaży oraz innych po mieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt ludzi powietrz em 
o mniejszym stopniu zanieczyszczenia, niezawierając ym substancji szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwy ch zapachów, 
odprowadzanym z pomieszczeń niebędących pomieszczen iami higienicznosanitarnymi, jeżeli przepisy odrębn e nie stano- 
wią inaczej. 
6. W pomieszczeniach w budynkach użyteczności publi cznej i produkcyjnych, których przeznaczenie wiąże się z ich 
okresowym użytkowaniem, instalacja wentylacji mecha nicznej powinna zapewniać możliwość ograniczenia in tensywności 
działania lub jej wyłączenia poza okresem użytkowan ia pomieszczeń, z zachowaniem warunku normalnej pra cy przez co 
najmniej jedną godzinę przed i po ich użytkowaniu. 
7. W pomieszczeniach, o których mowa w ust. 6, w pr zypadku występowania źródeł zanieczyszczeń szkodliw ych dla 
zdrowia lub źródeł pary wodnej, należy zapewnić sta łą, co najmniej półkrotną wymianę powietrza w okres ie przerw w ich 
wykorzystywaniu, przyjmując do obliczania wentylowa nej kubatury nominalną wysokość pomieszczeń, lecz n ie większą 
niż 4 m, lub zapewnić okresową wymianę powietrza st erowaną poziomem stężenia zanieczyszczeń. 
8. Instalowane w pomieszczeniu urządzenia, w szczeg ólności zużywające powietrze, nie mogą wywoływać za kłóceń 
ograniczających skuteczność funkcjonowania wentylac ji. 
9. W pomieszczeniu z paleniskami na paliwo stałe, p łynne lub z urządzeniami gazowymi pobierającymi pow ietrze do 
spalania z pomieszczenia i z grawitacyjnym odprowad zeniem spalin przewodem od urządzenia stosowanie me chanicznej 
wentylacji wyciągowej jest zabronione. 
10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się do pomieszczeń,  w których zastosowano wentylację nawiewno-wywiewną  zrówno- 
ważoną lub nadciśnieniową. 
11. 49) W pomieszczeniach, które należy chronić przed wpły wem zanieczyszczeń lub uciążliwych zapachów z po- 
mieszczeń sąsiadujących i z otoczenia zewnętrznego,  należy stosować wentylację mechaniczną nadciśnieni ową. 
§ 151.  1. W instalacjach wentylacji mechanicznej ogólnej nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji komfortowej 
o wydajności 500 m3/h i więcej należy stosować urządzenia do odzyskiwa nia ciepła z powietrza wywiewanego o sprawno- 
ści temperaturowej co najmniej 50% lub recyrkulację , gdy jest to dopuszczalne. W przypadku zastosowani a recyrkulacji 
strumień powietrza zewnętrznego nie może być mniejs zy niż wynika to z wymagań higienicznych. Dla wenty lacji techno- 
logicznej zastosowanie odzysku ciepła powinno wynik ać z uwarunkowań technologicznych i rachunku ekonom icznego. 
2. Urządzenia do odzyskiwania ciepła powinny mieć z abezpieczenia ograniczające przenikanie między wymi eniają- 
cymi ciepło strumieniami powietrza do: 
1) 0,25% objętości strumienia powietrza wywiewanego  z pomieszczenia – w przypadku wymiennika płytowego  oraz 
wymiennika z rurek cieplnych, 
2) 5% objętości strumienia powietrza wywiewanego z pomieszczenia – w przypadku wymiennika obrotowego, 
w odniesieniu do różnicy ciśnienia 400 Pa. 
3. Recyrkulację powietrza można stosować wówczas, g dy przeznaczenie wentylowanych pomieszczeń nie wiąż e się 
z występowaniem bakterii chorobotwórczych, z emisją  substancji szkodliwych dla zdrowia, uciążliwych za pachów, przy 
zachowaniu wymagań § 149 ust. 1 oraz wymagań dotycz ących ochrony przeciwpożarowej. 
4. W budynku opieki zdrowotnej recyrkulacja powietr za może być stosowana tylko za zgodą i na warunkach  określo- 
nych przez właściwego państwowego inspektora sanita rnego. 
5. W przypadku stosowania recyrkulacji powietrza w instalacjach wentylacji mechanicznej nawiewno-wywie wnej lub 
klimatyzacji należy stosować układy regulacji umożl iwiające w korzystnych warunkach pogodowych zwiększ anie udziału 
powietrza zewnętrznego do 100%. 
6. Przepisu ust. 5 nie stosuje się w przypadkach, g dy zwiększanie strumienia powietrza wentylacyjnego uniemożliwia- 
łoby dotrzymanie poziomu czystości powietrza wymaga nego przez względy technologiczne. 
7. Wymagań ust. 1 można nie stosować w przypadku in stalacji używanych krócej niż przez 1000 godzin w r oku. 
                                                           
49) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 31 lit. b rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 1065 
 
§ 152.  1. Czerpnie powietrza w instalacjach wentylacji i klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed opadam i 
atmosferycznymi i działaniem wiatru oraz być zlokal izowane w sposób umożliwiający pobieranie w danych warunkach jak 
najczystszego i, w okresie letnim, najchłodniejszeg o powietrza. 
2. Czerpni powietrza nie należy lokalizować w miejs cach, w których istnieje niebezpieczeństwo napływu powietrza wy- 
wiewanego z wyrzutni oraz powietrza z rozpyloną wod ą pochodzącą z chłodni kominowej lub innych podobny ch urządzeń. 
3. 50) Czerpnie powietrza sytuowane na poziomie terenu lu b na ścianie dwóch najniższych kondygnacji nadziemn ych 
budynku powinny znajdować się w odległości co najmn iej 8 m w rzucie poziomym od ulic i parkingów powyż ej 20 stano- 
wisk postojowych, miejsc gromadzenia odpadów stałyc h, wywiewek kanalizacyjnych oraz innych źródeł zani eczyszczenia 
powietrza. Odległość dolnej krawędzi otworu wlotowe go czerpni od poziomu terenu powinna wynosić co naj mniej 2 m. 
4. Czerpnie powietrza sytuowane na dachu budynku po winny być tak lokalizowane, aby dolna krawędź otwor u wlo- 
towego znajdowała się co najmniej 0,4 m powyżej pow ierzchni, na której są zamontowane, oraz aby został a zachowana 
odległość co najmniej 6 m od wywiewek kanalizacyjny ch. 
5. Powietrze wywiewane z budynków lub pomieszczeń, zanieczyszczone w stopniu przekraczającym wymagania  
określone w przepisach odrębnych, dotyczących dopus zczalnych rodzajów i ilości substancji zanieczyszcz ających powie- 
trze zewnętrzne, powinno być oczyszczone przed wpro wadzeniem do atmosfery. 
6. Wyrzutnie powietrza w instalacjach wentylacji i klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed opadam i atmosfe- 
rycznymi i działaniem wiatru oraz być zlokalizowane  w miejscach umożliwiających odprowadzenie wywiewan ego powie- 
trza bez powodowania zagrożenia zdrowia użytkownikó w budynku i ludzi w jego otoczeniu oraz wywierania szkodliwego 
wpływu na budynek. 
7. Dolna krawędź otworu wyrzutni z poziomym wylotem  powietrza, usytuowanej na dachu budynku, powinna z naj- 
dować się co najmniej 0,4 m powyżej powierzchni, na  której wyrzutnia jest zamontowana, oraz 0,4 m powy żej linii łączą- 
cej najwyższe punkty wystających ponad dach części budynku, znajdujących się w odległości do 10 m od w yrzutni, mie- 
rząc w rzucie poziomym. 
8. Usytuowanie wyrzutni powietrza na poziomie teren u jest dopuszczalne tylko za zgodą i na warunkach o kreślonych 
przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego . 
9. Dopuszcza się sytuowanie wyrzutni powietrza w śc ianie budynku, pod warunkiem że: 
1) 51) powietrze wywiewane nie zawiera uciążliwych zapach ów; 
1a) 52) powietrze wywiewane nie zawiera zanieczyszczeń szk odliwych dla zdrowia; 
2) przeciwległa ściana sąsiedniego budynku z oknami  znajduje się w odległości co najmniej 10 m lub bez  okien 
w odległości co najmniej 8 m; 
3) okna znajdujące się w tej samej ścianie są oddal one w poziomie od wyrzutni co najmniej 3 m, a poniż ej lub powyżej 
wyrzutni – co najmniej 2 m; 
4) czerpnia powietrza, usytuowana w tej samej ścian ie budynku, znajduje się poniżej lub na tym samym p oziomie co 
wyrzutnia, w odległości co najmniej 1,5 m. 
10. Czerpnie i wyrzutnie powietrza na dachu budynku  należy sytuować poza strefami zagrożenia wybuchem,  zacho- 
wując między nimi odległość nie mniejszą niż 10 m p rzy wyrzucie poziomym i 6 m przy wyrzucie pionowym,  przy czym 
wyrzutnia powinna być usytuowana co najmniej 1 m po nad czerpnią. 
11. Odległość, o której mowa w ust. 10, może nie by ć zachowana w przypadku zastosowania zblokowanych u rządzeń 
wentylacyjnych, obejmujących czerpnię i wyrzutnię p owietrza, zapewniających skuteczny rozdział strumie nia powietrza 
świeżego od wywiewanego z urządzenia wentylacyjnego . Nie dotyczy to przypadku usuwania powietrza zawie rającego 
zanieczyszczenia szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe z apachy lub substancje palne. 
12. Odległość wyrzutni dachowych, mierząc w rzucie poziomym, nie powinna być mniejsza niż 3 m od: 
1) krawędzi dachu, poniżej której znajdują się okna ; 
2) najbliższej krawędzi okna w połaci dachu; 
3) najbliższej krawędzi okna w ścianie ponad dachem . 
                                                           
50) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 32 lit. a rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
51) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 32 lit. b tire t pierwsze rozporządzenia, o którym mowa w odnośnik u 4. 
52) Dodany przez § 1 pkt 32 lit. b tiret drugie rozpor ządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 1065 
 
13. Jeżeli odległość, o której mowa w ust. 12 pkt 2  i 3, wynosi od 3 m do 10 m, dolna krawędź wyrzutni  powinna 
znajdować się co najmniej 1 m ponad najwyższą krawę dzią okna. 
14. W przypadku usuwania przez wyrzutnię dachową po wietrza zawierającego zanieczyszczenia szkodliwe dl a zdro- 
wia lub uciążliwe zapachy, z zastrzeżeniem ust. 5, odległości, o których mowa w ust. 12 i 13, należy z większyć o 100%. 
§ 153.  1. Przewody i urządzenia wentylacji mechanicznej i  klimatyzacji powinny być zaprojektowane i wykonane  
w taki sposób, aby zminimalizować odkładanie się za nieczyszczeń na ich powierzchniach wewnętrznych kon taktujących 
się z powietrzem wentylacyjnym. 
2. Przewody powinny mieć przekrój poprzeczny właści wy dla przewidywanych przepływów powietrza oraz kon struk- 
cję przystosowaną do maksymalnego ciśnienia i wymag anej szczelności instalacji, z uwzględnieniem Polsk ich Norm doty- 
czących wytrzymałości i szczelności przewodów. 
3. Właściwości materiałów przewodów lub sposób zabe zpieczania ich powierzchni powinny być dobrane odpo wied- 
nio do parametrów przepływającego powietrza oraz do  warunków występujących w miejscu ich zamontowania.  
4. Przewody instalowane w miejscach, w których mogą  być narażone na uszkodzenia mechaniczne, powinny b yć za- 
bezpieczone przed tymi uszkodzeniami. 
5. Przewody powinny być wyposażone w otwory rewizyj ne spełniające wymagania Polskiej Normy dotyczącej ele- 
mentów przewodów ułatwiających konserwację, umożliw iające oczyszczenie wnętrza tych przewodów, a także  innych 
urządzeń i elementów instalacji, o ile ich konstruk cja nie pozwala na czyszczenie w inny sposób niż po przez te otwory, 
przy czym nie należy ich sytuować w pomieszczeniach  o podwyższonych wymaganiach higienicznych. 
6. 53) Przewody prowadzone przez pomieszczenia lub przest rzenie nieogrzewane, a w przypadku instalacji klima tyzacji 
– również niechłodzone, powinny mieć izolację ciepl ną, z uwzględnieniem wymagań określonych w § 267 us t. 1. 
7. Przewody instalacji klimatyzacji, przewody stoso wane do recyrkulacji powietrza oraz prowadzące do u rządzeń do 
odzyskiwania ciepła, a także przewody prowadzące po wietrze zewnętrzne przez ogrzewane pomieszczenia, p owinny mieć 
izolację cieplną i przeciwwilgociową. 
§ 154.  1. Urządzenia i elementy wentylacji mechanicznej i  klimatyzacji powinny być stosowane w sposób umożli wia- 
jący uzyskanie zakładanej jakości środowiska w pomi eszczeniu przy racjonalnym zużyciu energii do ogrze wania 
i chłodzenia oraz energii elektrycznej. 
2. Instalacje klimatyzacji powinny być wyposażone w  odpowiednie urządzenia pomiarowe służące do sprawd zania 
warunków pracy i kontroli zużycia energii. 
3. Urządzenia wentylacji mechanicznej i klimatyzacj i, takie jak centrale, klimakonwektory wentylatorow e, klimatyza- 
tory, aparaty ogrzewcze i chłodząco-wentylacyjne, p owinny być tak instalowane, aby była zapewniona moż liwość ich okre- 
sowej kontroli, konserwacji, naprawy lub wymiany. 
4. Centrale wentylacyjne i klimatyzacyjne usytuowan e na zewnątrz budynku powinny mieć odpowiednią obud owę lub 
inne zabezpieczenie przed wpływem czynników atmosfe rycznych. 
5. W przypadku pomieszczeń o specjalnych wymaganiac h higienicznych należy stosować centrale wentylacyj ne 
i klimatyzacyjne umożliwiające utrzymanie podwyższo nej czystości wewnątrz obudowy, wyposażone w oświet lenie we- 
wnętrzne i wzierniki do kontroli stanu centrali z z ewnątrz. 
6. Urządzenia wentylacji mechanicznej i klimatyzacj i powinny być zabezpieczone przed zanieczyszczeniam i znajdu- 
jącymi się w powietrzu zewnętrznym, a w szczególnyc h przypadkach w powietrzu obiegowym (recyrkulacyjny m), za po- 
mocą filtrów: 
1) nagrzewnice, chłodnice i urządzenia do odzyskiwa nia ciepła – co najmniej klasy G4, 
2) nawilżacze – co najmniej klasy F6, 
określonych w Polskiej Normie dotyczącej klasyfikac ji filtrów powietrza. 
7. Nawilżacze w instalacji wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed prze ciekaniem 
wody na zewnątrz oraz przed przenoszeniem kropel wo dy przez powietrze wentylacyjne do dalszych części instalacji. 
8. Połączenia wentylatorów z przewodami wentylacyjn ymi powinny być wykonane za pomocą elastycznych ele men- 
tów łączących, z zachowaniem wymagań określonych w § 267 ust. 7. 
                                                           
53) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 33 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 1065 
 
9. Instalacje wentylacji mechanicznej i klimatyzacj i powinny być wyposażone w przepustnice zlokalizowa ne 
w miejscach umożliwiających regulację instalacji, a  także odcięcie dopływu powietrza zewnętrznego i wy pływu powietrza 
wewnętrznego. Wymaganie to nie dotyczy instalacji m echanicznej wywiewnej, przewidzianej do okresowej p racy jako 
wentylacja grawitacyjna. 
10. 54) Moc właściwą wentylatorów stosowanych w instalacja ch wentylacyjnych i klimatyzacyjnych określa poniżs za 
tabela: 
Lp. Rodzaj i zastosowanie wentylatora Maksymalna moc 
właściwa wentylatora  
[kW/(m 3/s)] 
1 2 3 
1 Wentylator nawiewny:  
a) instalacja klimatyzacji lub wentylacji nawiewno- wywiewnej z odzyskiem ciepła 1,60 
b) instalacja wentylacji nawiewno-wywiewnej bez odz ysku ciepła oraz wentylacji na- 
wiewnej 1,25 
2 Wentylator wywiewny:  
a) instalacja klimatyzacji lub wentylacji nawiewno- wywiewnej z odzyskiem ciepła 1,00 
b) instalacja wentylacji nawiewno-wywiewnej bez odz ysku ciepła 1,00 
c) instalacja wywiewna 0,80 
11. 54)  Dopuszcza się zwiększenie mocy właściwej wentylato ra, w przypadku zastosowania wybranych elementów 
instalacji, do wartości określonej w poniższej tabe li: 
Lp. Dodatkowe elementy instalacji wentylacyjnej lub  klimatyzacyjnej Dodatkowa moc 
właściwa wentylatora 
[kW/(m 3/s)] 
1 2 3 
1 Dodatkowy stopień filtracji powietrza 0,3 
2 Dodatkowy stopień filtracji powietrza z filtrami klasy H10 i wyższej 0,6 
3 Filtry do usuwania gazowych zanieczyszczeń powiet rza 0,3 
4 Wysoko skuteczne urządzenie do odzysku ciepła (spra wność temperaturowa większa niż 
67%) 0,3 
12. Temperatury zasilania i powrotu czynnika chłodz ącego belek chłodzących i elementów chłodzących pła szczy- 
znowych powinny być tak dobrane, aby nie występował a kondensacja pary wodnej na powierzchniach tych ur ządzeń. 
13. Pompy obiegowe w obiegach chłodzących i ogrzewc zych instalacji klimatyzacji powinny być regulowane  według 
obciążenia cieplnego. 
§ 155.  1. W budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowe go, oświaty, wychowania, opieki zdrowotnej i opieki  
społecznej, a także w pomieszczeniach biurowych prz eznaczonych na pobyt ludzi, niewyposażonych w wenty lację mecha- 
niczną lub klimatyzację, okna, w celu okresowego pr zewietrzania, powinny mieć konstrukcję umożliwiając ą otwieranie co 
najmniej 50% powierzchni wymaganej zgodnie z § 57 d la danego pomieszczenia. 
2. Skrzydła okien, świetliki oraz nawietrzaki okien ne, wykorzystywane do przewietrzania pomieszczeń pr zeznaczo- 
nych na pobyt ludzi, powinny być zaopatrzone w urzą dzenia pozwalające na łatwe ich otwieranie i regulo wanie wielkości 
otwarcia z poziomu podłogi lub pomostu, także przez  osoby niepełnosprawne, jeżeli nie przewiduje się k orzystania 
z pomocy innych współużytkowników. 
                                                           
54) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 34 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 1065 
 
3. W przypadku zastosowania w pomieszczeniach inneg o rodzaju wentylacji niż wentylacja mechaniczna naw iewna 
lub nawiewno-wywiewna, dopływ powietrza zewnętrzneg o, w ilości niezbędnej dla potrzeb wentylacyjnych, należy zapewnić 
przez urządzenia nawiewne umieszczane w oknach, drz wiach balkonowych lub w innych częściach przegród z ewnętrznych. 
4. Urządzenia nawiewne, o których mowa w ust. 3, po winny być stosowane zgodnie z wymaganiami określony mi 
w Polskiej Normie dotyczącej wentylacji w budynkach  mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użytecznoś ci publicznej. 
Rozdział 7 
Instalacja gazowa na paliwa gazowe 
§ 156.  1. Zaopatrzenie budynków w gaz oraz instalacje gaz owe powinny odpowiadać potrzebom użytkowym i warunk om 
wynikającym z własności fizykochemicznych gazu oraz  warunkom technicznym przyłączenia do sieci gazowej , określo- 
nym przez dostawcę gazu. 
2. Instalację gazową zasilaną z sieci gazowej stano wi układ przewodów za kurkiem głównym, prowadzonych  na ze- 
wnątrz lub wewnątrz budynku, wraz z armaturą, kszta łtkami i innym wyposażeniem, a także urządzeniami d o pomiaru 
zużycia gazu, urządzeniami gazowymi oraz przewodami  spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi, jeżeli są one elemen- 
tem wyposażenia urządzeń gazowych. 
3. Instalację gazową zasilaną gazem płynnym ze stał ych zbiorników lub baterii butli, znajdujących się na działce bu- 
dowlanej na zewnątrz budynku, stanowi układ przewod ów za głównym zaworem odcinającym instalację zbiorn ikową, butle 
lub kolektor butli prowadzonych na zewnątrz lub wew nątrz budynku, wraz z armaturą, kształtkami i innym  wyposażeniem, 
a także urządzenia do pomiaru zużycia gazu, urządze nia gazowe z wyposażeniem oraz przewody spalinowe l ub powietrz- 
no-spalinowe odprowadzające spaliny bezpośrednio po za budynek lub do przewodów w ścianach. 
4. Instalację gazową zasilaną gazem płynnym z indyw idualnej butli, znajdującej się wewnątrz budynku, s tanowi butla 
gazowa, urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z  armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem, a takż e urządzenie 
gazowe wraz z przewodami spalinowymi lub powietrzno -spalinowymi, jeżeli stanowią one element składowy urządzeń 
gazowych. 
5. Instalację zbiornikową gazu płynnego stanowi zes pół urządzeń składający się ze zbiornika albo grupy  zbiorników 
z armaturą i osprzętem oraz z przyłącza gazowego z głównym zaworem odcinającym. 
6. Wymagania dla instalacji gazowych, o których mow a w rozporządzeniu, nie dotyczą instalacji przeznac zonych dla 
celów rolniczych i produkcyjno-przemysłowych (techn ologicznych). 
§ 157.  1. W przewodach gazowych, doprowadzających gaz do zewnętrznej ściany budynku mieszkalnego, zamiesz- 
kania zbiorowego, użyteczności publicznej i rekreac ji indywidualnej, nie powinno być ciśnienia wyższeg o niż 500 kPa, 
a do ścian zewnętrznych pozostałych budynków wyższe go niż 1600 kPa. 
2. Instalacja gazowa w budynku powinna zapewniać do prowadzenie paliwa gazowego w ilości odpowiadającej  po- 
trzebom użytkowym oraz odpowiednią wartość ciśnieni a przed urządzeniami gazowymi, zależną od rodzaju p aliwa gazo- 
wego zastosowanego do zasilania budynku, określoną Polską Normą dotyczącą paliw gazowych, przy czym ci śnienie to nie 
powinno być wyższe niż 5 kPa. 
3. Instalacja gazowa w budynku o wysokości większej  niż 35 m ponad poziomem terenu może być doprowadzo na 
tylko do pomieszczeń technicznych, w których są zai nstalowane urządzenia gazowe, usytuowanych w piwnic y lub na naj- 
niższej kondygnacji nadziemnej, a także na najwyższ ej kondygnacji budynku lub nad tą kondygnacją, pod warunkiem 
zastosowania urządzeń stabilizujących ciśnienie gaz u. 
4. Zastosowanie instalacji gazowej w budynkach o wy sokości ponad 25 m wymaga uzyskania pozytywnej opin ii wy- 
danej przez właściwego komendanta wojewódzkiego Pań stwowej Straży Pożarnej. 
5. Instalacje gazowe zasilane gazem płynnym mogą by ć wykonywane tylko w budynkach niskich. 
6. Zabrania się stosowania w jednym budynku gazu pł ynnego i gazu z sieci gazowej. 
7. W budynku niskim, mającym w mieszkaniach instala cję zasilaną gazem płynnym, dopuszcza się usytuowan ie ko- 
tłowni gazowej zasilanej z sieci gazowej. 
8. Instalacje gazowe zasilane gazem o gęstości więk szej od gęstości powietrza nie mogą być stosowane w  pomiesz- 
czeniach, których poziom podłogi znajduje się poniż ej otaczającego terenu oraz w których znajdują się studzienki lub 
kanały instalacyjne i rewizyjne poniżej podłogi. 
§ 158.  1. Instalacje sygnalizujące niedopuszczalny poziom  stężenia gazu mogą być stosowane w budynkach, w kt órych 
jest ustanowiony stały nadzór, zapewniający podejmo wanie działań zaradczych, a także w budynkach jedno rodzinnych. 
      
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 1065 
 
2. Czujki sygnalizujące niedopuszczalny poziom stęż enia gazu w budynkach, o których mowa w ust. 1, pow inny być 
instalowane w piwnicach i suterenach oraz w pomiesz czeniach, w których istnieje możliwość nagromadzeni a gazu przy 
stanach awaryjnych instalacji lub przyłącza gazoweg o. 
3. Sygnały alarmowe stanu zagrożenia wybuchem w bud ynkach, z wyłączeniem budynków jednorodzinnych, pow inny 
być kierowane do służb lub osób zobowiązanych do po djęcia skutecznej akcji zapobiegawczej. 
4. Zabrania się instalowania urządzeń sygnalizacyjn o-odcinających dopływ gazu do części mieszkalnej bu dynku wie- 
lorodzinnego. Nie dotyczy to indywidualnych urządze ń sygnalizacyjno-odcinających dopływ gazu do odrębn ych mieszkań. 
5. Urządzenia sygnalizacyjno-odcinające dopływ gazu  należy stosować w tych pomieszczeniach, w których łączna 
nominalna moc cieplna zainstalowanych urządzeń gazo wych jest większa niż 60 kW. 
6. Zawór odcinający dopływ gazu do budynku, będący elementem składowym urządzenia sygnalizacyjno-odcin ającego, 
powinien być instalowany poza budynkiem, między kur kiem głównym a wprowadzeniem przewodu do budynku. 
7. Instalacja gazowa przyłączona do sieci gazowej w ykonanej z przewodów metalowych powinna być zabezpi eczona 
przed wpływem prądów błądzących przez zainstalowani e wstawki izolacyjnej na wprowadzeniu metalowej rur y gazowej 
do budynku. 
§ 159.  1. Instalacja gazowa budynku zasilanego z sieci ga zowej powinna mieć zainstalowany na przyłączu kurek  
główny, umożliwiający odcięcie dopływu gazu. 
2. Kurek główny powinien być zainstalowany na zewną trz budynku w wentylowanej szafce co najmniej z mat eriału trud- 
no zapalnego przy ścianie, we wnęce ściennej lub w odległości nieprzekraczającej 10 m od zasilanego bu dynku, w miejscu 
łatwo dostępnym i zabezpieczonym przed wpływami atm osferycznymi, uszkodzeniami mechanicznymi i dostępe m osób 
niepowołanych. 
3. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreac ji indywidualnej dopuszcza się instalowanie kurka g łównego 
w odległości większej niż 10 m od zasilanego budynk u, w wentylowanej szafce, usytuowanej w linii ogrod zenia od ulicy 
lub ogólnego ciągu pieszego z dostępem do niej od s trony zewnętrznej działki budowlanej. 
4. W budynkach o charakterze monumentalnym dopuszcz a się instalowanie kurków głównych w miejscach łatw o do- 
stępnych z zewnątrz, niebędących pomieszczeniami, n p. w podcieniach, prześwitach, bramach, w odległośc i nie większej 
niż 2 m od lica zewnętrznego budynku. 
5. Odległość kurka głównego, montowanego przy ścian ie lub we wnęce ściany budynku, od poziomu terenu o raz naj- 
bliższej krawędzi okna, drzwi lub innego otworu w b udynku powinna wynosić co najmniej 0,5 m. 
6. W uzasadnionych przypadkach, wynikających z rozw iązania funkcjonalno-przestrzennego budynku, może b yć za- 
instalowany więcej niż jeden kurek główny. W takim przypadku instalacje zasilane z oddzielnych przyłąc zy nie mogą być 
ze sobą połączone. 
7. 55) W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się instalowan ie kurka głównego przed budynkiem, poniżej poziomu terenu, 
pod warunkiem zachowania wymagań właściwych dla arm atury zaporowej montowanej na gazociągach sieci gaz owych. 
8. Miejsce usytuowania kurka głównego powinno być j ednoznacznie oznakowane. Na budynku mającym więcej niż 
jeden kurek główny należy umieścić informację o lic zbie i miejscach ich zainstalowania. 
§ 160.  1. W przypadku gdy z jednego przyłącza jest zasila ny więcej niż jeden budynek, oprócz kurka głównego,  nale- 
ży zastosować odrębne zawory niebędące kurkami głów nymi, odcinające dopływ gazu do każdego z tych budy nków. 
2. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreac ji indywidualnej, gdy kurek główny jest zainstalowa ny w linii 
ogrodzenia w odległości większej niż 10 m, należy n a ścianie budynku dodatkowo zastosować zawór odcina jący. 
3. Zawory odcinające, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny spełniać wymagania określone w § 158 ust. 6 . 
§ 161.  1. W przypadku instalacji gazowej, zasilanej z sie ci gazowej o ciśnieniu do 500 kPa, z której korzyst a więcej 
niż jeden odbiorca lub w której nominalne zużycie g azu jest większe niż 10 m3/h, w przeliczeniu na gaz ziemny wysokome- 
tanowy, przed urządzeniem redukcyjnym należy zainst alować zawór odcinający, a za tym urządzeniem – zaw ór odcinający 
będący kurkiem głównym. 
2. W przypadku instalacji gazowej, zasilanej ze wsp ólnej sieci o ciśnieniu do 500 kPa, z której korzys ta jeden odbiorca, 
a nominalne zużycie gazu jest mniejsze niż 10 m3/h, dopuszcza się, aby zawór odcinający zainstalowa ny przed urządze- 
niem redukcyjnym był traktowany jako kurek główny. Przepis ten stosuje się także, jeżeli urządzenie re dukcyjne jest połą- 
czone w jeden zespół z gazomierzem. 
                                                           
55) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 35 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 1065 
 
§ 162.  Urządzenia redukcyjne mogą być instalowane wyłączn ie na zewnątrz budynku i powinny być zabezpieczone 
przed dostępem osób niepowołanych i uszkodzeniami m echanicznymi. 
§ 163.  1. Przewody instalacji gazowej, prowadzone poniżej  poziomu terenu, poza budynkiem w odległości większ ej 
niż 0,5 m od jego ściany zewnętrznej, powinny spełn iać wymagania określone w przepisach odrębnych doty czących sieci 
gazowych. 
1a. Przewody instalacji gazowej powinny być wykonan e w sposób zapewniający spełnienie wymagań szczelno ści 
i trwałości określonych w Polskiej Normie dotyczące j przewodów gazowych dla budynków. 
2. Przewody instalacji gazowej, począwszy od 0,5 m przed zewnętrzną ścianą budynku do kurków odcinając ych 
przed gazomierzami w budynkach mieszkalnych wieloro dzinnych lub do odgałęzień lokali użytkowych w budy nkach uży- 
teczności publicznej, powinny być wykonane z rur st alowych bez szwu bądź z rur stalowych ze szwem prze wodowych, 
zgodnych z wymaganiami przedmiotowych Polskich Norm , łączonych przez spawanie. 
3. Przewody instalacji gazowej w budynkach mieszkal nych jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indyw idualnej, 
począwszy od 0,5 m przed zewnętrzną ścianą budynku do wyprowadzenia poza lico wewnętrzne tej ściany, p owinny być 
wykonane z rur, o których mowa w ust. 2. 
4. W budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, budynk ach w zabudowie zagrodowej i budynkach rekreacji in dywi- 
dualnej przewody instalacji gazowej, a w pozostałyc h budynkach tylko przewody za gazomierzami lub odga łęzieniami 
prowadzącymi do odrębnych mieszkań lub lokali użytk owych, powinny być wykonane z rur, o których mowa w  ust. 2, 
łączonych również z zastosowaniem połączeń gwintowa nych lub z rur miedzianych łączonych przez lutowani e lutem twar- 
dym. Dopuszcza się stosowanie innych sposobów łącze nia rur, jeżeli spełniają one wymagania szczelności  i trwałości okreś-
lone w Polskiej Normie dotyczącej przewodów gazowyc h dla budynków. 
5. Po zewnętrznej stronie ścian budynku nie mogą by ć prowadzone przewody gazowe wykonane: 
1) z rur stalowych, jeżeli służą do rozprowadzania paliw gazowych zawierających parę wodną lub inne sk ładniki ulega- 
jące kondensacji w warunkach eksploatacyjnych; 
2) z rur miedzianych. 
6. Przewody instalacji gazowej dla gazu płynnego mo gą być prowadzone powyżej poziomu terenu między zbi orni- 
kiem, butlą lub baterią butli a budynkiem, a także po zewnętrznej ścianie budynku, jeżeli długość tego  przewodu nie jest 
większa niż 10 m, a składniki gazu nie podlegają ko ndensacji w warunkach eksploatacyjnych. 
§ 164.  1. Przewodów instalacji gazowych nie należy prowad zić przez pomieszczenia mieszkalne oraz pomieszczen ia, 
których sposób użytkowania może spowodować naruszen ie stanu technicznego instalacji lub wpływać na par ametry eks- 
ploatacyjne gazu. 
2. Zabrania się prowadzenia przez pomieszczenia mie szkalne przewodów instalacji gazowej z zastosowanie m połą- 
czeń gwintowanych, a także z zastosowaniem innych s posobów łączenia rur, jeżeli mogą one stanowić zagr ożenie dla bez- 
pieczeństwa mieszkańców. 
3. Przewody instalacji gazowej, w stosunku do przew odów innych instalacji stanowiących wyposażenie bud ynku 
(ogrzewczej wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycz nej, piorunochronnej itp.), należy lokalizować w sp osób zapewniający 
bezpieczeństwo ich użytkowania. Odległość między pr zewodami instalacji gazowej a innymi przewodami pow inna umoż- 
liwiać wykonywanie prac konserwacyjnych. 
4. Poziome odcinki instalacji gazowych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 0,1 m powyżej i nnych 
przewodów instalacyjnych, natomiast jeżeli gęstość gazu jest większa od gęstości powietrza – poniżej p rzewodów elek- 
trycznych i urządzeń iskrzących. 
5. Przewody instalacji gazowej krzyżujące się z inn ymi przewodami instalacyjnymi powinny być od nich o ddalone co 
najmniej o 0,02 m. 
6. Dopuszcza się prowadzenie przewodów gazowych z r ur stalowych bez szwu i rur stalowych ze szwem prze wodo- 
wych, łączonych za pomocą spawania przez jedną kond ygnację garażu, znajdującą się bezpośrednio pod kon dygnacją 
nadziemną budynku, pod warunkiem zabezpieczenia tyc h przewodów przed uszkodzeniem mechanicznym. 
§ 165.  1. Rozwiązania techniczne instalacji gazowej powin ny umożliwiać samokompensację wydłużeń cieplnych or az 
eliminować ewentualne odkształcenia instalacji, wyw ołane deformacją lub osiadaniem budynku. 
2. Przewody instalacji gazowych w piwnicach i suter enach należy prowadzić na powierzchni ścian lub pod  stropem, 
natomiast na pozostałych kondygnacjach nadziemnych dopuszcza się prowadzenie ich także w bruzdach osło niętych nie- 
uszczelnionymi ekranami lub wypełnionych – po uprze dnim wykonaniu próby szczelności instalacji – łatwo  usuwalną masą 
tynkarską, niepowodującą korozji przewodów. Wypełni anie bruzd, w których są prowadzone przewody z rur miedzianych, 
jest zabronione. 
3. Przewody gazowe z rur stalowych, po wykonaniu pr óby szczelności, powinny być zabezpieczone przed ko rozją. 
      
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 1065 
 
§ 166.  1. Urządzenia pomiarowe zużycia gazu, zwane dalej „gazomierzami”, spełniające wymagania określone w P ol- 
skiej Normie dotyczącej gazomierzy, powinny być zai nstalowane oddzielnie dla każdego z odbiorców i zab ezpieczone 
przed dostępem osób nieupoważnionych. 
2. Lokalizacja gazomierzy powinna zapewniać łatwy d ostęp do ich kontroli lub wymiany. 
3. Przed każdym gazomierzem należy zainstalować zaw ór odcinający. Jeżeli gazomierz jest instalowany w jednej 
szafce z kurkiem głównym, uznaje się, że wymaganie to jest spełnione. 
4. Gazomierze mogą być instalowane: 
1) w szafkach z materiałów co najmniej trudno zapal nych, z otworami wentylacyjnymi: 
a) na klatkach schodowych lub korytarzach ogólnych,  
b) na zewnątrz budynku, razem z kurkiem głównym ins talacji gazowej, z zachowaniem warunków określonych  
w § 159 i 160; 
2) w szybach wentylowanych przeznaczonych dla pionó w instalacyjnych, z drzwiczkami bez otworów wentyla cyjnych, 
dostępnymi od strony pomieszczeń niemieszkalnych. 
5. Dopuszcza się instalowanie gazomierzy, także bez  szafek, w kuchniach stanowiących samodzielne pomie szczenie 
oraz w przedpokojach w istniejących budynkach miesz kalnych, podlegających przebudowie lub w których na stępuje re- 
mont instalacji gazowej. 
6. 56) Gazomierze mogą być ponadto instalowane w wydzielo nych i zamykanych pomieszczeniach piwnicznych, jeże li 
mają one okno oraz przewód wentylacji grawitacyjnej  wyprowadzony ponad dach lub przez ścianę zewnętrzn ą na wyso- 
kość co najmniej 2,5 m powyżej terenu, w odległości  nie mniejszej niż 0,5 m od bocznej krawędzi okien,  drzwi i innych 
otworów. 
§ 167.  Gazomierzy nie można instalować: 
1) w pomieszczeniach mieszkalnych, łazienkach lub i nnych, w których występuje zagrożenie korozyjne (wi lgoć, opary 
związków chemicznych itp.); 
2) we wspólnych wnękach z licznikami elektrycznymi;  
3) w odległości mniejszej w rzucie poziomym niż 1 m  od palnika gazowego lub innego paleniska; 
4) w odległości mniejszej niż 3 m od urządzenia gaz owego, mierząc w rozwinięciu długości przewodu. 
§ 168.  1. Gazomierze należy instalować w przedziale wysok ości od 0,3 m do 1,8 m od poziomu podłogi do spodu ga- 
zomierza lub co najmniej 0,5 m od poziomu terenu. 
2. Gazomierze do pomiaru przepływu gazu o gęstości mniejszej od gęstości powietrza powinny być umieszc zone po- 
wyżej licznika elektrycznego i innych urządzeń mogą cych iskrzyć, a do gazu o gęstości większej od gęst ości powietrza – 
o co najmniej 0,3 m poniżej licznika i takich urząd zeń. 
3. Gazomierze instalowane bez szafek, na tym samym poziomie co liczniki elektryczne lub inne mogące is krzyć urzą- 
dzenia, powinny być od nich oddalone co najmniej o 1 m. 
4. Dopuszcza się zmniejszenie odległości, o której jest mowa w ust. 3, jeżeli między tymi urządzeniami  zostanie wy- 
konana przegroda z materiału niepalnego o wysokości  co najmniej 0,5 m powyżej i poniżej gazomierza ora z wysięgu więk- 
szym o co najmniej 0,1 m od odległości lica gazomie rza od ściany, na której jest zainstalowany. 
§ 169.  Rozwiązania techniczne połączeń gazomierzy i urząd zeń gazowych z instalacją powinny umożliwiać ich od łą- 
czenie bez konieczności demontażu części instalacji . 
§ 170.  1. Urządzenia gazowe mogą być instalowane wyłączni e w pomieszczeniach spełniających warunki dotyczące  
ich wysokości, kubatury, wentylacji i odprowadzenia  spalin, a także dopływu powietrza do spalania okre ślone 
w rozporządzeniu, w Polskich Normach i przepisach o drębnych. 
2. 57) Urządzenia gazowe z otwartą komorą spalania, przez  co rozumie się urządzenia typu A i B, nie mogą być  insta- 
lowane w pomieszczeniach mieszkalnych, z zastrzeżen iem § 93 ust. 2, 4 i 5. 
                                                           
56) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 36 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
57) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 37 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 1065 
 
3. Urządzenia gazowe z zamkniętą komorą spalania, p rzez co rozumie się urządzenia typu C, mogą być ins talowane 
w pomieszczeniach mieszkalnych, niezależnie od rodz aju występującej w nich wentylacji, pod warunkiem z astosowania 
koncentrycznych przewodów powietrzno-spalinowych, z  zachowaniem wymagań § 175. 
§ 171.  Urządzenia gazowe, pozostające bez stałego dozoru w czasie ich użytkowania, takie jak kotły gazowe lu b 
ogrzewacze pomieszczeń, powinny być wyposażone w sa moczynnie działające zabezpieczenia przed skutkami spadku 
ciśnienia lub przerwą w dopływie gazu. 
§ 172.  1. 58) Maksymalne, łączne obciążenie cieplne przypadające  na 1 m3 kubatury, służące do określania wymaganej 
kubatury pomieszczenia, w którym są zainstalowane u rządzenia gazowe, pobierające powietrze do spalania  z tego po- 
mieszczenia, nie może przekraczać wartości określon ych w poniższej tabeli: 
Rodzaje pomieszczeń Maksymalne obciążenie cieplne urządzeń gazowych na 1 m3 
kubatury pomieszczenia 
typ A 
– bez odprowadzenia spalin typ B 
– z odprowadzaniem spalin 
1 2 3 
Pomieszczenie przeznaczone na stały pobyt ludzi 
oraz aneksy kuchenne połączone z przedpokojem 175 W 
(150 kcal/h) 350 W 
(300 kcal/h) 
Pomieszczenia nieprzeznaczone na stały pobyt 
ludzi, w tym kuchnie 930 W 
(800 kcal/h) 4650 W 
(4000 kcal/h) 
2. W przypadku instalowania w jednym pomieszczeniu urządzeń gazowych bez odprowadzenia spalin i z odpr owa- 
dzeniem spalin, łączne obciążenie cieplne pochodząc e od tych urządzeń przypadające na 1 m3 kubatury pomieszczenia nie 
może przekraczać wielkości podanych w tabeli w ust.  1, kolumna 2. 
3. Kubatura pomieszczeń, w których instaluje się ur ządzenia gazowe, nie powinna być mniejsza niż: 
1) 8 m3 – w przypadku urządzeń pobierających powietrze do spalania z tych pomieszczeń; 
2) 6,5 m3 – w przypadku urządzeń z zamkniętą komorą spalania . 
4. Pomieszczenia, w których instaluje się urządzeni a gazowe, powinny mieć wysokość co najmniej 2,2 m. 
5. W budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabu dowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej, wzniesi onych 
przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, dopuszc za się instalowanie gazowych kotłów grzewczych w po mieszcze- 
niach technicznych o wysokości co najmniej 1,9 m, z  zachowaniem warunków określonych w ust. 1 i § 170 ust. 1 i 2. 
§ 173.  1. Przy instalowaniu urządzeń gazowych należy speł nić następujące warunki: 
1) urządzenia gazowe należy połączyć ze stalowymi l ub miedzianymi przewodami instalacji gazowej na sta łe lub z za- 
stosowaniem elastycznych przewodów metalowych; 
2) zawór odcinający dopływ gazu do urządzenia należ y umieścić w pomieszczeniu, w którym jest zainstalo wane urzą- 
dzenie gazowe, w miejscu łatwo dostępnym, w odległo ści nie większej niż 1 m od króćca przyłączeniowego ; 
3) kuchnie i kuchenki gazowe należy instalować w od ległości co najmniej 0,5 m od okien do boku urządze nia, licząc 
w rzucie poziomym; 
4) ogrzewacze pomieszczeń, których temperatura osło n może przekroczyć 60°C, należy instalować w odległ ości co 
najmniej 0,3 m od ścian z materiałów łatwo zapalnyc h, otynkowanych oraz w odległości 0,6 m od elementó w ścian 
z materiałów łatwo zapalnych, nieosłoniętych tynkie m; 
5) grzejniki gazowe wody przepływowej należy instal ować na ścianach z materiałów niepalnych bądź odizo lować je od 
ściany z materiałów palnych płytą z materiału niepa lnego. 
2. Urządzenia gazowe, wymagające przemieszczania, t akie jak palniki, kolby, lutownice, mogą być instal owane za 
pomocą przewodów elastycznych przeznaczonych do tak ich celów. 
                                                           
58) Ze zmianą wprowadzoną przez § 1 pkt 38 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 1065 
 
§ 174.  1. Grzewcze urządzenia gazowe, takie jak: kotły og rzewcze, grzejniki wody przepływowej, niezależnie o d ich 
obciążeń cieplnych, powinny być podłączone na stałe  z indywidualnymi kanałami spalinowymi, z uwzględni eniem instruk- 
cji technicznej producenta urządzenia, o której mow a w przepisach dotyczących zasadniczych wymagań dla  urządzeń spa- 
lających paliwa gazowe. 
2. Przewody i kanały spalinowe odprowadzające spali ny od urządzeń gazowych na zasadzie ciągu naturalne go po- 
winny posiadać przekroje wynikające z obliczeń oraz  zapewniać podciśnienie ciągu w wysokości odpowiedn iej dla typu 
urządzenia i jego mocy cieplnej. 
3. Dopuszcza się stosowanie zbiorczych przewodów sy stemów powietrzno-spalinowych przystosowanych do pr acy 
z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania, wyposaż onymi w zabezpieczenia przed zanikiem ciągu kominow ego. 
4. Dopuszcza się stosowanie indywidualnych przewodó w powietrznych i spalinowych jako zestawu wyrobów s łużą- 
cych do doprowadzenia powietrza do urządzenia gazow ego i odprowadzenia spalin na zewnątrz. 
5. Dopuszcza się w pomieszczeniu kotłowni przyłącze nie kilku kotłów do wspólnego kanału spalinowego w przypadku: 
1) kotłów pobierających powietrze do spalania z pom ieszczenia, pod warunkiem zastosowania skrzyniowego  przerywacza 
ciągu lub wyposażenia kotłów w czujniki zaniku ciąg u kominowego wyłączających równocześnie wszystkie k otły; 
2) wykonania dla kotłów z palnikami nadmuchowymi pr zewodu spalinowego o przekroju poprzecznym nie mnie jszym 
niż 1,6 sumy przekrojów przewodów odprowadzających spaliny z poszczególnych kotłów, a także wyposażeni e wylotu 
przewodu spalinowego w czujnik zaniku ciągu kominow ego, wyłączającego równocześnie wszystkie kotły. 
6. Przewody i kanały spalinowe, odprowadzające spal iny od grzewczych urządzeń gazowych, powinny być do stoso- 
wane do warunków pracy danego typu urządzenia. 
7. Przewody i kanały spalinowe odprowadzające spali ny od urządzeń gazowych, z wyłączeniem kotłów, powi nny 
spełniać następujące wymagania: 
1) przekroje poprzeczne przewodu, a także kanału sp alinowego powinny być stałe na całej długości; 
2) długość pionowych przewodów spalinowych powinna być nie mniejsza niż 0,22 m, a przewodów poziomych ułożo- 
nych ze spadkiem co najmniej 5% w kierunku urządzen ia – nie większa niż 2 m; 
3) długość kanału spalinowego mierzona od osi wlotu  przewodu spalinowego do krawędzi wylotu kanału nad  dachem 
powinna być nie mniejsza niż 2 m; 
4) wyloty kanałów spalinowych, jeżeli wynika to z w arunków pracy urządzeń, powinny być zaopatrzone w w ywietrzniki 
dobrane do ilości spalin, długości odcinków pionowy ch, położenia w określonej strefie wiatrowej i waru nków lokalnych. 
8. Dopuszcza się instalowanie przepustnic w przewod ach odprowadzających spaliny z poszczególnych urząd zeń, jeżeli 
ich działanie nie zakłóca przepływu spalin. 
9. Urządzenia gazowe wyposażone w palniki nadmuchow e powinny być połączone przewodami z kanałami spali no- 
wymi, których przekroje należy dobierać z uwzględni eniem nadciśnień występujących w komorach spalania tych urządzeń. 
10. Nad urządzeniami gazowymi typu restauracyjnego z odprowadzeniem spalin do pomieszczenia należy umi eszczać 
okapy odprowadzające te spaliny do kanałów spalinow ych, przy czym dla urządzeń o mocy cieplnej większe j niż 30 kW 
należy instalować czujniki, wyłączające urządzenie w przypadku zaniku ciągu kominowego. 
§ 175.  1. Indywidualne koncentryczne przewody powietrzno- spalinowe lub oddzielne przewody powietrzne 
i spalinowe od urządzeń gazowych z zamkniętą komorą  spalania mogą być wyprowadzone przez zewnętrzną śc ianę budyn- 
ku, jeżeli urządzenia te mają nominalną moc cieplną  nie większą niż: 
1) 21 kW – w wolno stojących budynkach jednorodzinn ych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej; 
2) 5 kW – w pozostałych budynkach mieszkalnych. 
2. Wyloty przewodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2,  powinny znajdować się wyżej niż 2,5 m ponad poziom em tere- 
nu. Dopuszcza się sytuowanie tych wylotów poniżej 2 ,5 m, lecz nie mniej niż 0,5 m ponad poziomem teren u, jeżeli 
w odległości do 8 m nie znajduje się plac zabaw dla  dzieci lub inne miejsca rekreacyjne. 
3. Odległość między wylotami przewodów, o których m owa w ust. 1, powinna być nie mniejsza niż 3 m, a o dległość 
tych wylotów od najbliższej krawędzi okien otwieran ych i ryzalitów przesłaniających nie mniejsza niż 0 ,5 m. 
4. W budynkach produkcyjnych i magazynowych oraz ha lach sportowych i widowiskowych nie ogranicza się n omi- 
nalnej mocy cieplnej urządzeń z zamkniętą komorą sp alania, od których indywidualne koncentryczne przew ody powietrz- 
no-spalinowe lub oddzielne przewody powietrzne i sp alinowe są wyprowadzone przez zewnętrzną ścianę bud ynku, jeżeli 
odległość tej ściany od granicy działki budowlanej wynosi co najmniej 8 m, a od ściany innego budynku z oknami nie 
mniej niż 12 m, a także jeżeli wyloty przewodów zna jdują się wyżej niż 3 m ponad poziomem terenu. 
      
Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 1065 
 
§ 176.  1. Pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotł ów na paliwa gazowe powinny odpowiadać wymaganiom 
§ 172 oraz innym przepisom rozporządzenia, a także odpowiadać wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej 
kotłowni wbudowanych na paliwa gazowe o gęstości wz ględnej mniejszej niż 1. 
2. Kotły na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej d o 30 kW mogą być instalowane w pomieszczeniach niep rzezna- 
czonych na stały pobyt ludzi oraz w miejscach, o kt órych mowa w ust. 3. 
3. Kotły na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej p owyżej 30 kW do 60 kW należy instalować w pomieszcz eniu 
technicznym lub w przewidzianym wyłącznie na kotłow nię budynku wolno stojącym. 
4. Kotły na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej p owyżej 60 kW do 2000 kW należy instalować w służący m wy- 
łącznie do tego celu pomieszczeniu technicznym lub w budynku wolno stojącym przeznaczonym wyłącznie na  kotłownię. 
5. Kotły na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej p owyżej 2000 kW mogą być instalowane wyłącznie w bud ynku 
wolno stojącym przeznaczonym na kotłownię. 
6. Kubatura pomieszczeń z kotłami na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej do 60 kW oraz z kotłami o m ocy ciepl- 
nej powyżej 60 kW pobierającymi powietrze z pomiesz czeń powinna odpowiadać wymaganiom określonym w § 1 72. 
7. Kubatura pomieszczeń z kotłami, o których mowa w  ust. 4 i 5, z zamkniętą komorą spalania, powinna b yć określa- 
na indywidualnie, przy uwzględnieniu warunków techn icznych i technologicznych, a także wymagań eksploa tacyjnych. 
8. W pomieszczeniu z zainstalowanymi kotłami, o któ rych mowa w ust. 4 i 5, zabrania się instalowania u rządzeń 
przeznaczonych do pomiaru zużycia gazu. 
9. Do pomieszczeń technicznych z zainstalowanymi ko tłami o łącznej mocy cieplnej powyżej 60 kW do 2000  kW, 
zlokalizowanych w budynku o innym przeznaczeniu niż  kotłownia, należy doprowadzić odrębny przewód gazo wy, 
z którego nie mogą być zasilane pozostałe urządzeni a gazowe w tym budynku. 
§ 177.  Urządzenia gazowe instalowane w budynku mogą być z asilane gazem płynnym z indywidualnych butli 
o nominalnej zawartości gazu do 11 kg, pod warunkie m spełnienia następujących wymagań: 
1) w jednym mieszkaniu, warsztacie lub lokalu użytk owym nie należy instalować więcej niż dwóch butli; 
2) w pomieszczeniu, w którym instaluje się butlę, n ależy zachować temperaturę niższą niż 35°C; 
3) butlę należy instalować wyłącznie w pozycji pion owej; 
4) butlę należy zabezpieczyć przed uszkodzeniami me chanicznymi; 
5) między butlą a urządzeniem promieniującym ciepło , z wyłączeniem zestawów urządzeń gazowych z butlam i, należy 
zachować odległość co najmniej 1,5 m; 
6) butli nie należy umieszczać w odległości mniejsz ej niż 1 m od urządzeń mogących powodować iskrzenie ; 
7) urządzenia gazowe należy łączyć z reduktorem ciś nienia gazu na butli za pomocą elastycznego przewod u o długości 
nieprzekraczającej 3 m i wytrzymałości na ciśnienie  co najmniej 300 kPa, odpornego na składniki gazu p łynnego, 
uszkodzenia mechaniczne oraz temperaturę do 60°C; 
8) urządzenie gazowe o mocy cieplnej przekraczające j 10 kW należy łączyć z przewodem elastycznym, o kt órym mowa 
w pkt 7, rurą stalową o długości co najmniej 0,5 m.  
§ 178.  Instalacje gazowe w budynku lub w zespole budynków  mogą być zasilane gazem płynnym z butli gazowej 
o nominalnej zawartości gazu do 33 kg lub z baterii  takich butli, pod warunkiem spełnienia następujący ch wymagań: 
1) butle powinny być umieszczone na zewnątrz budynk u, w miejscu oznakowanym, na utwardzonym podłożu, p od zada- 
szeniem chroniącym od wpływu czynników atmosferyczn ych; 
2) liczba butli w baterii nie może przekraczać 10; 
3) butle w baterii powinny być podłączone do kolekt ora wykonanego z rury stalowej bez szwu lub rury pr zewodowej 
łączonej przez spawanie; 
4) odległość butli od najbliższych otworów okiennyc h lub drzwiowych w ścianie zewnętrznej budynku nie powinna być 
mniejsza niż 2 m; 
5) butle nie mogą być sytuowane w zagłębieniach ter enu. 
§ 179.  1. Instalacje gazowe w budynku lub w zespole budyn ków mogą być zasilane z jednego zbiornika z gazem 
płynnym lub grupy takich zbiorników. 
      
Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 1065 
 
2. Liczba zbiorników naziemnych w grupie nie powinn a przekraczać 6 sztuk, a ich łączna pojemność 100 m3. Odleg-
łość pomiędzy grupami zbiorników naziemnych powinna  wynosić: 
1) 7,5 m – w przypadku, gdy łączna pojemność zbiorn ików w grupie nie przekracza 30 m3; 
2) 15 m – w przypadku, gdy łączna pojemność zbiorni ków w grupie przekracza 30 m3. 
3. Zbiorniki gazu płynnego nie mogą być sytuowane w  zagłębieniach terenu, w miejscach podmokłych oraz w odleg-
łości mniejszej niż 5 m od rowów, studzienek lub wp ustów kanalizacyjnych. 
4. Dopuszczalną odległość zbiorników z gazem płynny m od budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania z bio- 
rowego oraz budynków użyteczności publicznej, a tak że między zbiornikami, określa poniższa tabela: 
Nominalna pojemność 
zbiornika w m3 Odległość budynków mieszkalnych, budynków zamieszka nia 
zbiorowego i budynków użyteczności publicznej od: Odległość od sąsiedniego 
zbiornika naziemnego 
lub podziemnego w m 
zbiornika naziemnego w m zbiornika podziemnego w m 
1 2 3 4 
do 3 3 1 1 
powyżej 3 do 5 5 2,5 1 
powyżej 5 do 7 7,5 3 1,5 
powyżej 7 do 10 10 5 1,5 
powyżej 10 do 40 20 10 ¼ sumy średnic dwóch 
sąsiednich zbiorników powyżej 40 do 65 30 15 
powyżej 65 do 100 40 20  
5. Dopuszczalna odległość zbiorników z gazem płynny m od budynków produkcyjnych i magazynowych powinna wy- 
nosić dla zbiorników o pojemności: 
1) do 10 m3 – nie mniej niż odległość określona w tabeli w ust . 4 w kolumnach 2 i 3; 
2) powyżej 10 m3 – nie mniej niż połowa odległości określonej w tab eli w ust. 4 w kolumnach 2 i 3. 
6. 59) Odległość zbiorników z gazem płynnym od granicy dz iałki budowlanej z tymi zbiornikami powinna być nie  
mniejsza niż połowa odległości określonej w tabeli w ust. 4 w kolumnach 2 i 3, przy zachowaniu wymagan ej odległości od 
budynku danego rodzaju. 
7. Odległości określone w tabeli w ust. 4 w kolumni e 2 mogą być zmniejszone do 50% w przypadku zastoso wania 
wolno stojącej ściany oddzielenia przeciwpożarowego  o klasie odporności ogniowej co najmniej R E I 120 , usytuowanej 
pomiędzy zbiornikiem z gazem płynnym a budynkiem. W ymiary wolno stojącej ściany oraz jej odległość od zbiornika 
powinny być tak dobrane, aby osłonić zbiornik od te j części budynku, która znajduje się w odległości m niejszej niż okreś-
lona w tabeli w ust. 4 w kolumnie 2 od dowolnego pu nktu zbiornika. 
8. Dla zbiornika z gazem płynnym o pojemności do 10  m3 zmniejszenie jego odległości od budynku, o której mowa 
w ust. 7, może mieć miejsce również wówczas, gdy pi onowy pas ściany tego budynku o szerokości co najmn iej równej 
rzutowi równoległemu zbiornika, powiększonej po 2 m  z obu jego stron, oraz o wysokości równej wysokośc i budynku 
będzie miał klasę odporności ogniowej co najmniej R  E I 120 i w tym pasie ściany nie będą znajdowały s ię otwory okienne 
i drzwiowe. 
9. Odległość zbiornika z gazem płynnym od rzutu poz iomego skrajnego przewodu elektroenergetycznej lini i napo- 
wietrznej, a także od szyny zelektryfikowanej linii  kolejowej lub tramwajowej powinna wynosić co najmn iej: 
1) 3 m – przy napięciu linii elektroenergetycznej l ub sieci trakcyjnej do 1 kV; 
2) 15 m – przy napięciu linii elektroenergetycznej lub sieci trakcyjnej równym lub większym od 1 kV. 
                                                           
59) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 39 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 1065 
 
Rozdział 8 
Instalacja elektryczna 
§ 180.  Instalacja i urządzenia elektryczne, przy zachowan iu przepisów rozporządzenia, przepisów odrębnych do ty- 
czących dostarczania energii, ochrony przeciwpożaro wej, ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa i higie ny pracy, a także 
wymagań Polskich Norm odnoszących się do tych insta lacji i urządzeń, powinny zapewniać: 
1) dostarczanie energii elektrycznej o odpowiednich  parametrach technicznych do odbiorników, stosownie  do potrzeb 
użytkowych; 
2) ochronę przed porażeniem prądem elektrycznym, pr zepięciami łączeniowymi i atmosferycznymi, powstani em pożaru, 
wybuchem i innymi szkodami; 
3) ochronę przed emisją drgań i hałasu powyżej dopu szczalnego poziomu oraz przed szkodliwym oddziaływa niem pola 
elektromagnetycznego. 
§ 180a.  W budynku użyteczności publicznej, o którym mowa w  poniższej tabeli, wartość mocy jednostkowej oświe-
tlenia nie może przekraczać określonych wielkości d opuszczalnych: 
Typ budynku Maksymalna wartość mocy jednostkowej [W/m 2] 
Klasa kryteriów* ) 
A B C 
Biura 15 20 25 
Szkoły 15 20 25 
Szpitale 15 25 35 
Restauracje 10 25 35 
Sportowo-rekreacyjne 10 20 30 
Handlowo-usługowe 15 25 35 
*) Ustala się następujące klasy kryteriów: 
A – spełnianie kryteriów oświetlenia w stopniu pods tawowym 
B – spełnianie kryteriów oświetlenia w stopniu rozs zerzonym 
C – spełnienie kryteriów oświetlenia w stopniu pełn ym z uwzględnieniem komunikacji wizualnej 
§ 181.  1. Budynek, w którym zanik napięcia w elektroenerg etycznej sieci zasilającej może spowodować zagrożen ie 
życia lub zdrowia ludzi, poważne zagrożenie środowi ska, a także znaczne straty materialne, należy zasi lać co najmniej 
z dwóch niezależnych, samoczynnie załączających się  źródeł energii elektrycznej oraz wyposażać w samoc zynnie załącza- 
jące się oświetlenie awaryjne (zapasowe lub ewakuac yjne). W budynku wysokościowym jednym ze źródeł zas ilania powi- 
nien być zespół prądotwórczy. 
2. Awaryjne oświetlenie zapasowe należy stosować w pomieszczeniach, w których po zaniku oświetlenia po dstawo- 
wego istnieje konieczność kontynuowania czynności w  niezmieniony sposób lub ich bezpiecznego zakończen ia, przy czym 
czas działania tego oświetlenia powinien być dostos owany do uwarunkowań wynikających z wykonywanych cz ynności 
oraz warunków występujących w pomieszczeniu. 
3. Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne należy stosować : 
1) w pomieszczeniach: 
a) widowni kin, teatrów i filharmonii oraz innych s al widowiskowych, 
b) audytoriów, sal konferencyjnych, czytelni, lokal i rozrywkowych oraz sal sportowych, przeznaczonych dla ponad 
200 osób, 
c) wystawowych w muzeach, 
d) o powierzchni netto ponad 1000 m2 w garażach oświetlonych wyłącznie światłem sztuczn ym, 
e) o powierzchni netto ponad 2000 m2 w budynkach użyteczności publicznej, budynkach zam ieszkania zbiorowego 
oraz w budynkach produkcyjnych i magazynowych; 
      
Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 1065 
 
2) na drogach ewakuacyjnych: 
a) z pomieszczeń wymienionych w pkt 1, 
b) oświetlonych wyłącznie światłem sztucznym, 
c) w szpitalach i innych budynkach przeznaczonych p rzede wszystkim do użytku osób o ograniczonej zdoln ości po- 
ruszania się, 
d) w wysokich i wysokościowych budynkach użytecznoś ci publicznej i zamieszkania zbiorowego. 
4. Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne nie jest wymaga ne w pomieszczeniach, w których awaryjne oświetleni e zapa- 
sowe spełnia warunek określony w ust. 5 dla awaryjn ego oświetlenia ewakuacyjnego. 
5. Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne powinno działać  przez co najmniej 1 godzinę od zaniku oświetlenia podstawo- 
wego. 
6. W pomieszczeniu, które jest użytkowane przy wyłą czonym oświetleniu podstawowym, należy stosować ośw ietlenie 
dodatkowe, zasilane napięciem nieprzekraczającym na pięcia dotykowego dopuszczalnego długotrwale, służą ce uwidocz- 
nieniu przeszkód wynikających z układu budynku, dró g komunikacji ogólnej lub sposobu jego użytkowania,  a także pod- 
świetlane znaki wskazujące kierunki ewakuacji. 
7. Oświetlenie awaryjne należy wykonywać zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi wymagań w tym zakresie . 
§ 182.  Pomieszczenie stacji transformatorowej może być sy tuowane w budynkach o innym przeznaczeniu, jeżeli s ą 
spełnione warunki określone w § 96 oraz: 
1) zostanie zachowana odległość pozioma i pionowa o d pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi c o naj- 
mniej 2,8 m; 
2) ściany i stropy będą stanowiły oddzielenia przec iwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed prz edostawaniem 
się cieczy i gazów. 
§ 183.  1. W instalacjach elektrycznych należy stosować: 
1) złącza instalacji elektrycznej budynku, umożliwi ające odłączenie od sieci zasilającej i usytuowane w miejscu dostęp- 
nym dla dozoru i obsługi oraz zabezpieczone przed u szkodzeniami, wpływami atmosferycznymi, a także ing erencją 
osób niepowołanych; 
2) oddzielny przewód ochronny i neutralny, w obwoda ch rozdzielczych i odbiorczych; 
3) urządzenia ochronne różnicowoprądowe uzupełniają ce podstawową ochronę przeciwporażeniową i ochronę przed 
powstaniem pożaru, powodujące w warunkach uszkodzen ia samoczynne wyłączenie zasilania; 
4) wyłączniki nadprądowe w obwodach odbiorczych; 
5) zasadę selektywności (wybiórczości) zabezpieczeń ; 
6) przeciwpożarowe wyłączniki prądu; 
7) połączenia wyrównawcze główne i miejscowe, łączą ce przewody ochronne z częściami przewodzącymi inny ch insta- 
lacji i konstrukcji budynku; 
8) zasadę prowadzenia tras przewodów elektrycznych w liniach prostych, równoległych do krawędzi ścian i stropów; 
9) przewody elektryczne z żyłami wykonanymi wyłączn ie z miedzi, jeżeli ich przekrój nie przekracza 10 mm 2; 
10) urządzenia ochrony przeciwprzepięciowej. 
1a. Połączeniami wyrównawczymi, o których mowa w us t. 1 pkt 7, należy objąć: 
1) instalację wodociągową wykonaną z przewodów meta lowych; 
2) metalowe elementy instalacji kanalizacyjnej; 
3) instalację ogrzewczą wodną wykonaną z przewodów metalowych; 
4) metalowe elementy instalacji gazowej; 
5) metalowe elementy szybów i maszynowni dźwigów; 
6) metalowe elementy przewodów i wkładów kominowych ; 
7) metalowe elementy przewodów i urządzeń do wentyl acji i klimatyzacji; 
8) metalowe elementy obudowy urządzeń instalacji te lekomunikacyjnej. 
      
Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 1065 
 
2. Przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający dopł yw prądu do wszystkich obwodów, z wyjątkiem obwodów  zasi- 
lających instalacje i urządzenia, których funkcjono wanie jest niezbędne podczas pożaru, należy stosowa ć w strefach poża- 
rowych o kubaturze przekraczającej 1000 m3 lub zawierających strefy zagrożone wybuchem. 
3. Przeciwpożarowy wyłącznik prądu powinien być umi eszczony w pobliżu głównego wejścia do obiektu lub złącza 
i odpowiednio oznakowany. 
4. Odcięcie dopływu prądu przeciwpożarowym wyłączni kiem nie może powodować samoczynnego załączenia dru - 
giego źródła energii elektrycznej, w tym zespołu pr ądotwórczego, z wyjątkiem źródła zasilającego oświe tlenie awaryjne, 
jeżeli występuje ono w budynku. 
§ 184.  1. Jako uziomy instalacji elektrycznej należy wyko rzystywać metalowe konstrukcje budynków, zbrojenia fun- 
damentów oraz inne metalowe elementy umieszczone w niezbrojonych fundamentach stanowiące sztuczny uzio m funda- 
mentowy. 
2. Dopuszcza się wykorzystywanie jako uziomy instal acji elektrycznej metalowych przewodów sieci wodoci ągowej, 
pod warunkiem zachowania wymagań Polskiej Normy dot yczącej uziemień i przewodów ochronnych oraz uzyska nia zgody 
jednostki eksploatującej tę sieć. 
3. Instalacja piorunochronna, o której mowa w § 53 ust. 2, powinna być wykonana zgodnie z wymaganiami Polskich 
Norm dotyczących ochrony odgromowej obiektów budowl anych. 
§ 185.  1. Instalacja odbiorcza w budynku i w samodzielnym  lokalu powinna być wyposażona w urządzenia do pomi a- 
ru zużycia energii elektrycznej, usytuowane w miejs cu łatwo dostępnym i zabezpieczone przed uszkodzeni ami i ingerencją 
osób niepowołanych. 
2. W budynku wielorodzinnym liczniki pomiaru zużyci a energii elektrycznej należy umieszczać poza lokal ami miesz- 
kalnymi, w zamykanych szafkach. 
§ 186.  1. Prowadzenie instalacji i rozmieszczenie urządze ń elektrycznych w budynku powinno zapewniać bezkoli zyj- 
ność z innymi instalacjami w zakresie odległości i ich wzajemnego usytuowania oraz uwzględniać warunki  określone 
w § 164. 
2. Główne ciągi instalacji elektrycznej w budynku m ieszkalnym wielorodzinnym, budynku zamieszkania zbi orowego 
i budynku użyteczności publicznej należy prowadzić poza mieszkaniami i pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt 
ludzi, w wydzielonych kanałach lub szybach instalac yjnych, zgodnie z Polską Normą dotyczącą wymagań w tym zakresie. 
§ 187.  1. Przewody i kable elektryczne należy prowadzić w  sposób umożliwiający ich wymianę bez potrzeby naru - 
szania konstrukcji budynku. 
2. Dopuszcza się prowadzenie przewodów elektrycznyc h wtynkowych, pod warunkiem pokrycia ich warstwą ty nku 
o grubości co najmniej 5 mm. 
3. Przewody i kable elektryczne oraz światłowodowe wraz z ich zamocowaniami, zwane dalej „zespołami ka blowy- 
mi”, stosowane w systemach zasilania i sterowania u rządzeniami służącymi ochronie przeciwpożarowej, po winny zapew- 
niać ciągłość dostawy energii elektrycznej lub prze kazu sygnału przez czas wymagany do uruchomienia i działania urzą- 
dzenia, z zastrzeżeniem ust. 7. Ocena zespołów kabl owych w zakresie ciągłości dostawy energii elektryc znej lub przekazu 
sygnału, z uwzględnieniem rodzaju podłoża i przewid ywanego sposobu mocowania do niego, powinna być wyk onana 
zgodnie z warunkami określonymi w Polskiej Normie d otyczącej badania odporności ogniowej. 
4. Zespoły kablowe umieszczone w pomieszczeniach ch ronionych stałymi wodnymi urządzeniami gaśniczymi p owin- 
ny być odporne na oddziaływanie wody. Jeżeli przewo dy i kable ułożone są w ognioochronnych kanałach ka blowych, to 
wówczas wymaganie odporności na działanie wody uzna je się za spełnione. 
5. Przewody i kable elektryczne w obwodach urządzeń  alarmu pożaru, oświetlenia awaryjnego i łączności powinny 
mieć klasę PH odpowiednią do czasu wymaganego do dz iałania tych urządzeń, zgodnie z wymaganiami Polski ej Normy 
dotyczącej metody badań palności cienkich przewodów  i kabli bez ochrony specjalnej stosowanych w obwod ach zabezpie- 
czających. 
6. Zespoły kablowe powinny być tak zaprojektowane i  wykonane, aby w wymaganym czasie, o którym mowa w ust. 3 i 5, 
nie nastąpiła przerwa w dostawie energii elektryczn ej lub przekazie sygnału spowodowana oddziaływaniam i elementów 
budynku lub wyposażenia. 
7. Czas zapewnienia ciągłości dostawy energii elekt rycznej lub sygnału do urządzeń, o których mowa w u st. 3, może 
być ograniczony do 30 minut, o ile zespoły kablowe znajdują się w obrębie przestrzeni chronionych stał ymi samoczynnymi 
urządzeniami gaśniczymi wodnymi. 
      
Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 1065 
 
§ 188.  1. Obwody odbiorcze instalacji elektrycznej w budy nku wielorodzinnym należy prowadzić w obrębie każde go 
mieszkania lub lokalu użytkowego. 
2. W instalacji elektrycznej w mieszkaniu należy st osować wyodrębnione obwody: oświetlenia, gniazd wty czkowych 
ogólnego przeznaczenia, gniazd wtyczkowych w łazien ce, gniazd wtyczkowych do urządzeń odbiorczych w ku chni oraz 
obwody do odbiorników wymagających indywidualnego z abezpieczenia. 
§ 189.  1. Pomieszczenia w mieszkaniu należy wyposażać w w ypusty oświetleniowe oraz w niezbędną liczbę odpo- 
wiednio rozmieszczonych gniazd wtyczkowych. 
2. Instalacja oświetleniowa w pokojach powinna umoż liwiać załączanie źródeł światła za pomocą łącznikó w wielo- 
obwodowych. 
§ 190.  W budynku wielorodzinnym oświetlenie i odbiorniki w pomieszczeniach komunikacji ogólnej oraz technicz - 
nych i gospodarczych powinny być zasilane z tablic administracyjnych. 
§ 191.  (uchylony). 
§ 192.  (uchylony). 
Rozdział 8a 
Instalacja telekomunikacyjna 
§ 192a. 60) Mieszkania w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na leży wyposażyć w instalację wejściowej sygnalizacji  
dzwonkowej oraz w odpowiednią sygnalizację alarmowo -przyzywową dostosowaną do potrzeb osób niepełnospr awnych. 
§ 192b.  Instalacją telekomunikacyjną, o której mowa w § 56 , zwaną dalej „instalacją telekomunikacyjną”, jest zain- 
stalowany i połączony pod względem technicznym i fu nkcjonalnym układ jej elementów wykonany zgodnie z Polską Nor- 
mą dotyczącą planowania i wykonywania instalacji we wnątrz budynków. 
§ 192c.  Instalację telekomunikacyjną budynku zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności publicznej, z za-
strzeżeniem § 192d, stanowi w szczególności: 
1) kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana  jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających wpr owadzenie 
kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w budynku,  w tym między innymi przepustów kablowych, rur inst alacyj- 
nych, szybów instalacyjnych, koryt, duktów i kanałó w instalacyjnych; 
2) elementy infrastruktury telekomunikacyjnej, w ty m kable i przewody wraz z osprzętem instalacyjnym i  urządzeniami 
telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy zlok alizowanej w punkcie połączenia z publiczną siecią telekomu- 
nikacyjną lub od urządzenia systemu radiowego do wy jścia gniazda abonenckiego. 
§ 192d.  Instalację telekomunikacyjną budynku użyteczności publicznej przeznaczonego na potrzeby publicznej 
oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki i wychowania, stanowi w szczególności: 
1) kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana  jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających wpr owadzenie 
kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w budynku,  w tym między innymi przepustów kablowych, rur inst alacyj- 
nych, szybów instalacyjnych, koryt, duktów i kanałó w instalacyjnych; 
2) światłowodowa infrastruktura telekomunikacyjna b udynku, w tym kable światłowodowe, wraz z osprzętem  instalacyj- 
nym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy o d przełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w punk cie po- 
łączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną do wy jścia gniazda światłowodowego zlokalizowanego w każ dym lo- 
kalu użytkowym. 
§ 192e.  Instalację telekomunikacyjną budynku mieszkalnego wielorodzinnego stanowią w szczególności: 
1) kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana  jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających wpr owadzenie 
kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w budynku,  w tym między innymi przepustów kablowych, rur inst alacyj- 
nych, szybów instalacyjnych, koryt, duktów i kanałó w instalacyjnych; 
2) telekomunikacyjne skrzynki mieszkaniowe, zlokali zowane w pobliżu drzwi wejściowych do mieszkania, s łużące 
w szczególności umieszczeniu doprowadzonych do nich  zakończeń kabli, umieszczeniu urządzeń aktywnych l ub pa- 
sywnych oraz, w razie potrzeby, z doprowadzeniem za silania elektrycznego, a także umożliwiające dystry bucję sy- 
gnału w mieszkaniu; 
                                                           
60) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 40 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 1065 
 
3) światłowodowa infrastruktura telekomunikacyjna b udynku, w tym kable światłowodowe, wraz z osprzętem  instalacyjnym 
i urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od pr zełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w punkcie połączenia 
z publiczną siecią telekomunikacyjną do zakończeń k abli w każdej telekomunikacyjnej skrzynce mieszkani owej; 
4) antenowa instalacja zbiorowa służąca do odbioru cyfrowych programów telewizyjnych i radiofonicznych  rozpo- 
wszechnianych w sposób rozsiewczy naziemny; 
5) antenowa instalacja zbiorowa służąca do odbioru cyfrowych programów telewizyjnych i radiofonicznych  rozpowszech- 
nianych w sposób rozsiewczy satelitarny; 
6) okablowanie wykonane z parowych kabli symetryczn ych wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami t elekomuni- 
kacyjnymi; 
7) okablowanie wykonane z kabli współosiowych wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomuni kacyjnymi 
od przełącznicy kablowej zlokalizowanej w punkcie p ołączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną do z akończeń 
kabli w telekomunikacyjnej skrzynce mieszkaniowej; 
8) maszt usytuowany na dachu budynku, wraz z odpowi ednim przepustem kablowym do budynku, lub w uzasadn ionych 
przypadkach usytuowany poza budynkiem, przystosowan y do umieszczenia anten przedsiębiorców telekomunik acyj- 
nych świadczących usługi telekomunikacyjne drogą ra diową oraz umieszczenia odpowiednich elementów inst alacji, 
o których mowa w pkt 4 i 5. 
§ 192f.  1. Punkt połączenia instalacji telekomunikacyjnej z publiczną siecią telekomunikacyjną (punkt styku) powinien: 
1) być usytuowany w odrębnym pomieszczeniu technicz nym, zgodnym z warunkami technicznymi określonymi w  § 96–98, 
na pierwszej kondygnacji podziemnej lub pierwszej k ondygnacji nadziemnej budynku, a w przypadku braku możli- 
wości zapewnienia takiego pomieszczenia – w szafce telekomunikacyjnej wyposażonej w odpowiednią instal ację 
i urządzenia elektryczne; 
2) zapewniać przełącznice wyposażone w funkcjonalne  pola krosowe, zapewniające pełne możliwości wielok rotnego 
podłączania i odłączania pomiędzy zewnętrzną siecią  telekomunikacyjną i instalacjami wewnętrznymi; 
3) być odpowiednio zabezpieczony przed wpływem niek orzystnych czynników zewnętrznych oraz dostępem osó b nieu- 
poważnionych; 
4) być łatwo dostępny dla obsługi technicznej; 
5) być oznakowany w sposób jednoznacznie określając y przedsiębiorców telekomunikacyjnych korzystającyc h z tego 
punktu; 
6) umożliwiać montaż szafek telekomunikacyjnych, ur ządzeń i osprzętu instalacyjnego; 
7) zapewniać możliwość przyłączenia przedsiębiorców  telekomunikacyjnych do instalacji telekomunikacyjn ej budynku, 
na zasadzie równego dostępu. 
2. Prowadzenie instalacji telekomunikacyjnej i rozm ieszczenie urządzeń telekomunikacyjnych w budynku p owinno 
zapewniać bezkolizyjność z innymi instalacjami w za kresie ich wzajemnego usytuowania i niekorzystnego oddziaływania 
oraz zapewniać bezpieczeństwo osób korzystających z  części wspólnych budynku. 
3. W instalacji telekomunikacyjnej należy zastosowa ć urządzenia ochrony przed przepięciami, a gdy inst alacja może 
być narażona na przetężenie – również w urządzenia ochrony przed przetężeniami, natomiast elementy ins talacji wyprowa- 
dzone ponad dach należy umieścić w strefie chronion ej przez instalację piorunochronną, o której mowa w  § 184 ust. 3, lub 
bezpośrednio uziemić w przypadku braku instalacji p iorunochronnej. Instalacje antenowe wychodzące pona d dach oraz 
dłuższe ciągi instalacji antenowych w budynkach (pr zekraczające 10 m) powinny być chronione ochronnika mi zabezpie- 
czającymi od przepięć od wyładowań bezpośrednich i pośrednich. 
4. Instalacja telekomunikacyjna powinna: 
1) umożliwiać świadczenie usług telekomunikacyjnych , w tym usług transmisji danych poprzez szerokopasm owy dostęp 
do Internetu oraz usług rozprowadzania programów te lewizyjnych i radiofonicznych, w tym programów tele wizji cy- 
frowej wysokiej rozdzielczości, przez różnych dosta wców tych usług; 
2) zapewniać kompatybilność i możliwość podłączenia  tej instalacji do publicznych sieci telekomunikacy jnych, przy 
zachowaniu zasady neutralności technologicznej; 
3) być wykonana w sposób gwarantujący możliwość wym iany lub instalowania odpowiedniej ilości jej eleme ntów, 
o których mowa w § 192c, § 192d i § 192e, a także i nstalację dodatkowej infrastruktury telekomunikacyj nej, w tym anten 
i kabli, wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeni ami telekomunikacyjnymi, bez naruszania konstrukcji  budynku; 
4) umożliwiać przyłączenie i zapewnienie poprawnej transmisji sygnału urządzenia telekomunikacyjnego s ystemu ra- 
diowego umożliwiającego świadczenie usług telekomun ikacyjnych. 
      
Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 1065 
 
5. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w  § 192d pkt 2 oraz § 192e pkt 3: 
1) od przełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w punkcie połączenia z publiczną siecią telekomunikac yjną odpo- 
wiednio do wyjścia z gniazda lub zakończeń kabli, p owinny być doprowadzone i zakończone co najmniej dw a jed- 
nomodowe włókna światłowodowe o następujących param etrach: 
a) tłumienność dla długości fali w paśmie 1310 nm–1 625 nm nie większa niż 0,4 dB/km, 
b) tłumienność dla długości fali 1550 nm nie większ a niż 0,25 dB/km, 
c) tłumienność w paśmie 1383 ± 3 nm nie większa niż  0,4 dB/km, 
d) długość fali zerowej dyspersji chromatycznej λ 0 nie mniejsza niż 1300 nm i nie większa niż 1324 nm,  
e) współczynnik dyspersji chromatycznej D nie więks zy niż 0,092 ps/nm 2 · km, 
f) nominalna średnica pola modu (dla λ = 1310 nm) o d 8,6 do 9,5 µm przy tolerancji średnicy pola modu ± 0,6 µm, 
g) długość fali odcięcia dla włókna w kablu nie wię ksza niż 1260 nm, 
h) tłumienność 100 zwojów o średnicy 60 mm dla dług ości fali 1625 nm nie większa niż 0,1 dB; 
2) należy wykorzystywać złącza światłowodowe jednom odowe typu SC/APC; 
3) tłumienie toru optycznego od punktu połączenia z  publiczną siecią telekomunikacyjną do wyjścia z gn iazda lub za- 
kończeń kabli nie powinno przekraczać wartości 1,2 dB przy długości fali 1310 nm i 1550 nm. 
6. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w  § 192e pkt 4, należy stosować: 
1) kable współosiowe kategorii RG-6 lub wyższej, wy konane w klasie A, zawierające podwójny ekran – fol ię aluminio- 
wą i oplot o gęstości co najmniej 77% oraz miedzian ą żyłę wewnętrzną o średnicy nie mniejszej niż jede n milimetr, 
przy czym tłumienie każdego z torów utworzonych z k abli współosiowych nie powinno przekraczać wartości  12 dB 
przy częstotliwości 860 MHz, albo 
2) kable światłowodowe spełniające wymogi określone  w ust. 5, przy czym dopuszcza się wykorzystanie po jedynczego 
włókna światłowodowego; 
3) zestaw antenowy zapewniający: 
a) pasmo przenoszenia od 87,5 do 108 MHz, od 174 do  230 MHz oraz od 470 do 862 MHz przy odpowiednio ró w- 
nomiernych charakterystykach częstotliwościowych, 
b) zysk kierunkowy nie mniejszy niż 14 dBi dla zakr esów od 174 do 230 MHz oraz od 470 do 862 MHz, 
c) impedancję wyjściową 75 Ω; 
4) wzmacniacze, przełączniki wielozakresowe (multis witche) oraz pozostały osprzęt aktywny i pasywny sł użący do 
odbioru programów telewizyjnych i radiofonicznych r ozpowszechnianych w sposób rozsiewczy naziemny. 
7. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w  § 192e pkt 5, należy stosować: 
1) okablowanie zgodnie z wymogami określonymi w ust . 6 pkt 1 i 2; 
2) anteny paraboliczne lub offsetowe o średnicy nie  mniejszej niż 1,20 m zapewniające: 
a) pasmo przenoszenia od 10,7 do 12,75 GHz przy odp owiednio równomiernej charakterystyce częstotliwośc iowej, 
b) impedancję wyjściową 75 Ω lub umożliwienie monta żu konwerterów z wyjściem światłowodowym, 
c) możliwość odbioru sygnału z co najmniej dwóch sa telitów, 
d) możliwość odbioru sygnału o dwóch ortogonalnych polaryzacjach 
– przy czym możliwe jest zastosowanie pojedynczej a nteny dwuogniskowej; 
3) wzmacniacze, przełączniki wielozakresowe (multis witche) oraz pozostały osprzęt aktywny i pasywny sł użący do 
odbioru programów telewizyjnych i radiofonicznych r ozpowszechnianych w sposób rozsiewczy satelitarny. 
8. Okablowanie w instalacjach, o których mowa w ust . 6 i 7, powinno być doprowadzone od anten do telek omunika- 
cyjnych skrzynek mieszkaniowych. 
9. Wszystkie urządzenia aktywne i pasywne w instala cji telewizyjnej powinny być uziemione i spełniać w ymóg ekra- 
nowania w klasie A. 
      
Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 1065 
 
10. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 6, do każdej telekomunikacyjnej skrzyn ki mieszka- 
niowej powinny być doprowadzone co najmniej dwa par owe kable symetryczne UTP kategorii 5 lub wyższej o raz powinny 
być zakończone na odpowiednim osprzęcie połączeniow ym tak, aby zapewnić dla łącza lub kanału minimum c haraktery- 
stykę klasy D, przy czym jedno z tych łączy powinno  być przeznaczone na potrzeby instalacji, o których  mowa w § 192a, 
lub podobnych, natomiast drugie łącze doprowadzone z punktu połączenia z publiczną siecią telekomunika cyjną powinno 
być przeznaczone w szczególności na potrzeby świadc zenia usług telekomunikacyjnych, w tym usług szerok opasmowego 
dostępu do Internetu. 
11. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 7, należy stosować kable współosiowe z godnie 
z wymaganiami określonymi w ust. 6 pkt 1. 
12. Główne ciągi instalacji telekomunikacyjnej powi nny być prowadzone poza mieszkaniami i lokalami uży tkowymi 
oraz innymi pomieszczeniami, których sposób użytkow ania może spowodować przerwy lub zakłócenia przekaz ywanego 
sygnału. 
13. W dostępnych dla ludzi miejscach, w których zna jdują się zakończenia włókien światłowodowych, powi nno być 
umieszczone, w widocznym miejscu, odpowiednie oznak owanie ostrzegające przed niewidzialnym promieniowa niem op- 
tycznym. 
Rozdział 9 
Urządzenia dźwigowe 
§ 193.  1. W budynkach, o których mowa w § 54 ust. 1 i 2, liczbę i parametry techniczno-użytkowe dźwigów nale ży 
ustalać z uwzględnieniem przeznaczenia budynku, jeg o wysokości oraz liczby i rodzaju użytkowników. 
2. Co najmniej jeden z dźwigów służących komunikacj i ogólnej w budynku z pomieszczeniami przeznaczonym i na 
pobyt ludzi, a także w każdej wydzielonej w pionie,  odrębnej części (segmencie) takiego budynku, powin ien być przysto- 
sowany do przewozu mebli, chorych na noszach i osób  niepełnosprawnych. 
2a. Kabina dźwigu osobowego dostępna dla osób niepe łnosprawnych powinna mieć szerokość co najmniej 1,1  m 
i długość 1,4 m, poręcze na wysokości 0,9 m oraz ta blicę przyzywową na wysokości od 0,8 m do 1,2 m w o dległości nie 
mniejszej niż 0,5 m od naroża kabiny z dodatkowym o znakowaniem dla osób niewidomych i informacją głoso wą. 
3. 61) W zabudowie śródmiejskiej w średniowysokim budynku  mieszkalnym wielorodzinnym, mającym nie więcej niż  
3 mieszkania dostępne z klatki schodowej na kondygn acji, dopuszcza się instalowanie dźwigu niespełniaj ącego wymagań 
określonych w ust. 2, poza przystosowaniem go do po trzeb osób niepełnosprawnych. 
4. Dźwigi przeznaczone dla ekip ratowniczych powinn y spełniać wymagania określone w § 253 oraz w przep isach 
odrębnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej. 
§ 194.  1. Dostęp do dźwigu powinien być zapewniony z każd ej kondygnacji użytkowej. Nie dotyczy to kondygnacj i 
nadbudowanej lub powstałej w wyniku adaptacji stryc hu na cele mieszkalne lub inne cele użytkowe. 
2. Różnica poziomów podłogi kabiny dźwigu, zatrzymu jącego się na kondygnacji użytkowej, i posadzki tej  kondy- 
gnacji przy wyjściu z dźwigu nie powinna być większ a niż 0,02 m. 
§ 195.  Odległość pomiędzy zamkniętymi drzwiami przystanko wymi dźwigu a przeciwległą ścianą lub inną przegrod ą 
powinna wynosić co najmniej: 
1) dla dźwigów osobowych – 1,6 m; 
2) dla dźwigów towarowych małych – 1,8 m; 
3) dla dźwigów szpitalnych i towarowych – 3 m. 
§ 196.  1. Szyby dźwigów z napędem elektrycznym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym i zamieszkania zbioro- 
wego powinny być oddylatowane od ścian i stropów bu dynku. 
2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, dopuszcza się instalowanie dźwigów z napędem elektrycznym bez  wyko- 
nywania dylatacji szybów dźwigowych, pod warunkiem ich oddzielenia od pomieszczeń mieszkalnych pomiesz czeniami 
nieprzeznaczonymi na stały pobyt ludzi oraz zastoso wania w nieoddylatowanym szybie dźwigowym zabezpiec zeń przed 
przenoszeniem drgań z prowadnic jezdnych na konstru kcję budynku, tak aby poziomy hałasu i drgań przeni kających do 
pomieszczeń mieszkalnych nie przekraczały wartości określonych w Polskich Normach dotyczących dopuszcz alnych war- 
tości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach. 
                                                           
61) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 41 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 56 – Poz. 1065 
 
3. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy d źwigów z napędem hydraulicznym, dźwigów towarowych ma- 
łych, dźwigów z maszynownią dolną lub boczną oraz d źwigów z wciągarkami bezreduktorowymi, z zastrzeżen iem § 96 
ust. 1, w szczególności zastosowania w nieoddylatow anym szybie dźwigowym zabezpieczeń przed przenoszen iem drgań 
z prowadnic jezdnych na konstrukcję budynku, tak ab y poziomy hałasu i drgań przenikających do pomieszc zeń mieszkal- 
nych nie przekraczały wartości określonych w Polski ch Normach, o których mowa w ust. 2. 
§ 197.  1. Zespoły napędowe dźwigu powinny być zamocowane w sposób uniemożliwiający przenoszenie się drgań na  
konstrukcję budynku. 
2. Sytuowanie maszynowni dźwigów obok pokojów miesz kalnych jest zabronione. Nie dotyczy to kondygnacji  nad- 
budowanej lub powstałej w wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne, z zachowaniem warunków określon ych w § 96. 
3. Maszynownia dźwigów powinna być wyposażona w urz ądzenia umożliwiające podnoszenie elementów instala cji 
dźwigowych. 
§ 198.  1. Szyby i maszynownie dźwigów mogą być umieszczan e poza obrębem budynków, pod warunkiem zapew- 
nienia w nich minimalnej temperatury +5°C. 
2. Szyby dźwigu powinny być wykonane z materiałów n iepylących lub być zabezpieczone powłoką niepylącą.  
3. (uchylony). 
§ 199.  Prowadzenie bezpośrednio pod szybami dźwigowymi dr óg komunikacyjnych oraz sytuowanie pomieszczeń 
przeznaczonych na pobyt ludzi jest zabronione. Nie dotyczy to przypadków, gdy strop pod szybem dźwigu wytrzymuje 
obciążenie zmienne co najmniej 5000 N/m 2, a pod trasą jazdy przeciwwagi znajduje się filar oparty na stałym podłożu lub 
gdy przeciwwaga wyposażona jest w chwytacze. 
§ 200.  W szpitalach i budynkach opieki społecznej każdy d źwig powinien być umieszczony w odrębnym szybie. 
W innych budynkach w jednym szybie można umieszczać  nie więcej niż 3 dźwigi. 
§ 201.  W szybach dźwigowych można umieszczać wyłącznie ur ządzenia i przewody związane z pracą i konserwacją 
dźwigu. 
§ 202. 62) Szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać dź wigi, inne urządzenia podnoszące, schody ruchome 
oraz pochylnie ruchome, określają przepisy odrębne.  
DZIAŁ V 
Bezpieczeństwo konstrukcji 
§ 203.  Budynki i urządzenia z nimi związane powinny być p rojektowane i wykonywane w taki sposób, aby obciąże nia 
mogące na nie działać w trakcie budowy i użytkowani a nie prowadziły do: 
1) zniszczenia całości lub części budynku; 
2) przemieszczeń i odkształceń o niedopuszczalnej w ielkości; 
3) uszkodzenia części budynków, połączeń lub zainst alowanego wyposażenia w wyniku znacznych przemieszc zeń ele- 
mentów konstrukcji; 
4) zniszczenia na skutek wypadku, w stopniu nieprop orcjonalnym do jego przyczyny. 
§ 204.  1. Konstrukcja budynku powinna spełniać warunki za pewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośn o- 
ści oraz stanów granicznych przydatności do użytkow ania w żadnym z jego elementów i w całej konstrukcj i. 
2. Stany graniczne nośności uważa się za przekroczo ne, jeżeli konstrukcja powoduje zagrożenie bezpiecz eństwa ludzi 
znajdujących się w budynku oraz w jego pobliżu, a t akże zniszczenie wyposażenia lub przechowywanego mi enia. 
3. Stany graniczne przydatności do użytkowania uważ a się za przekroczone, jeżeli wymagania użytkowe do tyczące 
konstrukcji nie są dotrzymywane. Oznacza to, że w k onstrukcji budynku nie mogą wystąpić: 
1) lokalne uszkodzenia, w tym również rysy, które m ogą ujemnie wpływać na przydatność użytkową, trwało ść i wygląd 
konstrukcji, jej części, a także przyległych do nie j niekonstrukcyjnych części budynku; 
                                                           
62) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 42 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 57 – Poz. 1065 
 
2) odkształcenia lub przemieszczenia ujemnie wpływa jące na wygląd konstrukcji i jej przydatność użytko wą, włączając 
w to również funkcjonowanie maszyn i urządzeń, oraz  uszkodzenia części niekonstrukcyjnych budynku i el ementów 
wykończenia; 
3) drgania dokuczliwe dla ludzi lub powodujące uszk odzenia budynku, jego wyposażenia oraz przechowywan ych 
przedmiotów, a także ograniczające jego użytkowanie  zgodnie z przeznaczeniem. 
4. Warunki bezpieczeństwa konstrukcji, o których mo wa w ust. 1, uznaje się za spełnione, jeżeli konstr ukcja ta odpo- 
wiada Polskim Normom dotyczącym projektowania i obl iczania konstrukcji. 
5. Wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie o biektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bez- 
pieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia  jego przydatności do użytkowania. 
6. W zakresie stanów granicznych przydatności do uż ytkowania budynków projektowanych na terenach podle gają- 
cych wpływom eksploatacji górniczej, wymaganie okre ślone w ust. 4 nie dotyczy tych odkształceń, uszkod zeń oraz drgań 
konstrukcji, które wynikają z oddziaływań powodowan ych eksploatacją górniczą. 
7. Budynki użyteczności publicznej z pomieszczeniam i przeznaczonymi do przebywania znacznej liczby osó b, takie 
jak: hale widowiskowe, sportowe, wystawowe, targowe , handlowe, dworcowe powinny być wyposażone, w zale żności od 
potrzeb, w urządzenia do stałej kontroli parametrów  istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji, takich j ak: przemieszczenia, 
odkształcenia i naprężenia w konstrukcji. 
§ 205.  Na terenach podlegających wpływom eksploatacji gór niczej powinny być stosowane zabezpieczenia konstru k- 
cji budynków, odpowiednie do stanu zagrożenia, wyni kającego z prognozowanych oddziaływań powodowanych eksploata- 
cją górniczą, przez które rozumie się wymuszone prz emieszczenia i odkształcenia oraz drgania podłoża. 
§ 206.  1. W przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budo wa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną st a- 
nu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzgl ędniającą oddzia- 
ływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. 
2. 63) Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana sposo bu użytkowania budynku powinny być poprzedzone 
ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów  budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego . 
DZIAŁ VI 
Bezpieczeństwo pożarowe 
Rozdział 1 
Zasady ogólne 
§ 207. 64) 1. Budynek i urządzenia z nim związane powinny być  projektowane i wykonane w sposób ograniczający 
możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpie nia zapewniający: 
1) zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas; 
2) ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu  wewnątrz budynku; 
3) ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na są siednie obiekty budowlane lub tereny przyległe; 
4) możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w i nny sposób; 
5) uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych. 
2. Przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa  pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 6 8 
ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o który m mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 u st. 2, również do 
użytkowanych budynków istniejących, które na podsta wie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające ż yciu ludzi. 
§ 208.  1. Przepisy niniejszego działu określają wymagania  dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków lub i ch 
części, wynikające z ich przeznaczenia i sposobu uż ytkowania, wysokości lub liczby kondygnacji, a takż e położenia 
w stosunku do poziomu terenu oraz do innych obiektó w budowlanych. 
                                                           
63) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 43 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
64) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 44 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 58 – Poz. 1065 
 
2. Stosowanie przepisów rozporządzenia wymaga uwzgl ędnienia: 
1) przepisów odrębnych dotyczących ochrony przeciwp ożarowej, określających w szczególności: 
a) zasady oceny zagrożenia wybuchem i wyznaczania s tref zagrożenia wybuchem, 
b) warunki wyposażania budynków lub ich części w in stalacje sygnalizacyjno-alarmowe i stałe urządzenia  gaśnicze, 
c) zasady przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, 
d) wymagania dotyczące dróg pożarowych; 
2) 65) wymagań Polskich Norm i warunków określonych w zał ączniku nr 3 do rozporządzenia, dotyczących w szcze gólności 
zasad ustalania: 
a) gęstości obciążenia ogniowego pomieszczeń i stre f pożarowych, 
b) klas odporności ogniowej i dymoszczelności eleme ntów budynku oraz elementów stosowanych w instalacj ach, 
w tym zamknięć otworów, 
c) klas odporności dachów na ogień zewnętrzny, 
d) właściwości funkcjonalnych urządzeń służących do  wentylacji pożarowej, 
e) stopnia rozprzestrzeniania ognia przez ściany ze wnętrzne od strony zewnętrznej, 
f) klas reakcji na ogień wyrobów (materiałów) budow lanych, 
g) toksyczności produktów rozkładu spalania materia łów. 
§ 208a.  1. Określeniom użytym w rozporządzeniu: niepalny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo zapalny, niekapią cy, 
samogasnący, intensywnie dymiący odpowiadają klasy reakcji na ogień zgodnie z załącznikiem nr 3 do roz porządzenia. 
2. Elementy budynku określone w rozporządzeniu jako  nierozprzestrzeniające ognia, słabo rozprzestrzeni ające ogień 
lub silnie rozprzestrzeniające ogień powinny spełni ać, z zastrzeżeniem ust. 3, wymagania zgodnie z zał ącznikiem nr 3 do 
rozporządzenia. 
3. W przypadku ścian zewnętrznych budynku, w tym z ociepleniem i okładziną zewnętrzną lub tylko z okła dziną ze- 
wnętrzną, przez elementy budynku: 
1) nierozprzestrzeniające ognia – rozumie się eleme nty budynku nierozprzestrzeniające ognia zarówno pr zy działaniu 
ognia wewnątrz, jak i od zewnątrz budynku, 
2) słabo rozprzestrzeniające ogień – rozumie się el ementy budynku, które z jednej strony są słabo rozp rzestrzeniające ogień, 
natomiast przy działaniu ognia z drugiej strony są słabo rozprzestrzeniające ogień lub nierozprzestrze niające ognia, 
3) silnie rozprzestrzeniające ogień – rozumie się e lementy budynku, które przy działaniu ognia z jedne j strony sklasyfiko- 
wane są jako silnie rozprzestrzeniające ogień, niez ależnie od klasyfikacji uzyskanej przy działaniu og nia z drugiej strony 
– dla których wymagania przy działaniu ognia wewnąt rz budynku określa się zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządze- 
nia, a przy działaniu ognia od zewnątrz budynku okr eśla się zgodnie z Polską Normą dotyczącą metody ba dania stopnia 
rozprzestrzeniania ognia przez ściany. 
4. Występująca w rozporządzeniu klasa E I odpornośc i ogniowej drzwi lub innych zamknięć otworów oznacz a klasę 
E I 1 lub E I 2 zgodnie z Polską Normą dotyczącą klasyfikacji ognio wej ustalanej na podstawie badań odporności ogniowe j, 
z wyłączeniem instalacji wentylacyjnej; dla drzwi p rzystankowych do dźwigu dopuszcza się określenie od porności ognio- 
wej zgodnie z Polską Normą dotyczącą wykonywania pr óby odporności ogniowej drzwi przystankowych. 
5. 66) Klasy dymoszczelności drzwi S a i S 200 określa się zgodnie z Polską Normą dotyczącą klasyf ikacji ogniowej usta- 
lanej na podstawie badań odporności ogniowej, z wył ączeniem instalacji wentylacyjnej. 
§ 209.  1. Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębn e strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na pr ze- 
znaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na: 
1) mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użytecznoś ci publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia  ludzi, określane 
dalej jako ZL; 
2) produkcyjne i magazynowe, określane dalej jako P M; 
3) inwentarskie (służące do hodowli inwentarza), ok reślane dalej jako IN. 
                                                           
65) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 45 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
66) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 46 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 59 – Poz. 1065 
 
2. Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne  strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do  jednej lub 
do więcej niż jedna spośród następujących kategorii  zagrożenia ludzi: 
1) ZL I – zawierające pomieszczenia przeznaczone do  jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędącyc h ich sta- 
łymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszyst kim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności porusz ania się; 
2) ZL II – przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, taki e jak szpitale, 
żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych; 
3) ZL III – użyteczności publicznej, niezakwalifiko wane do ZL I i ZL II; 
4) ZL IV – mieszkalne; 
5) ZL V – zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowa ne do ZL I i ZL II. 
3. Wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego bu dynków oraz części budynków stanowiących odrębne st refy 
pożarowe, określanych jako PM, odnoszą się również do garaży, hydroforni, kotłowni, węzłów ciepłownicz ych, rozdzielni 
elektrycznych, stacji transformatorowych, central t elefonicznych oraz innych o podobnym przeznaczeniu.  
4. Wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego bu dynków oraz części budynków stanowiących odrębne st refy 
pożarowe, określanych jako IN, odnoszą się również do takich budynków w zabudowie zagrodowej o kubatur ze brutto 
nieprzekraczającej 1500 m3, jak stodoły, budynki do przechowywania płodów rol nych i budynki gospodarcze. 
5. Strefy pożarowe zaliczone, z uwagi na przeznacze nie i sposób użytkowania, do więcej niż jednej kate gorii zagro- 
żenia ludzi, powinny spełniać wymagania określone d la każdej z tych kategorii. 
§ 210.  Części budynku wydzielone ścianami oddzielenia prz eciwpożarowego w pionie – od fundamentu do przekryc ia 
dachu – mogą być traktowane jako odrębne budynki. 
§ 211.  1. Przepisów § 242 ust. 1, § 243 ust. 1, § 245 pkt  2 oraz § 256 ust. 3, w zakresie kategorii ZL V, ni e stosuje się 
do budynków i pomieszczeń przeznaczonych do zakwate rowania osób osadzonych. 
2. Przepisów § 236 ust. 4 oraz § 239 ust. 2 pkt 3 i  4 nie stosuje się do budynków zlokalizowanych na t erenie zakła- 
dów karnych i aresztów śledczych. 
3. Przepisów § 239 ust. 2 pkt 3 i 4 nie stosuje się  do zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich . 
Rozdział 2 
Odporność pożarowa budynków 
§ 212.  1. Ustanawia się pięć klas odporności pożarowej bu dynków lub ich części, podanych w kolejności od naj wyż- 
szej do najniższej i oznaczonych literami: „A”, „B” , „C”, „D” i „E”, a scharakteryzowanych w § 216. 
2. Wymaganą klasę odporności pożarowej dla budynku,  zaliczonego do jednej kategorii ZL, określa poniżs za tabela: 
Budynek ZL I ZL II ZL III ZL IV ZL V 
1 2 3 4 5 6 
niski (N) „B” „B” „C” „D” „C” 
średniowysoki (SW) „B” „B” „B” „C” „B” 
wysoki (W) „B” „B” „B” „B” „B” 
wysokościowy (WW) „A” „A” „A” „B” „A” 
3. Dopuszcza się obniżenie wymaganej klasy odpornoś ci pożarowej w budynkach wymienionych w poniższej t abeli 
do poziomu w niej określonego. 
Liczba kondygnacji nadziemnych ZL I ZL II ZL III 
1 2 3 4 
1 „D” „D” „D” 
2*) „C” „C” „D” 
*) Gdy poziom stropu nad pierwszą kondygnacją nadziem ną jest na wysokości nie większej niż 9 m nad pozio mem terenu. 
      
Dziennik Ustaw – 60 – Poz. 1065 
 
4. Wymaganą klasę odporności pożarowej dla budynku PM oraz IN, z zastrzeżeniem § 282, określa poniższa  tabela: 
Maksymalna gęstość 
obciążenia ogniowego 
strefy pożarowej 
w budynku 
Q [MJ/m 2] Budynek o jednej 
kondygnacji nadziemnej 
(bez ograniczenia 
wysokości) Budynek wielokondygnacyjny 
niski średniowysoki wysoki wysokościowy 
(N) (SW) (W) (WW) 
1 2 3 4 5 6 
Q ≤ 500 „E” „D” „C” „B” „B” 
500 < Q ≤ 1000 „D” „D” „C” „B” „B” 
1000 < Q ≤ 2000 „C” „C” „C” „B” „B” 
2000 < Q ≤ 4000 „B” „B” „B” * * 
Q > 4000 „A” „A” „A” * * 
* – Zgodnie z § 228 ust. 1 nie mogą występować taki e budynki. 
5. Jeżeli część podziemna budynku jest zaliczona do  ZL, klasę odporności pożarowej budynku ustala się,  przyjmując 
jako liczbę jego kondygnacji lub jego wysokość odpo wiednio: sumę kondygnacji lub wysokości części podz iemnej 
i nadziemnej, przy czym do tego ustalenia nie bierz e się pod uwagę tych części podziemnych budynku, kt óre są oddzielone 
elementami oddzielenia przeciwpożarowego o klasie o dporności ogniowej co najmniej R E I 120, zgodnie z  oznaczeniem 
pod tabelą w § 216 ust. 1, i mają bezpośrednie wyjś cia na zewnątrz. 
6. W budynku wielokondygnacyjnym, którego kondygnac je są zaliczone do różnych kategorii ZL lub PM, kla sy 
odporności pożarowej określa się dla poszczególnych  kondygnacji odrębnie, zgodnie z zasadami określony mi w ust. 2–4. 
7. Klasa odporności pożarowej części budynku nie po winna być niższa od klasy odporności pożarowej częś ci budynku 
położonej nad nią, przy czym dla części podziemnej nie powinna być ona niższa niż „C”. 
8. Jeżeli w budynku znajdują się pomieszczenia prod ukcyjne, magazynowe lub techniczne, niepowiązane fu nkcjonal- 
nie z częścią budynku zaliczoną do ZL, pomieszczeni a te powinny stanowić odrębną strefę pożarową, dla której oddzielnie 
ustala się klasę odporności pożarowej, zgodnie z za sadami określonymi w ust. 4, z zastrzeżeniem § 220.  
9. Pomieszczenia, w których są umieszczone przeciwp ożarowe zbiorniki wody lub innych środków gaśniczyc h, pompy 
wodne instalacji przeciwpożarowych, maszynownie wen tylacji do celów przeciwpożarowych oraz rozdzielnie  elektryczne, 
zasilające, niezbędne podczas pożaru, instalacje i urządzenia, powinny stanowić odrębną strefę pożarow ą. 
§ 213. 67) Wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej bud ynków określone w § 212 oraz dotyczące klas od- 
porności ogniowej elementów budynków i rozprzestrze niania ognia przez te elementy określone w § 216, z  zastrzeżeniem 
§ 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków: 
1) do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie: 
a) mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i rek reacji indywidualnej, z zastrzeżeniem § 217 ust. 2,  
b) mieszkalnych i administracyjnych w gospodarstwac h leśnych; 
2) wolnostojących do dwóch kondygnacji nadziemnych włącznie: 
a) o kubaturze brutto do 1500 m3 przeznaczonych do celów turystyki i wypoczynku, 
b) gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagro dowej oraz w gospodarstwach leśnych, 
c) o kubaturze brutto do 1000 m3 przeznaczonych do wykonywania zawodu lub działalno ści usługowej i handlowej, 
także z częścią mieszkalną; 
3) wolnostojących garaży o liczbie stanowisk postoj owych nie większej niż 2; 
4) inwentarskich o kubaturze brutto do 1500 m3. 
                                                           
67) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 47 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 61 – Poz. 1065 
 
§ 214.  W budynkach wyposażonych w stałe samoczynne urządz enia gaśnicze wodne, z wyjątkiem budynków ZL II 
oraz wielokondygnacyjnych budynków wysokich (W) i w ysokościowych (WW), dopuszcza się: 
1) obniżenie klasy odporności pożarowej budynku o j edną w stosunku do wynikającej z § 212; 
2) przyjęcie klasy „E” odporności pożarowej dla bud ynku jednokondygnacyjnego. 
§ 215.  1. Dopuszcza się przyjęcie klasy „E” odporności po żarowej dla jednokondygnacyjnego budynku PM o gęsto ści 
obciążenia ogniowego przekraczającej 500 MJ/m 2, pod warunkiem zastosowania: 
1) wszystkich elementów budynku nierozprzestrzeniaj ących ognia; 
2) samoczynnych urządzeń oddymiających w strefach p ożarowych o powierzchni przekraczającej 1000 m2. 
2. Obniżenie klasy odporności pożarowej budynku, w przypadkach wymienionych w ust. 1 oraz w § 214, nie  zwalnia 
z zachowania wymaganej pierwotnie klasy odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego, o kreślonej 
w § 232. 
§ 216.  1. Elementy budynku, odpowiednio do jego klasy odp orności pożarowej, powinny spełniać, z zastrzeżenie m 
§ 213 oraz § 237 ust. 9, co najmniej wymagania okre ślone w poniższej tabeli: 
Klasa odporności 
pożarowej budynku Klasa odporności ogniowej elementów budynku 5)  *) 
główna 
konstrukcja 
nośna konstrukcja 
dachu strop 1)  ściana 
zewnętrzna 1),  2)  ściana 
wewnętrzna 1)  przekrycie 
dachu 3)  
1 2 3 4 5 6 7 
„A” R 240 R 30 R E I 120 E I 120 
(o↔i) E I 60 R E 30 
„B” R 120 R 30 R E I 60 E I 60 
(o↔i) E I 30 4)  R E 30 
„C” R 60 R 15 R E I 60 E I 30 
(o↔i) E I 15 4)  R E 15 
„D” R 30 (–) R E I 30 E I 30 
(o↔i) (–) (–) 
„E” (–) (–) (–) (–) (–) (–) 
*) Z zastrzeżeniem § 219 ust. 1. 
O z n a c z e n i a  w t a b e l i : 
R – nośność ogniowa (w minutach), określona zgodnie  z Polską Normą dotyczącą zasad ustalania klas odpo rności ogniowej elemen- 
tów budynku, 
E – szczelność ogniowa (w minutach), określona jw.,   
I – izolacyjność ogniowa (w minutach), określona jw .,  
(–) – nie stawia się wymagań. 
1)  Jeżeli przegroda jest częścią głównej konstrukcji nośnej, powinna spełniać także kryteria nośności og niowej (R) odpowiednio do 
wymagań zawartych w kol. 2 i 3 dla danej klasy odpo rności pożarowej budynku. 
2)  Klasa odporności ogniowej dotyczy pasa międzykondy gnacyjnego wraz z połączeniem ze stropem. 
3)  Wymagania nie dotyczą naświetli dachowych, świetli ków, lukarn i okien połaciowych (z zastrzeżeniem § 218), jeśli otwory w połaci 
dachowej nie zajmują więcej niż 20% jej powierzchni ; nie dotyczą także budynku, w którym nad najwyższą  kondygnacją znajduje 
się strop albo inna przegroda, spełniająca kryteria  określone w kol. 4. 
4)  Dla ścian komór zsypu wymaga się klasy E I 60, a d la drzwi komór zsypu klasy E I 30. 
5)  Klasa odporności ogniowej dotyczy elementów wraz z  uszczelnieniami złączy i dylatacjami. 
2. Elementy budynku, o których mowa w ust. 1, powin ny być nierozprzestrzeniające ognia, przy czym dopu szcza się 
zastosowanie słabo rozprzestrzeniających ogień: 
1) elementów budynku o jednej kondygnacji nadziemne j ZL IV oraz PM, o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego 
strefy pożarowej do 500 MJ/m 2; 
2) ścian wewnętrznych i zewnętrznych oraz elementów  konstrukcji dachu i jego przekrycia w budynku PM n iskim 
o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej do 1000 MJ/m 2; 
3) ścian zewnętrznych w budynku niskim ZL IV. 
      
Dziennik Ustaw – 62 – Poz. 1065 
 
3. Dopuszcza się stosowanie w budynku PM ścian zewn ętrznych klasy D z rdzeniem klasy E z uwagi na reak cję na 
ogień, jeżeli okładzina wewnętrzna jest niepalna, a  ściana jest nierozprzestrzeniająca ognia przy dzia łaniu ognia od strony 
elewacji. 
4. Dopuszcza się stosowanie w budynku PM ścian wewn ętrznych klasy D z uwagi na reakcję na ogień. 
5. W ścianach zewnętrznych budynku ZL II dopuszcza się, z zastrzeżeniem ust. 8, zastosowanie izolacji cieplnej palnej, 
jeżeli osłaniająca ją od wewnątrz okładzina jest ni epalna i ma klasę odporności ogniowej co najmniej: 
1) w budynku klasy odporności pożarowej „B” – E I 6 0; 
2) w budynku klasy odporności pożarowej „C” i „D” –  E I 30. 
6. Dopuszcza się stosowanie klap dymowych z materia łów łatwo zapalnych w dachach i stropodachach. 
7. Strop tworzący w pomieszczeniu dodatkowy poziom – antresolę, przeznaczoną do użytku dla więcej niż 10 osób, 
a także jej konstrukcja nośna, powinny odpowiadać w ymaganiom wynikającym z klasy odporności pożarowej budynku, 
lecz nie mniejszym niż dla klasy „D”, z zastrzeżeni em § 214. 
8. W budynku, na wysokości powyżej 25 m od poziomu terenu, okładzina elewacyjna i jej zamocowanie mech aniczne, 
a także izolacja cieplna ściany zewnętrznej, powinn y być wykonane z materiałów niepalnych. 
9. Dopuszcza się ocieplenie ściany zewnętrznej budy nku mieszkalnego, wzniesionego przed dniem 1 kwietn ia 
1995 r., o wysokości do 11 kondygnacji włącznie, z użyciem samogasnącego polistyrenu spienionego, w sp osób zapewnia- 
jący nierozprzestrzenianie ognia. 
§ 217. 1. W budynkach ZL IV i ZL V klasa odporności ogniow ej przegród wewnętrznych oddzielających mieszkania 
lub samodzielne pomieszczenia mieszkalne od dróg ko munikacji ogólnej oraz od innych mieszkań i samodzi elnych po- 
mieszczeń mieszkalnych, z zastrzeżeniem § 216 ust. 1, powinna wynosić co najmniej: 
1) dla ścian w budynku: 
a) niskim i średniowysokim – E I 30, 
b) wysokim i wysokościowym – E I 60; 
2) dla stropów w budynku zawierającym 2 mieszkania – R E I 30. 
2. Klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej s egmenty jednorodzinnych budynków ZL IV: bliźniaczyc h, szere- 
gowych lub atrialnych, powinna wynosić co najmniej – R E I 60. 
3. W mieszkaniach oraz w samodzielnych pomieszczeni ach mieszkalnych dopuszcza się wykonywanie ścian we - 
wnętrznych nierozprzestrzeniających ognia, bez wyma ganej w § 216 ust. 1 w kolumnie 6 tabeli klasy odpo rności ogniowej. 
§ 218.  1. Przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego  bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworam i bu- 
dynku wyższego, z wyjątkiem przypadków wymienionych  w § 273 ust. 1, w pasie o szerokości 8 m od tej śc iany powinno 
być nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym: 
1) konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30; 
2) przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności o gniowej co najmniej R E 30. 
2. Warunki określone w ust. 1 nie mają zastosowania , jeżeli najbliżej położony otwór w ścianie budynku  wyższego 
znajduje się w odległości nie mniejszej niż 10 m od  dachu budynku niższego, a gęstość obciążenia ognio wego w budynku 
niższym nie przekracza 2000 MJ/m 2. 
3. Postanowienia ust. 1 i 2 odnoszą się również do części niższej budynku, jeżeli część ta stanowi odr ębną strefę po- 
żarową. 
4. Dopuszcza się sytuowanie wylotów kanałów wentyla cyjnych i spalinowych od urządzeń gazowych oraz rur  wenty- 
lujących piony kanalizacyjne w części połaci dachu lub stropodachu budynku niższego, o której mowa w u st. 1. 
§ 219.  1. Przekrycie dachu o powierzchni większej niż 100 0 m2 powinno być nierozprzestrzeniające ognia, a palna 
izolacja cieplna przekrycia powinna być oddzielona od wnętrza budynku przegrodą o klasie odporności og niowej nie niż- 
szej niż R E 15. 
2. W budynkach ZL III, ZL IV i ZL V poddasze użytko we przeznaczone na cele mieszkalne lub biurowe powi nno być 
oddzielone od palnej konstrukcji i palnego przekryc ia dachu przegrodami o klasie odporności ogniowej: 
1) w budynku niskim – E I 30; 
2) w budynku średniowysokim i wysokim – E I 60. 
      
Dziennik Ustaw – 63 – Poz. 1065 
 
§ 220.  1. Ściany wewnętrzne i stropy wydzielające kotłown ie, składy paliwa stałego, żużlownie i magazyny ole ju opa- 
łowego, a także zamknięcia otworów w tych elementac h, powinny mieć klasę odporności ogniowej nie mniej szą niż okreś-
lona w tabeli: 
Rodzaj pomieszczenia Klasa odporności ogniowej 
ścian 
wewnętrznych stropów drzwi lub innych 
zamknięć 
1 2 3 4 
Kotłownia z kotłami na paliwo stałe, o łącznej mocy cieplnej 
powyżej 25 kW E I 60 R E I 60 E I 30 
Kotłownia z kotłami na olej opałowy, o łącznej mocy cieplnej 
powyżej 30 kW E I 60 R E I 60 E I 30 
Kotłownia z kotłami na paliwo gazowe, o łącznej mocy cieplnej 
powyżej 30 kW:    
– w budynku niskim (N) i średniowysokim (SW) E I 60  R E I 60 E I 30 
– w budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW) E I 12 0 R E I 120 E I 60 
Skład paliwa stałego i żużlownia E I 120*) R E I 120*) E I 60*) 
Magazyn oleju opałowego E I 120 R E I 120 E I 60 
*) Wymaganie nie dotyczy budynków mieszkalnych jednor odzinnych, budynków mieszkalnych w zabudowie zagrod owej oraz budyn- 
ków rekreacji indywidualnej. 
2. Dla pomieszczeń, o których mowa w ust. 1, klasę odporności ogniowej ścian zewnętrznych należy przyj mować 
zgodnie z § 216. 
3. Nie stawia się wymagań w zakresie klasy odpornoś ci ogniowej dla przegród zewnętrznych kotłowni z ko tłami na 
paliwo gazowe, zlokalizowanej ponad dachem budynku,  przy zachowaniu warunku, iż przegrody te powinny b yć wykona- 
ne z materiałów niepalnych. 
§ 221.  1. Nad pomieszczeniem zagrożonym wybuchem należy s tosować lekki dach, wykonany z materiałów co naj- 
mniej trudno zapalnych, o masie nieprzekraczającej 75 kg/m 2 rzutu, licząc bez elementów konstrukcji nośnej dac hu, takich 
jak podciągi, wiązary i belki. 
2. Przepis ust. 1 nie dotyczy pomieszczenia, w któr ym łączna powierzchnia urządzeń odciążających (prze ciwwybu- 
chowych), jak przepony, klapy oraz otwory oszklone szkłem zwykłym, jest większa niż 0,065 m2/m 3 kubatury pomieszczenia. 
3. Ściany oddzielające pomieszczenie zagrożone wybu chem od innych pomieszczeń powinny być odporne na p arcie 
o wartości 15 kN/m 2 (15 kPa). 
§ 222.  1. Pomieszczenie zagrożone wybuchem należy sytuowa ć na najwyższej kondygnacji budynku. Wymaganie to 
nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych. 
2. Dopuszcza się inne usytuowanie pomieszczeń, o kt órych mowa w ust. 1, pod warunkiem zastosowania odp owied- 
nich instalacji i urządzeń przeciwwybuchowych, uzgo dnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państw owej 
Straży Pożarnej. 
§ 223.  1. W ścianach zewnętrznych budynku wielokondygnacy jnego, z zastrzeżeniem § 224, powinny być pasy międ zy- 
kondygnacyjne o wysokości co najmniej 0,8 m. 
2. Za równorzędne rozwiązania uznaje się oddzieleni a poziome w formie daszków, gzymsów i balkonów o wy sięgu 
co najmniej 0,5 m lub też inne oddzielenia poziome i pionowe o sumie wysięgu i wymiaru pionowego co na jmniej 0,8 m. 
3. 68) Elementy poziome wymienione w ust. 2 powinny spełn iać wymagania szczelności ogniowej i izolacyjności  
ogniowej, również w obrębie połączenia ze ścianami zewnętrznymi, przez okres odpowiadający czasowi kla syfikacyjnemu 
wymaganemu w stosunku do ścian zewnętrznych budynku  i być nierozprzestrzeniające ognia. 
4. Warunki określone w ust. 1 i 2 nie dotyczą ścian  holu i dróg komunikacji ogólnej. 
                                                           
68) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 48 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 64 – Poz. 1065 
 
§ 224.  1. W ścianach zewnętrznych budynku wielokondygnacy jnego nad strefą pożarową PM, o gęstości obciążenia  
ogniowego powyżej 1000 MJ/m 2, wysokość pasa międzykondygnacyjnego powinna wynos ić co najmniej 1,2 m. 
2. Za równorzędne rozwiązanie uznaje się oddzieleni e poziome w formie daszków, gzymsów i balkonów o wy sięgu 
co najmniej 0,8 m lub też inne oddzielenie poziome i pionowe o sumie wymiaru pionowego i wysięgu co na jmniej 1,2 m, 
z zachowaniem warunków określonych w § 223 ust. 3. 
§ 225.  Elementy okładzin elewacyjnych powinny być mocowan e do konstrukcji budynku w sposób uniemożliwiający 
ich odpadanie w przypadku pożaru w czasie krótszym niż wynikający z wymaganej klasy odporności ogniowe j dla ściany 
zewnętrznej, określonej w § 216 ust. 1, odpowiednio  do klasy odporności pożarowej budynku, w którym są  one zamoco- 
wane. 
Rozdział 3 
Strefy pożarowe i oddzielenia przeciwpożarowe 
§ 226.  1. Strefę pożarową stanowi budynek albo jego część  oddzielona od innych budynków lub innych części bu - 
dynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o k tórych mowa w § 232 ust. 4, bądź też pasami wolnego  terenu 
o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległo ści od innych budynków, określone w § 271 ust. 1–7.  
2. Częścią budynku, o której mowa w ust. 1, jest ta kże jego kondygnacja, jeżeli klatki schodowe i szyb y dźwigowe 
w tym budynku spełniają co najmniej wymagania okreś lone w § 256 ust. 2 dla klatek schodowych. 
3. Powierzchnia strefy pożarowej jest obliczana jak o powierzchnia wewnętrzna budynku lub jego części, przy czym 
wlicza się do niej także powierzchnię antresoli. 
§ 227.  1. Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych ZL o kreśla poniższa tabela: 
Kategoria zagrożenia ludzi Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w m2 
w budynku o jednej 
kondygnacji nadziemnej 
(bez ograniczenia 
wysokości) w budynku wielokondygnacyjnym 
niskim  
(N) średniowysokim 
(SW) wysokim 
i wysokościowym  
(W) i (WW) 
1 2 3 4 5 
ZL I, ZL III, ZL IV, ZL V 10 000 8000 5000 2500 
ZL II 8000 5000 3500 2000 
2. Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej ZL, o bejmującej podziemną część budynku, nie powinna prz ekraczać 
50% dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej tej samej kategorii zagrożenia ludzi, określonej w ust.  1 dla pierwszej 
nadziemnej kondygnacji tego budynku. 
3. Zmniejszenie dopuszczalnej powierzchni strefy po żarowej, o której mowa w ust. 2, nie dotyczy przypa dku, gdy 
wyjścia ewakuacyjne z kondygnacji podziemnej prowad zą bezpośrednio na zewnątrz budynku. 
4. Dopuszcza się powiększenie powierzchni stref poż arowych, o których mowa w ust. 1, z wyjątkiem stref  pożaro- 
wych w wielokondygnacyjnych budynkach wysokich (W) i wysokościowych (WW), pod warunkiem zastosowania: 
1) 69) stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych –  o 100%; 
2) samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianyc h za pomocą systemu wykrywania dymu – o 100%. 
Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń wymienionych w pkt 1 i 2 dopuszcza się powiększenie powierzchni stref pożaro- 
wych o 200%. 
5. Ze strefy pożarowej ZL II o powierzchni przekrac zającej 750 m2 w budynku wielokondygnacyjnym, powinna być 
zapewniona możliwość ewakuacji ludzi do innej stref y pożarowej na tej samej kondygnacji. 
                                                           
69) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 49 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 65 – Poz. 1065 
 
§ 228.  1. Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych PM, z wyjątkiem garaży, określa poniższa tabela: 
Rodzaj stref 
pożarowych Gęstość obciążenia 
ogniowego Q [MJ/m 2] Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w m2 
w budynku o jednej 
kondygnacji 
nadziemnej 
(bez ograniczenia 
wysokości) w budynku wielokondygnacyjnym 
niskim 
i średniowysokim  
(N) i (SW) wysokim 
i wysokościowym  
(W) i (WW) 
1 2 3 4 5 
Strefy pożarowe 
z pomieszczeniem 
zagrożonym 
wybuchem Q > 4000 
2000 < Q ≤ 4000 
1000 < Q ≤ 2000 
500 < Q ≤ 1000 
Q ≤ 500 1000 
2000 
4000 
6000 
8000 * 
* 
1000 
2000 
3000 * 
* 
* 
500 
1000 
Strefy pożarowe 
pozostałe Q > 4000 
2000 < Q ≤ 4000 
1000 < Q ≤ 2000 
500 < Q ≤ 1000 
Q ≤ 500 2000 
4000 
8000 
15 000 
20 000 1000 
2000 
4000 
8000 
10 000 * 
* 
1000 
2500 
5000 
* Nie dopuszcza się takich przypadków. 
2. Strefy pożarowe, o których mowa w ust. 1, w podz iemnej części budynków nie powinny przekraczać 50% po- 
wierzchni określonych w tabeli. 
§ 229.  1. Dopuszcza się powiększenie powierzchni stref po żarowych, o których mowa w § 228, pod warunkiem ich  
ochrony: 
1) stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wod nymi – o 100%; 
2) samoczynnymi urządzeniami oddymiającymi – o 50%.  
2. Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń wymieniony ch w ust. 1 dopuszcza się powiększenie stref pożaro wych 
o 150%. 
§ 230.  1. W budynku jednokondygnacyjnym lub na ostatniej kondygnacji budynku wielokondygnacyjnego wielkości 
stref pożarowych PM, z wyjątkiem garaży, można powi ększyć o 100%, jeżeli budynek nie zawiera pomieszcz enia zagro- 
żonego wybuchem i jest wykonany z elementów nierozp rzestrzeniających ognia oraz zastosowano samoczynne  urządzenia 
oddymiające. 
2. W budynku jednokondygnacyjnym wielkości stref po żarowych PM, z wyjątkiem garażu, nie ogranicza się,  pod wa- 
runkiem zastosowania stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych i samoczynnych urządzeń oddymiaj ących. 
§ 231.  1. Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych IN o kreśla poniższa tabela: 
Liczba kondygnacji budynku Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w m2 
przy hodowli ściółkowej przy hodowli bezściółkowej 
1 2 3 
Jedna 5000 nie ogranicza się 
Dwie 2500 5000 
Powyżej dwóch 1000 2500 
2. W przypadku stosowania w budynku ścian silnie ro zprzestrzeniających ogień, strefę pożarową należy z mniejszyć 
do 25% wartości podanej w ust. 1, a w przypadku jed nokondygnacyjnego budynku przeznaczonego do hodowli  bezściół- 
kowej, strefę ogranicza się do 5000 m2. 
      
Dziennik Ustaw – 66 – Poz. 1065 
 
§ 232.  1. Ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia  przeciwpożarowego powinny być wykonane z materiałó w 
niepalnych, a występujące w nich otwory – obudowane  przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za po mocą drzwi 
przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpoż arowego. 
2. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna p owierzchnia otworów, o których mowa w ust. 1, nie p owinna 
przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie odd zielenia przeciwpożarowego – 0,5% powierzchni strop u. Ogranicze- 
nia nie stosuje się do otworów w ścianach oddzielen ia przeciwpożarowego w garażu, które znajdują się n a drogach manew- 
rowych. 70) 
3. 71) Przedsionek przeciwpożarowy powinien mieć wymiary rzutu poziomego nie mniejsze niż 1,4 x 1,4 m, ścian y 
i strop, a także osłony lub obudowy przewodów i kab li elektrycznych z wyjątkiem wykorzystywanych w prz edsionku oraz 
z wyjątkiem zespołów kablowych, o których mowa w § 187 ust. 3 – o klasie odporności ogniowej co najmni ej E I 60 wykonane 
z materiałów niepalnych oraz powinien być zamykany drzwiami i wentylowany co najmniej grawitacyjnie, z  zastrzeżeniem 
§ 246 ust. 2 i 3. 
4. Wymaganą klasę odporności ogniowej elementów odd zielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujący ch się 
w nich otworów określa poniższa tabela: 
Klasa 
odporności 
pożarowej 
budynku Klasa odporności ogniowej 
elementów oddzielenia 
przeciwpożarowego drzwi 
przeciwpożarowych 
lub innych zamknięć 
przeciwpożarowych drzwi z przedsionka 
przeciwpożarowego 
ścian i stropów, 
z wyjątkiem stropów 
w ZL stropów 
w ZL na korytarz 
i do pomieszczenia na klatkę 
schodową*) 
1 2 3 4 5 6 
„A” R E I 240 R E I 120 E I 120 E I 60 E 60 
„B” i „C” R E I 120 R E I 60 E I 60 E I 30 E 30 
„D” i „E” R E I 60 R E I 30 E I 30 E I 15 E 15 
*) Dopuszcza się osadzenie tych drzwi w ścianie o kla sie odporności ogniowej, określonej dla drzwi w kol . 6, znajdującej się między 
przedsionkiem a klatką schodową. 
5. Klasa odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich 
otworów w budynkach, o których mowa w § 213, powinn a być nie mniejsza od określonej w ust. 4 dla budyn ków o klasie 
odporności pożarowej „D” i „E”. 
6. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcz a się wypełnienie otworów materiałem przepuszczając ym 
światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne  przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otw orów nie przekracza 
10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż: 
Wymagana klasa odporności ogniowej 
ściany oddzielenia przeciwpożarowego Klasa odporności ogniowej wypełnienia otworu w ścia nie 
będącej obudową drogi ewakuacyjnej innej 
1 2 3 
R E I 240 E I 120 E 120 
R E I 120 E I 60 E 60 
R E I 60 E I 30 E 30 
7. Dopuszcza się stosowanie w strefach pożarowych P M otworu w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, s łużącego 
przeprowadzeniu urządzeń technologicznych, chronion ego w sposób równoważny wymaganym dla tej ściany dr zwiom 
przeciwpożarowym pod względem możliwości przeniesie nia się przez ten otwór ognia lub dymu, w przypadku  pożaru. 
                                                           
70) Zdanie drugie dodane przez § 1 pkt 50 lit. a rozpo rządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
71) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 50 lit. b rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 67 – Poz. 1065 
 
§ 233.  1. Stosowanie kurtyny przeciwpożarowej jest wymaga ne do oddzielenia: 
1) widowni, o liczbie miejsc przekraczającej 600, o d sceny teatralnej o powierzchni wewnętrznej przekr aczającej 150 m2 
lub o kubaturze brutto przekraczającej 1200 m3; 
2) kieszeni scenicznej, o powierzchni przekraczając ej 100 m2, od sceny teatralnej o powierzchni wewnętrznej prz ekra- 
czającej 300 m2 lub o kubaturze brutto przekraczającej 6000 m3. 
2. Sceny, o których mowa w ust. 1, powinny być wypo sażone w samoczynne urządzenia oddymiające uruchami ane za 
pomocą systemu wykrywania dymu. 
§ 234.  1. Przepusty instalacyjne w elementach oddzielenia  przeciwpożarowego powinny mieć klasę odporności og - 
niowej (E I) wymaganą dla tych elementów. 
2. Dopuszcza się nieinstalowanie przepustów, o któr ych mowa w ust. 1, dla pojedynczych rur instalacji wodnych, ka- 
nalizacyjnych i ogrzewczych, wprowadzanych przez śc iany i stropy do pomieszczeń higienicznosanitarnych . 
3. Przepusty instalacyjne o średnicy większej niż 0 ,04 m w ścianach i stropach pomieszczenia zamknięte go, dla któ- 
rych wymagana klasa odporności ogniowej jest nie ni ższa niż E I 60 lub R E I 60, a niebędących element ami oddzielenia 
przeciwpożarowego, powinny mieć klasę odporności og niowej (E I) ścian i stropów tego pomieszczenia. 
4. Przejścia instalacji przez zewnętrzne ściany bud ynku, znajdujące się poniżej poziomu terenu, powinn y być zabez- 
pieczone przed możliwością przenikania gazu do wnęt rza budynku. 
§ 235.  1. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wzn osić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym  na 
konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie  niższej od odporności ogniowej tej ściany. 
2. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysu nąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrzn ej budynku 
lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosowa ć pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości c o najmniej 2 m 
i klasie odporności ogniowej E I 60. 
3. W budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniając ym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należ y wy- 
prowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmn iej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materi ału niepalnego 
o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności og niowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przekryc ie na tej szeroko- 
ści powinno być nierozprzestrzeniające ognia. 
4. W budynku, z wyjątkiem zabudowy jednorodzinnej, w dachu którego znajdują się świetliki lub klapy dy mowe, 
ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane od nich w odległości poziomej mniejszej niż 5 m, należ y wyprowadzić 
ponad górną ich krawędź na wysokość co najmniej 0,3  m, przy czym wymaganie to nie dotyczy świetlików n ieotwieranych 
o klasie odporności ogniowej co najmniej E 30. 
Rozdział 4 
Drogi ewakuacyjne 
§ 236.  1. Z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi pow inna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczn e 
miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej stref y pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwany- 
mi dalej „drogami ewakuacyjnymi”. 
2. Ze strefy pożarowej, o której mowa w ust. 1, pow inno być wyjście bezpośrednio na zewnątrz budynku l ub przez 
inną strefę pożarową, z zastrzeżeniem § 227 ust. 5.  
3. Wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne powin ny być zamykane drzwiami. 
4. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z budynku p rzeznaczonego dla więcej niż 50 osób powinny otwier ać się na 
zewnątrz. Wymaganie to nie dotyczy budynku wpisaneg o do rejestru zabytków. 
5. W wyjściu ewakuacyjnym z budynku dopuszcza się s tosowanie drzwi rozsuwanych spełniających wymagania  okreś-
lone w § 240 ust. 4. 
6. Określając wymaganą szerokość i liczbę przejść, wyjść oraz dróg ewakuacyjnych w budynku, w którym z  przezna- 
czenia i sposobu zagospodarowania pomieszczeń nie w ynika jednoznacznie maksymalna liczba ich użytkowni ków, liczbę 
tę należy przyjmować w odniesieniu do powierzchni t ych pomieszczeń, dla: 
1) sal konferencyjnych, lokali gastronomiczno-rozry wkowych, poczekalni, holi, świetlic itp. – 1 m2/osobę; 
2) pomieszczeń handlowo-usługowych – 4 m2/osobę; 
3) pomieszczeń administracyjno-biurowych – 5 m2/osobę; 
4) archiwów, bibliotek itp. – 7 m2/osobę; 
5) magazynów – 30 m2/osobę. 
      
Dziennik Ustaw – 68 – Poz. 1065 
 
§ 237.  1. W pomieszczeniach, od najdalszego miejsca, w kt órym może przebywać człowiek, do wyjścia ewakuacyj-
nego na drogę ewakuacyjną lub do innej strefy pożar owej albo na zewnątrz budynku, powinno być zapewnio ne przejście, 
zwane dalej „przejściem ewakuacyjnym”, o długości n ieprzekraczającej: 
1) w strefach pożarowych ZL – 40 m; 
2) w strefach pożarowych PM o gęstości obciążenia o gniowego przekraczającej 500 MJ/m 2 w budynku o więcej niż 
jednej kondygnacji nadziemnej – 75 m; 
3) w strefach pożarowych PM, o obciążeniu ogniowym nieprzekraczającym 500 MJ/m 2, w budynku o więcej niż jednej 
kondygnacji nadziemnej oraz w strefach pożarowych P M w budynku o jednej kondygnacji nadziemnej bez wzg lędu 
na wielkość obciążenia ogniowego – 100 m. 
2. W pomieszczeniu zagrożonym wybuchem długość prze jścia ewakuacyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i  3, nie 
powinna przekraczać 40 m. 
3. Dopuszcza się prowadzenie przez pomieszczenie za grożone wybuchem przejścia ewakuacyjnego z innego p o- 
mieszczenia, jeżeli pomieszczenia te są powiązane f unkcjonalnie. 
4. Jeżeli z przewidywanego przeznaczenia pomieszcze nia nie wynika jednoznacznie sposób jego zagospodar owania, 
projektowa długość przejścia ewakuacyjnego nie może  być większa niż 80% długości określonej w ust. 1 i  2. 
5. W pomieszczeniach o wysokości przekraczającej 5 m długość przejść, o których mowa w ust. 1 i 2, moż e być po- 
większona o 25%. 
6. Długości przejść, o których mowa w ust. 1 i 2, m ogą być powiększone pod warunkiem zastosowania: 
1) stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych  – o 50%; 
2) samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianyc h za pomocą systemu wykrywania dymu – o 50%. 
7. Powiększenia, o których mowa w ust. 5 i 6 pkt 1 i 2, podlegają sumowaniu. 
8. Przejście, o którym mowa w ust. 1, nie powinno p rowadzić łącznie przez więcej niż trzy pomieszczeni a. 
9. Ścianek działowych oddzielających od siebie pomi eszczenia, dla których określa się łącznie długość przejścia ewa- 
kuacyjnego, nie dotyczą wymagania określone w § 216  ust. 1. 
10. Szerokość przejścia ewakuacyjnego w pomieszczen iu przeznaczonym na pobyt ludzi, z zastrzeżeniem § 261, na- 
leży obliczać proporcjonalnie do liczby osób, do kt órych ewakuacji ono służy, przyjmując co najmniej 0 ,6 m na 100 osób, 
lecz nie mniej niż 0,9 m, a w przypadku przejścia s łużącego do ewakuacji do 3 osób – nie mniej niż 0,8  m. 
§ 238.  Pomieszczenie powinno mieć co najmniej dwa wyjścia  ewakuacyjne oddalone od siebie o co najmniej 5 m 
w przypadkach, gdy: 
1) jest przeznaczone do jednoczesnego przebywania w  nim ponad 50 osób, a w strefie pożarowej ZL II – p onad 30 osób; 
2) znajduje się w strefie pożarowej ZL, a jego powi erzchnia przekracza 300 m2; 
3) znajduje się w strefie pożarowej PM o gęstości o bciążenia ogniowego powyżej 500 MJ/m 2, a jego powierzchnia prze- 
kracza 300 m2; 
4) znajduje się w strefie pożarowej PM o gęstości o bciążenia ogniowego do 500 MJ/m 2, a jego powierzchnia przekracza 
1000 m2; 
5) jest zagrożone wybuchem, a jego powierzchnia prz ekracza 100 m2. 
§ 239.  1. Łączną szerokość drzwi w świetle, stanowiących wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia, należy oblicza ć 
proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać w  nim równocześnie, przyjmując co najmniej 0,6 m sze rokości na 
100 osób, przy czym najmniejsza szerokość drzwi w ś wietle ościeżnicy powinna wynosić 0,9 m, a w przypa dku drzwi 
służących do ewakuacji do 3 osób – 0,8 m. 
2. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne powinny otw ierać się na zewnątrz pomieszczeń: 
1) zagrożonych wybuchem; 
2) do których jest możliwe niespodziewane przedosta nie się mieszanin wybuchowych lub substancji trując ych, duszą- 
cych bądź innych, mogących utrudnić ewakuację; 
3) przeznaczonych do jednoczesnego przebywania pona d 50 osób; 
4) przeznaczonych dla ponad 6 osób o ograniczonej z dolności poruszania się. 
      
Dziennik Ustaw – 69 – Poz. 1065 
 
3. Wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia zagrożonego wybuchem na drogę ewakuacyjną powinny prowadzić prz ez 
przedsionki przeciwpożarowe odpowiadające wymaganio m § 232. 
4. Szerokość drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne  z budynku, z zastrzeżeniem ust. 1, a także szeroko ść drzwi na 
drodze ewakuacyjnej z klatki schodowej, prowadzącyc h na zewnątrz budynku lub do innej strefy pożarowej , powinna być 
nie mniejsza niż szerokość biegu klatki schodowej, określona zgodnie z § 68 ust. 1 i 2. 
5. Szerokość drzwi w świetle na drodze ewakuacyjnej , niewymienionych w ust. 4, należy obliczać proporc jonalnie do 
liczby osób, do których ewakuacji są one przeznaczo ne, przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, przy czym 
najmniejsza szerokość drzwi powinna wynosić 0,9 m w  świetle ościeżnicy. 
6. Wysokość drzwi, o których mowa w ust. 1, 4 i 5, powinna odpowiadać wymaganiom § 62 ust. 1. 
§ 240.  1. Drzwi wieloskrzydłowe, stanowiące wyjście ewaku acyjne z pomieszczenia oraz na drodze ewakuacyjnej,  
powinny mieć co najmniej jedno, nieblokowane skrzyd ło drzwiowe o szerokości nie mniejszej niż 0,9 m. 
2. Szerokość skrzydła drzwi wahadłowych, stanowiący ch wyjście ewakuacyjne z pomieszczenia oraz na drod ze ewa- 
kuacyjnej, powinna wynosić co najmniej dla drzwi je dnoskrzydłowych – 0,9 m, a dla drzwi dwuskrzydłowyc h – 0,6 m, 
przy czym oba skrzydła drzwi dwuskrzydłowych muszą mieć tę samą szerokość. 
3. Zabrania się stosowania do celów ewakuacji drzwi  obrotowych i podnoszonych. 
4. Drzwi rozsuwane mogą stanowić wyjścia na drogi e wakuacyjne, a także być stosowane na drogach ewakua cyjnych, 
jeżeli są przeznaczone nie tylko do celów ewakuacji , a ich konstrukcja zapewnia: 
1) otwieranie automatyczne i ręczne bez możliwości ich blokowania; 
2) samoczynne ich rozsunięcie i pozostanie w pozycj i otwartej w wyniku zasygnalizowania pożaru przez s ystem wykry- 
wania dymu chroniący strefę pożarową, do ewakuacji z której te drzwi są przeznaczone, a także w przypa dku awarii 
drzwi. 
5. W bramach i ścianach przesuwanych na drogach ewa kuacyjnych powinny znajdować się drzwi otwierane rę cznie 
albo w bezpośrednim sąsiedztwie tych bram i ścian p owinny być umieszczone i wyraźnie oznakowane drzwi przeznaczone 
do celów ewakuacji. 
6. Drzwi, bramy i inne zamknięcia otworów o wymagan ej klasie odporności ogniowej lub dymoszczelności p owinny 
być zaopatrzone w urządzenia, zapewniające samoczyn ne zamykanie otworu w razie pożaru. Należy też zape wnić możli- 
wość ręcznego otwierania drzwi służących do ewakuac ji. 
7. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z pomieszcz enia, w którym może przebywać jednocześnie więcej n iż 
300 osób, oraz drzwi na drodze ewakuacyjnej z tego pomieszczenia, powinny być wyposażone w urządzenia przeciwpaniczne. 
§ 241.  1. Obudowa poziomych dróg ewakuacyjnych powinna mi eć klasę odporności ogniowej wymaganą dla ścian 
wewnętrznych, nie mniejszą jednak niż E I 15, z uwz ględnieniem § 217. Wymaganie klasy odporności ognio wej dla obudowy 
poziomych dróg ewakuacyjnych nie dotyczy obudowy kr ytego ciągu pieszego – pasażu, o którym mowa w § 24 7 ust. 2. 
2. W ścianach wewnętrznych, stanowiących obudowę dr óg ewakuacyjnych w strefach pożarowych ZL III i PM,  do- 
puszcza się umieszczenie nieotwieranych naświetli p owyżej 2 m od poziomu posadzki, jeżeli przylegające  pomieszczenia 
nie są zagrożone wybuchem i jeżeli gęstość obciążen ia ogniowego w tych pomieszczeniach nie przekracza 1000 MJ/m 2. 
3. W ścianach zewnętrznych budynków, przy których z najduje się galeria, będąca jedyną drogą ewakuacyjn ą, dopusz- 
cza się umieszczenie naświetli powyżej 2 m od posad zki tej galerii. 
§ 242.  1. Szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy o bliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących prz e- 
bywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, pr zyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mn iej niż 1,4 m. 
2. Dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej d rogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przezna czona do 
ewakuacji nie więcej niż 20 osób. 
3. 72) Wysokość drogi ewakuacyjnej powinna wynosić co naj mniej 2,2 m, natomiast wysokość lokalnego obniżenia  
2 m, przy czym długość obniżonego odcinka drogi nie  może być większa niż 1,5 m na każdym odcinku drogi  ewakuacyjnej 
o długości 10 m. 
4. 72)  Skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewaku acyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniej szać 
wymaganej szerokości tej drogi. Wymagania nie stosu je się do drzwi wyposażonych w urządzenia samoczynn ie je zamykające. 
                                                           
72) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 51 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 70 – Poz. 1065 
 
§ 243.  1. Korytarze stanowiące drogę ewakuacyjną w strefa ch pożarowych ZL powinny być podzielone na odcinki nie 
dłuższe niż 50 m przy zastosowaniu przegród z drzwi ami dymoszczelnymi lub innych urządzeń technicznych , zapobiegają- 
cych rozprzestrzenianiu się dymu. 
2. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy k orytarzy, na których zastosowano rozwiązania techni czno-
-budowlane zabezpieczające przed zadymieniem. 
3. Przegrody, o których mowa w ust. 1, nad sufitami  podwieszonymi i pod podłogami podniesionymi powyże j pozio- 
mu stropu lub podłoża, powinny być wykonane z mater iałów niepalnych. 
§ 244.  1. Na drogach ewakuacyjnych jest zabronione stosow anie: 
1) spoczników ze stopniami; 
2) schodów ze stopniami zabiegowymi, jeżeli schody te są jedyną drogą ewakuacyjną. 
2. Na drogach ewakuacyjnych dopuszcza się stosowani e schodów wachlarzowych, pod warunkiem zachowania n aj- 
mniejszej szerokości stopni określonych w § 69 ust.  6. 
3. Na drogach ewakuacyjnych miejsca, w których zast osowano pochylnie lub stopnie umożliwiające pokonan ie różni- 
cy poziomów, powinny być wyraźnie oznakowane. 
§ 245. 73) Klatki schodowe przeznaczone do ewakuacji ze stref y pożarowej: 
1) ZL II w budynku niskim (N), 
2) ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V w budynku średniowy sokim (SW), 
3) PM o gęstości obciążenia ogniowego powyżej 500 M J/m 2 lub zawierającej pomieszczenie zagrożone wybuchem 
w budynku niskim (N) bądź średniowysokim (SW) 
– powinny być obudowane i zamykane drzwiami dymoszc zelnymi oraz wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymie- 
niu lub służące do usuwania dymu, uruchamiane samoc zynnie za pomocą systemu wykrywania dymu. 
§ 246.  1. 74) W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW), z zast rzeżeniem ust. 4, należy zapewnić możliwość 
ewakuacji do co najmniej dwóch klatek schodowych, k tóre powinny być obudowane i oddzielone od poziomyc h dróg ko- 
munikacyjnych lub ewakuacyjnych oraz pomieszczeń, p rzedsionkiem przeciwpożarowym, odpowiadającym wymag aniom 
określonym w § 232. 
2. Klatki schodowe i przedsionki przeciwpożarowe, s tanowiące drogę ewakuacyjną w budynku wysokim (W) d la stref 
pożarowych innych niż ZL IV i PM oraz w budynku wys okościowym (WW), powinny być wyposażone w urządzeni a za- 
pobiegające ich zadymieniu. 
3. Klatki schodowe i przedsionki przeciwpożarowe, s tanowiące drogę ewakuacyjną w budynku wysokim (W) d la stre- 
fy pożarowej PM, powinny być wyposażone w urządzeni a zapobiegające zadymieniu lub samoczynne urządzeni a oddymia- 
jące uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu.  
4. 75) Prowadzenie ewakuacji tylko do jednej klatki schod owej dopuszcza się w przypadku: 
1) budynku wysokiego (W) niezawierającego strefy po żarowej ZL II, jeżeli powierzchnia wewnętrzna kondy gnacji nie 
przekracza 750 m2; 
2) strefy pożarowej ZL IV, jeżeli łączna powierzchn ia wewnętrzna mieszkań na kondygnacji lub jej częśc i nie przekra- 
cza 750 m2. 
5. W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW) dopus zcza się wykonywanie klatek schodowych, stanowiącyc h 
drogę ewakuacyjną wyłącznie dla stref pożarowych ZL  IV, bez przedsionków oddzielających je od poziomyc h dróg komu- 
nikacji ogólnej, jeżeli: 
1) każde mieszkanie lub pomieszczenie jest oddzielo ne od poziomej drogi komunikacji ogólnej drzwiami o  klasie od- 
porności ogniowej co najmniej E I 30; 
2) klatki schodowe są zamykane drzwiami dymoszczeln ymi; 
3) klatki schodowe są wyposażone w urządzenia zapob iegające zadymieniu lub w samoczynne urządzenia odd ymiające 
uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu. 
                                                           
73) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 52 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
74) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 53 lit. a rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
75) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 53 lit. b rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4.  
      
Dziennik Ustaw – 71 – Poz. 1065 
 
6. W budynku średniowysokim (SW) i wyższym, w stref ie pożarowej ZL V, drzwi z pomieszczeń, z wyjątkiem  higie- 
nicznosanitarnych, prowadzące na drogi komunikacji ogólnej, powinny mieć klasę odporności ogniowej co najmniej E I 30. 
§ 247.  1. W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW), w s trefach pożarowych innych niż ZL IV, należy zasto- 
sować rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczaj ące przed zadymieniem poziomych dróg ewakuacyjnych.  
2. W krytym ciągu pieszym (pasażu), do którego przy legają lokale handlowe i usługowe, oraz w przekryty m dzie- 
dzińcu wewnętrznym, należy zastosować rozwiązania t echniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymieni em dróg 
ewakuacyjnych. 
3. W podziemnej kondygnacji budynku, w której znajd uje się pomieszczenie przeznaczone dla ponad 100 os ób, oraz 
budowli podziemnej z takim pomieszczeniem, należy z astosować rozwiązania techniczno-budowlane zapewnia jące usuwa- 
nie dymu z tego pomieszczenia i z dróg ewakuacyjnyc h. 
§ 248.  Schody wewnętrzne w mieszkaniach w budynku wieloro dzinnym oraz w budynku jednorodzinnym, zagrodo- 
wym i rekreacji indywidualnej, a także budynku tymc zasowym nieprzeznaczonym na cele widowiskowe lub in ne zgroma- 
dzenia ludzi, mogą nie spełniać wymagań stawianych drogom ewakuacyjnym. 
§ 249. 1. Ściany wewnętrzne i stropy stanowiące obudowę kl atki schodowej lub pochylni powinny mieć klasę odpo r- 
ności ogniowej określoną zgodnie z § 216, jak dla s tropów budynku. 
2. (uchylony). 76) 
3. Biegi i spoczniki schodów oraz pochylnie służące  do ewakuacji powinny być wykonane z materiałów nie palnych 
i mieć klasę odporności ogniowej co najmniej: 
1) w budynkach o klasie odporności pożarowej „A”, „ B” i „C” – R 60; 
2) w budynkach o klasie odporności pożarowej „D” i „E” – R 30. 
4. Wymaganie klasy odporności ogniowej, o którym mo wa w ust. 3, nie dotyczy klatek schodowych wydzielo nych na 
każdej kondygnacji przedsionkami przeciwpożarowymi oraz schodów na antresolę w pomieszczeniu, w którym  się ona 
znajduje, jeżeli antresola ta jest przeznaczona do użytku nie więcej niż 10 osób. 
5. W budynku niskim o klasie odporności pożarowej „ D” lub „E” w obudowanych klatkach schodowych, zamyk anych 
drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E  I 30, dopuszcza się wykonanie biegów i spoczników schodów 
z materiałów palnych. 
6. 77) Odległość między ścianą zewnętrzną, stanowiącą obu dowę klatki schodowej przeznaczonej do ewakuacji, 
o której mowa w § 245, 246 i 256 ust. 2, a inną ści aną zewnętrzną tego samego lub innego budynku powin na być ustalona 
zgodnie z § 271. Przepisu nie stosuje się, jeżeli c o najmniej jedna z tych ścian posiada co najmniej k lasę odporności og- 
niowej zgodnie z § 216, jak dla stropu budynku z tą  klatką schodową, w pasie terenu określonym zgodnie  z § 271. 
§ 250.  1. Piwnice powinny być oddzielone od pozostałej cz ęści budynku, z wyjątkiem budynków ZL IV niskich (N ) 
i średniowysokich (SW) stropami i ścianami o klasie  odporności ogniowej co najmniej R E I 60 i zamknię te drzwiami 
o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 30. Je żeli drzwi do piwnic znajdują się poniżej poziomu t erenu, schody pro- 
wadzące z tego poziomu powinny być zabezpieczone w sposób uniemożliwiający omyłkowe zejście ludzi do p iwnic 
w przypadku ewakuacji (np. ruchomą barierą). 
2. W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW) piwni ce powinny być oddzielone od klatki schodowej przed - 
sionkiem przeciwpożarowym. 
§ 251.  Wyjście z klatki schodowej na strych lub poddasze powinno być zamykane drzwiami lub klapą wyjściową 
o klasie odporności ogniowej co najmniej: 
1) w budynkach niskich (N) – E I 15; 
2) w budynkach średniowysokich (SW) i wyższych – E I 30. 
§ 252.  Schodów i pochylni ruchomych nie zalicza się do dr óg ewakuacyjnych. 
                                                           
76) Przez § 1 pkt 54 lit. a rozporządzenia, o którym m owa w odnośniku 4. 
77) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 54 lit. b rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 72 – Poz. 1065 
 
§ 253.  1. 78) W budynku ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V, mającym ko ndygnację z posadzką na wysokości powyżej 25 m 
ponad poziomem terenu przy najniżej położonym wejśc iu do budynku oraz w budynku wysokościowym (WW) ZL IV 
przynajmniej jeden dźwig powinien być przystosowany  do potrzeb ekip ratowniczych, spełniając wymagania  Polskiej 
Normy dotyczącej dźwigów dla straży pożarnej. Dźwig  dla ekip ratowniczych powinien zapewniać dostęp do  każdej strefy 
pożarowej na kondygnacji bezpośrednio lub drogami k omunikacji ogólnej. 
2. Dojście do dźwigu dla ekip ratowniczych powinno prowadzić przez przedsionek przeciwpożarowy spełnia jący 
wymagania określone w § 232. 
3. Ściany i stropy szybu dźwigu dla ekip ratowniczy ch powinny mieć klasę odporności ogniowej wymaganą jak dla 
stropów budynku, zgodnie z § 216. 
4. Szyb dźwigu dla ekip ratowniczych powinien być w yposażony w urządzenia zapobiegające zadymieniu. 
§ 254.  (uchylony). 
§ 255.  (uchylony). 
§ 256. 1. Długość drogi ewakuacyjnej od wyjścia z pomieszc zenia na tę drogę do wyjścia do innej strefy pożaro wej 
lub na zewnątrz budynku, zwanej dalej „dojściem ewa kuacyjnym”, mierzy się wzdłuż osi drogi ewakuacyjne j. W przypad- 
ku zakończenia dojścia ewakuacyjnego przedsionkiem przeciwpożarowym, długość tę mierzy się do pierwszy ch drzwi tego 
przedsionka. 
2. Za równorzędne wyjściu do innej strefy pożarowej , o którym mowa w ust. 1, uważa się wyjście do obud owanej 
klatki schodowej, zamykanej drzwiami o klasie odpor ności ogniowej co najmniej E I 30, wyposażonej w ur ządzenia zapo- 
biegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu, a w przypadku, o którym mowa w § 246 ust. 5 – zamyk anej drzwiami 
dymoszczelnymi. 
3. 79) Dopuszczalne długości dojść ewakuacyjnych w strefa ch pożarowych określa poniższa tabela: 
Rodzaj strefy pożarowej Długość dojścia w m 
przy jednym dojściu  przy co najmniej 
2 dojściach 1)  
1 2 3 
Z pomieszczeniem zagrożonym wybuchem 10 40 
PM o gęstości obciążenia ogniowego Q > 500 MJ/m 2 bez pomieszczenia 
zagrożonego wybuchem 30 2)  60 
PM o gęstości obciążenia ogniowego Q ≤ 500 MJ/m 2 bez pomieszczenia 
zagrożonego wybuchem 60 2)  100 
ZL I, II i V 10 40 
ZL III 30 2)  60 
ZL IV 60 2)  100 
1)  Dla dojścia najkrótszego, przy czym dopuszcza się dla drugiego dojścia długość większą o 100% od najk rótszego. Dojścia te nie 
mogą się pokrywać ani krzyżować, przy czym dopuszcz a się ich wspólny początkowy przebieg na długości n ie większej niż 2 m. 
2)  W tym nie więcej niż 20 m na poziomej drodze ewaku acyjnej. 
4. Długości dojść ewakuacyjnych, o których mowa w u st. 3, mogą być powiększone pod warunkiem ochrony: 
1) strefy pożarowej stałymi samoczynnymi urządzenia mi gaśniczymi wodnymi – o 50%; 
2) drogi ewakuacyjnej samoczynnymi urządzeniami odd ymiającymi uruchamianymi za pomocą systemu wykrywan ia 
dymu – o 50%. 
Przy jednoczesnym stosowaniu tych urządzeń długość dojścia może być powiększona o 100%. 
                                                           
78) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 55 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
79) Ze zmianą wprowadzoną przez § 1 pkt 56 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 73 – Poz. 1065 
 
5. Wyjście z klatki schodowej, o której mowa w ust.  2, powinno prowadzić na zewnątrz budynku, bezpośre dnio lub 
poziomymi drogami komunikacji ogólnej, których obud owa odpowiada wymaganiom § 249 ust. 1, a otwory w o budowie 
mają zamknięcia o klasie odporności ogniowej co naj mniej E I 30. 
6. Dopuszcza się przeprowadzenie drogi ewakuacyjnej  do wyjścia na zewnątrz budynku z klatki schodowej oraz 
z poziomych dróg komunikacji ogólnej przez hol, mog ący spełniać także funkcje uzupełniające do funkcji  wynikających 
z przeznaczenia budynku, takie jak: recepcyjna, och rony budynku, drobnej sprzedaży, pod warunkiem że: 
1) przez jeden hol możliwe jest przeprowadzenie dro gi ewakuacyjnej tylko z jednej klatki schodowej, pr zy czym ograni- 
czenie to nie odnosi się do klatek schodowych z odr ębnym, nieprowadzącym przez ten hol, wyjściem ewaku acyjnym; 
2) hol nie znajduje się w strefie pożarowej PM o gę stości obciążenia ogniowego powyżej 500 MJ/m 2 ani też zawierają- 
cej pomieszczenie zagrożone wybuchem; 
3) hol jest oddzielony od poziomych dróg komunikacj i ogólnej, tak jak jest to wymagane dla klatki scho dowej, o której 
mowa w pkt 1; 
4) wolna szerokość drogi ewakuacyjnej jest co najmn iej o 50% większa od szerokości poziomej drogi ewak uacyjnej 
w budynku, prowadzącej do tego wyjścia, określonej zgodnie z § 242 ust. 1, dla kondygnacji budynku o n ajwiększej 
liczbie przewidywanych osób, znajdujących się tam j ednocześnie; 
5) wysokość holu w miejscu, w którym przebiega drog a ewakuacyjna, jest nie mniejsza niż 3,3 m; 
6) szerokość drzwi wyjściowych na zewnątrz budynku jest większa o 50% od minimalnej szerokości drzwi w yjściowych 
określonej zgodnie z § 239 ust. 4. 
7. Dopuszczalną długość drogi od wyjścia z klatki s chodowej, o której mowa w ust. 2, do wyjścia na zew nątrz budyn- 
ku określa się zgodnie z ust. 3. 
§ 257.  1. W budynku PM, w którym jest wymagana druga drog a ewakuacyjna dla ludzi z wyższej kondygnacji, do- 
puszcza się stosowanie na tej drodze drabiny ewakua cyjnej, prowadzącej na dach nad niższą kondygnacją lub na poziom 
terenu, jeżeli liczba osób przebywających jednocześ nie na wyższej kondygnacji nie przekracza 50, a w b udynku 
z pomieszczeniem zagrożonym wybuchem – 15. Nie doty czy to zakładów pracy chronionej. 
2. Drabiny ewakuacyjne należy umieszczać w miejscac h łatwo dostępnych. Sytuowanie drabin naprzeciw świ etlików 
i okien jest zabronione. 
3. Dopuszcza się wykonywanie drabin ewakuacyjnych b ez obręczy ochronnych, gdy różnica wysokości nie pr zekra- 
cza 3 m, z uwzględnieniem wymagań § 101. 
Rozdział 5 
Wymagania przeciwpożarowe dla elementów wykończenia  wnętrz i wyposażenia stałego 
§ 258.  1. W strefach pożarowych ZL I, ZL II, ZL III i ZL V stosowanie do wykończenia wnętrz materiałów i wyr obów 
łatwo zapalnych, których produkty rozkładu termiczn ego są bardzo toksyczne lub intensywnie dymiące, je st zabronione. 
1a. W przypadku stosowania materiałów wykończeniowy ch luźno zwisających, w szczególności w kurtynach, zasło- 
nach, draperiach, kotarach oraz żaluzjach, za łatwo  zapalne uważa się materiały, których właściwości o kreślone 
w badaniach zgodnych z Polskimi Normami odnoszącymi  się do zapalności i rozprzestrzeniania płomienia p rzez wyroby 
włókiennicze nie spełniają co najmniej jednego z kr yteriów: 
1) t i ≥ 4 s; 
2) t s ≤ 30 s; 
3) nie następuje przepalenie trzeciej nitki; 
4) nie występują płonące krople. 
2. Na drogach komunikacji ogólnej, służących celom ewakuacji, stosowanie materiałów i wyrobów budowlan ych ła- 
two zapalnych jest zabronione. 
§ 259.  1. Podłogi podniesione o więcej niż 0,2 m ponad po ziom stropu lub innego podłoża powinny mieć: 
1) niepalną konstrukcję nośną oraz co najmniej niez apalne płyty podłogi od strony przestrzeni podpodło gowej, mające 
klasę odporności ogniowej co najmniej R E I 30, a w  budynku wysokościowym (WW) lub ze strefą pożarową 
o gęstości obciążenia ogniowego ponad 4000 MJ/m 2 oraz  w strefach pożarowych ZL II – co najmniej R E I 60 ; 
2) przestrzeń podpodłogową podzieloną na sektory o powierzchni nie większej niż 1000 m2 przegrodami o klasie odpor- 
ności ogniowej co najmniej E I 30, a w budynku wyso kościowym (WW) lub ze strefą pożarową o gęstości ob ciążenia 
ogniowego ponad 4000 MJ/m 2 – co najmniej E I 60. 
      
Dziennik Ustaw – 74 – Poz. 1065 
 
2. Przewody i kable elektryczne oraz inne instalacj e wykonane z materiałów palnych, prowadzone w przes trzeni pod- 
podłogowej podłogi podniesionej i w przestrzeni pon ad sufitami podwieszonymi, wykorzystywanej do wenty lacji lub 
ogrzewania pomieszczenia, powinny mieć osłonę lub o budowę o klasie odporności ogniowej co najmniej E I  30, a w bu- 
dynku wysokościowym (WW) lub w budynkach ze strefą pożarową o gęstości obciążenia ogniowego ponad 4000  MJ/m 2 – 
co najmniej E I 60. 
3. Na drogach ewakuacyjnych wykonywanie w podłodze podniesionej otworów do wentylacji lub ogrzewania j est za- 
bronione. 
§ 260.  1. W pomieszczeniach, przeznaczonych do jednoczesn ego przebywania ponad 50 osób oraz w pomieszcze- 
niach produkcyjnych, stosowanie łatwo zapalnych prz egród, stałych elementów wyposażenia i wystroju wnę trz oraz wy- 
kładzin podłogowych jest zabronione. 
2. W pomieszczeniach stref pożarowych ZL II, pomies zczeniach magazynowych oraz w pomieszczeniach z pod łogami 
podniesionymi, stosowanie wykładzin podłogowych łat wo zapalnych jest zabronione. 
§ 261.  Pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przeby wania ponad 200 osób dorosłych lub 100 dzieci, 
w których miejsca do siedzenia są ustawione w rzęda ch, powinny mieć: 
1) fotele i inne siedzenia trudno zapalne oraz niew ydzielające produktów rozkładu i spalania, określon ych jako bardzo 
toksyczne, zgodnie z Polską Normą dotyczącą badań w ydzielania produktów toksycznych; określenie trudno  zapalny 
przypisuje się fotelom i innym siedzeniom, które ni e ulegają postępującemu tleniu i spalaniu płomienio wemu 
w warunkach określonych Polską Normą dotyczącą bada nia zapalności mebli tapicerowanych; 
2) szerokość przejść pomiędzy rzędami siedzeń nie m niejszą niż 0,45 m, przy czym odległość tę należy u stalać, biorąc 
pod uwagę odstęp między stałymi elementami siedzeń;  
3) liczbę siedzeń w rzędzie nie większą niż 16 pomi ędzy przejściami oraz 8 w rzędzie przyściennym, prz y czym dopusz- 
cza się zwiększenie liczby miejsc w rzędach odpowie dnio do 40 i 20 pod warunkiem zwiększenia odstępu m iędzy 
rzędami siedzeń o 1 cm na każde dodatkowe siedzenie  odpowiednio powyżej 16 lub 8; 
4) szerokość przejść komunikacyjnych nie mniejszą n iż 1,2 m przy liczbie osób do 150, a przy większej ich liczbie sze- 
rokość tę należy zwiększyć proporcjonalnie o 0,6 m na 100 osób; 
5) rzędy siedzeń lub ławek trwale umocowane do podł ogi albo siedzenia sztywno łączone ze sobą w rzędy oraz między 
rzędami. 
§ 262.  1. Okładziny sufitów oraz sufity podwieszone należ y wykonywać z materiałów niepalnych lub niezapalnyc h, 
niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia. W ymaganie to nie dotyczy mieszkań. 
2. Przestrzeń między sufitem podwieszonym i stropem  powinna być podzielona na sektory o powierzchni ni e większej 
niż 1000 m2, a w korytarzach – przegrodami co 50 m, wykonanymi  z materiałów niepalnych. 
§ 263.  1. W łazienkach i saunach z piecykami gazowymi ora z termami gazowymi i elektrycznymi dopuszcza się st o- 
sowanie okładzin ściennych z materiałów palnych, z tym że odległość tych urządzeń od okładzin powinna wynosić co 
najmniej 0,3 m. 
2. Stosowanie okładzin ściennych z materiałów łatwo  zapalnych w łazienkach i saunach z piecem na paliw o stałe jest 
zabronione. 
§ 264.  Palne elementy wystroju wnętrz budynku, przez któr e lub obok których są prowadzone przewody ogrzewcze , 
wentylacyjne, dymowe lub spalinowe, powinny być zab ezpieczone przed możliwością zapalenia lub zwęgleni a. 
Rozdział 6 
Wymagania przeciwpożarowe dla palenisk i instalacji  
§ 265.  1. Palenisko powinno być umieszczone na podłożu ni epalnym o grubości co najmniej 0,15 m, a przy pieca ch 
metalowych bez nóżek – 0,3 m. Podłoga łatwo zapalna  przed drzwiczkami palenisk powinna być zabezpieczo na pasem 
materiału niepalnego o szerokości co najmniej 0,3 m , sięgającym poza krawędzie drzwiczek co najmniej p o 0,3 m. 
2. Palenisko otwarte może być stosowane tylko w pom ieszczeniu, w którym nie występuje zagrożenie wybuc hem, 
w odległości co najmniej 0,6 m od łatwo zapalnych c zęści budynku. W pomieszczeniach ze stropem drewnia nym palenisko 
otwarte powinno mieć okap wykonany z materiałów nie palnych, wystający co najmniej 0,3 m poza krawędź p aleniska. 
3. Piec metalowy lub w ramach metalowych, rury przy łączeniowe oraz otwory do czyszczenia powinny być o ddalone 
od łatwo zapalnych, nieosłoniętych części konstrukc yjnych budynku co najmniej 0,6 m, a od osłoniętych okładziną z tynku 
o grubości 25 mm lub inną równorzędną okładziną – c o najmniej 0,3 m. 
      
Dziennik Ustaw – 75 – Poz. 1065 
 
4. Piec z kamienia, cegły, kafli i podobnych materi ałów niepalnych oraz przewody spalinowe i dymowe po winny być 
oddalone od łatwo zapalnych, nieosłoniętych części konstrukcyjnych budynku co najmniej 0,3 m, a od osł oniętych okła- 
dziną z tynku o grubości 25 mm na siatce albo równo rzędną okładziną – co najmniej 0,15 m. 
§ 266.  1. Przewody spalinowe i dymowe powinny być wykonan e z wyrobów niepalnych. 
2. Przewody lub obudowa przewodów spalinowych i dym owych powinny spełniać wymagania określone w Polski ej 
Normie dotyczącej badań ogniowych małych kominów. 
3. Dopuszcza się wykonanie obudowy, o której mowa w  ust. 2, z cegły pełnej grubości 12 cm, murowanej n a zapra- 
wie cementowo-wapiennej, z zewnętrznym tynkiem lub spoinowaniem. 
4. Między wylotem przewodu spalinowego i dymowego a  najbliższym skrajem korony drzew dorosłych należy za- 
pewnić zachowanie odległości co najmniej 6 m, z zas trzeżeniem § 271 ust. 8. 
§ 267.  1. Przewody wentylacyjne powinny być wykonane z ma teriałów niepalnych, a palne izolacje cieplne i aku - 
styczne oraz inne palne okładziny przewodów wentyla cyjnych mogą być stosowane tylko na zewnętrznej ich  powierzchni 
w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia. 
2. Dopuszcza się w budynkach PM, z wyjątkiem garaży , wykonanie przewodów wentylacyjnych nierozprzestrz eniają- 
cych ognia, pod warunkiem że nie są one prowadzone przez drogi ewakuacyjne oraz nie przepływa nimi pow ietrze 
o temperaturze powyżej 85°C lub zanieczyszczenia mo gące się odkładać. 
3. Odległość nieizolowanych przewodów wentylacyjnyc h od wykładzin i powierzchni palnych powinna wynosi ć co 
najmniej 0,5 m. 
4. Drzwiczki rewizyjne stosowane w kanałach i przew odach wentylacyjnych powinny być wykonane z materia łów 
niepalnych. 
5. 80) W kuchni lub w aneksie kuchennym w mieszkaniu dopu szcza się stosowanie przewodów wentylacji wywiewnej  
z materiałów co najmniej trudno zapalnych. 
6. Elastyczne elementy łączące, służące do połączen ia sztywnych przewodów wentylacyjnych z elementami instalacji 
lub urządzeniami, z wyjątkiem wentylatorów, powinny  być wykonane z materiałów co najmniej trudno zapal nych, posiadać 
długość nie większą niż 4 m, przy czym nie powinny być prowadzone przez elementy oddzielenia przeciwpo żarowego. 
7. Elastyczne elementy łączące wentylatory z przewo dami wentylacyjnymi powinny być wykonane z materiał ów co 
najmniej trudno zapalnych, przy czym ich długość ni e powinna przekraczać 0,25 m. 
8. Izolacje cieplne i akustyczne zastosowane w inst alacjach: wodociągowej, kanalizacyjnej i ogrzewczej  powinny być 
wykonane w sposób zapewniający nierozprzestrzeniani e ognia. 
§ 268.  1. Instalacje wentylacji mechanicznej i klimatyzac ji w budynkach, z wyjątkiem budynków jednorodzinnyc h 
i rekreacji indywidualnej, powinny spełniać następu jące wymagania: 
1) przewody wentylacyjne powinny być wykonane i pro wadzone w taki sposób, aby w przypadku pożaru nie o ddziaływały 
siłą większą niż 1 kN na elementy budowlane, a takż e aby przechodziły przez przegrody w sposób umożliw iający 
kompensacje wydłużeń przewodu; 
2) zamocowania przewodów do elementów budowlanych p owinny być wykonane z materiałów niepalnych, zapewn iają- 
cych przejęcie siły powstającej w przypadku pożaru w czasie nie krótszym niż wymagany dla klasy odporn ości og- 
niowej przewodu lub klapy odcinającej; 
3) w przewodach wentylacyjnych nie należy prowadzić  innych instalacji; 
4) filtry i tłumiki powinny być zabezpieczone przed  przeniesieniem się do ich wnętrza palących się czą stek; 
5) maszynownie wentylacyjne i klimatyzacyjne w budy nkach mieszkalnych średniowysokich (SW) i wyższych oraz 
w innych budynkach o wysokości powyżej dwóch kondyg nacji nadziemnych powinny być wydzielone ścianami o  klasie 
odporności ogniowej co najmniej E I 60 i zamykane d rzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 30; nie do- 
tyczy to obudowy urządzeń instalowanych ponad dache m budynku. 
2. Dopuszcza się instalowanie w przewodzie wentylac yjnym nagrzewnic elektrycznych oraz nagrzewnic na p aliwo 
ciekłe lub gazowe, których temperatura powierzchni grzewczych przekracza 160°C, pod warunkiem zastosow ania ogra- 
nicznika temperatury, automatycznie wyłączającego o grzewanie po osiągnięciu temperatury powietrza 110° C oraz zabez- 
pieczenia uniemożliwiającego pracę nagrzewnicy bez przepływu powietrza. 
                                                           
80) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 57 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 76 – Poz. 1065 
 
3. Dopuszcza się zainstalowanie w przewodzie wentyl acyjnym wentylatorów i urządzeń do uzdatniania powi etrza pod 
warunkiem wykonania ich obudowy o klasie odporności  ogniowej E I 60. 
4. Przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne w miejscu  przejścia przez elementy oddzielenia przeciwpożaro wego po- 
winny być wyposażone w przeciwpożarowe klapy odcina jące o klasie odporności ogniowej równej klasie odp orności og- 
niowej elementu oddzielenia przeciwpożarowego z uwa gi na szczelność ogniową, izolacyjność ogniową i dy moszczelność 
(E I S), z zastrzeżeniem ust. 5. 
5. Przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne samodziel ne lub obudowane prowadzone przez strefę pożarową, której 
nie obsługują, powinny mieć klasę odporności ogniow ej wymaganą dla elementów oddzielenia przeciwpożaro wego tych 
stref pożarowych z uwagi na szczelność ogniową, izo lacyjność ogniową i dymoszczelność (E I S) lub powi nny być wypo- 
sażone w przeciwpożarowe klapy odcinające zgodnie z  ust. 4. 
6. W strefach pożarowych, w których jest wymagana i nstalacja sygnalizacyjno- -alarmowa, przeciwpożarow e klapy 
odcinające powinny być uruchamiane przez tę instala cję, niezależnie od zastosowanego wyzwalacza termic znego. 
§ 269.  1. W pomieszczeniach zagrożonych wybuchem należy s tosować urządzenia wstrzymujące automatycznie pracę  
wentylatorów w razie powstania pożaru i sygnalizują ce ich wyłączenie, jeżeli działanie wentylatorów mo głoby przyczynić 
się do jego rozprzestrzeniania. 
2. W pomieszczeniach zagrożonych wybuchem należy st osować oddzielną dla każdego pomieszczenia instalac ję wy- 
ciągową. 
3. Usytuowanie wentylacyjnych otworów wyciągowych p owinno uwzględniać gęstość względną par cieczy i ga zów 
występujących w pomieszczeniu w stosunku do powietr za oraz przewidywany kierunek ruchu zanieczyszczone go powietrza. 
4. W pomieszczeniach, w których mogą występować pal ne pyły, tworzące z powietrzem mieszaniny wybuchowe , 
otwory wentylacji nawiewnej powinny być usytuowane oraz wykonane tak, aby nie powodowały unoszenia pył ów osiadłych. 
5. Filtry, komory pyłowe i cyklony do palnych pyłów  powinny być zlokalizowane w pomieszczeniach wydzie lonych 
elementami oddzielenia przeciwpożarowego lub też na  zewnątrz budynku, w miejscu bezpiecznym dla tych u rządzeń oraz 
dla otoczenia. 
6. Wymagania, o których mowa w ust. 5, nie dotyczą przypadków uzasadnionych względami technologicznymi , 
w których filtry, komory pyłowe i cyklony stanowią bezpośrednie wyposażenie urządzeń i agregatów produ kcyjnych. 
7. Przewody wentylacyjne przed miejscem wprowadzeni a do komór pyłowych i cyklonów powinny być wyposażo ne 
w urządzenia zapobiegające przeniesieniu się ognia.  
8. Komory pyłowe i cyklony dla pyłów tworzących z p owietrzem mieszaniny wybuchowe powinny być wyposażo ne 
w klapy lub przepony przeciwwybuchowe, zabezpieczaj ące konstrukcję cyklonu i komory, a także konstrukc ję budynku 
przed skutkami wybuchu. 
§ 270.  1. Instalacja wentylacji oddymiającej powinna: 
1) usuwać dym z intensywnością zapewniającą, że w c zasie potrzebnym do ewakuacji ludzi na chronionych przejściach 
i drogach ewakuacyjnych nie wystąpi zadymienie lub temperatura uniemożliwiające bezpieczną ewakuację; 
2) mieć stały dopływ powietrza zewnętrznego uzupełn iającego braki tego powietrza w wyniku jego wypływu  wraz 
z dymem. 
2. Przewody wentylacji oddymiającej, obsługujące: 
1) wyłącznie jedną strefę pożarową, powinny mieć kl asę odporności ogniowej z uwagi na szczelność ognio wą 
i dymoszczelność – E 600 S, co najmniej taką jak klasa odporności ogniowej s tropu określona w § 216, przy czym do- 
puszcza się stosowanie klasy E 300 S, jeżeli wynikająca z obliczeń temperatura dymu po wstającego w czasie pożaru nie 
przekracza 300°C; 
2) więcej niż jedną strefę pożarową, powinny mieć k lasę odporności ogniowej E I S, co najmniej taką ja k klasa odpor- 
ności ogniowej stropu określona w § 216. 
3. Klapy odcinające do przewodów wentylacji oddymia jącej, obsługujące: 
1) wyłącznie jedną strefę pożarową, powinny być uru chamiane automatycznie i mieć klasę odporności ogni owej z uwagi 
na szczelność ogniową i dymoszczelność – E 600 S AA, co najmniej taką jak klasa odporności ogniowe j stropu okreś-
lona w § 216, przy czym dopuszcza się stosowanie kl asy E 300 S AA, jeżeli wynikająca z obliczeń temperatura dymu  
powstającego w czasie pożaru nie przekracza 300°C; 
2) więcej niż jedną strefę pożarową, powinny być ur uchamiane automatycznie i mieć klasę odporności ogn iowej E I S AA, 
co najmniej taką jak klasa odporności ogniowej stro pu określona w § 216. 
      
Dziennik Ustaw – 77 – Poz. 1065 
 
4. Wentylatory oddymiające powinny mieć klasę: 
1) F 600 60, jeżeli przewidywana temperatura dymu przekracza  400°C; 
2) F 400 120 w pozostałych przypadkach, przy czym dopuszcza się inne klasy, jeżeli z analizy obliczeniowej temp eratury 
dymu oraz zapewnienia bezpieczeństwa ekip ratownicz ych wynika taka możliwość. 
5. Klapy dymowe w grawitacyjnej wentylacji oddymiaj ącej powinny mieć klasę: 
1) B 300 30 – dla klap otwieranych automatycznie; 
2) B 600 30 – dla klap otwieranych wyłącznie w sposób ręczny . 
Rozdział 7 
Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo poża rowe 
§ 271.  1. Odległość między zewnętrznymi ścianami budynków  niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowe- 
go, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klas ę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1  w 5 kolumnie 
tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, by ć mniejsza niż odległość w metrach określona w poni ższej tabeli: 
Rodzaj budynku oraz dla budynku PM 
maksymalna gęstość obciążenia 
ogniowego strefy pożarowej PM Q 
w MJ/m 2 Rodzaj budynku oraz dla budynku PM maksymalna gęsto ść obciążenia 
ogniowego strefy pożarowej PM Q w MJ/m 2 
ZL IN PM 
Q ≤ 1000 1000 < Q ≤ 4000 Q > 4000 
1 2 3 4 5 6 
ZL 8 8 8 15 20 
IN 8 8 8 15 20 
PM Q ≤ 1000 8 8 8 15 20 
PM 1000 < Q ≤ 4000 15 15 15 15 20 
PM Q > 4000 20 20 20 20 20 
2. Jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od  strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu je dnego 
z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50% , a jeżeli doty- 
czy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków – o 100%. 
3. Jeżeli co najmniej w jednym z budynków znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem, wówczas odleg łość 
między ich zewnętrznymi ścianami nie powinna być mn iejsza niż 20 m. 
4. Jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na powierzch ni nie większej niż 65%, lecz nie mniejszej niż 30% , klasę od- 
porności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5  kolumnie tabeli, wówczas odległość między tą ścian ą lub jej częścią 
a ścianą zewnętrzną drugiego budynku należy zwiększ yć w stosunku do określonej w ust. 1 i 2 o 50%. 
5. Jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na powierzch ni mniejszej niż 30% klasę odporności ogniowej (E),  określoną 
w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, wówczas odległo ść między tą ścianą lub jej częścią a ścianą zewnęt rzną drugiego bu- 
dynku należy zwiększyć w stosunku do określonej w u st. 1 i 2 o 100%. 
6. Odległość między ścianami zewnętrznymi budynków lub częściami tych ścian może być zmniejszona o 50% , 
w stosunku do określonej w ust. 1–5, jeżeli we wszy stkich strefach pożarowych budynków, przylegających  odpowiednio 
do tych ścian lub ich części, są stosowane stałe ur ządzenia gaśnicze wodne. 
7. Odległość od ściany zewnętrznej budynku lub jej części do ściany zewnętrznej drugiego budynku może być 
zmniejszona o 25%, w stosunku do określonej w ust. 1–5, jeżeli we wszystkich strefach pożarowych budyn ku, przylegają- 
cych odpowiednio do tej ściany lub jej części, są s tosowane stałe urządzenia gaśnicze wodne. 
8. 81) Najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od grani cy (konturu) lasu, rozumianego jako grunt leśny (Ls ) okreś-
lony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w  miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny, 
przyjmuje się jako odległość ścian tych budynków od  ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrze niającym ogień. 
                                                           
81) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 58 lit. a rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 78 – Poz. 1065 
 
8a. 82) Najmniejsza odległość budynków wymienionych w § 21 3, wykonanych z elementów nierozprzestrzeniających 
ognia, niezawierających pomieszczeń zagrożonych wyb uchem oraz posiadających klasę odporności pożarowej  wyższą niż 
wymagana zgodnie z § 212, od granicy (konturu) lasu  zlokalizowanej na: 
1) sąsiedniej działce – wynosi 4 m, 
2) działce, na której sytuuje się budynek – nie okr eśla się 
– jeżeli teren, na którym znajduje się granica (kon tur) lasu, przeznaczony jest w miejscowym planie za gospodarowania 
przestrzennego pod zabudowę niezwiązaną z produkcją  leśną, a w przypadku braku planu miejscowego – gru nty leśne są 
objęte zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nieleś ne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów za gospodarowa- 
nia przestrzennego, które utraciły moc na podstawie  art. 1 lit. a ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o z mianie ustawy 
o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1804)  oraz art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu 
i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 oraz z 2019 r. poz. 60, 235, 730 i 1009).  
9. Odległości, o których mowa w ust. 1, dla budynkó w wymienionych w § 213, bez pomieszczeń zagrożonych  wybu- 
chem, można zmniejszyć o 25%, jeżeli są zwrócone do  siebie ścianami i dachami z przekryciami nierozprz estrzeniającymi 
ognia, niemającymi otworów. 
10. W pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1 –7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędąc e ścianami 
oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne in nego budynku powinny spełniać wymagania określone w  § 232 ust. 4 
i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu bud ynków. 
11. Wymaganie, o którym mowa w ust. 10, dotyczy pas a terenu o szerokości zmniejszonej o 50% w odniesie niu do 
tych ścian zewnętrznych obu budynków, które tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120°. 
12. Wymaganie, o którym mowa w ust. 10, nie dotyczy  budynków, które: 
1) są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przec iwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagani a określone 
w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218, lub 
2) mają ściany zewnętrzne tworzące między sobą kąt nie mniejszy niż 120°. 
13. Otwarte składowisko, ze względu na usytuowanie,  należy traktować jak budynek PM. 
§ 272.  1. Odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynk u od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budo w- 
lanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości  określonej w § 271 ust. 1–7, przyjmując, że na dzi ałce niezabudo- 
wanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu okr eślonym w miejscowym planie zagospodarowania przest rzennego, 
przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będ zie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy poż arowej Q 
większą od 1000 MJ/m 2, lecz nie większą niż 4000 MJ/m 2, a w przypadku braku takiego planu – budynek ZL ze  ścianą 
zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1. 
2. Budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indy widualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospo darcze, ze 
ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeni ającymi ognia, powinny być sytuowane w odległości n ie mniejszej od 
granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jes t to określone w § 12. 
3. Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy dzi ałki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ści anę oddzie- 
lenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowe j określonej w § 232 ust. 4 i 5. 
§ 273.  1. Odległości między ścianami zewnętrznymi budynkó w położonych na jednej działce budowlanej nie ustal a 
się, z zastrzeżeniem § 249 ust. 6, jeżeli łączna po wierzchnia wewnętrzna tych budynków nie przekracza najmniejszej do- 
puszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodz ajów budynków. 
2. Odległość zbiornika naziemnego oleju opałowego z asilającego kotłownię od budynku ZL powinna wynosić  co 
najmniej 10 m. 
3. Dopuszcza się zmniejszenie odległości, o których  mowa w ust. 2, do 3 m, pod warunkiem wykonania ści any ze- 
wnętrznej budynku od strony zbiornika jako ściany o ddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności og niowej co naj- 
mniej R E I 120 lub wykonania takiej ściany pomiędz y budynkiem a zbiornikiem. 
4. Zbiorniki, o których mowa w ust. 3, powinny być wykonane jako stalowe dwupłaszczowe lub być lokaliz owane na 
terenie ukształtowanym w formie niecki, o pojemnośc i większej od pojemności zbiornika, z izolacją unie możliwiającą 
przedostawanie się oleju do gruntu. 
                                                           
82) Dodany przez § 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia, o k tórym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 79 – Poz. 1065 
 
5. Odległość budynku ZL od zbiornika podziemnego ol eju opałowego, przykrytego warstwą ziemi o grubości  nie 
mniejszej niż 0,5 m, powinna wynosić co najmniej 3 m, a od urządzenia spustowego, oddechowego i pomiar owego tego 
zbiornika – co najmniej 10 m. 
6. Odległości budynków PM i IN wykonanych z materia łów niepalnych od zbiorników i ich urządzeń, o któr ych mo- 
wa w ust. 5, powinny wynosić co najmniej 3 m. 
Rozdział 8 
Wymagania przeciwpożarowe dla garaży 
§ 274.  1. Wymagania przeciwpożarowe, określone w niniejsz ym rozdziale, dotyczą garaży zamkniętych i otwartyc h, 
o których mowa w § 102–108. 
2. W przypadku gdy przepis rozporządzenia nie okreś la rodzaju garażu, należy rozumieć, że dotyczy on g araży za- 
mkniętych i otwartych. 
3. 83) Jednokondygnacyjny, nadziemny garaż otwarty, mając y formę zadaszenia stanowisk postojowych z odkrytym i 
drogami manewrowymi, powinien mieć elementy konstru kcji i przekrycia dachu niekapiące pod wpływem wyso kiej tempe- 
ratury. 
§ 275.  1. Klasę odporności pożarowej garażu należy przyjm ować, jak dla budynku PM o gęstości obciążenia ogni o- 
wego do 500 MJ/m 2, pod warunkiem wykonania jego elementów jako niero zprzestrzeniających ognia, niekapiących i nie- 
odpadających pod wpływem ognia, jeżeli przepisy roz porządzenia nie stanowią inaczej. 
2. 84) Dopuszcza się, z zastrzeżeniem § 277 ust. 5, wykon anie nad najwyższą kondygnacją garażu otwartego, bę dącego 
budynkiem niskim (N), dodatkowego poziomu stanowisk  postojowych bez zadaszenia lub z zadaszeniem spełn iającym 
wymagania określone w § 274 ust. 3. 
3. Garaż otwarty, którego najwyższy poziom parkowan ia znajduje się nie wyżej niż 25 m nad poziomem ota czającego 
terenu, może być wykonany w klasie D odporności poż arowej, jeżeli nad kondygnacją przeznaczoną do park owania samo- 
chodów nie znajdują się inne pomieszczenia. 
§ 276.  1. Usytuowanie garażu zamkniętego i otwartego powi nno odpowiadać warunkom określonym w § 271 jak dla 
budynków PM o gęstości obciążenia ogniowego do 1000  MJ/m 2, z zastrzeżeniem § 19. 
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do garażu o licz bie stanowisk postojowych nie większej niż 3, w zab udowie jednoro- 
dzinnej i rekreacji indywidualnej. 
§ 277.  1. Powierzchnia strefy pożarowej w nadziemnym lub podziemnym garażu zamkniętym nie powinna przekra- 
czać 5000 m2. 
2. Powierzchnia, o której mowa w ust. 1, może być p owiększona o 100%, jeżeli jest spełniony jeden z po niższych wa- 
runków: 
1) zastosowano ochronę strefy pożarowej stałymi sam oczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi; 
2) wykonano, oddzielające od siebie nie więcej niż po 2 stanowiska postojowe, ściany o klasie odpornoś ci ogniowej, 
w części pełnej co najmniej E I 30, od posadzki do poziomu zapewniającego pozostawienie prześwitu pod stropem 
o wysokości 0,1 do 0,5 m na całej ich długości. 
3. 85) W garażu zamkniętym obejmującym więcej niż dwie ko ndygnacje podziemne lub znajdującym się poniżej dru - 
giej kondygnacji podziemnej należy stosować stałe s amoczynne urządzenia gaśnicze wodne. Wymagania nie stosuje się do 
strefy pożarowej garażu, która posiada bezpośredni wjazd lub wyjazd z budynku. 
4. 85)  W strefie pożarowej garażu zamkniętego należy stos ować instalację wentylacji oddymiającej uruchamianą  za 
pomocą systemu wykrywania dymu, w przypadku gdy ta strefa nie posiada bezpośredniego wjazdu lub wyjazd u z budynku 
lub gdy jej powierzchnia przekracza 1500 m2. 
5. W przypadku zastosowania rozwiązania, o którym m owa w ust. 2 pkt 1, klasa odporności ogniowej przew odów 
wentylacji oddymiającej powinna odpowiadać wymagani om określonym w § 270 ust. 2 – jedynie z uwagi na k ryterium 
szczelności ogniowej (E). 
                                                           
83) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 59 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
84) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 60 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
85) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 61 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 80 – Poz. 1065 
 
§ 278. 86) 1. Ze strefy pożarowej garażu, która posiada więce j niż 25 stanowisk postojowych i nie jest wyposażon a 
w instalację wentylacji oddymiającej lub ma powierz chnię przekraczającą 1500 m2, należy zapewnić co najmniej dwa 
wyjścia ewakuacyjne, przy czym jednym z tych wyjść może być wjazd lub wyjazd. 
2. W przypadku strefy pożarowej garażu obejmującej więcej niż dwie kondygnacje wyjścia ewakuacyjne nal eży za- 
pewnić na poziomie każdej kondygnacji. Długość prze jścia od stanowiska postojowego do najbliższego wyj ścia ewakua- 
cyjnego nie może przekraczać: 
1) w garażu zamkniętym – 40 m; 
2) w garażu otwartym – 60 m. 
3. Długość przejścia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1,  może być powiększona zgodnie z zasadami określonym i w § 237 
ust. 6 i 7. W przypadku zastosowania instalacji wen tylacji oddymiającej strumieniowej nie stosuje się § 237 ust. 6 pkt 2. 
4. Wyjście ewakuacyjne powinno być dostępne także w  przypadku zamknięcia wjazdu lub wyjazdu z garażu l ub bra- 
my między strefami pożarowymi. 
5. Jeżeli poziom parkowania leży nie wyżej niż 3 m nad poziomem terenu urządzonego przy budynku, za wy jście 
ewakuacyjne mogą służyć nieobudowane schody zewnętr zne. 
6. W garażu podziemnym strefy pożarowe o powierzchn i powyżej 1500 m2 powinny, w razie pożaru, mieć możliwość 
oddzielenia ich od siebie i od kondygnacji nadziemn ej budynku za pomocą drzwi, bram lub innych zamknię ć o klasie od- 
porności ogniowej nie mniejszej niż E I 30. 
§ 279.  1. W garażu zamkniętym, znajdującym się w budynku ZL, odległość w pionie między wrotami garażu 
a oknami tego budynku powinna wynosić co najmniej 1 ,5 m. Odległość ta może wynosić 1,1 m, jeżeli wykon ano nad wjaz- 
dem do garażu daszek z materiałów niepalnych o wysi ęgu co najmniej 0,6 m od lica ściany, wysunięty obu stronnie 0,8 m 
poza boczne krawędzie wrót garażu, lub jeżeli wrota  garażu są cofnięte o 0,8 m od lica ściany. 
2. W budynku, o którym mowa w ust. 1, odległość wró t garażu wbudowanego lub przybudowanego od najbliżs zej 
krawędzi okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym samym budynku nie może być mniejsza niż  1,5 m 
w rzucie poziomym. 
§ 280.  1. Połączenie garażu z budynkiem wymaga zastosowan ia przedsionka przeciwpożarowego zamykanego 
drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E  I 30. 
2. Nie wymaga się zastosowania przedsionka, o który m mowa w ust. 1, przed dźwigiem oddzielonym od gara żu 
drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E  I 60. 
3. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy b udynków mieszkalnych jednorodzinnych i rekreacji in dywidu- 
alnej. 
§ 281.  Instalowanie w garażu studzienek rewizyjnych, urzą dzeń i przewodów gazowych, z zastrzeżeniem § 164 us t. 6, 
oraz umieszczanie otworów od palenisk lub otworów r ewizyjnych przeznaczonych do czyszczenia kanałów dy mowych, 
spalinowych i wentylacyjnych, jest zabronione. 
Rozdział 9 
Wymagania przeciwpożarowe dla budynków inwentarskic h 
§ 282.  Od wymagań dotyczących klasy odporności pożarowej budynków, określonych w § 212, zwalnia się budynki IN 
o kubaturze brutto do 1500 m3. 
§ 283.  Paszarnie, kotłownie i inne pomieszczenia wyposażo ne w paleniska lub trzony kuchenne, znajdujące się 
w budynkach IN, powinny mieć podłogi, ściany i stro py wykonane z materiałów niepalnych. 
§ 284.  Budynek IN powinien spełniać następujące wymagania  ewakuacyjne: 
1) odległość od najdalszego stanowiska dla zwierząt  do wyjścia ewakuacyjnego nie powinna przekraczać p rzy ściółko- 
wym utrzymaniu zwierząt – 50 m, a przy bezściółkowy m – 75 m; 
2) w bezściółkowym chowie bydła, trzody chlewnej i owiec, jeżeli liczba bydła i trzody chlewnej nie pr zekracza 15 sztuk, 
a owiec – 200 sztuk, należy stosować co najmniej je dno wyjście ewakuacyjne; 
                                                           
86) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 62 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4.  
      
Dziennik Ustaw – 81 – Poz. 1065 
 
3) w budynku przeznaczonym dla większej liczby zwie rząt aniżeli wymieniona w pkt 2 należy stosować co najmniej dwa 
wyjścia, a z pomieszczeń podzielonych na sekcje – c o najmniej jedno wyjście ewakuacyjne z każdej sekcj i; 
4) wrota i drzwi w budynku inwentarskim powinny otw ierać się na zewnątrz pomieszczenia. 
§ 285.  Dopuszcza się umieszczenie w jednym budynku części  mieszkalnej i gospodarczej pod następującymi warun kami: 
1) część mieszkalna oraz część gospodarcza mają odr ębne wejścia; 
2) między częścią mieszkalną a gospodarczą zostanie  wykonana ściana o klasie odporności ogniowej co na jmniej R E I 60. 
Rozdział 10 
Wymagania przeciwpożarowe dla budynków tymczasowych  
§ 286.  1. Budynek tymczasowy przeznaczony na stały pobyt ludzi powinien być wykonany co najmniej w klasie „E ” 
odporności pożarowej. Budynek taki nie powinien mie ć kondygnacji podziemnych i więcej niż 2 kondygnacj e nadziemne. 
2. Do wyznaczania minimalnej odległości budynku tym czasowego od innego budynku mają zastosowanie przep isy 
określające odległości między budynkami ZL, PM lub IN, o których mowa w § 271 i § 273 ust. 1. 
3. Tymczasowy budynek wykonany z materiałów palnych  lub z palną izolacją należy przegradzać w odstępac h nie- 
przekraczających 24 m ścianami oddzieleń przeciwpoż arowych o klasie odporności ogniowej co najmniej R E I 60; nie 
dotyczy to przypadków określonych w § 287 i 288. 
4. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego powinna być  wysunięta co najmniej o 0,6 m poza lico ścian zewn ętrznych 
i ponad palne pokrycie dachu. 
5. Dostęp do poddasza tymczasowego budynku wykonane go z materiałów palnych powinien być umożliwiony za  po- 
mocą wewnętrznego wyłazu z klapą, o której mowa w §  251 pkt 1, o wymiarach co najmniej 0,6 x 0,6 m, lu b przez drabinę 
i drzwi zewnętrzne o wymiarach co najmniej 0,6 x 1, 6 m, umieszczone w szczytowej ścianie budynku. 
6. Stosowanie instalacji elektrycznych lub gazowych  na strychu tymczasowego budynku wykonanego z mater iałów 
palnych jest zabronione. 
§ 287.  Budynek tymczasowy może być przeznaczony na cele w idowiskowe lub inne zgromadzenia ludzi, jeżeli: 
1) jest jednokondygnacyjny; 
2) widownia jest dostępna z poziomu terenu; 
3) dach lub stropodach mają przekrycie co najmniej trudno zapalne; 
4) ma wyjścia, przejścia i dojścia ewakuacyjne o li czbie i wymiarach określonych w przepisach rozporzą dzenia, ozna- 
kowane – zgodnie z Polskimi Normami – znakami bezpi eczeństwa; 
5) ma oświetlenie awaryjne; 
6) ma instalację elektryczną wykonaną zgodnie z Pol skimi Normami. 
§ 288.  Pomieszczenie z obudową pneumatyczną może być wyko rzystywane jako tymczasowy budynek PM o gęstości 
obciążenia ogniowego strefy pożarowej nie wyższej o d 1000 MJ/ m 2, pod warunkiem: 
1) zachowania odległości co najmniej 20 m od innych  obiektów budowlanych; 
2) użycia powłoki z materiału co najmniej trudno za palnego; 
3) zastosowania wyłącznie ogrzewania powietrznego; 
4) zapewnienia liczby i wymiarów wyjść, dojść i prz ejść ewakuacyjnych, określonych w przepisach rozpor ządzenia; 
5) oznakowania wyjść ewakuacyjnych – zgodnie z Pols kimi Normami – znakami bezpieczeństwa; 
6) wyposażenia w oświetlenie awaryjne; 
7) wyposażenia w instalację elektryczną wykonaną zg odnie z Polskimi Normami. 
§ 289.  Pomieszczenie, o którym mowa w § 288, przeznaczone  do celów widowiskowych, wystawowych, rekreacyj- 
nych lub sportowych, powinno być dodatkowo wyposażo ne w: 
1) konstrukcje umieszczone wewnątrz lub na zewnątrz  budynku do awaryjnego podwieszenia powłoki pneumat ycznej; 
2) awaryjne urządzenie do utrzymania ciśnienia w po włoce, zasilane z niezależnego źródła energii; 
3) awaryjną wentylację mechaniczną do wymiany powie trza, zasilaną z niezależnego źródła energii; 
      
Dziennik Ustaw – 82 – Poz. 1065 
 
4) wyjścia ewakuacyjne rozmieszczone możliwie równo miernie na obwodzie; 
5) krzesła połączone ze sobą w sposób trwały i unie ruchomione w rzędach co najmniej po 8 sztuk, ustawi one zgodnie 
z wymaganiami określonymi w § 261. 
§ 290.  Tymczasowy budynek typu namiotowego przeznaczony d o celów widowiskowych powinien spełniać wymaga- 
nia określone w § 288 i 289, z wyjątkiem wymagań do tyczących urządzeń do utrzymywania ciśnienia w powł oce. 
DZIAŁ VII 
Bezpieczeństwo użytkowania 
§ 291.  Budynek i urządzenia z nim związane powinny być pr ojektowane i wykonane w sposób niestwarzający nie- 
możliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakc ie użytkowania, w szczególności przez uwzględnienie  przepisów 
niniejszego działu. 
§ 292.  1. Wejścia do budynku o wysokości powyżej dwóch ko ndygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia prze-
znaczone na pobyt ludzi, należy ochraniać daszkiem lub podcieniem ochronnym o szerokości większej co n ajmniej o 1 m 
od szerokości drzwi oraz o wysięgu lub głębokości n ie mniejszej niż 1 m w budynkach niskich (N) i 1,5 m w budynkach 
wyższych. Wymaganie to nie dotyczy budynków na tere nie zakładów karnych, aresztów śledczych oraz zakła dów popraw- 
czych i schronisk dla nieletnich. 
2. Daszek, o którym mowa w ust. 1, powinien mieć ko nstrukcję umożliwiającą przeniesienie ewentualnych obciążeń, 
jakie w prawdopodobnym zakresie może spowodować upa dek okładzin elewacyjnych, skrzydeł okiennych lub s zyb. 
§ 293.  1. Tablice informacyjne, reklamy i podobne urządze nia oraz dekoracje powinny być tak usytuowane, wyko nane 
i zamocowane, aby nie stanowiły zagrożenia bezpiecz eństwa dla użytkowników budynku i osób trzecich. 
2. Daszki, balkony oraz stałe i ruchome osłony prze ciwsłoneczne mogą być umieszczane na wysokości co n ajmniej 2,4 m 
nad poziomem chodnika, z pozostawieniem nieosłonięt ego pasma ruchu od strony jezdni o szerokości co na jmniej 1 m. 
3. Wystawy sklepowe, gabloty reklamowe, a także obu dowy urządzeń technicznych nie mogą być wysunięte p oza 
płaszczyznę ściany zewnętrznej budynku o więcej niż  0,5 m – przy zachowaniu użytkowej szerokości chodn ika nie mniej- 
szej niż 2 m oraz zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu dla osób z dysfunkcją narządu wzroku. 
4. Skrzydła drzwiowe i okienne oraz kraty, okiennic e lub inne osłony, w pozycji otwartej lub zamknięte j, nie mogą 
zawężać szerokości użytkowej chodnika usytuowanego bezpośrednio przy ścianie zewnętrznej budynku, w kt órej się znajdują. 
5. Wymaganie określone w ust. 4 dotyczy także zewnę trznych schodów i pochylni. 
6. Urządzenia oświetleniowe, w tym reklamy, umieszc zone na zewnątrz budynku lub w jego otoczeniu nie m ogą powo- 
dować uciążliwości dla jego użytkowników ani też pr zechodniów i kierowców. Jeżeli światło skierowane j est na elewację 
budynku zawierającą okna, natężenie oświetlenia na tej elewacji nie może przekraczać 5 luksów w przypa dku światła białego 
i 3 luksów w przypadku światła kolorowego lub świat ła o zmieniającym się natężeniu, błyskowego, ewentu alnie pulsującego. 
§ 294.  1. Wpusty kanalizacyjne, pokrywy urządzeń sieci uz brojenia terenu i instalacji podziemnych oraz inne osłony 
otworów, usytuowane na trasie przejścia lub przejaz du, powinny znajdować się w płaszczyźnie chodnika l ub jezdni. 
2. Wpusty kanalizacyjne oraz ażurowe osłony otworów  w płaszczyźnie chodnika lub przejścia przez jezdni ę powinny 
mieć odstępy między prętami lub średnice otworów ni e większe niż 20 mm. 
3. Umieszczenie odbojów, skrobaczek, wycieraczek do  obuwia lub podobnych urządzeń wystających ponad po ziom 
płaszczyzny dojścia w szerokości drzwi wejściowych do budynku jest zabronione. 
§ 295.  Skrzydła drzwiowe, wykonane z przezroczystych tafl i, powinny być oznakowane w sposób widoczny i wyko-
nane z materiału zapewniającego bezpieczeństwo użyt kowników w przypadku stłuczenia. 
§ 296.  1. Schody zewnętrzne i wewnętrzne, służące do poko nania wysokości przekraczającej 0,5 m, powinny być za- 
opatrzone w balustrady lub inne zabezpieczenia od s trony przestrzeni otwartej. 
2. W budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zagrodowym  i rekreacji indywidualnej warunek określony w ust.  1 
uważa się za spełniony również wówczas, gdy schody i pochylnie o wysokości do 1 m, niemające balustrad , są obustronnie 
szersze w stosunku do drzwi lub innego przejścia, d o którego prowadzą, co najmniej po 0,5 m. 
3. Schody zewnętrzne i wewnętrzne, o których mowa w  ust. 1, w budynku użyteczności publicznej powinny mieć ba- 
lustrady lub poręcze przyścienne, umożliwiające lew o- i prawostronne ich użytkowanie. Przy szerokości biegu schodów 
większej niż 4 m należy zastosować dodatkową balust radę pośrednią. 
§ 297.  Konstrukcja schodów, pochylni, pomostów i galerii,  służących komunikacji ogólnej w budynku mieszkalny m, 
zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, nie może być podatna na wywoływane przez użytkownik ów drgania. 
      
Dziennik Ustaw – 83 – Poz. 1065 
 
§ 298.  1. Balustrady przy schodach, pochylniach, portfene trach, balkonach i loggiach nie powinny mieć ostro zakoń- 
czonych elementów, a ich konstrukcja powinna zapewn iać przeniesienie sił poziomych, określonych w Pols kiej Normie 
dotyczącej podstawowych obciążeń technologicznych i  montażowych. Wysokość i wypełnienie płaszczyzn pio nowych 
powinny zapewniać skuteczną ochronę przed wypadnięc iem osób. Szklane elementy balustrad powinny być wy konane ze 
szkła o podwyższonej wytrzymałości na uderzenia, tł ukącego się na drobne, nieostre odłamki. 
2. Wysokość i prześwity lub otwory w wypełnieniu ba lustrad powinny mieć wymiary określone w tabeli: 
Rodzaj budynków(przeznaczenie użytkowe) Minimalna wysokość 
balustrady, mierzona do 
wierzchu poręczy (m) Maksymalny prześwit lub wymiar 
otworu pomiędzy elementami 
wypełnienia balustrady (m) 
1 2 3 
Budynki jednorodzinne i wnętrza mieszkań 
wielopoziomowych 0,9 nie reguluje się 
Budynki wielorodzinne i zamieszkania 
zbiorowego, oświaty i wychowania oraz zakładów 
opieki zdrowotnej 29)  1,1 0,12 
Inne budynki 1,1 0,2 
3. W budynku, w którym przewiduje się zbiorowe prze bywanie dzieci bez stałego nadzoru, balustrady powi nny mieć 
rozwiązania uniemożliwiające wspinanie się na nie o raz zsuwanie się po poręczy. 
4. Przy balustradach lub ścianach przyległych do po chylni, przeznaczonych dla ruchu osób niepełnospraw nych, należy 
zastosować obustronne poręcze, umieszczone na wysok ości 0,75 i 0,9 m od płaszczyzny ruchu. 
5. Poręcze przy schodach zewnętrznych i pochylniach , przed ich początkiem i za końcem, należy przedłuż yć o 0,3 m 
oraz zakończyć w sposób zapewniający bezpieczne uży tkowanie. 
6. Poręcze przy schodach i pochylniach powinny być oddalone od ścian, do których są mocowane, co najmn iej 0,05 m. 
7. Balustrady oddzielające różne poziomy w halach s portowych, teatrach, kinach, a także w innych budyn kach uży- 
teczności publicznej powinny zapewniać bezpieczeńst wo użytkowników także w przypadku paniki. Dopuszcza  się obniże- 
nie pionowej części balustrady do 0,7 m, pod warunk iem uzupełnienia jej górną częścią poziomą o szerok ości dającej 
łącznie z częścią pionową wymiar co najmniej 1,2 m.  
§ 299.  1. Okna w budynku powyżej drugiej kondygnacji nadz iemnej, a także okna na niższych kondygnacjach, wy-
chodzące na chodniki lub inne przejścia dla pieszyc h, powinny mieć skrzydła otwierane do wewnątrz. 
2. Dopuszcza się stosowanie okien otwieranych na ze wnątrz, o poziomej osi obrotu i maksymalnym wychyle niu 
skrzydła do 0,6 m, mierząc od lica ściany zewnętrzn ej, pod warunkiem zastosowania w nich szyb zapewnia jących bezpie- 
czeństwo użytkowania oraz umożliwienia ich mycia, k onserwacji i naprawy od wewnątrz pomieszczeń lub z urządzeń 
technicznych instalowanych na zewnątrz budynku. 
3. Przepisów określonych w ust. 1 i 2 nie stosuje s ię do budynku wpisanego do rejestru zabytków. 
4. Okna w budynku wysokościowym, na kondygnacjach p ołożonych powyżej 55 m nad terenem, powinny mieć za - 
bezpieczenia umożliwiające ich otwarcie tylko przez  osoby mające upoważnienia właściciela lub zarządcy  budynku. 
5. Okna w pomieszczeniach przewidzianych do korzyst ania przez osoby niepełnosprawne powinny mieć urząd zenia 
przeznaczone do ich otwierania, usytuowane nie wyże j niż 1,2 m nad poziomem podłogi. 
§ 300.  1. Kraty zewnętrzne, zastosowane w otworach okienn ych i balkonowych, powinny być wykonane w sposób 
zapobiegający możliwości wspinania się po nich do p omieszczeń położonych na wyższych kondygnacjach. 
2. Kraty i okiennice, w co najmniej jednym otworze okiennym, powinny otwierać się od wewnątrz: 
1) mieszkania; 
2) pomieszczenia mieszkalnego znajdującego się w bu dynku innym niż mieszkalnym; 
3) pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi w su terenie lub w budynku tymczasowym z materiałów paln ych; 
4) pomieszczeń, o których mowa w § 239 ust. 2. 
3. Wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, nie doty czą zakładów karnych i aresztów śledczych oraz zakł adów po- 
prawczych i schronisk dla nieletnich. 
      
Dziennik Ustaw – 84 – Poz. 1065 
 
§ 301.  1. W budynku na kondygnacjach położonych poniżej 2 5 m nad terenem odległość między górną krawędzią 
wewnętrznego podokiennika a podłogą powinna wynosić  co najmniej 0,85 m, z wyjątkiem przyziemia oraz śc ianek podo- 
kiennych w loggii, na tarasie lub galerii, gdzie ni e podlega ona ograniczeniom. 
2. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej 25  m nad terenem między górną krawędzią podokiennika 
a podłogą należy zachować odległość co najmniej 1,1  m, z wyjątkiem okien wychodzących na loggie, taras y lub galerie. 
3. Wysokość położenia podokiennika, określona w ust . 1 i 2, może być pomniejszona, pod warunkiem zasto sowania 
zabezpieczenia okna balustradą do wymaganej wysokoś ci lub zastosowania w tej części okna skrzydła nieo twieranego 
i szkła o podwyższonej wytrzymałości. 
§ 302.  1. W budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na p obyt ludzi temperatura na powierzchni elementów cen - 
tralnego ogrzewania, niezabezpieczonych przed dotkn ięciem przez użytkowników, nie może przekraczać 90° C. 
2. W budynku, o którym mowa w ust. 1, lecz z ogrzew aniem powietrznym, temperatura strumienia powietrza  w odleg-
łości 1 cm od wylotu do pomieszczenia nie może prze kraczać 70°C – jeżeli znajduje się on na wysokości ponad 3,5 m od 
poziomu podłogi i 45°C – w pozostałych przypadkach.  
3. W pomieszczeniu przeznaczonym na zbiorowy pobyt dzieci oraz osób niepełnosprawnych na grzejnikach c entral- 
nego ogrzewania należy umieszczać osłony, ochraniaj ące od bezpośredniego kontaktu z elementem grzejnym . 
4. W budynkach przeznaczonych na zbiorowy pobyt dzi eci i osób niepełnosprawnych, w instalacji wody cie płej po- 
winny być stosowane termostatyczne zawory mieszając e z ograniczeniem maksymalnej temperatury do 43°C, a w instala- 
cjach prysznicowych do 38°C, zapobiegające poparzen iu. 
§ 303.  1. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej 2 5 m nad terenem zabrania się stosowania balkonów. 
Nie dotyczy to balkonów o przeznaczeniu technologic znym. 
2. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej 25  m nad terenem można stosować loggie wyłącznie 
z balustradami pełnymi. Stosowanie logii powyżej 55  m nad terenem jest zabronione. 
3. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej 12  m, lecz nie wyżej niż 25 m nad terenem, można stos ować 
portfenetry, pod warunkiem zastosowania w nich prog ów o wysokości co najmniej 0,15 m. 
§ 304.  1. Przeszklenie okien połaciowych, których krawędź  jest usytuowana na wysokości ponad 3 m nad poziome m 
podłogi, świetlików oraz dachów w budynkach użytecz ności publicznej i zakładów pracy, powinno być wyko nane ze szkła 
lub innego materiału o podwyższonej wytrzymałości n a uderzenie. 
2. Okładzina szklana ścian zewnętrznych budynku wys okiego i wysokościowego powinna być wykonana ze szk ła 
o podwyższonej wytrzymałości na uderzenia, tłukąceg o się na drobne, nieostre odłamki. 
§ 305.  1. Nawierzchnia dojść do budynków, schodów i pochy lni zewnętrznych i wewnętrznych, ciągów komunikacyj - 
nych w budynku oraz podłóg w pomieszczeniach przezn aczonych na pobyt ludzi, a także posadzki w garażu,  powinna być 
wykonana z materiałów niepowodujących niebezpieczeń stwa poślizgu. 
2. Posadzki i wykładziny w pomieszczeniach przeznac zonych na pobyt ludzi powinny być wykonane z materi ałów an- 
tyelektrostatycznych, spełniających warunki określo ne w Polskich Normach dotyczących ochrony przed ele ktrycznością 
statyczną. 
3. Nawierzchnia zewnętrznej pochylni samochodowej o  nachyleniu większym niż 15% powinna być karbowana.  
§ 306.  1. W budynku użyteczności publicznej, produkcyjnym  i magazynowym, w miejscach, w których następuje 
zmiana poziomu podłogi, należy zastosować rozwiązan ia techniczne, plastyczne lub inne sygnalizujące tę  różnicę. 
2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, powierzchn ie spoczników schodów i pochylni powinny mieć wykoń czenie 
wyróżniające je odcieniem, barwą bądź fakturą, co n ajmniej w pasie 30 cm od krawędzi rozpoczynającej i  kończącej bieg 
schodów lub pochylni. 
§ 307.  W budynku produkcyjnym i magazynowym, w których mo gą wystąpić zmienne obciążenia użytkowe stropów, 
schodów lub pomostów roboczych, należy w widocznym miejscu umieścić tablicę informacyjną, określającą dopuszczalną 
wielkość obciążenia tych elementów. 
§ 308.  1. W budynkach o dwóch lub więcej kondygnacjach na dziemnych należy zapewnić wyjście na dach co naj- 
mniej z jednej klatki schodowej, umożliwiające dost ęp na dach i do urządzeń technicznych tam zainstalo wanych. 
2. W budynkach wysokich (W) i wysokościowych (WW) w yjścia, o których mowa w ust. 1, należy zapewnić z każdej 
klatki schodowej. 
      
Dziennik Ustaw – 85 – Poz. 1065 
 
3. Jako wyjście z klatki schodowej na dach należy s tosować drzwi o szerokości 0,8 m i wysokości co naj mniej 1,9 m lub 
klapy wyłazowe o wymiarze 0,8 x 0,8 m w świetle, do  których dostęp powinien odpowiadać warunkom określ onym w § 101. 
4. Na dachu o spadku ponad 25% oraz na dachu pokryt ym materiałami łamliwymi (tłukącymi) należy wykonać  stałe 
dojścia do kominów, urządzeń technicznych oraz ante n radiowych i telewizyjnych. 
5. Dojścia, o których mowa w ust. 4, na odcinkach o  nachyleniu ponad 25% powinny mieć zabezpieczenia p rzed po- 
ślizgiem. 
6. Na dachu o spadku ponad 100% powinny być zamocow ane stałe uchwyty dla lin bezpieczeństwa lub barier y 
ochronne nad dolną krawędzią dachu. 
DZIAŁ VIII 
Higiena i zdrowie 
Rozdział 1 
Wymagania ogólne 
§ 309.  Budynek powinien być zaprojektowany i wykonany z t akich materiałów i wyrobów oraz w taki sposób, aby nie 
stanowił zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowni ków lub sąsiadów, w szczególności w wyniku: 
1) wydzielania się gazów toksycznych; 
2) obecności szkodliwych pyłów lub gazów w powietrz u; 
3) niebezpiecznego promieniowania; 
4) zanieczyszczenia lub zatrucia wody lub gleby; 
5) nieprawidłowego usuwania dymu i spalin oraz niec zystości i odpadów w postaci stałej lub ciekłej; 
6) występowania wilgoci w elementach budowlanych lu b na ich powierzchniach; 
7) niekontrolowanej infiltracji powietrza zewnętrzn ego; 
8) przedostawania się gryzoni do wnętrza; 
9) ograniczenia nasłonecznienia i oświetlenia natur alnego. 
Rozdział 2 
Ochrona czystości powietrza 
§ 310.  1. Budynek przeznaczony na pobyt ludzi i urządzeni a z nim związane powinny być zaprojektowane i wykon a- 
ne tak, aby w pomieszczeniach zawartość w powietrzu  stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia , wydzielanych 
przez grunt, materiały i stałe wyposażenie oraz pow stających w trakcie użytkowania zgodnego z przeznac zeniem pomieszczeń, 
nie przekraczała wartości dopuszczalnych, określony ch w przepisach sanitarnych oraz bezpieczeństwa i h igieny pracy. 
2. Wymagania, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do pomieszczeń przeznaczonych dla zwier ząt. 
3. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi, w którym jest wymagane zachowanie szczególnej czystoś ci, sto- 
sowanie grzejników z rur ożebrowanych jest zabronio ne. 
§ 311.  Jeżeli w powietrzu wywiewanym z pomieszczenia wyst ępują niedopuszczalne stężenia substancji szkodliwy ch, 
należy zastosować urządzenia unieszkodliwiające je przed wyemitowaniem do atmosfery. 
§ 312.  1. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pob yt ludzi, dla inwentarza żywego, a także do produkc ji 
i przechowywania artykułów spożywczych oraz farmace utycznych nie może być wykonany z materiałów emituj ących 
związki (gazy, pary, pyły) szkodliwe dla zdrowia lu b zapachowe w stopniu przekraczającym ich dopuszcza lne stężenia. 
2. Jeżeli związki, o których mowa w ust. 1, są emit owane przez materiały w niedopuszczalnym stężeniu j edynie przez 
ograniczony czas, dopuszcza się ich stosowanie pod warunkiem, że użytkowanie budynku lub pomieszczeń, w których 
materiały te zostały zastosowane, nastąpi dopiero p o upływie terminu karencji, a w przypadku materiałó w emitujących 
zanieczyszczenia pyliste lub włókniste – po stwierd zeniu przez właściwego państwowego inspektora sanit arnego osiągnię- 
cia stanu zanieczyszczenia powietrza, zgodnego z pr zepisami odrębnymi w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń czyn- 
ników szkodliwych dla zdrowia wydzielanych przez ma teriały budowlane, urządzenia i elementy wyposażeni a. 
      
Dziennik Ustaw – 86 – Poz. 1065 
 
Rozdział 3 
Ochrona przed promieniowaniem jonizującym i polami elektromagnetycznymi 
§ 313.  1. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pob yt ludzi i dla inwentarza żywego nie może być wykon any 
z materiałów i elementów wyposażenia niespełniający ch wymagań przepisów odrębnych w sprawie dopuszczal nych stężeń 
i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia. 
2. Średnie wartości roczne ekwiwalentnego stężenia radonu w pomieszczeniach budynku przeznaczonego na stały 
pobyt ludzi nie mogą przekraczać dopuszczalnej wart ości, określonej w przepisach odrębnych dotyczących  dawek granicz- 
nych promieniowania. 
§ 314.  Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, 
w których występuje przekroczenie dopuszczalnego po ziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, okre ślonego 
w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed od działywaniem pól elektromagnetycznych. 
Rozdział 4 
Ochrona przed zawilgoceniem i korozją biologiczną 
§ 315. Budynek powinien być zaprojektowany i wykonany w ta ki sposób, aby opady atmosferyczne, woda w gruncie 
i na jego powierzchni, woda użytkowana w budynku or az para wodna w powietrzu w tym budynku nie powodow ały zagro- 
żenia zdrowia i higieny użytkowania. 
§ 316.  1. Budynek posadowiony na gruncie, na którym pozio m wód gruntowych może powodować przenikanie wody 
do pomieszczeń, należy zabezpieczyć za pomocą drena żu zewnętrznego lub w inny sposób przed infiltracją  wody do wnę- 
trza oraz zawilgoceniem. 
2. Ukształtowanie terenu wokół budynku powinno zape wniać swobodny spływ wody opadowej od budynku. 
§ 317.  1. Ściany piwnic budynku oraz stykające się z grun tem inne elementy budynku, wykonane z materiałów po d- 
ciągających wodę kapilarnie, powinny być zabezpiecz one odpowiednią izolacją przeciwwilgociową. 
2. Części ścian zewnętrznych, bezpośrednio nad otac zającym terenem, tarasami, balkonami i dachami, pow inny być 
zabezpieczone przed przenikaniem wody opadowej i z topniejącego śniegu. 
§ 318.  Rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe przegród zew nętrznych i ich uszczelnienie powinny uniemożliwiać  
przenikanie wody opadowej do wnętrza budynków. 
§ 319.  1. Dachy i tarasy powinny mieć spadki umożliwiając e odpływ wód opadowych i z topniejącego śniegu do r ynien 
i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych. 
2. Dachy w budynkach o wysokości powyżej 15 m nad p oziomem terenu powinny mieć spadki umożliwiające od pływ 
wody do wewnętrznych rur spustowych. Wymaganie to n ie dotyczy budynków kultu religijnego, budynków wid owisko- 
wych, hal sportowych, a także produkcyjnych i magaz ynowych, w których taki sposób odprowadzenia wody j est niemożli- 
wy ze względów technologicznych. 
3. W budynku wolno stojącym o wysokości do 4,5 m i powierzchni dachu do 100 m2 dopuszcza się niewykonywanie ry- 
nien i rur spustowych, pod warunkiem ukształtowania  okapów w sposób zabezpieczający przed zaciekaniem wody na ściany. 
§ 320.  Balkony, loggie i tarasy powinny mieć posadzki wyk onane z materiałów nienasiąkliwych, mrozoodpornych 
i nieśliskich. 
§ 321.  1. Na wewnętrznej powierzchni nieprzezroczystej pr zegrody zewnętrznej nie może występować kondensacja  
pary wodnej umożliwiająca rozwój grzybów pleśniowyc h. 
2. We wnętrzu przegrody, o której mowa w ust. 1, ni e może występować narastające w kolejnych latach za wilgocenie 
spowodowane kondensacją pary wodnej. 
3. Warunki określone w ust. 1 i 2 uważa się za speł nione, jeśli przegrody odpowiadają wymaganiom okreś lonym w pkt 2.2.4. 
załącznika nr 2 do rozporządzenia. 
§ 322.  1. Rozwiązania materiałowo-konstrukcyjne zewnętrzn ych przegród budynku, warunki cieplno-wilgotnościow e, 
a także intensywność wymiany powietrza w pomieszcze niach, powinny uniemożliwiać powstanie zagrzybienia . 
2. Do budowy należy stosować materiały, wyroby i el ementy budowlane odporne lub uodpornione na zagrzyb ienie i inne 
formy biodegradacji, odpowiednio do stopnia zagroże nia korozją biologiczną. 
3. 87) Przed podjęciem przebudowy, rozbudowy lub zmiany s posobu użytkowania budynku, w przypadku stwierdzeni a 
występowania zawilgocenia i oznak korozji biologicz nej, należy wykonać ekspertyzę mykologiczną i na po dstawie jej 
wyników – odpowiednie roboty zabezpieczające. 
                                                           
87) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 63 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4.  
      
Dziennik Ustaw – 87 – Poz. 1065 
 
DZIAŁ IX 
Ochrona przed hałasem i drganiami 
§ 323.  1. Budynek i urządzenia z nim związane powinny być  zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby pozio m 
hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludz ie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił z agrożenia dla ich 
zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. 
2. Pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszk ania zbiorowego i użyteczności publicznej należy ch ronić 
przed hałasem: 
1) zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza  budynku; 
2) pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiącyc h techniczne wyposażenie budynku; 
3) powietrznym i uderzeniowym, wytwarzanym przez uż ytkowników innych mieszkań, lokali użytkowych lub p omiesz- 
czeń o różnych wymaganiach użytkowych; 
4) pogłosowym, powstającym w wyniku odbić fal dźwię kowych od przegród ograniczających dane pomieszczen ie. 
§ 324.  Budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim d ziałalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać u ciąż- 
liwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kszta łtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drg ań przenikających do 
otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekracza ł wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych p rzepisach doty- 
czących ochrony środowiska, a także nie powodował p rzekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszcze- 
niach innych budynków podlegających ochronie przeci whałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polski ch Normach 
dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku  w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budyn ki i na ludzi 
w budynkach. 
§ 325.  1. Budynki mieszkalne, budynki zamieszkania zbioro wego i budynki użyteczności publicznej należy sytuo wać 
w miejscach najmniej narażonych na występowanie hał asu i drgań, a jeżeli one występują i ich poziomy b ędą powodować 
w pomieszczeniach tych budynków przekroczenie dopus zczalnego poziomu hałasu i drgań, określonych w Pol skich Nor- 
mach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dź więku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki 
i na ludzi w budynkach, należy stosować skuteczne z abezpieczenia. 
2. Budynki z pomieszczeniami wymagającymi ochrony p rzed zewnętrznym hałasem i drganiami należy chronić  przed 
tymi uciążliwościami poprzez zachowanie odpowiednic h odległości od ich źródeł, usytuowanie i ukształto wanie budynku, 
stosowanie elementów amortyzujących drgania oraz os łaniających i ekranujących przed hałasem, a także r acjonalne roz- 
mieszczenie pomieszczeń w budynku oraz zapewnienie izolacyjności akustycznej przegród zewnętrznych okr eślonej 
w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjnośc i akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjnoś ci akustycznej 
elementów budowlanych. 
§ 326.  1. Poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomi eszczeń w budynkach mieszkalnych, budynkach zamiesz - 
kania zbiorowego i budynkach użyteczności publiczne j, z wyłączeniem budynków, dla których jest koniecz ne spełnienie 
szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie moż e przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich 
Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszcz eń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w b udynkach, 
wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi  metody pomiaru poziomu dźwięku A w pomieszczeniach  oraz 
oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach. 
2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, przegrody zewnętrzne i wewnętrzne oraz ich elementy powinny m ieć izo- 
lacyjność akustyczną nie mniejszą od podanej w Pols kiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akus tycznej prze- 
gród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej ele mentów budowlanych, wyznaczonej zgodnie z Polskimi Normami 
określającymi metody pomiaru izolacyjności akustycz nej elementów budowlanych i izolacyjności akustyczn ej w budyn- 
kach. Wymagania odnoszą się do izolacyjności: 
1) ścian zewnętrznych, stropodachów, ścian wewnętrz nych, okien w przegrodach zewnętrznych i wewnętrzny ch oraz 
drzwi w przegrodach wewnętrznych – od dźwięków powi etrznych; 
2) stropów i podłóg – od dźwięków powietrznych i ud erzeniowych; 
3) podestów i biegów klatek schodowych w obrębie lo kali mieszkalnych – od dźwięków uderzeniowych. 
3. Prowadzone w budynku przewody i kanały instalacy jne (w tym kanały wentylacyjne) nie mogą powodować pogorsze- 
nia izolacyjności akustycznej między pomieszczeniam i poniżej wartości wynikających z wymagań zawartych  w Polskiej Nor- 
mie dotyczącej izolacyjności akustycznej przegród w  budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów  budowlanych. 
4. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym: 
1) izolacja akustyczna stropów międzymieszkaniowych  powinna zapewniać zachowanie przez te stropy właśc iwości aku- 
stycznych, o których mowa w ust. 2 pkt 2, bez wzglę du na rodzaj zastosowanej nawierzchni podłogowej; 
      
Dziennik Ustaw – 88 – Poz. 1065 
 
2) należy unikać takich układów funkcjonalnych, prz y których pomieszczenia sanitarne jednego mieszkani a przylegają 
do pokoju sąsiedniego mieszkania; jeżeli to wymagan ie nie zostanie spełnione, ściana międzymieszkaniow a oddziela- 
jąca pokój jednego mieszkania od pomieszczenia sani tarnego i kuchni sąsiedniego mieszkania, do której są mocowa- 
ne przewody i urządzenia instalacyjne, musi mieć ko nstrukcję zapewniającą ograniczenie przenoszenia pr zez ścianę 
dźwięków materiałowych, co w szczególności można uz yskać przy zastosowaniu ściany o masie powierzchnio wej nie 
mniejszej niż 300 kg/m 2; 
3) przy mocowaniu urządzeń i przewodów instalacyjny ch wewnątrz mieszkania, stanowiących jego wyposażen ie tech- 
niczne, należy stosować zabezpieczenia przeciwdrgan iowe niezależnie od konstrukcji i usytuowania przeg rody, do 
której są mocowane; 
4) w uzasadnionych przypadkach dopuszcza się lokali zowanie: 
a) urządzeń obsługujących inne budynki – w pomieszc zeniach technicznych, 
b) zakładów usługowych wyposażonych w hałaśliwe mas zyny i urządzenia, 
c) zakładów gastronomicznych i innych prowadzących działalność rozrywkową 
– pod warunkiem zastosowania specjalnych zabezpiecz eń przeciwdźwiękowych i przeciwdrganiowych, tak aby  
w najniekorzystniejszych warunkach ich użytkowania poziomy hałasu i drgań przenikających do pomieszcze ń chronio- 
nych nie przekraczały wartości dopuszczalnych okreś lonych w Polskiej Normie dotyczącej dopuszczalnego poziomu 
dźwięku w pomieszczeniach, zmierzonych zgodnie z Po lską Normą dotyczącą metody pomiaru poziomu dźwięku  
w pomieszczeniach, oraz określonych w Polskiej Norm ie dotyczącej oceny wpływu drgań na ludzi w budynka ch. 
5. W pomieszczeniach budynków użyteczności publiczn ej, których funkcja związana jest z odbiorem mowy l ub in- 
nych pożądanych sygnałów akustycznych, należy stoso wać takie rozwiązania budowlane oraz dodatkowe adap tacje aku- 
styczne, które zapewnią uzyskanie w pomieszczeniach  odpowiednich warunków określonych odrębnymi przepi sami. Adap- 
tacje akustyczne należy wykonywać z materiałów o po twierdzonych własnościach pochłaniania dźwięku wyzn aczonych 
zgodnie z Polską Normą określającą metodę pomiaru p ochłaniania dźwięku przez elementy budowlane. 
§ 327.  1. Zabrania się sytuowania przy pomieszczeniach mi eszkalnych pomieszczeń technicznych o szczególnej 
uciążliwości, takich jak szyby i maszynownie dźwigo we lub zsypy śmieciowe. Wymaganie to nie dotyczy pr zypadków, 
o których mowa w § 196 ust. 2 oraz w § 197 ust. 2 –  przy nadbudowie lub adaptacji strychu na cele mies zkalne. 
2. Instalacje i urządzenia, stanowiące techniczne w yposażenie budynku mieszkalnego, zamieszkania zbior owego 
i użyteczności publicznej, nie mogą powodować powst awania nadmiernych hałasów i drgań, utrudniających eksploatację 
lub uniemożliwiających ochronę użytkowników pomiesz czeń przed ich oddziaływaniem. 
3. Sposób posadowienia urządzeń, o których mowa w u st. 1, oraz sposób ich połączenia z przewodami i el ementami 
konstrukcyjnymi budynku, jak również sposób połącze nia poszczególnych odcinków przewodów między sobą i  z elemen- 
tami konstrukcyjnymi budynku, powinien zapobiegać p owstawaniu i rozchodzeniu się hałasów i drgań do po mieszczeń 
podlegających ochronie lub do otoczenia budynku. 
4. Ściany i stropy oraz inne elementy budowlane pom ieszczeń technicznych i garaży w budynkach mieszkal nych wielo- 
rodzinnych i zamieszkania zbiorowego powinny mieć k onstrukcję uniemożliwiającą przenikanie z tych pomi eszczeń hałasów 
i drgań do pomieszczeń wymagających ochrony. 
DZIAŁ X 
Oszczędność energii i izolacyjność cieplna 
§ 328.  1. Budynek i jego instalacje ogrzewcze, wentylacyj ne, klimatyzacyjne, ciepłej wody użytkowej, a w prz ypadku 
budynków użyteczności publicznej, zamieszkania zbio rowego, produkcyjnych, gospodarczych i magazynowych  – również 
oświetlenia wbudowanego, powinny być zaprojektowane  i wykonane w sposób zapewniający spełnienie następ ujących 
wymagań minimalnych: 
1) 88) wartość wskaźnika rocznego zapotrzebowania na nieo dnawialną energię pierwotną EP [kWh/(m 2·rok)], obliczona 
według przepisów wydanych na podstawie art. 15 usta wy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce ene rgetycznej 
budynków (Dz. U. z 2018 r. poz. 1984 oraz z 2019 r.  poz. 730), jest mniejsza lub równa wartości maksym alnej obli- 
czonej zgodnie ze wzorem, o którym mowa w § 329 ust . 1 lub 3; 
2) 88)  przegrody oraz wyposażenie techniczne budynku odpo wiadają przynajmniej wymaganiom izolacyjności ciepl nej 
określonym w załączniku nr 2 do rozporządzenia. 
                                                           
88) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 64 lit. a rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 89 – Poz. 1065 
 
1a. 89) Wymagania minimalne, o których mowa w ust. 1, uzna je się za spełnione dla budynku podlegającego przeb u- 
dowie, jeżeli przegrody oraz wyposażenie techniczne  budynku podlegające przebudowie odpowiadają przyna jmniej wy- 
maganiom izolacyjności cieplnej określonym w załącz niku nr 2 do rozporządzenia. 
1b. 90) Budynek, który spełnia wymagania minimalne określo ne w ust. 1, na dzień 31 grudnia 2020 r., a w przyp adku 
budynku zajmowanego przez organ wymiaru sprawiedliw ości, prokuraturę lub organ administracji publiczne j i będącego 
jego własnością – na dzień 1 stycznia 2019 r., jest  budynkiem o niskim zużyciu energii. 
2. Budynek powinien być zaprojektowany i wykonany w  taki sposób, aby ograniczyć ryzyko przegrzewania b udynku 
w okresie letnim. 
§ 329. 91) 1. Maksymalną wartość wskaźnika rocznego zapotrzeb owania na nieodnawialną energię pierwotną EP oblicz a 
się zgodnie z poniższym wzorem: 
EP = EP H+W + ∆EP C + ∆EP L [kWh/(m 2·rok)], 
gdzie: 
EPH+W  – cząstkowa wartość wskaźnika EP na potrzeby ogrze wania, wentylacji oraz przygotowania ciepłej wody 
użytkowej, 
∆EP C – cząstkowa wartość wskaźnika EP na potrzeby chłod zenia, 
∆EP L – cząstkowa wartość wskaźnika EP na potrzeby oświe tlenia. 
2. Cząstkowe wartości wskaźnika EP, o których mowa w ust. 1, określa się zgodnie z poniższymi tabelami : 
Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby ogrzewa nia, wentylacji oraz przygotowania ciepłej wody uży tkowej 
Lp. Rodzaj budynku Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby ogrzewa nia,  
wentylacji i przygotowania ciepłej wody  
EP H+W [kWh/(m 2·rok)] 
od 1 stycznia 2017 r. od 31 grudnia 2020 r.*) 
1 2 3 
1 Budynek mieszkalny:   
a)  jednorodzinny 95 70 
b)  wielorodzinny 85 65 
2 Budynek zamieszkania zbiorowego 85 75 
3 Budynek użyteczności publicznej:   
a)  opieki zdrowotnej 290 190 
b)  pozostałe 60 45 
4 Budynek gospodarczy, magazynowy 
i produkcyjny 90 70 
*)  Od 1 stycznia 2019 r. – w przypadku budynku zajmo wanego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokura turę lub organ admi- 
nistracji publicznej i będącego jego własnością. 
                                                           
89) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 64 lit. b rozp orządzenia, o którym mowa w odnośniku 4. 
90) Dodany przez § 1 pkt 64 lit. c rozporządzenia, o k tórym mowa w odnośniku 4. 
91) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 65 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 90 – Poz. 1065 
 
Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby chłodze nia 
Lp. Rodzaj budynku Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby chłodze nia ∆EP C 
[kWh/(m 2 · rok)]*) 
od 1 stycznia 2017 r. od 31 grudnia 2020 r.** ) 
1 2 3 
1 Budynek mieszkalny: 
a)  jednorodzinny 
b)  wielorodzinny ∆EP C = 10·A f,C /A f ∆EP C = 5 ·A f,C /A f 
2 Budynek zamieszkania zbiorowego 
∆EP C = 25·A f,C /A f ∆EP C = 25 · A f,C /A f 3 Budynek użyteczności publicznej: 
a)  opieki zdrowotnej 
b)  pozostałe 
4 Budynek gospodarczy, magazynowy 
i produkcyjny 
gdzie: 
Af – powierzchnia pomieszczeń o regulowanej temperatur ze powietrza (ogrzewana lub chłodzona), określona z godnie 
z przepisami wydanymi na podstawie art. 15 ustawy z  dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energet ycznej 
budynków [m 2], 
Af,C – powierzchnia pomieszczeń o regulowanej temperatur ze powietrza (chłodzona), określona zgodnie z ww. p rzepi- 
sami [m 2]. 
*)  Jeżeli budynek posiada instalację chłodzenia, w p rzeciwnym przypadku ∆EP C = 0 kWh/(m 2·rok). 
** ) Od 1 stycznia 2019 r. – w przypadku budynku zajmow anego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokurat urę lub organ admi- 
nistracji publicznej i będącego jego własnością. 
Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby oświetl enia 
Lp. Rodzaj budynku Cząstkowe wartości wskaźnika EP na potrzeby oświetl enia  
∆EP L [kWh/(m 2·rok)] w zależności od czasu działania oświetlenia 
w ciągu roku t 0 [h/rok]*) 
od 1 stycznia 2017 r. od 31 grudnia 2020 r.** ) 
1 2 3 
1 Budynek mieszkalny: 
a) jednorodzinny 
b) wielorodzinny ∆EP L = 0 ∆EP L = 0 
2 Budynek zamieszkania zbiorowego  
dla t 0 < 2500 
∆EP L = 50 
dla t 0 ≥ 2500 
∆EP L = 100  
dla t 0 < 2500 
∆EP L = 25 
dla t 0 ≥ 2500 
∆EP L = 50 3 Budynek użyteczności publicznej: 
a) opieki zdrowotnej 
b) pozostałe 
4 Budynek gospodarczy, magazynowy 
i produkcyjny 
*)  Jeżeli w budynku należy uwzględnić oświetlenie wbudowane, w przeciwnym przypadku ∆EPL = 0 kWh/(m 2·rok). 
**) Od 1 stycznia 2019 r. – w przypadku budynku zaj mowanego przez organ wymiaru sprawiedliwości, proku raturę lub organ admi- 
nistracji publicznej i będącego jego własnością. 
      
Dziennik Ustaw – 91 – Poz. 1065 
 
3. W przypadku budynku o różnych funkcjach użytkowy ch maksymalną wartość wskaźnika rocznego zapotrzebo wa- 
nia na nieodnawialną energię pierwotną EP oblicza s ię zgodnie z poniższym wzorem: 
EP = Σ i (EP i · A f,i ) / Σ i Af,i ; [kWh/(m 2·rok)], 
gdzie: 
EP i – wartość wskaźnika rocznego zapotrzebowania na nie odnawialną energię pierwotną EP dla części budynku 
o jednolitej funkcji użytkowej o powierzchni A f,i , obliczona zgodnie ze wzorem zawartym w ust. 1, 
Af,i  – powierzchnia pomieszczeń o regulowanej temperatu rze powietrza (ogrzewana lub chłodzona) dla części 
budynku o jednolitej funkcji użytkowej, określona z godnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 15 
ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce  energetycznej budynków. 
4. Wymagania określone w § 328 ust. 2 uznaje się za  spełnione, jeżeli okna oraz inne przegrody przeszk lone i prze- 
zroczyste odpowiadają przynajmniej wymaganiom okreś lonym w pkt 2.1.1. załącznika nr 2 do rozporządzeni a. 
DZIAŁ XI 
Przepisy przejściowe i końcowe 
§ 330.  Przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrz eżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dni em wejścia 
w życie rozporządzenia: 
1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lu b odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlan ego 
i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotych czasowych przepisów; 
2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania  robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymaga ne uzyskanie 
decyzji o pozwoleniu na budowę. 
§ 331.  Traci moc rozporządzenie Ministra Gospodarki Przes trzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. 
w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpo wiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. poz. 140 
i 434, z 2000 r. poz. 214 oraz z 2001 r. poz. 207).  
§ 332.  Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 6 miesię cy od dnia ogłoszenia 92). 
  
                                                           
92) Rozporządzenie zostało ogłoszone w dniu 15 czerwca  2002 r. 
      
Dziennik Ustaw – 92 – Poz. 1065 
 
Załączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktur y 
z dnia 12 kwietnia 2002 r. 
Załącznik nr 193) 
WYKAZ POLSKICH NORM POWOŁANYCH W ROZPORZĄDZENIU 
Lp. Miejsce powołania  
normy Numer normy** ) Tytuł normy  
(zakres powołania) 
1 2 3 4 
1 § 53 ust. 2 PN-EN 62305-1:2011 Ochrona odgromowa – Część 1: Zasady ogólne 
  PN-EN 62305-2:2008 Ochrona odgromowa – Część 2: Z arządzanie ryzykiem 
2 § 96 ust. 1 PN-B-02151-02:1987 
PN-B-02151-02:1987/ 
Ap1:2015-05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem w budyn-
kach – Część 2: Dopuszczalne wartości poziomu dźwię ku 
w pomieszczeniach 
  PN-B-02170:2016-12 Ocena szkodliwości drgań przek azywanych przez podłoże 
na budynki 
  PN-B-02171:2017-06 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach 
3 § 98 ust. 2 PN-HD 308 S2:2007 Identyfikacja żył w  kablach i przewodach oraz w przewo- 
dach sznurowych 
  PN-HD 60364-4-41:2009 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 4-41: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
porażeniem elektrycznym 
  PN-EN 12464-1:2012 Światło i oświetlenie – Oświet lenie miejsc pracy – Część 1: 
Miejsca pracy we wnętrzach 
  PN-HD 60364-1:2010 Instalacje elektryczne niskieg o napięcia – Część 1: Wyma- 
gania podstawowe, ustalanie ogólnych charakterystyk , 
definicje 
  PN-HD 60364-4-41:2009 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 4-41: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
porażeniem elektrycznym 
  PN-HD 60364-4-42:2011 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 4-42: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
skutkami oddziaływania cieplnego 
  PN-HD 60364-4-43:2012 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 4-43: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
prądem przetężeniowym 
  PN-IEC 60364-4-442:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Ochro- 
na dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed p rze- 
pięciami – Ochrona instalacji niskiego napięcia prz ed 
przejściowymi przepięciami i uszkodzeniami przy doz ie- 
mieniach w sieciach wysokiego napięcia 
  PN-HD 60364-4-443:2016 Instalacje elektryczne w o biektach budowlanych – Ochro- 
na dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed p rze- 
pięciami – Ochrona przed przepięciami atmosferyczny mi 
lub łączeniowymi 
  
                                                           
93) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 66 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 93 – Poz. 1065 
 
  PN-HD 60364-4-444:2012 Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 4-444: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
zakłóceniami napięciowymi i zaburzeniami elektromag ne- 
tycznymi 
  PN-HD 60364-5-51:2011 Instalacje elektryczne w ob iektach budowlanych – 
Część 5-51: Dobór i montaż wyposażenia elektryczneg o – 
Postanowienia ogólne 
  PN-IEC 60364-5-52:2011 Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 5-52: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Oprzewo-
dowanie 
  PN-IEC 60364-5-53:2016 Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 5-53: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Aparatur a 
rozdzielcza i sterownicza 
  PN-HD 60364-5-534:2016 Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 5-534: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Odłączan ie 
izolacyjne, łączenie i sterowanie – Urządzenia do o chrony 
przed przejściowymi przepięciami 
  PN-IEC 60364-5-537:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozd ziel- 
cza i sterownicza – Urządzenia do odłączania izolac yjnego 
i łączenia 
  PN-HD 60364-5-54:2011 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 5-54: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Układy 
uziemiające i przewody ochronne 
  PN-IEC 60364-5-551:2003 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Inne wyposażen ie – 
Niskonapięciowe zespoły prądotwórcze 
  PN-HD 60364-5-559:2010 Instalacje elektryczne w o biektach budowlanych – 
Część 5-55: Dobór i montaż wyposażenia elektryczneg o – 
Inne wyposażenie – Sekcja 559: Oprawy oświetleniowe  
i instalacje oświetleniowe 
  PN-HD 60364-5-56:2010 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 5-56: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Instalac je 
bezpieczeństwa 
  PN-HD 60364-6:2008 Instalacje elektryczne niskieg o napięcia – Część 6: Spraw- 
dzanie 
  PN-EN 60445:2010 Zasady podstawowe i bezpieczeńst wa przy współdziałaniu 
człowieka z maszyną, znakowanie i identyfikacja – I denty- 
fikacja zacisków urządzeń i zakończeń przewodów 
  PN-EN 60446:2010 Zasady podstawowe i bezpieczeńst wa przy współdziałaniu 
człowieka z maszyną, znakowanie i identyfikacja – I denty- 
fikacja przewodów kolorami albo znakami alfanumeryc z- 
nymi 
4 § 113 ust. 4 PN-B-01706:1992 Instalacje wodociągo we – Wymagania w projektowaniu 
(w zakresie pkt 2.1; 2.3; 2.4.1; 2.4.3–2.4.5; 3.1.1 –3.1.3; 
3.1.5; 3.1.7; 3.2.2; 3.2.3; 3.3; 4.1; 4.2 i 4.4–4.6 ) 
5 § 113 ust. 7 PN-EN 1717:2003 Ochrona przed wtórny m zanieczyszczaniem wody 
w instalacjach wodociągowych i ogólne wymagania dot y- 
czące urządzeń zapobiegających zanieczyszczeniu prz ez 
przepływ zwrotny 
  
      
Dziennik Ustaw – 94 – Poz. 1065 
 
6 § 115 ust. 1 PN-B-10720:1998 Wodociągi – Zabudowa  zestawów wodomierzowych 
w instalacjach wodociągowych – Wymagania i badania 
przy odbiorze  
(w zakresie pkt 2.1; 2.3; 2.4 i 2.6) 
7 § 116 ust. 3 PN-HD 60364-5-54:2011 Instalacje ele ktryczne niskiego napięcia – Część 5-54: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Układy 
uziemiające i przewody ochronne 
8 § 120 ust. 4 PN-B-02440:1976 Zabezpieczenie urząd zeń ciepłej wody użytkowej – Wy- 
magania  
(w zakresie pkt 2; 3.1.1; 3.1.2 i 3.2.1–3.2.13) 
9 § 121 ust. 2 PN-B-10720:1998 Wodociągi – Zabudowa  zestawów wodomierzowych 
w instalacjach wodociągowych – Wymagania i badania 
przy odbiorze  
(w zakresie pkt 2.1; 2.3; 2.4 i 2.6) 
10 § 122 ust. 2 PN-EN 12056-1:2002 Systemy kanaliza cji grawitacyjnej wewnątrz budynków – 
Część 1: Postanowienia ogólne i wymagania  
(w zakresie pkt 4 i 5) 
  PN-EN 12056-2:2002 Systemy kanalizacji grawitacyj nej wewnątrz budynków – 
Część 2: Kanalizacja sanitarna – Projektowanie ukła du 
i obliczenia  
(w zakresie pkt 4–6) 
  PN-EN 12056-3:2002 Systemy kanalizacji grawitacyj nej wewnątrz budynków – 
Część 3: Przewody deszczowe – Projektowanie układu 
i obliczenia  
(w zakresie pkt 4–7) 
  PN-EN 12056-4:2002 Systemy kanalizacji grawitacyj nej wewnątrz budynków – 
Część 4: Pompownie ścieków – Projektowanie układu 
i obliczenia  
(w zakresie pkt 4–6) 
  PN-EN 12056-5:2002 Systemy kanalizacji grawitacyj nej wewnątrz budynków – 
Część 5: Montaż i badania, instrukcje działania, uż ytko- 
wania i eksploatacji  
(w zakresie pkt 5–9) 
  PN-EN 12109:2003 Wewnętrzne systemy kanalizacji p odciśnieniowej  
(w zakresie pkt 5; 7 i 8) 
11 § 124 PN-EN 12056-4:2002 Systemy kanalizacji gra witacyjnej wewnątrz budynków – 
Część 4: Pompownie ścieków – Projektowanie układu 
i obliczenia  
(w zakresie pkt 4–6) 
  PN-EN 13564-1:2004 Urządzenia przeciwzalewowe w b udynkach – Część 1: 
Wymagania 
12 § 125 ust. 4 PN-B-01707:1992 Instalacje kanaliza cyjne – Wymagania w projektowaniu 
(w zakresie pkt 4.2.2 z wyjątkiem odwołania do pkt 3.5) 
13 § 131 PN-B-94340:1991 Zsyp na odpady 
14 § 133 ust. 3 PN-B-02413:1991 Ogrzewnictwo i ciep łownictwo – Zabezpieczenie instalacji 
ogrzewań wodnych systemu otwartego – Wymagania 
  PN-B-02414:1999 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo – Za bezpieczenie instalacji 
ogrzewań wodnych systemu zamkniętego z naczyniami 
w zbiorczymi przeponowymi – Wymagania 
  PN-B-02415:1991 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo – Za bezpieczenie wodnych 
zamkniętych systemów ciepłowniczych – Wymagania 
      
Dziennik Ustaw – 95 – Poz. 1065 
 
  PN-B-02416:1991 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo – Za bezpieczenie instalacji 
ogrzewań wodnych systemu zamkniętego przyłączonych 
do sieci cieplnych – Wymagania 
15 § 133 ust. 4 PN-C-04607:1993 Woda w instalacjach  ogrzewania – Wymagania i badania 
dotyczące jakości wody 
16 § 134 ust. 1 PN-EN ISO 6946:2008 Komponenty budo wlane i elementy budynku – Opór 
cieplny i współczynnik przenikania ciepła – Metoda obli- 
czania 
  PN-EN ISO 10077-1:2007 
PN-EN ISO  
10077-1:2007/AC:2010 Cieplne właściwości użytkowe okien, drzwi i żaluzji  – 
Obliczanie współczynnika przenikania ciepła – Część  1: 
Postanowienia ogólne 
  PN-EN ISO 10077-2:2012 Cieplne właściwości użytko we okien, drzwi i żaluzji – 
Obliczanie współczynnika przenikania ciepła – Część  2: 
Metoda komputerowa dla ram 
  PN-EN ISO 10211:2008 Mostki cieplne w budynkach –  Strumienie ciepła 
i temperatury powierzchni – Obliczenia szczegółowe 
  PN-EN 12831:2006 Instalacje ogrzewcze w budynkach  – Metoda obliczania 
projektowego obciążenia cieplnego 
  PN-EN ISO 13370:2008 Cieplne właściwości użytkowe  budynków – Przenoszenie 
ciepła przez grunt – Metody obliczania 
  PN-EN ISO 13789:2008 Cieplne właściwości użytkowe  budynków – Współczynni- 
ki wymiany ciepła przez przenikanie i wentylację – Meto- 
da obliczania 
  PN-EN ISO 14683:2008 Mostki cieplne w budynkach –  Liniowy współczynnik 
przenikania ciepła – Metody uproszczone i wartości orien- 
tacyjne 
17 § 134 ust. 2 PN-B-02403:1982 Ogrzewnictwo – Temp eratury obliczeniowe zewnętrzne 
18 § 135 ust. 4 PN-B-02421:2000 Ogrzewnictwo i ciep łownictwo – Izolacja cieplna prze- 
wodów, armatury i urządzeń – Wymagania i badania 
odbiorcze  
(w zakresie pkt 2.1; 2.2; 2.3.1; 2.4.1–2.4.4 i 2.5. 1–2.5.6) 
19 § 136 ust. 2 PN-B-02411:1987 Ogrzewnictwo – Kotł ownie wbudowane na paliwo stałe – 
Wymagania  
(w zakresie pkt 2.1.3–2.1.6 i 2.1.8–2.1.10) 
20 § 136 ust. 2a PN-B-02411:1987 Ogrzewnictwo – Kot łownie wbudowane na paliwo stałe 
– Wymagania  
(w zakresie pkt 2.1.3–2.1.5; 2.1.6.2 i 2.1.9–2.1.10 ) 
21 § 136 ust. 3 PN-B-02411:1987 Ogrzewnictwo – Kotł ownie wbudowane na paliwo stałe – 
Wymagania (w zakresie pkt 2.2.2–2.2.8 i 2.2.10–2.2. 16) 
22 § 137 ust. 9 PN-E-05204:1994 Ochrona przed elekt rycznością statyczną – Ochrona obiek- 
tów, instalacji i urządzeń – Wymagania 
23 § 140 ust. 1 PN-B-10425:1989 Przewody dymowe, sp alinowe i wentylacyjne murowane 
z cegły – Wymagania techniczne i badania przy odbio rze 
24 § 142 ust. 2 PN-B-10425:1989 Przewody dymowe, sp alinowe i wentylacyjne murowane 
z cegły – Wymagania techniczne i badania przy odbio rze 
(w zakresie pkt 3.3.2) 
25 § 143 ust. 1 PN-EN 1990*): 
PN-EN 1991*): Eurokod: Podstawy projektowania konstrukcji 
Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje 
      
Dziennik Ustaw – 96 – Poz. 1065 
 
26 § 147 ust. 1 PN-B-03430:1983 
PN-B-03430:1983/Az3:2000 Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania 
zbiorowego i użyteczności publicznej – Wymagania 
(z wyjątkiem pkt 5.2.1 i 5.2.3) 
27 § 147 ust. 3 PN-B-03421:1978 Wentylacja i klimat yzacja – Parametry obliczeniowe po- 
wietrza wewnętrznego w pomieszczeniach przeznaczony ch 
do stałego przebywania ludzi 
28 § 149 ust. 1 PN-B-03430:1983 
PN-B-03430:1983/Az3:2000 Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania 
zbiorowego i użyteczności publicznej – Wymagania 
(w zakresie pkt 2.1.2–2.1.4; 3.1 i 4.1) 
29 § 149 ust. 4 PN-B-03421:1978 Wentylacja i klimat yzacja – Parametry obliczeniowe po- 
wietrza wewnętrznego w pomieszczeniach przeznaczony ch 
do stałego przebywania ludzi 
30 § 153 ust. 2 PN-EN 1507:2007 Wentylacja budynków  – Przewody wentylacyjne z blachy 
o przekroju prostokątnym – Wymagania dotyczące wy- 
trzymałości i szczelności 
  PN-EN 12237:2005 Wentylacja budynków – Sieć przew odów – Wytrzymałość 
i szczelność przewodów z blachy o przekroju kołowym  
31 § 153 ust. 5 PN-EN 12097:2007 Wentylacja budynkó w – Sieć przewodów – Wymagania 
dotyczące elementów składowych sieci przewodów uła-
twiających konserwację sieci przewodów 
32 § 154 ust. 6 PN-EN 779:2005 Przeciwpyłowe filtry  powietrza do wentylacji ogólnej – 
Określanie parametrów filtracyjnych  
(w zakresie rozdziału 4) 
33 § 155 ust. 4 PN-B-03430:1983 
PN-B-03430:1983/Az3:2000 Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania 
zbiorowego i użyteczności publicznej – Wymagania 
(w zakresie pkt 2.1.5) 
34 § 157 ust. 2 PN-C-04753:2011 Gaz ziemny – Jakość  gazu dostarczanego odbiorcom 
z sieci dystrybucyjnej  
(w zakresie rozdziału 2) 
  PN-C-96008:1998 Przetwory naftowe – Gazy węglowod orowe – Gazy skro- 
plone C3-C4 
(w zakresie rozdziału 3) 
35 § 163 ust. 1a PN-EN 1775:2009 Dostawa gazu – Prz ewody gazowe dla budynków – Mak- 
symalne ciśnienie robocze równe 5 bar lub mniejsze – 
Zalecenia funkcjonalne  
(w zakresie pkt 4.2) 
36 § 163 ust. 2 PN-EN 10208-1:2000 Rury stalowe prz ewodowe dla mediów palnych – Rury 
o klasie wymagań A 
37 § 163 ust. 4 PN-EN 1775:2009 Dostawa gazu – Prze wody gazowe dla budynków – Mak- 
symalne ciśnienie robocze równe 5 bar lub mniejsze – 
Zalecenia funkcjonalne  
(w zakresie pkt 4.2) 
38 § 166 ust. 1 PN-EN 1359:2004 Gazomierze – Gazomi erze miechowe 
39 § 170 ust. 1 PN-B-03430:1983 
PN-B-03430:1983/Az3:2000 Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania 
zbiorowego i użyteczności publicznej – Wymagania  
(z wyjątkiem pkt 5.2.1 i 5.2.3) 
40 § 176 ust. 1 PN-B-02431-1:1999 Ogrzewnictwo – Ko tłownie wbudowane na paliwa gazowe 
o gęstości względnej mniejszej niż 1 – Wymagania  
(w zakresie pkt 2.2 z wyłączeniem 2.2.1.4; 2.2.1.8;  2.2.2.4 
i 2.2.2.5 oraz pkt 2.3 z wyłączeniem 2.3.8.1; 2.3.8 .2; 2.3.9 
i 2.3.14) 
      
Dziennik Ustaw – 97 – Poz. 1065 
 
41 § 180 PN-HD 308 S2:2007 Identyfikacja żył w kabl ach i przewodach oraz w przewo- 
dach sznurowych 
  PN-HD 60364-4-41:2009 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 4-41: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
porażeniem elektrycznym 
  PN-ISO 7010 Symbole graficzne – Barwy bezpieczeńs twa i znaki bez- 
pieczeństwa – Znaki bezpieczeństwa stosowane w miej - 
scach pracy i w obszarach użyteczności publicznej 
  PN-B-02151-02:1987 
PN-B-02151-02:1987/ 
Ap1:2015-05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w pomieszczeniach 
  PN-B-02171:2017-06 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach 
  PN-E-05010:1991 Zakresy napięciowe instalacji ele ktrycznych w obiektach 
budowlanych 
  PN-E-05115:2002 Instalacje elektroenergetyczne pr ądu przemiennego 
o napięciu wyższym od 1 kV 
  PN-E-08501:1988 Urządzenia elektryczne – Tablice i znaki bezpieczeństwa 
  PN-EN 12464-1:2012 Światło i oświetlenie – Oświet lenie miejsc pracy – 
Część 1: Miejsca pracy we wnętrzach 
  PN-EN 50160:2010 
PN-EN  
50160:2010/A1:2015-02 Parametry napięcia zasilającego w publicznych sieci ach 
elektroenergetycznych 
  PN-EN 50310:2012 Stosowanie połączeń wyrównawczyc h i uziemiających 
w budynkach z zainstalowanym sprzętem informatyczny m 
  PN-HD 60364-1:2010 Instalacje elektryczne niskieg o napięcia – Część 1: Wyma- 
gania podstawowe, ustalanie ogólnych charakterystyk , 
definicje 
  PN-HD 60364-4-41:2009 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 4-41: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
porażeniem elektrycznym 
  PN-HD 60364-4-42:2011 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 4-42: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
skutkami oddziaływania cieplnego 
  PN-HD 60364-4-43:2012 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 4-43: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
prądem przetężeniowym 
  PN-IEC 60364-4-442:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Ochro- 
na dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed p rze- 
pięciami – Ochrona instalacji niskiego napięcia prz ed 
przejściowymi przepięciami i uszkodzeniami przy doz ie- 
mieniach w sieciach wysokiego napięcia 
  PN-IEC 60364-4-443:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Ochro- 
na dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed p rze- 
pięciami – Ochrona przed przepięciami atmosferyczny mi 
lub łączeniowymi 
  PN-HD 60364-4-444:2012 Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 4-444: 
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona pr zed 
zakłóceniami napięciowymi i zaburzeniami elektromag ne- 
tycznymi 
  PN-IEC 60364-4-45:1999 Instalacje elektryczne w o biektach budowlanych – Ochro- 
na dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed o bni- 
żeniem napięcia 
      
Dziennik Ustaw – 98 – Poz. 1065 
 
  PN-IEC 60364-4-473:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Ochro- 
na dla zapewnienia bezpieczeństwa – Stosowanie środ ków 
ochrony zapewniających bezpieczeństwo – Środki ochr ony 
przed prądem przetężeniowym 
  PN-IEC 60364-4-482:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Ochro- 
na dla zapewnienia bezpieczeństwa – Dobór środków 
ochrony w zależności od wpływów zewnętrznych – 
Ochrona przeciwpożarowa 
  PN-HD 60364-5-51:2011 Instalacje elektryczne w ob iektach budowlanych – 
Część 5-51: Dobór i montaż wyposażenia elektryczneg o – 
Postanowienia ogólne 
  PN-IEC 60364-5-52:2002 Instalacje elektryczne w o biektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Oprzewodowanie  
  PN-IEC 60364-5-523:2001 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Obciążalność p rą- 
dowa długotrwała przewodów 
  PN-IEC 60364-5-53:2000 Instalacje elektryczne w o biektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozd ziel- 
cza i sterownicza 
  PN-HD 60364-5-534:2012 Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 5-53: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Odłączan ie 
izolacyjne, łączenie i sterowanie – Sekcja 534: Urz ądzenia 
do ochrony przed przepięciami 
  PN-IEC 60364-5-537:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozd ziel- 
cza i sterownicza – Urządzenia do odłączania izolac yjnego 
i łączenia 
  PN-HD 60364-5-54:2011 Instalacje elektryczne nisk iego napięcia – Część 5-54: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Układy 
uziemiające i przewody ochronne 
  PN-IEC 60364-5-551:2003 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Inne wyposażen ie – 
Niskonapięciowe zespoły prądotwórcze 
  PN-HD 60364-5-559:2010 Instalacje elektryczne w o biektach budowlanych – Część 
5-55: Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – In ne 
wyposażenie – Sekcja 559: Oprawy oświetleniowe 
i instalacje oświetleniowe 
  PN-IEC 60364-5-56:2010 Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 5-56: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Instalac je 
bezpieczeństwa 
  PN-HD 60364-6:2008 Instalacje elektryczne niskieg o napięcia – Część 6: Spraw- 
dzanie 
  PN-HD 60364-7-701:2010 
PN-HD  
60364-7-701:2010/AC:2012 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część 7- 701: 
Wymagania dotyczące specjalnych instalacji lub loka liza- 
cji – Pomieszczenia wyposażone w wannę lub prysznic  
  PN-IEC 60364-7-702:1999 
PN-IEC  
60364-7-702:1999/Apl:2002 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Wy ma- 
gania dotyczące specjalnych instalacji lub lokaliza cji – 
Baseny pływackie i inne 
  PN-HD 60364-7-703:2007 Instalacje elektryczne w o biektach budowlanych – Część 
7-703: Wymagania dotyczące specjalnych instalacji l ub 
lokalizacji – Pomieszczenia i kabiny zawierające og rzewa- 
cze sauny 
      
Dziennik Ustaw – 99 – Poz. 1065 
 
  PN-HD 60364-7-704:2010 Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 7-704: 
Wymagania dotyczące specjalnych instalacji lub loka liza- 
cji – Instalacje na terenie budowy i rozbiórki 
  PN-IEC 60364-7-705:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Wyma- 
gania dotyczące specjalnych instalacji lub lokaliza cji – 
Instalacje elektryczne w gospodarstwach rolniczych 
i ogrodniczych 
  PN-IEC 60364-7-706:2000 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Wyma- 
gania dotyczące specjalnych instalacji lub lokaliza cji – 
Przestrzenie ograniczone powierzchniami przewodzący mi 
  PN-IEC 60364-7-714:2003 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Wyma- 
gania dotyczące specjalnych instalacji lub lokaliza cji – 
Instalacje oświetlenia zewnętrznego 
  PN-HD 60364-7-715:2006 Instalacje elektryczne w o biektach budowlanych – 
Część 7-715: Wymagania dotyczące specjalnych instal acji 
lub lokalizacji – Instalacje oświetleniowe o bardzo  niskim 
napięciu 
  PN-HD 60364-7-740:2009 Instalacje elektryczne w o biektach budowlanych – 
Część 7-740: Wymagania dotyczące specjalnych instal acji 
lub lokalizacji – Tymczasowe instalacje elektryczne  obiek- 
tów, urządzeń rozrywkowych i straganów na terenie t ar- 
gów, wesołych miasteczek i cyrków 
  PN-EN 60445:2010 Zasady podstawowe i bezpieczeńst wa przy współdziałaniu 
człowieka z maszyną, znakowanie i identyfikacja – I denty- 
fikacja zacisków urządzeń i zakończeń przewodów 
  PN-EN 60446:2010 Zasady podstawowe i bezpieczeńst wa przy współdziałaniu 
człowieka z maszyną, znakowanie i identyfikacja – I denty- 
fikacja przewodów kolorami albo znakami alfanumeryc z- 
nymi 
  PN-EN 60529:2003 Stopnie ochrony zapewnianej prze z obudowy (kod IP) 
  PN-EN 61140:2005 
PN-EN  
61140:2005/AI:2008 Ochrona przed porażeniem prądem elektrycznym – 
Wspólne aspekty instalacji i urządzeń 
  PN-EN 61293:2000 Znakowanie urządzeń elektrycznyc h danymi znamiono- 
wymi dotyczącymi zasilania elektrycznego – Wymagani a 
bezpieczeństwa 
42 § 181 ust. 7 PN-EN 1838:2005 Zastosowania oświet lenia – Oświetlenie awaryjne 
  PN-EN 50172:2005 Systemy awaryjnego oświetlenia e wakuacyjnego 
  PN-IEC 60364-5-56:2010 Instalacje elektryczne nis kiego napięcia – Część 5-56: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Instalac je 
bezpieczeństwa 
43 § 184 ust. 2 PN-HD 60364-5-54:2011 Instalacje el ektryczne niskiego napięcia – Część 5-54: 
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Układy 
uziemiające i przewody ochronne 
44 § 184 ust. 3 PN-EN 62305-1:2011 Ochrona odgromow a – Część 1: Zasady ogólne 
  PN-EN 62305-2:2008 Ochrona odgromowa – Część 2: Z arządzanie ryzykiem 
  PN-EN 62305-3:2011 Ochrona odgromowa – Część 3: U szkodzenia fizyczne 
obiektów i zagrożenie życia 
  PN-EN 62305-4:2011 Ochrona odgromowa – Część 4: U rządzenia elektryczne 
i elektroniczne w obiektach 
      
Dziennik Ustaw – 100 – Poz. 1065 
 
  PN-IEC 60364-4-443:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych – Ochro- 
na dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed p rze- 
pięciami – Ochrona przed przepięciami atmosferyczny mi 
lub łączeniowymi 
45 § 186 ust. 2 PN-IEC 60364-5-52:2002 Instalacje e lektryczne w obiektach budowlanych – Dobór 
i montaż wyposażenia elektrycznego – Oprzewodowanie  
46 § 187 ust. 3 PN-EN 1363-1:2012 Badania odpornośc i ogniowej – Część 1: Wymagania 
ogólne 
47 § 187 ust. 5 PN-EN 50200:2003 Metoda badania pal ności cienkich przewodów i kabli bez 
ochrony specjalnej stosowanych w obwodach zabezpiec za- 
jących 
47a § 192b PN-EN 50174-2:2010 
PN-EN  
50174-2:2010/A1:2011 
PN-EN  
50174-2:2010/AC:2014-10 
PN-EN  
50174-2:2010/A2:2015-02 
PN-EN  
50174-2:2010/Ap1:2016-12 Technika Informatyczna – Instalacje okablowania – 
Część 2: Planowanie i wykonywanie instalacji wewnąt rz 
budynków 
48 § 196 ust. 2 i 3 PN-B-02151-02:1987 
PN-B-02151-02:1987/ 
Ap1:2015-05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w pomieszczeniach 
  PN-B-02171:2017-06 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach 
49 § 204 ust. 4 PN-EN 1990*): Eurokod: Podstawy projektowania konstrukcji 
PN-EN 1991*): Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje 
PN-EN 1992*): Eurokod 2: Projektowanie konstrukcji z betonu 
PN-EN 1993*): Eurokod 3: Projektowanie konstrukcji stalowych 
PN-EN 1994*): Eurokod 4: Projektowanie konstrukcji stalowo-beto no-
wych 
PN-EN 1995*): Eurokod 5: Projektowanie konstrukcji drewnianych 
PN-EN 1996*): Eurokod 6: Projektowanie konstrukcji murowych 
PN-EN 1997*): Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne 
PN-EN 1999*): Eurokod 9: Projektowanie konstrukcji aluminiowych  
 (wszystkie części norm) 
50 § 208 
§ 208a PN-EN 81-58:2005 Przepisy bezpieczeństwa dotyczące budowy i instalowania 
dźwigów – Badania i próby – Część 58: Próba odporno ści 
ogniowej drzwi przystankowych 
  PN-EN 1021-1:2007 Meble – Ocena zapalności mebli tapicerowanych – 
Część 1: Źródło zapłonu: tlący się papieros 
  PN-EN 1021-2:2007 Meble – Ocena zapalności mebli tapicerowanych – 
Część 2: Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapa łki 
  PN-EN 1991-1-2:2006 
PN-EN  
1991-1-2:2006/Ap1:2010 
PN-EN  
1991-1-2-2006/Ap2:2014-12 
PN-EN  
1991-1-2:2006/AC:2013-07 
1991-1-2:2006/AC:2009 Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje – Część 1-2 : 
Oddziaływania ogólne – Oddziaływania na konstrukcje  
w warunkach pożaru 
      
Dziennik Ustaw – 101 – Poz. 1065 
 
  PN-B-02852:2001 Ochrona przeciwpożarowa budynków – Obliczanie gęsto- 
ści obciążenia ogniowego oraz wyznaczanie względneg o 
czasu trwania pożaru  
(w zakresie części dotyczącej gęstości obciążenia o gnio- 
wego – pkt 2) 
  PN-B-02855:1988 Ochrona przeciwpożarowa budynków – Metoda badania 
wydzielania toksycznych produktów rozkładu i spalan ia 
materiałów 
  PN-B-02867:2013-06 Ochrona przeciwpożarowa budynk ów – Metoda badania 
stopnia rozprzestrzeniania ognia przez ściany zewnę trzne 
od strony zewnętrznej oraz zasady klasyfikacji 
  PN-EN ISO 6940: 2005 Wyroby włókiennicze – Zachow anie się podczas palenia – 
Wyznaczanie zapalności pionowo umieszczonych próbek  
  PN-EN ISO 6941: 2005 Wyroby włókiennicze – Zachow anie się podczas palenia – 
Pomiar właściwości rozprzestrzeniania się płomienia  na 
pionowo umieszczonych próbkach 
  PN-EN 13501-1 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowl anych i elementów 
budynków – Część 1: Klasyfikacja na podstawie badań  
reakcji na ogień 
  PN-EN 13501-2 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowl anych i elementów 
budynków – Część 2: Klasyfikacja na podstawie badań  
odporności ogniowej, z wyłączeniem instalacji wenty la- 
cyjnej 
  PN-EN 13501-3 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowl anych i elementów 
budynków – Część 3: Klasyfikacja na podstawie badań  
odporności ogniowej wyrobów i elementów stosowanych  
w instalacjach użytkowych w budynkach: ognioodporny ch 
przewodów wentylacyjnych i przeciwpożarowych klap 
odcinających 
  PN-EN 13501-4 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowl anych i elementów 
budynków – Część 4: Klasyfikacja na podstawie wynik ów 
badań odporności ogniowej elementów systemów kontro li 
rozprzestrzeniania dymu 
  PN-EN 13501-5 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowl anych i elementów 
budynków – Część 5: Klasyfikacja na podstawie wynik ów 
badań oddziaływania ognia zewnętrznego na dachy 
51 § 253 ust. 1 PN-EN 81-72:2005 Przepisy bezpiecze ństwa dotyczące budowy i instalowania 
dźwigów – Szczególne zastosowania dźwigów osobowych  
i towarowych – Część 72: Dźwigi dla straży pożarnej  
52 § 258 ust. 1a PN-EN ISO 6940:2005 Wyroby włókien nicze – Zachowanie się podczas palenia – 
Wyznaczanie zapalności pionowo umieszczonych próbek  
  PN-EN ISO 6941:2005 Wyroby włókiennicze – Zachowa nie się podczas palenia – 
Pomiar właściwości rozprzestrzeniania się płomienia  na 
pionowo umieszczonych próbkach 
53 § 261 pkt 1 PN-EN 1021-2:2007 Meble – Ocena zapa lności mebli tapicerowanych – 
Część 2: Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapa łki 
  PN-EN 1021-1:2007 Meble – Ocena zapalności mebli tapicerowanych – 
Część 1: Źródło zapłonu: tlący się papieros 
  PN-B-02855:1988 Ochrona przeciwpożarowa budynków – Metoda badania 
wydzielania toksycznych produktów rozkładu i spalan ia 
materiałów 
      
Dziennik Ustaw – 102 – Poz. 1065 
 
54 § 266 ust. 2 PN-B-02870:1993 Badania ogniowe – M ałe kominy – Badania w podwyż- 
szonych temperaturach 
55 § 287 pkt 4 PN-N-01256-02:1992 Znaki bezpieczeńs twa – Ewakuacja 
  PN-N-01256-5:1998 Znaki bezpieczeństwa – Zasady u mieszczania znaków 
bezpieczeństwa na drogach ewakuacyjnych i drogach 
pożarowych 
  PN-ISO 7010 Symbole graficzne – Barwy bezpieczeńs twa i znaki bez- 
pieczeństwa – Znaki bezpieczeństwa stosowane w miej - 
scach pracy i w obszarach użyteczności publicznej 
56 § 287 pkt 6 patrz: Polskie Normy powołane w § 18 0 
57 § 288 pkt 5 PN-N-01256-02:1992 Znaki bezpieczeńs twa – Ewakuacja 
  PN-N-01256-5:1998 Znaki bezpieczeństwa – Zasady u mieszczania znaków 
bezpieczeństwa na drogach ewakuacyjnych i drogach 
pożarowych 
  PN-ISO 7010 Symbole graficzne – Barwy bezpieczeńs twa i znaki bez- 
pieczeństwa – Znaki bezpieczeństwa stosowane w miej - 
scach pracy i w obszarach użyteczności publicznej 
58 § 288 pkt 7 patrz: Polskie Normy powołane w § 18 0 
59 § 298 ust. 1 PN-EN 1990*):  
PN-EN 1991*): Eurokod: Podstawy projektowania konstrukcji  
Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje 
60 § 305 ust. 2 PN-E-05204:1994 Ochrona przed elekt rycznością statyczną – Ochrona obiek- 
tów, instalacji i urządzeń – Wymagania 
60a § 323 ust. 2 PN-B-02151-4:2015-06 Akustyka budo wlana – Ochrona przed hałasem w budyn- 
kach – Część 4: Wymagania dotyczące warunków pogło-
sowych i zrozumiałości mowy w pomieszczeniach oraz 
wytyczne prowadzenia badań 
61 § 324 PN-B-02151-02:1987 
PN-B-02151-02:1987/ 
Ap1:2015-05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w pomieszczeniach 
  PN-B-02170:2016-12 Ocena szkodliwości drgań przek azywanych przez podłoże 
na budynki 
  PN-B-02171:2017-06 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach 
62 § 325 ust. 1 PN-B-02151-02:1987 
PN-B-02151-02:1987/ 
Ap1:2015-05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w pomieszczeniach 
  PN-B-02170:2016-12 Ocena szkodliwości drgań przek azywanych przez podłoże 
na budynki 
  PN-B-02171:2017-06 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach 
63 § 325 ust. 2 PN-B-02151-3:2015-10 Akustyka budow lana – Ochrona przed hałasem w budyn- 
kach – Część 3: Wymagania dotyczące izolacyjności a ku- 
stycznej przegród w budynkach i elementów budowlany ch 
64 § 326 ust. 1 PN-B-02151-02:1987 
PN-B-02151-02:1987/ 
Apl:2015-05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w pomieszczeniach 
  PN-B-02156:1987 Akustyka budowlana – Metody pomia ru dźwięku A 
w budynkach 
  PN-B-02171:2017-06 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach 
      
Dziennik Ustaw – 103 – Poz. 1065 
 
65 § 326 ust. 2 PN-EN ISO 140-4:2000 Akustyka – Pom iar izolacyjności akustycznej w budyn- 
kach i izolacyjności akustycznej elementów budowlan ych 
– Pomiary terenowe izolacyjności od dźwięków powiet rz- 
nych między pomieszczeniami 
  PN-EN ISO 140-5:1999 Akustyka – Pomiar izolacyjno ści akustycznej w budyn- 
kach i izolacyjności akustycznej elementów budowlan ych 
– Pomiary terenowe izolacyjności akustycznej od dźw ię- 
ków powietrznych ściany zewnętrznej i jej elementów  
  PN-EN ISO 140-6:1999 Akustyka – Pomiar izolacyjno ści akustycznej w budyn- 
kach i izolacyjności akustycznej elementów budowlan ych 
– Pomiary laboratoryjne izolacyjności od dźwięków u de- 
rzeniowych stropów 
  PN-EN ISO 140-7:2000 Akustyka – Pomiar izolacyjno ści akustycznej w budyn- 
kach i izolacyjności akustycznej elementów budowlan ych 
– Pomiary terenowe izolacyjności od dźwięków uderze - 
niowych stropów 
  PN-EN ISO 140-8:1999 Akustyka – Pomiar izolacyjno ści akustycznej w budyn- 
kach i izolacyjności akustycznej elementów budowlan ych 
– Pomiary laboratoryjne tłumienia dźwięków uderzeni o- 
wych przez podłogi na masywnym stropie wzorcowym 
  PN-EN ISO 10848-2:2007 Akustyka – Pomiary laborat oryjne przenoszenia bocznego 
dźwięków powietrznych i uderzeniowych pomiędzy przy - 
legającymi komorami – Część 2: Dotyczy lekkich elem en- 
tów w przypadku małego wpływu złącza 
  PN-EN 20140-3:1999 
PN-EN 20140-3:1999/A1:2007 Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w budyn - 
kach i izolacyjności akustycznej elementów budowlan ych 
– Pomiary laboratoryjne izolacyjności od dźwięków p o- 
wietrznych elementów budowlanych 
  PN-EN ISO 10848-2:2007 Akustyka – Pomiary laborat oryjne przenoszenia bocznego 
dźwięków powietrznych i uderzeniowych pomiędzy przy - 
legającymi komorami – Część 2: Dotyczy lekkich elem en- 
tów w przypadku małego wpływu złącza 
  PN-EN 20140-10:1994 Akustyka – Pomiary izolacyjno ści akustycznej w budyn- 
kach i izolacyjności akustycznej elementów budowlan ych 
– Pomiary laboratoryjne izolacyjności od dźwięków p o- 
wietrznych małych elementów budowlanych 
66 § 326 ust. 3 PN-B-02151-3:2015-10 Akustyka budow lana – Ochrona przed hałasem w budyn- 
kach – Część 3: Wymagania dotyczące izolacyjności a ku- 
stycznej przegród w budynkach i elementów budowlany ch 
67 § 326 ust. 4 PN-B-02151-02:1987 
PN-B-02151-02:1987/ 
Ap1:2015-05 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem pomiesz-
czeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu 
dźwięku w pomieszczeniach 
  PN-B-02156:1987 Akustyka budowlana – Metody pomia ru dźwięku A 
w budynkach 
  PN-B-02171:2017-06 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach 
68 § 326 ust. 5 PN-EN ISO 354:2005 Akustyka – Pomia r pochłaniania dźwięku w komorze 
pogłosowej 
69 Załącznik nr 2 
pkt 1.1. i 1.4. PN-EN ISO 6946 Komponenty budowlane i elementy budy nku – Opór 
cieplny i współczynnik przenikania ciepła – Metoda obli- 
czania 
  PN-EN ISO 13370 Cieplne właściwości użytkowe budy nków – Przenoszenie 
ciepła przez grunt – Metody obliczania 
      
Dziennik Ustaw – 104 – Poz. 1065 
 
70 Załącznik nr 2 
pkt 2.2.1., 2.2.2., 
2.2.3. ppkt 1 
i pkt 2.2.4. PN-EN ISO 13788:2013-05 Cieplno-wilgotnościowe właś ciwości komponentów bu- 
dowlanych i elementów budynku – Temperatura po- 
wierzchni wewnętrznej konieczna do uniknięcia kryty cznej 
wilgotności powierzchni i kondensacja międzywarstwo wej 
– Metody obliczania 
71 Załącznik nr 2 
pkt 2.2.3. ppkt 2 PN-EN ISO 10211 Mostki cieplne w budynkach – Strumi enie ciepła i tempe- 
ratury powierzchni – Obliczenia szczegółowe 
72 Załącznik nr 2 
pkt 2.3.2. PN-EN 12207:2001 Okna i drzwi – Przepuszczalności p owietrza – Klasyfika- 
cja 
73 Załącznik nr 2 
pkt 2.3.4. PN-EN 13829:2002 Właściwości cieplne budynków – Okr eślanie przepusz- 
czalności powietrznej budynków – Metoda pomiaru 
ciśnieniowego z użyciem wentylatora 
74 Załącznik nr 3 PN-ENV 1187:2004 
PN-ENV  
1187:2004/A1:2007 Metody badań oddziaływania ognia zewnętrznego na 
dachy 
  PN-EN 13501-1+A1 Klasyfikacja ogniowa wyrobów bud owlanych i elementów 
budynków – Część 1: Klasyfikacja na podstawie wynik ów 
badań reakcji na ogień 
*) Polskie Normy projektowania wprowadzające europejs kie normy projektowania konstrukcji – Eurokody, zat wierdzone i opublikowane 
w języku polskim, są stosowane do projektowania kon strukcji, jeżeli obejmują one wszystkie niezbędne a spekty związane 
z zaprojektowaniem tej konstrukcji (stanowią komple tny zestaw norm umożliwiający projektowanie). Proje ktowanie każdego rodzaju 
konstrukcji wymaga stosowania PN-EN 1990 i PN-EN 19 91. 
** ) W przypadku gdy przywołano niedatowaną Polską Normę , należy stosować najnowszą normę opublikowaną w ję zyku polskim. 
  
      
Dziennik Ustaw – 105 – Poz. 1065 
 
Załącznik nr 294) 
WYMAGANIA IZOLACYJNOŚCI CIEPLNEJ I INNE WYMAGANIA Z WIĄZANE Z OSZCZĘDNOŚCIĄ ENERGII 
1. Izolacyjność cieplna przegród 
1.1. Wartości współczynnika przenikania ciepła U C ścian, dachów, stropów i stropodachów dla wszystki ch rodzajów 
budynków, uwzględniające poprawki ze względu na pus tki powietrzne w warstwie izolacji, łączniki mechan icz- 
ne przechodzące przez warstwę izolacyjną oraz opady  na dach o odwróconym układzie warstw, obliczone zg od- 
nie z Polskimi Normami dotyczącymi obliczania oporu  cieplnego i współczynnika przenikania ciepła oraz prze- 
noszenia ciepła przez grunt, nie mogą być większe n iż wartości U C(max)  określone w poniższej tabeli: 
Lp. Rodzaj przegrody i temperatura  
w pomieszczeniu Współczynnik przenikania ciepła U C(max)  
[W/(m 2 · K)] 
od 1 stycznia 
2017 r. od 31 grudnia 
2020 r.*) 
1 2 3 
1 Ściany zewnętrzne:   
 a) przy t i ≥ 16°C 0,23 0,20 
 b) przy 8°C ≤ t i < 16°C 0,45 0,45 
 c) przy t i < 8°C 0,90 0,90 
2 Ściany wewnętrzne:   
 a) przy ∆t i ≥ 8°C oraz oddzielaj ące pomieszczenia ogrzewane od klatek 
schodowych i korytarzy 1,00 1,00 
 b) przy ∆t i < 8°C bez wymagań bez wymagań 
 c) oddzielające pomieszczenie ogrzewane od nieogrz ewanego 0,30 0,30 
3 Ściany przyległe do szczelin dylatacyjnych o szer okości:   
 a) do 5 cm, trwale zamkniętych i wypełnionych izolacją cieplną na 
głębokości co najmniej 20 cm 1,00 1,00 
 b) powyżej 5 cm, niezależnie od przyjętego sposobu  zamknięcia i zaizo- 
lowania szczeliny 0,70 0,70 
4 Ściany nieogrzewanych kondygnacji podziemnych bez  wymagań bez wymagań 
5 Dachy, stropodachy i stropy pod nieogrzewanymi poddaszami lub nad 
przejazdami:   
 a) przy t i ≥ 16°C 0,18 0,15 
 b) przy 8°C ≤ t i < 16°C 0,30 0,30 
 c) przy t i < 8°C 0,70 0,70 
6 Podłogi na gruncie:   
 a) przy t i ≥ 16°C 0,30 0,30 
 b) przy 8°C ≤ t i < 16°C 1,20 1,20 
 c) przy t i < 8°C 1,50 1,50 
7 Stropy nad pomieszczeniami nieogrzewanymi i zamkn iętymi przestrze- 
niami podpodłogowymi:   
 a) przy t i ≥ 16°C 0,25 0,25 
 b) przy 8°C ≤ t i < 16°C 0,30 0,30 
 c) przy t i < 8°C 1,00 1,00 
                                                           
94) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 67 rozporządzen ia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 106 – Poz. 1065 
 
8 Stropy nad ogrzewanymi pomieszczeniami podziemnym i i stropy mię- 
dzykondygnacyjne:   
 a) przy ∆t i ≥ 8°C 1,00 1,00 
 b) przy ∆t i < 8°C bez wymagań bez wymagań 
 c) oddzielające pomieszczenie ogrzewane od nieogrz ewanego 0,25 0,25 
Pomieszczenie ogrzewane – pomieszczenie, w którym n a skutek działania systemu ogrzewania lub w wyniku bilansu 
strat i zysków ciepła utrzymywana jest temperatura,  której wartość została określona w § 134 ust. 2 ro zporządzenia. 
ti – temperatura pomieszczenia ogrzewanego zgodnie z § 134 ust. 2 rozporządzenia. 
*) Od 1 stycznia 2019 r. – w przypadku budynku zajmow anego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokurat urę lub organ admi- 
nistracji publicznej i będącego jego własnością. 
1.2. Wartości współczynnika przenikania ciepła U ok ien, drzwi balkonowych, drzwi zewnętrznych i powier zchni 
przezroczystych nieotwieralnych, dla wszystkich rod zajów budynków, nie mogą być większe niż wartości U (max)  
określone w poniższej tabeli: 
Lp. Okna, drzwi balkonowe i drzwi zewnętrzne Współczynnik przenikania ciepła U (max)  
[W/(m 2 · K)] 
od 1 stycznia 
2017 r. od 31 grudnia 
2020 r.*) 
1 2 3 
1 Okna (z wyjątkiem okien połaciowych), drzwi balkono we i powierzch- 
nie przezroczyste nieotwieralne:   
 a) przy t i ≥16°C 1,1 0,9 
 b) przy t i < 16°C 1,6 1,4 
2 Okna połaciowe:   
 a) przy t i ≥ 16°C 1,3 1,1 
 b) przy t i < 16°C 1,6 1,4 
3 Okna w ścianach wewnętrznych:   
 a) przy ∆t i ≥ 8°C 1,3 1,1 
 b) przy ∆t i < 8°C bez wymagań bez wymagań 
 c) oddzielające pomieszczenie ogrzewane od nieogrze wanego 1,3 1,1 
4 Drzwi w przegrodach zewnętrznych lub w przegrodach między po- 
mieszczeniami ogrzewanymi i nieogrzewanymi 1,5 1,3 
5 Okna i drzwi zewnętrzne w przegrodach zewnętrznych pomieszczeń 
nieogrzewanych bez wymagań bez wymagań 
Pomieszczenie ogrzewane – pomieszczenie, w którym n a skutek działania systemu ogrzewania lub w wyniku bilansu 
strat i zysków ciepła utrzymywana jest temperatura,  której wartość została określona w § 134 ust. 2 ro zporządzenia. 
ti – temperatura pomieszczenia ogrzewanego zgodnie z § 134 ust. 2 rozporządzenia. 
*)  Od 1 stycznia 2019 r. – w przypadku budynku zajmow anego przez organ wymiaru sprawiedliwości, prokurat urę lub organ admi- 
nistracji publicznej i będącego jego własnością. 
1.3. Dopuszcza się dla budynku produkcyjnego, magaz ynowego i gospodarczego większe wartości współczynn ika U 
niż U C(max)  oraz U (max)  określone w pkt 1.1. i 1.2., jeżeli uzasadnia to r achunek efektywności ekonomicznej inwe- 
stycji, obejmujący koszty budowy i eksploatacji bud ynku. 
      
Dziennik Ustaw – 107 – Poz. 1065 
 
1.4. W budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego , użyteczności publicznej, produkcyjnym, magazynowy m 
i gospodarczym podłoga na gruncie w ogrzewanym pomi eszczeniu powinna mieć izolację cieplną obwodową 
z materiału izolacyjnego w postaci warstwy o oporze  cieplnym co najmniej 2,0 (m 2 · K) /W, przy czym opór 
cieplny warstw podłogowych oblicza się zgodnie z Po lskimi Normami, o których mowa w pkt 1.1. 
1.5. Izolacja cieplna przewodów rozdzielczych i kom ponentów w instalacjach centralnego ogrzewania, cie płej wody 
użytkowej (w tym przewodów cyrkulacyjnych), instala cji chłodu i ogrzewania powietrznego powinna spełni ać 
następujące wymagania minimalne określone w poniższ ej tabeli: 
Lp. Rodzaj przewodu lub komponentu Minimalna grubość izolacji cieplnej (materiał 
o współczynniku przewodzenia ciepła 
λ = 0,035[W/(m · K)] 1) ) 
1 2 3 
1 Średnica wewnętrzna do 22 mm 20 mm 
2 Średnica wewnętrzna od 22 do 35 mm 30 mm 
3 Średnica wewnętrzna od 35 do 100 mm równa średnic y wewnętrznej rury 
4 Średnica wewnętrzna ponad 100 mm 100 mm 
5 Przewody i armatura wg lp. 1–4 przechodzące przez ściany 
lub stropy, skrzyżowania przewodów 50% wymagań z lp. 1–4 
6 Przewody ogrzewań centralnych, przewody wody ciepłe j 
i cyrkulacji instalacji ciepłej wody użytkowej wg l p. 1– 4, 
ułożone w komponentach budowlanych między ogrzewa- 
nymi pomieszczeniami różnych użytkowników 50% wymagań z lp. 1–4 
7 Przewody wg lp. 6 ułożone w podłodze 6 mm 
8 Przewody ogrzewania powietrznego (ułożone w częśc i 
ogrzewanej budynku) 40 mm 
9 Przewody ogrzewania powietrznego (ułożone w części 
nieogrzewanej budynku) 80 mm 
10 Przewody instalacji wody lodowej prowadzone wewnątr z 
budynku 2)  50% wymagań z lp. 1–4 
11 Przewody instalacji wody lodowej prowadzone na zewnątrz 
budynku 2)  100% wymagań z lp. 1–4 
Uwaga: 
1)  Przy zastosowaniu materiału izolacyjnego o innym w spółczynniku przewodzenia ciepła niż podany w tabel i – należy skorygować 
grubość warstwy izolacyjnej.  
2)  Izolacja cieplna wykonana jako powietrznoszczelna.  
2. Inne wymagania związane z oszczędnością energii 
2.1. Okna 
2.1.1. We wszystkich rodzajach budynków współczynni k przepuszczalności energii całkowitej promieniowan ia 
słonecznego okien oraz przegród szklanych i przezro czystych g liczony według wzoru: 
g = f C · g n 
gdzie: 
gn – współczynnik całkowitej przepuszczalności energi i promieniowania słonecznego dla typu oszklenia, 
fC – współczynnik redukcji promieniowania, ze względu  na zastosowane urządzenia przeciwsłoneczne, 
w okresie letnim nie może być większy niż 0,35. 
      
Dziennik Ustaw – 108 – Poz. 1065 
 
2.1.2. Wartości współczynnika całkowitej przepuszcz alności energii promieniowania słonecznego dla typu  
oszklenia g n należy przyjmować na podstawie deklaracji właściwo ści użytkowych okna. W przypadku 
braku danych wartość g n określa poniższa tabela: 
Lp. Typ oszklenia Współczynnik całkowitej przepuszc zalności 
energii promieniowania słonecznego g n 
1 2 3 
1 Pojedynczo szklone 0,85 
2 Podwójnie szklone 0,75 
3 Podwójnie szklone z powłoką selektywną 0,67 
4 Potrójnie szklone 0,7 
5 Potrójnie szklone z powłoką selektywną 0,5 
6 Okna podwójne 0,75 
2.1.3. Wartości współczynnika redukcji promieniowan ia ze względu na zastosowane urządzenia przeciwsło-
neczne f C określa poniższa tabela: 
Lp. Typ zasłon Właściwości optyczne Współczynnik redukcji 
promieniowania f C 
współczynnik 
absorpcji współczynnik 
przepuszczalności  osłona 
wewnętrzna osłona 
zewnętrzna 
1 2 3 4 5 6 
1 Białe żaluzje o lamelach nastawnych 0,1 0,05 
0,1 
0,3 0,25 
0,30 
0,45 0,10 
0,15 
0,35 
2 Zasłony białe 0,1 0,5 
0,7 
0,9 0,65 
0,80 
0,95 0,55 
0,75 
0,95 
3 Zasłony kolorowe 0,3 0,1 
0,3 
0,5 0,42 
0,57 
0,77 0,17 
0,37 
0,57 
4 Zasłony z powłoką aluminiową 0,2 0,05 0,20 0,08 
2.1.4. Pkt 2.1.1. nie stosuje się w odniesieniu do powierzchni pionowych oraz powierzchni nachylonych więcej 
niż 60 stopni do poziomu, skierowanych w kierunkach  od północno-zachodniego do północno-wschod-
niego (kierunek północny +/- 45 stopni), okien chro nionych przed promieniowaniem słonecznym ele- 
mentem zacieniającym, spełniającym wymagania, o któ rych mowa w pkt 2.1.1., oraz do okien o po-
wierzchni mniejszej niż 0,5 m2. 
2.2. Warunki spełnienia wymagań dotyczących powierz chniowej kondensacji pary wodnej 
2.2.1. W celu zachowania warunku, o którym mowa w §  321 ust. 1 rozporządzenia, w odniesieniu do przegr ód 
zewnętrznych budynków mieszkalnych, zamieszkania zb iorowego, użyteczności publicznej, produkcyj- 
nych, magazynowych i gospodarczych rozwiązania prze gród zewnętrznych i ich węzłów konstrukcyjnych 
powinny charakteryzować się współczynnikiem tempera turowym f Rsi  o wartości nie mniejszej niż wyma- 
gana wartość krytyczna, obliczona zgodnie z Polską Normą dotyczącą metody obliczania temperatury 
powierzchni wewnętrznej koniecznej do uniknięcia kr ytycznej wilgotności powierzchni i kondensacji 
międzywarstwowej. 
      
Dziennik Ustaw – 109 – Poz. 1065 
 
2.2.2. Wymaganą wartość krytyczną współczynnika tem peraturowego f Rsi  w pomieszczeniach ogrzewanych do 
temperatury co najmniej 20°C w budynkach mieszkalny ch, zamieszkania zbiorowego i użyteczności pu- 
blicznej należy określać według rozdziału 5 Polskie j Normy, o której mowa w pkt 2.2.1., przy założeniu , 
że średnia miesięczna wartość wilgotności względnej  powietrza wewnętrznego jest równa φ = 50%, przy 
czym dopuszcza się przyjmowanie wymaganej wartości tego współczynnika równej 0,72. 
2.2.3. Wartość współczynnika temperaturowego charak teryzującego zastosowane rozwiązanie konstrukcyjno-
-materiałowe należy obliczać: 
1) dla przegrody – według Polskiej Normy, o której mowa w pkt 2.2.1.; 
2) dla mostków cieplnych przy zastosowaniu przestrz ennego modelu przegrody – według Polskiej 
Normy dotyczącej obliczania strumieni cieplnych i t emperatury powierzchni. 
2.2.4. Sprawdzenie warunku, o którym mowa w § 321 u st. 1 i 2 rozporządzenia, należy przeprowadzać wedł ug 
rozdziału 5 i 6 Polskiej Normy, o której mowa w pkt  2.2.1. 
2.2.5. Dopuszcza się kondensację pary wodnej, o któ rej mowa w § 321 ust. 2 rozporządzenia, wewnątrz pr ze- 
grody w okresie zimowym, o ile struktura przegrody umożliwi wyparowanie kondensatu w okresie letnim 
i nie nastąpi przy tym degradacja materiałów budowl anych przegrody na skutek tej kondensacji. 
2.3. Szczelność na przenikanie powietrza 
2.3.1. W budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowe go, użyteczności publicznej i produkcyjnym przegrod y 
zewnętrzne nieprzezroczyste, złącza między przegrod ami i częściami przegród (między innymi połącze- 
nie stropodachów lub dachów ze ścianami zewnętrznym i), przejścia elementów instalacji (takie jak kana-
ły instalacji wentylacyjnej i spalinowej przez prze grody zewnętrzne) oraz połączenia okien z ościeżami  
należy projektować i wykonywać pod kątem osiągnięci a ich całkowitej szczelności na przenikanie po- 
wietrza. 
2.3.2. W budynkach niskich, średniowysokich i wysok ich przepuszczalność powietrza dla okien i drzwi ba lko- 
nowych przy ciśnieniu równym 100 Pa wynosi nie więc ej niż 2,25 m3/(m · h) w odniesieniu do długości 
linii stykowej lub 9 m3/(m 2 · h) w odniesieniu do pola powierzchni, co odpowia da klasie 3 Polskiej Nor- 
my dotyczącej przepuszczalności powietrza okien i d rzwi. Dla okien i drzwi balkonowych w budynkach 
wysokościowych przepuszczalność powietrza przy ciśn ieniu równym 100 Pa wynosi nie więcej niż 
0,75 m3/(m · h) w odniesieniu do długości linii stykowej l ub 3 m3/(m 2 · h) w odniesieniu do pola po- 
wierzchni, co odpowiada klasie 4 Polskiej Normy dot yczącej przepuszczalności powietrza okien i drzwi. 
2.3.3. Zalecana szczelność powietrzna budynków wyno si: 
1) w budynkach z wentylacją grawitacyjną lub wentyl acją hybrydową – n 50 < 3,0 1/h; 
2) w budynkach z wentylacją mechaniczną lub klimaty zacją – n 50 < 1,5 1/h. 
2.3.4. Zalecane jest, by po zakończeniu budowy budy nek mieszkalny, zamieszkania zbiorowego, użytecznoś ci 
publicznej i produkcyjny został poddany próbie szcz elności przeprowadzonej zgodnie z Polską Normą 
dotyczącą określania przepuszczalności powietrznej budynków w celu uzyskania zalecanej szczelności 
budynków określonej w pkt 2.3.3. 
  
      
Dziennik Ustaw – 110 – Poz. 1065 
 
Załącznik nr 395) 
STOSOWANE W ROZPORZĄDZENIU OKREŚLENIA DOTYCZĄCE PAL NOŚCI I ROZPRZESTRZENIANIA 
OGNIA ORAZ ODPOWIADAJĄCE IM KLASY REAKCJI NA OGIEŃ ORAZ KLASY ODPORNOŚCI DACHÓW 
NA OGIEŃ ZEWNĘTRZNY 
1. Palność wyrobów budowlanych 
1.1. Stosowanym w rozporządzeniu określeniom: niepa lny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo zapalny, nie kapiący, 
samogasnący, intensywnie dymiący (z wyłączeniem pos adzek – w tym wykładzin podłogowych) odpowiadają 
klasy reakcji na ogień, zgodnie z Polską Normą PN-E N 13501-1 „Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych  
i elementów budynków – Część 1: klasyfikacja na pod stawie badań reakcji na ogień”, zwaną dalej „Polską  Nor- 
mą PN-EN 13501-1”, podane w kolumnie 2 tabeli 1. 
Tabela 1 
Określenia dotyczące palności stosowane  
w rozporządzeniu Klasy reakcji na ogień zgodnie z Polską Normą 
PN-EN 13501-1 
Niepalne A1;  
A2-s1, d0; A2-s2, d0; A2-s3, d0; 
  A2-s1, d1; A2-s2, d1; A2-s3, d1;  
A2-s1, d2; A2-s2, d2; A2-s3, d2; 
 niezapalne B-s1, d0; B-s2, d0; B-s3, d0; 
B-s1, d1; B-s2, d1; B-s3, d1; 
B-s1, d2; B-s2, d2; B-s3, d2; 
Palne trudno zapalne C-s1, d0; C-s2, d0; C-s3, d0;  
C-s1, d1; C-s2, d1; C-s3, d1; 
C-s1, d2; C-s2, d2; C-s3, d2; 
D-s1, d0; D-s1, d1; D-s1, d2; 
łatwo zapalne D-s2, d0; D-s3, d0;  
D-s2, d1; D-s3, d1;  
D-s2, d2; D-s3, d2;  
E-d2; E;  
F 
Niekapiące A1;  
A2-s1, d0; A2-s2, d0; A2-s3, d0;  
B-s1, d0; B-s2, d0; B-s3, d0;  
C-s1, d0; C-s2, d0; C-s3, d0;  
D-s1, d0; D-s2, d0; D-s3, d0; 
Samogasnące co najmniej E 
Intensywnie dymiące A2-s3, d0; A2-s3, d1; A2-s3, d2;  
B-s3, d0; B-s3, d1; B-s3, d2;  
C-s3, d0; C-s3, d1; C-s3, d2;  
D-s3, d0; D-s3, d1; D-s3, d2;  
E-d2; E;  
F 
                                                           
95) W brzmieniu ustalonym przez § 1 pkt 68 rozporządze nia, o którym mowa w odnośniku 4. 
      
Dziennik Ustaw – 111 – Poz. 1065 
 
1.2. Stosowanym w rozporządzeniu określeniom: niepa lny, niezapalny, trudno zapalny, intensywnie dymiąc y doty- 
czącym posadzek (w tym wykładzin podłogowych) odpow iadają klasy reakcji na ogień, zgodnie z Polską Nor mą 
PN-EN 13501-1, podane w kolumnie 2 tabeli 2. 
Tabela 2 
Określenia dotyczące palności stosowane  
w rozporządzeniu Klasy reakcji na ogień 
zgodnie z Polską Normą PN-EN 13501-1 
Niepalne A1 fl ; A2 fl  -s1; A2 fl  -s2 
Trudno zapalne Bfl  -s1; B fl  -s2; C fl  -s1; C fl  -s2 
Łatwo zapalne Dfl  -s1; D fl  -s2; E fl ; F fl  
Intensywnie dymiące A2 fl  -s2; B fl  -s2; C fl  -s2; D fl  -s2; E fl ; F fl  
Uwaga: Stosowane w pkt 1.1. i 1.2. określenia odnos zą się także do wyrobów (materiałów) budowlanych uz nanych za 
spełniające wymagania w zakresie reakcji na ogień, bez potrzeby prowadzenia badań, których wykazy zawa rte są 
w decyzjach Komisji Europejskiej publikowanych w Dz ienniku Urzędowym Unii Europejskiej. 
2. Rozprzestrzenianie ognia przez elementy budynku z wyłączeniem ścian zewnętrznych przy działaniu ogn ia 
z zewnątrz budynku 
2.1. Nierozprzestrzeniającym ognia elementom budynk u odpowiadają elementy: 
– wykonane z wyrobów klasy reakcji na ogień, zgodni e z Polską Normą PN-EN 13501-1: A1; A2-s1, 
d0 A2-s2, d0; A2-s3, d0; B-s1, d0; Bs-2, d0 oraz Bs -3, d0; 
– stanowiące wyrób o klasie reakcji na ogień, zgodn ie z Polską Normą PN-EN 13501-1: A1; A2-s1, d0; 
A2-s2, d0; A2-s3, d0; B-s1, d0; B-s2, d0 oraz B-s3,  d0, przy czym warstwa izolacyjna elementów warstwo - 
wych powinna mieć klasę reakcji na ogień co najmnie j E. 
2.2. Słabo rozprzestrzeniającym ogień elementom bud ynku odpowiadają elementy: 
– wykonane z wyrobów klasy reakcji na ogień, zgodni e z Polską Normą PN-EN 13501-1: C-s1, d0; C-s2, d0;  
C-s3, d0 oraz D-s1, d0; 
– stanowiące wyrób o klasie reakcji na ogień, zgodn ie z Polską Normą PN-EN 13501-1: C-s1, d0; C-s2, d0 ; 
C-s3, d0 oraz D-s1, d0, przy czym warstwa izolacyjn a elementów warstwowych powinna mieć klasę reakcji 
na ogień co najmniej E. 
3. Rozprzestrzenianie ognia przez przewody i izolac je cieplne przewodów instalacyjnych stosowanych wew nątrz 
budynku 
Nierozprzestrzeniającym ognia przewodom wentylacyjn ym, wodociągowym, kanalizacyjnym i grzewczym oraz 
ich izolacjom cieplnym odpowiadają: 
– przewody i izolacje wykonane z wyrobów klasy reak cji na ogień, zgodnie z Polską Normą PN-EN 13501-1:  A1 L; 
A2 L-s1, d0; A2 L-s2, d0; A2 L-s3, d0; B L-s1, d0; B L-s2, d0 oraz B L-s3, d0; 
– przewody i izolacje stanowiące wyrób o klasie rea kcji na ogień, zgodnie z Polską Normą PN-EN 13501-1 : A1 L; 
A2 L-s1, d0; A2 L-s2, d0; A2 L-s3, d0; B L-s1, d0; B L-s2, d0 oraz B L-s3, d0, przy czym warstwa izolacyjna elemen- 
tów warstwowych powinna mieć klasę reakcji na ogień  co najmniej E. 
4. Rozprzestrzenianie ognia przez przekrycia dachów  
4.1. Nierozprzestrzeniającym ognia przekryciom dach ów odpowiadają przekrycia: 
1) klasy B ROOF  (t1) badane zgodnie z Polską Normą PN-ENV 1187:200 4 „Metody badań oddziaływania ognia 
zewnętrznego na dachy”; badanie 1. 
2) klasy B ROOF , uznane za spełniające wymagania w zakresie odporn ości wyrobów na działanie ognia ze- 
wnętrznego, bez potrzeby przeprowadzenia badań, któ rych wykazy zawarte są w decyzjach Komisji Euro- 
pejskiej publikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii E uropejskiej. 
      
Dziennik Ustaw – 112 – Poz. 1065 
 
Warunki i kryteria techniczne dla przekryć klasy B ROOF  (t1), o których mowa w pkt 1, podano w tabeli 3. 
Tabela 3 
Grupy kryteriów Warunki i kryteria dla klasy B ROOF  (t1)  
(konieczne spełnienie wszystkich wymienionych poniż ej) 
Grupa a 
powierzchniowe rozprzestrzenianie ognia zasięg zniszczenia (na zewnątrz i wewnątrz dachu) w  górę dachu < 0,70 m  
zasięg zniszczenia (na zewnątrz i wewnątrz dachu) w  dół dachu < 0,60 m 
maksymalny zasięg zniszczenia na skutek spalania (n a zewnątrz 
i wewnątrz dachu) < 0,80 m 
brak palących się materiałów (kropli lub odpadów st ałych) spadających 
od strony eksponowanej 
boczny zasięg ognia nie osiąga krawędzi mierzonej s trefy (pasa) 
maksymalny zasięg (promień) zniszczenia na dachach płaskich (na ze- 
wnątrz i wewnątrz dachu) < 0,20 m 
Grupa b 
penetracja ognia do wewnątrz budynku brak palących się lub żarzących się cząstek penetru jących konstrukcję 
dachu 
brak pojedynczych otworów przelotowych o powierzchn i > 25 mm 2 
suma powierzchni wszystkich otworów przelotowych < 4500 mm 2 
brak wewnętrznego spalania w postaci żarzenia 
4.2. Przekrycia dachów spełniające kryteria grupy b  i niespełniające jednego lub więcej kryteriów grup y a klasyfikuje 
się jako słabo rozprzestrzeniające ogień. 
4.3. Przekrycia dachów klasy F ROOF  (t1) klasyfikuje się jako przekrycia silnie rozprz estrzeniające ogień.