DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  29 lipca 2019  r. 
Poz. 1396  
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  19 lipca 2019  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo ochrony środowiska  
1. Na podstawie  art. 16 ust.  1 zdanie  pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów norma tywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2017  r. poz.  1523  oraz z 2018 r. poz. 2243 ) ogłasza się w  załączniku do 
niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z  dnia 27  kwietnia 2001  r. – Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2018 r. 
poz. 799), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:  
1) ustawą  z dnia 6 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych 
ustaw  (Dz. U. poz. 1356  i 2533 ), 
2) ustawą  z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w z akresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego 
gazu ziemnego w Świnoujściu oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1590),  
3) ustawą  z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw  
(Dz. U. poz. 1479),  
4) ustawą  z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach  (Dz. U. 
poz. 1564) , 
5) ustawą  z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1592),  
6) ustawą  z dnia 20 lipc a 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska  (Dz. U. poz. 1648),  
7) ustawą  z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1722),  
8) ustawą  z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Dróg Samorządowy ch (Dz. U. poz. 2161),  
9) ustawą z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji (Dz. U. z 2019 r. 
poz. 42) , 
10) ustawą  z dnia 21 lutego 2019 r.  zmieniającą  ustawę o  zmianie ustawy o  podatku akcyzowym oraz niektóryc h innych 
ustaw, ustawę – Prawo ochrony środowiska, ustawę o  systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych 
substancji, ustawę o  zmianie ustawy o  biokomponentach i  biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw oraz 
ustawę o  promowaniu energ ii elektrycznej z  wysokosprawnej kogeneracji  (Dz. U. poz. 412), 
11) ustawą z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. poz. 452) , 
12) ustawą z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych o  charakterze uży teczności publicznej  
(Dz. U. poz. 1123),  
13) ustawą z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o  zarządzaniu 
kryzysowym  (Dz. U. poz. 1211)  
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem  18 lipca  2019  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1396  
 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) art. 27 ustawy  z dnia 6 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1356  i 2533 ), który stano wi: 
„Art. 27. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 2, pkt  3 lit. a–d, pkt  4–6 i 8–11, art.  16 i art. 17, które wchodzą w  życie z  dniem 1  października 2018  r.; 
2) art. 4  pkt 6 i art. 19, które wchodzą w  życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia ustawy;  
3) art. 7  pkt 1 i 2, pkt  4 lit. b i pkt 5 lit. c oraz d, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2019  r.”; 
2) art. 12 i art. 13 ustawy  z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie ter minalu regazyfikacyjnego 
skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1590), któr e stanowi ą: 
„Art. 12. Do postępowań dotyczących inwestycji w zakresie terminalu lub inwestycji towarzyszących wszczętych 
i niezakończonych  przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną, innych niż określone w art. 7 –11, 
stosuje się przepisy dotychczasowe.  
Art. 13. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia. ”; 
3) art. 23, art. 28 i art. 31 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1479), któr e stanowi ą: 
„Art. 23. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzonych na po d-
stawie przepisów ustaw zmie nianych w art. 2 oraz w art. 4 –13 w brzmieniu dotychczasowym dotyczących wymierz e-
nia kar pie niężnych stosuje się przepisy dotychczasowe.”  
„Art. 28. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 28h ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1  
zachowuj ą moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 28h ust. 4 
ustawy zmienianej w art. 1, nie dłużej jednak niż przez okres 24 miesięcy od dnia wejś cia w życie niniejszej ustawy 
i mogą być zmieniane.  
2. Dotychczasowe pr zepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 90 ust. 3, art. 9 4 ust. 3, art. 123 ust. 3, 
art. 149 ust. 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykona w-
czych wydanych na podstawie art. 90 ust. 3, art. 94 ust. 3, art. 123 ust. 3, art. 149 ust. 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 4, 
nie dłużej jednak niż przez okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i mogą być zmieniane.”  
„Art. 31. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2019  r., z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 8 w zakresie art.  9b ust.  5, art.  19 ust. 2, art.  27 ust. 1 i art. 30, które wchodzą w  życie z  dniem następ u-
jącym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 1  pkt 1 lit. b i c, pkt  2 lit. a tiret pierwsze, pkt  7–15 i 26, art.  3, art.  9, art.  15, art.  19 ust. 7, art. 20 oraz 
art. 22, które wchodzą w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia;  
3) art. 11  pkt 1 w zakresie art.  49 pkt 6, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r.”; 
4) art. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowi ska oraz ustaw y o odpadach (Dz. U. 
poz. 1564),  który stanowi:  
„Art. 4. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia. ”; 
5) art. 9 i art. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych  ustaw (Dz. U. 
poz. 1592), które  stanowi ą: 
„Art. 9. 1. Do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie 
odpadów,  pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, 
pozwoleń  zintegrowanych uwz ględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów oraz decyzji zatwierdz a-
jących instrukcję  prowadzenia składowiska odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy, stosuje  się przepisy nowe.  
2. Właściwy organ wzy wa do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, zawieszając 
postępowanie  do czasu uzupełnienia wniosku, nie dłużej niż na okres 6 miesięcy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1396  
 
3. Do postępowań w sprawach o wydanie zezwolenia na przywóz odpadów na ter en kraju, o których  mowa 
w art. 4 ustawy zmienianej w art. 7, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, 
stosuje się przepisy  ustawy zmienianej w art. 7 w brzmieniu dotychczasowym.”  
 „Art. 17. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem przepisów:  
1) art. 1  pkt 1 lit. d i e, które wchodzą w  życie po upływie 6  miesięcy od dnia ogłoszenia;  
2) art. 1  pkt 7 lit. c w zakresie dotyczącym art.  43 ust. 8, który wchodzi w  życie po upływie 12  miesięcy od dnia 
ogłoszenia. ”; 
6) art. 2–7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. poz. 1648), któr e 
stanowi ą: 
„Art. 2. Spółkę, o  której mowa w  art. 421a ust. 1 ustawy  zmienianej w  art. 1, zwaną dalej „Spółką”, utworzą 
Narodowy Fundusz Ochrony Ś rodowiska i  Gospodarki Wodnej oraz Bank Ochrony Środowiska Spółka Akcyjna.  
Art. 3. Założyciele, o  których mowa w  art. 421d ust. 2 ustawy  zmienianej w  art. 1, wnoszą wkłady pieniężne lub 
niepieniężne na pokrycie całego kapitału zakładowego przed zarejestrow aniem Spółki.  
Art. 4. W sprawach nieuregulowanych przepisami ustawy zmienianej w  art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą 
ustawą, do powstania Spółki  stosuje się przepisy ustawy z  dnia 15  września 2000  r. – Kodeks spółek handlowych 
(Dz. U. z 2017  r. poz. 1577  oraz z 2018  r. poz. 398, 650 i 1544 ) oraz ustawy z  dnia 16  grudnia 2016  r. o zasadach 
zarządzania mieniem państwowym ( Dz. U. z 2018  r. poz. 1182).  
Art. 5. Przy powołaniu pierwszego zarządu Spółki nie przeprowadza się postępowania kwalifikacyjnego, o  któ-
rym mowa w  art. 18 ust. 1 ustawy  z dnia 16  grudnia 2016  r. o zasadach  zarządzania mieniem państwowym.  
Art. 6. 1. W  latach 2018 –2027  maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gos -
podarki Wodnej będący skutkiem finansowym wejścia w  życie ustawy wynosi w:  
1) 2018  r. – 60 mln zł;  
2) 2019  r. – 500 mln zł;  
3) 2020  r. – 400 mln zł;  
4) 2021  r. – 400 mln zł;  
5) 2022  r. – 300 mln zł;  
6) 2023  r. – 100 mln zł;  
7) 2024  r. – 0 zł; 
8) 2025  r. – 0 zł; 
9) 2026  r. – 0 zł; 
10) 2027  r. – 0 zł. 
2. W przypa dku przekroczenia lub zagrożenia przek roczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego 
limitu wydatków,  o którym mowa w  ust. 1, wprowadza się mechanizm korygujący polegający na zmniejszeniu wkładu 
pieniężnego wnoszonego przez Narodowy Fundusz Ochrony  Środowiska i  Gospodarki Wodnej odpowiednio na p o-
krycie lub podwyższenie kapitału zakładowego Spó łki. 
3. Minister właściwy do spraw środowiska monitoruje wykorzys tanie limitu wydatków, o  którym  mowa w  ust. 1, 
oraz w  razie potrzeby wdraża mechanizm korygują cy. 
Art. 7. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia. ”; 
7) art. 12, art. 15 ust. 2 i art. 16  ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 1722), któr e stanowi ą: 
„Art. 12. 1. Do s praw wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy dotyczących 
pozwoleń zintegrowanych, o  których mowa w  art. 202 ust. 1, art.  203 ust. 3, art.  208 ust. 1 oraz art.  211 ust. 1 ustawy 
zmienianej w  art. 3, stosuje się przepisy us tawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1396  
 
2. Do spraw wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy dotyczących pozw o-
leń zintegrowanych obejmujących korzystanie z  wód w  zakresie poboru wód lub wprowadzania ścieków do wód lub 
do ziemi stosuje się przepis art.  185 ust. 1a ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym. ” 
Art. 15. „2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  148 ust. 1 ustawy zmienianej 
w art. 3 w brzmieniu dotychczasowy m zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych 
wydanych na podstawie art. 148 ust. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą i mogą być zmieniane, jednak nie dł u-
żej niż przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.  
Art. 16. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 5 i 22, które wchodzą w  życie po upływie 90  dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 1  pkt 16, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2021  r.”; 
8) art. 54 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Dróg Samorządowych (Dz. U. poz. 2161), który stanowi:  
„Art. 54. 1. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem art.  5 ust. 1 pkt 1, 2, 4 
i 5 oraz art.  40 i art. 41, które wchodzą w  życie z  dniem 1 stycznia 2019  r. 
2. Ustawa traci moc z  dniem 1  stycznia 2029  r.”; 
9) art. 111 ustaw y z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysok osprawnej kogeneracji (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 42), który stanowi:  
„Art. 111. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”;  
10) art. 7 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r.  zmieniającej  ustawę o  zmianie ustawy o  podatku akcyzowym oraz niektórych 
innych ustaw, ustawę – Prawo ochrony środowiska, ustawę o  systemie zarządzania emisjami gazów cieplarni anych 
i innych substancji, ustawę o  zmianie ustawy o  biokomponentach i  biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw 
oraz ustawę o  promowaniu energii elektrycznej z  wysokosprawnej kogeneracji  (Dz. U. poz. 412) , który stanowi:  
„Art. 7. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem art.  1, który wchodzi 
w życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia. ”; 
11) art. 2 i art. 3 ustaw y z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. poz. 452) , które 
stanow ią: 
„Art. 2. Do roszczeń, o których mowa w art. 129 ust. 1 –3 ustawy zmienianej w art. 1, powstałych przed dniem 
wejścia  w życie niniejszej ustawy, w stosunku do których nie upłynął termin, o którym mowa w art. 129 ust. 4 ustawy 
zmienianej  w art. 1, w brzmi eniu dotychczasowym, stosuje się art. 129 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu 
nadanym niniejszą  ustawą.  
Art. 3. Ustawa wchodzi w życie z dniem 14 marca 2019 r.” ; 
12) art. 47 i art. 54 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów au tobusowych o  charakterze użytec z-
ności publicznej  (Dz. U. poz. 1123), któr e stanowi ą: 
„Art. 47. W latach 2019 –2020  wpływy Funduszu z  tytułu opłaty emisyjnej, o  których mowa w  art. 5 pkt 1 ust a-
wy, powiększa się o  2% tej opłaty, w  części przypadającej Fundusz owi Niskoemisyjnego Transportu, o  której mowa 
w art. 321b ustawy z  dnia 27  kwietnia 2001  r. – Prawo ochrony środowiska. ” 
„Art. 54. Ustawa wchodzi w  życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 5  pkt 2 i art. 39, które wchodzą w  życie z dniem 1  stycznia 2020  r.; 
2) art. 5  pkt 3, art.  31 pkt 1 i pkt 2 lit. a w zakresie ust.  31 oraz pkt 3 i 4, art.  38 i art. 40 pkt 1, które wchodzą 
w życie z  dniem 1  stycznia 2022  r.”; 
13) odnośnika nr 1 oraz art. 3 –10 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zm ianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz 
ustawy o  zarządzaniu kryzysowym  (Dz. U. poz. 1211), które stanowią:  
„1) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2008/50/WE 
z dnia 21  maja 2008  r. w sprawie j akości powietrza i  czystszego powietrza dla Europy (Dz.  Urz. UE  L 152 
z 11.06.2008, str.  1, Dz.  Urz. UE  L 226 z  29.08.2015, str.  4 i Dz. Urz. UE  L 72 z 14.03.2019, str.  1).” 
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1396  
 
„Art. 3. Do spraw dotyczących decyzji, o  których mowa w  art. 154 ust. 1a ustawy zm ienianej w  art. 1, wszcz ę-
tych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w  art. 1 
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
Art. 4. Do spraw dotyczących pozwoleń na wprowadzanie gazów lub pyłów do pow ietrza albo pozwoleń zintegr o-
wanych , obejmujących źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 
50 MW, ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a ust.  2 pkt 3 ustawy zmieni a-
nej w  art. 1, wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy 
zmienianej w  art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
Art. 5. 1. Do programów ochrony powietrza opracowywanych dla stref zaklasyfikowanych j ako strefy, o  których 
mowa w  art. 89 ust. 1 pkt 1 lub 4 ustawy zmienianej w  art. 1, w wyniku oceny poziomów substancji w  powietrzu za 
2017  r. oraz do planów działań krótkoterminowych, o  których mowa w  art. 92 ustawy zmienianej w  art. 1, opracow y-
wanych w  wyniku tej oceny stosuje się przepisy dotychczasowe.  
2. Nie aktualizuje się programów i  planów, o  których mowa w  ust. 1. 
Art. 6. Programy ochrony powietrza uchwalone przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy zachowują moc 
do czasu wejścia w  życie uchwał w sprawie nowych programów ochrony powietrza, jednak nie dłużej niż przez okres, 
którego dotyczą te programy.  
Art. 7. Do programów ochrony powietrza opracowywanych w  wyniku oceny poziomów substancji w  powietrzu 
za 2018  r. stosuje się przepisy ustawy zmieni anej w  art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z  tym że:  
1) zarząd województwa opracowuje i  przedstawia do zaopiniowania projekt uchwały w  sprawie programu ochrony 
powietrza w  terminie do dnia 30  kwietnia 2020  r.; 
2) sejmik województwa uchwala program  ochrony powietrza w  terminie do dnia 15  czerwca 2020  r.; 
3) zarząd województwa przekazuje informację o  uchwaleniu programu ochrony powietrza w  terminie do dnia 
20 czerwca 2020  r. 
Art. 8. Sprawozdanie okresowe, o  którym mowa w  art. 94 ust. 2a pkt  1 ustawy zmienianej w  art. 1 zarząd  woje-
wództwa przekazuje po raz pierwszy do dnia 31  marca 2021  r., przy czym sprawozdanie to obejmuje okres od dnia 
wejścia w  życie uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza do dnia 31  grudnia 2020  r. 
Art. 9. 1. Dotychczasowe pr zepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  91 ust. 10 ustawy zmienianej w  art. 1 
zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art.  91 ust. 10 ustawy 
zmienianej w  art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
2. Zachowan e w mocy przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art.  91 ust. 10 ustawy zmienianej w  art. 1, 
mogą być zmieniane przez ministra właściwego do spraw  środowiska, w  drodze rozporządzenia, w  granicach określ o-
nych w  art. 91 ust. 10 ustawy zmienianej w  art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art.  94 ust. 3 ustawy zmienianej w  art. 1 zacho-
wują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art.  94 ust. 3 ustawy zmienianej 
w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez 18  miesięcy od dnia wejścia w  życie  
niniejszej ustawy.  
Art. 10. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia, z  wyjątkiem art.  1 pkt 2 lit. f 
i pkt 8–15 oraz art.  3 i art. 4, które wchodzą w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia. ”. 
 
Marszałek Sejmu: M. Kuchciński  
 
 
 
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1396  
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 19 lipca 2019  r. (poz . 1396 ) 
USTAWA  
z dnia 27  kwietnia 2001  r. 
Prawo ochrony środowiska1) 
TYTUŁ I  
Przepisy ogólne  
DZIAŁ I  
Zakres obowiązywania ustawy  
                                                           
1) Niniejsza ustawa dokonuje w  zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Unii Europejskiej:  
1) dyrektywy Rady 87/217/EWG z  dnia 19  marca 1987  r. w sprawie ograniczania zanieczyszczenia środowiska  azbestem i  zapo-
biegania temu zanieczyszczeniu (Dz. Urz. WE L 85  z 28.03.1987,  str. 40, z  późn. zm.;  Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, 
rozdz. 13,  t. 8, str. 269); 
2) dyrektywy Rady 91/692/EWG z  dnia 23  grudnia 1991  r. normalizującej i  racjonalizującej sprawozdania  w sprawie wykonyw a-
nia niektórych dyrektyw odnoszących się do środowiska (Dz. Urz. WE L 377  z 31.12.1991,  str. 48, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE 
Polskie wydan ie specjalne, rozdz. 5,  t. 2, str. 10); 
3) dyrektywy Rady 92/43/EWG z  dnia 21  maja 1992  r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i  flory (Dz. Urz.  
WE L 206  z 22.07.1992,  str. 7, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne,  rozdz. 15,  t. 2, str. 102);  
4) dyrektywy Rady 96/59/WE z  dnia 16  września 1996  r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli  i polichlorow a-
nych trifenyli (PCB/PCT) (Dz. Urz. WE L 243  z 24.09.1996,  str. 31, z  późn. zm.;  Dz. Urz. UE Polskie wydanie s pecjalne, 
rozdz. 15,  t. 3, str. 75); 
5) (uchylony)  
6) dyrektywy 1999/94/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 13  grudnia 1999  r. odnoszącej się do dostępności dla konsume n-
tów informacji o  zużyciu paliwa i  emisjach CO 2 w odniesieniu do obrotu nowymi sam ochodami osobowymi (Dz. Urz. WE L  12 
z 18.01.2000,  str. 16, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie  wydanie specjalne, rozdz. 15,  t. 5, str. 3); 
7) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2000/53/WE z  dnia 18  września 2000  r. w sprawie pojazdów wycofanych z  eksploat a-
cji (Dz. Urz. WE L 269  z 21.10.2000,  str. 34, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie  wydanie specjalne, rozdz. 15,  t. 5, str. 224);  
8) dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 25  czerwca 2002  r. odnoszącej się do  oceny i  zarządzania p o-
ziomem hałasu w  środowisku (Dz. Urz. WE L 189  z 18.07.2002,  str. 12, z  późn.  zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, 
rozdz. 15,  t. 7, str. 101);  
9) dyrektywy 2004/107/WE Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 15  grudnia 2004  r. w sprawie arsenu, kadmu, r tęci, niklu i wielo -
pierścieniowych węglowodorów aromatycznych w  otaczającym powietrzu  (Dz. Urz. UE L 23  z 26.01.2005,  str. 3, z późn. zm.);  
10)  dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2008/50/WE z  dnia 21  maja 2008  r. w sprawie jakości powietrza  i czystszego p o-
wietrza dla Europy (Dz. Urz. UE L 152  z 11.06.2008,  str. 1); 
11) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2008/56/WE z  dnia 17  czerwca 2008  r. ustanawiającej ramy  działań Wspólnoty 
w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w  sprawie strategii  morskiej) (Dz. Urz. UE L 164  
z 25.06.2008,  str. 19); 
12) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2008/98/WE z  dnia 19  listopada 2008  r. w sprawie odpadów  oraz uchylającej ni e-
które dyrektywy (Dz. Urz. UE L 312  z 22.11.2008,  str. 3); 
13) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/147/WE z  dnia 30  listopada 2009  r. w sprawie ochrony  dzikiego ptactwa  
(Dz. Urz. UE L 20  z 26.01.2010,  str. 7, z późn. zm.);  
14) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2010/75/UE z  dnia 24  listopada 2010  r. w sprawie emisji  przemysłowych (zinteg -
rowane zapobieganie zanieczyszczeniom i  ich kontrola) (Dz. Urz. UE L 334  z 17.12.2010, str.  17); 
15) częściowo dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/28/WE z  dnia 23  kwietnia 2009  r. w sprawie  promowania stos o-
wania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i  w następstwie uchylającej dyrektywy  2001/77/WE oraz 2003/30/WE  
(Dz. Urz. UE L 140  z 05.06.2009, str.  16, z  późn. zm.);  
16) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2012/18/UE z  dnia 4  lipca 2012  r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi aw a-
riami związanymi z  substancjami niebezpiecznymi, zmieniającej, a  następnie uchylającej dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz. Urz. 
UE L 197 z  24.07.2012, str.  1). 
Niniejsza ustawa służy stosowaniu:  
1) rozporządzenia (WE) nr 166/20 06 Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 18  stycznia 2006  r. w sprawie ustanowienia Eur o-
pejskiego Rejestru Uwalniania i  Transferu Zanieczyszczeń i  zmieniającego dyrektywę Rady 91/689/EWG i  96/61/WE (Dz. Urz. 
UE L 33  z 04.02.2006, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L  188 z 18.07.2009, str. 14, z  późn. zm.);  
2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) nr 1257/2013  z dnia 20  listopada 2013  r. w sprawie recyklingu statków 
oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 i  dyrektywę 2009/16/WE (Dz. Urz. UE L  330 z 10.12.2013, str. 1).   
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1396  
 
Art. 1. Ustawa określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z  jego zasobów, z  uwzględnieniem w y-
magań zrównoważonego rozwoju, a  w szczególności:  
1) zasady ustalan ia: 
a) warunków ochrony zasobów środowiska,  
b) warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska,  
c) kosztów korzystania ze środowiska;  
2) (uchylony)  
3) (uchylony)  
4) obowiązki organów administracji;  
5) odpowiedzialność i  sankcje.  
Art. 2. 1. Przep isów ustawy nie stosuje się do spraw uregulowanych w  przepisach prawa atomowego.  
2. Przepisów ustawy nie stosuje się także w  zakresie:  
1) obowiązku posiadania pozwolenia,  
1a) wydawania decyzji o  dopuszczalnym poziomie hałasu,  
2) ponoszenia opłat,  
w razie p rowadzenia działań ratowniczych.  
2a. Przepisów ustawy nie stosuje się także w  zakresie hałasu powstającego w  związku z  powszechnym korzystaniem 
ze środowiska.  
3. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów ustawy z  dnia 5  sierpnia 2010  r. o ochronie informacji  niejawnych ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 742). 
4. Zasady ochrony morza przed zanieczyszczeniem przez statki oraz organy administracji właściwe w  sprawach tej 
ochrony określają przepisy odrębne.  
DZIAŁ II  
Definicje i  zasady ogólne  
Art. 3. Ilekroć w  ustawie jest mo wa o:  
1) aglomeracji – rozumie się przez to miasto lub kilka miast o  wspólnych granicach administracyjnych;  
2) autostradzie – rozumie się przez to także drogę ekspresową, jeżeli przepisy o  autostradach płatnych mają zastosow a-
nie do tej drogi;  
2a) badaniach  zanieczyszczenia gleby i  ziemi – rozumie się przez to pomiary zawartości substancji powodującej ryzyko 
w glebie i  w ziemi, w  tym pobieranie próbek oraz związane z  tymi pomiarami badania właściwości gleby i  ziemi;  
2b) dokumencie referencyjnym BAT – rozumie  się przez to dokument, będący wynikiem wymiany informacji zorganiz o-
wanej przez Komisję Europejską zgodnie z  przepisami dotyczącymi emisji przemysłowych, sporządzony dla okreś lonego  
rodzaju działalności i  opisujący w  szczególności stosowane techniki, aktu alne wielkości emisji i  zużycia, techniki 
uwzględniane przy okazji ustalania najlepszych dostępnych technik, a  także opisujący konkluzje BAT oraz wszelkie 
nowe techniki;  
3) eksploatacji instalacji lub urządzenia – rozumie się przez to użytkowanie instalacj i lub urządzenia oraz utrzymywanie 
ich w  sprawności;  
4) emisji – rozumie się przez to wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio, w  wyniku działalności człowieka, do powi e-
trza, wody, gleby lub ziemi:  
a) substancje,  
b) energie, takie jak ciepło, hałas, wibracje  lub pola elektromagnetyczne;  
4a) granicznych wielkościach emisyjnych – rozumie się przez to najwyższe z  określonych w  konkluzjach BAT wielkości 
emisji powiązane z  najlepszymi dostępnymi technikami, uzyskiwane w  norm alnych warunkach eksploatacji z wyko-
rzystaniem najlepszej dostępnej techniki lub kombinacji najlepszych dostępnych technik;  
5) hałasie – rozumie się przez to dźwięki o  częstotliwościach od 16  Hz do 16  000 Hz; 
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1396  
 
5a) historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi – rozumie się przez to zanieczyszcz enie powierzchni ziemi, które 
zaistniało przed dniem 30  kwietnia 2007  r. lub wynika z  działalności, która została zakończona przed dniem 
30 kwietnia 2007  r.; rozumie się przez to także szkodę w  środowisku w  powierzchni ziemi w  rozumieniu  art. 6 pkt  11 
lit. c ustawy z  dnia 13  kwietnia 2007  r. o zapobieganiu szkodom w  środowisku i  ich naprawie ( Dz. U. z 2018 r. 
poz. 954 i 1616 ), która została spowodowana przez emisję lub zdarzenie, od którego upłynęło więcej niż 30  lat; 
6) instalacji  – rozumie się przez to:  
a) stacjonarne urządzenie techniczne,  
b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysp o-
nuje ten sam podmiot i  położonych na terenie jednego zakładu,  
c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani  ich zespołami,  
których eksploatacja może spowodować emisję;  
7) istotnej zmianie instalacji – rozumie się przez to taką zmianę sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowę, 
która może powodować znaczące zwiększenie negatywnego oddziaływania na środo wisko;  
8) kompensacji przyrodniczej – rozumie się przez to zespół działań obejmujących w  szczególności roboty budowlane, 
roboty ziemne, rekultywację gleby, zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do 
przywrócenia równowagi p rzyrodniczej lub tworzenie skupień roślinności, prowadzących do przywrócenia równow a-
gi przyrodniczej na danym terenie, wyrównania szkód dokonanych w  środowisku przez realizację przedsięwzięcia 
i zachowanie walorów krajobrazowych;  
8a) lotnisku – rozumie się  przez to także port lotniczy oraz lądowisko;  
8b) krajowym celu redukcji narażenia – rozumie się przez to procentowe zmniejszenie krajowego wskaźnika średniego 
narażenia dla roku odniesienia, w  celu ograniczenia szkodliwego wpływu danej substancji na zdrow ie ludzi, który ma 
być osiągnięty w  określonym terminie;  
8c) krajowym wskaźniku średniego narażenia – rozumie się przez to średni poziom substancji w  powietrzu wyznaczony 
na podstawie pomiarów przeprowadzonych na obszarach tła miejskiego w  miastach o  liczb ie mieszkańców większej 
niż 100  tysięcy i  aglomeracjach na terenie całego kraju, wykorzystywany do określenia i  dotrzymania krajowego celu 
redukcji narażenia oraz dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji;  
8d) konkluzji BAT – rozumie się przez to dokument spo rządzony na podstawie dokumentu referencyjnego BAT, przy j-
mowany przez Komisję Europejską, w  drodze decyzji, zgodnie z  przepisami dotyczącymi emisji przemysłowych, 
formułujący wnioski dotyczące najlepszych dostępnych technik, ich opisu, informacji służącej ocenie ich przydatności,  
wielkości emisji powiązanych z  najlepszymi dostępnymi technikami, powiązanego monitoringu, powiązanych pozi o-
mów zużycia oraz, w  stosownych przypadkach, odpowiednich sposobów przeprowadzenia remediacji;  
9) metodyce referencyjnej  – rozumie się przez to określoną na podstawie ustawy metodę pomiarów lub badań, która 
może obejmować w  szczególności sposób poboru próbek, sposób interpretacji uzyskanych danych, a  także metodyki 
modelowania rozprzestrzeniania substancji oraz energii w  środow isku;  
10) najlepszych dostępnych technikach – rozumie się przez to najbardziej efektywny i  zaawansowany poziom rozwoju 
technologii i  metod prowadzenia danej działalności, który wskazuje możliwe wykorzystanie poszczególnych technik 
jako podstawy przy ustala niu dopuszczalnych wielkości emisji i  innych warunków pozwolenia mających na celu z a-
pobieganie powstawaniu, a  jeżeli nie jest to możliwe, ograniczenie emisji i  oddziaływania na środowisko jako całość, 
z tym że:  
a) technika – oznacza zarówno stosowaną techn ologię, jak i  sposób, w  jaki dana instalacja jest projektowana, wyk o-
nywana, eksploatowana oraz likwidowana,  
b) dostępne techniki – oznaczają techniki o  takim stopniu rozwoju, który umożliwia ich praktyczne zastosowanie 
w danej dziedzinie przemysłu, z  uwzgl ędnieniem warunków ekonomicznych i  technicznych oraz rachunku kos z-
tów i  korzyści, a  które to techniki prowadzący daną działalność może uzyskać,  
c) najlepsza technika – oznacza najbardziej efektywną technikę w  osiąganiu wysokiego ogólnego poziomu ochrony 
środowiska jako całości;  
10a) obszarze cichym w  aglomeracji – rozumie się przez to obszar, na którym nie występują przekroczenia dopuszczalnych 
poziomów hałasu wyrażonych wskaźnikiem hałasu L DWN; 
10b) obszarze cichym poza aglomeracją – rozumie się przez to o bszar, który nie jest narażony na oddziaływanie hałasu 
komunikacyjnego, przemysłowego lub pochodzącego z  działalności rekreacyjno -wypoczynkowej;  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1396  
 
10c) (uchylony)  
10d) obszarze tła miejskiego – rozumie się przez to obszar miasta, w  którym poziomy substancji  w powietrzu są repreze n-
tatywne dla narażenia ludności zamieszkującej tereny miejskie na działanie substancji;  
11) oddziaływaniu na środowisko – rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi;  
11a) (uchylony)  
12) odpadach – rozumie się przez t o odpady w  rozumieniu ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 701 i 730 ); 
13) ochronie środowiska – rozumie się przez to podjęcie lub zaniechanie działań, umożliwiające zachowanie lub prz y-
wracanie równowagi przyrodniczej; ochrona  ta polega w  szczególności na:  
a) racjonalnym kształtowaniu środowiska i  gospodarowaniu zasobami środowiska zgodnie z  zasadą zrównoważon e-
go rozwoju,  
b) przeciwdziałaniu zanieczyszczeniom,  
c) przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego;  
14) organie administracji – rozumie się przez to:  
a) ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w  ich lub we własnym imieniu inne 
terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego,  
b) inne podmioty, gdy są one powołane z  mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania zadań pub -
licznych dotyczących środowiska i  jego ochrony;  
15) organie ochrony środowiska – rozumie się przez to organy administracji powołane do wykonywania zadań public z-
nych z  zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości określonej w  tytule VII w  dziale I;  
16) organizacji ekologicznej – rozumie się przez to organizacje społeczne, których statutowym celem jest ochrona środ o-
wiska;  
17) PCB – rozumie się przez to substancje , o których mowa  w art. 3 pkt  17 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
18) polach elektromagnetycznych  – rozumie się przez to pole elektryczne, magnet yczne oraz elektromagnetyczne o często-
tliwościach  od 0 Hz do 300  GHz;  
19) (uchylony)  
20) podmiocie  korzystającym ze środowiska  – rozumie się przez to:  
a) przedsiębiorcę w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.  U. z 2019 r.  
poz. 1292 ) oraz przedsiębiorcę zagranicznego w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. o zasadach 
uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i  innych osób zagranicznych w  obrocie gospodarczym na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.  U. z 2019 r. poz. 1079  i 1214 ), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą 
w rolnictwie w  zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa 
i rybactwa śródlądowego,  
b) jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo  
przedsiębiorców,  
c) osobę fizyczn ą niebędącą podmiotem, o  którym mowa  w lit. a, korzystającą ze środowiska w  zakresie, w  jakim 
korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia;  
21) pomiarze  – rozumie się przez to również obserwacje oraz analizy;  
22) (uchylony)  
23) poważnej awarii  – rozumie się  przez to zdarzenie, w  szczególności emisję, pożar lub eksplozję, powstałe w  trakcie 
procesu przemysłowego, magazynowania lub transportu, w  których występuje jedna lub więcej niebezpiecznych su b-
stancji, prowadzące do natychmiastowego powstania zagrożenia ż ycia lub zdrowia ludzi lub środowiska lub powst a-
nia takiego zagrożenia z  opóźnieniem;  
24) poważnej awarii przemysłowej  – rozumie się przez to poważną awarię w  zakładzie;  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1396  
 
25) powierzchni ziemi – rozumie się przez to ukształtowanie terenu, glebę, ziemię oraz  wody gruntowe, z  tym że:  
a) gleba – oznacza górną warstwę litosfery, złożoną z  części mineralnych, materii organicznej, wody glebowej, 
powietrza glebowego i  organizmów, obejmującą wierzchnią warstwę gleby i  podglebie,  
b) ziemia – oznacza górną warstwę lit osfery, znajdującą się poniżej gleby, do głębokości oddziaływania człowieka,  
c) wody gruntowe – oznaczają wody podziemne w  rozumieniu art. 16  pkt 68  ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo 
wodne (Dz.  U. z 2018 r. poz.  2268  oraz z 2019 r. poz. 125 i 534 ), które zna jdują się w  strefie nasycenia i pozo-
stają w  bezpośredniej styczności z  gruntem lub podglebiem;  
26) powietrzu  – rozumie się przez to powietrze znajdujące się w  troposferze, z  wyłączeniem wnętrz budynków i  miejsc 
pracy;  
26a) poziomie dźwięku A  wyrażon ym w  decybelach (dB) – rozumie się przez to wartość poziomu ciśnienia akustycznego, 
skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej A, wyznaczoną zgodnie z  Polską Normą;  
27) (uchylony)  
28) poziomie substancji w  powietrzu – rozumie się przez to stężen ie substancji w  powietrzu w  odniesieniu do ustalonego 
czasu lub opad takiej substancji w  odniesieniu do ustalonego czasu i  powierzchni, przy czym:  
a) poziom dopuszczalny – jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w  określonym terminie i  który po tym 
terminie nie powinien być przekraczany; poziom dopuszczalny jest standardem jakości powietrza,  
b) poziom docelowy – jest to poziom substancji, który ma być osiągnięty w  określonym czasie za pomocą ekon o-
micznie uzasadnionych działań technicznych i  techn ologicznych; poziom ten ustala się w  celu unikania, zapobi e-
gania lub ograniczania szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość,  
c) poziom celu długoterminowego – jest to poziom substancji, poniżej którego, zgodnie ze stan em współczesnej 
wiedzy, bezpośredni szkodliwy wpływ na zdrowie ludzi lub środowisko jako całość jest mało prawdopodobny; 
poziom ten ma być osiągnięty w  długim okresie czasu, z  wyjątkiem sytuacji, gdy nie może być osiągnięty za p o-
mocą ekonomicznie uzasadnio nych działań technicznych i  technologicznych;  
28a) poziomie informowania – rozumie się przez to stężenie substancji w  powietrzu, powyżej którego istnieje zagrożenie 
zdrowia ludzkiego wynikające z  krótkotrwałego narażenia na działanie zanieczyszczeń wrażliw ych grup ludności, 
w przypadku którego niezbędna jest natychmiastowa i  właściwa informacja;  
29) pozwoleniu, bez podania jego rodzaju – rozumie się przez to pozwolenie na wprowadzanie do środowiska substancji 
lub energii, o  którym mowa  w art. 181 ust.  1; 
30) produkcie  – rozumie się przez to wprowadzaną do obrotu substancję, energię, instalację, urządzenie oraz inny prze d-
miot lub jego część;  
31) prowadzącym instalację – rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władan ia 
instalacją w  celu jej eksploatacji zgodnie z  wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w  ustawie;  
31a) pułapie stężenia ekspozycji – rozumie się przez to poziom substancji w  powietrzu wyznaczony na podstawie wartości 
krajowego wskaźnika śre dniego narażenia, w  celu ograniczenia szkodliwego wpływu danej substancji na zdrowie 
ludzi, który ma być osiągnięty w  określonym terminie; pułap stężenia ekspozycji jest standardem jakości powietrza;  
31b) remediacji – rozumie się przez to poddanie gleby, z iemi i  wód gruntowych działaniom mającym na celu usunięcie lub 
zmniejszenie ilości substancji powodujących ryzyko, ich kontrolowanie oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się, tak 
aby teren zanieczyszczony przestał stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, z  uwzględnieniem 
obecnego i, o  ile jest to możliwe, planowanego w  przyszłości sposobu użytkowania terenu; remediacja może polegać 
na samooczyszczaniu, jeżeli przynosi największe korzyści dla środowiska;  
32) równowadze przyrodniczej  – rozumie się przez to stan, w  którym na określonym obszarze istnieje równowaga we 
wzajemnym oddziaływaniu:  człowieka, składników przyrody żywej i  układu warunków siedliskowych tworzonych 
przez składniki przyrody nieożywionej;  
32a) ruchach masowych ziemi – rozum ie się przez to powstające naturalnie lub na skutek działalności człowieka osuwanie, 
spełzywanie lub obrywanie powierzchniowych warstw skał, zwietrzeliny i  gleby;  
32b) równoważnym poziomie hałasu – rozumie się przez to wartość poziomu ciśnienia akustyczneg o ciągłego ustalonego 
dźwięku, skorygowaną według charakterystyki częstotliwościowej A, która w  określonym przedziale czasu odniesi e-
nia jest równa średniemu kwadratowi ciśnienia akustycznego analizowanego dźwięku o  zmiennym poziomie w  czasie; 
równoważny po ziom hałasu wyraża się wzorem zgodnie z  Polską Normą;  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1396  
 
32c) ryzyku – rozumie się przez to prawdopodobieństwo wystąpienia konkretnego skutku w  określonym czasie lub 
w określonej sytuacji;  
32d) samooczyszczaniu – rozumie się przez to biologiczne, chemiczne i  fizyczne procesy, których skutkiem jest ogranicz e-
nie ilości, ładunku, stężenia, toksyczności, dostępności oraz rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w  glebie, ziemi 
i wodach, przebiegające samoistnie, bez ingerencji człowieka, ale których przebieg może być  przez człowieka wsp o-
magany;  
33) standardach emisyjnych  – rozumie się przez to dopuszczalne wielkości emisji;  
34) standardzie jakości środowiska – rozumie się przez to poziomy dopuszczalne substancji lub energii oraz pułap stęż e-
nia ekspozycji, które muszą być osiągnięte w  określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne 
elementy przyrodnicze;  
35) staroście – rozumie się przez to także prezydenta miasta na prawach powiatu;  
36) substancji  – rozumie się przez to pierwiastki chemiczne oraz i ch związki, mieszaniny lub roztwory występujące 
w środowisku lub powstałe w  wyniku działalności człowieka;  
37) substancji niebezpiecznej  – rozumie się przez to jedną lub więcej substancji albo mieszaniny substancji, które ze 
względu na swoje właściwości ch emiczne, biologiczne lub promieniotwórcze mogą, w  razie nieprawidłowego obch o-
dzenia się z  nimi, spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi lub środowiska; substancją niebezpieczną może 
być surowiec, produkt, półprodukt, odpad, a  także substancja powstał a w wyniku awarii;  
37a) substancji powodującej ryzyko – rozumie się przez to substancję stwarzającą zagrożenie i  mieszaninę stwarzającą 
zagrożenie, należącą co najmniej do jednej z  klas zagrożenia wymienionych w  częściach 2 –5 załącznika I  do rozp o-
rządzenia  Parlamentu Europejskiego i  Rady (WE)  nr 1272/200 8 z dnia 16  grudnia 2008  r. w sprawie klasyfikacji, 
oznakowania i  pakowania substancji i  mieszanin, zmieniającego i  uchylającego dy rektywy 67/548/EWG i  1999/45/WE 
oraz zmieniającego rozporządzenie (WE)  nr 1907/2006  (Dz. Urz. UE L 35 3 z 31.12.2008,  str. 1, z późn. zm.),  w szcze-
gólności substancje powodujące ryzyko, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 101a  ust. 5 pkt  1; 
38) ściekach – rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi:  
a) wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze,  
b) ciekłe odchody zwierzęce, z  wyjątkiem gnojówki i  gnojowicy przeznaczonyc h do rolniczego wykorzystania w spo-
sób i na zasadach określonych w  przepisach działu III rozdziału 4  ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Praw o wodne 
oraz w  przepisach ustawy z  dnia 10  lipca 2007  r. o nawozach i  nawożeniu (Dz.  U. z 2018 r. poz. 1259 ), 
c) wody odciekowe ze składowisk odpadów oraz obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, w  których 
są składowane odpady wydobywcze niebezpiec zne oraz odpady wydobywcze inne niż niebezpieczne i  obojętne, 
miejsc m agazynowania, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, wykorzystane solanki, wody lec z-
nicze i  termalne,  
d) wody pochodzące z  obiegów chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni , 
e) wody pochodzące z  odwodnienia zakładów górniczych, z  wyjątkiem wód wtłaczanych do górotworu, jeżeli  
rodzaje i  ilość substancji zawartych w  wodzie wtłaczanej do górotworu są tożsame z  rodzajami i  ilościami su b-
stancji zawartych w  pobranej wodzie, z  wyłączeniem niezanieczyszczonych wód pochodzących z  odwodnienia 
zakładów górniczych,  
f) wody wykorzystane, odprowadzane z  obiektów chowu lub hodowli ryb w  obiektach przepływowych, charakter y-
zujących się poborem zwrotnym, o  ile ilość i  rodzaj substancji zawart ych w  tych wodach przekracza wartości 
ustalone w  warunkach wprowadzania ścieków do wód określonych w  pozwoleniu wodnoprawnym,  
g) wody wykorzystane, odprowadzane z  obiektów chowu lub hodowli ryb a lbo innych organizmów wodnych w sta-
wach o  wodzie stojącej, o  ile produkcja tych ryb lub organizmów rozumiana jako średnioroczny przyrost masy 
tych ryb albo tych organizmów w  poszczególnych latach cyklu produkcyjnego przekracza 1500  kg z 1 ha po-
wierzchni użytkowej st awów rybnych tego obiektu w  jednym roku danego cykl u; 
38a) ściekach bytowych – rozumie się przez to ścieki z  budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego oraz użytec z-
ności publicznej, powstające w  wyniku ludzkiego metabolizmu lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz 
ścieki o  zbliżonym składzie pochod zące z  tych budynków;  
38b) ściekach komunalnych – rozumie się przez to ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych ze ściekami przem y-
słowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi będącymi skutkiem opadów atmosferycznych, odprowadzane 
urządzeniami służący mi do realizacji zadań własnych gminy w  zakresie kanalizacji i  oczyszczania ścieków komuna l-
nych;  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1396  
 
38c) ściekach przemysłowych – rozumie się przez to ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub 
roztopowymi będącymi skutkiem opadów atmosferyc znych, powstałe w  związku z  prowadzoną przez zakład działa l-
nością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a  także będące ich mieszaniną ze ściekami  
innego po dmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu;  
39) środowisku  – rozumie się przez to ogół elementów przyrodniczych, w  tym także przekształconych w  wyniku działa l-
ności człowieka, a  w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe 
elementy różnorodności biologicznej, a  także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami;  
40) terenie zamkniętym – rozumie się przez to teren, a  w szczególnych przypadkach obiekt budowlany lub jego część, 
dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony w  sposób określony w  ustawie z  dnia 17  maja 1989  r. – 
Prawo geodezyjne i  kartograficzne ( Dz. U. z 2019 r. poz. 725,  730 i 1309 ); 
41) tytule prawnym – rozumie się przez to prawo własności, użytkowanie wieczyste, trwały zarząd, ograniczone prawo 
rzeczowe albo stosunek zobowiązaniowy;  
42) urządzeniu – rozumie się przez to niestacjonarne urządzenie techniczne, w  tym środki transportu;  
42a) użytkowniku urządzenia – rozumie się przez to podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do 
władania urządzeniem w  celu jego eksploatacji  zgodnie z  wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskaz a-
nych w  ustawie;  
43) wielkości emisji – rozumie się przez to rodzaj i  ilość wprowadzanych substancji lub energii w  określonym czasie oraz 
stężenia lub poziomy substancji lub energii, w  szczególnoś ci w gazach odlotowych, wprowadzanych ściekach oraz 
wytwarzanych odpadach;  
44) władającym powierzchnią ziemi – rozumie się przez to właściciela nieruchomości, a  jeżeli w  ewidencji gruntów 
i budynków prowadzonej na podstawie ustawy – Prawo geodezyjne i  kartograficzne ujawniono inny podmiot wład a-
jący gruntem – podmiot ujawniony jako władający;  
45) właściwym organie Państwowej Straży Pożarnej – rozumie się przez to właściwego miejscowo ze względu na lokal i-
zację zakładu:  
a) komendanta powiatowego (miejskiego) P aństwowej Straży Pożarnej – w sprawach dotyczących zakładów  o zwięk-
szonym  ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej,  
b) komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej – w sprawach dotyczących zakładów  o dużym ryzyku 
wystąpienia poważnej awarii p rzemysłowej;  
46) wprowadzaniu ścieków do ziemi – rozumie się przez to także wprowadzanie ścieków do gleby;  
46a) wskaźniku średniego narażenia dla miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji – rozumie się 
przez to średni poziom subst ancji w  powietrzu wyznaczony na podstawie pomiarów przeprowadzonych na obszarach 
tła miejskiego w  miastach o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracjach, wykorzystywany do 
dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji oraz określenia i  dotrzymani a krajowego celu redukcji narażenia;  
47) wykorzystywaniu substancji – rozumie się przez to także ich gromadzenie;  
47a) wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej – rozumie się przez to wyłączną strefę ekonomiczną Rzecz y-
pospolitej Polskiej  w rozumieniu ustawy z  dnia 21  marca 1991  r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej 
i administracji morskiej ( Dz. U. z 2018 r. poz.  2214 oraz z 2019 r. poz. 125  i 730 ); 
48) zakładzie – rozumie się przez to jedną lub kilka instalacji wraz z  terenem, do którego prowadzący instalacje posiada 
tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami;  
48a) zakładzie stwarzającym zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej – rozumie się przez to zakład  o zwięk-
szonym  ryzyku wystąpienia poważnej awarii pr zemysłowej lub zakład  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej, o  których mowa  w art. 248 ust.  1; 
49) zanieczyszczeniu – rozumie się przez to emisję, która może być szkodliwa dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, 
może powodować szkodę w  dobrach materialnych, może pogarszać walory estetyczne środowiska lub może kolid o-
wać z  innymi, uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska;  
49a) udziale zanieczyszczeń pochodzących ze źródeł naturalnych – rozumie się przez to tę część emisji zanieczysz czeń, 
która nie jest spowodowana bezpośrednio lub pośrednio działalnością człowieka, w  tym zjawiska naturalne, takie jak 
wybuchy wulkanów, aktywność sejsmiczna, aktywność geotermiczna, pożary lasów i  nieużytków, gwałtowne wich u-
ry, aerozole morskie, emisja wtórna lub przenoszenie w  powietrzu cząstek pochodzenia naturalnego z  regionów  
suchych;  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1396  
 
50) zrównoważonym rozwoju  – rozumie się przez to taki rozwój społeczno -gospodarczy, w  którym następuje proces 
integrowania działań politycznych, gospodarczych i  społe cznych, z  zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trw a-
łości podstawowych procesów przyrodniczych,  w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych p o-
trzeb poszczególnych społeczności lub obywateli  zarówno współczesnego pokolenia, jak i  przyszły ch pokoleń.  
Art. 4. 1. Powszechne korzystanie ze środowiska przysługuje z  mocy ustawy każdemu i  obejmuje korzystanie ze śr o-
dowiska, bez użycia instalacji, w  celu zaspokojenia potrzeb osobistych oraz gospodarstwa domowego, w  tym wypoczynku 
oraz uprawiania s portu, w  zakresie:  
1) wprowadzania do środowiska substancji lub energii;  
2) innych niż wymienione w  pkt 1  rodzajów powszechnego korzystania z  wód w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 
20 lipca 2017  r. – Prawo wodne.  
2. Korzystanie ze środowiska wykraczające  poza ramy korzystania powszechnego może być, w  drodze ustawy, obw a-
rowane obowiązkiem uzyskania pozwolenia, ustalającego w  szczególności zakres i  warunki tego korzystania, wydanego 
przez właściwy organ ochrony środowiska.  
3. Zwykłym korzystaniem ze środowi ska jest takie korzystanie wykraczające poza ramy korzystania powszechnego, 
co do którego ustawa nie wprowadza obowiązku uzyskania pozwolenia, oraz zwykłe korzystanie z  wody w  rozumieniu 
przepisów ustawy – Prawo wodne.  
Art. 5. Ochrona jednego lub kilku ele mentów przyrodniczych powinna być realizowana z  uwzględnieniem ochrony 
pozostałych elementów.  
Art. 6. 1. Kto podejmuje działalność mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko, jest obowiązany do zapobieg a-
nia temu oddziaływaniu.  
2. Kto podejmuje działalność , której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w  pełni rozpoznane, 
jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze.  
Art. 7. 1. Kto powoduje zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty usunięcia skut ków tego zanieczyszczenia.  
2. Kto może spowodować zanieczyszczenie środowiska, ponosi koszty zapobiegania temu zanieczyszczeniu.  
Art. 7a. Do bezpośredniego zagrożenia szkodą w  środowisku i  do szkody w  środowisku w  rozumieniu ustawy z  dnia 
13 kwietnia 2007  r. o zapobieganiu szkodom w  środowisku i  ich naprawie stosuje się przepisy tej ustawy.  
Art. 8. Polityki, strategie, plany lub programy dotyczące w  szczególności przemysłu, energetyki, transportu, tele -
komunikacji, gospodarki wodnej, gospodarki odpadami, go spodarki przestrzennej, leśnictwa, rolnictwa, rybołówstwa, 
turystyki i  wykorzystywania terenu powinny uwzględniać zasady ochrony środowiska i  zrównoważonego rozwoju.  
Art. 9. (uchylony)  
Art. 10. (uchylony)  
Art. 11. (uchylony)  
Art. 12. 1. Podmioty korzystają ce ze środowiska oraz organy administracji są obowiązane do stosowania metodyk 
referencyjnych, jeżeli metodyki takie zostały określone na podstawie ustaw.  
2. Jeżeli na podstawie ustawy wprowadzono obowiązek korzystania z  metodyki referencyjnej, jest dopusz czalne st o-
sowanie innej metodyki, pod warunkiem:  
1) że umożliwia ona uzyskanie dokładniejszych wyników, a  uzasadnieniem jej zastosowania są zjawiska meteorologic z-
ne, mechanizmy fizyczne i  procesy chemiczne, jakim podlegają substancje lub energie – w przypa dku metodyki  
modelowania rozprzestrzeniania substancji lub energii w  środowisku;  
2) udowodnienia pełnej równoważności uzyskiwanych wyników – w przypadku pozostałych metodyk.  
DZIAŁ III  
Polityka ochrony środowiska oraz programy ochrony środowiska  
Art. 13. Polityka ochrony środowiska to zespół działań mających na celu stworzenie warunków niezbędnych do real i-
zacji ochrony środowiska, zgodnie z  zasadą zrównoważonego rozwoju.  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1396  
 
Art. 14. 1. Polityka ochrony środowiska jest prowadzona na podstawie strategii rozwoju,  programów i  dokumentów 
programowych, o  których mowa w  ustawie z  dnia 6  grudnia 2006  r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1295 ). 
2. Polityka ochrony środowiska jest prowadzona również za pomocą wojewódzkich, powiatowych i  gminn ych pr o-
gramów ochrony środowiska.  
Art. 15. (uchylony)  
Art. 16. (uchylony)  
Art. 17. 1. Organ wykonawczy województwa, powiatu i  gminy, w  celu realizacji polityki ochrony środowiska, spo-
rządza odpowiednio wojewódzkie, powiatowe i  gminne programy ochrony środo wiska, uwzględniając cele zawarte w strate-
giach , programach i  dokumentach programowych, o  których mowa  w art. 14 ust.  1. 
2. Projekty programów ochrony środowiska podlegają zaopiniowaniu przez:  
1) ministra właściwego do spraw środowiska – w przypadku projek tów wojewódzkich programów ochrony środowiska;  
2) organ wykonawczy województwa – w przypadku projektów powiatowych programów ochrony środowiska;  
3) organ wykonawczy powiatu – w przypadku projektów gminnych programów ochrony środowiska.  
3. (uchylony)  
4. Organ, o  którym mowa  w ust. 1, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i  w trybie określonych 
w ustawie z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa 
w ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2081  oraz z 2019 r. poz. 630 ), 
w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony środowiska.  
Art. 18. 1. Programy, o  których mowa  w art. 17 ust.  1, uchwala odpowiednio sejmik woje wództwa, rada powiatu albo 
rada gminy.  
2. Z wykonania programów organ wykonawczy województwa, powiatu i  gminy sporządza co 2  lata raporty, które 
przedstawia się odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu lub radzie gminy.  
3. Po przedstawieniu raport ów odpowiednio sejmikowi województwa, radzie powiatu albo radzie gminy, raporty są 
przekazywane przez organ wykonawczy województwa, powiatu i  gminy odpowiednio do ministra właściwego do spraw 
środowiska, organu wykonawczego województwa i  organu wykonawczeg o powiatu.  
DZIAŁ IV  
Informacje o  środowisku  
Rozdział 1  
(uchylony)  
Rozdział 2  
(uchylony)2) 
DZIAŁ  V 
(uchylony)  
DZIAŁ  VI 
(uchylony)  
                                                           
2) Przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw  
(Dz. U. poz. 1479), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1396  
 
DZIAŁ  VII 
Ochrona środowiska w  zagospodarowaniu przestrzennym i  przy realizacji inwestycji  
Art. 71. 1. Zasady zrównoważonego ro zwoju i  ochrony środowiska stanowią podstawę do sporządzania i  aktualizacji 
koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, strategii rozwoju województw, planów zagospodarowania przestrze n-
nego województw, studiów uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania p rzestrzennego gmin oraz miejscowych planów 
zagospodarowania przestrzennego.  
2. W koncepcji, strategiach, planach i  studiach, o  których mowa  w ust. 1, w szczególności:  
1) określa się rozwiązania niezbędne do zapobiegania powstawaniu zanieczyszczeń, zapewnie nia ochrony przed powst a-
jącymi zanieczyszczeniami oraz przywracania środowiska do właściwego stanu;  
2) ustala się warunki realizacji przedsięwzięć, umożliwiające uzyskanie optymalnych efektów w  zakresie ochrony śr o-
dowiska.  
3. Przeznaczenie i  sposób zagospo darowania terenu powinny w  jak największym stopniu zapewniać zachowanie jego 
walorów krajobrazowych.  
Art. 72. 1. W studium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach 
zagospodarowania przestrzennego zapewnia się wa runki utrzymania równowagi przyrodniczej i  racjonalną gospodarkę 
zasobami środowiska, w  szczególności przez:  
1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w  tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, 
i racjonalnego gospodarowania gru ntami;  
2) uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i  przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż;  
3) zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i  wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gos -
podarki wodnej, odprowadzania ś cieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i  komunikacji publicznej 
oraz urządzania i  kształtowania terenów zieleni;  
4) uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i  ziemi przed zanieczyszczeniem w  związku z  prowadzeniem gosp o-
darki rolnej;  
5) zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i  warunków klimatycznych;  
5a) uwzględnianie potrzeb w  zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i  ich skutkom;  
6) uwzględnianie innych potrzeb w  zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony pr zed hałasem, wibracjami 
i polami elektromagnetycznymi.  
2. W studium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w  miejscowych planach za -
gospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określan iu zadań związanych 
z ich zagospodarowaniem w  strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub prz y-
wrócenie na nich równowagi przyrodniczej i  prawidłowych warunków życia.  
3. W studium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowa nia przestrzennego gmin oraz w  miejscowych planach za -
gospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w  wyniku działa l-
ności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów masowych ziemi.  
4. Wymagania, o  których mow a w ust. 1–3, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do 
rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i  ich wzajemnych powiązań.  
5. Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację spor ządzaną na potrzeby studium uwarunkowań 
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu 
zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obsz arze obj ę-
tym studium lub planem i  ich wzajemne powiązania.  
6. Minister właściwy do spraw środowiska, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do  spraw budownictwa, plan o-
wania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa , określi, w  drodze rozporządzen ia, rodzaje, zakres i  sposób 
wykonania opracowań ekofizjograficznych, o  których mowa  w ust. 4, uwzględniając odpowiednio potrzeby, dla których 
sporządzane są te opracowania, konieczność zapewnienia trwałości podstawowych procesów przyrodniczych na obszarze  
objętym planem zagospodarowania przestrzennego oraz dane będące podstawą sporządzania tych opracowań.  
7. Przepisy  ust. 1 pkt  2 i 4 stosuje się odpowiednio do planu zagospodarowania przestrzennego województwa.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1396  
 
Art. 73. 1. W  miejscowym planie zagospodarowan ia przestrzennego oraz w  decyzji o  warunkach zabudowy i zagos -
podarowania terenu uwzględnia się w  szczególności ograniczenia wynikające  z: 
1) ustanowienia w  trybie ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, 2244 
i 2340) parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru  
Natura 2000, zespołu przyrodniczo -krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomn i-
ków przyrody oraz ich otulin;  
2) utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych;  
2a) wyznaczenia obszarów cichych w  aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją;  
3) ustalenia w  trybie przepisów ustawy – Prawo wodne warunków korzystania z  wód regionu wodnego i  zlewni oraz  
ustanowienia stref ochronnych ujęć wód, a  także obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych.  
2. Linie komunikacyjne, napowietrzne i  podziemne rurociągi, linie kablowe oraz inne obiekty liniowe przeprowadza 
się i wykonuje w  sposób zapewniający ogranicz enie ich oddziaływania na środowisko, w  tym: 
1) ochronę walorów krajobrazowych;  
2) możliwość przemieszczania się dziko żyjących zwierząt.  
3. W obrębie zwartej zabudowy miast  i wsi jest zabroniona budowa zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub 
zdrow ia ludzi,  a w szczególności zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Roz -
budowa takich zakładów jest dopuszczalna pod warunkiem, że doprowadzi ona do ograniczenia zagrożenia dla zdrowia 
ludzi,  w tym ograniczenia wystąpien ia poważnych awarii przemysłowych.  
3a. Przepis  ust. 3 nie dotyczy budowy i  rozbudowy zakładów na obszarach określanych w  miejscowych planach zagos -
podarowania  przestrzennego jako tereny przeznaczone do działalności produkcyjnej, składowania i  magazynowania , jeżeli 
plany te nie zawierają ograniczeń dotyczących zakładów stwarzających zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi.  
4. Zakłady stwarzające zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej lokalizuje się w  bezpiecznej odległości 
od siebie, od wielorodz innych budynków mieszkalnych, od budynków mieszkalnych powstałych na nieruchomościach 
pochodzących z  Zasobu Nieruchomości, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 20  lipca 2017  r. o Krajowym Zasobie Nie -
ruchomości (Dz.  U. z 2018 r. poz. 2363  oraz z 2019 r. poz. 130 9), od obiektów użyteczności publicznej, od budynków 
zamieszkania zbiorowego, od obszarów, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1 i  3, od upraw wieloletnich, od dróg krajowych oraz 
od linii kolejowych o  znaczeniu pa ństwowym.  
5. Wielorodzinne budynki mieszkalne, bud ynki mieszkalne powstałe na nieruchomościach pochodzących z  Zasobu 
Nieruchomości, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 20  lipca 2017  r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości, obiekty użytec z-
ności publicznej, budynki zamieszkania zbiorowego, obszary, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1 i  3, drogi krajowe oraz linie 
kolejowe o  znaczeniu państwowym lokalizuje się w  bezpiecznej odległości od zakładów stwarzających zagrożenie wyst ą-
pienia poważnej awarii przemysłowej.  
6. Istniejącym zakładom, o  których mowa  w ust. 3 i 4, dla któr ych bezpieczna odległość nie została zachowana, 
organy Inspekcji Ochrony Środowiska mogą, po uzyskaniu opinii właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej, wydać 
decyzję w  zakresie nałożenia dodatkowych zabezpieczeń technicznych, aby zmniejszyć niebezpiecz eństwa, na jakie są 
narażeni ludzie.  
7. Dla celów planowania  i zagospodarowania przestrzennego, komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży 
Pożarnej może, po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, wydać decyzję nakładającą na pro-
wadzącego zakład o  zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemy słowej, obowiązek opracowania i przedł o-
żenia informacji dotyczących:  
1) prawdopodobieństwa wystąpienia poważnej awarii przemysłowej;  
2) potencjalnych skutków wystąpienia poważnej aw arii przemysłowej oraz jej zasięgu.  
8. Koszty opracowania  i przedłożenia informacji,  o których mowa  w ust. 7, pokrywa prowadzący zakład  o zwiększ o-
nym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej.  
Art. 73a. Minister właściwy do spraw środowiska  w porozum ieniu  z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych  
i ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi,  
w drodze rozporządzenia:  
1) sposób ustalania bezpiecznej odległości,  o której mowa  w art. 73 ust.  4 i 5, 
2) rodzaje poważnych awarii przemysłowych, których potencjalne skutki należy uwzględnić przy ustalaniu bezpiecznej 
odległości,  o której mowa  w art. 73 ust.  4 i 5, 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 1396  
 
3) parametry graniczne oddziaływania potencjalnych skutków poważnych awarii przemysłowych  w zakresie palności, 
wybuchowości  i toksyczności substancji niebezpiecznych, których miejsca występowania należy uwzględnić przy 
ustalaniu bezpiecznej odległości,  o której mowa  w art. 73 ust.  4 i 5 
– kierując się potrzebą zapewnienia wysokieg o poziomu ochrony ludzi  i środowiska.  
Art. 74. 1. W trakcie przygotowywania i  realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z  terenu.  
2. Wymóg, o  którym mowa  w ust. 1, uwzględniają w  szczególności projektanci oraz organy administracji ustalaj ące 
warunki zabudowy i  zagospodarowania terenu oraz organy administracji właściwe do spraw wywłaszczania nieruchomości.  
Art. 75. 1. W trakcie prac budowlanych inwestor realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę 
środowiska na obszarze pr owadzenia prac, a  w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu 
i stosunków wodnych.  
2. Przy prowadzeniu prac budowlanych dopuszcza się wykorzystywanie i  przekształcanie elementów przyrodniczych 
wyłącznie w  takim zakresie, w  jakim jest to konieczne w  związku z  realizacją konkretnej inwestycji.  
3. Jeżeli ochrona elementów przyrodniczych nie jest możliwa, należy podejmować działania mające na celu napr a-
wienie wyrządzonych szkód, w  szczególności przez kompensację przyrodniczą.  
4. Właściwy organ administracji w  pozwoleniu na budowę szczegółowo określa zakres obowiązków, o  których mowa  
w ust. 1 i 3. 
5. Wymagany zakres kompensacji przyrodniczej w  przypadku przedsięwzięć, dla których była przeprowadzona ocena 
oddziaływania przedsięwzięci a na środowisko na podstawie ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu inform a-
cji o środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko , 
określa decyzja o  środowiskowych uwarunkowani ach oraz inne decyzje, przed wydaniem których została przeprowadzona 
ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.  
Art. 76. 1. Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być 
oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, o  których mowa  w ust. 2. 
2. Wymaganiami ochrony środowiska dla nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu 
obiektów lub instalacji są:  
1) wykonanie wymaganych przepisami lub określonych w  decyz jach administracyjnych środków technicznych chroni ą-
cych środowisko;  
2) zastosowanie odpowiednich rozwiązań technologicznych, wynikających z  ustaw lub decyzji;  
3) uzyskanie wymaganych decyzji określających zakres i  warunki korzystania ze środowiska.  
4) (uchylony)  
3. Nowo zbudowany lub przebudowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja nie mogą być eksploatow a-
ne, jeżeli w  okresie 30  dni od zakończenia rozruchu nie są dotrzymywane wynikające z  mocy prawa standardy emisyjne 
albo określone w  pozwoleni u warunki emisji, ustalone dla fazy po zakończeniu rozruchu.  
4. Na 30  dni przed terminem oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlan e-
go, zespołu obiektów lub instalacji realizowanych jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddz iaływać na środowisko 
w rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale sp o-
łeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, inwestor jest obowiązany poinformować 
wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o  planowanym terminie:  
1) oddania do użytkowania nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub inst a-
lacji;  
2) zakończenia rozruchu instalacji, jeżeli jest on przewidywany.  
DZIAŁ  VIII 
Edukacja ekologiczna, badania z  zakresu ochrony środowiska oraz reklama  
Art. 77. 1. Problematykę ochrony środowiska i  zrównoważonego rozwoju uwzględnia się w  podstawach program o-
wych kształcenia ogólnego dla wszystkich typów szkół.  
2. Obowiązek, o  którym mowa  w ust. 1, obejmuje również organizatorów kursów prowadzących do uzyskania kwal i-
fikacji zawodowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 1396  
 
Art. 78. Środki masowego przekazu są obowiązane kształtować pozytywny stosunek społeczeństwa do ochrony śr o-
dowiska oraz popularyzować zasady tej ochrony  w publikacjach i  audycjach.  
Art. 79. Organy administracji, instytucje koordynujące oraz kierujące działalnością naukową i  naukowo -badawczą, 
a także szkoły wyższe, placówki naukowe i  naukowo -badawcze, obejmujące swym zakresem działania dziedziny nauki lu b 
dyscypliny naukowe wiążące się z  ochroną środowiska, są obowiązane uwzględniać w  ustalanych programach oraz w  swej 
działalności badania dotyczące zagadnień ochrony środowiska i  badania te rozwijać.  
Art. 80. Reklama lub inny rodzaj promocji towaru lub usł ugi nie powinny zawierać treści propagujących model ko n-
sumpcji sprzeczny z  zasadami ochrony środowiska i  zrównoważonego rozwoju, a  w szczególności wykorzystywać obrazu 
dzikiej przyrody do promowania produktów i  usług negatywnie wpływających na środowisko p rzyrodnicze.  
Art. 80a. 1. Reklama i  inny rodzaj promocji, zawierające informację o  produkcie w  zakresie określonym  w art. 167 
ust. 1, powinny być czytelne oraz powinny uwzględniać wymagania określone na podstawie  art. 167 ust.  4 pkt  3. 
2. Minister właściwy  do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując 
się zapewnieniem konsumentom możliwości łatwej oceny cech produktu istotnych z  punktu widzenia ochrony środowiska, 
może określić, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania w  zakresie zamieszczania w  reklamie i  materiałach 
promocyjnych informacji o  produkcie, o  której mowa  w art. 167 ust.  1, w tym: 
1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz ich nazwy;  
2) wymagania co do c zytelności informacji o  produkcie.  
Art. 80b. Nadzór nad przestrzeganiem wymagań, o  których mowa  w art. 80a ust. 2, sprawuje Inspekcja Handlowa.  
Art. 80c. Organizacje społeczne mogą występować do właściwych organów administracji o  zastosowanie środków 
zmier zających do zaprzestania reklamy lub innego rodzaju promocji towaru lub usługi, jeżeli reklama lub inny rodzaj pr o-
mocji są sprzeczne  z art. 80. 
TYTUŁ  II 
Ochrona zasobów środowiska  
DZIAŁ I  
Przepisy ogólne  
Art. 81. 1. Ochrona zasobów środowiska realizowana j est na podstawie ustawy oraz przepisów szczególnych.  
2. Szczegółowe zasady ochrony wód określają przepisy ustawy – Prawo wodne.  
3. Szczegółowe zasady gospodarowania złożem kopaliny i  związanej z  eksploatacją złoża ochrony środowiska okreś -
lają przepisy ust awy – Prawo geologiczne i  górnicze.  
4. Szczegółowe zasady:  
1) ochrony obszarów i  obiektów o  wartościach przyrodniczych, krajobrazu, zwierząt i  roślin zagrożonych wyginięciem 
oraz drzew, krzewów i  zieleni – określają przepisy ustawy o  ochronie przyrody;  
2) ochrony lasów – określają przepisy ustawy o  lasach;  
3) ochrony dziko występujących zwierząt – określają przepisy ustawy z  dnia 18  kwietnia 1985  r. o rybactwie śródląd o-
wym ( Dz. U. z 201 8 r. poz. 1476 oraz z 2019 r. poz. 125  i 730 ), ustawy z  dnia 16  paździer nika 1991  r. o ochronie 
przyrody ( Dz. U. z 2001  r. poz. 1079, z  późn. zm.3))4), ustawy z  dnia 13  października 1995  r. – Prawo łowieckie ( Dz. U. 
z 2018 r. poz . 2033 oraz z 2019 r. poz. 125,  730 i 897 ), a także ustawy z  dnia 6  września 2001  r. o rybołówstwie  mor-
skim ( Dz. U. poz.  1441 oraz  z 2002  r. poz. 1514)5); 
4) ochrony zwierząt gospodarskich i  domowych – określają przepisy ustawy z  dnia 21  sierpnia 1997  r. o ochronie zwi e-
rząt ( Dz. U. z 201 9 r. poz. 122 i 1123 ); 
5) ochrony gruntów rolnych i  leśnych – okreś lają przepisy ustawy z  dnia 3  lutego 1995  r. o ochronie gruntów rolnych 
i leśnych.  
                                                           
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2001  r. poz. 1085, 1189  i 1623, z  2002  r. poz. 1112  
oraz z 2003  r. poz. 717, 1568  i 1966.  
4) Ustawa u traciła moc z  dniem 1  maja 2004  r. na podstawie  art. 161 ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyr ody ( Dz. U. 
poz. 880), która weszła w  życie z  dniem 1  maja 2004  r. 
5) Ustawa u traciła moc z  dniem 1  maja 2004  r. na podstawie  art. 72 ustawy z  dnia 19  lutego 2004  r. o rybołówstwie ( Dz. U. poz.  574), 
która weszła w  życie z  dniem 1  maja 2004  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 1396  
 
Art. 82. Ochrona zasobów środowiska jest realizowana w  szczególności poprzez:  
1) określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a  także podejmowanie d ziałań służących ich 
nieprzekraczaniu lub przywracaniu;  
2) ograniczanie emisji, na zasadach określonych w  tytule  III. 
Art. 83. 1. Określając standardy jakości środowiska, należy kierować się skalą występowania i  rodzajem oddziaływ a-
nia substancji lub energi i na środowisko.  
2. Standardy jakości środowiska mogą być zróżnicowane w  zależności od obszarów i  są wyrażane jako poziomy su b-
stancji lub energii.  
Art. 84. 1. W  celu doprowadzenia do przestrzegania standardów jakości środowiska w  przypadkach wskazanych 
ustawą lub przepisami szczególnymi, w  drodze aktu prawa miejscowego, tworzone są programy. Programy są publikowane 
w wojewódzkich dziennikach urzędowych.  
2. W programie ustala się:  
1) obszar objęty zakresem jego obowiązywania;  
2) naruszone standardy jakości ś rodowiska wraz z  podaniem zakresu naruszenia;  
3) podstawowe kierunki i  zakres działań niezbędnych do przywracania standardów jakości środowiska;  
4) harmonogram rzeczowo -finansowy planowanych działań;  
5) podmioty, do których skierowane są obowiązki ustalon e w programie;  
6) w razie potrzeby dodatkowe obowiązki podmiotów korzystających ze środowiska, związane z  ograniczaniem oddzi a-
ływania na środowisko, polegające na:  
a) obowiązku prowadzenia pomiarów wielkości emisji lub poziomów substancji lub energii w  środowisku,  
b) obowiązku przekazywania, ze wskazaną częstotliwością, wyników prowadzonych pomiarów oraz informacji 
dotyczących przestrzegania wymagań określonych w  posiadanych pozwoleniach,  
c) ograniczeniu czasu obowiązywania posiadanych przez dany podmiot po zwoleń, nie krócej jednak niż do 2  lat; 
7) obowiązki organów administracji, polegające na przekazywaniu organowi prz yjmującemu program informacji o wy-
dawanych decyzjach mających wpływ na realizację programu;  
8) sposób kontroli oraz dokumentowania realizacj i programu i  jego efektów.  
3. Ustalenie treści programu dokonywane jest w  szczególności na podstawie:  
1) oceny charakteru i  zakresu aktualnego stanu środowiska, dokonanej zwłaszcza na podstawie danych państwowego 
monitoringu środowiska;  
2) analizy możliwyc h do zastosowania rozwiązań o  charakterze organizacyjnym, technicznym lub ekonomicznym pl a-
nowanych działań, z  uwzględnieniem konieczności stosowania technologii, o  których mowa  w art. 143, albo najle p-
szych dostępnych technik;  
3) analizy kosztów zastosowani a proponowanych środków ochronnych, z  uwzględnieniem ich optymalizacji;  
4) analizy charakteru obszarów ograniczonego użytkowania, istniejących na terenie objętym programem, oraz zakresu 
wprowadzonych ograniczeń w  korzystaniu z  tych obszarów.  
4. Wyniki ocen  i analiz, o  których mowa  w ust. 3, ujmowane są w  uzasadnieniu do programu, podlegającym udostę p-
nieniu na zasadach ustalonych w  rozdziale I  w dziale IV w  tytule I.  
DZIAŁ  II 
Ochrona powietrza  
Art. 85. Ochrona powietrza polega na zapewnieniu jak najlepszej j ego jakości, w  szczególności przez:  
1) utrzymanie poziomów substancji w  powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów lub co najmniej na tych 
poziomach;  
2) zmniejszanie poziomów substancji w  powietrzu co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotr zymane;  
3) zmniejszanie i  utrzymanie poziomów substancji w  powietrzu poniżej poziomów docelowych albo poziomów celów 
długoterminowych lub co najmniej na tych poziomach.  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 1396  
 
Art. 86. 1. Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, kier u-
jąc się koniecznością ujednolicenia zasad oceny jakości powietrza, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) poziomy dopuszczalne dla niektórych substancji w  powietrzu;  
2) poziomy docelowe dla niektórych substancji w  powietrzu;  
3) poziomy  celów długoterminowych dla niektórych substancji w  powietrzu;  
4) alarmowe poziomy dla niektórych substancji w  powietrzu, których nawet krótkotrwałe przekroczenie może powod o-
wać zagrożenie dla zdrowia ludzi;  
4a) poziomy informowania dla niektórych substanc ji w powietrzu;  
4b) pułap stężenia ekspozycji;  
5) warunki, w  jakich ustala się poziom substancji, takie jak temperatura i  ciśnienie;  
6) oznaczenie numeryczne substancji, pozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;  
7) okresy, dla których uśrednia się wyn iki pomiarów.  
8) (uchylony)  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone:  
1) dopuszczalna częstość przekraczania poziomów, o  których mowa  w ust. 1 pkt  1 i 2; 
2) terminy osiągnięcia poziomów i  pułapu, o  których mowa  w ust. 1 pkt  1–3 i 4b, dla niektórych substancji w  powietrzu;  
3) zróżnicowane poziomy, o  których mowa  w ust. 1 pkt  1–3 i 4a, ze względu na ochronę zdrowia ludzi oraz ochronę 
roślin;  
4) marginesy tolerancji dla niektórych poziomów dopuszczalnych, wyrażone jak o malejąca wartość  procentowa w sto-
sunku do dopuszczalnego poziomu substancji w  powietrzu w  kolejnych latach.  
3. (uchylony)  
4. (uchylony)  
5. (uchylony)  
6. Przez margines tolerancji rozumie się wartość, o  którą przekroczenie dopu szczalnego poziomu substancji w powietrzu 
nie powoduje obowiązku sporządzenia projektu uchwały sejmiku województwa w  sprawie programu ochrony powietrza,  
o którym mowa  w art. 91 ust.  1. 
7. Jeżeli dla substancji nie został określony margines tolerancji, to obszar, na  którym poziom tej substancji w powie trzu 
przekracza poziom dopuszczalny, klasyfikuje się do strefy, o  której mowa  w art. 89 ust.  1 pkt  1. 
Art. 86a. 1. Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, ki e-
rując się potrzebą dotrzymania pułapu stężeni a ekspozycji oraz określenia i  dotrzymania krajowego celu redukcji naraż e-
nia, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) sposób obliczania wartości wskaźnika średniego narażenia dla miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy 
i aglomeracji;  
2) sposób o bliczania wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia;  
3) sposób oceny dotrzymania pułapu stężenia ekspozycji.  
2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w  terminie do dnia 30  czerwca każdego roku, oblicza wartość wskaźnika 
średniego narażenia za rok pop rzedni dla miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji dla każdego 
takiego miasta i  aglomeracji oraz wartość krajowego wskaźnika średniego narażenia.  
3. Główny Inspektor Ochrony Środowiska niezwłocznie przekazuje ministrowi właściwe mu do spraw środowiska 
informację o  wartościach wskaźników, o  których mowa  w ust. 2. 
Art. 86b. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym  
Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski ”, w terminie do dnia 30  września każdego roku, wykaz miast o  liczbie mies z-
kańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji, w  których:  
1) wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji 
przekracza wartość pułapu stężenia e kspozycji;  
2) wartość wskaźnika średniego narażenia dla miasta o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji nie 
przekracza wartości pułapu stężenia ekspozycji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 1396  
 
Art. 86c. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia , krajowy cel redukcji narażenia, 
kierując się potrzebą ochrony zdrowia ludzi.  
Art. 86d. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny 
jakości powietrza oraz uwzględnienia w  tych ocenach udziału zanieczy szczeń pochodzących ze źródeł naturalnych lub 
solenia i  piaskowania dróg w  okresie zimowym, może określić, w  drodze rozporządzenia, sposób określania udziału 
zanieczyszczeń pochodzących z  tych źródeł w  stężeniach zanieczyszczeń w  powietrzu.  
Art. 87. 1. Oce ny jakości powietrza dokonuje się w  strefach.  
2. Strefę stanowi:  
1) aglomeracja o  liczbie mieszkańców większej niż 250  tysięcy;  
2) miasto o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy;  
3) pozostały obszar województwa, niewchodzący w  skład miast o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy oraz 
aglomeracji.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę substancje, których poziom w  powietrzu podlega oc e-
nie, określi, w  drodze rozporządzenia, strefy, o  których mowa  w ust. 2, z uwzględnieniem ich  nazw i  kodów.  
Art. 88. 1. Oceny jakości powietrza i  obserwacji zmian dokonuje się w  ramach państwowego monitoringu środowiska.  
2.6) Na potrzeby ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w  poszczególnych strefach Główny 
Inspektor Ochrony Środ owiska dokonuje przynajmniej co 5  lat, z  zastrzeżeniem  ust. 4, klasyfikacji stref, odrębnie pod 
kątem poziomu każdej substancji, wyodrębniając strefy, w  których:  
1) przekroczone są poziomy dopuszczalne;  
1a) przekroczone są poziomy docelowe;  
1b) przekroczon e są poziomy celów długoterminowych;  
2) poziom substancji nie przekracza poziomu dopuszczalnego i  jest wyższy od górnego progu oszacowania;  
2a) poziom substancji nie przekracza poziomu docelowego i  jest wyższy od górnego progu oszacowania;  
3) poziom substa ncji nie przekracza górnego progu oszacowania i  jest wyższy od dolnego progu oszacowania;  
4) poziom substancji nie przekracza dolnego progu oszacowania.  
3. Górny oraz dolny próg oszacowania oznacza procentową część dopuszczalnego albo docelowego poziomu su b-
stancji w  powietrzu.  
4. Klasyfikację pod kątem poziomu określonej substancji przeprowadza się przed upływem 5  lat, jeżeli od poprze d-
niej klasyfikacji całkowita krajowa ilość tej substancji wprowadzanej do powietrza ulegnie zmianie o  co najmniej 20%.  
5. Na potrzeby dokonywania oceny jakości powietrza, analiz rozprzestrzeniania się substancji w  powietrzu oraz pr o-
gnoz zmian jego jakości uzyskiwanych w  ramach państwowego monitoringu środowiska wykonuje się modelowanie mat e-
matyczne transportu i  przemian substan cji w  powietrzu oraz analizy wyników tego modelowania.  
6. Modelowanie matematyczne transportu i  przemian substancji w  powietrzu oraz  analizy wyników tego modelowania 
wykonuje się na potrzeby:  
1) dokonywania oceny poziomów substancji w  powietrzu i  klasyfika cji stref, o  których mowa w  art. 89; 
2) ustalenia odpowiedniego sposobu oceny jakości powietrza w  poszczególnych strefach, o  którym mowa w  ust. 2; 
3) określania ryzyka przekroczeń poziomów dopuszczalnych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszcza l-
nych, powiększonych o  margines tolerancji, lub poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodow a-
nych przenoszeniem zanieczyszczeń z  terytorium innego państwa, o  których mowa w  art. 92a ust.  1, dla każdego roku 
podlegającego ocenie, o  której mowa w  art. 89; 
4)7) określania ryzyka wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego 
substancji w  powietrzu albo wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub d o-
celowego substancji, o  których mowa w  art. 93 ust. 1; 
                                                           
6) Ze zmianą  wprowadzoną przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
7) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz 
ustawy o  zarządzaniu kryzysowym  (Dz. U. poz. 1211), która weszła w życie z dniem 29 czerwca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 1396  
 
5) wyznaczania reprezentatywności stanowisk pomiarowych, o  której mowa w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 90 ust. 3; 
6) prognozowania stężeń substancji w  powietrzu na potrzeby opracowania krajowego programu ochrony powietr za, 
o którym mowa w  art. 91c. 
7. Modelowanie matematyczne transportu i  przemian substancji w  powietrzu oraz  analizy wyników tego modelowania 
wykonuje Instytut Ochrony Środowiska – Państwowy Instytut Badawczy, zwany dalej „Instytutem Ochrony Środowiska”.  
8. Instytut Ochrony Środowiska współpracuje z  ministrem właściwym do spraw środowiska oraz Głównym Inspekt o-
rem Ochrony Środowiska przy rozwijaniu badań naukowych dotyczących modelowa nia matematycznego transportu i przemian  
substancji w  powietrzu, a  także nar zędzi do tego modelowania. Warunki i  szczegółowy zakres tej współpracy określa p o-
rozumienie zawarte pomiędzy tymi podmiotami.  
9. Zadania Instytutu Ochrony Środowiska, o  których mowa w  ust. 7 i 8, są finansowane ze środków Narodowego 
Funduszu Ochrony Środow iska i  Gospodarki Wodnej w  ramach celu określonego w  art. 400a ust.  1 pkt 15. 
10. Zadanie, o  którym mowa w  ust. 8, jest finansowane w  wysokości określonej w  porozumieniu zawartym pomiędzy 
Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej, ministre m właściwym do spraw środowiska, Instyt u-
tem Ochrony Środowiska i  Głównym Inspektorem Ochrony Środowiska.  
11. Finansowanie zadań, o  których mowa w  ust. 7 i 8, następuje z  zachowaniem trybu i  zasad udzielania i  rozliczania 
dotacji przez Narodowy Fundusz Ochr ony Środowiska i  Gospodarki Wodnej, ustalanyc h na podstawie art.  400h ust.  2 
pkt 7. 
Art. 89.6) 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska , w terminie do dnia 30  kwietnia każdego roku, dokonuje oceny 
poziomów substancji w  powietrz u w danej strefie za rok poprzedni oraz odrębnie dla każdej substancji dokonuje klasyfik a-
cji stref, w  których poziom odpowiednio:  
1) przekracza poziom dopuszczalny powiększony o  margines tolerancji;  
2) mieści się pomiędzy poziomem dopuszczalnym a  poziomem dopuszczalnym powiększonym o  margines tolerancji;  
3) nie przekracza poziomu dopuszczalnego;  
4) przekracza poziom docelowy;  
5) nie przekracza poziomu docelowego;  
6) przekracza poziom celu długoterminowego;  
7) nie przekracza poziomu celu długoterminowego.  
1a. Wyniki oceny oraz klasyfikację stref, o  których mowa  w ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie-
zwłocznie przekazuje zarządowi województwa.  
1b. W przypadku udokumentowania wpływu zanieczyszczeń pochodzących ze ź ródeł naturalnych lub solenia i piask o-
wania  dróg w  okresie zimowym na poziom substancji w  powietrzu, Główny Inspektor Ochrony Środowiska  może, ki erując 
się stopniem wpływu zanieczyszczeń pochodzących z  tych źródeł na przekroczenia poziomów dopuszczalnych, uwzględnić 
w ocenie poziomów substanc ji w powietrzu wpływ tych zanieczyszczeń.  
2. (uchylony)  
3. (uchylony)  
4. (uchylony)  
5. (uchylony)  
Art. 90. 1.6) Główny Inspektor Ochrony Środowiska  dokonuje oceny poziomów substancji w  powietrzu w  strefach na 
podstawie wynikó w pomiarów lub innych metod oceny jakości powietrza, w  tym modelowania matematycznego transportu 
i przemian substancji w  powietrzu.  
1a.6) W przypadku dokonywania oceny poziomów substancji w  powietrzu z  wykorzystaniem metod mo delowania m a-
tematycznego transportu i  przemian substancji w  powietrzu Główny Inspektor Ochrony Środowiska  posługuje się wynik a-
mi modelowania i  analizami, o  których mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 1 i 2. 
2. (uchylony)  
3. Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się 
potrzebą ujednolicenia zasad dokonywania oceny jakości powietrza w  strefach, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) metody i  zakres dokonywania oceny poziomów substancji w  powietrzu;  
2) górne i  dolne progi oszacowania dla niektórych substancji w  powietrzu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 1396  
 
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, ustalone zostaną:  
1) zakresy wymaganych pomiarów, z  podziałem na pomiary ciągłe oraz wskaźnikowe;  
2) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych oraz w ymagania dotyczące reprezentatywności stanowisk pomiarowych;  
3) minimalna liczba stałych stanowisk pomiarowych z  uwzględnieniem źródeł emisji;  
4) (uchylony)  
5) przypadki, gdy ocena jakości powietrza:  
a) powinna być dokonywana metodami pomiarowymi,  
b) może być dokonywana:  
– przy zastosowaniu kombinacji metod pomiarowych i  metod modelowa nia matematycznego transportu i prze-
mian substancji w  powietrzu,  
– metodami modelowania matematycznego transportu i  przemian substancji w  powietrzu lub innymi metodami 
szacowa nia; 
6) metodyki referencyjne;  
7) wymagania dotyczące jakości pomiarów i  innych metod oceny jakości powietrza, w  tym modelowania matematyczn e-
go transportu i  przemian substancji w  powietrzu, oraz dokumentacji dotyczącej uzasadnienia lokalizacji punktów p o-
miarowych, w  tym jej zakres;  
8) kryteria kontroli poprawności danych dotyczących substancji w  powietrzu w  trakcie ich agregacji i  obliczania param e-
trów statystycznych dla substancji w  powietrzu.  
5. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, mogą zostać ustalo ne: 
1) dopuszczalna częstość przekraczania progów oszacowania;  
2) (uchylony)  
3) zakres i  cel prowadzenia pomiarów wspomagających ocenę jakości powietrza, w  szczególności zakres prowadzenia 
analiz składu chemicznego pyłu.  
6. (uchylony)8) 
Art. 91. 1.9) Dla s tref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1 pkt 1, zarząd województwa, w  terminie 12  miesięcy od dnia 
otrzymania wyników oceny poziomów substancji w  powietrzu i  klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1, oprac o-
wuje i  przedstawia do zaopiniowania właści wym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i  starostom projekt uchwały 
w sprawie programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów dopuszczalnych substancji w  powietrzu 
oraz pułapu stężenia ekspozycji.  
2. Wójt, burmistrz lub prezydent mi asta i  starosta są obowiązani do wydania opinii w  terminie miesiąca od dnia 
otrzymania projektu uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza, o  którym mowa  w ust. 1. 
2a. Niewydanie opinii w  terminie, o  którym mowa  w ust. 2, oznacza akceptację projektu uchw ały w  sprawie programu 
ochrony powietrza.  
2b.10) Zarząd województwa, w  terminie 12  miesięcy od dnia otrzymania wyni ków oceny poziomów substancji w po-
wietrzu i  klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1, przedstawia do zaopiniowania ministrowi właśc iwemu do 
spraw środowiska projekt uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza, o  którym mowa w  ust. 1. 
2c.10) Minister właściwy do spraw środowiska opiniuje projekt uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza, 
o którym mow a w ust. 1, pod względem zgodności z  wymaganiami, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 91 ust. 10, w  terminie miesiąca od dnia jego otrzymania.  
2d.10) Niewydanie opinii w  terminie, o  którym mowa w  ust. 2c, oznacza akceptację projektu uchwały w  sprawie pr o-
gramu  ochrony  powietrza.  
3.11) Sejmik województwa, w  terminie 15  miesięcy od dnia otrzymania wyników oce ny poziomów substancji w po-
wietrzu i  klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1, określa, w  drodze uchwały, program ochrony powietrza.  
                                                           
8) Przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
9) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
10) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
11) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 1396  
 
3a.11) Dla stref, w  których są przekroczone poziomy dopuszczalne lub docelowe substancji w  powietrzu, zarząd woj e-
wództwa  opracowuje projekt uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza  lub jego aktualizacji, którego integralną 
część stanowi plan działań krótkoterminowych, o  którym mowa w  art. 92. 
4. Dla stref, o  których mowa  w art. 89 ust.  1 pkt  2, zarząd województwa określa przyczyny przekroczenia poziomów 
dopuszczalnych substancji w  powietrzu i  informuje ministra właściwego do spraw środowiska o  działaniach podejmow a-
nych w  celu zmniejszenia emisji substancji powodujących te przekroczenia.  
5. Dla stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1 pkt 4, zarząd województwa, w  terminie 12  miesięcy od  dnia otrzymania 
wyników oceny poziomów substancji w  powietrzu i  klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1, opracowuje 
i przedstawia do zaopiniowania właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i  starostom projekt uchwały 
w sprawie progra mu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów docelowych substancji w  powietrzu, 
którego integralną część stanowi plan działań krótkoterminowych, o  którym mowa w  art. 92.12) Przepis  ust. 3 stosuje się 
odpowiednio.  
6. Wójt, burmistrz lub prezyd ent miasta i  starosta są obowiązani do wydania opinii w  terminie miesiąca od dnia 
otrzymania projektu uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza, o  którym mowa  w ust. 5. 
6a. Niewydanie opinii w  terminie, o  którym mowa  w ust. 6, oznacza akceptację projekt u uchwały w  sprawie programu 
ochrony powietrza.  
7. Dla stref, w  których został przekroczony poziom dopuszczalny albo poziom docelowy więcej niż jednej substancji 
w powietrzu, można sporządzić wspólny program ochrony powietrza dotyczący tych substancji.  
7a.13) Program ochrony powietrza zawiera w  szczególności:  
1) informację na temat przekroczeń poziomów dopuszczalnych lub docelowych lub pułapu stężenia ekspozycji wraz 
z podaniem zakresu przekroczeń;  
2) podział źródeł zanieczyszczeń;  
3) scenariusze wielkości e misji w  roku zakończenia realizacji programu;  
4) harmonogram realizacji działań naprawczych określający działania:  
a) krótkoterminowe – na okres nie dłuższy niż 2  lata, 
b) średnioterminowe – na okres nie dłuższy niż 4  lata, 
c) długoterminowe – na okres nie  dłuższy niż 6  lat; 
5) szacunkowe koszty realizacji działań naprawczych;  
6) wskaźniki specyficzne dla planowanych działań naprawczych;  
7) planowany do osiągnięcia efekt ekologiczny działań naprawczych polegający na redukcji wielkości emisji oraz pl a-
nowane wielkości zmiany stężeń substancji w  powietrzu objętych programem, w  poszczególnych latach objętych pr o-
gramem oraz w  roku zakończenia realizacji programu;  
8) podmioty i  organy odpowiedzialne za realizację działań naprawczych;  
9) obowiązki i  ograniczenia wy nikające z  programu;  
10) uzasadnienie zakresu określonych i  ocenionych przez zarząd województwa zagadnień programu.  
8. Jeżeli przyczyny wywołujące przekroczenia dopuszczalnych lub docelowych poziomów substancji w  powietrzu 
w strefach, o  których mowa  w art. 89 ust.  1 pkt  1 lub  4, występują na terenie innego województwa niż zlokalizowane są 
strefy, właściwe zarządy województw współdziałają przy sporządzaniu programów ochrony powietrza, o  których mowa  
w ust. 3 lub  5, w  zakresie wymiany informacji o  ewentualnyc h źródłach przekroczeń poziomów substancji w  powietrzu 
oraz przykładowych działaniach mających na celu ich ograniczenie.  
9. Zarząd województwa, zgodnie z  przepisami o  udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale sp o-
łeczeństwa w  ochronie ś rodowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, zapewnia możliwość udziału społecze ń-
stwa w  postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie programu ochrony powietrza.  
9a. Opracowany przez zarząd województwa projekt uchwały w  sprawie programu ochr ony powietrza powinien 
uwzględniać przeprowadzone przez zarząd województwa analizy udziału w  przekr oczeniach poziomów substancji w po-
wietrzu poszczególnych grup źródeł emisji tych substancji i  określać odpowiednie działania naprawcze w  przypadku prz e-
krocze nia obowiązujących poziomów dopuszczalnych lub poziomów docelowych substancji.  
                                                           
12) Zdanie pierwsze w b rzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
13) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 1396  
 
9aa.14) Opracowany przez zarząd województwa projekt uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza powinien 
uwzględniać przeprowadzoną przez zarząd województwa analizę w  zakresie p otrzeby ustalenia wielkości dopuszczalnych 
emisji niższych niż standardy emisyjne określone w  przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3  dla źródeł spalania 
paliw  objętych tymi standardami emisyjnymi  o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3, zlokalizowanych na obszarze, 
na którym został przekroczony poziom dopuszczalny substancji w  powietrzu, wyznaczonym w  ocenie poziomów substan cji 
w powietrzu, o  której mowa w  art. 89, jeżeli emisja niższa od wynikającej ze standardów emisyjnych z  tych źródeł prz y-
czyniłaby się do odczuwalnej poprawy jakości powietrza na tym obszarze.  
9ab. Przeprowadzając  analizę, o  której mowa w  ust. 9aa, zarząd województwa uwzględnia udostępniane przez Kom i-
sję Europejską wyniki wymiany informacji z  państwami członkowskimi Unii Europejskiej, zainteresowanymi branżami 
i organizacjami pozarządowymi na temat poziomów emisji, jakie mogą być osiągnięte przy zastosowani u najlepszych d o-
stępnych technik i  nowo pojawiających się technologii, oraz na temat związanych z  tym kosztów.  
9ac.15) Opracowany przez zarząd województwa projekt uchwały w  sprawie programu ochrony powietrza powinien 
określać działania naprawcze, tak aby ok resy, w  których nie są dotrzymane poziomy dopuszczalne lub docelowe lub pułap 
stężenia ekspozycji, były jak najkrótsze.  
9b. Opracowany przez zarząd województwa projekt programu ochrony powietrza powinien uwzględniać cele zawarte 
w innych dokumentach planis tycznych i  strategicznych, w  tym w  krajowym programie ochrony powietrza, wojewódzkich 
programach ochrony środowiska, regionalnych programach operacyjnych i  koncepcji przestrzennego zagospodarowania 
kraju.  
9c.16) W przypadku stref, dla których programy ochro ny powietrza zostały uchwalone, a  poziomy dopuszczalne lub 
docelowe lub pułap stężenia ekspozycji są przekraczane w  kolejnych latach, zarząd województwa jest obowiązany opr a-
cować projekt aktualizacji programu w  terminie 3  lat od dnia wejścia w  życie uchwał y sejmiku województwa w  sprawie 
programu ochrony powietrza, określając w  nim działania ochronne dla grup ludności wrażliwych na przekroczenie, obe j-
mujących w  szczególności osoby starsze i  dzieci. Sejmik województwa w  terminie 2  miesięcy od dnia opracowania  proje k-
tu aktualizacji programu ochrony powietrza określa, w  drodze uchwały, aktualizację programu.  
9d. Po określeniu krajowego celu redukcji narażenia, zarząd województwa jest obowiązany opracować projekt aktu a-
lizacji programu ochrony powietrza, określają c dodatkowe działania mające na celu osiągnięcie krajowego celu redukcji 
narażenia.  
9e. Przepisy dotyczące trybu przyjmowania programu ochrony powietrza stosuje się odpowiednio do jego aktualizacji.  
9f.17) Zarząd województwa monitoruje realizację przez podm ioty i  organy wskazane w  programie ochrony powietrza 
oraz w  planie działań krótkoterminowych działań naprawczych realizowanych na szczeblu gminnym i  powiatowym.  
10.18) Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymag ania, jakim p o-
winny odpowiadać programy ochrony powietrza oraz plany działań krótkoterminowych, formę sporządzania i  niezbędne 
części składowe programów ochrony powietrza oraz planów działań krótkoterminowych, a  także szczegółowy zakres z a-
gadnień, które po winny zostać określone i  ocenione w  tych programach i  planach, biorąc pod uwagę cele programów 
i planów oraz konieczność zapewnienia ochrony zdrowia ludzi i  ochrony środowiska, a  także konieczność zapewnienia, że 
czas trwania  przekroczeń poziomów dopuszcza lnych lub docelowych lub pułapu stężenia ekspozycji będzie możliwie  naj-
krótszy.  
11. (uchylony)  
Art. 91a. W przypadku występowania na obszarze województwa stref, o  których mowa  w art. 89 ust.  1 pkt  6, osiąg -
nięcie poziomów celów długoterminowych jest jednym  z celów wojewódzkich programów ochrony środowiska, o  których 
mowa  w art. 17. 
Art. 91b. (uchylony)19) 
Art. 91c. 1. W  przypadku gdy przekroczenie poziomów dopuszczalnych lub docelowych substancji w  powietrzu w y-
stępuje na znacznym obszarze kraju, a  środki pod jęte przez organy samorządu terytorialnego nie wpływają na ograniczenie 
emisji zanieczyszczeń do powietrza, minister właściwy do spraw środowiska może opracować krajowy program ochrony 
powietrza, który jest dokumentem o  charakterze strategicznym wyznaczają cym cele i  kierunki działań, jakie powinny z o-
stać uwzględnione w  programach ochrony powietrza.  
                                                           
14) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2  lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 13 lipca 2019 r.  
15) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
16) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pk t 2 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
17) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. i ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
18) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. j ustawy, o której mowa w od nośniku 7. 
19) Przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 1396  
 
2. Minister właściwy do spraw środowiska, w  przypadku opracowania krajowego programu ochrony powietrza, ogł a-
sza w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski ” komunikat o  adresie strony internetowej, na 
której zamieszczono ten program, oraz o  terminie, od którego ma być on stosowany.  
Art. 91d. W przypadku przekroczenia pułapu stężenia ekspozycji, osiągnięcie krajowego celu redukcji narażenia p o-
winno być jednym z  celów wojewódzkich programów ochrony środowiska, do których, przy ich najbliższej aktualizacji, 
wprowadza się dodatkowe działania w  obszarze ochrony powietrza.  
Art. 92. 1. W przypadku ryzyka wystąpienia w  danej strefie przekroczenia poziom u alarmowego, informowania, d o-
puszczalnego lub docelowego substancji w  powietrzu zarząd województwa, w  terminie 12  miesięcy od dnia otrzymania 
informacji o  tym ryzyku od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, opracowuje i  przedstawia do zaopiniowania wł aś-
ciwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i  starostom projekt uchwały w  sprawie planu działań krótkotermin o-
wych, w  którym ustala się działania mające na celu:20) 
1) zmniejszenie ryzyka wystąpienia takich przekroczeń;  
2) ograniczenie skutków i  czasu trwania zaistniałych przekroczeń.  
1a. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta i  starosta są obowiązani do wydania opinii w  terminie miesiąca od dnia 
otrzymania projektu uchwały w  sprawie planu działań krótkoterminowych, o  którym mowa  w ust. 1. 
1b. Niewydanie opinii w  terminie, o  którym mowa  w ust. 1a, oznacza akceptację projektu uchwały w  sprawie planu 
działań krótkoterminowych.  
1c.21) Sejmik województwa, w  terminie 15  miesięcy od dnia otrzymania informacji o  ryzyku, o  której mowa w  ust. 1, 
od Głównego Inspekto ra Ochrony Środowiska, określa, w  drodze uchwały, plan działań krótkoterminowych, o  którym 
mowa w  ust. 1. 
1d.21) W przypadku wystąpienia w  danej strefie przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego 
lub doce lowego substancji w  powietrzu wojewódzkie centrum zarządzania kryzysowego informuje właś ciwe organy 
o konieczności podjęcia działań określonych planem działań krótkoterminowych.  
2. Plan działań krótkoterminowych powinien w  szczególności zawierać:  
1) listę podmiotów korzystających ze środowiska, obowiązanych do ograniczenia lub zaprzestania wprowadzania z in-
stalacji gazów lub pyłów do powietrza;  
2) sposób organizacji i  ograniczeń lub zakazu ruchu pojazdów i  innych urządzeń napędzanych silnikami spalinowymi;  
3) sposób postępowania organów, instytucji i  podmiotów korzystających ze środowiska oraz zachowania się obywateli 
w przypadku wystąpienia przekroczeń;  
4) określenie trybu i  sposobu ogłaszania o  zaistnieniu przekroczeń.  
3. (uchylony)  
Art. 92a. 1. W  przypad ku wystąpienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ryzyka przekroczeń poziomów d o-
puszczalnych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczalnych, powiększonych o  margines tolerancji, lub 
poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowany ch przenoszeniem zanieczyszczeń z  terytorium inn e-
go państwa, minister właściwy do spraw środowiska, po zasięgnięciu opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, za 
pośrednictwem zarządu województwa właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko tyc h przekroczeń lub prz e-
kroczenia, prowadzi konsultacje z  właściwym organem tego państwa w  celu analizy możliwości wyeliminowania lub ogr a-
niczenia ryzyka przekroczeń oraz skutków i  czasu trwania zaistniałych przekroczeń.  
1a. Ryzyko przekroczeń poziomów dopus zczalnych albo przekroczeń poziomów docelowych lub dopuszczalnych, 
powiększonych o  margines tolerancji, lub poziomów alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych przen o-
szeniem zanieczyszczeń z  terytorium innego państwa, ocenia się na podstawie wyn ików pomiarów lub przy wykorzystaniu 
wyników modelowania i  analiz, o  których mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 3. 
2. W przypadku uzyskania od innego państwa informacji o  wystąpieniu ryzyka przekroczeń poziomów dopuszcza l-
nych albo przekroczeń poziomów docelowych lu b dopuszczalnych, powiększonych o  margines tolerancji, lub poziomów 
alarmowych oraz celów długoterminowych, spowodowanych przenoszeniem zanieczyszczeń z  terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, konsultacje z  właściwym organem innego państwa prowadzi zarząd wo jewództwa właściwy dla obszaru, co do 
którego istnieje podejrzenie przenoszenia zanieczyszczeń.  
3. Zarząd województwa niezwłocznie informuje ministra właściwego do spraw środowiska o  wynikach konsultacji, 
o których mowa  w ust. 1 i 2. 
                                                           
20) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
21) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 1396  
 
4. W przypadku koniecz ności podjęcia działań stwierdzonych po konsultacjach, o  których mowa  w ust. 1 i 2, na 
wniosek innego państwa, minister właściwy do spraw środowiska podejmuje współpracę, za pośrednictwem zarządu woj e-
wództwa właściwego dla danego obszaru, mając na celu prz ygotowanie i  realizację wspólnych programów ochrony powi e-
trza lub planów działań krótkoterminowych, obejmujących strefy terytorium innego państwa.  
5. Minister właściwy do spraw środowiska może podjąć współpracę z  innymi państwami członkowskimi Unii Eur o-
pejskiej oraz Komisją Europejską w  zakresie koordynacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnych programów 
ochrony powietrza lub planów działań krótkoterminowych, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość 
sprawy w  zakresie, o  którym mo wa w ust. 6. 
6. Minister właściwy do spraw środowiska podejmuje współpracę, za pośrednictwem zarządu województwa właśc i-
wego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko przekroczeń, z  innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz 
Komisją Europejską w  zakresie koordynacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnych programów ochrony p o-
wietrza lub planów działań krótkoterminowych, w  tym wymiany informacji o  ewentualnych źródłach przekroczeń pozi o-
mów substancji w  powietrzu oraz przykładowych działan iach mających na celu ograniczenie tych przekroczeń.  
7. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podejmuje współpracę, za pośrednictwem wojewódzkiego inspektora 
ochrony środowiska właściwego dla obszaru, na którym stwierdzono ryzyko przekroczeń, z  organem właśc iwym w  innym 
państwie członkowskim Unii Europejskiej oraz Komisją Europejską w  zakresie oceny i  zapewnienia pomiarów jakości 
powietrza.  
8. Główny Inspektor Ochrony Środowiska może podjąć współpracę z  innymi państwami członkowskimi Unii Eur o-
pejskiej oraz Ko misją Europejską w  zakresie wymiany informacji o  wykonywaniu oceny i  zapewnieniu pomiarów jakości 
powietrza, jeżeli uzna to za celowe ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.  
Art. 92b. 1. Informacje o  stanie jakości powietrza, w  tym lokalizacji wszystkich s tref na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, w  których dokonuje się oceny jakości powietrza i  jego stanu, udostępniane są na stronie internetowej Głównego 
Inspektoratu Ochrony Środowiska. Na stronie udostępnia się również informacje o  decyzjach odraczając ych, o  których 
mowa  w art. 91b ust. 4, o obowiązujących programach ochrony powietrza oraz planach działań krótkoterminowych.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska informacje 
o decyzjach odraczających, o programach ochrony powietrza oraz planach działań krótkoterminowych, o  których mowa  
w ust. 1, w celu ich udostępnienia na stronie internetowej.  
Art. 93. 1.22) Wojewódzkie centrum zarządzania kryzysowego niezwłocznie powiadamia społeczeństwo oraz podmi o-
ty, o których mowa w  art. 92 ust. 2 pkt 1, w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie, o  ryzyku wystąpienia przekr o-
czenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego substancji w  powietrzu oraz o wystąpieniu 
przekroczenia poziomu alarmo wego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego substancji w powietrzu.  
1a.22) Ryzyko wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego su b-
stancji w  powietrzu oraz wystąpienie przekr oczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego 
substancji w  powietrzu ocenia się na podstawie wyników pomiarów lub przy wykorzystaniu wyników modelowania 
i analiz, o  których mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 4. 
2. Powiadomienie powinno zaw ierać w  szczególności:  
1) datę, godzinę i  obszar, na którym wystąpiło ryzyko przekroczenia albo przekroczenie, oraz przyczyny tego stanu;  
2) prognozy zmian poziomów substancji w  powietrzu łącznie z  przyczynami tych zmian, obszaru, którego dotyczy, oraz 
czasu trwania przekroczenia albo ryzyka jego wystąpienia;  
3) wskazanie grup ludności wrażliwych na przekroczenie, obejmujących w  szczególności osoby starsze i  dzieci, oraz 
środki ostrożności, które mają być przez nie podjęte;  
4) informację o  obowiązujących og raniczeniach i  innych środkach zaradczych.  
Art. 94. 1. (uchylony)23) 
1a.24) Główny Inspektor Ochrony Środowiska na podstawie:  
1) wyników klasyfikacji stref, o  której mowa w  art. 88 ust. 2, 
2) wyników pomiarów, o  których mowa w  art. 90 ust. 1, 
3) wyników ocen y poziomów substancji w  powietrzu i  wyników klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89, 
4) informacji o  stwierdzonych przekroczeniach alarmowych poziomów substancji w  powietrzu, o  których mowa w  art. 93 
– dokonuje zbiorczej oceny jakości powietrza w  skali kraju.  
                                                           
22) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
23) Przez art.  4 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
24) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 1396  
 
1b.25) W przypadku ryzyka wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub d o-
celowego substancji w  powietrzu w  danej strefie Główny Inspektor Ochrony Środowiska powiadamia o  tym właściwy 
zarząd województwa.  
1c.25) Główny Inspektor Ochrony Środowiska powiadamia wojewódzkie centrum zarządzania kryzysowego o  ryzyku 
wystąpienia przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczalnego lub docelowego substancji w  powietrzu 
oraz o  wystąpie niu przekroczenia poziomu alarmowego, informowania, dopuszczaln ego lub docelowego substancji w po-
wietrzu.  
1d. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w  terminie do dnia 31  października każdego roku, udostępnia na stronie 
internetowej Głównego Inspektoratu Och rony Środowiska roczne raporty z  oceny jakości powietrza w  kraju za rok p o-
przedni.  
1e. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w  terminie do dnia 31  października każdego roku, udostępnia na stronie 
internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska informa cję o  wartości wskaźnika średniego narażenia dla miasta 
o liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy i  aglomeracji oraz wartości krajowego wskaźnika średniego narażenia za 
rok poprzedni.  
1f. Głów ny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Instytutowi Ochr ony Środowiska wyniki pomiarów, o  których 
mowa w  art. 90 ust. 1, na potrzeby wykonywania przez Instytut Ochrony Środowiska modelowania matematycznego tran s-
portu i  przemian substancji w  powietrzu oraz analiz wyników tego modelowania.  
1g. Instytut Ochrony Śr odowiska przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska wyniki modelowania m a-
tematycznego transportu i  przemian substancji w  powietrzu oraz analizy wyników tego modelowania, na potrzeby realizacji 
zadań, o  których mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 1–5. 
1h. Instytut Ochrony Środowiska przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wyniki modelowania m a-
tematycznego transportu i  przemian substancji w  powietrzu oraz analizy wyników tego modelowania, na potrzeby realizacji 
zadania, o  którym mowa w  art. 88 ust. 6 pkt 6. 
2.26) Zarząd województwa, w  terminie 15  miesięcy od dnia otrzymania wyni ków oceny poziomów substancji w powietrzu  
i klasyfikacji stref, o  których mowa w  art. 89 ust. 1, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację 
o uchwaleniu przez sejmik województwa programu ochrony powietrza, o  którym mowa w  art. 91. Zarząd województwa 
przekazuje niezwłocznie ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o  uchwaleniu przez sejmik województwa  
planu działań krótkoterminowych, o  którym mo wa w  art. 92. 
2a.26) Zarząd województwa przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska oraz właściwemu wojewódzki e-
mu inspektorowi ochrony środowiska:  
1) co roku, w  terminie do dnia 31  marca, za poprzedni rok kalendarzo wy, sprawozdanie okresowe z  realizacji działań 
naprawczych wynikających z  programu ochrony powietrza, o  którym mowa w  art. 91, oraz planu działań krótkoterm i-
nowych, o  którym mowa w  art. 92; 
2) w terminie 6  miesięcy po zakończeniu realizacji programu ochron y powietrza, o  którym mowa w  art. 91, lub planu 
działań krótkoterminowych, o  którym mowa w  art. 92, sprawozdanie końcowe z  realizacji tego programu lub planu 
obejmujące cały okres ich realizacji.  
2b. (uchylony)27) 
3.28) Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, zakres i  sposób przekazywania info r-
macji, o  których mowa w  ust. 1f–2a, biorąc pod uwagę konieczność ich przekazywania i  gromadzenia na potrzeby krajowe 
i zobowiązań międzynarodowych oraz powiadamiania o  wystąpieniu przekro czenia poziomu alarmowego, informowania, 
dopuszczalnego lub docelowego substancji w  powietrzu.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, ustalone zostaną:  
1) terminy przekazywania informacji;  
2) forma przekazywanych informacji;  
3) układ przekazywanych i nformacji;  
4) wymagane techniki przekazywania informacji.  
                                                           
25) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
26) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
27) Przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
28) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 1396  
 
Art. 95. 1. Na obszarze, na którym istnieje przekroczenie dopuszczalnego po ziomu substancji w  powietrzu, w odnie-
sieniu do zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako  przedsięwzięcie mogące znacząco 
oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku 
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, ma rszałek 
województwa może, w  drodze decyzji, nałożyć na podmiot korzystający ze środowiska, który prowadzi działalność pow o-
dującą wprowadzanie substancji do powietrza, obowiązek prowadzenia pomiarów poziomów tej substancji w  powietrzu.  
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, podmiot obowiązany jest przechowywać wyniki pomiarów przez 5  lat od 
zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.  
3. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji, o  której mowa  w ust. 1, wszczyna się z  urzędu.  
Art. 96. 1. Sejmik wojewó dztwa może,  w drodze uchwały,  w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie  
ludzi lub na środowisko, wprowadzić ograniczenia lub zakazy  w zakresie eksploatacji instalacji,  w których następuje sp a-
lanie paliw.  
2. Projekt uchwały,  o której mowa  w ust. 1, opracowuje zarząd województwa. Zarząd województwa przedstawia pr o-
jekt uchwały do zaopiniowania właściwym miejscowo wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast  i starostom.  
3. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta  i starosta są obowiązani do wydania opi nii w  terminie miesiąca od dnia 
otrzymania projektu uchwały,  o którym mowa  w ust. 2. 
4. Niewydanie opinii  w terminie,  o którym mowa  w ust. 3, oznacza akceptację projektu uchwały.  
5. W postępowaniu, którego przedmiotem jest opracowanie uchwały,  o której mow a w ust. 1, stosuje się odpowiednio 
przepisy działu III rozdziału 3 ustawy  z dnia 3 października 200 8 r. o udostępnianiu informacji  o środowisku  i jego ochr o-
nie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.  
6. Uchwała,  o której mowa  w ust. 1, określa:  
1) granice obszaru, na którym wprowadza się ograniczenia lub zakazy,  o których mowa  w ust. 1; 
2) rodzaje podmiotów lub instalacji, dla których wprowadza się ograniczenia lub zakazy, o  których mowa  w ust. 1; 
3) rodzaje  lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania lub których stosowanie jest zakazane na obszarze,  o którym 
mowa  w pkt 1, lub parametry techniczne lub rozwiązania techniczne lub parametry emisji instalacji,  w których nast ę-
puje spalanie paliw, dopuszczonych do  stosowania na tym obszarze.  
7. Uchwała,  o której mowa  w ust. 1, może także określać:  
1) sposób lub cel wykorzystania paliw, który jest objęty ograniczeniami określonymi w  uchwale;  
2) okres obowiązywania ograniczeń lub zakazów  w ciągu roku;  
3) obowiązki po dmiotów objętych uchwałą  w zakresie niezbędnym do kontroli realizacji uchwały.  
8. Uchwała,  o której mowa  w ust. 1, nie ma zastosowania do instalacji, dla których wymagane jest uzyskanie pozw o-
lenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub py łów do powietrza, albo dokonanie zgłoszenia.  
9. Uchwała,  o której mowa  w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego.  
Art. 96a. 1. Wojewoda przy pomocy wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska sprawuje nadzór w  zakresie:  
1)29) terminowego uchwalenia programów o chrony powietrza i  ich aktualizacji oraz planów działań krótkoterminowych, 
o których mowa w  art. 91 i art. 92; 
2)29) realizacji działań określonych w  programach ochrony powietrza i  ich aktualizacjach oraz planach działań kró tkote r-
minowych przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, starostę oraz inne podmioty.  
2.30) Do wykonywania zadań kontrolnych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska stosuje się przepisy 
ustawy o  Inspekcji Ochrony Środowiska.  
3. (uchylony)31) 
4. (uchylony)31) 
5. (uchylony)31) 
6. (uchylony)31) 
                                                           
29) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
30) Ze zm ianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
31) Przez art. 1 pkt 7 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 1396  
 
DZIAŁ III  
(uchylony)  
DZIAŁ  IV 
Ochrona powierzchni ziemi  
Art. 101. Ochrona powierzchni ziemi polega na:  
1) racjonalnym gospodarowaniu;  
2) zachowaniu funkcji środowiskowych, gospodarczych, społecznych i  kulturowych, w  tym między innymi:  
a) produkcji żywności oraz biomasy,  
b) magazynowaniu, filtrowaniu i  przekształcaniu składników odżywczych, substancji i  wody,  
c) podstaw rozwoju życia i  różnorodności biologicznej,  
d) źródła surowców,  
e) rezerwuaru pierwiastka węgla,  
f) zbioru dziedzictwa geologicznego, geomorfologicznego i  archeologicznego;  
3) zapobieganiu zanieczyszczeniu substancjami powodującymi ryzyko oraz na rem ediacji;  
4) zachowaniu jak najlepszego stanu gleby poprzez zapobieganie:  
a) erozji wodnej i  wietrznej,  
b) spadkowi zawartości próchnicy glebowej,  
c) zagęszczaniu, przez co rozumie się wzrost gęstości objętościowej i  zmniejszanie porowatości gleby,  
d) zasol eniu na skutek gromadzenia się w  glebie soli rozpuszczalnych,  
e) działaniom powodującym zakwaszanie;  
5) minimalizacji stopnia i  łagodzeniu skutków zasklepienia gleby poprzez:  
a) ograniczanie do niezbędnego minimum powierzchni gleby objętej zabudową,  
b) zachowywanie lub tworzenie powierzchni biologicznie czynnych gleby, zdolnych do łagodzenia degradującego 
działania terenów zabudowanych i  zanieczyszczeń środowiska;  
6) zapobieganiu ruchom masowym ziemi i  ich skutkom;  
7) przeciwdziałaniu niekorzystnym zmianom naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi polegającym na:  
a) ograniczaniu tworzenia, powstałych w  wyniku przemieszczania lub usuwania mas ziemnych i  skalnych oraz o d-
padów wydobywczych, wykopów, wyrobisk, nasypów i  zwałowisk,  
b) zapobieganiu niszczeniu g leby, w  tym mieszaniu jej poziomów genetycznych, które nie wynika z  uprawy gruntów 
ornych,  
c) zapobieganiu i  ograniczaniu niszczenia pokrycia terenu roślinnością,  
d) zapewnieniu racjonalnego wykorzystania przemieszczanych lub usuwanych mas ziemnych i  skaln ych, 
e) zapewnieniu racjonalnego wykorzystania warstwy próchnicznej gleb, g łównie w  kierunku odtworzenia i ulepsz a-
nia gleb,  
f) ponownym kształtowaniu funkcji lub przygotowaniu do pełnienia nowych funkcji terenów, na których występuje 
niekorzystne przekszta łcenie naturalnego ukształtowania powierzchni ziemi.  
Art. 101a.  1. Zanieczyszczenie powierzchni ziemi ocenia się na podstawie przekroczenia dopuszczalnych zawartości 
substancji powodujących ryzyko w  glebie lub w  ziemi.  
2. Dopuszczalna zawartość w  glebie i  w ziemi substancji powodującej ryzyko oznacza zawartość, poniżej której ża d-
na z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest znacząco naruszona, z  uwzględnieniem wpływu tej substancji na 
zdrowie ludzi i  stan środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 1396  
 
3. Funkcję pełnioną przez po wierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej  faktycznego zagospodarowania i wykorz y-
stania, chyba że inna funkcja wynika z  planu zagospodarowania przestrzennego.  
4. Gleby, ziemi lub wód gruntowych nie uznaje się za zanieczyszczone, jeżeli stwierdzone w  niej zawartości substa n-
cji są pochodzenia naturalnego.  
5. Minister właściwy do spraw środowiska, mając na względzie wpływ niektórych rodzajów działalności na stan p o-
wierzchni ziemi, w  tym stwarzane przez nie zagrożenie dla zdrowia ludzi i  stanu środowiska, ora z kierując się potrzebą 
ujednolicenia zasad i  zminimalizowania kosztów badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi, określi w  drodze rozporządzenia 
sposób prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w  tym: 
1) substancje powodujące ryzyko szczególnie ist otne dla ochrony powierzchni ziemi , ich dopuszczalne zawartości w glebie  
oraz dopuszczalne zawartości w  ziemi, zróżnicowane dla poszczególnych właściwości gleby oraz grup gruntów, w y-
dzielonych w  oparciu o  sposób ich użytkowania;  
2) szczegółowe wymagania do tyczące ustalania dopuszczalnej zawartości w  glebie oraz dopuszczalnej zawart ości w ziemi  
substancji powodującej ryzyko, innej niż wskazana  w pkt 1, z uwzględnieniem analizy jej wpływu na zdrowie ludzi 
i stan środowiska;  
3) etapy identyfikacji terenów zani eczyszczonych, w  szczególności:  
a) sposób ustalenia działalności mogącej być przyczyną zanieczyszczenia  na danym terenie obecnie lub w przeszłości,  
b) sposób ustalenia listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w  glebi e lub ziemi jest spodzi ewane 
ze względu na działalność, o  której mowa  w lit. a, 
c) źródła informacji istotne dla oceny zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi,  
d) warunki uznawania istniejących badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi za aktualne,  
e) etapy i  sposób prowadzenia badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi;  
4) rodzaje działalności mogących z  dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie p o-
wierzchni ziemi, wraz ze wskazaniem przykładowych dla tych działalności zanieczyszczeń;  
5) referencyjne metodyki wyk onywania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi;  
6) szczegółowe wymagania dotyczące oceny zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie zakładu, 
gdzie jest lub była w  przeszłości eksploatowana instalacja wymagająca uzyskania pozwolenia zintegro wanego, w  celu 
zapewnienia identyfikacji każdego zanieczyszczenia przed uruchomieniem instalacji, w  trakcie jej eksploatacji oraz 
po zamknięciu, w  tym wymagania dotyczące zakresu i  sposobu sporządzenia raportu początkowego, o  którym mowa  
w art. 208 ust.  2 pkt 4 lit.  a, pomiarów, o  których mowa  w art. 211 ust.  6 pkt  4, i raportu końcowego, o  którym mowa  
w art. 217b  ust. 1. 
Art. 101b.  W ramach państwowego monitoringu środowiska dokonuje się oceny oraz badań i  obserwacji stanu gleby 
i ziemi.  
Art. 101c.  1. Gene ralny Dyrektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr historycznych zanieczyszczeń powierzchni 
ziemi.  
2. W rejestrze gromadzi się informacje:  
1) o potencjalnych historycznych zanieczyszczeniach powierzchni ziemi oraz historycznych zanieczyszczeniach p o-
wierzch ni ziemi, w  tym ich charakterystyce, miejscu, czasie wystąpienia oraz aktualnym statusie terenu, na którym 
występują;  
2) o przeprowadzonych remediacjach oraz osiągniętych w  ich wyniku efektach ekologicznych;  
3) o działalności prowadzonej na terenach, na kt órych wystąpiło potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni 
ziemi lub historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, obecnie, a  także, o  ile takie informacje są dostępne – w prze-
szłości ; 
4) imię i  nazwisko albo nazwę władającego powierzchnią ziem i oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
5) imię i  nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzenia remediacji oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
6) określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgodnie z  Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), wykonywanej 
na terenie, na którym występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi lub historyczne zani e-
czyszczenie powierzchni ziemi, przez władającego powierzchnią ziemi;  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 1396  
 
7) określenie przedmiotu działalności gospodarczej, zgod nie z  Polską Klasyfikacją Działalności (PKD), wykonywanej 
na terenie, na którym występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, przez obowiązanego do przeprow a-
dzenia remediacji;  
8) inne, niż wskazane  w pkt 1–7, istotne informacje dotyczące histor ycznych zani eczyszczeń powierzchni ziemi, w szcze-
gólności  o prowadzonych postępowaniach administracyjnych i  sądowo -administracyjnych w  sprawach historycznych 
zanieczyszczeń powierzchni ziemi.  
3. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w  drodze decyzji ski erowanej do władającego powierzchnią ziemi, d o-
konuje do rejestru wpisu o  potencjalnym historycznym zanieczyszczeniu powierzchni ziemi, nie później niż w  terminie 
6 miesięcy od dnia otrzymania odpowiednio:  
1) wykazu, o  którym mowa  w art. 101d  ust. 6; 
2) aktualizacji wykazu, o  której mowa  w art. 101d  ust. 8; 
3) zgłoszenia, o  którym mowa  w art. 101e  ust. 1. 
4. Decyzja, o  której mowa  w ust. 3, zawiera wskazanie miejsca, na którym występuje potencjalne historyczne zani e-
czyszczenie powierzchni ziemi.  
5. Regionaln y dyrektor ochrony środowiska aktualizuje i  uzupełnia rejestr na podstawie:  
1) aktualizacji wykazu, o  której mowa  w art. 101d  ust. 8, 
2) badań, o  których mowa  w art. 101f ust. 1 lub art.  101g  ust. 1, 
3) planu remediacji, o  którym mowa  w art. 101l ust. 1, 
4) oceny przeprowadzenia remediacji, o  której mowa  w art. 101n  ust. 1 
– nie później niż w  terminie 6  miesięcy odpowiednio od dnia ich otrzymania, wykonania, ustalenia lub dokonania.  
6. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, dokonując wpisu do rejestru, akt ualizując lub uzupełniając rejestr, ozn a-
cza aktualny status terenu jako teren, na którym:  
1) występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi – jeżeli informacje na temat terenu zawarto 
w wykazie, o  którym mowa  w art. 101d  ust. 6, lub w  zgłoszeniu, o  którym mowa  w art. 101e  ust. 1; 
2) występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi – jeżeli na terenie przeprowadzono badania, o  których 
mowa  w art. 101f ust. 1 lub w  art. 101g  ust. 1, które potwierdzają historyczne zanieczyszczenie  powierzchni ziemi;  
3) występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi w  trakcie remediacji – jeżeli dla danego terenu ustalono 
plan remediacji, o  którym mowa  w art. 101l ust. 1; 
4) zakończono remediację – jeżeli ocena przeprowadzenia remediacji, o której mowa  w art. 101n  ust. 1, wykaże, że 
remediacja została przeprowadzona zgodnie z  ustalonym planem remediacji.  
7. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w  drodze decyzji skierowanej do władającego powierzchnią ziemi, do-
konuje wykreślenia wpisu do r ejestru, jeżeli nie potwierdzono historycznego zaniec zyszczenia powierzchni ziemi, w szczegó l-
ności  gdy badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi, o  których mowa  w art. 101f ust. 1 lub w  art. 101g  ust. 1, albo badania 
wykonywane przy opracowaniu planu remediac ji, o którym mowa  w art. 101l ust. 1, nie potwierdziły występow ania na 
danym terenie historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi.  
8. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska może dokonywać zmian w  rejestrze, jeżeli stwierdzi niezgodność zawa r-
tych w  nim d anych z  posiadanymi informacjami, w  szczególności wynikającymi z  prowadzonych postępowań administr a-
cyjnych w  zakresie historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi.  
9. Rejestr prowadzi się:  
1) przy użyciu systemu teleinformatycznego;  
2) w podziale na wo jewództwa, w  sposób umożliwiający zestawianie danych dla obszaru całego kraju;  
3) w sposób umożliwiający sortowanie danych.  
10. Bezpośredni dostęp do wszystkich danych zawartych w  rejestrze posiadają za pośrednictwem systemu teleinfo r-
matycznego organy ochr ony środowiska oraz organy Inspekcji Ochrony Środowiska.  
11. Brak wpisu do rejestru nie wstrzymuje postępowania w  sprawie wydania decyzji, o  której mowa  w art. 101f ust. 1, 
art. 101k  ust. 2 lub  3, art. 101l ust. 4, art. 101m  ust. 1 pkt  2 lub art.  101o  ust. 2. 
12. Minister właściwy do spraw środowiska, biorąc pod uwagę potrzebę zape wnienia dostępu do informacji o środo-
wisku, a  także użyteczność i  zapewnienie sprawnego funkcjonowania rejestru określi, w  drodze rozporządzenia, szczeg ó-
łowy zakres informacji, kt óre są gromadzone w  rejestrze.  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 1396  
 
Art. 101d.  1. Starosta dokonuje identyfikacji potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, 
poprzez:  
1) ustalenie działalności mogącej z  dużym prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie powierz ch-
ni ziemi, która była prowadzona na danym terenie przed dniem 30  kwietnia 2007  r.; 
2) ustalenie listy substancji powodujących ryzyko, których wystąpienie w  glebie lub ziemi jest spodziewane ze względu 
na działalność, o  której mowa  w pkt 1; 
3) analizę dost ępnych informacji na temat zagrożenia zanieczyszczeniem gleby lub ziemi;  
4) w razie potrzeby – wykonanie pierwszego etapu badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi przez laboratorium, o  którym 
mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
2. Identyfikacji potencja lnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi nie dokonuje się na terenach, na kt ó-
rych jest prowadzona działalność, której głównym celem jest obronność i  bezpieczeństwo państwa lub bezpieczeństwo 
międzynarodowe.  
3. Starosta lub upoważniona przez nie go osoba, są uprawnieni do wstępu na teren władającego powierzchnią ziemi 
w celu wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi.  
4. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 3, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonywanie 
badań na terenie b ędącym w  jego władaniu.  
5. Władający powierzchnią ziemi, na wniosek starosty, przekazuje wszelkie znajdujące się w  jego posiadaniu info r-
macje dotyczące potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi oraz jego możliwych źródłach.  
6. Starosta  sporządza wykaz potencjalnych historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi.  
7. Wykaz zawiera:  
1) adres, numery działek ewidencyjnych i  informacje o  ich powierzchni;  
2) informacje o  aktualnym i, o  ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania grun tów; 
3) informacje o  działalności prowadzonej na terenie;  
4) informacje o  działalności prowadzonej na terenie w  przeszłości, o  ile takie informacje są dostępne;  
5) informacje o  właściwościach gleby na terenie;  
6) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz i nformacje o  ich zawartości w  glebie i  w ziemi;  
7) informacje o  remediacji prowadzonej obecnie i  w przeszłości na terenie;  
8) imię i  nazwisko albo nazwę obowiązanego do przeprowadzenia remediacji oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
9) imię i  nazwisko  albo nazwę władającego powierzchnią ziemi oraz adres jego zamieszkania lub siedziby.  
8. Starosta dokonuje aktualizacji wykazu raz na 2  lata. 
9. Starosta przekazuje wykaz oraz – raz na 2  lata – jego aktualizację regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska 
za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych.  
Art. 101e.  1. Władający powierzchnią ziemi, który stwierdził historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi na t e-
renie będącym w  jego władaniu, jest obowiązany nie zwłocznie zgłosić ten fakt regionalnemu dyrektorowi ochrony środ o-
wiska.  
2. Zgłoszenie, o  którym mowa  w ust. 1, zawiera:  
1) imię i  nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
2) adres i  numer działki ewidencyjnej;  
3) informacje na temat czasu wystąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w  tym, w  miarę możliwości, dokumenty 
uprawdopodobniające, że zgłoszenie dotyczy historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi;  
4) dokumentację potwierdzającą wystąpienie zaniecz yszczenia powierzchni ziemi, w  tym nazwy substancji powoduj ą-
cych ryzyko oraz wyniki badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, 
o którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Każdy, kto stwierdził potencja lne historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, może zgłosić ten fakt staroście.  
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 1396  
 
4. Zgłoszenie, o  którym mowa  w ust. 3, zawiera:  
1) imię i  nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego oraz adres jego zamieszkania lub siedziby;  
2) wskazanie miejsca, w  miarę możliwości poprzez podanie adresu lub numeru działki ewidencyjnej;  
3) informacje na temat czasu wystąpienia zanieczyszczenia powierzchni ziemi, w  tym, w  miarę możliwości, dokumenty 
uprawdopodobniające, że zgłoszenie dotyczy historycznego zanieczyszczeni a powierzchni ziemi;  
4) opis stwierdzonej sytuacji wskazującej na występowanie potencjalnego historycznego zanieczyszczenia powierzchni 
ziemi, dokumentację, która uprawdopodobni jej wystąpienie, w  tym, w  miarę możliwości, nazwy substancji powod u-
jących ryzy ko oraz wyniki badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substancjami, wykonanych przez laboratorium, 
o którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
5. Do zgłoszenia, o  którym mowa  w ust. 1 i 3, składanego w  postaci elektronicznej dołącza się zeskanow ane dok u-
menty lub dokumentację, o  których mowa odpowiednio  w ust. 2 pkt  3 i 4 oraz w  ust. 4 pkt  3 i 4. 
Art. 101f.  1. Na terenie, na którym była prowadzona przed dniem 30  kwietnia 2007  r. działalność mogąca z  dużym 
prawdopodobieństwem powodować historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi oraz istnieją przesłanki wskazujące na 
występowanie historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, takie jak umieszczenie terenu w  wykazie, o  którym 
mowa  w art. 101d  ust. 6, lub zgłoszenie, o  którym mowa  w art. 101e  ust. 1, regionalny dyrektor ochrony środowiska może, 
w drodze decyzji, nałożyć na władającego powierzchnią ziemi będącego podmiotem korzystającym ze środowiska, ob o-
wiązek wykonania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi oraz wyznaczyć termin przedłożenia wynik ów tych badań.  
2. Badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi, o  których mowa  w ust. 1, wykonuje laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  
ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Przepisu  ust. 1 nie stosuje się, gdy podmiot korzystający ze środowiska pos iada pozwolenie zint egrowane, w któ-
rym określono sposób wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi.  
4. Podmiot, o  którym mowa  w ust. 1, jest obowiązany przechowywać wyniki badań przez okres 5  lat od zakończenia 
roku kalendarzowego, którego dotyczą, oraz przedkładać je r egionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska oraz woj e-
wódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska na ich żądanie.  
5. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji, o  której mowa  w ust. 1, wszczyna się z  urzędu.  
Art. 101g.  1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska  może wykonywać badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi 
w celu potwierdzenia występowania historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi lub w  celu opracowania planu 
remediacji, w  przypadku innym niż wskazany  w art. 101f ust. 1. 
2. Badania zanieczyszczeni a gleby i  ziemi, o  których mowa  w ust. 1, wykonuje laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  
ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Zamówienie publiczne na wykonywanie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi, o  których mowa  w ust. 1, obejmuje 
jednorazowe badania lub doko nywanie wszystkich badań we wskazanym okresie.  
4. Regionalny dyrektor ochrony środowiska lub upoważniona przez niego osoba, są uprawnieni do wstępu na teren 
władającego powierzchnią ziemi w  celu wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi.  
5. W przypa dku, o  którym mowa  w ust. 4, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonywanie 
badań na terenie będącym w  jego władaniu.  
Art. 101h.  1. Władający powierzchnią ziemi, na której występuje historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi, 
jest o bowiązany do przeprowadzenia remediacji.  
2. Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historyczne zanieczyszczenie powierzchni ziemi dokonane po dniu 
objęcia przez niego władania spowodował inny wskazany podmiot, zwany dalej „innym sprawcą ”, obowiązek  przeprow a-
dzenia remediacji spoczywa na innym sprawcy.  
3. Jeżeli zanieczyszczenie zostało spowodowane przez innego sprawcę za zgodą lub wiedzą władającego powierzc h-
nią ziemi, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany do przeprowadzenia remediacji solida rnie z  innym sprawcą.  
4. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 3, decyzję, o  której mowa  w art. 101l ust. 4 i art. 101m  ust. 1 pkt  2, kieruje się 
także do władającego powierzchnią ziemi.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 1396  
 
Art. 101i.  Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w  przypadku historyczn ego zanieczyszczenia powierzchni ziemi, 
przeprowadza remediację, jeżeli:  
1) nie można wszcząć wobec władającego powierzchnią ziemi postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku 
przeprowadzenia remediacji albo egzekucja okazała się bezskuteczna;  
2) włada jący powierzchnią ziemi wykaże, że zanieczyszczenie, dokonane po dniu objęcia przez niego władania, spow o-
dował inny sprawca, wobec którego nie można wszcząć postępowania egzekucyjnego dotyczącego obowiązku prz e-
prowadzenia remediacji, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;  
3) władający powierzchnią ziemi dokonał zgłoszenia na podstawie  art. 12 ustawy z  dnia 27  lipca 2001  r. o wprowadz e-
niu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o  odpadach oraz o  zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. poz.  1085, 
z późn. zm.32)) oraz starosta uwzględnił zgłoszenie w  rejestrze zawierającym informacje o  terenach, na których 
stwierdzono przekroczenie standardów jakości gleby lub ziemi, z  wyszczególnieniem terenów, na których obowiązek 
rekultywacji obciążał starostę;  
4) z uwagi na zagr ożenie dla zdrowia ludzi lub możliwość zaistnienia nieodwracalnych szkód w  środowisku jest 
konieczne niezwłoczne jej przeprowadzenie.  
Art. 101j.  1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska ustala harmonogram swoich zadań w  zakresie historycznych 
zanieczyszcz eń powierzchni ziemi oraz co najmniej raz na 5  lat dokonuje jego aktualizacji.  
2. Harmonogram obejmuje:  
1) badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi na terenach, na których występuje potencjalne historyczne zanieczyszczenie 
powierzchni ziemi;  
2) opracowywanie  planów remediacji dla terenów, dla których potwierdzono historyczne zanieczyszczenie powierzchni 
ziemi;  
3) przeprowadzanie remediacji historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi, o  których mowa  w art. 101i.  
3. Ustalając i  aktualizując harmonogram uwzgl ędnia się potrzebę przeprowadzenia w  pierwszej kolejności remediacji 
terenów, które stanowią największe zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska oraz uwzględnia się możliwość 
finansowania zadań regionalnego dyrektora ochrony środowiska w  kolejnych  latach.  
4. W trakcie opracowywania lub aktualizacji harmonogramu regionalny dyrektor ochrony środowiska zasięga opinii 
Zarządu Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej oraz zarządu właściwego wojewódzkiego 
funduszu ochrony środowiska i  gospodarki wodnej w  zakresie możliwości wspomagania ze środków tych funduszy zadań 
objętych harmonogramem.  
5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska opracowuje i  przekazuje Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowis -
ka, co 5  lat, sprawozdanie z  realizacji zad ań objętych harmonogramem.  
Art. 101k.  1. Koszty remediacji obejmują koszty:  
1) badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi;  
2) opracowania projektu planu remediacji;  
3) przeprowadzenia remediacji.  
2. W przypadkach, o  których mowa  w art. 101i pkt 4, regionalny dyr ektor ochrony środowiska nakłada, w  drodze 
decyzji, na władającego powierzchnią ziemi obowiązek zwrotu poniesionych kosztów remediacji, określając w  niej wy -
sokość, sposób i  termin ich uiszczenia.  
3. Jeżeli władający powierzchnią ziemi wykaże, że historycz ne zanieczyszczenie powierzchni ziemi dokonane po dniu 
objęcia przez niego władania, której remediacja spowodowała poniesienie kosztów, o  których mowa  w ust. 1, spowodował 
inny sprawca, regionalny dyrektor ochrony środowiska nakłada, w  drodze decyzji, obow iązek zwrotu tych kosztów na 
innego sprawcę, określając w  niej wysokość, sposób i  termin ich uiszczenia.  
4. Regionalny dyrektor ochrony środowiska może odstąpić od żądania zwrotu całości albo części kosztów remediacji, 
jeżeli:  
1) władający powierzchnią zie mi lub inny sprawca nie został zidentyfikowany lub nie można wszcząć wobec niego p o-
stępowania egzekucyjnego, lub egzekucja okazała się bezskuteczna;  
2) koszty postępowania egzekucyjnego są wyższe niż kwota możliwa do odzyskania.  
                                                           
32) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2002  r. poz. 1196, z  2003  r. poz. 78 i 1865,  z 2004  r. poz. 464, z  2005  r. 
poz. 954, z  2006  r. poz. 360 i 935 oraz z 2014  r. poz. 1101.  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 1396  
 
5. Roszczenia względem wład ającego powierzchnią ziemi lub innego sprawcy o  zwrot kosztów remediacji przeda w-
niają się z  upływem 5  lat od dnia, w  którym odpowiednio decyzja, o  której mowa  w ust. 2 albo  3, stała się ostateczna.  
6. Do należności z  tytułu obowiązku zwrotu kosztów remedia cji stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy 
z dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2019 r. poz. 900, 924 i 1018 ), z tym że uprawnienia organów 
podatkowych przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.  
Art. 101l.  1. Remediację historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi przeprowadza się zgodnie z  ustalonym 
planem remediacji.  
2. Władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca, obowiązany do przeprowadzenia remediacji historycznego zani e-
czyszczenia powierzchni ziemi , jest obowiązany do przedłożenia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska wniosku  
o wydanie decyzji ustalającej plan remediacji, który zawiera projekt planu remediacji; do pisemnego wniosku dołącza się 
jego zapis w  postaci elektronicznej na informatycz nych nośnikach danych.  
3. Projekt planu remediacji zawiera informacje o:  
1) terenie wymagającym przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i  numerów działek ewidencyjnych oraz 
jego powierzchni;  
2) aktualnym i, o  ile jest to możliwe, planowanym sp osobie użytkowania zanieczyszczonego terenu;  
3) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w  tym roślinności i  zabudowie;  
4) nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z  wynikami badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substancjami, 
wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a; 
5) nazwach substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w  glebie i  w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja;  
6) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub st anu środowiska;  
7) budowie geologicznej i  warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny, o  której mowa  w pkt 6 – 
jeżeli zachodzi taka potrzeba;  
8) planowanym sposobie przeprowadzenia remediacji;  
9) planowanym terminie rozpoczęcia i  zakończeni a remediacji;  
10) sposobie potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz terminie przedłożenia dokumentacji z  jej przeprowadzenia, 
w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  
ust. 1 pkt  1 lub ust. 1a. 
4. Plan remediacji ustala regionalny dyrektor ochrony środowiska w  drodze decyzji określającej:  
1) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i  numerów działek ewidencyjnych oraz 
jego powierzchni;  
2) nazwy substancji pow odujących ryzyko oraz ich zawartości w  glebie i  w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja;  
3) sposób przeprowadzenia remediacji;  
4) termin rozpoczęcia i  zakończenia remediacji;  
5) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia doku mentacji z  jej przeprowadzenia, 
w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  
ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
5. Regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje decyzję, o  której mowa  w ust. 4, po zasię gnięciu opinii dotycz ą-
cej projektu planu remediacji:  
1) państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego – w odniesieniu do oceny występowania znaczącego zagrożenia 
dla zdrowia ludzi na danym terenie;  
2) państwowego powiatowego inspektora sanitarnego – w odniesieniu do zanieczyszczenia w  ujęciach wody przezn a-
czonej do spożycia;  
3) dyrektora okręgowego urzędu górniczego – w odniesieniu do zanieczyszczenia spowodowanego ruchem zakładu 
górniczego;  
4) dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych – w odniesi eniu do zanieczyszczenia na gruntach będących 
w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe;  
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 1396  
 
5) dyrektora parku narodowego – w odniesieniu do zanieczyszczenia na obszarze parku narodowego i  jego otuliny;  
6) dyrektora regionalnego zarządu gosp odarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie  – w odnie-
sieniu do zanieczyszczenia w  strefach ochronnych ujęć wody;  
7) starosty – w odniesieniu do zanieczyszczenia gruntów wykorzystywanych na cele rolne.  
6. Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na  terenie, do którego inny sprawca nie posiada tytułu prawnego, władający p o-
wierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonanie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi, a  także przeprowadzenie 
remediacji zgodnie z  planem remediacji ustalonym w  drodze decyzji,  o której mowa  w ust. 4. 
Art. 101m.  1. W  przypadku gdy władający powierzchnią ziemi lub inny sprawca nie przeprowadza remediacji, p o-
mimo że zgodnie  z art. 101h jest do tego obowiązany, regionalny dyrektor ochrony środowiska:  
1) wzywa go do przedłożenia wni osku, o  którym mowa  w art. 101l ust. 2, w wyznaczonym terminie;  
2) jeżeli nie przedłożył wniosku zgodnie z  wezwaniem – nakłada na władającego powierzchnią ziemi lub innego spra w-
cę, w  drodze decyzji, obowiązek przeprowadzenia remediacji na podstawie ustalon ego przez regionalnego dyrektora 
ochrony środowiska planu remediacji.  
2. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2, ustala się obowiązek zwrotu kosztów opracowania projektu planu re -
mediacji, ich wysokość, sposób i  termin uiszczenia oraz ustala się plan reme diacji:  
1) zawierający informacje o:  
a) aktualnym i, o  ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczyszczonego terenu,  
b) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w  tym roślinności i  zabudowie,  
c) nazwach substancji powodujących ry zyko, wraz z  wynikami badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substa n-
cjami, wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a, 
d) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,  
e) budowie  geologicznej i  warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny, o  której mowa  w lit. d – 
jeżeli zachodzi taka potrzeba;  
2) określający:  
a) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i  numerów działek ewidencyjnych 
oraz jego powierzchni,  
b) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w  glebie i  w ziemi, do jakich doprowadzi remediacja,  
c) sposób przeprowadzenia remediacji,  
d) termin rozpoczęcia i  zakończenia remediacji,  
e) sposób potwierdzenia przeprowadze nia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji z  jej przeprowadzenia, 
w tym wyników badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  
w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Przy wydawaniu decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 101l ust. 5. 
4. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  2, nie stosuje się przepisów  art. 362. 
5. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  2, opracowanie projektu planu remediacji regionalny dyrektor ochrony 
środowiska może zlecić wykonawcy, który ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie oraz warunki techniczne 
i organizacyjne będzie gwarantował należyte jego opracowanie.  
6. Do należności z  tytułu obowiązku zwrotu kosztów opracowania projektu planu r emediacji stosuje się odpowiednio 
przepisy działu III ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych 
przysługują regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska.  
7. Jeżeli zanieczyszczenie wystąpiło na terenie , do którego inny sprawca nie posiada tytułu prawnego, władający p o-
wierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić wykonanie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi, a  także przeprowadzenie 
remediacji zgodnie z  planem remediacji ustalonym w  decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2. 
Art. 101n.  1. Regionalny dyrektor ochrony środowiska dokonuje oceny przeprowadzenia remediacji, która polega na 
stwierdzeniu zgodności remediacji z  ustalonym planem remediacji.  
2. W przypadku gdy stwierdzono niezgodność przeprowadzonej reme diacji z  ustalonym planem remediacji, stosuje 
się przepisy o  postępowaniu egzekucyjnym w  administracji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 1396  
 
Art. 101o.  1. Jeżeli regionalny dyrektor ochrony środowiska przeprowadza remediację, o  której mowa  w art. 101i, 
władający powierzchnią ziemi jest obowią zany umożliwić jej przeprowadzenie z  zachowaniem warunków określonych 
w decyzji, o  której mowa  w ust. 2, a także umożliwić prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi.  
2. Regionalny dyrektor ochrony środowiska, w  celu przeprowadzenia remediacji, okreś la, w  drodze decyzji skierow a-
nej do władającego powierzchnią ziemi, zakres udostępnienia przez niego powierzchni ziemi oraz ustala plan remediacji:  
1) zawierający informacje o:  
a) aktualnym i, o  ile jest to możliwe, planowanym sposobie użytkowania zanieczy szczonego terenu,  
b) właściwościach gleby oraz rodzaju pokrycia terenu, w  tym roślinności i  zabudowie,  
c) nazwach substancji powodujących ryzyko, wraz z  wynikami badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substa n-
cjami, wykonanych przez laboratorium, o  który m mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a, 
d) ocenie występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska,  
e) budowie geologicznej i  warunkach hydrogeologicznych niezbędnych do dokonania oceny, o  której mowa  w lit. d – 
jeżeli zachodz i taka potrzeba;  
2) określający:  
a) teren wymagający przeprowadzenia remediacji, poprzez wskazanie adresu i  numerów działek ewidencyjnych 
oraz jego powierzchni,  
b) nazwy substancji powodujących ryzyko oraz ich zawartości w  glebie i  w ziemi, do jakich dopro wadzi remediacja,  
c) sposób przeprowadzenia remediacji,  
d) termin rozpoczęcia i  zakończenia remediacji,  
e) sposób potwierdzenia przeprowadzenia remediacji oraz termin przedłożenia dokumentacji z  jej przeprowadzenia, 
w tym wyników badań zanieczyszczenia gle by i  ziemi wykonanych przez laboratorium, o  którym mowa  
w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
3. Postępowanie w  sprawie wydania decyzji, o  której mowa  w ust. 2, wszczyna się z  urzędu.  
4. Przy wydawaniu decyzji, o  której mowa  w ust. 2, stosuje się odpowiedn io przepisy  art. 101l ust. 5. 
5. W przypadku, o  którym mowa  w art. 101i, opracowanie projektu planu remediacji lub przeprowadzenie remediacji 
regionalny dyrektor ochrony środowiska może zlecić wykonawcy, który ze względu na posiadane kompetencje, doświa d-
czenie oraz warunki techniczne i  organizacyjne będzie gwarantował odpowiednio należyte ich opracowanie lub przepr o-
wadzenie.  
Art. 101p.  1. Dokonując oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowi a ludzi lub stanu środowiska, o któ-
rej mowa  w art. 101l ust. 3 pkt  6, art. 101m  ust. 2 pkt  1 lit.  d oraz  art. 101o  ust. 2 pkt  1 lit.  d, uwzględnia się w szczegól -
ności: 
1) postać chemiczną, w  jakiej występuje zanieczyszczenie i  jego biodostępność;  
2) możliwość rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;  
3) potencjaln e drogi narażenia, z  uwzględnieniem rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w  zależności od właściwości 
gleby, ukształtowania, budowy geologicznej i  warunków hydrogeologicznych, a  także pokrycia terenu;  
4) środowisko oraz ludzi, którzy mogliby ucierpieć w  wyniku zanieczyszczenia;  
5) występowanie na terenie zanieczyszczonym i  w jego okolicy zwłaszcza gruntów uprawnych, ogrodów, parków, 
placów zabaw, terenów sportowych, budynków mieszkalnych i  użytkowych, form ochrony przyrody, zasobów wody 
pitnej i  ujęć wody.  
2. Jeżeli ocena występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska wykaże, że nie występ u-
je znaczące zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, regionalny dyrektor ochrony środowiska może zwolnić 
władającego powierzchnią ziem i lub innego sprawcę, w  drodze decyzji, z  obowiązku przeprowadzenia remediacji albo nie 
przeprowadzać remediacji, o  której mowa  w art. 101i.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, kierując się 
potrze bą ujednolicenia sposobu wykonywania oceny występowania znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu 
środowiska, może określić, w  drodze rozporządzenia, sposób wykonywania oceny występowania znaczącego zagrożenia 
dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska  oraz referencyjne metodyki modelowania rozprzestrzeniania substancji w  glebie, 
ziemi i  wodach gruntowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 1396  
 
Art. 101q.  1. Dopuszcza się następujące sposoby przeprowadzenia remediacji:  
1) usunięcie zanieczyszczenia, przynajmniej do dopuszczalnej zawartości w  glebie i  w ziemi substancji powodujących 
ryzyko;  
2) inne, niż wskazany  w pkt 1, prowadzące do usunięcia znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi i  stanu środowiska, 
z uwzględnieniem obecnego i, o  ile jest to możliwe, planowanego sposobu użytkowania terenu,  takie jak:  
a) zmniejszenie ilości zanieczyszczeń lub  
b) ograniczenie możliwości rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń i  kontrolowanie zanieczyszczenia poprzez okr e-
sowe prowadzenie badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi w  określonym czasie, lub  
c) przeprowad zenie samooczyszczania powierzchni ziemi, ewentualne działania wspomagające samooczyszczanie, 
kontrolowanie zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań z anieczyszczenia gleby i  ziemi w okreś -
lonym czasie, ewentualne ograniczenie dostępu ludzi do za nieczyszczonego terenu i  ewentualna konieczność 
zmiany sposobu użytkowania zanieczyszczonego terenu.  
2. Przy planowaniu lub określaniu sposobu przeprowadzenia remediacji w  pierwszej kolejności należy rozważyć us u-
nięcie zanieczyszczenia, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1. 
3. Odstąpienie od usunięcia zanieczyszczenia, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1, i przeprowadzenie remediacji w  sposób, 
o którym mowa  w ust. 1 pkt  2, dopuszcza się, jeżeli:  
1) nie są znane technologie lub sposoby pozwalające na usunięcie zanieczyszcz enia lub  
2) negatywne dla środowiska skutki działań prowadzonych w  celu usunięcia zanieczyszczenia byłyby niewspółmiernie 
wysokie do korzyści osiągniętych w  środowisku, lub  
3) koszty oczyszczania doprowadzające do usunięcia zanieczyszczenia byłyby niepropo rcjonalnie wysokie w  stosunku 
do korzyści osiągniętych w  środowisku i  zasadne jest przeprowadzenie remediacji w  sposób, o  którym mowa  w ust. 1 
pkt 2, co zostało wykazane w  analizie kosztów i  korzyści przeprowadzonej dla kilku wariantów sposobu przeprow a-
dzenia remediacji, lub  
4) obowiązany do przeprowadzenia remediacji wykaże, że zanieczyszczenie nastąpiło przed dniem 1  września 1980  r. 
Art. 101r.  Zabrania się używania do prac ziemnych gleby lub ziemi, w  tym używanych do tych prac osadów poch o-
dzących z  dna z biorników powierzchniowych wód stojących lub wód płynących, jeżeli jest przekroczona w  nich dopus z-
czalna zawartość substancji powodującej ryzyko, określona w  przepisach wydanych na podstawie  art. 101a  ust. 5, dla gru n-
tów występujących w  miejscu użycia tej gleby lub ziemi.  
Art. 102. (uchylony)  
Art. 103. (uchylony)  
Art. 104. (uchylony)  
Art. 105. (uchylony)  
Art. 106. (uchylony)  
Art. 107. (uchylony)  
Art. 108. (uchylony)  
Art. 109. (uchylony)  
Art. 110. (uchylony)  
Art. 110a.  1. Starosta prowadzi obserwację terenów  zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których 
występują te ruchy, a  także rejestr zawierający informacje o  tych terenach.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw rolnictwa oraz mini-
strem właściw ym do  spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa  określi, 
w drodze rozporządzenia:  
1) metody, zakres i  częstotliwość prowadzenia obserwacji terenów, o  których mowa  w ust. 1, oraz sposób ustalania tych 
terenów, kieru jąc się potrzebą ograniczenia występowania szkód powodowanych przez ruchy masowe ziemi;  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 1396  
 
2) informacje, jakie powinien zawierać rejestr, o  którym mowa  w ust. 1, a także sposób prowadzenia oraz formę i  układ 
tego rejestru, kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących informacji o  terenach zagrożonych ruchami mas o-
wymi ziemi i  terenach, na których występują te ruchy, oraz uwzględniając lokalizację, warunki geologiczne i  glebowe 
tych terenów, a  także opis zagrożeń ruchami masowymi ziemi.  
Art. 111. (uchylony ) 
DZIAŁ  V 
Ochrona przed hałasem  
Art. 112. Ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego s tanu akustycznego środowiska, w szcze-
gólności poprzez:  
1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;  
2) zmniejszan ie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.  
Art. 112a.  Ilekroć w  przepisach niniejszego działu jest mowa o  wskaźnikach hałasu, rozumie się przez to parametry 
hałasu określone poziomem dźwięku A  wyrażonym w  decybelach (dB), w tym: 
1) wskaźniki hałasu mające zastosowanie do prowadzenia długookresowej polityki w  zakresie ochrony środowiska przed 
hałasem, w  szczególności do sporządzania map akustycznych, o  których mowa  w art. 118 ust.  1, oraz programów 
ochrony środowiska przed h ałasem, o  których mowa  w art. 119 ust.  1: 
a) LDWN – długookresowy średni poziom dźwięku A  wyrażony w  decybelach (dB), wyznaczony w  ciągu wszystkich 
dób w  roku, z  uwzględnieniem pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 1800), pory wi e-
czoru (rozumianej jako przedział czasu od godz. 1800 do godz. 2200) oraz pory nocy (rozumianej jako przedział 
czasu od godz. 2200 do godz. 600), 
b) LN – długookresowy średni poziom dźwięku A  wyrażony w  decybelach (dB), wyznaczony w  ciągu wszystkich 
pór no cy w  roku (rozumianych jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600); 
2) wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i  kontroli warunków korzystania ze środowiska w  odniesieniu do 
jednej doby:  
a) LAeq D – równoważny poziom dźwięku A  dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do 
godz.  2200), 
b) LAeq N  – równoważny poziom dźwięku A  dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do 
godz.  600). 
Art. 112b.  1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporzą dzenia, sposób ustalania wartości 
wskaźnika hałasu, o  którym mowa  w art. 112a  pkt 1 lit.  a, uwzględniając potrzebę prowadzenia długookresowej polityki 
w zakresie ochrony przed hałasem, potrzebę stosowania wskaźników hałasu do ustalania i  kontroli warunków korzystania 
ze środowiska oraz obowiązujące w  tym zakresie dokumenty normalizacyjne w  rozumieniu ustawy z  dnia 12  września 
2002  r. o normalizacji ( Dz. U. z 2015 r. poz. 1483).  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, minister właściwy do spraw środowis ka może określić sposób ustal a-
nia wartości wskaźników hałasu, o  których mowa  w art. 112a  pkt 2. 
Art. 113. 1. Minister właściwy do spraw środowiska,  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw zdrowia, 
określi,  w drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziom y hałasu  w środowisku kierując się potrzebą zapewnienia należytej 
ochrony środowiska przed hałasem oraz mając na uwadze przepisy prawa Unii Europejskiej odnoszące się do oceny 
i zarządzania poziomem hałasu  w środowisku.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu L DWN, LN, LAeq D i LAeq N dla następujących 
rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych:  
a) pod zabudowę mieszkaniową,  
b) pod szpitale i  domy pomocy społe cznej,  
c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i  młodzieży,  
d) na cele uzdrowiskowe,  
e) na cele rekreacyjno -wypoczynkowe,  
f) pod zabudowę mieszkaniowo -usługową;  
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 1396  
 
2) dopuszczalne poziomy hałasu  z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub dzi ałalności będącej źródłem hałasu;  
3) okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, jako czas odniesienia.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone poziomy hałasu z  uwzględnieniem:  
1) zmienności działania źródeł hałasu w  czasie;  
2) charakterystyki częstotliwościowej hałasu;  
3) zawartości impulsów akustycznych.  
Art. 114. 1. Przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny,  o któ-
rych mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1. 
2. Jeżeli teren może być zalicz ony do kilku rodzajów terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1, uznaje się, że 
dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.  
3. Jeżeli na terenach zamkniętych oraz na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania  
i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy pomocy społecznej lub budynki związane ze stałym 
albo czasowym pobytem dzieci i  młodzieży, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zape w-
niających właściwe warunki akustyczne  w budynkach.  
4. W przypadku zabudowy mieszkaniowej, szpitali, domów pomocy społecznej lub budynków związanych ze stałym 
albo czasowym pobytem dzieci  i młodzieży, zlokalizowanych na granicy pasa drogowego lub przyległego  pasa gruntu  
w rozumieniu ustawy  z dnia 2 8 marca 200 3 r. o transporcie kolejowym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 710, 730 i 1214 ), ochrona 
przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne  w budynkach.  
Art. 115. W razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów 
terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania 
i wykorzystywania tego i  sąsiednich terenó w; przepis  art. 114 ust.  2 stosuje się odpowiednio.  
Art. 115a.  1.6) W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, p o-
miarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich pr o-
wadzenia, że poza zakładem, w  wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje 
decyzję o  dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa si ę przekroczenie 
wskaźnika hałasu L Aeq D lub L Aeq N. 
2. Jeżeli hałas powstaje w  związku z  eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów 
oraz lotnisk lub z  działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o  której mowa  w ust. 1, nie wydaje się.  
3. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu 
wskaźników hałasu L Aeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1, na które 
oddziałuje zakład.  
4. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakł a-
dem dopuszczalnych poziomów hałasu, a  w szczególności:  
1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z  przewidywanymi wariantami;  
2) zakres, sposób i  częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w  zakresie, w  jakim wykraczają one poza 
wymagania, o  których mowa  w art. 147 i 148; 
3) sposób postępowania w  przypadku uszkodzenia aparatury służącej do pomiarów poziomu hałasu, jeżeli jej zastos o-
wanie jest wymagane;  
4)6) formę, układ, techniki i  termin przedkładania wyników pomiarów, o  których mowa  w pkt 2, organowi właściwemu do 
wydania decyzji i  Główn emu Inspektor owi Ochrony Środow iska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje 
się odpowiednio przepis  art. 147 ust.  6. 
5. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji, o  której mowa  w ust. 1, wszczyna się z  urzędu.  
6. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 1396  
 
7. Decyzja, o  której mowa  w ust. 1, może ulec zmianie w  przypadku:  
1) uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego ter e-
nów objętych oddziaływaniem hałasu z  zakładu;  
2) zmiany faktycznego zagospodarowania i  wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuj e hałas z  zakładu, nieobj ę-
tych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;  
3) zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.  
Art. 116. 1. Rada powiatu, w  drodze uchwały, z  zastrzeżeniem  ust. 2 i 4, ograniczy lub zakaże używania jednostek 
pływ ających lub niektórych ich rodzajów na określonych zbiornikach powierzchniowych wód stojących oraz wodach pł y-
nących, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia odpowiednich warunków akustycznych na terenach przeznaczonych na cele  
rekreacyjno -wypoczynkowe.  
2. Na śródlądowych wodach żeglownych ograniczenia i  zakazy wprowadza, w  drodze rozporządzenia, minister właś -
ciwy do spraw środowiska, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw transportu.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone:  
1) nazwa lub inne określenie cieku lub zbiornika wodnego albo jego części, na których obowiązują ograniczenia lub 
zakazy;  
2) rodzaje jednostek pływających, których dotyczą zakazy lub ograniczenia, które mogą być charakteryzowane poprzez:  
a) przeznaczenie jed nostki,  
b) parametry techniczne, takie jak wielkość i  rodzaj napędu;  
3) zakazy i  ograniczenia dotyczące używania jednostek odpowiednio w  okresie roku, dni tygodnia lub doby.  
4. Ograniczenia nie mogą dotyczyć jednostek pływających, których użycie jest konie czne do celów bezpieczeństwa 
publicznego lub do utrzymania cieków i  zbiorników wodnych.  
Art. 117. 1. Oceny stanu akustycznego środowiska i  obserwacji zmian dokonuje się w  ramach państwowego monit o-
ringu środowiska na podstawie wyników pomiarów poziomów hała su określonych wskaźnikami hałasu L DWN i LN oraz 
z uwzględnieniem pozostałych danych, w  szczególności demograficznych oraz dotyczących sposobu zagospodarowania 
i użytkowania terenu.  
2. Oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się obowiązkowo dla:  
1) aglomeracji o  liczbie mieszkańców większej niż 100  tysięcy;  
2) terenów poza aglomeracjami, o  których mowa  w art. 179 ust.  1. 
3. Powiatowy program ochrony środowiska może określać inne niż wymienione  w ust. 2 tereny, dla których dokon y-
wana będzie ocena stanu akustycznego środowiska.  
4. Pomiarów dla potrzeb oceny stanu akustycznego środowiska dokonuje się z  uwzględnieniem wymagań, o  których 
mowa  w art. 148 ust.  1 i art. 176 ust.  1. 
5.6) Na terenach niewymienionych  w ust. 2 oceny s tanu akustycznego środowiska dokonuje  Główny Inspektor Ochr o-
ny Środowiska . 
Art. 118. 1. Na potrzeby oceny stanu akustycznego środowiska, o  której mowa  w art. 117 ust.  2 pkt  1 i ust. 3, starosta 
sporządza, co 5  lat, mapy akustyczne, z  zastrzeżeniem  ust. 2. 
2. Sporządzając mapę akustyczną, starosta uwzględnia informacje wynikające z  map akustycznych, o  których mowa  
w art. 179 ust.  1. 
3. Mapa, o  której mowa  w ust. 1, powinna składać się z  części opisowej i  części graficznej.  
4. Część opisowa powinna zawierać w  szczególności:  
1) charakterystykę obszaru podlegającego ocenie;  
2) identyfikację i  charakterystykę źródeł hałasu;  
3) uwarunkowania akustyczne wynikające z  miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;  
4) metody wykorzystane do dokonania oceny;  
5) zestawienie wyników badań;  
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 1396  
 
6) identyfikację terenów zagrożonych hałasem;  
7) liczbę ludności zagrożonej hałasem;  
8) analizę trendów zmian stanu akustycznego środowiska;  
9) wnioski dotyczące działań w  zakresie ochrony przed hałasem.  
5. Część graficzna powinna z awierać w  szczególności:  
1) mapę charakteryzującą hałas emitowany z  poszczególnych źródeł;  
2) mapę stanu akustycznego środowiska, z  zaznaczeniem terenów, na których występuje przekroczenie dopuszczalnych 
poziomów hałasu, z  odniesieniem do miejscowego planu  zagospodarowania przestrzennego;  
3) mapę terenów zagrożonych hałasem;  
4) mapę przedstawiającą przewidywane rezultaty działań, o  których mowa  w ust. 4 pkt  9. 
6. Przez teren zagrożony hałasem rozumie się teren, na którym są przekroczone dopuszczalne poziomy  hałasu, okreś -
lone wskaźnikami L DWN lub L N, o których mowa  w art. 113. 
7. (uchylony)  
8. (uchylony)  
9. (uchylony)  
10. Minister właściwy do spraw zdrowia, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, może okreś -
lić, w  drodze rozporządzenia, wsk aźniki odzwierciedlające relacje między narażeniem na hałas a  efektem szkodliwym lub 
uciążliwym oddziaływania hałasu na potrzeby sporządzania map akustycznych lub innych dokumentów dotyczących oceny 
stanu akustycznego środowiska, kierując się potrzebą ochr ony zdrowia ludzi; przez efekt szkodliwy hałasu rozumie się 
skutki szkodliwe dla zdrowia ludzi, a  przez efekt uciążliwy hałasu – negatywne reakcje człowieka bez zauważalnych szk od-
liwych  skutków dla jego zdrowia.  
11. Minister właściwy do spraw zdrowia, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, może okreś -
lić, w  drodze rozporządzenia, sposoby oceny stanu akustycznego środowiska przy wykorzystaniu wskaźników odzwierci ed-
lających  relacje między narażeniem na hałas a  jego efektem szkodliwym lub uciążliwym, kierując się potrzebą ochrony 
zdrowia ludzi.  
Art. 118a.  1. Mapa akustyczna, opracowana na kopiach map wchodzących w  skład państwowego zasobu geodezy j-
nego i  kartograficznego, stanowi podstawowe źródło danych wykorzystywanych dla celów:  
1) inform owania społeczeństwa o  zagrożeniach środowiska hałasem;  
2) opracowania danych dla państwowego monitoringu środowiska;  
3) tworzenia i  aktualizacji programów ochrony środowiska przed hałasem.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporz ądzenia, szczegółowy zakres danych ujętych na 
mapach akustycznych oraz ich układ i  sposób prezentacji, uwzględniając cele, do których osiągnięcia dane mają być wyk o-
rzystywane.  
Art. 118b.  1. Rada powiatu może, w  drodze uchwały, wyznaczyć obszary ciche w  aglomeracji lub obszary ciche poza 
aglomeracją, uwzględniając szczególne potrzeby ochrony przed hałasem tych obszarów i  podając wymagania zapewniające 
utrzymanie poziomu hałasu co najmniej na istniejącym poziomie.  
2. Projekt uchwały, o  której mowa  w ust. 1, podlega uzgodnieniu z  właściwym miejscowo wójtem, burmistrzem lub 
prezydentem miasta w  terminie 30  dni; niezajęcie przez organ stanowiska w  tym terminie uznaje się za brak zastrzeżeń do 
projektu uchwały.  
Art. 118c.  Wielkość emisji hałasu wyznacza się i  ocen ia na podstawie pomiarów poziomu hałasu w  środowisku.  
Art. 119. 1. Dla terenów, na których poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, tworzy się programy ochrony 
środowiska przed hałasem, których celem jest dostosowanie poziomu hałasu do dopuszczalnego.  
2. Dla terenów, o  których mowa  w art. 117 ust.  2 pkt  1 i ust. 3, programy uchwala rada powiatu, a  dla terenów, 
o których mowa  w art. 117 ust.  2 pkt  2, programy określa, w  drodze uchwały, sejmik województwa.  
2a. Organ, o  którym mowa  w ust. 2, zapewnia możl iwość udziału społeczeństwa w  postępowaniu, którego przedmi o-
tem jest sporządzenie programu ochrony środowiska przed hałasem.  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 1396  
 
3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania, jakim pow i-
nien odpowiadać program  ochrony środowiska przed hałasem.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) forma sporządzania programu;  
2) niezbędne części składowe programu;  
3) zakres zagadnień, które powinny zostać określone i  ocenione w  programie;  
4) sposób u stalania harmonogramu planowanych działań dla poszczególnych terenów z  wykorzystaniem wskaźników 
charakteryzujących wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i  liczbę mieszkańców na danym terenie.  
4a. Organ właściwy do tworzenia programu ochrony  środowiska przed hałasem opracowuje łącznie z  programem jego 
streszczenie, sporządzane w  języku niespecjalistycznym, zawierające omówienie wszystkich ważnych aspektów działań 
przewidywanych w  programie, w  formie prezentacji graficznych i  zestawień danych tabelarycznych.  
5. Program dla terenu, o  którym mowa  w art. 117 ust.  2 pkt  2, powinien być określony w  terminie 1  roku od dnia 
przedstawienia mapy akustycznej przez podmiot zobowiązany do jej sporządzenia.  
6. Programy, o  których mowa  w ust. 1, aktualizuje się co najmniej raz na pięć lat, a  także w  przypadku wystąpienia 
okoliczności uzasadniających zmianę planu lub harmonogramu realizacji.  
Art. 120.6) 1. Starosta przekazuje, niezwłocznie po sporządzeniu, zarządowi województwa, Głównemu Inspektorowi 
Ochrony Środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu mapy akustyczne, o  których mowa  
w art. 118. 
2. Starosta przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska program ochrony środowiska przed hałasem 
niezwłocznie po uchwaleniu programu przez radę powiatu.  
3. Marszałek województwa przekazuje Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska program ochrony środowiska 
przed hałasem niezwłocznie po uchwaleniu programu przez sejmik województwa.  
Art. 120a.  1.6) Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi rejestr zawierający informacje o  stanie akustycznym 
środowiska, na podstawie pomiarów, badań i  analiz wykonywanych w  ramach państwowego monitoringu środowiska.  
2. Minister właściwy do spraw środowi ska określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dotyczące 
rejestru, o  którym mowa  w ust. 1, w tym: 
1) rodzaje wyników pomiarów, badań i  analiz podlegających rejestracji,  
2) układ rejestru,  
3) formę rejestracji wyników pomiarów, badań i  analiz  
– kierując się potrzebą dostarczenia wyczerpujących informacji o  stanie akustycznym środowiska.  
3. (uchylony)33) 
DZIAŁ  VI 
Ochrona przed polami elektromagnetycznymi  
Art. 121. Ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stan u środowiska p o-
przez:  
1) utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach;  
2) zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane.  
Art. 122. 1. Ministe r właściwy do spraw środowiska, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, 
określi, w  drodze rozporządzenia, dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w  środowisku oraz sposoby spra w-
dzania dotrzymania tych poziomów.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) zróżnicowane poziomy pól elektromagnetycznych dla:  
a) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,  
b) miejsc dostępnych dla ludności;  
                                                           
33) Przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 1396  
 
2) zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się  parametry fizyczne, charakteryzujące o d-
działywanie pól elektromagnetycznych na środowisko, do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych;  
3) dopuszczalne wartości parametrów fizycznych, o  których mowa  w pkt 2, dla poszczególnych zakresów częstot liwości, 
do których odnoszą się poziomy pól elektromagnetycznych.  
3. Sposoby sprawdzania dotrzymania poziomów, o  których mowa  w ust. 1, określone zostaną przez wskazanie metod:  
1) wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w  środowisku dla posz czególnych zakresów częstotl i-
wości, o  których mowa  w ust. 2; 
2) wyznaczania poziomów pól elektromagnetycznych, jeżeli w  środowisku występują pola elektr omagnetyczne o częst o-
tliwościach z  różnych zakresów, o  których mowa  w ust. 2. 
Art. 122a.  1. Prowadzący i nstalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są st a-
cjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o  napięciu znamionowym nie niższym niż 
110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radiona wigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektro -
magnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15  W, emitującymi pola elektr o-
magnetyczne o  częstotliwościach od 30  kHz do 300  GHz, są obowiązani do wykonania pomi arów poziomów pól elektro -
magnetycznych  w środowisku:  
1) bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia;  
2) każdorazowo w  przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w  tym zmiany spowodowanej zmianami 
w wyposażeniu instala cji lub urządzenia, o  ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagn e-
tycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie.  
2.6) Wyniki pomiarów, o  których mowa  w ust. 1, przekazuje się Głównemu Inspektor owi Ochrony Środowiska i pań-
stwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące wyników 
pomiarów, o których mowa w ust. 1, kierując się potrzebą ujednolicenia  wyników pomiarów oraz zapewnienia właś ciwego 
ich wykonywania.  
Art. 123. 1. Oceny poziomów pól elektromagnetycznych w  środowisku i  obserwacji zmian dokonuje się w  ramach 
państwowego monitoringu środowiska.  
2.6) Główny Inspek tor Ochrony Środowiska  prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych 
w środowisku.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia, zakres i  sposób prowadzenia 
badań, o  których mowa  w ust. 2. 
4. W rozporządzeni u, o którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) sposób wyboru punktów pomiarowych;  
2) wymagana częstotliwość prowadzenia pomiarów.  
5. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, mogą zostać ustalone sposoby prezentacji wyników pomiarów.  
Art. 124. 1.6) Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi, aktualizowany corocznie, rejestr zawierający informacje 
o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w  środowisku , 
z wyszczególnieni em przekroczeń dotyczących:  
1) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową;  
2) miejsc dostępnych dla ludności.  
2. Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z  wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności 
jest zabroniony lub niem ożliwy bez użycia sprzętu technicznego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 46 – Poz. 1396  
 
DZIAŁ  VII 
Ochrona kopalin  
Art. 125. Złoża kopalin podlegają ochronie polegającej na racjonalnym gospodarowaniu ich zasobami oraz komple k-
sowym wykorzystaniu kopalin, w  tym kopalin towarzyszących.  
Art. 126. 1. Eksploat ację złoża kopaliny prowadzi się w  sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu śro d-
ków ograniczających szkody w  środowisku i  przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i  zagospodarowania kopaliny.  
2. Podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący  tę eksploatację jest obowiązany przedsiębrać środki ni e-
zbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i  podziemnych, 
sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właś ciwego stanu inne elementy 
przyrodnicze.  
DZIAŁ  VIII 
Ochrona zwierząt oraz roślin  
Art. 127. 1. Ochrona zwierząt oraz roślin polega na:  
1) zachowaniu cennych ekosystemów, różnorodności biologicznej i  utrzymaniu równowagi przyrodniczej;  
2) tworzeniu warunków prawidłowego rozwoju i  optymalnego spełniania przez zwierzęta i  roślinność funkcji biologic z-
nej w  środowisku;  
3) zapobieganiu lub ograniczaniu negatywnych oddziaływań na środowisko, które mogłyby niekorzystnie wpływać na 
zasoby oraz stan zwierząt oraz rośl in; 
4) zapobieganiu zagrożeniom naturalnych kompleksów i  tworów przyrody.  
2. Ochrona, o  której mowa  w ust. 1, jest realizowana w  szczególności poprzez:  
1) obejmowanie ochroną obszarów i  obiektów cennych przyrodniczo;  
2) ustanawianie ochrony gatunków zwierz ąt oraz roślin;  
3) ograniczanie możliwości pozyskiwania dziko występujących zwierząt oraz roślin;  
4) odtwarzanie populacji zwierząt i  stanowisk roślin oraz zapewnianie reprodukcji dziko występujących zwierząt oraz 
roślin;  
5) zabezpieczanie lasów i  zadrzewi eń przed zanieczyszczeniem i  pożarami;  
6) ograniczanie możliwości wycinania drzew i  krzewów oraz likwidacji terenów zieleni;  
7) zalesianie, zadrzewianie lub tworzenie skupień roślinności, zwłaszcza gdy przemawiają za tym potrzeby ochrony 
gleby, zwierząt, k ształtowania klimatu oraz inne potrzeby związane z  zapewnieniem różnorodności biologicznej, 
równowagi przyrodniczej i  zaspokajania potrzeb rekreacyjno -wypoczynkowych ludzi;  
8) nadzorowanie zamierzonego uwolnienia GMO do środowiska  i wprowadzenia do obrotu  w rozumieniu przepisów 
ustawy  z dnia 2 2 czerwca 200 1 r. o mikroorganizmach i  organizmach genetycznie zmodyfikowanych ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 706). 
Art. 128. 1. Ochronę zwierząt oraz roślin na poligonach w  toku szkolenia Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polsk iej, 
zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi ”, zapewnia się poprzez:  
1) sytuowanie obiektów poligonowych na terenach o  małej wartości przyrodniczej;  
2) oznaczanie na terenach szkoleniowych obszarów o  walorach przyrodniczych, takich jak miejsca lęgowe zwierząt oraz  
ptaków, stanowiska roślin poddanych ochronie, oraz wprowadzanie na nich stosownych ograniczeń działalności szk o-
leniowej;  
3) stosowanie rozwiązań organizacyjnych i  technicznych ograniczających szkody oraz sukcesywne usuwanie szkód;  
4) przeprowadzanie instr uktażu szkolonych żołnierzy co do zasad postępowania na terenie poligonu w  związku z ogran i-
czeniami wynikającymi z  ochrony zwierząt oraz roślin.  
2. Zasady ochrony zwierząt oraz roślin na terenach poligonów uwzględnia się w  instrukcjach szkoleniowych dla po li-
gonów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 47 – Poz. 1396  
 
3. Minister Obrony Narodowej, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, określi, w  drodze ro z-
porządzenia, szczegółowe zasady sporządzania instrukcji szkoleniowej w  zakresie zapewnienia wymogów ochrony zwi e-
rząt oraz roślin w  toku sz kolenia Sił Zbrojnych na poligonach.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną uwzględnione:  
1) zagadnienia zawarte w  instrukcji szkoleniowej, w  ramach których należy uwzględnić wymagania ochrony zwierząt 
oraz roślin;  
2) sposób uwzględniania pos zczególnych wymagań ochrony zwierząt oraz roślin;  
3) uwarunkowania dotyczące usytuowania poligonów oraz specyfiki ich funkcjonowania, które należy uwzględnić przy 
określaniu wymagań ochrony zwierząt oraz roślin.  
5. W razie udostępniania poligonów jednostko m sił zbrojnych państw obcych przepisy  ust. 1–4 stosuje się odpowiednio.  
DZIAŁ IX  
Ograniczanie sposobu korzystania z  nieruchomości w  związku z  ochroną środowiska  
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 129. 1. Jeżeli w  związku z  ograniczeniem sposobu korzystania z  nieruchomości korzystanie z  niej lub z  jej części 
w dotychczasowy sposób lub zgodny z  dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, 
właściciel nieruchomości może żądać wykupienia nieruchomości lub jej części.  
2. W związku z  ograniczeniem sposobu korzystania z  nieruchomości jej właściciel może żądać odszkodowania za p o-
niesioną szkodę; szkoda obejmuje również zmniejszenie wartości nieruchomości.  
3. Roszczenie, o  którym mowa  w ust. 1 i 2, przysługuje również użytkowniko wi wieczy stemu nieruchomości, a rosz-
czenie, o  którym mowa  w ust. 2, także osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości.  
4.34) Z roszczeniem, o którym mowa w ust. 1 –3, można wystąpić w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie rozporządz e-
nia lub aktu prawa miejscowego powodującego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.  
5. W sprawach, o  których mowa  w ust. 1–4, nie stosuje się przepisów ustawy o  planowaniu i  zagospodarowaniu prz e-
strzennym, dotyczących roszczeń z  tytułu ograniczenia sposobu korzysta nia z  nieruchomości.  
Rozdział  2 
Ograniczenia związane z  ochroną zasobów środowiska  
Art. 130. 1. Ograniczenie sposobu korzystania z  nieruchomości w  związku z  ochroną zasobów środowiska może n a-
stąpić przez:  
1) poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podst awie przepisów ustawy o  ochronie przyrody;  
2) (uchylony)  
3) wyznaczenie obszarów cichych w  aglomeracji oraz obszarów cichych poza aglomeracją.  
2. Przepis  ust. 1 nie wyklucza możliwości ograniczenia sposobu korzystania z  nieruchomości w  celu ochrony zas o-
bów środowiska na podstawie przepisów ustawy o  planowaniu i  zagospodarowaniu przestrzennym.  
Art. 131. 1. W razie ograniczenia sposobu korzystania z  nieruchomości, o  którym mowa  w art. 130 ust.  1, na żądanie 
poszkodowanego właściwy starosta ustala, w  drodze de cyzji, wysokość odszkodowania; decyzja jest niezaskarżalna.  
2. Strona niezadowolona z  przyznanego odszkodowania może w  terminie 30  dni od dnia doręczenia jej decyzji, 
o której mowa  w ust. 1, wnieść powództwo do sądu powszechnego. Droga sądowa przysługuje t akże w  razie niewydania 
decyzji przez właściwy organ w  terminie 3  miesięcy od dnia zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.  
3. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o  której mowa  w ust. 1. 
                                                           
34) W brzmieniu ustalonym pr zez art. 1 ustaw y z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 
poz. 452), która weszła w życie z dniem 14 marca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 48 – Poz. 1396  
 
Art. 132. Do żądania wykupu nieruchomości w  przypadkach ograniczenia sposobu korzystania z  nieruchomości, 
o których mowa  w art. 130 ust.  1, stosuje się odpowiednio zasady i  tryb określone w  ustawie z  dnia 21  sierpnia 1997  r. 
o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2204 i 2348 oraz z 20 19 r. poz. 270 , 492, 801 i 1309 ). 
Art. 133. Ustalenie wysokości odszkodowania oraz ceny wykupu nieruchomości następuje po uzyskaniu opinii 
rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości według zasad i  trybu określonych w  przepisach ustawy 
o gospodarce nieruchomościami.  
Art. 134. Obowiązanymi do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości są:  
1) właściwa jednostka samorządu terytorialnego  – jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z  nieruchomości nastąpiło 
w wyniku uchwalenia aktu prawa miejs cowego przez organ samorządu terytorialnego;  
2) reprezentowany przez wojewodę Skarb Państwa – jeżeli ograniczenie sposobu korzystania z  nieruchomości nastąpiło 
w wyniku wydania rozporządzenia Rady Ministrów, wł aściwego ministra albo wojewody.  
3) (uchylony)  
Rozdział  3 
Obszary ograniczonego użytkowania  
Art. 135. 1.35) Jeżeli z  przeglądu ekologicznego albo z  oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymag a-
nej przepisami ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale sp o-
łeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, albo z  analizy porealizacyjnej wynika, że 
mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i  organizacyjnych nie mogą być dotrzymane 
standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów 
komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i  stacji elektroenergetycznej, obiektów sieci gazowej oraz 
instalacji radioko munikacyjnej, radionawigacyjnej i  radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania.  
2. Obszar ograniczonego użytkowania dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko 
w rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale sp o-
łeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, lub dla zakładów, lub innych obiektów, 
gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jako takie prz edsięwzięcie, tworzy sejmik województwa, 
w drodze uchwały.  
3. Obszar ograniczonego użytkowania dla zakładów lub innych obiektów, niewymienionych  w ust. 2, tworzy rada 
powiatu w  drodze uchwały.  
3a. Organy, o  których mowa  w ust. 2 i 3, tworząc obszar ogranic zonego użytkowania, określają granice obszaru, 
ograniczenia w  zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne dotyczące budynków oraz  sposób korzystania z tere-
nów wynikające z  postępowania w  sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy poreali zacyjnej albo przeglądu 
ekologicznego.  
3b. Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się na podstawie poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy 
ewidencyjnej  z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie tego obszaru.  
4. Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania wynika z  postępowania w  sprawie oceny oddzi a-
ływania na środowisko, przed utworzeniem tego obszaru nie wydaje się pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego 
oraz nie rozpoczyna się jego użytkowa nia, gdy pozwolenie na użytkowanie nie jest wymagane, z  zastrzeżeniem  ust. 5. 
Obowiązek utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania dla określonego zakładu lub innego obiektu stwierdza się 
w pozwoleniu na budowę.  
5.36) Jeżeli obowiązek utworzenia obszaru o graniczonego użytkowania wynika z  postępowania w  sprawie oceny o d-
działywania na środowisko, dla przedsięwzięcia polegającego  na budowie lub przebudowie drogi, linii kolejowej, lotniska 
użytku publicznego lub obiektów sieci gazowej, obszar ograniczonego uży tkowania wyznacza się na podstawie analizy 
porealizacyjnej.  
5a. (uchylony)  
5b. (uchylony)  
                                                           
35) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o inwestycjac h w zakresie terminalu re -
gazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1590), która weszła w życie 
z dniem 4 września 2018 r.  
36) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku  35. 
  
Dziennik  Ustaw  – 49 – Poz. 1396  
 
6. Obszar ograniczonego użytkowania tworzy się także dla instalacji wymagających pozwolenia zintegrowanego, 
innych niż wymienione  w ust. 1, dla których pozwolenie na budowę zostało wydane przed dniem 1  października 2001  r., 
a których użytkowanie rozpoczęło się nie później niż do dnia 30  czerwca 2003  r., jeżeli, pomimo zastosowania najlepszych 
dostępnych technik, nie mogą być dotrzymane dopuszczalne poziomy hałasu poza terenem zakładu.  
Art. 136. 1. W razie ograniczenia sposobu korzystania ze środowiska w  wyniku ustanowienia obszaru ograniczonego 
użytkowania właściwymi w  sprawach spornych dotyczących wysokości odszkodowania lub wykupu nieruchomości są sądy 
powszechne.  
2. Obowiązany do wypłaty odszkodowania lub wykupu nieruchomości jest ten, którego działalność spowodowała 
wprowadzenie ograniczeń w  związku z  ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania.  
3. W razie określenia na obszarze ograniczonego użytkowania wymagań technicznych dotyczących budynków szk o-
dą, o  której mowa  w art. 129 ust.  2, są także koszty poniesione w  celu wypełnienia tych wymagań przez istniejące budynki, 
nawet w  przypadku braku obowiązku podjęcia działań w  tym zakresie.  
Rozdział 4  
Strefy przemysłowe  
Art. 136a.  1. Na obszarach określonych w  miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny prz e-
znaczone do działalności produkcyjnej, składowania oraz magazynowania i  równ ocześnie użytkowanych zgodnie z prze-
znaczeniem może być utworzona strefa  przemysłowa.  
2. W granicach strefy przemysłowej jest dozwolone, z  zastrzeżeniem  art. 136d  ust. 3, przekraczanie standardów jakości  
środowiska w  zakresie dopuszczalnych poziomów substancji w  powietrzu i  dopuszczalnych poziomów hałasu oraz wart o-
ści odniesie nia, o  których mowa  w art. 222, jeżeli nie zagraża to życiu lub zdrowiu ludzi, w  szczególności nie narusza 
wymagań norm bezpieczeństwa i  higieny pracy.  
3. Strefę przemysłową tworzy się, jeżeli, mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technolog icznych 
i organizacyjnych, nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska oraz wartości odniesienia, o  których mowa  
w art. 222, poza terenem zakładu lub innego obiektu.  
Art. 136b.  1. Objęcie nieruchomości granicami strefy przemysłowej wymaga pisemnej  zgody władającego p o-
wierzchnią ziemi.  
2. Zgoda, o  której mowa  w ust. 1, wyłącza roszczenia o  odszkodowanie lub o  wykup nieruchomości, o  których mowa  
w art. 129 ust.  1–3, w związku z  ograniczeniem sposobu korzystania z  nieruch omości w  zakresie wynikającym z utworz e-
nia strefy przemysłowej.  
3. Przepisu  ust. 2 nie stosuje się do szkody powstałej w  związku:  
1) z wydaniem rozporządzenia o  utworzeniu strefy przemysłowej, którego przepisy są w  istotnym zakresie niezgodne 
z propozycjami, o  których mowa  w art. 136c  ust. 2 pkt  5; 
2) ze zmianą rozporządzenia o  utworzeniu strefy przemysłowej.  
Art. 136c.  1. Strefa przemysłowa jest tworzona, na wniosek władającego powierzchnią ziemi, na terenach, które mają 
być objęte strefą przemysłową.  
2. Wniosek o  utworzenie strefy prz emysłowej powinien zawierać:  
1) uzasadnienie potrzeby utworzenia strefy przemysłowej, w  którym jest wykazane, że są spełnione warunki, o  których 
mowa  w art. 136a  ust. 3; 
2) uzasadnienie możliwości utworzenia strefy przemysłowej, w  którym jest wykazane, że nie zagraża to życiu lub zdr o-
wiu ludzi, a  w szczególności nie narusza wymagań norm bezpieczeństwa i  higieny pracy;  
3) projekt granic strefy przemysłowej i  plan sytuacyjny obszaru tej strefy;  
4) przegląd ekologiczny instalacji eksploatowanych w  granicach pr oponowanej strefy przemysłow ej w zakresie, o któ-
rym mowa  w art. 238 pkt  1–3, 6 i 7; 
5) propozycje dotyczące funkcjonowania strefy przemysłowej istotne z  punktu widzenia wydania rozporządzenia 
o ustanowieniu strefy przemysłowej w  zakresie, o  którym mowa  w art. 136d  ust. 2 pkt 2 i ust. 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 50 – Poz. 1396  
 
3. Do wniosku dołącza się:  
1) wypis i  wyrys z  miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;  
2) pisemną zgodę wszystkich władających powierzchnią ziemi na obszarze proponowanej strefy przemysłowej na obj ę-
cie ich nierucho mości strefą przemysłową;  
3) kopię mapy zasadniczej proponowanej strefy przemysłowej określającej granice działek ewidencyjnych, budynki, sieć 
uzbrojenia terenu i  ulice.  
Art. 136d.  1. Strefę przemysłową tworzy, w  drodze uchwały, sejmik województwa.  
2. Projekt uchwały, o  której mowa  w ust. 1, podlega uzgodnieniu z  państwowym wojewódzkim inspektorem sanita r-
nym oraz regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.  
3. Uchwała o  utworzeniu strefy przemysłowej określa:  
1) granice i  obszar strefy przemysłowej;  
2) rodzaj e działalności, których prowadzenie jest dopuszczalne na terenie strefy przemysłowej z  uwagi na możliwość 
występowania przekroczeń standardów jakości środowiska lub przekroczeń wartości odniesienia, o  których mowa  
w art. 222. 
4. Uchwała o  utworzeniu strefy  przemysłowej może określać:  
1) niektóre standardy jakości środowiska lub wartości odniesienia, o  których mowa  w art. 222, których przekraczanie na 
terenie strefy przemysłowej jest dozwolone;  
2) warunki prowadzenia działalności na terenie strefy przemysłow ej istotne z  punktu widzenia nieprzekraczania standa r-
dów jakości środowiska lub wartości odniesienia, o  których mowa  w art. 222, poza jej terenem oraz z  uwagi na 
ochronę życia lub zdrowia ludzi, w  szczególności wymagań norm bezpieczeństwa i  higieny pracy.  
TYTUŁ  III 
Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom  
DZIAŁ  I 
Przepisy ogólne  
Art. 137. Przeciwdziałanie zanieczyszczeniom polega na zapobieganiu lub ograniczaniu wprowadzania do środowis -
ka substancji lub energii.  
Art. 138. 1. Eksploatacja instalacji oraz urządzen ia zgodnie z  wymaganiami ochrony środowiska jest, z  zastrzeżeniem  
art. 139, obowiązkiem ich właściciela, chyba że wykaże on, iż władającym instalacją lub urządzeniem jest na podstawie 
tytułu prawnego inny podmiot.  
2. (uchylony)  
Art. 139. Przestrzeganie wym agań ochrony środowiska związanych z  eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tra m-
wajowych, lotnisk oraz portów zapewniają zarządzający tymi obiektami.  
Art. 140. 1. Podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań ochron y środ o-
wiska, w  szczególności przez:  
1) odpowiednią organizację pracy;  
2) powierzanie funkcji związanych z  zapewnieniem ochrony środowiska osobom posiadającym odpowiednie kwalifik a-
cje zawodowe;  
3) zapoznanie pracowników, których zakres czynności wiąże się z kwestiami ochrony środowiska, z  wymaganiami 
w tym zakresie, gdy nie jest konieczne odpowiednie przygotowanie zawodowe w  tym zakresie;  
4) podejmowanie działań w  celu wyeliminowania lub ograniczenia sz kód w  środowisku wynikających z nieprzestrzeg a-
nia wymag ań ochrony środowiska przez pracowników, a  także podejmowania właściwych środków w  celu wyelim i-
nowania takich przypadków w  przyszłości.  
2. Pracownicy są obowiązani postępować w  sposób zapewniający ochronę środowiska.  
3. Minister właściwy do spraw środowisk a może określić, w  drodze rozporządzenia, rodzaje czynności, instalacje lub 
urządzenia, których wykonywanie lub obsługa wymaga szczególnych kwalifikacji ze względu na możliwe skutki tych dzi a-
łań dla środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 51 – Poz. 1396  
 
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) odrębne listy rodzajów czynności, instalacji i  urządzeń;  
2) wymagania dotyczące osób odpowiedzialnych za wykonywanie określonych czynności w  zakresie:  
a) kwalifikacji zawodowych,  
b) przeszkolenia pracowników.  
DZIAŁ  II 
Instalacje, urząd zenia, substancje oraz produkty  
Rozdział  1 
Instalacje i  urządzenia  
Art. 141. 1. Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych.  
2. Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia s tanu środowiska w  znacznych ro z-
miarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.  
Art. 142. 1. Wielkość emisji z  instalacji lub urządzenia w  warunkach odbiegających od normalnych powinna wynikać 
z uzasadnionych potrzeb technicznych i  nie może występować dłuże j niż jest to konieczne.  
2. Warunkami odbiegającymi od normalnych są w  szczególności okres rozruchu, awarii i  likwidacji instalacji lub 
urządzenia.  
Art. 143. Technologia stosowana w  nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządz e-
niach powinna spełniać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się w  szczególności:  
1) stosowanie substancji o  małym potencjale zagrożeń;  
2) efektywne wytwarzanie oraz wykorzystanie energii;  
3) zapewnienie racjonalnego zużycia wody i  innych surowców oraz materiałów i  paliw;  
4) stosowanie technologii bezodpadowych i  małoodpadowych oraz możliwość odzysku powstających odpadów;  
5) rodzaj, zasięg oraz wielkość emisji;  
6) wykorzystywanie porównywalnych procesów i  metod, które zostały skutecznie zastosowane w skali przemysłowej;  
7) (uchylony)  
8) postęp naukowo -techniczny.  
Art. 144. 1. Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska.  
2. Eksploatacja instalacji powodująca wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, emis ję hałasu oraz wytwarzanie 
pól elektromagnetycznych nie powinna, z  zastrzeżeniem  ust. 3, powodować przekroczenia standardów jakości środowiska 
poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny.  
3. Jeżeli w  związku z  funkcjonowaniem instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, eksploatacja instal a-
cji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza tym obszarem.  
3a. Jeżeli utworzono strefę przemysłową, eksploatacja instalacji na jej obszarze nie powinna powodować przekrocz e-
nia standardów jakości środowiska oraz wartości odniesienia poza granicami strefy przemysłowej.  
3b. W przypadku, o  którym mowa  w art. 135 ust.  6, przepis  ust. 3 stosuje się jedynie w  odniesieniu do przekroczenia 
standardów ochrony środowiska powo dowanego przez emisję hałasu.  
3c. W razie realizacji nowych przedsięwzięć na terenie zakładu, dla którego utworzono obszar ograniczonego uży t-
kowania, o  którym mowa  w art. 135 ust.  6, przewidywane oddziaływanie na środowisko w  zakresie emitowania hałasu do 
środowiska ocenia się z  uwzględnieniem istniejącego obszaru ograniczonego użytkowania.  
4. Zastosowanie technologii spełniającej wymagania, o  których mowa  w art. 143, a  także dotrzymanie standardów 
emisyjnych określonych w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 oraz  w przepisach odrębnych, nie zwalnia 
z obowiązku zachowania standardów jakości środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 52 – Poz. 1396  
 
Art. 145. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do:  
1) dotrzymywania standardów emisyjnych, o  których mowa w  przepisach w ydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  3 
i 4, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane, o  których mowa w  przepisach wydanych na podst a-
wie art. 146 ust.  3 pkt  5 lit.  a, oraz stałych lub przejściowych odstępstw od standardów emisyjnych, o  których mowa 
w przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. c; 
2) dotrzymywania standardów emisyjnych, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 169 ust.  3 pkt  3 
lit. a; 
3) zapewnienia ich prawidłowej eksploatacji, polegającej w  szczególności na:  
a) stosowaniu paliw, surowców lub materiałów zapewniających ograniczanie ich negatywnego oddziaływania na 
środowisko,  
b) podejmowaniu odpowiednich działań w  przypadku powstania zakłóceń  w procesach technologicznych i opera-
cjach technicznych lub w  pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, w  celu ograniczenia ich skutków 
dla środowiska , 
c) podejmowaniu odpowiednich działań niezwłocznie po stwierdzeniu niedotrzymania standardów emisyjnych, 
o których mowa w  przepisach wydanych na podstawi e art. 146  ust. 3  pkt 3 i  4, z uwzględnieniem warunków i od-
stępstw, o  których mowa w  pkt 1, w  celu przywrócenia zgodności z  tymi standardami w  jak najkrótszym czasie;  
4) postępowania w  sposób, o  którym mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. e, w przypadku 
zakłóceń w  pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję;  
5) wstrzymania podawania odpadów do spalania lub współspalania lub zatrzymania instalacji i  urządzenia spalania lub 
współspalania odpadów, w  przypadkach, o  których mow a w przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. f; 
6) stosowania paliw, surowców lub materiałów, w  tym substancji lub mieszanin, zgodnie z  wymaganiami lub ogranicz e-
niami, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. g; 
7) stosowania rozwiązań technicznych, zgodnie z  wymaganiami, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  
art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. h; 
8) przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowisk a lub 
ministrowi właściwemu do spraw środowiska:  
a) informacji o  niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o  odstępstwach od standardów emisyjnych,  
b) informacji lub danych dotyczących warunków lub wielkości emisji, a  także działań zmierzających do ogranic ze-
nia emisji, w  tym realizacji planu obniżenia emisji  
– w przypadkach, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3 pkt  5 lit. i. 
Art. 145a.  1. Organ właściwy do wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia, który otrzymał informacje  lub d a-
ne zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art. 146  ust. 3  pkt 5  lit. i, albo deklaracje, dokumenty lub dane, o  których 
mowa w  art. 146a ust. 1, art. 146b ust. 1 i  3, art. 146j ust. 1 lub art. 146k ust. 1, przekazuje niezwłocznie te informacje, 
dane, deklaracje lub dokumenty wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz ministrowi właściwemu do spraw 
środowiska.  
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, który otrzymał od użytkownika urządzenia informacje lub dane w  trybie  
art. 146 ust.  3 pkt 5 lit. i, przekazuje niezwłocznie te informacje lub dane ministrowi właściwemu do spraw środowiska . 
Art. 146. 1. Standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza ustala się dla niektórych 
rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów, odpowiednio jako:  
1) stężenie gazów lub pyłów w  gazach odlotowych lub  
2) masa gazów lub pyłów wprowadzana w  określonym czasie, lub  
3) stosunek masy gazów lub pyłów do jednostki wykorzystywanego surowca, mat eriału, paliwa lub powstającego pr o-
duktu.  
2. Standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powie trza mogą zostać zróżnicowane w zależ-
ności od:  
1) rodzaju lub skali działalności, procesu technologicznego lub operacji technicznej, terminu wyd ania pozwolenia na 
budowę lub pozwolenia na użytkowanie, terminu złożenia wniosku o  wydanie pozwolenia na budowę lub pozwolenia 
na użytkowanie, terminu oddania do użytkowania lub zakończenia użytkowania, terminu dalszego łącznego czasu 
użytkowania – w przypadku instalacji i  źródeł spalania paliw;  
2) skali działalności lub roku produkcji – w przypadku urządzeń spalania lub współspalania odpadów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 53 – Poz. 1396  
 
3. Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw energii, mając na uw a-
dze po trzebę ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw 
oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów, w  związku z  wprowadzaniem gazów lub pyłów do powietrza, oraz 
mając na uwadze przepisy prawa Unii Europejskiej określające dopuszczalne wielkości emisji substancji do powietrza ze 
źródeł spalania paliw, instalacji i  urządzeń spalania lub współspalania odpadów, instalacji przetwarzania azbestu lub pr o-
duktów zawierających azbest, instalacji do produ kcji dwutlenku tytanu, instalacji, w  których używane są rozpuszczalniki 
organiczne i  z urządzeń spalania lub współspalania odpadów, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje instalacji, dla których określa się standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;  
2) rodzaje źródeł spalania paliw, dla których określa się standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów 
do powietrza;  
3) standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla instalacji i  źródeł spalania paliw, 
o których mowa  w pkt 1 i 2; 
4) standardy emisyjne w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla urządzeń spalania lub współspalania 
odpadów;  
5) dla niektórych z  rodzajów instalacji i  źródeł spalania paliw oraz dla urządzeń sp alania lub współspalania odpadów:  
a) warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, w  tym stopień odsiarczania, lub  
b) sposób sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, lub  
c) stałe lub przejściowe odstępstwa od standardów emisyjnych, lub  
d) warunki odstępstw, granice odstępstw lub warunki zastosowania planu obniżenia emisji, lub  
e) sposoby postępowania w  przypadku zakłóceń w  pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, lub  
f) przypadki, w  których jest wymagane wstrzymanie podawania odpad ów do spalania lub współspalania lub z a-
trzymanie instalacji i  urządzenia spalania lub współspalania odpadów, lub  
g) wymagania lub ograniczenia w  zakresie stosowania paliw, surowców lub materiałów, w  tym substancji lub mi e-
szanin, o  określonych właściwościac h, cechach lub parametrach, lub  
h) wymagania w  zakresie stosowania określonych rozwiązań technicznych zapewniających ograniczanie emisji, lub  
i) przypadki, w  których prowadzący instalacje lub użytkownik urządzenia spalania lub współspalania odpadów 
przekaz uje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska 
lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska:  
– informacje o  niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o  odstępstwach od standardów emisyjnych,  
– informacje lub d ane dotyczące warunków lub wielkości emisji, a  także działań zmierzających do ograniczenia 
emisji, w  tym realizacji planu obniżenia emisji, lub  
j) termin i  formę przekazania informacji lub danych, o  których mowa  w lit. i. 
Art. 146a.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi właściwemu do 
wydania pozwolenia, w  terminie do dnia 1  stycznia 2014  r., pisemną deklarację, że źródło będzie użytkowane nie dłużej 
niż do dnia 31  grudnia 2023  r., a czas użytkowania źródła, w okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia 31  grudnia 2023  r., 
nie przekroczy 17  500 godzin, jeżeli spełnia ono następujące warunki:  
1) pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 7  stycznia 2013  r. lub wniosek o  wydanie takiego pozwolenia 
został złoż ony przed tym dniem, i  źródło zostało oddane do użytkowania nie później niż w  dniu 7  stycznia 2014  r., 
2) całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z  uwzględnieniem pierwszej i  drugiej zasady łączenia, jest nie 
mniejsza niż 50  MW,  
3) źródło ani żadn a z jego części, które będą eksploatowane po dniu 31  grudnia 2015  r., nie zostały zgłoszone, do dnia 
30 czerwca 2004  r., w pisemnej deklaracji złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako źródło, które 
będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 3 1 grudnia 2015  r., i którego czas użytkowania w  okresie od dnia 1  stycznia 
2008  r. do dnia 31  grudnia 2015  r. nie przekroczy 20  000 godzin  
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia 31  grudnia 2023  r. lub w  okresie krótszym, jeżeli limit c zasu 
użytkowania źródła wynoszący 17  500 godzin zostanie wykorzystany przed dniem 31  grudnia 2023  r. – wielkości dopus z-
czalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu, wielkości dopuszczalnej emisji pyłu 
i wielkości dopuszcz alnej emisji dwutlenku siarki lub stopnie odsiarczania, które zostały określone w  pozwoleniu zinteg -
rowanym jako obowiązujące w  dniu 31  grudnia 2015  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 54 – Poz. 1396  
 
2. Czas użytkowania 17  500 godzin, o  którym mowa  w ust. 1, wynosi 32  000 godzin, w  przypadku źródła spal ania  
paliw o  całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej niż 1500  MW, ustalonej z  uwzględnieniem pierwszej zasady łącz e-
nia, którego użytkowanie rozpoczęto przed dniem 31  grudnia 1986  r. i które jest opala ne lokalnymi paliwami stałymi o war-
tości opałowej  poniżej 5800  kJ/kg, zawartości wilgoci powyżej 45% wagowo, połączonej za wartości wilgoci i popiołu 
powyżej 60% wagowo i  zawartości tlenku wapnia w  popiele powyżej 10%.  
3. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, dla źródła spalania paliw o  całkowitej nominaln ej mocy cieplnej większej 
niż 500  MW, ustalonej z  uwzględnieniem pierwszej i  drugiej zasady łączenia, opalanego paliwem stałym, dla którego 
pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 1  lipca 1987  r., wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku  
azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu w  okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia 31  grudnia 2023  r. nie może być 
wyższa niż 200  mg/m3
u. 
4. Jeżeli źródło spalania paliw, o  którym mowa  w ust. 1 i 2, lub część tego źródła, będą eksploatowane po dniu 
31 grudnia 2023  r. lub po dniu, w  którym wykorzystany zostanie limit czasu użytkowania odpowiednio 17  500 albo  
32 000 godzin, to przy określaniu wielkości dopuszczalnej emisji na okres po tych dniach źródło to uznaje się za źródło 
oddane do użytkowania po dniu  7 stycznia 2014  r. 
5. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 1, nie mogą być spalane o dpady niezaliczone do biomasy w rozu-
mieniu przepisów wydanych na podstawie art. 146  ust. 3.  
Art. 146b.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadząc y instalację złożył organowi właściwemu do 
wydania pozwolenia, w  terminie do dnia 30  czerwca 2015  r., dokumenty potwierdzające spełnianie przez źródło spalania 
paliw następujących warunków:  
1) pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27  listopada 2002  r. lub wniosek o  wydanie takiego 
pozwolenia został złożony przed tym dniem, i  źródło zostało oddane do użytkowania nie później niż w  dniu 27  listopada 
2003  r., 
2) całkowita nominalna moc cieplna, ustalona z  uwzględnieniem pierwszej i  drugiej zas ady łączenia, jest nie mniejsza 
niż 50  MW i  nie większa niż 200  MW,  
3) co najmniej 50% produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w  tym źródle, stanowi ciepło dostarczone do publicznej 
sieci ciepłowniczej w  postaci pary lub gorącej wody  
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do czasu spełniania warunków, o  których mowa  w pkt 2 i 3, jednak nie 
dłużej niż do dnia 31  grudnia 2022  r. – wielkości dopuszczalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na 
dwutlenek azotu, wielkości dopuszcza lnej emisji pyłu i  wielkości dopuszczalnej emisji dwutlenku siarki lub stopnie odsia r-
czania, które zostały określone w  pozwoleniu zintegrowanym jako obowiązujące w  dniu 31  grudnia 2015  r. 
2. Dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o  których mowa  w ust. 1, zawierają informacje lub dane dot y-
czące w  szczególności:  
1) całkowitej nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw;  
2) obowiązujących standardów emisyjnych lub stopni odsiarczania;  
3) określonych w  pozwoleniu zintegrowanym wielkości dopuszczalnych  emisji t lenku azotu i  dwutlenku azotu w przel i-
czeniu na dwutlenek azotu, pyłu i  dwutlenku siarki lub stopni odsiarczania;  
4) rodzaju stosowanego paliwa;  
5) udziału ciepła dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej w  postaci pary lub gorącej wody w  produkcji ciepła 
użytkowego wytwarzanego w  źródle spalania paliw, wyrażonego w  procentach.  
3. Prowadzący instalację, o  którym mowa  w ust. 1, przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, 
w terminie do końca lutego każdego roku, dane dotyczące udziału  ciepła dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej 
w postaci pary lub gorącej wody w  produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w  źródle spalania paliw, wyrażonego 
w procentach.  
4. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 1, nie mogą być spalane od pady niezaliczone do biomasy w  rozu-
mieniu przepisów wydanych na podstawie art. 146  ust. 3.  
  
Dziennik  Ustaw  – 55 – Poz. 1396  
 
Art. 146c.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadzący instalację wystąpił w  2012  r. do ministra 
właściwego do spraw środowiska, z  wnioskiem o  objęc ie Przejściowym Planem Krajowym, które zostało uwzględnione 
w wykazie, o  którym mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h, i  które spełnia następujące warunki:  
1) pierwsze pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 27  listopada 2002  r. lub wnio sek o  wydanie takiego 
pozwolenia został złożony przed tym dniem, i  źródło zostało oddane do użytko wania nie później niż w  dniu 27 listo-
pada 2003  r., 
2) całkowita nominalna moc cieplna źródła, ustalona z  uwzględnieniem pierwszej i  drugiej zasady łączenia, j est nie 
mniejsza niż 50  MW,  
3) źródło ani żadna z  jego części, które będą eksploatowane po dniu 31  grudnia 2015  r., nie zostały zgłoszone, do dnia 
30 czerwca 2004  r., w pisemnej deklaracji złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia, jako źródło, kt óre 
będzie użytkowane nie dłużej niż do dnia 31  grudnia 2015  r., i którego czas użytkowania w  okresie od dnia 1  stycznia 
2008  r. do dnia 31  grudnia 2015  r. nie przekroczy 20  000 godzin,  
4) (uchylony)  
5) źródło nie jest opalane gazami o  niskiej wartości opa łowej pozyskiwanymi z  pozostałości po procesach zgazowania 
lub rafinacji albo z  pozostałości po destylacji i  konwersji w  procesie rafinacji ropy naftowej – jeżeli jest eksploatow a-
ne w  rafinerii ropy naftowej  
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia spełniania warunków, o  których mowa  w pkt 2–5, jednak nie 
dłużej niż do dnia 30  czerwca 2020  r. – w odniesieniu do substancji, ze względu na które źródło zostało objęte Przejści o-
wym Planem Krajowym, wielkości dopuszczalnej emisji lub stopnie od siarczania, które zostały określone w  pozwoleniu 
zintegrowanym jako obowiązujące w  dniu 31  grudnia 2015  r. 
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, dla źródła spalania paliw o  całkowitej nominalnej mocy cieplnej większej 
niż 500  MW, ustalonej z  uwzględnieni em pierwszej i  drugiej zasady łączenia, opalanego paliwem stałym, dla którego 
pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 1  lipca 1987  r., wielkość dopuszczalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku 
azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu, w  okresie od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia 30  czerwca 2020  r., nie może być 
wyższa niż 200  mg/m3
u. 
3. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 1, nie mogą być spalane odpady niezaliczone do biomasy 
w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 146  ust. 3.  
Art. 146d . Do źródeł spalania paliw określonych w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h nie stosuje się prz e-
pisów  art. 146a  i art. 146b.  
Art. 146e.  1. Prowadzący instalację może cofnąć wniosek, o  którym mowa  w art. 146c  ust. 1; o cofnięciu wniosku 
prowadzący i nstalację informuje ministra właściwego do spraw środowiska oraz organ właściwy do wydania pozwolenia.  
2. Informację o  cofnięciu wniosku, o  którym mowa w  art. 146c ust. 1, albo o  uzasadnionej potrzebie zmiany Prze j-
ściowego Planu Krajowego w  innym zakresie prowadzący instalację przekazuje do ministra właściwego do spraw środow i-
ska oraz organu właściwego do wydania pozwolenia w  terminie do dnia 1  czerwca roku poprzedzającego rok, w  którym 
zmiana ma być uwzględniona.  
Art. 146f.  1. Projekt Przejściowego Planu K rajowego jest opracowywany przez ministra właściwego do spraw śr o-
dowiska, przyjmowany w  drodze uchwały Rady Ministrów i  przedkładany do zaakceptowania przez Komisję Europejską.  
2. Po zaakceptowaniu projektu Przejściowego Planu Krajowego przez Komisję Europ ejską, Rada Ministrów przyjm u-
je w drodze uchwały Przejściowy Plan Krajowy.  
3. Przejściowy Plan Krajowy obejmuje okres od dnia 1  stycznia 2016  r. do dnia 30  czerwca 2020  r. 
4. Przejściowy Plan Krajowy zawiera:  
1) wykaz źródeł spalania paliw wraz z  danymi do tyczącymi ich parametrów eksploatacyjnych;  
2) maksymalne emisje substancji dla źródła spalania paliw – roczne dla lat 2016 –2019 i na pierwsze półrocze 2020  r.; 
3) łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źródeł spalania paliw – roczne dla lat 201 6–2019 i na pierwsze 
półrocze 2020  r.; 
4) działania, które prowadzący instalację ma zrealizować w  celu nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, 
o których mowa  w pkt 2; 
5) sposób monitorowania realizacji Przejściowego Planu Krajowego i  sprawozdawani a do Komisji Europejskiej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 56 – Poz. 1396  
 
5. Projekt zmiany Przejściowego Planu Krajowego nie wymaga akceptacji Komisji Europejskiej.  
6. Projekt zmiany Przejściowego Planu Krajowego jest opracowywany przez ministra właściwego do spraw środowiska.  
7. Zmiana Przejściowego Planu Krajowego jest przyjmowana w  drodze uchwały Rady Ministrów.  
8. Po podjęciu uchwały, o  której mowa w  ust. 7, minister właściwy do spraw środowiska informuje Komisję Europe j-
ską o  zmianie Przejściowego Planu Krajowego.  
Art. 146g.  Prowadzący instalację s palania paliw, której częścią jest źródło spalania paliw, uwzględnione w  wykazie, 
o którym mowa  w art. 146h  pkt 1, jest obowiązany do:  
1) dotrzymywania maksymalnych emisji substancji, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  
pkt 2, z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane, o  których mowa w  przepisach wydanych na po d-
stawie  art. 146h  pkt 4; 
2) realizacji działań w  celu nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, o  których mowa w  przepisach wydanych 
na podstawie  art. 146h  pkt 5; 
3) przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwolenia i  ministrowi właściwemu do spraw środowiska:  
a) w terminie do końca miesiąca po upływie każdego kwartału – aktualizowanej co kwartał informacji o  wielkości 
emisji substancji, dla których dla danego źródła spalania paliw są określone maksymalne emisje substancji, 
o których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  pkt 2, 
b) w terminie dwóch miesięcy po upływie każdego roku – informacji o  realizacji działań, o  których mowa  w pkt 2, 
c) informacji o  każdej planowanej zmianie dotyczącej źródła spalania paliw, o  którym mowa w  przepisach wyd a-
nych na podstawie  art. 146h, która może mieć wpływ na zmianę wielkości emisji substancji z  tego źródła, 
w szczególności o  planowanym wyłączeniu źródła spa lania paliw z  eksploatacji oraz o  rozpoczęciu współspal a-
nia odpadów w  źródle spalania paliw;  
4) przestrzegania wymagań, o  których mowa  w art. 146i.  
Art. 146h.  Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw energii, mają c 
na uwadze  art. 146f ust. 2, przepisy prawa Unii Europejskiej w  sprawie emisji przemysłowych oraz cofnięte wnioski pr o-
wadzących instalacje, o  których mowa  w art. 146e, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) wykaz źródeł spalania paliw wraz z  danymi dotycząc ymi ich parametrów eksploatacyjnych;  
2) maksymalne emisje substancji dla źródła spalania paliw na okres, o  którym mowa  w art. 146f ust. 3 – roczne dla lat 
2016 –2019 i na pierwsze półrocze 2020  r.; 
3) łączne maksymalne emisje substancji dla wszystkich źróde ł spalania paliw na okres, o  którym mowa  w art. 146f 
ust. 3 – roczne dla lat 2016 –2019 i na pierwsze półrocze 2020  r.; 
4) warunki uznawania za dotrzymane maksymalnych emisji substancji, o  których mowa  w pkt 2; 
5) działania, które prowadzący instalację ma z realizować w  celu nieprzekraczania maksymalnych emisji substancji, 
o których mowa  w pkt 2. 
Art. 146i.  Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw energii, mając 
na uwadze  art. 146f ust. 2 oraz  przepisy prawa Unii Eur opejskiej w  sprawie emisji przemysłowych, może określić, 
w drodze rozporządzenia, inne wymagania istotne dla realizacji Przejściowego Planu Krajowego.  
Art. 146j.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi właści wemu do 
wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia, w  terminie do dnia 1  stycznia 2024  r., dokumenty potwierdzające spe ł-
nianie przez źródło spalania paliw następujących warunków:  
1) źródło zostało oddane do użytkowania przed dniem 20  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę 
źródła wydano przed dniem 19  grudnia 2017  r. – zostało oddane do użytkowania nie później niż w  dniu 20  grudnia 
2018  r., 
2) nominalna moc cieplna źródła jest większa niż 5  MW i  mniejsza niż 50  MW,  
  
Dziennik  Ustaw  – 57 – Poz. 1396  
 
3) co najmniej 50% pro dukcji ciepła użytkowego wytwarzanego w  źródle, określone jako średnia krocząca z  pięciu lat, 
stanowi ciepło dostarczone do publicznej sieci ciepłowniczej w  postaci pary lub gorącej wody  
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2025  r. do czasu spełnian ia warunków, o  których mowa w  pkt 2 i  3, jednak nie 
dłużej niż do dnia 31  grudnia 2029  r., w przypadku źródła będącego częścią instalacji wymagającej pozwolenia na wpr o-
wadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego – określone w  tym p ozwoleniu wielkości d o-
puszczalnej emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu oraz pyłu, nie wyższe niż wielk ości 
dopuszczalnej emisji tych substancji obowiązujące w  dniu 31  grudnia 2024  r., a także wielkość dopuszczalnej emisji  dwu-
tlenku siarki nie wyższa niż wielkość dopuszczalnej emisji tej substancji obowiązująca w  dniu 31  grudnia 2024  r. albo 
wartość 1100  mg/m3
u, w zależności od tego, która z  tych wartości jest niższa, a  w przypadku źródła będącego częścią inst a-
lacji wymagaj ącej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1  – określone w  decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a, 
wielkości emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu oraz pyłu, nie wyższe niż standardy 
emisyjne tych substancji obowiąz ujące w  dniu 31  grudnia 2024  r., a także wielkość emisji dwutlenku siarki nie wyższa niż 
standard emisyjny tej substancji obowiązujący w  dniu 31  grudnia 2024  r. albo wartość 1100  mg/m3
u, w zależności od tego, 
która z  tych wartości jest niższa.  
2. Dokumenty  potwierdzające spełnianie warunków, o  których mowa w  ust. 1, zawierają informacje lub dane dot y-
czące w  szczególności:  
1) nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw;  
2) obowiązujących dane źródło spalania paliw standardów emisyjnych;  
3) w przypadku źró dła spalania paliw będącego częścią instalacji wymagającej pozwolenia na wprowadzanie gazów lub 
pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego – wielkości dopuszczalnych emisji tlenku azotu i  dwutlenku 
azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu, dwutlenku siarki oraz pyłu określonych w  tym pozwoleniu;  
4) rodzaju stosowanego paliwa;  
5) udziałów ciepła dostarczonego do publicznej sieci ciepłowniczej w  postaci pary lub gorącej wody w  produkcji ciepła 
użytkowego wytwarzanego w  źródle spalania paliw, w  okresie o statnich pięciu lat, wyrażonych w  procentach.  
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia sprawdza d okumenty, o  których mowa w  ust. 1, i: 
1) w terminie do dnia 1  lipca 2024  r.: 
a) informuje w  formie pisemnej prowadzącego instalację o spełnieniu przez źródło spalania paliw warunków, 
o których mowa w  ust. 1 i  5, 
b) w przypadku źródła spalania paliw będącego częścią instalacji wymagającej pozwolenia na wprowadzanie gazów 
lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego – wzywa prow adzącego instalację do wystąpienia 
z wnioskiem o  wydanie albo zmianę pozwolenia w  terminie miesiąca od dnia doręczenia wezwania,  
c) w przypadku źródła spalania paliw będącego częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mow a w art. 152  
ust. 1  – wszc zyna postępowanie o  wydanie decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a;  
2) w terminie do dnia 31  grudnia 2024  r. ustala w  pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo 
w pozwoleniu zintegrowanym, albo w  decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a, warunki oraz odpowiednio wielkości 
dopuszczalnej emisji albo wielkości emisji, uwzględniając wymagania, o  których mowa w  ust. 1, oraz potrzebę 
zapewni enia w  okresie, o  którym mowa w  ust. 1, dotrzymywania dopuszczalnych poziomów substancji w  powietrzu 
poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny, a  także osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony 
środowiska jako cał ości. 
4. Prowadzący instalację, o  którym mowa w  ust. 1, przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia lub do 
przyjęcia zg łoszenia, w  terminie do końca lutego każdego roku, dane dotyczące udziału ciepła dostarczonego do publicznej 
sieci ciepłowniczej w  postaci pary lub gorącej wody w  produkcji ciepła użytkowego wytwarzanego w  źródle spalania 
paliw, określonego jako średnia kr ocząca z  pięciu lat i  wyrażonego w  procentach.  
5. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 1, nie mogą być spalane o dpady niezaliczone do biomasy w rozu-
mieniu przepisów wydanych na podstawie art. 146  ust. 3.  
Art. 146k.  1. Dla źródła spalania paliw, w  przypadku którego prowadzący instalację złożył organowi właściwemu do 
wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia, w  terminie do dnia 1  stycznia 2024  r., dokumenty potwierdzające spe ł-
nianie przez źródło spalania paliw następujących warunków:  
1) źródło z ostało oddane do użytkowania przed dniem 20  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła 
wydano przed dniem 19  grudnia 2017  r. – zostało oddane do użytkowania nie później niż w  dniu 20  grudnia 2018  r., 
  
Dziennik  Ustaw  – 58 – Poz. 1396  
 
2) nominalna moc cieplna źródła jest  większa niż 5  MW i  mniejsza niż 50  MW,  
3) źródło jest wykorzystywane do napędzania tłoczni gazu niezbędnej do zapewnienia bezpieczeństwa i  ochrony kraj o-
wego systemu przesyłu gazu rozumianej jako tłocznia eksploatowana na potrzeby sieci gazowej wysokich ci śnień, 
z wyłączeniem gazociągów kopalnianych i  bezpośrednich, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator sy s-
temu przesyłowego wyznaczony na podstawie art. 9h ust. 1  ustawy z  dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 755 i 730 ) 
– obowiązują – w okresie od dnia 1  stycznia 2025  r. do czasu spełniania warunków, o  których mowa w  pkt 2 i  3, jednak nie 
dłużej niż do dnia 31  grudnia 2029  r., w przypadku źródła będącego częścią instalacji wymagającej pozwolenia na wpr o-
wadzanie ga zów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego – określone w  tym pozwoleniu wielkości d o-
puszczalnej emisji dwutlenku siarki i  pyłu, nie wyższe niż obowiązujące w  tym okresie standardy emisyjne tych su bstancji 
oraz wielkość dopuszczalnej emisji t lenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dwutlenek azotu nie wyższa niż wie l-
kość dopuszczalnej emisji tych substancji określona w  pozwoleniu jako obowiązująca w  dniu 31  grudnia 2024  r., 
a w przypadku źródła będącego częścią instalacji wymagającej zg łoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1  – określone 
w decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a, wielkości emisji dwutlenku siarki i  pyłu, nie wyższe niż standardy emisyjne 
tych substancji obowiązujące w  tym okresie oraz wielkość emisji tlenku azotu i  dwutlenku azotu w  przeliczeniu na dw u-
tlenek azotu nie wyższa niż standard emisyjny tych substancji obowiązujący w  dniu 31  grudnia 2024  r. 
2. Dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o  których mowa w  ust. 1, zawierają w  szczególności informacje 
lub dane : 
1) o których mowa w  art. 146j ust. 2  pkt 1 –4; 
2) potwierdzające, że prowadzący tłocznię gazu niezbędną do zapewnienia bezpieczeństwa i  ochrony krajowego systemu 
przesyłu gazu świadczy usługę na podstawie decyzji, o  której mowa w  art. 9h ust. 1  ustawy z  dnia 10  kwietnia 
1997  r. – Prawo energetyczne.  
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia sprawdza dokumenty, o  których mowa w  ust. 1, i:  
1) w terminie do dnia 1  lipca 2024  r.: 
a) informuje w  formie pisemnej prowadzącego instalację o spełnieniu przez źródło spalania paliw warunków, 
o których mowa w  ust. 1 i  4, 
b) w przypadku źródła spalania paliw będącego częścią instalacji wymagającej pozwolenia na wprowadzanie gazów 
lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego – wzywa prow adzącego instalację do wystąpienia 
z wnioskiem o  wydanie albo zmianę pozwolenia, w  terminie miesiąca od dnia doręczenia wezwania,  
c) w przypadku źródła spalania paliw będącego częścią instalacji wymagającej zgłos zenia, o  którym mowa w  art. 152  
ust. 1  – wszczyna postępowanie o  wydanie decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a;  
2) w terminie do dnia 31  grudnia 2024  r. ustala w  pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo 
w pozwoleniu zintegrowanym, albo w  decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a, warunki oraz odpowiednio wielkości 
dopuszczalnej emisji albo wielkości emisji obowiązujące w  okresie, o  którym mowa w  ust. 1, oraz po zakończeniu t e-
go okresu, uwzględniając wymagania, o  których mowa w  ust. 1.  
4. W źródle spalania paliw, o  którym mowa w ust. 1, nie mogą być spalane o dpady niezaliczone do biomasy w rozu-
mieniu przepisów wydanych na podstawie art. 146  ust. 3.  
Art. 147. 1.37) Prowadzący  instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów wielkości 
emisji.  
2. Prowadzący  instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ciągłych pomiarów wielkości emisji w  razie 
wprowadzania do środowiska znacznych ilości substancji lub energii.  
3. Zakres obowiązku prowadzenia pomiarów, o  których mowa  w ust. 1 i 2, może być związany z parametrami chara k-
teryzującymi wydajność lub moc instalacji albo urządzenia.  
3a. Jeżeli wykonane przez prowadzącego instalację do termicznego przekształcania odpadów pomiary wykażą, że z o-
stały przekroczone dopuszczalne wielkości emisji do wód, ustanowion e w odrębnych przepisach, prowadzący instalację 
jest obowiązany w  ciągu 24  godzin od momentu stwierdzenia przekroczenia tych emisji powiadomić o  tym organ ochrony 
środowiska właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego.  
4. Prowadzący instalację nowo zbudowaną lub zmienioną w  istotny sposób, z  której emisja wymaga pozwolenia, jest 
obowiązany do przeprowadzenia wstępnych pomiarów wielkości emisji z  tej instalacji.  
                                                           
37) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych 
ustaw  (Dz. U. poz. 1722), która weszła w życie z dniem 20 września 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 59 – Poz. 1396  
 
4a.38) Przepis ust. 4  stosuje się odpowiednio do nowo zbudowanego lub zmienionego w  sposób istotny źródła spalania 
paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, u stalonej z uwzględnieniem trzeciej 
zasady łączenia,  dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych na podsta wie art.  146 ust. 3, będąc e-
go częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1.  
5. Obowi ązek, o którym mowa w ust. 4, nale ży zrealizowa ć najpó źniej w ci ągu 14 dni od zako ńczenia rozruchu inst a-
lacji lub uruchomienia urz ądzenia, chy ba że organ wła ściwy do wydania pozwolenia okre ślił w pozwoleniu inny termin.  
5a. Obowiązek, o  którym mowa w  ust. 4, w  odniesieniu do źródła spalania paliw, o  którym mowa w  ust. 4a, należy 
zrealizować najpóźniej w  ciągu 4  miesięcy od dnia zakończenia rozru chu tego źródła.  
6. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do ewidencjonowania wyników przeprowadz o-
nych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5  lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą.  
Art. 147a.  1. Prowadzący insta lację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie pomiarów wie l-
kości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, w  tym pobieranie próbek przez:  
1) akredytowane laboratorium w  rozumieniu ustawy z  dnia 30  sierpnia 2002  r. o systemie  oceny zgodności ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 155) lub 
2) certyfikowane jednostki badawcze, o  których mowa  w art. 16 ust.  1 ustawy z  dnia 25  lutego 2011  r. o substancjach 
chemicznych i  ich mieszaninach ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1225 ) 
– w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani.  
1a. Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia, posiadający certyfikat systemu zarządzania jakością, mogą 
wykonywać pomiary wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, do których wykonania są obowi ą-
zani,  w tym pobieranie próbek, we własnym laboratorium, pod warunkiem że laboratorium to jest również objęte systemem 
zarządzania jakością lub jest zapewniony automatyczny pobór prób przy użyciu próbobierni objętej nadzorem metrol o-
gicznym.  
1b. Przepisów  ust. 1 i 1a nie stosuje się do wykonywania pomiarów:  
1) ilości pobieranej wody, do których są obowiązani prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia;  
2) wielkości emisji, do których jest obowiązana służba radiokomunikacyjna amatorska w  rozumieniu  art. 2 pkt  37 ustawy 
z dnia 16  lipca 2004  r. – Prawo telekomunikacyjne ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, 2245 i 2354  oraz z 2019 r. poz. 643 , 730 
i 1030 ). 
2. Jeżeli prowadzący instalację jest obowiązany do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji, powinien z a-
pewnić możliwość automatycznego ciągłego zapisu wyników przez przyrząd pomiarowy.  
Art. 148. 1.39) Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, wymagania w  zakresie pr o-
wadzenia pomiarów wielkości emisji, o  których mowa w  art. 147 ust. 1 i 2, mając na uwadze potrzebę zapewnienia syst e-
matycznej kontroli wielkości emisji z  niektórych instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania 
odpadów.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) przypadki, w których są wymagane ciągłe pomiary emisji z  instalacji, źródła spalania paliw albo z  urządzenia spalania 
lub współspalania odpadów;  
2) przypadki, w  których są wymagane okresowe pomiary emisji z  instalacji, źródła spalania paliw albo z  urządzenia 
spalania  lub współspalania odpadów, oraz częstotliwości prowadzenia tych pomiarów;  
3) zakres wykonywania niektórych pomiarów;  
4) referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;  
5) sposób ewidencjonowania przeprowadzonych pomiarów.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostanie zawarte wymaganie prowadzenia pomiarów w  zależności o d-
powiednio od:  
1) rodzaju instalacji albo urządzenia;  
2) nominalnej wielkości emisji z  instalacji albo urządzenia;  
3) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji albo urzą dzenia.  
                                                           
38) Ze zmianą wprowa dzoną przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 13 lipca 2019 r.  
39) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 37. 
  
Dziennik  Ustaw  – 60 – Poz. 1396  
 
4. Jeżeli obowiązek prowadzenia pomiarów nie wynika z  nominalnej wielkości emisji, rozporządzenie, o  którym 
mowa  w ust. 1, określa substancje albo energie, których pomiar jest obowiązkowy.  
5. Wymagań dotyczących okresowych pomiarów emisji nie ustan awia się, gdy są one określone w  przepisach odrę b-
nych.  
Art. 149. 1. Wyniki pomiarów, o  których mowa  w art. 147 ust.  1, 2 i 4, prowadzący instalację i  użytkownik urządz e-
nia przedstawiają organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony śr odowiska, jeżeli pomiary te 
mają szczególne znaczenie ze względu na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych w a-
runków korzystania ze środowiska.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje wyników pomiarów prowadzonych w  związku z  eksploatacją instalacji lub urządzenia, które ze względu na 
szczególne znaczenie dla zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze 
środowiska przekazuje się właściwy m organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony śr o-
dowiska,  
2) terminy i  sposób prezentacji danych, o  których mowa  w pkt 1 
– kierując się potrzebą zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone:  
1) przypadki, w  których wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z  uwagi na:  
a) rodzaj instalacji lub urządzenia,  
b) nominalną wielkość emisji,  
c) parametry charakteryzujące wyd ajność lub moc instalacji lub urządzenia;  
2) formy przedkładanych wyników pomiarów;  
3) układy przekazywanych wyników pomiarów;  
4) wymagane techniki przedkładania wyników pomiarów;  
5) terminy przedkładania wyników pomiarów w  zależności od ich rodzajów.  
4. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia:  
1) inne niż wyniki pomiarów, o  których mowa  w art. 147 ust.  1, 2 i 4, dane zbierane w  wyniku monitorowania procesów 
technologicznych w  związku z  wymaganiami pozwolenia, które ze w zględu na szczególne znaczenie dla zapewnienia 
systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska powinny być przekazywane 
właściwym organom ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska,  
2) termi ny i sposób prezentacji danych, o  których mowa  w pkt 1 
– kierując się potrzebą zapewnienia właściwym organom wyników monitorowania procesów technologicznych przez po d-
mioty korzystające ze środowiska.  
Art. 150. 1. Organ ochrony środowiska może, w  drodze dec yzji, nałożyć na prowadzącego instalację lub użytkownika 
urządzenia obowiązek prowadzenia w  określonym czasie pomiarów wielkości emisji wykraczających poza obowiązki, 
o których mowa  w art. 147 ust.  1, 2 i 4, jeżeli z  przeprowadzonej kontroli wynika, że nas tąpiło przekroczenie standardów 
emisyjnych; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis  art. 147 ust.  6. 
2. Wydając decyzję, o  której mowa  w ust. 1, właściwy organ może nałożyć obowiązek przedkładania mu wyników 
pomiarów, określają c zakres i  terminy ich przedkładania, a  także wymagania w  zakresie formy, układu i  wymaganych tec h-
nik ich przedkładania.  
3. Jeżeli z  przeprowadzonej kontroli wynika, że nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych, organ ochrony śr o-
dowiska może, w  drodze decyzji, nałożyć na prowadzącego instalację lub użytkownika urządzenia obowiązek przedkład a-
nia mu wyników pomiarów wielkości emisji wykraczających poza obowiązki, o  których mowa  w art. 149 ust.  1, określając 
zakres i  terminy ich przedkładania, a  także wyma gania w  zakresie formy, układu i  wymaganych technik ich przedkładania.  
4. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów lub ich przedkład a-
nia wszczyna się z  urzędu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 61 – Poz. 1396  
 
Art. 151. Jeżeli wymagane jest pozwolenie na emisj ę z instalacji, organ właściwy do jego wydania może nałożyć d o-
datkowe wymagania wykraczające poza wymagania, o  których mowa  w art. 147 i przepisach wydanych na podstawie  
art. 148, a  także określić dodatkowe wymagania w  zakresie prowadzenia pomiarów, jeżeli  przemawiają za tym szczególne 
względy ochrony środowiska.  
Art. 152. 1. Instalacja, z  której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, po d-
lega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, z  zastrzeżeniem  ust. 8. 
2. Zgłoszenie, o  którym mowa  w ust. 1, powinno zawierać:  
1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;  
2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;  
3) rodzaj i  zakres prowadzonej działalności, w  tym wielkość produkcji lub wielkość świadczonych usług;  
4) czas funkcjonowania instalacji (dni tygodnia i  godziny);  
5) wielkość i  rodzaj emisji;  
6) opis stosowanych metod ograniczania wielkości emisji;  
7) informację, czy stopień ograniczania wielkości emisji jest zgodn y z obowiązującymi przepisami.  
8) (uchylony)  
2a. (uchylony)  
2b. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, dla którego standardy emisyjne s ą określone w  przepisach wydanych 
na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią insta lacji wymagającej zgłoszenia, o którym mowa w  ust. 1, zgłoszenie 
powinno zawierać także informacje o:40) 
1) sektorze, w  którym działa dane źródło spalania paliw lub zakład , w którym to źródło jest eksploatowane (kod Polskiej 
Klasyfikacji Działalności);  
2) numerze REGON prowadzącego instalację;  
3) nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw wyrażonej w  MW;  
4) rodzaju źródła spalania paliw, z  uwzględnieniem rodzajów źródeł  spalania paliw, dla których w  przepisach wydanych 
na podstawie art. 146  ust. 3  są zróżnicowane standardy emisyjne;  
5) rodzaju i  przewidywanym udziale procentowym wykorzystywanych paliw, z  uwzględnieniem rodzajów paliw, dla 
których w  przepisach wydanych na  podstawie art. 146  ust. 3  są zróżnicowane standardy emisyjne;  
6) obowiązujących dane źródło spalania paliw standardach emisyjnych;  
7) dacie oddania źródła spalania paliw do użytkowania, a  jeżeli ta data nie jest znana – dowód na to, że użytkowanie 
źródła spalania paliw rozpoczęto przed dniem 20  grudnia 2018  r. albo po dniu 19  grudnia 2018  r.; 
8) przewidywanym czasie użytkowania źródła spalania paliw w  ciągu roku oraz przewidywanym średnim obciążeniu 
podczas użytkowania wyrażonym w  procentach.  
2c. W przypad ku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych 
na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią insta lacji wymagającej zgłoszenia, o którym mowa w  ust. 1, którego czas 
użytkowania liczony jako średnia krocząca:40) 
1) z pięciu lat – dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania przed dniem 20  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy 
pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 19  grudnia 2017  r., oddanego do użytkowania nie później niż 
w dniu 20  grudnia 2018  r. – wynosi nie więcej niż 500  godzin w  ciągu roku, a  jeżeli jest to źródło służące wyłącznie do 
wytwarzan ia ciepła w  razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur, nie więcej niż 1000  godzin w  ciągu roku,  
2) z trzech lat – dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania po dniu 19  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy 
pozw olenie na budowę źródła wydano po  dniu 18  grudnia 2017  r., oddanego do użytkowania po dniu 20  grudnia 
2018  r. – wynosi nie więcej niż 500  godzin w  ciągu roku  
– do zgłoszenia należy dołączyć także oświadczenie o  nieprzekraczaniu tego czasu użytkowania.  
                                                           
40) Wprowadzenie  do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie 
z dniem 13 lipca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 62 – Poz. 1396  
 
3. Prowadzący instalację, o  której mo wa w ust. 1, jest obowiązany do dokonania zgłoszenia przed rozpoczęciem jej 
eksploatacji, z  zastrzeżeniem  ust. 5. Przepis  art. 64 ust.  2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.  
4. Do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowan ej lub zmienionej w  sposób istotny można przystąpić, jeżeli 
organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w  terminie 30  dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w  drodze 
decyzji.  
4a. Sprzeciw, o  którym mowa  w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli:  
1) ekspl oatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów 
jakości środowiska;  
2) instalacja nie spełnia wymagań ochrony środowiska, o  których mowa  w art. 76 ust.  2 pkt  1 i 2. 
5. Instalację, o  której mowa  w ust. 1, objętą obowiązkiem zgłoszenia w  okresie, gdy jest już ona eksploatowana, pr o-
wadzący ją jest obowiązany zgłosić w  terminie 6  miesięcy od dnia, w  którym została ona objęta tym obowiązkiem.  
6. Prowadzący instalację, o  której mowa  w ust. 1, jest obowiązany:  
1) przedłożyć organowi właściwemu do przyjęcia zgłoszenia informacje o:  
a) rezygnacji z  rozpoczęcia eksploatacji instalacji,  
b) zakończeniu eksploatacji instalacji,  
c) zmianie w  zakresie danych lub informacji, o  których mowa w  ust. 2 i  2b, albo objętych o świadczeniem, o  którym 
mowa w  ust. 2c;  
2) dokonać ponownego zgłoszenia instalacji, jeżeli zmiana wprowadzona w  instalacji ma charakter istotnej zmiany.  
6a. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50 MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych 
na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, prowadzący 
instalację je st obowiązany do przechowywania:40) 
1) informacji, o  których mowa w  ust. 6  pkt 1 i  art. 152a ust. 1  pkt 1, oraz decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a – 
przez okres eksploatacji źródła spalania paliw;  
2) informacji lub do kumentów dotyczących:  
a) wyników pomiarów wielkości emisji, umożliwiających ocenę dotrzymywania standardów emisyjnych określ o-
nych dla tego źródła w  przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3,  
b) przypadków niedotrzymania standardów emisyjnych określo nych dla tego źródła w  przepisach wydanych na po d-
stawie art. 146  ust. 3 oraz działań podjętych w  celu przywrócenia zgodności z  tymi standardami,  
c) rodzaju i  ilości paliw wykorzystywanych w  tym źródle,  
d) potwierdzenia utrzymywania w  eksploatacji urządzeń ochronnych ograniczających emisję, zainstalowanych 
w celu dotrzymywania standardów emisyjnych określonych dla tego źródła w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 146  ust. 3, oraz przypadków każdej niesprawności i  awarii urządzeń ochronnych,  
e) czasu użytko wania źródła spalania paliw – w przypadku gdy jest to źródło, o  którym mowa w  ust. 2c  
– przez 6  lat po upływie roku, którego te informacje lub dokumenty dotyczą.  
6b. Informacje, decyzje lub dokumenty, o  których mowa w  ust. 6a, prowadzący instalację udostęp nia organowi właś -
ciwemu  do przyjęcia zgłoszenia na każde żądanie.  
6c. Jeżeli wniosek o  udostępnienie informacji o  środowisku i  jego ochronie dotyczy informacji, decyzji lub doku -
mentów, o  których mowa w  ust. 6a, nie stosuje się art. 19  ust. 2  ustawy z  dnia 3 października 2008  r. o udostępnianiu i n-
formacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na 
środowisko. W  takim prz ypadku organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia wzywa prowadzącego instalację  do przekazania 
mu tych informacji, decyzji lub dokumentów.  
7. Informacje, o  których mowa  w ust. 6 pkt  1, należy przedłożyć w  terminie 14  dni odpowiednio od dnia:  
1) rezygnacji z  rozpoczęcia eksploatacji instalacji;  
2) zakończenia eksploatacji instalacji;  
3) zmiany w  zakresie danych lub informacji, o  których mowa w  ust. 2 i  2b, albo objętych oświadczeniem, o  którym m o-
wa w  ust. 2c.  
  
Dziennik  Ustaw  – 63 – Poz. 1396  
 
7a. Informacje zawarte w  zgłoszeniu, o  którym mowa  w ust. 1 i w ust. 6 pkt  2, oraz informacje, o  których mowa  
w ust. 6 pkt  1, pr owadzący instalację, objętą obowiązkiem zgłoszenia z  uwagi na wytwarzanie pól elektromagnetycznych, 
przedkłada także państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.  
8. Zasady zgłaszania instalacji mogącej negatywnie oddziaływać na środowisko z  uwagi na  wytwarzanie odpadów 
określają przepisy ustawy o  odpadach.  
9. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dot y-
czące zakresu danych ujętych w  zgłoszeniu, o  których mowa  w ust. 2, oraz wzór formularza t ego zgłoszenia, dla wybr a-
nych rodzajów instalacji, uwzględniając znaczenie tych danych dla określenia ewentualnego negatywnego oddziaływania 
instalacji na środowisko.  
Art. 152a.  1. Organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia, w  terminie 30  dni od dnia doręczeni a zgłoszenia dotyczącego 
źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, ustalonej z uwzględni e-
niem trzeciej zasady łączenia , dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 
ust. 3:41) 
1) informuje w  formie pisemnej prowadzącego instalację o  przyjęciu zgłoszenia oraz wszczyna postępowanie o  wydanie 
decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1a;  
2) przekazuje w  postaci elektronicznej informacje, o  których mowa w  art. 152  ust. 2  pkt 1 i  2 oraz ust. 2b, a  także wyn i-
kające z  oświadczenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 2c, do Krajowego ośrodka bilansowania i  zarządzania emisj a-
mi, o  którym mowa w  art. 3  ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarniany ch 
i innych substancji (Dz.  U. z 2018 r. poz. 1271, 1669 i 2538 oraz z 2019 r. poz. 412  i 730 ). 
2. W przypadku instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w  sposób istotny termin, o  którym mowa w  ust. 1, jest 
liczony od upływu terminu do wniesienia sprzeciwu , o którym mowa w  art. 152  ust. 4.  
3. Organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia przekazuje niezwłocznie w  postaci elektronicznej do Krajowego ośrodka 
bilansowania i  zarządzania emisjami także informacje, o  których mowa w  art. 152  ust. 6  pkt 1.  
Art. 153. 1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji, z  których 
emisja nie wymaga pozwolenia, a  których eksploatacja wymaga zgłoszenia, uwzględniając ich negatywne oddziaływanie na  
środowisko.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone rodzaje instalacji, których eksploatacja wymaga 
zgłoszenia z  uwagi na:  
1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;  
2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;  
3) (uchylony)  
4) wytwarzanie pól elektromagnetycznych.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, wymóg zgłoszenia dla danego rodzaju instalacji może być uzależniony od:  
1) stosowanej techniki;  
2) parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji.  
Art. 154. 1. Organ ochrony środowiska może ustalić, w  drodze decyzji, wymagania w  zakresie ochrony środowiska 
dotyczące eksploatacji instalacji, z  której emisja nie wymaga pozwolenia, o  ile jest to uzasadnione koniecznością ochrony 
środowiska.  
1a.42) W przypadku instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1, której częścią jest źródło 
spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, ustalonej z  uwzględnieniem 
trzeciej zasady łączenia,  dla którego standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych na p odstawie art.  146 ust. 3, 
organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia ustala, w  drodze decyzji, wymagania w  zakresie ochrony środ owiska dotyczące 
eksploatacji tej instalacji, w  szczególności warunki i  wielkości emisji.  
2. Do decyzji, o  których mowa w  ust. 1 i  1a, przepisy art. 188  stosuje się odpowiednio.  
3. Postępowanie o  wydanie decyzji, o  których mowa w  ust. 1 i  1a, wszczyna się z  urzędu.  
                                                           
41) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie 
z dniem 13 lipca 2019 r.  
42) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 13 lipca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 64 – Poz. 1396  
 
Art. 155. Środki transportu powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w  ustawie oraz w  przepisach 
odrębnych.  
Art. 156. 1. Zabrania się używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających na publicznie dostępnych terenach miast, 
terenach zabudowanych oraz na terenach przeznaczonych na cele rekreacyjno -wypoczynkowe.  
2. Przepisu  ust. 1 nie stosuje się do okazjonalnyc h uroczystości oraz uroczystości i  imprez związanych z  kultem rel i-
gijnym, imprez sportowych, handlowych, rozrywkowych i  innych legalnych zgromadzeń, a  także podawania do publicznej 
wiadomości informacji i  komunikatów służących bezpieczeństwu publicznemu.  
Art. 157. 1. Rada gminy może, w  drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania instalacji lub 
korzystania z  urządzeń, z  których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko, z  zastrzeżeniem  ust. 2. 
2. Ograniczenia, o  których  mowa  w ust. 1, nie dotyczą instalacji lub urządzeń znajdujących się w  miejscach kultu 
religijnego.  
Art. 157a.  1. Ilekroć w  niniejszym rozdziale jest mowa o:  
1) cieple użytkowym – rozumie się przez to ilość ciepła wytwarzanego w  źródle spalania paliw obejm ującą ciepło zuż y-
wane w  zakładzie, w  którym jest zlokalizowane źródło spalania paliw, na cele grzewcze lub przemysłowe niezwiąz a-
ne z produkcją energii elektrycznej i  ciepła oraz ciepło przeznaczone dla odbiorców zewnętrznych na cele grzewcze 
lub przemysłow e; 
2) cieple dostarczanym do publicznej sieci ciepłowniczej – rozumie się przez to tę część ciepła użytkowego, która jest 
przekazywana poza teren zakładu, w  którym jest zlokalizowane źródło spalania paliw, z  wyjątkiem ciepła, które jest 
dostarczane do inny ch zakładów mających bezpośrednie połączenie ze źródłem spalania paliw;  
3) czasie użytkowania źródła spalania paliw – rozumie się przez to wyrażony w  godzinach czas, w  którym pracuje źródło 
spalania paliw lub część źródła spalania paliw, odprowadzając subs tancje do powietrza, z  wyłączeniem okresów 
rozruchu i  wyłączania, które są ustalane z  uwzględnieniem specyficznych procesów oraz parametrów operacyjnych 
pozwalających na określenie momentu zakończenia rozruchu i  rozpoczęcia wyłączania źródła spalania paliw  oraz 
decyzji wykonawczej Komisji z  dnia 7  maja 2012  r. dotyczącej określenia okresów rozruchu i  wyłączania do celów 
dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2010/75/UE w  sprawie emisji przemysłowych (Dz. Urz. UE L 12 3 
z 09.05.2012,  str. 44); 
4) lokalnych  paliwach stałych – rozumie się przez to naturalnie występujące paliwa stałe wydobywane lokalnie i  spalane 
w źródle spalania paliw specjalnie zaprojektowanym dla tego rodzaju paliw;  
5) nominalnej mocy cieplnej – rozumie się przez to ilość energii wprowadza nej w  paliwie do źródła spalania paliw 
w jednostce czasu przy jego nominalnym obciążeniu;  
6) stopniu odsiarczania – rozumie się przez to wyrażony w  procentach stosunek różnicy między masą siarki zawartej 
w paliwie wprowadzonym do źródła spalania paliw w  określonym czasie a  masą siarki zawartej w  gazach odlotowych 
odprowadzonych do powietrza w  tym czasie do masy siarki zawartej w  paliwie wprowadzonym do źródła spalania p a-
liw w  tym czasie;  
7) źródle spalania paliw – rozumie się przez to część instalacji spala nia paliw będącą stacjonarnym urządzeniem tec h-
nicznym, w  którym następuje utlenianie paliw w  celu wytworzenia energii.  
2. Źródłem spalania paliw jest także zespół dwóch lub większej liczby źródeł spalania paliw, o  których mowa  w ust. 1 
pkt 7, dla których s tandardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, w przypadkach 
gdy:43) 
1) gazy odlotowe z  tych źródeł spalania paliw są odprowadzane do powietrza przez wspólny komin i  całkowita nomina l-
na moc cieplna jest nie mniejsza niż 5 0 MW; w  takim przypadku zespół źródeł spalania paliw uważa się za jedno  
źródło spalania paliw złożone z  dwóch lub większej liczby części, którego całkowita nominalna moc cieplna stanowi 
sumę nominalnych mocy cieplnych tych części źródła spalania paliw, kt órych nominalna moc cieplna jest nie mnie j-
sza niż 15  MW (pierwsza zasada łączenia);  
2) dwa lub więcej źródeł spalania paliw, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 30  czerwca 
1987  r., lub dla których wniosek o  wydanie takiego pozwolenia z ostał złożony po tym dniu, i  dla których całkowita 
nominalna moc cieplna jest nie mniejsza niż 50  MW, zostały zainstalowane w  taki sposób, że uwzględniając param e-
try techniczne i  czynniki ekonomiczne, ich gazy odlotowe mogłyby być, w  ocenie organu właściwe go do wydania p o-
                                                           
43) Wprowadzenie do wy liczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie 
z dniem 13 lipca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 65 – Poz. 1396  
 
zwolenia, odprowadzane przez wspólny komin; w  takim przypadku zespół źródeł spalania paliw uważa się za jedno 
źródło spalania paliw złożone z  dwóch lub większej liczby części, którego całkowita nominalna moc cieplna stanowi 
sumę nominalnych  mocy cieplnych tych części źródła spalania paliw, których nominalna moc cieplna jest nie mnie j-
sza niż 15  MW (druga zasada łączenia) ; 
3) dwa lub więcej źródeł spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
oddanych do użytkowania po dniu 19  grudnia 2018  r., a jeżeli pozwolenie na ich budowę wydano po dniu 18  grudnia 
2017  r. – oddanych do użytkowania po dniu 20  grudnia 2018  r., do których nie ma zastosowania pkt 1 albo 2, i  które 
odprowadzają gazy odlotowe przez wspól ny komin lub zostały zainstalowane w  taki sposób, że uwzględniając par a-
metry techniczne i  czynniki ekonomiczne, ich gazy odlotowe mogłyby być, w  ocenie organu właściwego do wydania 
pozwolenia lub przyjęcia zgłoszenia, odprowadzane przez wspólny komin; w  takim przypadku zespół źródeł spalania 
paliw uważa się za jedno źródło spalania paliw złożone z  dwóch lub większej liczby części, którego całkowita nom i-
nalna moc cieplna stanowi sumę nominalnych mocy cieplnych poszczególnych części, przy czym w  przypadku, gd y 
suma ta wynosi nie mniej niż 50  MW, przyjmuje się, że całkowita nominalna moc cieplna źródła nie osiąga wartości 
50 MW (trzecia zasada łączenia).  
Rozdział  2 
Substancje  
Art. 158. Wprowadzanie do środowiska wytwarzanej, wykorzystywanej lub transportowanej substancji jest dopus z-
czalne wyłącznie w  zakresie, w  jakim jest to konieczne w  związku z  charakterem prowadzonej działalności.  
Art. 159. 1. Wprowadzający do obrotu substancję jest obowiązany do:  
1) opakowania substancji w  sposób zabezpieczający przed przyp adkowym wprowadzeniem do środowiska;  
2) załączenia informacji zapewniającej identyfikację zagrożeń, jakie wynikają z  wprowadzenia substancji do środowiska.  
2. Jeżeli przypadkowe wprowadzenie substancji do środowiska może spowodować zanieczyszczenie, inform acja, 
o której mowa  w ust. 1 pkt  2, powinna określać sposób postępowania w  celu ograniczenia szkód.  
Art. 160. 1. Zabronione jest, z  wyjątkiem przypadków określonych w  ustawie i  przepisach odrębnych, wprowadzanie 
do obrotu lub ponowne wykorzystanie substanc ji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.  
2. Substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska są w  szczególności:  
1) azbest;  
2) PCB.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia, inne – poza az bestem i  PCB – 
substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, kierując się koniecznością ograniczania ryzyka wystąpienia 
szkód w  środowisku.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) oznaczenie numeryczne substancji, p ozwalające na jednoznaczną jej identyfikację;  
2) nazwa substancji.  
Art. 161. 1. Substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinny być wykorzystywane, przemies z-
czane i  eliminowane przy zachowaniu szczególnych środków ostrożności.  
2. Instal acje lub urządzenia, w  których są lub były wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla 
środowiska, powinny zostać oczyszczone lub unieszkodliwione.  
3. Do instalacji lub urządzeń, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, iż były w  nich wykorzystywane su b-
stancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, stosuje się wymagania dotyczące postępowania z  instalacjami 
i urządzeniami, w  których są lub były wykorzystywane te substancje.  
Art. 162. 1. Wykorzystywane substancje stwarza jące szczególne zagrożenie dla środowiska podlegają sukcesywnej 
eliminacji.  
2. Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska jest obowiązany do dokumentow a-
nia rodzaju, ilości i  miejsc ich występowania oraz sposobu ich eliminowa nia. 
3. Wykorzystujący substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska powinien okresowo przedkładać 
marszałkowi województwa informacje o  rodzaju, ilości i  miejscach ich występowania, z  zastrzeżeniem  ust. 4–6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 66 – Poz. 1396  
 
4. Osoby fizyczne niebędące przeds iębiorcami przedkładają informacje o  rodzaju, ilości i  miejscach występowania 
substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska w  formie uproszczonej; w  tym przypadku przepisów  
ust. 2 nie stosuje się.  
5. Informacje w  formie uproszczonej przedkł ada się wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.  
6. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta okresowo przedkłada marszałkowi województwa informacje o  rodzaju, ilości 
i miejscach występowania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.  
7. Marszałek województwa prowadzi rejestr rodzaju, ilości oraz miejsc występowania substancji stwarzających 
szczególne zagrożenie dla środowiska.  
8. Przepisy  ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do instalacji i  urządzeń, w  których substancje stwarzające szczeg ólne 
zagrożenie dla środowiska są lub były wykorzystywane.  
9. Sposób postępowania z  eliminowanymi substancjami stwarzającymi szczególne zagrożenie dla środowiska, a  także 
instalacjami i  urządzeniami, w  których są lub były one wykorzystywane, określają prze pisy ustawy o  odpadach.  
Art. 163. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, 
ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w  drodze rozporządzenia, 
wymag ania w  zakresie:  
1) wykorzystywania i  przemieszczania substancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska;  
2) wykorzystywania i  oczyszczania instalacji lub urządzeń, w  których były lub są wykorzystywane substancje stwarzaj ą-
ce szczególne zagrożeni e dla środowiska.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone wymagania dotyczące:  
1) wykorzystywania i  przemieszczania poszczególnych substancji;  
2) wykorzystywania i  oczyszczania rodzajów instalacji lub urządzeń, w  których były lub są w ykorzystywane poszcz e-
gólne substancje.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone odpowiednio do potrzeb:  
1) wymagania techniczne, jakie należy spełnić przy wykorzystywaniu i  przemieszczaniu substancji oraz przy wykorzys -
tywaniu i  oczyszczaniu instalacji lub urządzeń, w  których były lub są wykorzystywane substancje;  
2) sposoby oznaczania instalacji lub urządzeń, w  których były lub są wykorzystywane substancje, oraz pomieszczeń, 
w których one się znajdują;  
3) przypadki i  sposób inwenta ryzowania rodzaju, ilości i  miejsc występowania substancji oraz instalacji i  urządzeń, 
w których były lub są wykorzystywane, a  także zakres i  formę dokumentowania postępowania z  nimi oraz czas prz e-
chowywania dokumentacji;  
4) terminy przedkładania odpowiedn io marszałkowi województwa albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta 
informacji o:  
a) rodzaju, ilości i  miejscach występowania wykorzystywanych substancji,  
b) instalacjach i  urządzeniach, w  których substancje były lub są wykorzystywane,  
c) czasie i sposobie usuwania substancji oraz instalacji i  urządzeń, w  których były lub są one wykorzystywane,  
d) czasie i  sposobie zastąpienia substancji innymi, mniej szkodliwymi dla środowiska;  
5) zakres przedkładanych odpowiednio marszałkowi województwa albo wój towi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta 
informacji, o  których mowa  w pkt 4, z uwzględnieniem:  
a) formy przedkładanych informacji,  
b) układu przekazywanych informacji,  
c) wymaganych technik przedkładania informacji;  
6) przypadki i  terminy, w  których powi nno się zaprzestać wykorzystywania substancji, oraz harmonogram ich elimin o-
wania przez użytkowników;  
7) przypadki i  terminy, w  których powinny być oczyszczone lub wyeliminowane instalacje lub urządzenia, w  których 
były lub są wykorzystywane substancje.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki może określić, w  drodze rozporządzenia, instalacje lub urządzenia, 
w których mogły być wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla środowiska, które traktuje się jak 
instalacje lub urządzenia, w  których były lub są wykorzystywane te substancje.  
  
Dziennik  Ustaw  – 67 – Poz. 1396  
 
5. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 4, zostaną ustalone rodzaje instalacji lub urządzeń, z  uwzględnieniem, 
z uwagi na stosowane technologie, odpowiednio:  
1) terminu oddania instalacji do eksploatacji alb o roku produkcji urządzenia;  
2) wykonawcy instalacji albo producenta urządzenia.  
6. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, sposób przedkładania marszałkowi woje -
wództwa przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta informacj i o rodzaju, ilości i  miejscach występowania substancji  
stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska.  
7. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 6, zostaną określone:  
1) terminy przedkładania informacji;  
2) forma przedkładanej informacji;  
3) układ prz edkładanych informacji;  
4) wymagane techniki przedkładania informacji.  
8. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia przez ma r-
szałka województwa rejestru substancji, instalacji i  urządzeń, w  których sub stancje te były lub są wykorzystywane.  
9. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 8, mogą zostać ustalone:  
1) forma i  układ rejestru;  
2) zawartość rejestru;  
3) warunki i  okres przechowywania rejestru.  
10. Przepisy rozporządzenia, o  których mowa  w ust. 8, ni e naruszają przepisów rozporządzenia (WE)  nr 1907/2006 
Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 18  grudnia 2006  r. w sprawie rejestracj i, oceny, udzielania zezwoleń i stosow a-
nych ograniczeń w  zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chem ikaliów, zmieniającego dyre k-
tywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG)  nr 793/9 3 i rozporządzenie Komisji (WE)  nr 1488/94, 
jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i  dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i  2000/21/WE 
(Dz. Urz. UE  L 396 z 30.12.2006,  str. 1, z późn. zm.).  
Art. 164. Ilekroć  w art. 160–163 jest mowa o:  
1) substancjach stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska – rozumie się przez to także substancje i  przedmi o-
ty, w  których zawarte są substancje stwarzające sz czególne zagrożenie dla środowiska;  
1a) instalacjach – rozumie się przez to również budynki oraz obiekty małej architektury;  
2) instalacjach lub urządzeniach, w  których były wykorzystywane substancje stwarzające szczególne zagrożenie dla 
środowiska – rozum ie się przez to instalacje i  urządzenia, które nie zostały poddane wymaganemu ustawą procesowi 
oczyszczenia.  
Art. 165. Szczegółowe zasady postępowania  z substancjami chemicznymi, zasady zamierzonego uwalniania GMO do 
środowiska oraz zasady ich wprowadzania  do obrotu określają przepisy odrębne.  
Rozdział  3 
Produkty  
Art. 166. Przy wytwarzaniu produktu, bez uszczerbku dla jego walorów użytkowych i  bezpieczeństwa użytkownika, 
należy ograniczać:  
1) zużycie substancji i  energii;  
2) wykorzystywanie substancji i  rozwiązań technicznych mogących negatywnie oddziaływać na środowisko w  okresie 
użytkowania produktu oraz po jego zużyciu;  
3) wykorzystywanie substancji i  rozwiązań technicznych utrudniających:  
a) naprawę produktu,  
b) demontaż produktu w  celu oddzielenia zużyt ych elementów wymagających szczególnego postępowania na po d-
stawie przepisów ustawy o  odpadach,  
c) użycie części produktu w  innym produkcie lub ich wykorzystanie do innych celów użytkowych po zużyciu pr o-
duktu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 68 – Poz. 1396  
 
Art. 167. 1. Produkt powinien być zaopatrzony w  informację dotyczącą:  
1) zużycia paliw lub materiałów eksploatacyjnych;  
2) wielkości emisji związanej z  użytkowaniem produktu;  
3) bezpiecznego dla środowiska użytkowania, demontażu, powtórnego wykorzystania lub unieszkodliwienia produktu.  
2. Sprzedawca pr oduktów powinien zapewnić, aby informacja, o  której mowa  w ust. 1, znajdowała się także w  miejscach  
sprzedaży produktu.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, uwzglę d-
niając cechy produktów oraz i ch oddziaływanie w  trakcie użytkowania oraz po ich zużyciu, określi, w  drodze rozporządz e-
nia, produkty objęte obowiązkami, o  których mowa  w ust. 1 i 2, a także szczegółowy sposób realizacji obowiązków w  tym 
zakresie.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz ich nazwy;  
2) odpowiednio do potrzeb wymagania dotyczące informacji, o  której mowa  w ust. 1, w tym: 
a) oznaczania produktu lub jego części,  
b) formy i  treści informacji,  
c) sposobów prezentowania informacji w  miejscach sprzedaży produktów;  
3) wymagania w  zakresie ustalania wielkości zużycia paliw i  materiałów eksploatacyjnych lub wielkości emisji związ a-
nej z  użytkowaniem produktu, w  celu zamieszcz enia w  informacji, o  której mowa  w ust. 1. 
5. Sprzedawca produktów powinien zapewnić, aby zestawienie, o  którym mowa  w art. 171a, było udostępniane ni e-
odpłatnie w  miejscach sprzedaży produktów, których dotyczy, w  sposób określony na podstawie  art. 171a  ust. 2 pkt  4. 
6. Przepisy  ust. 2–5 dotyczące sprzedaży i  sprzedawcy stosuje się także do finan sującego le asing w  miejscach, w  któ-
rych oferuje się produkty do leasingu, oraz  prezentującego produkty na wystawach publicznych.  
Art. 168. Wprowadzający produkt do o brotu powinien zapewnić spełnienie przez produkt wymagań ochrony środ o-
wiska.  
Art. 168a.  1. Kontrolę spełniania przez zawierające lotne związki organiczne – farby i  lakiery przeznaczone do m a-
lowania budynków i  ich elementów wykończeniowych, wyposażeniowych oraz związanych z  budynkami i  tymi elementami 
konstrukcji oraz mieszaniny do odnawiania pojazdów, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 169 ust.  1 
pkt 3, wymagań określonych w  tych przepisach, prowadzą:  
1) właściwe organy Inspekcji Ochrony  Środowiska – u producentów i  użytkowników tych produktów;  
2) właściwe organy Inspekcji Handlowej – u importerów oraz sprzedawców hurtowych i  detalicznych tych produktów;  
3) właściwe organy nadzoru budowlanego – w zakresie produktów, które są wyrobami budo wlanymi.  
2. Kontrola jest realizowana w  ramach Programu Kontroli.  
3. Organy, o  których mowa  w ust. 1, przekazują informacje i  dane o  wynikach kontroli odpowiednio do Głównego 
Inspektora Ochrony Środowiska, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsumentów i  Głównego Inspektora Nadzoru 
Budowlanego, niezwłocznie po zakończeniu kontroli.  
4. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsumentów i  Główny Inspektor 
Nadzoru Budowlanego przekazują informacje i  dane otrzymane od organów , o których mowa  w ust. 1, do ministra właś ciwego 
do spraw środowiska, w  terminie do końca marca roku następującego po roku, którego te informacje i  dane dotyczą.  
Art. 169. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki w  porozumieniu z  ministrem właściwym do s praw środowiska, 
mając na uwadze potrzebę ograniczania negatywnego oddziaływania produktów na środowisko na etapie ich wytwarzania 
i użytkowania oraz po ich zużyciu, w  szczególności osiągnięcie celów, o  których mowa w  art. 166, może określić, 
w drodze rozp orządzenia:  
1) oznaczenie numeryczne lub cechy produktów pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów lub ich 
nazwy;  
2) szczegółowe wymagania dla poszczególnych produktów lub grup produktów;  
  
Dziennik  Ustaw  – 69 – Poz. 1396  
 
2a) dla niektórych produktów lub grup produktów okre ślonych w  przepisach wydanych na podstawie pkt 2  – sposób 
sprawdzania spełniania wymagań, o  których mowa w  tych przepisach, lub metody badań, zgodnie z  którymi należy 
stwierdzać spełnianie tych wymagań;  
3) dla zawierających lotne związki organiczne – niekt órych farb i  lakierów przeznaczonych do malowania budynków 
i ich elementów wykończeniowych, wyposażeniowych oraz związanych z  budynkami i  tymi elementami konstrukcji 
oraz mieszanin do odnawiania pojazdów:  
a) dopuszczalne wartości maksymalnej zawartości lot nych związków organicznych w  tych produktach, które w a-
runkują dopuszczenie wprowadzania ich do obrotu,  
b) zakres informacji zamieszczanych na etykietach tych produktów,  
c) metody badań, zgodnie z  którymi należy określać maksymalną zawartość lotnych związkó w organicznych w  pro-
duktach,  
d) Program Kontroli, o  którym mowa  w art. 168a  ust. 2 zawierający:  
– sposób i  częstotliwość sprawdzania przestrzegania wymagań, o  których mowa  w lit. a i b, 
– kryteria wyboru podmiotów objętych kontrolą w  danym roku,  
– sposób p rzekazywania informacji i  danych o  wynikach kontroli, o  której mowa  w art. 168a  ust. 3, oraz info r-
macji i  danych, o  których mowa  w art. 168a  ust. 4. 
2. (uchylony)  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środo wiska, mając na 
uwadze osiągnięcie celów, o  których mowa  w art. 166, może określić, w  drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje substancji, które powinny być wykorzystywane do produkcji określonych produktów lub których wykorzystyw a-
nie jest zabronione;  
2) dopuszcz one do stosowania rozwiązania techniczne;  
3) właściwości, jakie muszą spełniać określone produkty, w  tym: 
a) standardy emisyjne z  urządzeń,  
b) dopuszczalna lub wymagana zawartość określonych substancji w  produkcie,  
c) zakaz występowania określonych substan cji w  produkcie,  
d) cechy i  parametry produktu;  
4) terminy, w  których poszczególne wymagania zaczynają obowiązywać poszczególne produkty lub grupy produktów.  
4. Przepisu  ust. 3 pkt  3 lit.  a nie stosuje się do urządzeń spalania lub współspalania odpadów, dl a których standardy 
emisyjne są określone w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146 ust.  3. 
Art. 170. 1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia, kierując się potrzebą 
ograniczenia wykorzystywania produktów negatywnie  oddziałujących na środowisko, produkty z  tworzyw sztucznych, na 
których należy zamieszczać informację o  ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) oznaczenie numeryczne pozwalające na iden tyfikację produktu lub grupy produktów oraz ich nazwy;  
2) termin, w  którym zaczyna obowiązywać wymaganie dotyczące zamieszczenia informacji.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia, sposób zamieszczania i  treść 
infor macji o  negatywnym oddziaływaniu produktu na środowisko na produktach, o  których mowa  w ust. 1, kierując się 
koniecznością zapewnienia konsumentom możliwości łatwej oceny cech produktu istotnych z  punktu widzenia ochrony 
środowiska.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, mogą zostać ustalone:  
1) wielkość informacji;  
2) wzory informacji;  
3) grafika i  kolory informacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 70 – Poz. 1396  
 
Art. 171. Zabrania się wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają wymaganiom, o  których mowa  
w art. 166 i 167 oraz  w przep isach wydanych na podstawie  art. 169 i 170. 
Art. 171a.  1. W  celu zapewnienia nabywcom produktów informacji, o  których mowa  w art. 167 ust.  1, organy adm i-
nistracji corocznie opracowują i  nieodpłatnie udostępniają zestawienia dotyczące wybranych dostępnych n a rynku produ k-
tów w  zakresie określonym na podstawie  ust. 2. 
2. Prezes Rady Ministrów, kierując się koniecznością zapewnienia konsumentom możliwości łatwej oceny cech pr o-
duktu istotnych z  punktu widzenia ochrony środowiska, określi, w  drodze rozporządzenia : 
1) produkty, o  których informacje powinny być zawarte w  zestawieniach;  
2) rodzaje informacji zawartych w  zestawieniach;  
3) organy administracji zobowiązane do opracowywania, aktualizowania i  udos tępniania zestawień oraz szczegółowe 
sposoby realizacji ty ch obowiązków;  
4) szczegółowe wymagania dotyczące sposobu udostępniania zestawień w  punktach sprzedaży produktów.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone w  szczególności:  
1) oznaczenie numeryczne pozwalające na identyfikację produktu lub grupy produktów oraz ich nazwy;  
2) forma, treść, sposób i  termin wydawania zestawień oraz termin i  sposób ich aktualizacji;  
3) terminy przekazywania informacji o  produktach  przez organy administracji będące w  ich posiadaniu.  
4. Organy administracji pos iadające informacje, określone na podstawie  ust. 2, są obowiązane do ich nieodpłatnego 
przedkładania w  terminach, o  których mowa  w ust. 3 pkt  3. 
Art. 171b.  Wprowadzać do obrotu można, z  wyłączeniem przepisów  art. 166 i 167 oraz  przepisów wydanych na po d-
stawie art. 169 i 170, produkty:  
1) zgodnie z  prawem wyprodukowane lub dopuszczone do obrotu w  innym państwie członkowskim Unii Europejskiej 
albo w  Republice Turcji;  
2) zgodnie z  prawem wyprodukowane w  państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o  Wolnym  Handlu 
(EFTA) będącym stroną umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym.  
Art. 172. Opakowania powinny spełniać wymagania ochrony środowiska określone w  przepisach odrębnych.  
DZIAŁ  III 
Drogi, linie kolejowe, linie tramwajowe, lotniska oraz porty  
Art. 173. Ochronę przed zanieczyszczeniami powstającymi w  związku z  eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii 
tramwajowych, lotnisk oraz portów zapewnia się przez:  
1) stosowanie rozwiązań technicznych ograniczających rozprzestrzenianie zanieczyszczeń, a  w szczególno ści: 
a) zabezpieczeń akustycznych,  
b) zabezpieczeń  przed przedostawaniem się zanieczyszczonych wód opadowych lub roztopowych będących sku t-
kiem opadów atmosferycznych do gleby lub ziemi,  
c) środków umożliwiających usuwanie odpadów powstających w  trakcie eks ploatacji dróg, linii kolejowych, linii 
tramwajowych, lotnisk oraz portów;  
2) właściwą organizację ruchu.  
Art. 174. 1. Eksploatacja dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów nie może powodować prz e-
kroczenia standardów jakości środowis ka. 
2. Emisje polegające na:  
1) wprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza,  
2) wprowadzaniu ścieków do wód lub ziemi,  
3) wytwarzaniu odpadów,  
4) powodowaniu hałasu,  
powstające w  związku z  eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, l otniska oraz  portu, nie mogą, z zastrzeż e-
niem  ust. 3, spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający tym obie k-
tem ma tytuł prawny.  
3. Jeżeli w  związku z  eksploatacją drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej lub lotniska u tworzono obszar ogranicz o-
nego użytkowania, eksploatacja nie może spowodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza tym obszarem.  
  
Dziennik  Ustaw  – 71 – Poz. 1396  
 
Art. 175. 1. Zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotniskiem lub portem, z  zastrzeżeniem  ust. 2, jes t 
obowiązany do okresowych pomiarów poziomów w  środowisku substancji lub energii wprowadzanych w  związku 
z eksploatacją tych obiektów.  
2. W razie eksploatacji obiektów o  określonych cechach lub kategoriach wskazujących na możliwość wprowadzania 
do środowis ka substancji lub energii w  znacznych ilościach zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, lotn i-
skiem lub portem jest obowiązany do ciągłych pomiarów ich poziomów w  środowisku.  
3. W razie przebudowy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lot niska lub portu, zmieniającej w  istotny sposób 
warunki eksploatacji, zarządzający jest obowiązany do przeprowadzenia pomiarów poziomów w  środowisku substancji lub 
energii wprowadzanych w  związku z  eksploatacją tych obiektów.  
4. Obowiązek, o  którym mowa  w ust. 3, należy wypełnić najpóźniej w  ciągu 14  dni od rozpoczęcia eksploatacji prz e-
budowanego obiektu.  
4a. Dla dróg krajowych obowiązek, o  którym mowa  w ust. 3, należy wypełnić w  ciągu roku od rozpoczęcia eksplo -
atacji przebudowanego obiektu.  
5. Do wyników p omiarów, o  których mowa  w ust. 1–3, stosuje się odpowiednio przepis  art. 147 ust.  6. 
5a. Do pomiarów, o  których mowa  w ust. 1–3, w tym pobierania próbek, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 147a.  
6. Na podstawie wyników wykonywanych okresowych pomiarów p oziomów hałasu, o  których mowa  w ust. 1, i innych  
niezbędnych danych, zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem sporządza mapę akustyczną terenów poł ożonych 
wokół tych obiektów.  
Art. 176. 1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze r ozporządzenia, wymagania w  zakresie pr o-
wadzenia pomiarów poziomów substancji lub energii w  środowisku, o  których mowa  w art. 175 ust.  1–3. 
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) przypadki, w  których są wymagane:  
a) ciągłe pomiary  poziomów wskazanych substancji lub energii w  środowisku,  
b) okresowe pomiary poziomów wskazanych substancji lub energii w  środowisku;  
2) referencyjne metodyki wykonywania pomiarów;  
3) kryteria lokalizacji punktów pomiarowych;  
4) sposoby ewidencjonowania p rzeprowadzonych pomiarów.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, może zostać ustalone wymaganie prowadzenia pomiarów:  
1) w zależności od:  
a) kategorii lub klasy drogi, kategorii linii kolejowej albo linii tramwajowej,  
b) rodzaju linii kolejowej, lini i tramwajowej, lotniska albo portu,  
c) parametrów technicznych lub eksploatacyjnych drogi, linii kolejowej albo linii tramwajowej;  
2) w związku z  usytuowaniem drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska oraz portu:  
a) na terenach gęsto zaludnionych , 
b) na terenach objętych ochroną ze względu na potrzeby ochrony środowiska na podstawie przepisów szczególnych;  
3) dla poszczególnych odcinków dróg, linii kolejowych albo linii tramwajowych.  
Art. 177. 1.6) Wyniki pomiarów, o  których mowa  w art. 175, zarządzający drogą, linią kolejową, linią tramwajową, 
lotniskiem lub portem przedkłada organowi ochrony środowiska oraz  Główn emu Inspektor owi Ochrony Środowiska , o ile 
pomiary te mają szczególne znaczenie dla systematycznej obserw acji zmian stanu środowiska wynikających z eksploatacji  
tych obiektów.  
2.6) Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, rodzaje wyników pomiarów prow a-
dzonych w  związku z  eksploatacją dróg, linii ko lejowych, linii tramwajowych, lotnisk oraz portów, które ze względu na 
szczególne znaczenie dla systematycznej obserwacji zmian stanu środowiska wynikających z  eksploatacji tych obiektów 
powinny być przekazywane właściwym organom ochrony środowiska oraz  Głównemu Inspektor owi Ochrony Środowiska , 
oraz terminy i  sposób prezentacji tych wyników, kierując się potrzebą zapewnienia systematycznej obserwacji zmian stanu 
środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 72 – Poz. 1396  
 
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone:  
1) przypadki, w  który ch wymagane jest przedkładanie wyników pomiarów z  uwagi na cechy obiektów, o  których mowa  
w art. 176 ust.  3 pkt  1, oraz ich usytuowanie;  
2) forma przedkładanych wyników pomiarów;  
3) układ przedkładanych wyników pomiarów;  
4) wymagane techniki przedkładania pomiarów;  
5) terminy przedkładania wyników pomiarów w  zależności od ich rodzajów.  
Art. 178. 1. Organ ochrony środowiska może, w  drodze decyzji, nałożyć na  zarządzającego drogą, linią kolejową, 
linią tramwajową, lotniskiem lub portem obowiązek prowadzenia w  określonym czasie pomiarów poziomów substancji 
lub energii w  środowisku wprowadzanych w  związku z  eksploatacją tych obiektów, w ykraczających poza obowiązki, o któ-
rych mowa  w art. 175 ust.  1–3, lub obowiązki nałożone w  trybie  art. 56 ust.  4 pkt  1 lub art. 95 ust.  1, jeżeli przepro -
wadzone kontrole poziomów substancji lub energii w  środowisku, które są emitowane w  związku z  eksploatacją obiektu, 
dowodzą przekraczania standardów jakości środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowied -
nio p rzepis  art. 147 ust.  6. 
1a. Do pomiarów, o  których mowa  w ust. 1–3, w tym pobierania próbek, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 147a.  
2. Do decyzji, o  której mowa  w ust. 1, stosuje się odpowiednio  art. 150 ust.  2. 
3. Jeżeli przeprowadzone kontrole pozio mów substancji lub energii w  środowisku, które są emitowane w  związku 
z eksploatacją obiektu, dowodzą przekraczania standardów jakości środowiska, organ ochrony środowiska może, w  drodze 
decyzji, nałożyć na zarządzającego drogą, linią kolejową, linią tramw ajową, lotniskiem lub portem obowiązek przedkład a-
nia mu wyników pomiarów poziomów substancji lub energii w  środowisku wykraczających poza obowiązki, o  których 
mowa  w art. 177 ust.  1, określając zakres i  terminy ich przedkładania, a  także wymagania w  zakres ie formy, układu i  wy-
maganych technik ich przedkładania.  
4. Postępowanie w  przedmiocie wydania decyzji nakładającej obowiązek prowadzenia pomiarów lub ich przedkład a-
nia wszczyna się z  urzędu.  
Art. 179. 1. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem z aliczonymi do obiektów, których eksploatacja może 
powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach, sporządza co 5  lat mapę akustyczną terenu, na 
którym eksploatacja obiektu może powodować przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w  środowisku.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, drogi, linie kolejowe i  lotniska, których 
eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach, dla których wymagane jest 
sporządzanie ma p akustycznych, oraz sposoby określania granic terenów objętych tymi mapami z  uwzględnieniem cech 
obiektów, o  których mowa  w art. 176 ust.  3. 
2a. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, można zróżnicować terminy zali czenia dróg, linii kolejowych i  lot-
nisk do obiektów, których eksploatacja może powodować negatywne oddziaływanie na środowisko, z  uwzględnieniem 
sporz ądzania w  pierwszej kolejności map akustycznych dla obiektów o  bardziej negatywnym oddziaływaniu akustycznym.  
2b. Mapę akustyczną sporządza się,  wykorzystując najnowsze wyniki pomiarów hałasu przeprowadzanych na po d-
stawie  art. 175 oraz  inne dane.  
3. Mapę akustyczną sporządza się we fragmentach obejmujących obiekty na obszarach poszczególnych powiatów; do 
fragmentów mapy akustycznej stosuje się odp owiednio  art. 118 ust.  3–5. 
4. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem przedkłada, niezwłocznie po wykonaniu:  
1) fragment mapy akustycznej obejmującej określony powiat – właściwemu marszałkowi województwa i  staroście;  
2)44) fragment mapy akustyczn ej obejmującej określone województwo – Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska . 
5. Zarządzający drogą, linią kolejową lub lotniskiem jest obowiązany sporządzić po raz pierwszy mapę akustyczną 
terenu w  terminie 1  roku od dnia, w  którym zostały one zaliczon e do obiektów, których eksploatacja może powodować 
negatywne oddziaływanie akustyczne na znacznych obszarach.  
                                                           
44) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 73 – Poz. 1396  
 
DZIAŁ  IV 
Pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii  
Rozdział  1 
Przepisy ogólne  
Art. 180. Eksploatacja instalacji powodująca:  
1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza,  
2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi,  
3) wytw arzanie odpadów  
4) (uchylony)  
5) (uchylony)  
jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane.  
Art. 180a.  Pozwolenie na wytwarzanie odpadów jes t wymagane do wytwarzania odpadów:  
1) o masie powyżej 1  Mg rocznie – w przypadku odpadów niebezpiecznych lub  
2) o masie powyżej 5000  Mg rocznie – w przypadku odpadów innych niż niebezpieczne.  
Art. 181. 1. Organ ochrony środowiska może udzielić pozwolenia:  
1) zintegrowanego;  
2) na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;  
3) (uchylony)  
4) na wytwarzanie odpadów.  
5) (uchylony)  
6) (uchylony)  
1a. Organ ochrony środowiska, na wniosek prowadzącego instalację, może objąć jednym pozwoleniem instalacje p o-
łożone na obszarze swojej właściwości.  
2. (uchylony)  
3. (uchylony) 
4. (uchylony)  
Art. 182. Pozwolenia, o  których mowa w  art. 181  ust. 1  pkt 2 i  4, pozwolenie wodnoprawne na pobór wód oraz p o-
zwol enie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi nie są wyma gane w  przypadku obowiązku posi a-
dania pozwolenia zintegrowanego.  
Art. 183. 1. Pozwolenie wydaje w  drodze decyzji organ ochrony środowiska.  
2. O wygaśnięciu, cofnięciu oraz ograniczeniu pozwolenia orzeka organ właściwy do wydania pozwolenia.  
3. Ostateczne d ecyzje, o  których mowa  w ust. 1 i 2, organ ochrony środowiska przekazuje niezwłocznie wojewód z-
kiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
Art. 183a.  W rozumieniu przepisów niniejszego działu prowadzącym instalację jest także podmiot uprawniony na 
podstawie okre ślonego tytułu prawnego do władania oznaczoną częścią instalacji.  
Art. 183b.  1. Na wniosek prowadzących oznaczone części instalacji, oznaczone części instalacji można objąć jednym 
pozwoleniem.  
2. Prowadzący oznaczone części instalacji, o  których mowa  w ust. 1, występują ze wspólnym wnioskiem o  udzielenie 
pozwolenia, wskazując jeden z  tych podmiotów jako głównego prowadzącego lub określając szczegółowo zakres odp o-
wiedzialności poszczególnych podmiotów za eksploatację instalacji zgodnie z  przepisami ochrony ś rodowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 74 – Poz. 1396  
 
Art. 183c.45) 1. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów jest wydawane po przeprowadzeniu przez komendanta powi a-
towego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej kontroli instalacji, obiektu budowlanego lub jego części, w  tym miejsc 
magazynowania odpadów,  w zakresie spełniania wymagań określonych w  przepisach dotyczących ochrony przeciwpoż a-
rowej oraz w  zakresie zgodności z  warunkami ochrony przeciwpożarowej, o  których mowa w  operacie przeciwpożarowym, 
o którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, oraz w postanowieniu, o  którym m o-
wa w  art. 42 ust. 4c tej ustawy.  
2. Właściwy organ występuje do komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej  Straży Pożarnej z wnios kiem 
o przeprowadzenie kontroli i  przekazuje mu kopię niezbę dnej dokumentacji, w  szczególności wniosku, o  którym mowa 
w art. 184 ust. 1, oraz operatu przeciwpożarowego, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. 
o odpadach, wraz z  postanowieniem, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4c tej ustaw y. 
3. Komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, po przeprowadzeniu kontroli, wydaje postanowienie 
w przedmiocie spełnienia wymagań określonych w  przepisach o  ochronie przeciwpożarowej oraz w  zakresie zgodności 
z warunkami ochrony przeciwpoż arowej, o  których mowa w  operacie przeciwpożarowym, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b 
pkt 1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, oraz w  postanowieniu, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4c tej ustawy. 
Na postanowienie nie służy zażalenie.  
4. W przypadku po stanowienia komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej negatywnie op i-
niującego spełnienie wymagań określonych w  przepisach o  ochronie przeciwpożarowej oraz zgodność z  warunkami ochr o-
ny przeciwpożarowej, o  których mowa w  operacie przeciw pożarowym, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy 
z dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, wraz z  postanowieniem, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4c tej ustawy, właściwy organ 
odmawia wydania pozwolenia na wytwarzanie odpadów.  
5. Do kontroli, o  których mow a w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy usta wy z  dnia 24  sierpnia 1991  r. o Pań-
stwowej Straży Pożarnej (Dz.  U. z 2018  r. poz.  1313, 1592  i 1669  oraz z 2019 r. poz. 730  i 1091 ) dotyczące czyn ności 
kontrolno -rozpoznawczych.  
6. Przepisów dotyczących pr zeprowadzania kontroli przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży 
Pożarnej oraz wykonania operatu przeciwpożarowego, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 
2012  r. o odpadach, nie stosuje się w  przypadku pozwoleń na  wytwarzanie odpadów uwzględniających przetwarzanie o d-
padów, które dotyczą wyłącznie odpadów niepalnych.  
Rozdział  2 
Wydawanie pozwoleń  
Art. 184. 1. Pozwolenie wydaje się, z  zastrzeżeniem  art. 183b,  art. 189, art. 191a  i art. 217, na wniosek prowadzącego  
instalację.  
2. Wniosek o  wydanie pozwolenia powinien zawierać:  
1) oznaczenie prowadzącego instalację, jego adres zamieszkania lub siedziby;  
1a) oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu odpowiedzialności poszczególnych prowadz ą-
cych o znaczone części instalacji za eksploatację instalacji zgodnie z  przepisami ochrony środowiska, w  przypadku 
określonym  w art. 183b;  
2) adres zakładu, na którego terenie prowadzona jest eksploatacja instalacji;  
3) informację o  tytule prawnym do instalacji;  
4) informacje o  rodzaju instalacji, stosowanych urządzeniach i  technologiach oraz charakterystykę techniczną źródeł 
powstawania i  miejsc emisji;  
5) ocenę stanu technicznego instalacji;  
6) informację o  rodzaju prowadzonej działalności;  
7) opis zakładanych wa riantów funkcjonowania instalacji;  
8) blokowy (ogólny) schemat technologiczny wraz z  bilansem masowym i  rodzajami wykorzystywanych materiałów, 
surowców i  paliw, istotnych z  punktu widzenia wymagań ochrony środowiska;  
9) informację o  energii wykorzystywanej  lub wytwarzanej przez instalację;  
                                                           
45) Dodany przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. 
poz. 1592), która weszła w życie z dniem 5 września 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 75 – Poz. 1396  
 
10) wielkość i  źródła powstawania albo miejsca emisji – aktualnych i  proponowanych – w trakcie normalnej eksploatacji 
instalacji oraz w  warunkach odbiegających od normalnych, w  szczególności takich jak rozruch i  wyłączeni a; 
10a) warunki lub parametry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment zakończenia rozruchu i  moment rozp o-
częcia wyłączania instalacji;  
11) informację o  planowanych okresach funkcjonowania instalacji w  warunkach odbiegających od normalnych;  
12) informację o  istniejącym lub przewidywanym oddziaływaniu emisji na środowisko;  
13) wyniki pomiarów wielkości emisji z  instalacji, jeżeli przeprowadzenie pomiarów było wymagane;  
14) zmiany wielkości emisji, jeżeli nastąpiły po uzyskaniu ostatniego pozwole nia dla instalacji;  
15) proponowane działania, w  tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu zapobieganie lub ogran i-
czanie emisji, a  jeżeli działania mają być realizowane w  okresie, na który ma być wydane pozwolenie – również pr o-
ponowany ter min zakończenia tych działań;  
16)46) proponowane procedury monitorowania procesów technologicznych istotnych z  punktu widzenia wymagań ochrony 
środowiska, w  szczególności pomiaru lub ewidencjonowania wielkości emisji oraz wymagań ochrony przeciwpoż a-
rowej w  przypadku pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów;  
17) deklarowany termin i  sposób zakończenia eksploatacji instalacji lub jej oznaczonej części, niestwarzający zagrożenia 
dla środowiska, jeżeli zakończenie ek sploatacji jest przewidywane w  okresie, na który ma być wydane pozwolenie;  
17a) deklarowany łączny czas dalszej eksploatacji instalacji, jeżeli ma on wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska,  
oraz deklarowany sposób dokumentowania czasu tej eksploata cji; 
17b) deklarowany termin oddania instalacji do eksploatacji w  przypadku określonym  w art. 191a;  
18) czas, na jaki wydane ma być pozwolenie.  
2a. Wniosku o  wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o  których mowa  w ust. 2 
pkt 11–15. 
2b. Wniosek o  wydanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, o  którym mowa  w art. 181 ust.  1 pkt  4, zawiera doda t-
kowo:  
1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza odpadów, o  ile został nadany;  
2) wyszczególnienie rodzajów odpadów prze widzianych do wytwarzania, z  uwzględnieniem ich podstawowego składu 
chemicznego i  właściwości;  
3) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w  ciągu roku;  
4) wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ogran iczania ilości odpadów i  ich negatywnego oddzi a-
ływania na środowisko;  
5) opis dalszego sposobu gospodarowania odpadami, z  uwzględnieniem z bierania, transportu, odzysku i unieszkodliwi a-
nia odpadów;  
6) wskazanie miejsca i  sposobu oraz rodzajów magazynowanych  odpadów.  
2c. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3,  dla którego standardy emisy j-
ne są określon e w przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią instalacji wymagającej pozwolenia 
na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego, wniosek o  wydanie pozwolenia zawiera 
dodatkowo informacje o:47) 
1) sektorze , w którym działa dane źródło spalania paliw lub zakład, w  którym to źródło jest eksploatowane (kod Polskiej 
Klasyfikacji Działalności);  
2) numerze REGON prowadzącego instalację;  
3) nominalnej mocy cieplnej źródła spalania paliw wyrażonej w  MW;  
                                                           
46) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 45. 
47) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie 
z dniem 13 lipca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 76 – Poz. 1396  
 
4) rodzaju źródła spalania paliw, z  uwzględnieniem rodzajów źródeł spalania paliw, dla których w  przepisach wydanych 
na podstawie art. 146  ust. 3  są zróżnicowane standardy emisyjne;  
5) rodzaju i  przewidywanym udziale procentowym wykorzystywanych paliw, z  uwzględnieni em rodzajów paliw, dla 
których w  przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3  są zróżnicowane standardy emisyjne;  
6) obowiązujących dane źródło spalania paliw standardach emisyjnych;  
7) dacie oddania źródła spalania paliw do użytkowania, a  jeżeli ta da ta nie jest znana – dowód na to, że użytkowanie 
źródła spalania paliw rozpoczęto przed dniem 20  grudnia 2018  r. albo po dniu 19  grudnia 2018  r.; 
8) przewidywanym czasie użytkowania źródła spalania paliw w  ciągu roku oraz przewidywanym średnim obciążeniu 
podczas użytkowania wyrażonym w  procentach.  
2d. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3,  dla któreg o standardy emisy j-
ne są określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią instalacji w ymagającej pozwolenia 
na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego, którego czas użytkowania liczony jako 
średnia krocząca:47) 
1) z pięciu lat – dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania przed dniem 20  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy 
pozwolenie na budowę źródła wydano przed dniem 19  grudnia 2017  r., oddanego do użytkowani a nie później niż 
w dniu 20  grudnia 2018  r. – wynosi nie więcej niż 500  godzin w  ciągu roku, a  jeżeli jest to źródło służące wyłącznie do 
wytwarzania ciepła w  razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur, nie więcej niż 1000  godzin w  ciągu roku,  
2) z trzech lat – dla źródła spalania paliw oddanego do użytkowania po dniu 19  grudnia 2018  r., a w przypadku gdy 
pozw olenie na budowę źródła wydano po dniu 18  grudnia 2017  r., oddanego do użytkowania po dniu 20  grudnia 
2018  r. – wynosi nie więcej niż 500  godz in w ciągu roku  
– do wniosku o  wydanie pozwolenia należy dołączyć oświadczenie o  nieprzekraczaniu tego czasu użytkowania.  
2e. W przypadku źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, 
ustalonej z  uwzględnien iem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3,  dla którego standardy emisy j-
ne są określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, będącego częścią instalacji w ymagającej pozwolenia 
na wprowadzanie gazów lub pyłów do powi etrza albo pozwolenia zintegrowanego, prowadzący instalację jest obowiązany 
do przechowywania:47) 
1) decyzji w  sprawie wydania i  zmiany pozwolenia – przez okres, na jaki zostało wydane pozwolenie;  
2) informacji lub dokumentó w dotyczących:  
a) wyników pomiarów wielkości emisji, umożliwiających ocenę dotrzymywania standardów emisyjnych określ o-
nych dla tego źródła w  przepisach wydanych na podstawie art. 146  ust. 3,  
b) przypadków niedotrzymania standardów emisyjnych określonych dl a tego źródła w  przepisach wydanych na po d-
stawie art. 146  ust. 3 oraz działań podjętych w  celu przywrócenia zgodności z  tymi standardami,  
c) rodzaju i  ilości paliw wykorzystywanych w  tym źródle,  
d) potwierdzenia utrzymywania w  eksploatacji urządzeń ochronn ych ograniczających emisję, zainstalowanych 
w celu dotrzymywania standardów emisyjnych określonych dla tego źródła w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 146  ust. 3, oraz przypadków każdej niesprawności i  awarii urządzeń ochronnych,  
e) czasu użytkowania ź ródła spalania paliw – w przypadku gdy jest to źródło, o  którym mowa w  ust. 2d  
– przez 6  lat po upływie roku, którego te informacje lub dokumenty dotyczą.  
2f. Decyzje, informacje lub dokumenty, o  których mowa w  ust. 2e, prowadzący instalację udostępnia org anowi właś -
ciwemu  do wydania pozwolenia na każde żądanie.  
2g. Jeżeli wniosek o  udostępnienie informacji o  środowisku i  jego ochronie dotyczy decyzji, informacji lub dokumentów , 
o których mowa w  ust. 2e, nie stosuje się art. 19  ust. 2  ustawy z  dnia 3  paździ ernika 2008  r. o udostępnianiu informacji 
o środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko. 
W takim przypadku organ właściwy do wydania pozwolenia wzywa prowadzącego instalację do przekaza nia mu tych 
decyzji, informacji lub dokumentów.  
3. Jeżeli wniosek, o  którym mowa  w ust. 1, dotyczy instalacji nowo uruchamianych lub w  sposób istotny zmienianych, 
powinien on zawierać informacje o  spełnianiu wymogów, o  których mowa  w art. 143. 
  
Dziennik  Ustaw  – 77 – Poz. 1396  
 
4. Do wniosk u o wydanie pozwolenia należy dołączyć:  
1) dokument potwierdzający, że wnioskodawca jest uprawniony do występowania w  obrocie prawnym, jeżeli prowadz ą-
cy instalację nie jest osobą fizyczną;  
2) (uchylony)  
3) streszczenie wniosku sporządzone w  języku niespecj alistycznym ; 
4) (uchylony)  
5)48) operat przeciwpożarowy spełniający wymagania określone w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. 
o odpadach oraz w  przepisach wydanych na podstawie art.  43 ust. 8 tej ustawy, wykonany przez rzeczoznawcę do 
spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, o  którym mowa w  rozdziale 2a ustawy z  dnia 24  sierpnia 1991  r. o ochronie 
przeciwpożarowej (Dz.  U. z 2018  r. poz.  620 i 1669  oraz z 2019 r.  poz. 730 ); 
6)48) postanowienie, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4c ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
7)48) zaświadczenie o  niekaralności prowadzącego instalację:  
a) za przestępstwa przeciwko środowisku,  
b) będącego osobą fizyczną albo wspólnika, prokurenta, członka r ady nadzorczej lub członka zarządu prowadząc e-
go instalację będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej za prz e-
stępstwa, o  których mowa w  art. 163, art.  164 lu b art.  168 w  związku z  art. 163 § 1 ustawy z  dnia 6  czerw ca 
1997  r. – Kodeks karny (Dz.  U. z 2018  r. poz.  1600 i 2077  oraz z 2019 r.  poz. 730 , 858,  870 i 1135 ) – w przy-
padku pozwolenia na wytwarzanie odpadów.  
4a. Do wniosku o  wydanie pozwolenia dla prowadzącego zakład recyklingu statków należy dołączyć informacj e oraz 
zaświadczenie, o  których mowa w  art. 102a ust. 1  ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
4b. Do wniosku o  przedłużenie pozwolenia dla prowadzącego zakład recyklingu statków należy dołączyć zaświa d-
czenie, o  którym mowa w  art. 102a ust. 1  pkt 5  ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
5. Dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o  wydanie pozwolenia określają  art. 208 i art. 221. 
Art. 185. 1. Stronami postępowania o  wydanie pozwolenia są prowadzący instalację o raz, jeżeli w  związku z eksplo a-
tacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze.  
1a.49) Stronami postępowania o  wydanie pozwolenia zintegrowanego obejmującego korzystanie z  wód obejmujące 
pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi są odpowiednio podm ioty, o  których mowa w  art. 212 ust. 1 
ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo wodne.  
2. W postępowaniu o  wydanie pozwolenia nie stosuje się  art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego.  
2a. W postępowaniu o  wydanie pozwolenia zin tegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o  wydanie pozwolenia 
zintegrowanego z  odstępstwem, o  którym mowa  w art. 204 ust.  2 lub  w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegającej 
na udzieleniu takiego odstępstwa oraz w  postępowaniu o  wydanie decyzji o  wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrow a-
nego dotyczącej istotnej zmiany instalacji stosuje się przepisy  art. 44 ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu 
informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na 
środowisko.  
3. Jeżeli liczba stron w  postępowaniu przekracza 20, do stron innych niż prowadzący instalację stosuje się  art. 49 Kode k-
su postępowania administracyjnego.  
Art. 186. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wy dania, jeżeli:  
1) nie są spełnione wymagania, o  których mowa  w art. 141 ust.  2, art. 143 i art. 204 ust.  1, a w przypadku pozwolenia na 
wytwarzanie odpadów, o  którym mowa  w art. 181 ust.  1 pkt  4, oraz pozwolenia zintegrowanego – także jeżeli zami e-
rzony spo sób gospodarowania odpadami jest niezgodny z  planami gospodarki odpadami, o  których mowa w  ustawie 
z dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
2) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych;  
3) eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości środowiska;  
4) wydanie pozwolenia byłoby niezgodne z  programami działań, o  których mowa  w art. 17, 91 ust.  1 i art. 119 ust.  1; 
                                                           
48) Dodany przez art. 4  pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 45. 
49) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 37. 
  
Dziennik  Ustaw  – 78 – Poz. 1396  
 
5) wniosek dotyczy uprawnień wnioskodawcy objętych decyzją o  cofnięci u lub ogranic zeniu pozwolenia w przypadkach, 
o których mowa  w art. 194 ust.  1 i art. 195 ust.  1 pkt  1, a nie minęły jeszcz e 2 lata od dnia, gdy decyzja w przedmiocie  
cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia stała się ostateczna;  
6) eksploatacja instalacji położonej w  granicach strefy przemysłowej powodowałaby naruszenie ustaleń zawartych 
w rozporządzeniu o  jej utworzeniu;  
7) regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych lub ponadregionalna instalacja do przetwarzania odp a-
dów komunalnych nie spełnia wymagań och rony środowiska lub wymagań określonych dla takiej instalacji ; 
8)50) prowadzący instalację będący osobą fizyczną albo wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej 
prowadzącego instalację będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną  nieposiadającą osobowości prawnej 
został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa przeciwko środowisku;  
9)50) wobec prowadzącego instalację będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowośc i 
prawnej prawomocnie orzeczono karę pieniężną za przestępstwa przeciwko środowisku na podstawie przepisów 
ustawy z  dnia 28  października 2002  r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą 
kary (Dz.  U. z 2019 r. poz.  628 i 1214 ); 
10)50) prowadzący instalację będący osobą fizyczną albo wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej 
prowadzącego instalację będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości p rawnej 
został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa, o  których mowa w  art. 163, art.  164 lub art.  168 
w związku z  art. 163 § 1 ustawy z  dnia 6  czerwca 1997  r. – Kodeks karny.  
2. Przepisy ust. 1  stosuje się odpowiednio do odmowy przedłużenia poz wolenia dla prowadzącego zakład recyklingu 
statków.  
Art. 187. 1. Jeżeli przemawia za tym szczególnie ważny interes społeczny związany z  ochroną śr odowiska, a  w szcze -
gólności z  zagrożeniem pogorszeniem stanu środowiska w  znacznych rozmiarach, w  pozwoleniu,  o którym mowa  
w art. 181 ust. 1  pkt 1, 2 i  4, może być ustanowione zabezpieczenie roszczeń z  tytułu wy stąpienia negatywnych skutków 
w środowisku oraz szkód w  środowisku w  rozumieniu ustawy z  dnia 13  kwietnia 2007  r. o zapobieganiu szkodom 
w środowisku i  ich naprawie.  
1a. Ustanawiając zabezpieczenie roszczeń, organ ochrony środowiska, o  którym mowa  w art. 376 pkt  2 i 2b, właś ciwy 
do wydania pozwolenia, o  którym mowa  w art. 181  ust. 1  pkt 1, 2 i  4, uzgadnia  wysokość tego zabezpieczenia z regiona l-
nym dyrekto rem ochrony środowiska.  
1b. Uzgodnienie, o  którym mowa  w ust. 1a, następuje w  formie postanowienia, na które służy zażalenie.  
2. Zabezpieczenie, o  którym mowa  w ust. 1, może mieć formę depozytu, gwarancji bankowej, gwarancji ubezpiecz e-
niowej lub polisy ube zpieczeniowej.  
3. Zabezpieczenie w  formie depozytu jest wpłacane na odrębny rachunek bankowy wskazany przez organ wydający 
pozwolenie, a  zabezpieczenie w  formie gwarancji bankowej lub polisy ubezpieczeniowej jest składane do organu wydaj ą-
cego pozwolenie.  
4. Gwarancja bankowa lub polisa ubezpieczeniowa powinna stwierdzać, że w  razie wystąpienia negatywnych skutków 
w środowisku w  wyniku niewywiązania się przez podmiot z  obowiązków określonych w  pozwoleniu, o  którym mowa  
w art. 181  ust. 1  pkt 1, 2 i  4, bank lu b firma ubezpieczeniowa ureguluje zobowiązania na rzecz organu wydającego pozw o-
lenie.  
4a.51) W pozwoleniu zintegrowanym uwzględniającym zbieranie lub przetwarzanie odpadów ustanawia się za bezpie -
czenie  roszczeń zgodnie z  art. 48a ustawy z  dnia 14  grudnia 20 12 r. o odpadach.  
5. Minister właściwy do spraw środowiska, uwzględniając rodzaj i  skalę działalności prowadzonej w  instalacjach oraz 
związane z  tym prawdopodobieństwo wystąpienia i  rozmiary potencjalnych szkód w  środowisku oraz kierując się potrzebą 
zapew nienia pokrycia kosztów działań naprawczych w  przypadku wystąpienia szkody w  środowisku, może określić,  w drodze 
rozporządzenia, rodzaje instalacji, w  których zabezpieczenie, o  którym mowa  w ust. 1, powinno zostać ustanowione.  
6. Minister właściwy do spraw  środowiska, biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia i  rozmiary potencja l-
nych szkód w  środowisku oraz kierując się potrzebą zapewnienia pokrycia kosztów działań naprawczych w  przypadku 
wystąpienia szkody w  środowisku, może określić, w  drodze rozpor ządzenia, sposoby określania wysokości zabezpieczenia 
roszczeń, w  zależności od rodzaju prowadzonej przez podmiot korzystający ze środowiska działalności, wielkości produ k-
cji i parametrów technicznych instalacji.  
                                                           
50) Dodany przez art. 4 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 45. 
51) Dodany przez art. 4 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 45. 
  
Dziennik  Ustaw  – 79 – Poz. 1396  
 
Art. 188. 1. Pozwolenie jest wydawane na cz as oznaczony, nie dłuższy niż 10  lat, z  wyjątkiem pozwolenia zintegr o-
wanego, które jest wydawane na czas nieoznaczony. Na wniosek prowadzącego instalację pozwolenie zintegrowane może 
być wydane na czas oznaczony.  
1a. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów dla p rowadzącego zakład recyklingu statków oraz pozwolenie zintegrowane 
dla prowadzącego zakład recyklingu statków wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 5  lat. 
1b. Pozwolenia, o  których mowa w  ust. 1a, mogą być przedłużone na czas oznaczony, nie dłuższy  niż kolejne 5  lat. 
2. Pozwolenie określa:  
1) rodzaj i  parametry instalacji istotne z  punktu widzenia przeciwdziałania zanieczyszczeniom;  
2) wielkość dopuszczalnej emisji w  warunkach normalnego funkcjonowania instalacj i, nie większą niż wynikająca z  prawid-
łowej  eksploatacji instalacji, dla poszczególnych wariantów funkcjonowania;  
3) maksymalny dopuszczalny czas utrzymywania się uzasadnionych technologicznie warunków eksploatacyjnych od -
biegających  od normalnych, w  szczególności w  przypadku rozruchu i  wyłącza nia instalacji, a  także warunki lub 
parametry charakteryzujące pracę instalacji, określające moment zakończenia rozruchu i  moment rozpoczęcia wy -
łączania instalacji oraz warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii w  takich przypadkach;  
4) jeżeli ma to wpływ na określenie wymagań ochrony środowiska:  
a) wymagany termin zakończenia eksploatacji instalacji,  
b) dopuszczalny łączny czas dalszej eksploatacji instalacji oraz sposób dokumentowania czasu tej eksploatacji;  
5) źródła powstawania albo miejs ca wprowadzania do środowiska substancji lub energii;  
6) termin, od którego jest dopuszczalna emisja, w  przypadku określonym  w art. 191a;  
6a) oznaczenie głównego prowadzącego instalację lub określenie zakresu odpowiedzialności poszczególnych prowadz ą-
cych o znaczone części instalacji za eksploatację instalacji zgodnie z  przepisami ochrony środowiska, w  przypadku, 
o którym mowa  w art. 183b.  
7) (uchylony)  
8) (uchylony)  
9) (uchylony)  
2a. Pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie dotyczą wymagania, o  których mowa  w ust. 2 pkt  2 i 3. 
2b. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów określa dodatkowo:  
1) numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer REGON posiadacza odpadów, o  ile został nadany;  
2) wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do wytwarzania, z  uwzględnieniem  ich podstawowego składu 
chemicznego i  właściwości;  
3) określenie ilości odpadów poszczególnych rodzajów przewidzianych do wytwarzania w  ciągu roku;  
4) wskazanie sposobów zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i  ich negatywnego od dzia-
ływania na środowisko;  
5) opis sposobu dalszego gospodarowania odpadami, z  uwzględnieniem zbierania, transportu, odzysk u i unieszkodliwi a-
nia odpadów;  
6) wskazanie miejsca i  sposobu oraz rodzaju magazynowanych odpadów ; 
7) informacje, o  których mowa w  art. 102a ust. 1  pkt 1 –4 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach – w przypadku 
pozwolenia dla prowadzącego zakład recyklingu statków ; 
8)52) warunki przeciwpożarowe wynikające z  operatu przeciwpożarowego, o  którym mowa w  art. 42 ust. 4b pkt  1 ustawy 
z dnia 14 grudnia 2012  r. o odpadach.  
3. Pozwolenie może określać, o  ile przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska:  
1) sposób postępowania w  razie zakończenia eksploatacji instalacji;  
2) wielkość i  formę zabezpieczenia roszczeń;  
                                                           
52) Dodany przez art. 4 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 45. 
  
Dziennik  Ustaw  – 80 – Poz. 1396  
 
3) wymagane działa nia, w  tym wyszczególnienie środków technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie 
emisji, a  jeżeli działania mają być realizowane w  okresie, na który jest wydane pozwolenie – również termin realizacji 
tych działań;  
4) rodzaj i  ilość wykorzyst ywanej energii, materiałów, surowców i  paliw, biorąc pod uwagę wymagania, o  których mowa  
w art. 143 pkt  1–5; 
5) zakres i  sposób monitorowania procesów technologicznych, w  tym pomiaru i  ewidencjonowania wielkości emisji 
w zakresie, w  jakim wykraczają one po za wymagania, o  których mowa  w art. 147 i 148 ust.  1; 
6) sposób postępowania w  przypadku uszkodzenia aparatury pomiarowej służącej do monitorowania procesów techn o-
logicznych, jeżeli jej zastosowanie jest wymagane;  
7) sposób i  częstotliwość przekazywania in formacji i  danych, o  których mowa  w pkt 5, organowi właściwemu do wyd a-
nia pozwolenia i  wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
4. Eksploatacja instalacji jest dozwolona po wniesieniu zabezpieczenia, o  ile zostało ono ustanowione.  
5. Dodatkowe wymaga nia dotyczące pozwolenia określają przepisy  art. 211 i art. 224. 
Art. 188a.53) Organ właściwy do wydania pozwolenia, w  terminie 30  dni od dnia, w  którym ostateczna stała się dec y-
zja o  wydaniu albo zmianie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powiet rza albo pozwolenia zintegrowanego, 
dotyczącego źródła spalania paliw o  nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, ustalonej 
z uwzględnieniem trzeciej zasady łączenia, o  której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3,  dla którego standard y emisyjne są okreś -
lone w  przepisach wydanych na podstawie art.  146 ust. 3, przekazuje w  postaci elektronicznej informacje, o  których mowa 
w art. 184  ust. 2  pkt 1 i  2 oraz ust. 2c, a  także wynikające z  oświadczenia, o  którym mowa w  art. 184  ust. 2d, do Kr ajowego 
ośrodka bilansowania i  zarządzania emisjami.  
Art. 189. 1. Podmiot, który staje się prowadzącym instalację lub jej oznaczoną część, przejmuje prawa i  obowiązki 
wynikające z  pozwoleń dotyczących tej instalacji lub jej oznaczonej części.  
2. Podmiot, o  którym mowa  w ust. 1, występuje niezwłocznie z  wnioskiem o  zmianę pozwoleń w  zakresie oznaczenia 
prowadzącego instalację.  
Art. 190. (uchylony)  
Art. 191. (uchylony)  
Art. 191a.  Pozwolenie może być wydane na wniosek podmiotu podejmującego realizację nowej in stalacji.  
Art. 192. Przepisy o  wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w  przypadku zmiany jego warunków.  
Rozdział  3 
Wygaśnięcie, cofnięcie i  ograniczenie pozwolenia  
Art. 193. 1. Pozwolenie wygasa:  
1) po upływie czasu, na jaki zostało wydane;  
2) jeżeli  podmiot przestał być prowadzącym instalację w  rozumieniu ustawy, lub z  innych powodów pozwolenie stało 
się bezprzedmiotowe;  
3) na wniosek prowadzącego instalację;  
4) jeżeli prowadzący instalację nie rozpoczął działalności objętej pozwoleniem w  terminie dw óch lat od dnia, w  którym 
pozwolenie stało się ostateczne;  
5) jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez dwa lata;  
6) w przypadku,  o którym mowa  w art. 229 ust.  5; 
7) w przypadku wstrzymania użytkowania składowiska na czas dłuższy niż rok;  
8) w przypadku wstrzymania termicznego przekształcania odpadów na czas dłuższy niż rok.  
1a. (uchylony)  
                                                           
53) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1  pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie z dniem 13 lipca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 81 – Poz. 1396  
 
1b. W przypadku, o  którym mowa  w art. 191a, pozwolenie wygasa, jeżeli prowadz ący instalację nie rozpoczął dzia-
łalności objętej pozwoleniem w  terminie dwóch lat od określonego w  pozwoleniu dnia, od którego jest dopuszczalna emisja.  
2. Pozwolenia, o  których mowa w  art. 181  ust. 1  pkt 2 i  4, oraz pozwolenia wodnoprawne na pobór wód lu b wprow a-
dzanie ścieków do wód lub do ziemi wygasają w  części dotyczącej instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego 
z chwilą upływu terminu, w  którym prowadzący instalację powinien uzyskać pozwolenie zintegrowane, chyba że prow a-
dzący instalację uzyska ł pozwolenie zintegrowane przed terminem.  
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w  drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia, jeżeli zachodzą 
okoliczności, o  których mowa  w ust. 1 pkt  2–8. 
4. (uchylony)  
5. Pozwolenie nie wygasa, jeżeli nastąpiło p rzejęcie praw i obowiązków, o którym mowa w art. 189, albo przejęcie na 
podstawie innych przepisów, praw i obowiązków wynikających z decyzji, w tym w szczególności przepisów tytułu IV 
ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2 019 r. poz. 505), w przypadku łączenia, podzi a-
łu lub przekształcania spółek handlowych, albo przepisów usta wy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o  komercjalizacji i niektórych 
uprawnieniach pracowników (Dz. U. z 2018 r. poz.  2170  oraz z 2019 r. poz. 492 ). 
Art. 194. 1. Pozwolenie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja nie jest należycie 
eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w  znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia 
lub zdrowia ludzi.  
2. W przypadku , o którym mowa  w ust. 1, decyzji w  przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia nadaje się 
rygor natychmiastowej wykonalności.  
Art. 195. 1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli:  
1) eksploatacja instalacji jest pro wadzona z  naruszeniem warunków pozwolenia, innych przepisów ustawy lub ustawy 
o odpadach;  
2) przepisy dotyczące ochrony środowiska zmieniły się w  stopniu uniemożliwiającym emisję lub korzystanie ze środ o-
wiska na warunkach określonych w  pozwoleniu;  
3) insta lacja jest objęta postępowaniem, o  którym mowa  w art. 227–229; 
4) nastąpiło przekroczenie krajowych pułapów emisji, o  których mowa  w art. 15 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. 
o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji;  
5) prowadzący instalację nie wystąpił z  wnioskiem, o  którym mowa  w art. 215 ust.  4 pkt  2 lub art.  216 ust.  3. 
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1, przed wydaniem decyzji w  przedmiocie cofnięcia lub ograniczenia 
pozwolenia organ wzywa prowadzącego ins talację do usunięcia naruszeń w  oznaczonym terminie.  
Art. 196. 1. Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone za odszkodowaniem, jeżeli:  
1) przemawiają za tym względy ochrony środowiska lub  
2) korzystanie z  pozwolenia stwarza zagrożenie dla życia lub z drowia ludzi.  
2. Ustalenie odszkodowania następuje w  drodze decyzji organu właściwego do cofnięcia lub ograniczenia pozwol e-
nia; decyzja jest niezaskarżalna.  
3. Odszkodowanie przysługuje od organu właściwego do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia.  
4. Strona niezadowolona z  przyznanego odszkodowania może w  terminie 30  dni od dnia doręczenia decyzji, o  której 
mowa  w ust. 2, wnieść powództwo do sądu powszechnego; droga sądowa przysługuje także w  razie niewydania decyzji 
przez właściwy organ w  terminie 3  miesi ęcy od zgłoszenia żądania przez poszkodowanego.  
5. Wystąpienie na drogę sądową nie wstrzymuje wykonania decyzji, o  której mowa  w ust. 2. 
6. Roszczenie o  odszkodowanie przedawnia się z  upływem roku od dnia, w  którym decyzja o  cofnięciu lub ogran i-
czeniu pozw olenia stała się ostateczna.  
Art. 197. 1. Jeżeli nie usunięto negatywnych skutków w  środowisku powstałych w  wyniku prowadzonej działalności, 
organ właściwy do wydania pozwolenia określa zakres i  termin wykonania tego obowiązku w  decyzji o  wygaśnięciu, co f-
nięciu lub ograniczeniu pozwolenia.  
2. Uprawnienia, o  których mowa  w ust. 1, nie naruszają kompetencji organu administracji wynikających  z art. 362 
ust. 1 pkt  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 82 – Poz. 1396  
 
Art. 198. 1. Po wydaniu decyzji o  wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwolenia, jeżeli pr owadzący instalację 
usunął negatywne skutki w  środowisku powstałe w  wyniku prowadzonej działalności lub skutki takie nie wystąpiły, organ 
właściwy do wydania pozwolenia orzeka na wniosek prowadzącego instalację o  zwrocie ustanowionego zabezpieczenia.  
2. W razie stwierdzenia, iż nie usunięto w  wyznaczonym terminie negatywnych skutków w  środowisku powstałych 
w wyniku prowadzonej działalności, organ właściwy do wydania pozwolenia orzeka o  przeznaczeniu na ten cel zabezpi e-
czenia w  wysokości niezbędnej do usunię cia tych skutków.  
Art. 199. Postępowanie w  przedmiocie wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wszczyna się z  urzędu 
albo na wniosek prowadzącego instalację.  
Art. 200. W razie ogłoszenia likwidacji lub upadłości podmiotu korzystającego ze środow iska przepisy  art. 198 sto-
suje się odpowiednio w  zakresie orzekania o  zwrocie zabezpieczenia albo o  jego przeznaczeniu na usunięcie szkód.  
Rozdział  4 
Pozwolenia zintegrowane  
Art. 201. 1. Pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkc jonowanie, ze względu na 
rodzaj i  skalę prowadzonej w  niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów 
przyrodniczych albo środowiska jako całości, z  wyłączeniem instalacji lub ich części stosowanych wyłącznie do badania,  
rozwoju lub testowania nowych produktów lub procesów technologicznych.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, rodzaje instalacji mogących powodować 
znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo ś rodowiska jako całości.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, minister właściwy do spraw środowiska uwzględni rodzaj i  skalę dzi a-
łalności prowadzonej w  instalacjach.  
Art. 202. 1.54) Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w  pozwoleniu zintegrowanym ustala  się warunki emisji na zasadach 
okreś lonych dla pozwoleń, o  których mowa w  art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód oraz 
pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, bez zalecania jakiejkolwiek techniki czy  
technologii.  
2. Do instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego nie stosuje się przepisów  art. 224 ust.  3 i 4; dla 
tych instalacji ustala się w  szczególności dopuszczalną wielkość emisji gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza:  
1) wymien ionych w  konkluzjach BAT, a  jeżeli nie zostały opublikowane w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – 
w dokumentach referencyjnych BAT;  
2) objętych standardami emisyjnymi.  
2a. W pozwoleniu zintegrowanym nie ustala się dopuszczalnej wielkości emisji gazów l ub pyłów wprowadzanych do 
powietrza:  
1) w sposób niezorganizowany lub za pośrednictwem wentylacji grawitacyjnej z  instalacji, dla których poziom tej emisji 
nie został określony w  przepisach w  sprawie standardów emisyjnych w  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do 
powietrza, oraz jeżeli nie został on określony w  konkluzjach BAT;  
2) z instalacji do odprowadzania gazu składowiskowego do powietrza.  
3) (uchylony)  
3. (uchylony)  
4. W pozwoleniu zintegrowanym określa się warunki wytwarzania i  sposoby postępowania z odpadami na zasadach 
określonych w  przepisach ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, niezależnie od tego, czy dla instalacji wymagane 
byłoby uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów.  
5. (uchylony)  
6. W pozwoleniu zintegrowanym ustala się także, na zasadach określonych w  przepisach ustawy z  dnia 20  lipca 
2017  r. – Prawo wodne , warunki poboru wód powierzchniowych lub podziemnych, jeżeli wody te są pobierane wyłącznie 
na potrzeby instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego.  
7. W przypadku pozwo lenia zintegrowanego nie stosuje się  art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.  
Art. 203. 1. Instalacje, o  których mowa  w art. 201 ust.  1, położone na terenie jednego zakładu obejmuje się jednym 
pozwoleniem zintegrowanym.  
2. Na wniosek prowadzące go instalacje, o  których mowa  w art. 201 ust.  1, odrębnymi pozwoleniami zintegrowanymi 
można objąć odrębne instalacje na terenie jednego zakładu.  
                                                           
54) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 37. 
  
Dziennik  Ustaw  – 83 – Poz. 1396  
 
3.55) Na wniosek prowadzącego instalacje, o  których mowa w  art. 201 ust. 1, pozwoleniem zintegrowanym można 
objąć instalacje niewymagające pozwolenia zintegrowanego położone na terenie tego samego zakładu, co instalacja wy -
magająca takiego pozwolenia, ustalając dla nich warunki wprowadzania do środowiska substancji lub energii na zasadach 
określonych dla pozwoleń, o  których mowa w  art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód oraz po -
zwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.  
Art. 204. 1. Instalacje wymagające pozwolenia zintegrowanego spełniają wymagania ochrony środowiska wynikające 
z najlepszych dostępnych technik, a  w szczególności nie mogą powodować przekroczenia granicznych wielkości emisy j-
nych.  
2. W szczególnych przypadkach organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może w  pozwoleniu zint e-
growanym zezwolić na odstępstwo od granicznych wielkości emisyjnych, jeżeli w  jego ocenie ich osiągnięcie prowadził o-
by do nieproporcjonalnie wysokich kosztów w  stosunku do korzyści dla środowiska oraz pod warunkiem że nie zostaną 
przekroczone standardy emisyjne, o  ile mają one  zastosowanie.  
3. Przy dokonywaniu oceny, o  której mowa  w ust. 2, organ właściwy bierze pod uwagę położenie geograficzne, loka l-
ne warunki środowiskowe, charakterystykę techniczną instalacji lub inne czynniki mające wpływ na funkcjonowanie inst a-
lacji i  środowisko jako całość.  
4. Jeżeli konkluzje BAT nie zostały opublikowane w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, dopuszczalną wie l-
kość emisji z  instalacji ustala się, uwzględniając potrzebę przestrzegania standardów emisyjnych i  standardów jakości 
środowiska.  
Art. 205. Nieprzekraczanie wielkości emisji wynikającej z  zastosowania najlepszych dostępnych technik nie zwalnia 
z obowiązku dotrzymania standardów jakości środowiska.  
Art. 206. Minister właściwy do spraw środowiska gromadzi informacje o  najlepszych dost ępnych technikach, ko n-
kluzjach BAT i  dokumentach referencyjnych BAT oraz rozpowszechnia je na potrzeby organów właściwych do wydaw a-
nia pozwoleń i  zainteresowanych podmiotów korzystających ze środowiska.  
Art. 207. 1. Najlepsze dostępne techniki powinny speł niać wymagania, przy których określaniu uwzględnia się je d-
nocześnie:  
1) rachunek kosztów i  korzyści;  
2) czas niezbędny do wdrożenia najlepszych dostępnych technik dla danego rodzaju instalacji;  
3) zapobieganie zagrożeniom dla środowiska powodowanym przez e misje lub ich ograniczanie do minimum;  
4) podjęcie środków zapobiegających poważnym awariom przemysłowym lub zmniejszających do minimum powod o-
wane przez nie zagrożenia dla środowiska;  
5) termin oddania instalacji do eksploatacji;  
6) dokumenty referencyjne BAT oraz konkluzje BAT, o  ile zostały opublikowane w  Dzienniku Urzędowym Unii Eur o-
pejskiej.  
1a. Przy określaniu najlepszych dostępnych technik bierze się pod uwagę wymagania, o  których mowa  w art. 143, 
także w  przypadku gdy instalacja nie jest nowo urucham iana lub zmieniana w  sposób istotny.  
2. (uchylony)  
3. (uchylony)  
Art. 208. 1.56) Wniosek o  wydanie pozwolenia zintegrowanego spełnia wym agania określone dla wniosków o  wyda-
nie pozwoleń, o  których mowa w  art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, wniosku o  wydanie pozwoleni a wodnoprawnego na wprowadz a-
nie ścieków do wód lub do ziemi oraz, jeżeli wody powierzchniowe lub podziemne są pobierane wyłącznie na potrzeby 
instalacji – wniosku o  wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód.  
2. Wniosek o  wydanie pozwolenia zintegrowane go zawiera także:  
1) informacje dotyczące instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego o:  
a) oddziaływaniu emisji na środowisko jako całość,  
b) istniejącym lub możliwym oddziaływaniu transgranicznym na środowisko,  
                                                           
55) W brzmieniu ustalonym przez a rt. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 37. 
56) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 37. 
  
Dziennik  Ustaw  – 84 – Poz. 1396  
 
c) prognozowanej wielkości emisji hała su wyznaczonej przez poziomy hałasu powodowanego poza zakładem na 
terenach sąsiednich oraz o  akustycznym oddziaływaniu na rodzaje terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 
pkt 1, a także o  rozkładzie czasu pracy źródeł hałasu dla doby, wraz z  przewidywanym i wariantami,  
d) prognozowanej ilości, stanie i  składzie ścieków przemysłowych, o  ile ścieki nie będą wprowadzane do wód lub 
do ziemi,  
e) prognozowanej ilości wykorzystywanej wody, o  ile nie zachodzą warunki, o  których mowa  w art. 202 ust.  6, 
f) proponowan ych sposobach zapobiegania występowaniu i  ograniczania skutków awarii, jeżeli nie dotyczy zakł a-
dów, o  których mowa  w art. 248 ust.  1, 
g) spełnianiu wymagań, o  których mowa  w art. 207 ust.  1 i 1a; 
2) uzasadnienie dla proponowanej wielkości emisji w  przypadk u, o którym mowa  w art. 204 ust.  2; 
3) opis wariantów środków zapobiegających powstawaniu zanieczyszczeń, o  ile takie warianty istnieją;  
4) w przypadku gdy eksploatacja instalacji obejmuje wykorzystywanie, produkcję lub uwalnianie substancji powoduj ą-
cej ry zyko oraz występuje możliwość zanieczyszczenia gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie zakładu:  
a) raport początkowy o  stanie zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych tymi substancjami, zwany dalej 
„raportem początkowym ”, 
b) opis stosowanych sposo bów zapobiegania emisjom do gleby, ziemi i  wód gruntowych,  
c) propozycje dotyczące sposobu prowadzenia systematycznej oceny ryzyka zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód 
gruntowych substancjami powodującymi ryzyko, które mogą znajdować się na terenie zakładu,  w związku z  eksplo ata-
cją instalacji albo sposobu i  częstotliwości wykonywania badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substa ncjami 
oraz pomiarów zawartości tych substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobierania próbek.  
3. W informacji, o  której mowa  w ust. 2 pkt  1 lit.  c, prognozowane poziomy hałasu poza zakładem mają być wyraż o-
ne wskaźnikami hałasu L Aeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1. 
4. Raport początkowy zawiera:  
1) informacje na temat działalności p rowadzonej na terenie zakładu;  
2) informacje na temat działalności prowadzonych na terenie zakładu w  przeszłości, o  ile takie informacje są dostępne;  
3) nazwy substancji powodujących ryzyko, wykorzystywanych, produkowanych lub uwalnianych przez wymagające 
pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu;  
4) informacje na temat stanu zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych na terenie zakładu substancjami powod u-
jącymi ryzyko stosowanymi, produkowanymi lub uwalnianymi przez wymagające p ozwolenia zintegrowanego inst a-
lacje, położone na terenie zakładu, w  tym wyniki badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substancjami oraz pomi a-
rów zawartości tych substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobierania próbek, wykonanych przez laboratorium, 
o którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
5. Wniosek o  wydanie pozwolenia zintegrowanego składa się w  postaci papierowej w  dwóch egzemplarzach.  
6. Do wniosku o  wydanie pozwolenia zintegrowanego dołącza się:  
1) dowód uiszczenia opłaty rejestracyjnej;  
2) zapis wniosku w  postaci elektronicznej na informatycznych nośnikach danych;  
3) kopię programu zapobiegania awariom, o  którym mowa  w art. 251, lub kopię raportu o  bezpieczeństwie, o  którym 
mowa  w art. 253, jeżeli były opracowane.  
7. W przypadku, o  którym  mowa  w art. 135 ust.  6, jeżeli prowadzący instalację ubiega się o  uzyskanie pozwolenia 
zintegrowanego pomimo niedotrzymywania dopuszczalnych poziomów hałasu poza terenem zakładu, wniosek o  wydanie 
pozwolenia zintegrowanego zawiera dodatkowo informacje, że  konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytk o-
wania i  określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w  zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotycz ą-
cych budynków oraz sposobów korzystania z  terenów; w  tym przypadku nie jest wymagane s porządzenie przeglądu ekol o-
gicznego.  
8. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 7, dołącza się także poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewide n-
cyjnej z  zaznaczonym przebiegiem granic obszaru, na którym jest konieczne utworzenie obszaru ograniczonego użyt kowania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 85 – Poz. 1396  
 
Art. 209. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedstawia ministrowi właściwemu do spraw środowiska albo 
podmiotowi, o  którym mowa  w art. 213 ust.  1, zapis wniosku w  postaci elektronicznej, za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej, w  termi nie 14  dni od dnia jego otrzymania.  
2. Jeżeli pozwolenie ma objąć instalację po raz pierwszy lub ma objąć instalację po istotnej zmianie, wydanie pozw o-
lenia powinno nastąpić w  ciągu 6  miesięcy od dnia złożenia wniosku; przepis  art. 35 § 5 Kodeksu postępowa nia admin i-
stracyjnego stosuje się odpowiednio.  
Art. 210. 1. Warunkiem rozpatrzenia wniosku o  wydanie pozwolenia zintegrowanego jest wniesienie opłaty rejestr a-
cyjnej.  
2. (uchylony)  
3. Wysokość opłaty rejestracyjnej nie może być wyższa niż 12  000 zł. 
3a. Opłatę rejestracyjną wnosi się również w  przypadku zmiany pozwolenia zintegrowanego w  związku z  dokonaniem 
istotnych zmian w  instalacji objętej tym pozwoleniem. Opłata ta wynosi 50% opłaty rejestracyjnej, która byłaby wymagana 
w przypadku wniosku o  wydanie po zwolenia zintegrowanego dla tej instalacji.  
4. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, wysokość opłat rejestracyjnych, kierując 
się zakresem dokumentacji niezbędnej do wydania pozwolenia ze względu na skalę i  rodzaj działaln ości prowadzonej 
w instalacjach oraz koniecznością zgromadzenia środków umożliwiających wykonywanie zadań, o  których mowa  
w art. 206 i 212. 
Art. 211. 1.57) Pozwolenie zintegrowane spełnia wymagania określone dla pozwoleń, o  których mowa w  art. 181 
ust. 1 pkt 2 i 4, pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód oraz pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie ścieków do 
wód lub do ziemi.  
2. Prowadzący instalację wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego informuje niezwłocznie organ właściwy 
do wydania pozwolenia or az wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o  naruszeniu warunków tego pozwolenia.  
3. Wielkości dopuszczalnej emisji określone w  pozwoleniu zintegrowanym dla instalacji wymagającej pozwolenia 
zintegrowanego określa się dla takich samych lub krótszych ok resów i  tych samych warunków odniesienia, co graniczne 
wielkości emisyjne, jeżeli zostały one ustalone.  
4. Jeżeli konkluzje BAT nie określają granicznych wielkości emisyjnych, określone w  pozwoleniu zintegrowanym 
warunki odpowiadają poziomowi ochrony środo wiska określonemu w  konkluzjach BAT.  
5. W pozwoleniu zintegrowanym określa się – dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego – 
zakres i  sposób monitorowania wielkości emisji zgodny z  wymaganiami dotyczącymi monitorowania określonymi 
w konkluzjach BAT, jeżeli zostały one określone. W  przypadku braku konkluzji BAT – można uwzględnić dokumenty 
referencyjne BAT, w  zakresie, w  jakim wykraczają one poza wymagania, o  których mowa  w art. 147, oraz wymagania 
określone w  przepisach wydanych na pod stawie  art. 148 ust.  1. 
5a.58) W pozwoleniu zintegrowanym można określić – dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegr o-
wanego – zakres i  sposób monitorowania wielkości emisji w zakresie wykraczającym poza  wymagania dotycząc e monit o-
rowania okreś lone w konkluzjach BAT, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy ochrony środowiska . 
6. Pozwolenie zintegrowane określa także, w  odniesieniu do instalacji wymagającej pozwolenia zintegrowanego:  
1) rodzaj prowadzonej działalności;  
2) sposoby osiągania w ysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości;  
3) wymagania zapewniające ochronę gleby, ziemi i  wód gruntowych, w  tym środki mające na celu zapobieganie em i-
sjom do gleby, ziemi i  wód gruntowych oraz sposób ich systematycznego nadzorowania, o  ile są koni eczne;  
4) w przypadku instalacji, które wymagają raportu początkowego – sposób prowadzenia systematycznej oceny ryzyka 
zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych substancjami powodującymi ryzyko, które mogą znajdować się na 
terenie zakładu w  związku z  eksploatacją instalacji, albo sposób i  częstotliwość wykonywania badań zanieczyszczenia 
gleby i  ziemi tymi substancjami oraz pomiarów zawartości tych substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobierania 
próbek;  
5) sposoby ograniczania oddziaływań transgraniczn ych na środowisko;  
                                                           
57) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 37. 
58) Dodany przez art. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach  (Dz. U. 
poz. 1564), która weszła w życie z dniem 29 sierpnia 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 86 – Poz. 1396  
 
6) wielkość emisji hałasu wyznaczoną dopuszczalnymi poziomami hałasu poza zakładem, wyrażonymi wskaźnikami 
hałasu L Aeq D i LAeq N, w odniesieniu do rodzajów terenów, o  których mowa  w art. 113 ust.  2 pkt  1, oraz rozkład czasu 
pracy źródeł  hałasu dla doby, wraz z  przewidywanymi wariantami;  
7) ilość, stan i  skład ścieków przemysłowych, o  ile ścieki nie będą wprowadzane do wód lub do ziemi;  
8) ilość wykorzystywanej wody, o  ile nie zachodzą warunki, o  których mowa  w art. 202 ust.  6; 
9) sposoby  zapobiegania występowaniu i  ograniczania skutków awarii oraz wymóg informowania o  wystąpieniu awarii, 
jeżeli nie dotyczy to zakładów, o  których mowa  w art. 248 ust.  1; 
10) sposoby postępowania w  przypadku zakończenia eksploatacji instalacji, w  tym sposoby  usunięcia negatywnych sku t-
ków powstałych w  środowisku w  wyniku prowadzonej eksploatacji, gdy są one przewidywane;  
11) sposoby zapewnienia efektywnego wykorzystania energii;  
12) zakres, sposób i  termin przekazywania organowi właściwemu do wydania pozwoleni a i wojewódzkiemu inspektorowi 
ochrony środowiska corocznej informacji pozwalającej na przeprowadzenie oceny zgodności z  warunkami okreś -
lonymi w  pozwoleniu, w  zakresie nieobjętym przepisami  art. 149. 
7. W pozwoleniu zintegrowanym obejmującym źródło spalan ia paliw, o  którym mowa w  przepisach wydanych na 
podstawie  art. 146h, określa się, dla tego źródła, maksymalne emisje substancji na okres, o  którym mowa  w art. 146f ust. 3, 
wraz z  warunkami uznawania ich za dotrzymane, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  pkt 4. 
8. W pozwoleniu zintegrowanym można określić dodatkowe wymagania związane z  eksploatacją instalacji, jeżeli jest 
to konieczne do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości.  
9. W przypadku, o  którym mowa  w art. 135 ust.  6, w pozwoleniu zintegrowanym stwierdza się konieczność utworz e-
nia obszaru ograniczonego użytkowania.  
10. Pozwolenie zintegrowane, o  którym mowa  w ust. 9, wywołuje skutki prawne od dnia wejścia w  życie uchwały 
rady powiatu albo uchwały sejmiku województwa o  utworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania.  
11. Uzasadnienie pozwolenia zintegrowanego zawiera ocenę, o  której mowa  w art. 204 ust.  2. 
12. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska albo podmi o-
towi, o  którym mowa  w art. 213 ust.  1, elektroniczną kopię pozwolenia zintegrowanego oraz decyzji zmieniającej pozw o-
lenie zintegrowane, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w  terminie 14  dni od dnia ich wydania.  
Art. 211a.  1. W  celu prowadzenia ba dań nad nową techniką, organ właściwy do wydania pozwolenia może, na wni o-
sek prowadzącego instalację, zmienić pozwolenie zintegrowane, określając wariant funkcjonowania instalacji zawierający 
dopuszczalne wielkości emisji przekraczające graniczne wielkości  emisyjne oraz zezwalając na odstąpienie od wymagań 
ochrony środowiska wynikających z  najlepszych dostępnych technik, na czas nie dłuższy niż 9  miesięcy.  
2. Przez nową technikę, o  której mowa  w ust. 1, rozumie się nową technikę w  działalności przemysłowej,  której z a-
stosowanie mogłoby zapewnić wyższy lub co najmniej ten sam poziom ochrony środowiska i  większą oszczędność kos z-
tów niż obecnie istniejące najlepsze dostępne techniki, o  ile będzie ona mogła mieć zastosowanie na skalę przemysłową.  
3. Prowadzący in stalację przedkłada organowi właściwemu do wydania pozwolenia sprawozdanie zawierające info r-
macje dotyczące efektów prowadzonych badań nad nową techniką, w  terminie 30  dni po upływie czasu, o  którym mowa  
w ust. 1. 
4. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 1, nie  stosuje się przepisów  art. 210. 
Art. 212. 1. Minister właściwy do spraw środowiska prowadzi rejestr wniosków o  wydanie pozwolenia zintegrow a-
nego oraz wydanych pozwoleń zintegrowanych.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska lub podmiot, o  którym mowa  w art. 213 ust.  1, może zwrócić się do star o-
sty o  udzielenie informacji lub udostępnienie innych niż wskazane  w ust. 1 dokumentów związanych z  wydawaniem p o-
zwoleń zintegrowanych; uprawnienie to przysługuje podmiotowi, o  którym mowa  w art. 213 ust.  1, także w  stosunku do 
marszałka województwa.  
3. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w  zakresie wydawania przez starostę pozwoleń zintegrowanych min i-
ster właściwy do spraw środowiska kieruje wystąpienie, którego treścią może być w  szczególności wniosek o  stwier dzenie 
nieważności decyzji w  przedmiocie wydania pozwolenia zintegrowanego.  
4. W przypadku skierowania wystąpienia, o  którym mowa  w ust. 3, ministrowi właściwemu do spraw środowiska 
przysługują prawa strony w  postępowaniu administracyjnym i  postępowaniu pr zed sądem administracyjnym.  
5. Podmiot, o  którym mowa  w art. 213 ust.  1, przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informacje 
mogące stanowić podstawę do podjęcia przez ministra działań w  celu wyeliminowania nieprawidłowości przy wydawaniu 
pozwo leń zintegrowanych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 87 – Poz. 1396  
 
Art. 213. 1. Wykonywanie zadań, o  których mowa  w art. 206 ust. 1 oraz art. 212 ust.  1 i 2, minister właściwy do 
spraw środowiska może zlecić osobie fizycznej albo prawnej, która ze względu na posiadane kompetencje, doświadczenie 
i wypos ażenie będzie gwarantowała należyte ich wykonywanie.  
2. Zlecenie, o  którym mowa  w ust. 1, dokonywane jest w  trybie przepisów o  zamówi eniach publicznych, na okres 
od 5 do 8 lat. 
3. Ustalając warunki przetargu na wykonanie zadań, minister uwzględnia wymagani a, o których mowa  w ust. 1, 
a także konieczność zapewnienia przez wybrany podmiot bezpieczeństwa powierzonych oraz sporządzonych w  związku 
z wykonywaniem zadań dokumentów i  baz danych.  
4. Informacja o  zawarciu umowy zlecającej wykonywanie zadań, jej wypowi edzeniu albo wygaśnięciu jest publik o-
wana, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski ” nie później niż na 
60 dni przed terminem odpowiednio wejścia w  życie umowy, jej wypowiedzenia albo wygaśnięcia.  
5. W obwiesz czeniu, o  którym mowa  w ust. 4, podaje się do wiadomości:  
1) imię i  nazwisko oraz adres zamieszkania osoby fizycznej albo nazwę i  adres siedziby osoby prawnej, z  którą zawarto 
umowę;  
2) datę rozpoczęcia przez wskazany podmiot wykonywania zleconych zadań al bo datę zakończenia ich wykonywania 
z uwagi na wygaśnięcie lub wypowiedzenie umowy.  
6. W okresie wykonywania zadań przez podmiot, o  którym mowa  w ust. 1, organ właściwy do wydania pozwolenia 
zintegrowanego przedstawia kopię wniosku o  wydanie pozwolenia ora z kopię wydanego pozwolenia temu podmiotowi.  
7. W ciągu 30  dni od daty wygaśnięcia lub wypowiedzenia umowy podmiot, o  którym mowa  w ust. 1, ma obowiązek 
przekazania ministrowi właściwemu do spraw środowiska powierzonych oraz sporządzonych w  związku z  wykon ywaniem 
zadań dokumentów i  baz danych.  
8. Wykonanie obowiązków określonych  w ust. 7 podlega egzekucji w  trybie przepisów o  postępowaniu egzekucyjnym  
w administracji.  
Art. 214. 1. Przed dokonaniem zmiany w  instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym, poleg ającej na zmianie sp o-
sobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowie, która może mieć wpływ na środowisko, prowadzący instalację jest 
obowiązany poinformować o  planowanych zmianach organ właściwy do wydania pozwolenia lub złożyć wniosek o  zmianę 
pozwolen ia zintegrowanego.  
2. Jeżeli organ, o  którym mowa  w ust. 1, stwierdzi, że planowana zmiana w  instalacji wymaga zmiany niektórych w a-
runków wydanego pozwolenia zintegrowanego, informuje, w  terminie 30  dni od dnia otrzymania informacji, prowadzącego 
instalacj ę o konieczności złożenia wniosku o  zmianę pozwolenia zintegrowanego. W  takim przypadku organ stwierdza, czy 
planowana zmiana ma charakter istotnej zmiany.  
3. Zmianę w  instalacji uważa się za istotną w  szczególności, gdy zwiększana skala działalności wynik ająca z  tej zmi a-
ny, sama w  sobie, kwalifikowałaby ją jako instalację, o  której mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 201 ust.  2. 
4. Wniosek o  zmianę pozwolenia zintegrowanego zawiera dane, o  których mowa  w art. 184 i art. 208, mające związek 
z plano wanymi zmianami.  
5. Decyzja o  zmianie pozwolenia zintegrowanego określa wymagania, o  których mowa  w art. 188 i art. 211, mające 
związek z  planowanymi zmianami.  
Art. 215. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analizy warunków pozwolenia zintegrow anego nie-
zwłocznie po publikacji w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji BAT odnoszących się do głównej działalności  
danej instalacji, lecz nie później niż w  terminie 6  miesięcy od dnia publikacji.  
2. Organ właściwy do wydania pozwolenia informuj e prowadzącego instalację o  rozpoczęciu analizy, a  w trakcie jej 
przeprowadzania:  
1) bierze pod uwagę wszystkie konkluzje BAT, które dla danego rodzaju instalacji zostały opublikowane w  Dzienniku 
Urzędowym Unii Europejskiej od czasu wydania pozwolenia lub ostatniej analizy wydanego pozwolenia;  
2) może zażądać od prowadzącego instalację przedłożenia informacji, w  szczególności wyników monitorowania proc e-
sów technologicznych, niezbędnych do przeprowadzenia analizy i  umożliwiających porównanie ich z  najlepszym i do-
stępnymi technikami opisanymi w  odpowiednich konkluzjach BAT oraz określonymi w  nich wielkościami emisji;  
3) dokonuje oceny zasadności udzielenia odstępstwa, o  którym mowa  w art. 204 ust.  2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 88 – Poz. 1396  
 
3. Organ właściwy do wydania pozwolenia przedkłada niezwłoczn ie wyniki analizy prowadzącemu instalację oraz, za 
pomocą środków komunikacji elektronicznej, ministrowi właściwemu do spraw środowiska albo podmiotowi, o  którym 
mowa  w art. 213 ust.  1. 
4. W przypadku gdy analiza dokonana na podstawie  ust. 1 wykazała konie czność zmiany pozwolenia zintegrowanego, 
organ właściwy do wydania pozwolenia niezwłocznie:  
1) przekazuje prowadzącemu instalację informację o  konieczności dostosowania instalacji, w  terminie nie dłuższym niż 
4 lata od dnia publikacji w  Dzienniku Urzędowym  Unii Europejskiej konkluzji BAT, do wymagań określonych 
w konkluzjach BAT;  
2) wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z  wnioskiem o  zmianę pozwolenia w  terminie roku od dnia doręcz e-
nia wezwania, określając zakres tego wniosku mający związek ze zmiana mi wynikającymi z  dokonanej analizy.  
5. W decyzji o  zmianie pozwolenia wydanej na wniosek, o  którym mowa  w ust. 4 pkt  2, organ właściwy do wydania 
pozwolenia określa termin, nie dłuższy niż 4  lata od dnia publikacji w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji 
BAT, dostosowania instalacji do nowych wymagań określonych w  tej decyzji.  
6. Udzielając odstępstwa, o  którym mowa  w art. 204 ust.  2, organ właściwy do wydania pozwolenia może określić 
późniejszy termin dostosowania instalacji do nowych wymagań.  
7. W decyzji o  ograniczeniu wydanej na podstawie  art. 195 ust.  1 pkt  5 stosuje się odpowiednio przepis  ust. 5. 
8. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 4 pkt  2, nie stosuje się przepisów  art. 210. 
Art. 216. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia dokonuje analiz y pozwolenia zintegrowanego także:  
1) co najmniej raz na 5  lat lub  
2) jeżeli oddziaływanie instalacji na środowisko zmieniło się w  stopniu wskazującym na konieczność zmiany pozwol e-
nia w  części dotyczącej określonych w  nim warunków lub wielkości emisji z  danej instalacji, lub  
3) jeżeli nastąpiła zmiana w  najlepszych dostępnych technikach, pozwalająca na znaczne zmniejszenie wielkości emisji 
bez powodowania nadmiernych kosztów, lub wynika to z  potrzeby dostosowania eksploatacji instalacji do zmian 
przepisów o  ochronie środowiska.  
2. Do analizy stosuje się odpowiednio przepisy  art. 215 ust.  2 i 3. 
3. W przypadku gdy analiza wykazała konieczność zmiany pozwolenia zintegrowanego, organ właściwy do wydania 
pozwolenia wzywa prowadzącego instalację do wystąpienia z  wnioskiem o  zmianę pozwolenia w  terminie 6  miesięcy od 
dnia wezwania, określając zakres tego wniosku mający związek ze zmianami wynikającymi z  dokonanej analizy.  
4. Do wniosku, o  którym mowa  w ust. 3, nie stosuje się przepisów  art. 210. 
Art. 217. 1. Organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego może, na wniosek prowadzącego instalację lub 
z urzędu za jego zgodą, wydać nowe pozwolenie zintegrowane w  celu ujednolicenia tekstu obowiązującego pozwolenia, 
z uwzględnieniem wszystkich zmian wprowadzonych do tego pozwolenia od dnia jego wydania.  
2. W pozwoleniu, o  którym mowa  w ust. 1, organ właściwy do wydania pozwolenia:  
1) ujednolica tekst pozwolenia;  
2) stwierdza wygaśnięcie dotychczasowego pozwolenia.  
3. Do pozwolenia, o  którym mowa  w ust. 1, nie stosuje się przepisów  art. 208, art. 210 i art. 218. 
Art. 217a.  1. Ustalając w  pozwoleniu zintegrowanym sposób i  częstotliwość wykonywania badań zanieczyszczenia 
gleby i  ziemi substancjami powodującymi ryzyko oraz wykonywania pomiarów zawartości tych substancji w  wodach gru n-
towych, w  tym pobierania próbek, o  których mowa  w art. 211 ust.  6 pkt  4, uwzględnia się, że:  
1) badania zanieczyszczenia gleby i  ziemi wykonuje się co najmniej raz na 10  lat, 
2) pomiary zawartości substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobieranie  próbek, wykonuje się co najmniej raz na 5  lat 
– o ile takie badania lub pomiary nie opierają się na systematycznej ocenie ryzyka, o  której mowa  w art. 211 ust.  6 pkt  4. 
2. Badania lub pomiary, o  których mowa  w ust. 1, wykonuje się:  
1) przez laboratorium, o którym mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a; 
2) w sposób umożliwiający ich ilościowe porównanie z  wynikami badań i  pomiarów zawartymi w  raporcie początk o-
wym, jeżeli taki raport dla danej instalacji jest wymagany.  
3. Prowadzący instalację przekazuje wyniki badań lub pomiarów organowi właściwemu do wydania pozwolenia 
w terminie miesiąca od dnia ich wykonania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 89 – Poz. 1396  
 
Art. 217b.  1. Przed przystąpieniem do zakończenia eksploatacji instalacji, dla której wymagany był raport początk o-
wy, prowadzący instalację sporz ądza i  przedkłada organowi właściwemu do wydania pozwolenia raport końcowy o  stanie 
końcowym zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych na terenie zakładu substancjami powodującymi ryzyko, zwany 
dalej „raportem końcowym ”. 
2. Jeżeli prowadzący instalacj ę nie przedłożył raportu końcowego, to w  przypadkach, o  których mowa  w art. 193 
ust. 1 pkt  2, 5, 7 i 8, organ właściwy do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego nakłada 
na dotychczasowego prowadzącego instalację, dla której wy magany był raport początkowy, obowiązek sporządzenia 
i przedłożenia raportu końcowego, określając termin wykonania tego obowiązku nie dłuższy niż 12  miesięcy od dnia 
stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia.  
3. Raport końcowy zawiera:  
1) informacje na temat pla nowanego sposobu użytkowania terenu, o  ile takie informacje są dostępne;  
2) nazwy substancji powodujących ryzyko, które były wykorzystywane, produkowane lub uwalniane przez wymagające 
pozwolenia zintegrowanego instalacje, położone na terenie zakładu;  
3) informacje na temat zanieczyszczenia gleby, ziemi i  wód gruntowych na terenie zakładu substancjami powodującymi 
ryzyko stosowanymi, produkowanymi lub uwalnianymi przez wymagające pozwolenia zintegrowanego instalacje, p o-
łożone na terenie zakładu, w  tym wyniki  badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi tymi substancjami, oraz pomiarów z a-
wartości tych substancji w  wodach gruntowych, w  tym pobierania próbek, wykonanych przez laboratorium, o  którym 
mowa  w art. 147a  ust. 1 pkt  1 lub ust.  1a. 
4. Raport końcowy sporządza s ię w sposób umożliwiający ilościowe porównanie zawartych w  nim wyników badań 
i pomiarów z  wynikami badań i  pomiarów zawartymi w  raporcie początkowym.  
Art. 217c.  1. Sporządzając raport początkowy, wykonując badania lub pomiary, o  których mowa  w art. 211 ust . 6 
pkt 4, oraz sporządzając raport końcowy, w  celu przedstawienia informacji na temat zanieczyszczenia substancjami pow o-
dującymi ryzyko gleby, ziemi i  wód gruntowych na terenie zakładu, ocenę zanieczyszczenia powierzchni ziemi prowadzi 
się w  sposób określ ony w  przepisach wydanych na podstawie  art. 101a  ust. 5. 
2. W raporcie początkowym, w  dokumentacji badań lub pomiarów oraz w  raporcie końcowym, o  których mowa  
w ust. 1, informacje na temat zanieczyszczenia substancjami powodującymi ryzyko gleby, ziemi i  wód gruntowych na 
terenie zakładu przedstawia się w  postaci opisu tekstowego, zestawień tabelarycznych oraz map wskazujących zasięg z a-
nieczyszczenia.  
Art. 217d.  1. Jeżeli organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdził zanieczyszczenie substancjami powodując ymi 
ryzyko gleby, ziemi lub wód gruntowych na terenie zakładu, przesyła odpowiednio kopię raportu początkowego, kopię 
wyników badań lub pomiarów, o  których mowa  w art. 217a  ust. 3, lub kopię raportu końcowego regionalnemu dyrektorowi 
ochrony środowiska.  
2. Ustalając w  planie remediacji, o  którym mowa  w art. 101l ust. 4 lub art.  101m  ust. 2, lub  art. 101o  ust. 2 ustawy  
albo w art. 13 ust.  3 pkt  2 lub art.  15 ust.  2 pkt  3, lub  art. 17 ust.  2a ustawy z  dnia 13  kwietnia 2007  r. o zapobieganiu szk o-
dom w  środowi sku i  ich naprawie, sposób przeprowadzenia remediacji dla terenu zakładu, na którym jest eksploatowana 
instalacja wymagająca uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz wskutek której eksploatacji nastąpiło zanieczyszczenie, 
można uwzględnić, że usunięcie zan ieczyszczenia zostanie odłożone do czasu zakończenia eksploatacji instalacji, jeżeli 
prowadzący instalację wykaże, że nie stwarza to znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska.  
3. W przypadku określonym  w ust. 2, jako sposób przeprowadzen ia remediacji ustalony w  planie remediacji, wskaz u-
je się:  
1) planowane działania w  celu zapobieżenia lub zmniejszenia dalszego zanieczyszczenia, w  tym działania w  celu ogran i-
czenia lub wyeliminowania emisji zanieczyszczenia lub usunięcia pierwotnego źródła  zanieczyszczenia;  
2) jeżeli jest taka potrzeba – sposób ograniczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia;  
3) sposób kontrolowania zanieczyszczenia poprzez okresowe prowadzenie badań zanieczyszcze nia gleby i  ziemi w okreś -
lonym  czasie.  
4. Przed przystą pieniem do zakończenia eksploatacji instalacji wymagającej uzyskania pozwolenia zintegrowanego 
ustala się nowy plan remediacji, na podstawie odpowiednio  art. 101l ust. 4 lub art.  101m  ust. 1 pkt  2, lub  art. 101o  ust. 2 
ustawy albo  art. 13 ust.  3 pkt  2 lub art. 15 ust.  1 pkt  2, lub  art. 17 ust.  2a usta wy z  dnia 13  kwietnia 2007  r. o zapobieganiu 
szkodom w  środowisku i  ich naprawie, którego celem jest doprowadzenie gleby, ziemi i  wód gruntowych na ter enie zakł a-
du do stanu:  
1) określonego w  raporcie początkowy m – jeżeli w  raporcie początkowym nie stwierdzono występowania zanieczys z-
czenia gleby, ziemi lub wód gruntowych;  
2) niestwarzającego znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz środowiska – jeżeli w  raporcie początkowym stwie r-
dzono występowanie zanieczysz czenia gleby, ziemi lub wód gruntowych.  
5. W decyzji ustalającej nowy plan remediacji stwierdza się wygaśnięcie wcześni ejszej decyzji lub jej części w zakre-
sie dotyczącym terenu zakładu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 90 – Poz. 1396  
 
Art. 218. Organ administracji zapewnia możliwość udziału społeczeństw a, na za sadach i  w trybie określonych w  ustawie 
z dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie  
środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, w  postępowaniu, którego przedmiot em jest:  
1) wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowej instalacji;  
2) wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji;  
3) wydanie pozwolenia z  odstępstwem, o  którym mowa  w art. 204 ust.  2, lub jego zmiana polegająca na udzieleniu t a-
kiego odstępstwa;  
4) wydanie decyzji o  zmianie pozwolenia zintegrowanego wynikającej z  analizy, o  której mowa  w art. 216 ust.  1 pkt  2. 
Art. 219. 1. W razie możliwości wystąpienia znaczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko na teryt o-
rium innego państwa członkows kiego Unii Europejskiej, w  przypadku nowej lub istotnie zmienianej instalacji wymagającej 
uzyskania pozwolenia zintegrowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu VI ustawy z  dnia 3  października 2008  r. 
o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego oc hronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach 
oddziaływania na środowisko, z  tym że przez dokumentację, o  której mowa  w art. 108 ust.  1 pkt  1 tej ustawy, rozumie się 
część wniosku o  wydanie pozwolenia zintegrowanego, która umożliwi pań stwu, na którego terytorium może oddziaływać 
instalacja wymagająca uzyskania takiego pozwolenia, ocenę możliwego znaczącego transgranicznego oddziaływania na 
środowisko.  
2. Właściwy organ przekazuje państwu, o  którym mowa  w ust. 1, decyzję udzielającą nowe  lub zmienione w  wyniku 
istotnej zmiany instalacji pozwolenie zintegrowane wraz z  uzasadnieniem zawierającym w  szczególności:  
1) wyniki konsultacji przeprowadzonych przed podjęciem decyzji oraz wyjaśnie nie sposobu ich uwzględnienia w decy-
zji; 
2) wykaz doku mentów referencyjnych BAT istotnych dla danej instalacji lub działalności;  
3) sposób określenia warunków pozwolenia, w  tym dopuszczalnych wielkości emisji, w  odniesieniu do najlepszych 
dostępnych technik oraz wielkości emisji określonych w  konkluzjach BAT.  
Rozdział  5 
Pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza  
Art. 220. 1. Wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów z  instalacji wymaga pozwolenia, z  zastrzeżeniem  ust. 2. 
2. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, pr zypadki, w  których wprowadzanie 
gazów lub pyłów do powietrza z  instalacji nie wymaga pozwolenia, uwzględniając rodzaj i  skalę działalności prowadzonej 
w instalacjach oraz rodzaje i  ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z  instalacji do powietrza.  
3. Jeżeli w  związku z  wejściem w  życie rozporządzenia, o  którym mowa  w ust. 2, wprowadzanie gazów lub pyłów do 
powietrza:  
1) nie będzie wymagać pozwolenia, to pozwolenie wydane na podstawie dotychczasowych przepisów wygasa z  dniem 
wejścia w  życie tego rozporządzenia;  
2) będzie wymagać pozwolenia, a  dotychczas pozwolenie nie było wymagane, to obowiązek posiadania pozwolenia 
powstaje po upływie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie tego rozporządzenia.  
Art. 221. 1. Wniosek o  wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pył ów do powietrza, oprócz informacji, 
o których mowa  w art. 184 ust.  2–4, powinien także zawierać:  
1) czas pracy źródeł powstawania i  miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza w  ciągu roku;  
2) określenie wprowadzanych do powietrza rodzajów i  ilości ga zów lub pyłów przypadających na jednostkę wykorzystyw a-
nego  surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu;  
3) opis terenu w  zasięgu pięćdziesięciokrotnej wysokości najwyższego miejsca wprowadzania gazów lub pyłów do p o-
wietrza, z  uwzględnieniem obszar ów poddanych ochronie na podstawie przepisów ustawy o  ochronie przyrody oraz 
ustawy z  dnia 17  czerwca 1966  r. o uzdrowiskach i  lecznictwie uzdrowiskowym ( Dz. U. poz.  150, z  późn. zm.59))60); 
                                                           
59) Zmiany wymienionej us tawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 1987  r. poz.  180, z  1989  r. poz.  192, z  1990  r. poz.  198, z  1998  r. poz.  1116  
oraz z 2000  r. poz. 1268.  
60) Ustawa u traciła moc z  dniem 2  października 2005  r. na podstawie  art. 65 ustawy z  dnia 28  lipca 2005  r. o lecznictwi e uzdrowisk o-
wym, uzdrowiskach i  obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o  gminach uzdrowiskowych ( Dz. U. poz.  1399), która weszła w  życie 
z dniem 2  października 2005  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 91 – Poz. 1396  
 
4) określenie aerodynamicznej szorstkości terenu;  
5) aktualny stan jakości powietrza;  
6) określenie warunków meteorologicznych;  
7) wyniki obliczeń stanu jakości powietrza, z  uwzględnieniem metodyk modelowania, o  których mowa  w art. 12, wraz 
z graficznym przedstawieniem tych wyników.  
8) (uchylony)  
1a. (uchylony)  
2. Informa cje, o  których mowa:  
1) w art. 184 ust.  2 pkt  10, powinny zawierać określenie wielkości emisji w  zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych 
do powietrza, wyrażonej w  kg/h i  w Mg/rok, a  w przypadku instalacji, dla której są ustalone standardy emisyjne, także 
w jednostkach, w  jakich wyrażone są te standardy;  
2) w art. 184 ust.  2 pkt  16, powinny wskazywać usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości emisji w  zakresie gazów 
lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz proponowany zakres, metodykę i  sposób wykonywania ty ch pomiarów.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska określi wzór wniosku, o  którym mowa  w ust. 1, w formie dokumentu ele k-
tronicznego w  rozumieniu ustawy z  dnia 17  lutego 2005  r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania 
publiczne ( Dz. U. z 2019 r. poz. 700, 730 i 848 ). 
Art. 222. 1. W razie braku standardów emisyjnych i  dopuszczalnych poziomów substancji w  powietrzu ilości gazów 
lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza ustala się na poziomie niepowodującym przekroczeń:  
a) wartości odniesienia substancji w  powietrzu,  
b) wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, 
w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia d la niektórych substancji w  powietrzu.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, zostaną ustalone:  
1) warunki, w  jakich ustala się wartości odniesienia, takie jak temperatura i  ciśnienie;  
2) oznaczenie numeryczne substancji pozwalające na jednoznaczną je j identyfikację;  
3) okresy, dla których uśrednione są wartości odniesienia;  
4) zróżnicowane poziomy substancji w  powietrzu dla:  
a) terenu kraju z  wyłączeniem obszarów ochrony uzdrowiskowej,  
b) (uchylona)  
c) obszarów ochrony uzdrowiskowej;  
5) referencyjne m etodyki modelowania poziomów substancji w  powietrzu.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 2, mogą zostać ustalone:  
1) czas obowiązywania wartości odniesienia;  
2) warunki uznawania wartości odniesienia za dotrzymane.  
5. Minister właściwy do spraw środo wiska, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zdrowia, może określić, 
w drodze rozporządzenia, wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu i  metody oceny zapachowej jakości  
powietrza.  
6. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 5, zostaną ustalone, zróżnicowane w  zależności od przeznaczenia lub 
sposobu zagospodarowania terenu:  
1) wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu;  
2) dopuszczalne częstości przekraczania wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu;  
3) okresy , dla których uśrednia się wyniki pomiarów substancji zapachowych w  powietrzu.  
7. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 5, mogą zostać ustalone:  
1) czas obowiązywania wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu;  
2) zależność wartości odniesien ia substancji zapachowych w  powietrzu lub dopuszczalnych częstości przekraczania 
wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu od jakości zapachu;  
3) rodzaje instalacji, dla których ilości gazów lub pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrz a ustala się, 
uwzględniając wartości odniesienia substancji zapachowych w  powietrzu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 92 – Poz. 1396  
 
Art. 223. (uchylony)  
Art. 224. 1. Pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, oprócz wymagań, o  których mowa  
w art. 188, powinno określać:  
1) charakterystykę miejsc wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;  
2) usytuowanie stanowisk do pomiaru wielkości emisji w  zakresie gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza.  
2. Określając w  pozwoleniu warunki, o  których mowa  w art. 188 ust.  2 pkt  2, ustala się rodzaje i  ilość gazów lub 
pyłów dopuszczonych do wprowadzania do powietrza, wyrażone:  
1) w mg/m3 gazów odlotowych w  stanie suchym w  temperaturze 273  K i ciśnieniu 101,3  kPa, albo w  kg/h, albo w  kg na 
jednostkę wykorzystywanego surowca, materiału, paliwa lub powstając ego produktu – dla każdego źródła powstaw a-
nia i  miejsca wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza; w  przypadku gdy dla instalacji albo procesu techno -
logicznego lub operacji technicznej, prowadzonych w  instalacji, są ustalone standardy emisyjne, wielkość d opus z-
czalnej emisji wyraża się w  pozwoleniu w  jednostkach, w  jakich wyrażone są te standardy;  
2) w Mg/rok – dla całej instalacji.  
3. W pozwoleniu nie określa się wielkości emisji dla tych rodzajów gazów lub pyłów, które wprowadzone do powi e-
trza ze wszystki ch wymagających pozwolenia instalacji położonych na terenie jednego zakładu nie powodują przekrocz e-
nia 10% dopuszczalnych poziomów substancji w  powietrzu albo 10% wartości odniesienia, uśrednionych dla godziny; 
w takim przypadku w  pozwoleniu wskazuje się r odzaje gazów i  pyłów, których wielkości emisji nie określono.  
3a. Przepisu  ust. 3 nie stosuje się do instalacji albo procesu technologicznego lub operacji technicznej prowadzonych 
w instalacji, do których stosuje się przepisy w  sprawie standardów emisyjnyc h w zakresie wprowadzania gazów i  pyłów do 
powietrza.  
4. Jeżeli dla instalacji albo procesu technologicznego lub operacji technicznej, prowadzonych w  instalacji, są ustalone 
standardy emisyjne, to w  pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza n ie określa się dla tej instalacji, 
procesu lub operacji innych rodzajów gazów lub pyłów niż objęte standardami; w  pozwoleniu wskazuje się na odstąpienie 
od określania warunków emisji dla pozostałych gazów lub pyłów.  
Art. 225. 1.6) Na obszarze, na którym zostały przekroczone standardy jakości powietrza, wyznaczonym  w ocenie 
poziomów substancji  w powietrzu,  o której mowa  w art. 89, przeprowadzonej przez  Głównego Inspektora Ochrony 
Środowiska , wydanie pozwolenia na wprowadzanie d o powietrza substancji, dla której standard jakości powietrza został 
przekroczony,  z nowo budowanej instalacji lub zmienianej  w sposób istotny, jest możliwe, jeżeli zostanie zapewniona 
odpowiednia redukcja ilości tej substancji wprowadzanej do powietrza  z innych instalacji usytuowanych na obszarze 
gminy,  w której planowana jest budowa nowej instalacji lub dokonanie istotnej zmiany instalacji.  
2. Redukcja ilości substancji,  o której mowa  w ust. 1, może obejmować redukcję ilości substancji wprowadzanej do 
powietrza  z instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych w  ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby 
fizyczne niebędące przedsiębiorcami, usytuowanych na obszarze gminy,  w której planowana jest budowa nowej instalacji 
lub dokonanie istotnej z miany instalacji, poprzez sfinansowanie przez podmiot planujący budowę nowej instalacji lub 
istotną zmianę instalacji, trwałej likwidacji instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych  w ramach zwykłego korz y-
stania ze środowiska przez osoby fizyczne nie będące przedsiębiorcami.  
3. Za zgodą organu prowadzącego postępowanie kompensacyjne, redukcja ilości substancji,  o której mowa  w ust. 1 
i 2, może być dokonana na obszarze gminy sąsiadującej z  gminą,  w której planowana jest budowa nowej instalacji lub 
dokon anie istotnej zmiany instalacji.  
4. W przypadku,  o którym mowa  w ust. 2, potwierdzenia redukcji ilości substancji, dla której standard jakości powi e-
trza został przekroczony, wprowadzanej do powietrza z  instalacji spalania paliw stałych eksploatowanych  w ramach zwyk -
łego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami, dokonuje  w zaświadczeniu wójt, bu r-
mistrz lub prezydent miasta. Zaświadczenie jest wydawane na wniosek podmiotu planującego lub realizującego budowę 
nowej instalacji l ub istotną zmianę instalacji.  
5. Łączna redukcja ilości substancji,  o której mowa  w ust. 1 i 2, powinna być  o co najmniej 30% większa niż ilość 
substancji dopuszczona do wprowadzania do powietrza z  nowo zbudowanej instalacji lub  z instalacji zmienionej  w sposób 
istotny.  
6. Wydanie pozwolenia,  o którym mowa  w ust. 1, jest możliwe, gdy nie spowoduje to zwiększenia zagrożenia zdr o-
wia ludzi.  
  
Dziennik  Ustaw  – 93 – Poz. 1396  
 
Art. 226. 1. Wydanie pozwolenia w  przypadku, o  którym mowa  w art. 225 ust.  1, wymaga przeprowadzenia post ę-
powania kompens acyjnego, o  którym mowa  w art. 227–229. 
2. Postępowanie kompensacyjne prowadzi się zgodnie z  warunkami określonymi w  rozdziałach  2 i 3, z uwzględni e-
niem zmian wynikających z  niniejszego rozdziału.  
Art. 227. 1. W postępowaniu kompensacyjnym uczestniczą prow adzący inne instalacje, którzy wyrazili zgodę na r e-
dukcję ilości substancji, dla której standard jakości powietrza został przekroczony.  
2. W przypadku,  o którym mowa  w art. 225 ust.  2, zamiast osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami eksploat u-
jących in stalacje spalania paliw  w ramach zwykłego korzystania ze środowiska, które wyraziły zgodę na trwałą likwidację 
tych instalacji,  w postępowaniu kompensacyjnym uczestniczy wójt, burmistrz lub prezydent miasta.  
Art. 228. Do wniosku  o wszczęcie postępowania ko mpensacyjnego należy dołączyć:  
1) wniosek  o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;  
2) zgodę uczestników postępowania lub osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami, o  których mowa  w art. 225 
ust. 2, na dokonanie odpowiedniej red ukcji ilości substancji wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości 
powietrza został przekroczony;  
3) rozliczenie łącznej redukcji ilości substancji dotyczące wszystkich instalacji objętych postępowaniem kompensacy j-
nym.  
Art. 229. 1. Pozwolenie n a wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów  z instalacji nowo zbudowanej lub zmieni o-
nej w sposób istotny jest wykonalne nie wcześniej niż od dnia,  w którym:  
1) ostateczne staną się decyzje,  o których mowa  w ust. 2 – w przypadku gdy innymi instalacjami,  o których mowa  
w art. 225 ust.  1, są instalacje wymagające pozwolenia;  
2) ostateczne staną się decyzje,  o których mowa  w ust. 3 – w przypadku gdy innymi instalacjami,  o których mowa  
w art. 225 ust.  1, są instalacje niewymagające pozwolenia, które będą eksploa towane po dokonaniu redukcji ilości 
substancji wprowadzanej do powietrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony;  
3) redukcja ilości substancji zostanie potwierdzona przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta  w zaświadczeniu,  
o którym  mowa  w art. 225 ust.  4 – w przypadku gdy innymi instalacjami,  o których mowa  w art. 225 ust.  1, są instal a-
cje spalania paliw stałych eksploatowane  w ramach zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne nie -
będące przedsiębiorcami;  
4) nastąpi trw ała likwidacja instalacji – w przypadku gdy innymi instalacjami,  o których mowa  w art. 225 ust.  1, są inne 
niż wymienione  w pkt 3 instalacje niewymagające pozwolenia, które nie będą eksploatowane po dokonaniu redukcji 
ilości substancji wprowadzanej do powi etrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony.  
2. Organ właściwy do wydania pozwolenia cofnie lub ograniczy bez odszkodowania pozwolenie na wprowadzanie 
gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenie zintegrowane wydane dla innych instalac ji objętych postępowaniem ko m-
pensacyjnym, które wymagają pozwolenia,  w zakresie,  w jakim uczestnicy postępowania wyrazili zgodę.  
3. Organ ochrony środowiska wyda decyzję,  o której mowa  w art. 154 ust.  1, uwzględniając redukcję ilości substancji 
wprowadzane j do powietrza, dla której standard jakości powietrza został przekroczony,  z innych instalacji objętych post ę-
powaniem kompensacyjnym, które nie wymagają pozwolenia  i które będą eksploatowane po dokonaniu tej redukcji;  
w przypadku gdy inną instalacją objętą  postępowaniem kompensacyjnym jest instalacja wymagająca zgłoszenia decyzja 
wydawana jest po przekazaniu przez prowadzącego tę instalację informacji,  o których mowa  w art. 152 ust.  6 pkt  1 lit.  c, 
w związku ze zgodą na udział  w postępowaniu kompensacyjnym.  
4. Wnioskodawca oraz organ wydający pozwolenie dla instalacji nowo budowanej lub zmienianej  w sposób istotny są 
niezwłocznie informowani przez:  
1) organy właściwe do wydania decyzji,  o których mowa  w ust. 2 i 3 – o tym, że decyzje te stały się ostateczne;  
2) wójta, burmistrza lub prezydenta miasta – o wydaniu zaświadczenia,  o którym mowa  w art. 225 ust.  4; 
3) podmioty uczestniczące  w postępowaniu kompensacyjnym, które zlikwidowały instalacje niewymagające pozwolenia, 
inne niż osoby fizyczne niebędące przed siębiorcami – o tym, że nastąpiła redukcja ilości substancji wprowadzanej do 
powietrza poprzez trwałą likwidację instalacji.  
5. Jeżeli decyzja  o pozwoleniu, wydana  w wyniku postępowania kompensacyjnego, nie stanie się wykonalna  w termi-
nie dwóch lat od jej wydania, organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza jej wygaśnięcie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 94 – Poz. 1396  
 
Rozdział 6  
(uchylony)  
Rozdział 7  
(uchylony)  
DZIAŁ IVA  
Krajowy Rejestr Uwalniania i  Transferu Zanieczyszczeń  
Art. 236a.  1. Tworzy się Krajowy Rejestr Uwalniania i  Transferu Zanieczyszc zeń, zwany dalej „Krajowym Rej e-
strem ”, będący elementem Europejskiego Rejestru Uwalniania i  Transferu Zanieczyszczeń, o  którym mowa w rozporz ą-
dzeniu (WE)  nr 166/2006  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 18  stycznia 2006  r. w sprawie ustanowienia Europe j-
skiego Rejestru Uwalniania i  Transferu Zanieczyszczeń i  zmieniającym dyrektywę Rady 91/689/EWG i  96/61/WE 
(Dz. Urz. UE L 3 3 z 04.02.2006,  str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem 166/2006 ”. 
2. Krajowy Rejestr jest prowadzony przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.  
Art. 236b.  1. Prowadzący instalację, obejmującą co najmniej jeden z  rodzajów działalności określonych w  załącz niku nr I 
do rozporządzenia 166/2006, w  terminie do dnia 31  marca roku następującego po danym roku sprawozdawczym, przekaz u-
je do woje wódzkiego inspektora ochrony środowiska sprawozdanie zawierające dane o  przekroczeniu obowiązujących war tości 
progowych dla uwolnień i  transferów zanieczyszczeń oraz transferów odpadów określonych w  rozporządzeniu 166/2006.  
1a. W przypadku zlecania przez prowadzącego instalację, o  którym mowa  w ust. 1, usług związanych z  eksploatacją 
instalacji innemu podmiotowi, w  tym w  zakresie świadczenia usług w  zakresie budowy, rozbiórki, remontu instalacji, 
czyszczenia zbiorników lub urządzeń oraz sprzątania, konserw acji i  napraw, usługobiorca przekazuje prowadzącemu inst a-
lację niezbędne informacje potrzebne do sporządzenia sprawozdania, o  którym mowa  w ust. 1. 
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ocenia jakość dostarczonych przez prowadzących instalacje danych,  
w szczególności pod względem ich kompletności, spójności i  wiarygodności.  
3. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przekazuje do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska dane ni e-
zbędne do tworzenia Krajowego Rejestru, w  terminie do dnia 30  września roku n astępującego po danym roku sprawo -
zdawczym.  
4. (uchylony)  
5. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia kompletności i  przejrzystości inform a-
cji, określi, w  drodze rozporządzenia, wzór formularza sprawozdania, o  którym mowa  w ust. 1, oraz formę przedkładania 
i wymagane techniki przedkładania tego sprawozdania.  
Art. 236c.  1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie, według wzoru 
określonego w  załączniku  nr III do rozporządzenia 166/2006, w  terminie 15  miesięcy po upływie danego roku sprawo -
zdawczego.  
2. Główny Inspektor Ochrony Środowiska co 3  lata przekazuje Komisji Europejskiej raport, o  którym mowa  w art. 16 
rozporządzenia 166/2006.  
Art. 236d.  1.61) W przypadku niewypełnienia obowiązku, o  którym mowa w  art. 236b ust.  1, wojewódzki inspektor 
ochrony środowiska nakłada na prowadzącego instalację, w  drodze decyzji, karę pieniężną w  wysokości 50  000 zł. 
2.61) W przypadku niezapewnienia przez prowadzącego instalac ję jakości przekazywanych danych pod względem ich 
kompletności, spójności lub wiarygodności wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na prowadzącego instal a-
cję, w  drodze decyzji, karę pieniężną w  wysokości 25  000 zł. 
3. Karę pieniężną wnosi się w  terminie 14  dni od dnia, w  którym decyzja, o  której mowa  w ust. 1 i 2, stała się ost a-
teczna.  
4. W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o  których mowa  w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy działu III 
ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja pod atkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują woj e-
wódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
                                                           
61) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 95 – Poz. 1396  
 
DZIAŁ  IVB 
Rejestr średnich źródeł spalania paliw  
Art. 236e . 1. Krajowy ośrodek bilansowania i  zarządzania emisjami prowadzi, w  postaci elektroniczne j, Rejestr 
średnich źródeł spalania paliw.  
2. W Rejestrze średnich źródeł spalania paliw gromadzi się informacje dotyczące źródeł spalania paliw o  nominalnej 
mocy cieplnej nie mniejszej niż 1  MW i  mniejszej niż 50  MW, ustalonej z  uwzględnieniem trzeciej za sady łączenia, 
o której mowa w  art. 157a ust. 2  pkt 3 , dla których standardy emisyjne są określone w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 146 ust. 3:62) 
1) o których mowa w  art. 152  ust. 2  pkt 1 i  2 oraz ust. 2b, z  wyjątkiem adresu zamieszkania prowadząceg o instalację, 
a także wynikające z  oświadczenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 2c – w przypadku źródła spalania paliw będącego 
częścią instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1;  
2) o których mowa w  art. 184  ust. 2  pkt 1 i  2 oraz us t. 2c, z  wyjątkiem adresu zamieszkania prowadzącego instalację, 
a także wynikające z  oświadczenia, o  którym mowa w  art. 184  ust. 2d – w przypadku źródła spalania paliw będącego 
częścią  instalacji wymagającej pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do po wietrza albo pozwolenia 
zintegrowanego.  
3. Informacje, o  których mowa w  ust. 2, Krajowy ośrodek bilansowania i  zarządzania emisjami zamieszcza w Reje-
strze średnich źródeł spalania paliw w  terminie 30  dni od dnia ich otrzymania.  
DZIAŁ V  
Przeglądy ekologiczn e 
Art. 237. W razie stwierdzenia okoliczności wskazujących na możliwość negatywnego oddziaływania instalacji na 
środowisko, organ ochrony środowiska może, w  drodze decyzji, zobowiązać prowadzący instalację podmiot korzystający 
ze środowiska do sporządzenia  i przedłożenia przeglądu ekologicznego.  
Art. 238. Przegląd ekologiczny instalacji, która jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco 
oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o środowisku 
i jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, powinien 
zawierać:  
1) opis obejmujący:  
a) rodzaj, wielkość i  usytuowanie instalacji wraz z  informacją o  jej stanie technicznym,  
b) powierz chnię zajmowanego terenu lub obiektu budowlanego,  
c) rodzaj technologii,  
d) istniejące w  sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty mieszkalne i  użyteczności 
publicznej,  
e) istniejące w  sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddzia ływania instalacji zabytki chronione na podstawie prz e-
pisów o  ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami,  
f) istniejące w  sąsiedztwie lub bezpośrednim zasięgu oddziaływania instalacji obiekty i  obszary poddane ochronie 
na podstawie przepisów ustawy o  ochroni e przyrody, ustawy o  lasach, ustawy – Prawo wodne oraz przepisów 
ustawy o  uzdrowiskach i  lecznictwie uzdrowiskowym;  
2) określenie oddziaływania na środowisko instalacji, w  tym również w  przypadku wystąpienia poważnej awarii przem y-
słowej;  
3) opis działań ma jących na celu zapobieganie i  ograniczanie oddziaływania na środowisko;  
4) porównanie wykorzystywanej technologii z  technologią spełniającą wymagania, o  których mowa  w art. 143; 
5) wskazanie, czy dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczo nego użytkowania, określenie granic  
takiego obszaru, ograniczeń w  zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budo w-
lanych i  sposobów korzystania z  nich;  
6) zwięzłe streszczenie w  języku niespecjalistycznym informacji zawartych  w przeglądzie;  
7) nazwisko osoby lub osób sporządzających przegląd.  
                                                           
62) Wprowadzenie do wyliczenia ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 7; wszedł w życie 
z dniem 13 lipca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 96 – Poz. 1396  
 
Art. 239. W decyzji, o  której mowa  w art. 237, organ właściwy do jej wydania może:  
1) ograniczyć zakres przedmiotowy przeglądu ekologicznego;  
2) wskazać metody badań i  studiów.  
Art. 240. Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z  funkcjonowania instalacji, która nie 
jest kwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy z  dnia 
3 października 2008  r. o udostępniani u informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środ o-
wiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, organ właściwy do nałożenia obowiązku sporządzenia przeglądu ek o-
logicznego określa, które z  wymagań wymienionych  w art. 238 należy spełnić, sporządzając przegląd.  
Art. 241. 1. Jeżeli możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko wynika z  działalności podmiotu korzystaj ą-
cego ze środowiska innej niż eksploatacja instalacji,  art. 237, 23 9 pkt  2 i art. 240 stosuje się odpowiedni o. 
2. Jeżeli przegląd ekologiczny dotyczy drogi, linii kolejowej, linii tramwajowej, lotniska lub portu, obowiązek sp o-
rządzenia przeglądu spoczywa na zarządzających tymi obiektami.  
Art. 241a.  Jeżeli dla instalacji konieczne jest ustanowienie obszaru ograni czonego użytkowania, do przeglądu ekol o-
gicznego powinna być załączona poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej z  zaznaczonym przebi e-
giem granic obszaru, na którym konieczne jest utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.  
Art. 242. 1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia, dodatkowe wymag a-
nia, jakie powinien spełniać przegląd ekologiczny dla poszczególnych rodzajów instalacji.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone szczegół owe wymagania odnośnie do:  
1) formy sporządzania przeglądu;  
2) zakresu zagadnień, które powinny zostać określone i  ocenione w  przeglądzie;  
3) rodzaju dokumentów, z  których informacje powinny zostać uwzględnione w  przeglądzie.  
TYTUŁ  IV 
Poważne awarie  
DZIAŁ  I 
Przepisy ogólne  
Art. 243. Ochrona środowiska przed poważną awarią, zwaną dalej „awarią ”, oznacza zapobieganie zdarzeniom 
mogącym powodować awarię oraz ograniczanie jej skutków dla ludzi i  środowiska.  
Art. 243a.  Ilekroć  w przepisach niniejszego tytułu jes t mowa o:  
1) efekcie domina – rozumie się przez to potencjalne oddziaływanie instalacji lub zakładów, których zlokalizowanie 
może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia awarii lub pogłębić jej skutki,  w szczególności ze względu na 
skoncentrowanie posiada nych rodzajów  i ilości składowanych substancji niebezpiecznych,  a także ze względu na p o-
łożenie geograficzne;  
2) składowanej substancji niebezpiecznej – rozumie się przez to substancję niebezpieczną pozostającą pod nadzorem 
zakładu lub przechowywaną na jeg o terenie;  
3) uruchomieniu zakładu lub jego części – rozumie się przez to moment rozpoczęcia eksploatacji położonych na terenie 
zakładu instalacji lub urządzeń,  w których znajduje się lub może znajdować się substancja niebezpieczna  w ilości 
decydującej  o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwiększonym ryzyku lub zakładu  o dużym ryzyku wystąpienia 
poważnej awarii przemysłowej;  
4) zakładzie nowym – rozumie się przez to:  
a) zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysło wej, uruch o-
miony dnia 1 czerwca 201 5 r. albo po tej dacie,  
b) zakład niebędący zakładem  o zwiększonym ryzyku lub zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej lub zakład  o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, któr y z dniem 
1 czerwca 201 5 r. albo po tej dacie staje się zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysł o-
wej ze względu na zmiany  w instalacjach lub działalności powodujące zmianę  w ilości lub rodzaju substancji 
niebezpiecznych,  
  
Dziennik  Ustaw  – 97 – Poz. 1396  
 
c) zakład niebę dący zakładem  o zwiększonym ryzyku lub zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej lub zakład  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który  z dniem 1 czerwca 
2015 r. albo po tej dacie staje się zakładem  o zwiększonym r yzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej ze 
względu na zmiany  w instalacjach lub działalności powodujące zmianę  w ilości lub rodzaju substancji niebe z-
piecznych;  
5) zakładzie innym – rozumie się przez to:  
a) zakład niebędący zakładem  o zwiększonym ryz yku lub zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej, który  z powodów innych niż określone dla zakładu nowego  z dniem 1 czerwca 201 5 r. albo po tej 
dacie staje się zakładem  o zwiększonym ryzyku lub zakładem  o dużym ryzyku wystąpienia po ważnej awarii 
przemysłowej,  
b) zakład  o zwiększonym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który z  powodów innych niż okreś -
lone dla zakładu nowego  z dniem 1 czerwca 201 5 r. albo po tej dacie staje się zakładem  o dużym ryzyku wyst ą-
pienia poważnej  awarii przemysłowej,  
c) zakład  o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, który z  powodów innych niż określone dla 
zakładu nowego  z dniem 1 czerwca 201 5 r. albo po tej dacie staje się zakładem  o zwiększonym ryzyku wystąpi e-
nia poważnej awarii  przemysłowej;  
6) zakładzie sąsiednim – rozumie się przez to każdy zakład zlokalizowany  w takiej odległości od innego zakładu, która 
zwiększa prawdopodobieństwo  i skutki awarii;  
7) zagrożeniu – rozumie się przez to samoistną właściwość substancji niebezpie cznej lub warunki fizyczne, które mogą 
spowodować negatywne skutki dla zdrowia ludzi lub środowiska;  
8) znajdowaniu się  w zakładzie substancji niebezpiecznych – rozumie się przez to faktyczną lub przewidywaną obecność 
substancji niebezpiecznych  w zakładzie  lub substancji niebezpiecznych, które mogą powstać podczas utraty kontroli 
nad procesami,  w tym magazynowaniem,  w odniesieniu do każdej instalacji  w zakładzie,  w ilościach decydujących  
o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwiększonym ryzyku lub zakładu o  dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii 
przemysłowej.  
Art. 244. Prowadzący zakład, którego działalność może być przyczyną wystąpienia awarii, podmiot transportujący 
substancje niebezpieczne oraz organy administracji są obowiązani do ochrony środowiska przed awariami.  
Art. 245. 1. Każdy, kto zauważy wystąpienie awarii, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o  tym osoby znajd u-
jące się w  strefie zagrożenia oraz jednostkę organizacyjną Państwowej Straży Pożarnej albo Policji albo wójta, burmistrza 
lub prezydenta  miasta.  
2. Organy administracji w  trybie i  na zasadach określonych w  dekrecie z  dnia 23  kwietnia 1953  r. o świadczeniach 
w celu zwalczania klęsk żywiołowych ( Dz. U. poz.  93, z  późn. zm.63)) mogą wprowadzić obowiązek świadczeń osobistych 
i rzeczowych w  celu prowadzenia akcji na rzecz ochrony życia i  zdrowia ludzi oraz środowiska przed skutkami awarii.  
Art. 246. 1. W razie wystąpienia awarii wojewoda, poprzez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej 
i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, po dejmie działania i  zastosuje środki niezbędne do usunięcia awarii i  jej 
skutków, określając w  szczególności związane z  tym obowiązki organów administracji i  podmiotów korzystających ze 
środowiska.  
2. O podjętych działaniach wojewoda informuje marszałka woj ewództwa.  
Art. 247. 1. W razie wystąpienia awarii wojewódzki inspektor ochrony środowiska może w  drodze decyzji:  
1) zarządzić przeprowadzenie właściwych badań dotyczących przyczyn, przebiegu i  skutków awarii;  
2) wydać zakazy lub ograniczenia w  korzystaniu ze środowiska.  
2. Decyzji, o  której mowa  w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
3. Jeżeli charakter awarii uzasadnia konieczność podjęcia szybkich działań, a  w szczególności gdy ich zaniechanie 
mogłoby spowodować zwiększenie zagrożenia ży cia lub zdrowia ludzi lub bezpośrednie zagrożenie pogorszenia stanu 
środowiska w  znacznych rozmiarach, decyzja może być ogłoszona ustnie, a  informacja o  tym zaprotokołowana.  
4. Na wniosek zobowiązanego decyzję ogłoszoną ustnie doręcza się na piśmie niezwło cznie, gdy jest to możliwe; 
wniosek należy złożyć w  terminie 7  dni od ogłoszenia decyzji.  
5. W zakresie egzekwowania obowiązków wynikających z  decyzji, o  której mowa  w ust. 1, wojewódzkiemu inspekt o-
rowi ochrony środowiska przysługuje uprawnienie egzekwowan ia ustnych poleceń w  granicach określonych ustawą z  dnia 
17 czerwca 1966  r. o postępowaniu egzekucyjnym w  administracji ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, z późn. zm.64)). 
                                                           
63) Zmiany wymienionego dekretu zostały ogłoszone w  Dz. U. z 1959  r. poz. 167, z  1970  r. poz. 138, z  1983  r. poz. 200, z  1996  r. 
poz. 496, z  1998  r. poz. 668 oraz z 2007  r. poz. 590. 
64) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1356, 1499, 1629, 2192, 2193 i 2432 or az 
z 2019 r. poz. 730.  
  
Dziennik  Ustaw  – 98 – Poz. 1396  
 
DZIAŁ  II 
Instrumenty prawne służące przeciwdziałaniu poważnej awarii przemysłowej  
Rozdział  1 
Przepisy ogólne  
Art. 248. 1. Zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, zwanej dalej „awarią prz e-
mysłową ”, w zależności od rodzaju, kategorii i  ilości substancji niebezpiecznej znajdującej się w  zakładzie uznaje się za 
zakład  o zwiększonym ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej „zakładem o  zwiększonym ryzyku ”, albo za zakład o  dużym 
ryzyku wystąpienia awarii, zwany dalej „zakładem o  dużym ryzyku ”. 
2. Do zakładu, w  którym przewiduje się możliwość wystąpienia substancji niebezpi ecznej, lub do zakładu, w  którym 
powstanie tej substancji jest możliwe w  trakcie procesu przemysłowego, przepis  ust. 1 stosuje się w  zależności od przew i-
dywanej ilości substancji niebezpiecznej mogącej znaleźć się w  zakładzie.  
2a. Przepisu  ust. 1 nie stosu je się do:  
1) komórek i  jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo przez niego nadzorowanych;  
2) transportu drogowego, kolejowego, wodnego śródlądowego, morskiego lub powietrznego substancji niebezpiecznych  
i bezpośredniego związ anego  z nim tymczasowego ich składowania poza terenem zakładów,  z uwzględnieniem zał a-
dunku i  rozładunku oraz transportu do  i z doków, nabrzeży  i stacji rozrządowych;  
3) poszukiwania, rozpoznawania i  wydobywania kopalin ze złóż, z  wyjątkiem ich składowania i magazynowania oraz 
chemicznych i  cieplnych procesów przetwarzania tych kopalin;  
4) składowisk odpadów oraz składowania  i magazynowania odpadów,  z wyjątkiem odpadów niebezpiecznych stanowi ą-
cych substancje niebezpieczne określone w  przepisach wydanych na p odstawie  ust. 3 oraz  powiązanych  z tymi oper a-
cjami chemicznych  i cieplnych procesów przetwarzania tych odpadów;  
5) zagrożeń spowodowanych promieniowaniem jonizującym generowanym przez substancje;  
6) poszukiwania, rozpoznawania  i wydobywania kopalin ze złóż  na obszarach morskich;  
7) magazynowania gazu  w podziemnych obiektach morskich, obejmujących zarówno przeznaczone do tego obiekty 
magazynowe, jak  i obiekty,  w których prowadzi się również poszukiwania  i eksploatację kopalin,  w tym węglowod o-
rów; 
8) transpor tu substancji niebezpiecznych rurociągami,  z uwzględnieniem pompowni, znajdującymi się poza zakładami  
o zwiększonym ryzyku lub zakładami  o dużym ryzyku.  
2b. W przypadku składowania rtęci metalicznej  w postaci odpadu przez co najmniej rok przepisu  ust. 2a pkt 4 nie st o-
suje się.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki określi,  w drodze rozporządzenia, rodzaje i  ilości znajdujących się  w za-
kładzie substancji niebezpiecznych, decydujących  o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwiększonym ryzyku lub zakładu  
o dużym  ryzyku,  z uwzględnieniem:  
1) kryteriów kwalifikowania substancji do kategorii substancji stwarzających zagrożenia:  
a) dla zdrowia,  
b) fizyczne,  
c) dla środowiska,  
d) pozostałe,  
2) nazw  i oznaczeń numerycznych substancji niebezpiecznych decydujących  o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwięk-
szonym ryzyku albo zakładu  o dużym ryzyku  
– kierując się potrzebą zapewnienia właściwej kwalifikacji zakładów ze względu na stwarzane przez nie zagrożenia wyst ą-
pienia awarii przemysłowej.  
4. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 99 – Poz. 1396  
 
Rozdział  2 
Obowiązki prowadzącego zakład stwarzający zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowej  
Art. 249. Każdy, kto zamierza prowadzić lub prowadzi zakład o  zwiększonym ryzyku lub o  dużym ryzyku, jest ob o-
wiązany do zapewnienia, aby zakład ten był zaprojektowany, wykonany, pro wadzony i  likwidowany w  sposób zapobieg a-
jący awariom przemysłowym i  ograniczający ich skutki dla ludzi oraz środowiska.  
Art. 250. 1. Prowadzący zakład o  zwiększonym ryzyku lub o  dużym ryzyku jest obowiązany do zgłoszenia zakładu 
właściwemu organowi Państwo wej Straży Pożarnej.  
2. Zgłoszenie, o  którym mowa  w ust. 1, powinno zawierać następujące dane:  
1) oznaczenie prowadzącego zakład oraz kierującego zakładem, ich adresy zamieszkania lub siedziby; przez kierującego 
zakładem rozumie się osobę zarządzającą zakł adem w  imieniu prowadzącego zakład;  
2) adres zakładu;  
2a) adres strony internetowej zakładu;  
3) informację o  tytule prawnym;  
4) charakter prowadzonej lub planowanej działalności zakładu lub instalacji;  
5) rodzaj instalacji i  istniejące systemy zabezpieczeń ; 
6) rodzaj  i ilość substancji niebezpiecznej,  w tym składowanej substancji niebezpiecznej, uwzględnianych przy zalicz a-
niu zakładu do zakładu  o zwiększonym ryzyku lub zakładu  o dużym ryzyku oraz charakterystykę fizykochemiczną, 
pożarową  i toksyczną tych su bstancji;  
7) charakterystykę terenu  w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu, ze szczególnym uwzględnieniem czynników mogących 
przyczynić się do zwiększenia zagrożenia awarią przemysłową lub pogłębienia jej skutków,  w tym – jeżeli są dostę p-
ne – informacje dotycz ące zakładów sąsiednich  i obiektów, które nie są zakładami  o zwiększonym ryzyku lub zakł a-
dami  o dużym ryzyku oraz obszarów  i zabudowań, które mogą być źródłem zagrożeń lub zwiększać ryzyko ich w y-
stąpienia lub pogłębiać skutki awarii przemysłowej lub nasili ć efekt domina.  
3. Do zgłoszenia, o  którym mowa  w ust. 1, należy dołączyć dokument potwierdzający, że zgłaszający jest upoważni o-
ny do występowania w  obrocie prawnym, jeżeli prowadzący zakład nie jest osobą fizyczną.  
4. Prowadzący zakład jest obowiązany do dokonania zgłoszenia,  o którym mowa  w ust. 1, w następujących terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) w terminie roku od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o zwiększonym ryzyku lub zakładu  o dużym ryzyku.  
5. Każdą istotną zmianę ilości lub rodzaju substancji niebezpiecznej albo jej charakterystyki fizykochemicznej, poż a-
rowej  i toksycznej, zmianę technologii lub profilu produkcji oraz zmianę, która mogłaby mieć poważne skutki związane  
z ryzykiem awarii, w  stosunku do danych zawartych  w zgłoszeniu,  o którym mowa  w ust. 1, zgłasza się właściwemu org a-
nowi Państwowej Straży Pożarnej  w terminie co najmniej 3 0 dni przed dniem jej wprowadzenia.  
6. (uchylony)  
7. Istotną zmianę rodzaju substancji lub jej c harakterystyki fizykochemicznej, pożarowej i  toksycznej stanowi zmiana, 
która wiąże się z  zaliczeniem do innej kategorii substancji niebezpiecznych w  stosunku do danych przedstawionych 
w zgłoszeniu.  
8. Prowadzący zakład jest obowiązany zgłosić właściwemu o rganowi Państwowej Straży Pożarnej termin przewid y-
wanego zakończenia eksploatacji instalacji lub zamknięcia zakładu co najmniej 3 0 dni przed dniem jego zamknięcia.  
8a. Termin przewidywanej zmiany oznaczenia prowadzącego zakład lub kierującego zakładem, pro wadzący zakład 
jest obowiązany zgłosić właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej co najmniej 3 0 dni przed dniem jej wprow a-
dzenia.  
9. Zgłoszenia,  o których mowa  w ust. 1, 5, 8 i 8a, prowadzący zakład przekazuje równocześnie do wiadomości woj e-
wódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
Art. 251. 1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku sporządza program zapobiegania 
poważnym awariom przemysłowym, zwany dalej „programem zapobiegania awariom ”. 
2. Prowadzący zakład  o zwiększonym ry zyku lub zakład  o dużym ryzyku wdraża program zapobiegania awariom za 
pomocą systemu zarządzania bezpieczeństwem, gwarantującego odpowiedni do zagrożeń poziom ochrony ludzi  i środowis ka, 
stanowiącego element ogólnego systemu zarządzania zakładem.  
  
Dziennik  Ustaw  – 100 – Poz. 1396  
 
3. Progr am zapobiegania awariom uwzględnia zagrożenia awariami przemysłowymi i  złożoność organizacji  w zakładzie.  
4. Program zapobiegania awariom zawiera:  
1) ogólne cele  i zasady działania prowadzącego zakład;  
2) wskazanie zadań  i odpowiedzialności kierownictwa za kładu,  w zakresie kontroli zagrożeń awariami przemysłowymi 
oraz zapewnienia odpowiedniego do zagrożeń poziomu ochrony ludzi  i środowiska;  
3) określenie prawdopodobieństwa zagrożenia awarią przemysłową;  
4) zasady zapobiegania awarii przemysłowej  w celu popr awy bezpieczeństwa;  
5) zasady zwalczania skutków awarii przemysłowej;  
6) określenie sposobów ograniczenia skutków awarii przemysłowej dla ludzi  i środowiska  w przypadku jej zaistnienia;  
7) określenie częstotliwości przeprowadzania analiz programu zapobiega nia awariom w  celu oceny jego aktualności  
i skuteczności.  
5. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku przedkłada program zapobiegania awariom 
właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony śro dowiska  w następuj ą-
cych terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) roku od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o zwiększonym ryzyku lub zakładu o  dużym ryzyku.  
6. Program zapobiegania awariom podle ga zmianom, jeżeli potrzebę zmiany uzasadniają względy bezpieczeństwa 
wynikające ze zmiany stanu faktycznego, postępu naukowo -technicznego lub analizy zaistniałych awarii przemysłowych.  
7. Program zapobiegania awariom podlega, co najmniej raz na 5 lat, an alizie i  uzasadnionym zmianom.  
8. Jeżeli prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku nie dokonuje zmian,  o których mowa  
w ust. 6 i 7, właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej wzywa do zmiany programu zapobiegania awariom, wyznaczając 
termin dokonania zmian.  
Art. 252. 1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania  i wdro-
żenia  systemu zarządzania bezpieczeństwem, gwarantującego odpowiedni do zagrożeń poziom ochrony ludzi  i środow iska, 
stanowiącego element ogólnego systemu zarządzania zakładem.  
2. System zarządzania bezpieczeństwem uwzględnia zagrożenia awariami przemysłowymi  i złożoność organizacji  w za-
kładzie  oraz jest oparty na ocenie ryzyka.  
3. System zarządzania bezpieczeństwem obejm uje strukturę organizacyjną, zakres odpowiedzialności, procedury, 
procesy oraz zasoby konieczne do określenia oraz wdrożenia programu zapobiegania awariom.  
4. W systemie zarządzania bezpieczeństwem należy uwzględnić:  
1) określenie, na wszystkich poziomach organizacji, obowiązków pracowników odpowiedzialnych za działania na w y-
padek awarii przemysłowej,  a także środków podjętych  w celu uświadomienia potrzeby ciągłego doskonalenia;  
2) określenie programu szkoleniowego oraz zapewnienie szkoleń dla pracowników, o których mowa  w pkt 1, oraz dla 
innych osób pracujących  w zakładzie,  w tym podwykonawców;  
3) funkcjonowanie mechanizmów umożliwiających systematyczną analizę zagrożeń awarią przemysłową oraz prawd o-
podobieństwa jej wystąpienia;  
4) instrukcje bezpiecznego f unkcjonowania instalacji,  w której znajduje się substancja niebezpieczna, przewidziane dla 
normalnej eksploatacji instalacji,  a także konserwacji i  czasowych przerw  w ruchu;  
5) instrukcje sposobu postępowania  w razie konieczności dokonania zmian  w procesie  przemysłowym;  
6) systematyczną analizę przewidywanych sytuacji mogących prowadzić do awarii przemysłowych;  
7) prowadzenie,  z uwzględnieniem najlepszych dostępnych praktyk, monitoringu funkcjonowania instalacji,  w której 
znajduje się substancja niebezpiecz na, umożliwiającego podejmowanie działań korekcyjnych  w przypadku wystąpi e-
nia zjawisk stanowiących odstępstwo od normalnej eksploatacji instalacji,  w tym związanych ze zużyciem instalacji  
i korozją jej elementów;  
8) systematyczną ocenę programu zapobiegani a awariom oraz systemu zarządzania bezpieczeństwem, prowadzoną  
z punktu widzenia ich aktualności  i skuteczności ze wskazaniem sposobu jej dokumentowania  i zatwierdzania;  
9) analizę wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego – w przypadku zakładu  o dużym r yzyku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 101 – Poz. 1396  
 
Art. 253. 1. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowiązany do opracowania raportu o  bezpieczeństwie.  
2. Raport o  bezpieczeństwie powinien wykazać, że:  
1) prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest przygotowany do stosowania programu zapobiegania awari om i do zwalcz a-
nia awarii przemysłowych;  
2) zakład spełnia warunki do wdrożenia systemu bezpieczeństwa, o  którym mowa  w art. 252; 
3) zostały przeanalizowane możliwości wystąpienia awarii przemysłowej i  podjęto środki konieczne do zapobieżenia im;  
4) został y zachowane zasady bezpieczeństwa oraz prawidłowego projektowania, wykonania i  utrzymywania instalacji, 
w tym magazynów, urządzeń, z  wyłączeniem środków transportu, i  infrastruktury, związanej z  działaniem mogącym 
powodować ryzyko wystąpienia awarii;  
5) został opracowany wewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy oraz dostarczono komendantowi wojewódzkiemu Pa ń-
stwowej Straży Pożarnej informacje do opracowania zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego;  
6) zawarto  w nim niezbędne informacje dla celów planowania  i zagospodarowania przestrzennego.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, ministrem 
właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, określi, w  drodze rozporządzenia, wymagania, 
jakim powinien odpowiadać raport o  bezpieczeństwie zakładu o  dużym ryzyku.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) forma sporządzenia raportu;  
2) zakres zagadnień, które powinny zostać w  raporcie określone i  ocenione;  
3) zakres ter ytorialny raportu;  
4) rodzaje dokumentów, z  których informacje powinny zostać uwzględnione w  raporcie.  
Art. 254. 1. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku jest obowiązany do przedłożenia raportu  o bezpieczeństwie kome n-
dantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Poża rnej i  wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska  w następuj ą-
cych terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) 2 lat od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o dużym ryzyku.  
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku wnosi opłatę za zatwierdzenie raportu o  bezpieczeństwie  i opłatę za zatwie r-
dzenie zmian  w raporcie  o bezpieczeństwie zgodnie z  ustawą  z dnia 1 6 listopada 200 6 r. o opłacie skarbowej ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1000 ). 
Art. 255. 1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku może uruchomić zakład lub jego część albo dokonać zmiany,  
o której mowa  w art. 258 ust.  1, po pozytywnym zaopiniowaniu przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej 
Straży Pożarnej programu zapobiegania awariom albo zmian tego pr ogramu.  
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku może uruchomić zakład lub jego część albo dokonać zmiany,  o której mowa  
w art. 257 ust.  1, po pozytywnym zaopiniowaniu przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej programu 
zapobiegania awariom i  wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego albo ich zmian oraz po zatwierdzeniu przez ten 
organ raportu  o bezpieczeństwie albo zmian tego raportu.  
Art. 256. 1. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku, co najmniej raz na 5 lat, dokonuje analizy raportu  o bezpiecze ń-
stwie i wprowadza  w nim uzasadnione zmiany.  
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku zmienia raport  o bezpieczeństwie, jeżeli:  
1) potrzebę zmiany uzasadniają względy bezpieczeństwa wynikające ze zmiany stanu faktycznego, postępu naukowo -
-technicznego lub analizy  zaistniałych awarii przemysłowych,  z uwzględnieniem awarii przemysłowych, które wyst ą-
piły w danym zakładzie, oraz, jeżeli jest to zasadne, zdarzeń mogących prowadzić do awarii przemysłowej;  
2) wynika to  z analizy realizacji lub przećwiczenia wewnętrznego lub zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
3. Jeżeli prowadzący zakład  o dużym ryzyku nie dokonuje zmian,  o których mowa  w ust. 1 i 2, komendant woj e-
wódzki Państwowej Straży Pożarnej,  w drodze decyzji, wzywa do zmiany raportu  o bezpieczeństwie, wyzna czając termin 
dokonania zmian oraz przedłożenia zmienionego raportu lub jego zmienionej części.  
  
Dziennik  Ustaw  – 102 – Poz. 1396  
 
Art. 257. 1. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku, przed dokonaniem zmian w  zakładzie, instalacji,  w tym w magaz y-
nie, procesie przemysłowym lub zmian rodzaju, właśc iwości lub ilości znajdujących się  w zakładzie substancji niebe z-
piecznych mogących mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową lub zaliczenie zakładu do zakładu  
o zwiększonym ryzyku, jest obowiązany do przeprowadzenia analizy zgłoszenia, o  którym mowa  w art. 250 ust.  1, progr a-
mu zapobiegania awariom, systemu zarządzania bezpieczeństwem, raportu  o bezpieczeństwie oraz wewnętrznego planu 
operacyjno -ratowniczego  i wprowadzenia  w nich,  w razie potrzeby, zmian.  
2. Przed dokonaniem zmian,  o których m owa w ust. 1, prowadzący zakład  o dużym ryzyku,  z uwzględnieniem  art. 255 
ust. 2, jest obowiązany do przedłożenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej zmienionych: zgło-
szenia, programu zapobiegania awariom, raportu  o bezpieczeństwie oraz w ewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
3. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku przekazuje również zmienione: zgłoszenie, program zapobiegania awariom  
i raport  o bezpieczeństwie,  o których mowa  w ust. 2, do wiadomości wojewódzkiemu inspektorowi ochrony śro dowiska.  
Art. 258. 1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku, przed dokonaniem zmian w  zakładzie, instalacji,  w tym w maga-
zynie , procesie przemysłowym lub zmian rodzaju, właściwości lub ilości znajdujących się  w zakładzie substancji niebe z-
piecznych mogącyc h mieć wpływ na wystąpienie zagrożenia awarią przemysłową lub zaliczenie zakładu do zakładu  
o dużym ryzyku, jest obowiązany do przeprowadzenia analizy zgłoszenia,  o którym mowa  w art. 250 ust.  1, programu 
zapobiegania awariom oraz systemu zarządzania bezpi eczeństwem  i wprowadzenia  w nich,  w razie potrzeby, zmian.  
2. Przed dokonaniem zmian,  o których mowa  w ust. 1, prowadzący zakład o  zwiększonym ryzyku,  z uwzględnieniem  
art. 255 ust.  1, jest obowiązany do przedłożenia komendantowi powiatowemu (miejskiemu) P aństwowej Straży Pożarnej 
zmienionych: zgłoszenia oraz programu zapobiegania awariom.  
3. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku przekazuje również zmienione: zgłoszenie  i program zapobiegania aw a-
riom,  o których mowa  w ust. 2, do wiadomości wojewódzkiemu in spektorowi ochrony środowiska.  
Art. 259. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku, zakład  o dużym ryzyku oraz zakład niebędący zakładem  o zwięk-
szonym  ryzyku lub zakładem  o dużym ryzyku, będące zakładami sąsiednimi, współpracują  w zakresie wzajemnego info r-
mow ania się  o czynnikach mogących przyczynić się do zwiększenia zagrożenia awarią przemysłową lub pogłębienia jej 
skutków, lub powodować wystąpienie efektu domino.  
Art. 260. 1. W celu zapobiegania, zwalczania i  ograniczania skutków awarii przemysłowej opracow uje się wewnętr z-
ny i zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy.  
2. Plany operacyjno -ratownicze zawierają w  szczególności:  
1) zakładane działania służące ograniczeniu skutków awarii przemysłowej dla ludzi i  środowiska;  
2) propozycje metod i  środków służących ochronie ludzi i  środowiska przed skutkami awarii przemysłowej;  
3) informację o  występujących zagrożeniach, podjętych środkach zapobiegawczych i  o działaniach, które będą podjęte 
w przypadku wystąpienia awarii przemysłowej, przedstawianą społeczeństwu i  właściwym organom Państwowej Str a-
ży Pożarnej, wojewodzie, wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, regionalnemu dyrektorowi ochrony 
środowiska, staroście, wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta;  
4) wskazanie sposobów usunięcia skutków awarii prz emysłowej  i przywrócenia środowiska do stanu poprzedniego,  
a w przypadku gdy nie jest to możliwe – sposobów usunięcia zagrożenia dla zdrowia ludzi  i stanu środowiska;  
5) wskazanie sposobów zapobiegania transgranicznym skutkom awarii przemysłowej.  
3. Minist er właściwy do spraw wewnętrznych  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw gospodarki, min i-
strem właściwym do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw administracji publicznej oraz Ministrem Obrony 
Narodowej określi, w  drodze rozporządzenia, wym agania, jakim powinny odpowiadać wewnętrzne  i zewnętrzne plany 
operacyjno -ratownicze, kierując się potrzebą zapewnienia jednolitych zasad planowania ratowniczego.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, zostaną ustalone:  
1) forma sporządzenia planów;  
2) zakres zagadnień, które powinny zostać określone, ocenione i  ustalone;  
3) zakres terytorialny planów.  
Art. 261. 1. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowiązany do:  
1) opracowania wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego, a  w razie zagrożenia awa rią przemysłową lub jej wyst ą-
pienia – do niezwłocznego przystąpienia do jego realizacji;  
2) dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej informacji niezbędnych do opracowania 
zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego, z  uwzględnieni em transgranicznych skutków awarii przemysłowych;  
3) pokrycia kosztów opracowania  i zmiany zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 103 – Poz. 1396  
 
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku jest obowiązany do przedłożenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej 
Straży Pożarne j wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego  w następujących terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) 2 lat od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o dużym ryzyku.  
2a. Prowadzący zakład  o dużym r yzyku jest obowiązany do dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Państwowej 
Straży Pożarnej informacji,  o których mowa  w ust. 1 pkt  2, w następujących terminach:  
1) co najmniej na 3 0 dni przed dniem uruchomienia zakładu nowego lub jego części;  
2) 2 lat od dnia zaliczenia zakładu innego do zakładu  o dużym ryzyku.  
3. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowiązany do przeprowadzania analizy i  przećwiczenia realizacji w e-
wnętrznego planu operacyjno -ratowniczego co najmniej raz na 3  lata, w  celu jego aktualiza cji i dokonania w  nim uzasa d-
nionych zmian; w  szczególności należy brać pod uwagę zmiany wprowadzone w  instalacji, w  sposobie funkcjonowania 
jednostek ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiegania, zwalczania i  usuwania skutków awarii prz e-
mysłowej, a  także postęp naukowo -techniczny.  
4. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku niezwłocznie zawiadamia komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży P o-
żarnej oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o  przeprowadzonej analizie wewnętrznego planu opera cyjno -
-ratowniczego i  o jej rezultatach.  
5. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowiązany do:  
1) dostarczania informacji, co najmniej raz na 5 lat, na temat środków bezpieczeństwa i  sposobu postępowania  w przy-
padku wystąpienia awarii przemysłowych jedno stkom organizacyjnym systemu oświaty  i pomocy społecznej, po d-
miotom leczniczym oraz obiektom określonym  w wykazie zamieszczonym  w wewnętrznym planie operacyjno -
-ratowniczym zakładu,  o którym mowa  w art. 260 ust.  1, oraz innym podmiotom  i instytucjom służąc ym społecze ń-
stwu, które mogą zostać dotknięte skutkami tych awarii, oraz udostępniania tych informacji społeczeństwu oraz z a-
kładom sąsiednim;  
2) weryfikowania informacji, o  których mowa  w pkt 1, co najmniej raz na 3  lata i, gdy jest to konieczne, ich uaktu alnia-
nia, w  szczególności w  przypadku dokonania zmian, o  których mowa  w art. 257 ust.  1. 
6. Obowiązki określone  w ust. 5 realizuje się przez:  
1) udostępnienie informacji na stronie internetowej zakładu;  
2) ogłoszenie informacji w  siedzibie zakładu;  
3) przekazywanie informacji wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu ze względu na lokalizację 
zakładu;  
4) poinformowanie, w  szczególności w  formie pisemnej lub elektronicznej, jednoste k, podmiotów oraz instytucji, o  któ-
rych mowa  w ust. 5 pkt  1, o udostępnieniu, ogłoszeniu i  przekazaniu informacji w  sposób, o  którym mowa  w pkt 1–3. 
7. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta po uzyskaniu informacji, o  których mowa  w ust. 5 pkt  1, podaje je do pub -
licznej wiadomości w  sposób zwyczajowo przyjęty na danym  terenie.  
8. Informacje, o  których mowa  w ust. 5 pkt  1, powinny być zrozumiałe dla przeciętnego odbiorcy.  
Art. 261a.  1. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku jest obowiązany do podania do 
publicznej wiadomości:  
1) oznaczenia prow adzącego zakład;  
2) potwierdzenia, że zakład podlega przepisom  w zakresie przeciwdziałania awariom przemysłowym oraz że prowadz ą-
cy dokonał zgłoszenia,  o którym mowa  w art. 250 ust.  1, właściwym organom  i przekazał im program zapobiegania 
awariom;  
3) opisu działalności zakładu;  
4) charakterystyki składowanych substancji niebezpiecznych decydujących  o zaliczeniu zakładu do zakładu  o zwiększ o-
nym ryzyku lub zakładu  o dużym ryzyku, z  uwzględnieniem ich nazw lub kategorii oraz zagrożeń, jakie powodują;  
5) informa cji dotyczących sposobów ostrzegania  i postępowania społeczeństwa w  przypadku wystąpienia awarii prz e-
mysłowej, uzgodnionych  z właściwymi organami Państwowej Straży Pożarnej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 104 – Poz. 1396  
 
2. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku podaje również do publicznej wiadomości:  
1) informacje  o opracowaniu  i przedłożeniu właściwym organom raportu o  bezpieczeństwie;  
2) informacje dotyczące głównych scenariuszy awarii przemysłowej oraz środków bezpieczeństwa, które zostaną podjęte  
w przypadku wystąpienia awarii.  
3. Informacje,  o których mowa  w ust. 1 i 2: 
1) udostępnia się na stronie internetowej zakładu  w formie zrozumiałej dla przeciętnego odbiorcy;  
2) są stale dostępne  i zgodne ze stanem faktycznym.  
Art. 262. Prowadzący zakład  o dużym ryzyku zapewnia możliwość udziału w  postępowaniu, k tórego przedmiotem 
jest sporządzenie wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego, pracownikom zakładu,  w szczególności narażonym be z-
pośrednio na skutki awarii przemysłowej oraz pełniącym funkcję społecznych inspektorów pracy lub przedstawicielom 
związków z awodowych odpowiedzialnym za bezpieczeństwo  i higienę pracy oraz,  w razie potrzeby, również podmiotom 
zewnętrznym wykonującym prace na terenie zakładu.  
Art. 263. Prowadzący zakład o  dużym ryzyku jest obowiązany do dostarczenia komendantowi wojewódzkiemu Pa ń-
stwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska wykazu zawierającego dane o  rodzaju, 
kategorii i  ilości substancji niebezpiecznych znajdujących się na terenie zakładu, a  także do corocznego aktualizowania 
wykazu, według stanu na  dzień 31  grudnia, w  terminie do końca stycznia roku następnego.  
Art. 264. Prowadzący zakład o  zwiększonym ryzyku lub o  dużym ryzyku w  razie wystąpienia awarii przemysłowej 
jest obowiązany do:  
1) natychmiastowego zawiadomienia o  tym fakcie właściwego organ u Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiego 
inspektora ochrony środowiska;  
2) niezwłocznego przekazania organom,  o których mowa  w pkt 1, informacji:  
a) o okolicznościach awarii przemysłowej,  
b) o niebezpiecznych substancjach związanych  z awarią przemys łową,  
c) umożliwiających dokonanie oceny skutków awarii przemysłowej dla ludzi, mienia i  środowiska,  
d) o podjętych działaniach ratunkowych,  a także działaniach mających na celu ograniczenie skutków awarii przem y-
słowej  i zapobieżenie jej powtórzeniu się;  
3) stałej aktualizacji informacji, o  których mowa  w pkt 2, odpowiednio do zmiany sytuacji.  
Rozdział  3 
Obowiązki organów administracji związane z  awarią przemysłową  
Art. 264a.  1. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej opiniuje program zapobiegania awariom  lub zmiany pr o-
gramu zapobiegania awariom,  o których mowa  w art. 251 ust.  6 i 7, art. 257 ust.  1 i art. 258 ust.  1. 
2. Program zapobiegania awariom lub zmiany programu zapobiegania awariom uznaje się za pozytywnie zaopiniow a-
ne, jeżeli  w terminie 3 0 dni od dnia ich złożenia organ, o  którym mowa  w ust. 1, nie wniesie do nich sprzeciwu,  w drodze 
decyzji.  
Art. 264b.  Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej,  w drodze decyzji, po uzyskaniu opinii wojewód z-
kiego inspektora ochrony środowiska, zatwierdza lub odmawia zatwierdzenia raportu  o bezpieczeństwie lub zmian raportu  
o bezpieczeństwie,  o których mowa  w art. 256 ust.  1 i 2 i art. 257 ust.  1. 
Art. 264c.  1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej opiniuje wewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy 
lub z miany wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego, o  których mowa  w art. 257 ust.  1 i art. 261 ust.  3. 
2. Wewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy lub zmiany wewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego uznaje się za 
pozytywnie zaopiniowane, jeżeli  w terminie  2 miesięcy od dnia ich złożenia organ,  o którym mowa  w ust. 1, nie wniesie do 
nich sprzeciwu,  w drodze decyzji.  
Art. 264d.  1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie informacji podanych przez prow a-
dzących zakłady  w zgłoszeniu,  o którym mowa  w art. 250 ust.  1, programie zapobiegania awariom, raporcie  o bezpiecze ń-
stwie lub wyników kontroli ustala,  w drodze decyzji, grupy zakładów, których zlokalizowanie względem siebie może sp o-
wodować efekt domina.  
  
Dziennik  Ustaw  – 105 – Poz. 1396  
 
2. W skład grupy zakładów,  o której mo wa w ust. 1, mogą wchodzić zakłady o  zwiększonym ryzyku, zakłady  o du-
żym ryzyku oraz zakłady niebędące zakładami o  zwiększonym ryzyku lub zakładami  o dużym ryzyku.  
3. W decyzji,  o której mowa  w ust. 1, komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej nakład a na prowadzących 
zakłady obowiązki:  
1) wzajemnej wymiany informacji, które pozwolą na uwzględnienie  w programie zapobiegania awariom, raportach  
o bezpieczeństwie  i w wewnętrznych planach operacyjno -ratowniczych zwiększonego prawdopodobieństwa wyst ą-
pienia  awarii przemysłowej lub zwiększenia skutków jej wystąpienia;  
2) dostarczenia informacji niezbędnych do sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno -ratowniczych oraz do opr a-
cowywania informacji  o zagrożeniach awariami przemysłowymi  w zakładach  o zwiększon ym ryzyku lub  w zakładach  
o dużym ryzyku i  przewidywanych środkach bezpieczeństwa;  
3) współpracy  w zakresie informowania społeczeństwa  i zakładów sąsiednich.  
4. W przypadku gdy komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej posiada informacje,  o których m owa 
w art. 250 ust.  2 pkt  7, udostępnia je prowadzącym zakłady, o  których mowa  w ust. 1. 
Art. 265. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie informacji przedstawionych przez 
prowadzącego zakład  o dużym ryzyku, sporządza w  terminie 2 lat od dnia otrzymania niezbędnych informacji,  o których 
mowa  w art. 261 ust.  1 pkt  2, zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy dla terenu narażonego na skutki awarii przemysł o-
wej, położonego poza zakładem  o dużym ryzyku.  
2. Komendant wojewódzki Państwowej S traży Pożarnej może żądać danych niezbędnych do opracowania zewnętr z-
nego planu operacyjno -ratowniczego od wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, organów zarządzania kryzysow e-
go, Policji, podmiotów leczniczych  i innych podmiotów, dla których przewidz iano zadania  w tym planie.  
3. Wysokość kosztów opracowania  i zmiany zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego określa się następująco:  
1) w przypadku opracowania zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego – jako kwotę równą wysokości przeciętnego 
wynagr odzenia  w gospodarce narodowej  w roku kalendarzowym poprzedzającym rok przyjęcia zewnętrznego planu 
operacyjno -ratowniczego, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie  art. 20 pkt  1 
lit. a ustawy  z dnia 1 7 grudnia 199 8 r. o emery turach  i rentach  z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. z 2018 r. 
poz. 1270 i 2245  oraz z 201 9 r. poz. 39, 730 i 752 ); 
2) w przypadku zmiany zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego – 50% kwoty, o  której mowa  w pkt 1. 
4. Koszty,  o których mowa  w ust. 3, stanowią przychód funduszu wojewódzkiego będącego częścią Funduszu Wsparcia 
Państwowej Straży Pożarnej,  o którym mowa  w art. 19e ustawy  z dnia 2 4 sierpnia 199 1 r. o Państwowej Straży Pożarnej.  
5. Zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy podlega zaopinio waniu przez organy i  podmioty,  o których mowa  w ust. 2. 
6. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zapewnia możliwość udziału społeczeństwa  w postępowaniu, 
którego przedmiotem jest sporządzenie zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego, na zasada ch i trybie określonych  
w ustawie  z dnia 3 października 200 8 r. o udostępnianiu informacji  o środowisku  i jego ochronie, udziale społeczeństwa 
w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.  
7. Po przeprowadzeniu postępowania wymagającego  udziału społeczeństwa komendant wojewódzki Państwowej 
Straży Pożarnej przyjmuje zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy.  
8. W razie konieczności zmiany treści zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego przepisy  ust. 1, 2 i 5–7 stosuje 
się odpowiednio.  
9. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej jest obowiązany do przeprowadzania analizy  i przećwiczenia 
realizacji zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego co najmniej raz na 3 lata, w celu wprowadzenia  w nim niezbę d-
nych zmian;  w szczególności należy  brać pod uwagę zmiany dokonane  w instalacji,  w sposobie funkcjonowania jednostek 
ochrony przeciwpożarowej, stan wiedzy dotyczącej zapobiegania, zwalczania  i usuwania skutków awarii przemysłowej,  
a także postęp naukowo -techniczny.  
10. Do wykonania zewnętr znego planu operacyjno -ratowniczego stosuje się przepisy ustawy  z dnia 2 4 sierpnia 199 1 r. 
o ochronie przeciwpożarowej.  
Art. 266. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej  w razie zagrożenia awarią przemysłową lub jej w y-
stąpienia niezwłocznie prz ystępuje do realizacji zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej może odstąpić od sporządzenia zewnętrznego planu oper a-
cyjno -ratowniczego, jeżeli  z informacji dostarczonych przez prowadzącego zakład or az raportu  o bezpieczeństwie wynika  
w sposób niebudzący wątpliwości, że nie występuje ryzyko rozprzestrzenienia się skutków awarii przemysłowej poza z a-
kład.  
3. Odstąpienie od sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego wymaga pisemnego uzasadn ienia 
utrwalonego  w postaci papierowej albo elektronicznej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 106 – Poz. 1396  
 
Art. 267. 1. Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej na swoich stronach podmiotowych  w Biuletynie Inform a-
cji Publicznej udostępniają:  
1) informacje  o zatwierdzonych raportach  o bezpieczeństwie lub ich zmianach;  
2) informacje  o przyjętych zewnętrznych planach operacyjno -ratowniczych lub ich zmianach;  
3) informacje  o przedłożonych zgłoszeniach zakładów,  o których mowa  w art. 250 ust.  1; 
4) informacje  o pozytywnie zaopiniowanych programach zapobie gania poważnym awariom;  
5) informacje  o kontrolach planowych  w terenie;  
6) informacje  o możliwości udziału społeczeństwa  w postępowaniu, którego przedmiotem jest sporządzenie zewnętrzn e-
go planu operacyjno -ratowniczego – na 30 dni przed jego przyjęciem;  
7) informacje  o decyzjach wydanych na podstawie  art. 267a  ust. 2 oraz art.  264d  ust. 1; 
8) instrukcje postępowania mieszkańców na wypadek wystąpienia awarii;  
9) informacje  o zamieszczeniu  w publicznie dostępnym wykazie, aktualizowanym corocznie, wykazu subst ancji niebe z-
piecznych znajdujących się  w zakładach  o dużym ryzyku;  
10) uzasadnienie odstąpienia od sporządzenia zewnętrznego planu operacyjno -ratowniczego.  
2. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, co najmniej raz na 3 lata, dokonuje analizy dok umentów z a-
wierających informacje,  o których mowa  w ust. 1 pkt  4–8 i art. 264d  ust. 3 pkt  2, co do ich zgodności  z wymogami bezpi e-
czeństwa oraz aktualności, a  w razie potrzeby wprowadza  w nich odpowiednie zmiany.  
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych o kreśli,  w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres informacji,  
o których mowa  w ust. 1, formę ich udostępniania oraz właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej obowiązane do ich 
udostępniania, kierując się potrzebą zapewnienia społeczeństwu odpowiedniego dostępu do informacji  o zagrożeniach 
poważnymi awariami oraz koniecznością ujednolicenia zasad udostępniania społeczeństwu tych informacji.  
Art. 267a.  1. Informacje otrzymane przez właściwe organy  w związku  z realizacją obowiązków,  o których mowa  
w art. 250 ust.  1 i 9, art. 251 ust.  5, art. 254 ust.  1 oraz art.  261 ust.  1 pkt  1 i 2, podlegają udostępnieniu na zasadach  
i w trybie określonych  w ustawie  z dnia 3 października 200 8 r. o udostępnianiu informacji  o środowisku  i jego ochronie, 
udziale społeczeństwa  w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.  
2. W przypadku gdy prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku, realizując obowiązki,  
o których mowa  w ust. 1, złożył wniosek,  o którym mowa  w art. 16 ust.  1 pkt  7 ustawy z dnia 3 października 200 8 r. 
o udostępnianiu informacji o  środowisku  i jego ochronie, udziale społeczeństwa  w ochronie środowiska oraz  o ocenach 
oddziaływania na środowisko, wniosek ten uznaje się za uzasadniony, jeżeli  w terminie 30  dni od dnia jego o trzymania 
właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej, po uprzednim uzyskaniu opinii wojewódzkiego inspektora ochrony środow i-
ska, nie zgłosi do niego sprzeciwu,  w drodze decyzji.  
3. Prowadzący zakład  o zwiększonym ryzyku lub zakład  o dużym ryzyku, po uznaniu  wniosku,  o którym mowa  
w ust. 2, za uzasadniony, przedkłada niezwłocznie właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzki e-
mu inspektorowi ochrony środowiska, informacje,  o których mowa  w ust. 1, w postaci nietechnicznego streszczenia.  
4. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej lub wojewódzki inspektor ochrony środowiska może udostępnić 
wszystkie przedłożone mu informacje  w przypadku:  
1) niezłożenia przez prowadzącego zakład wniosku,  o którym mowa  w ust. 2, lub  
2) nieprzedłożenia streszczeni a, o którym mowa  w ust. 3. 
Art. 268. Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej,  w razie wystąpienia awarii przemysłowej  w zakładzie  
o zwiększonym ryzyku lub zakładzie  o dużym ryzyku, są obowiązane do:  
1) podjęcia działań operacyjno -ratowniczych we współp racy z  prowadzącym zakład;  
2) zebrania informacji niezbędnych do dokonania analizy awarii przemysłowych i  sformułowania zaleceń dla prowadz ą-
cego zakład;  
3) sprawdzenia, czy prowadzący zakład podjął wszystkie konieczne środki zaradcze;  
4) opracowania zalece ń dotyczących zastosowania w  przyszłości określonych środków zapobiegawczych;  
5) sprawdzenia, czy prowadzący zakład wdrożył zalecenia właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej.  
Art. 268a.  Organy administracji publicznej oraz podmioty wymienione w  zewnęt rznym planie operacyjno -ratow -
niczym,  w razie wystąpienia awarii przemysłowej, są obowiązane do poinformowania  o jej wystąpieniu osób nar ażonych 
na jej skutki.  
  
Dziennik  Ustaw  – 107 – Poz. 1396  
 
Art. 269. 1. Czynności kontrolno -rozpoznawcze  w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących p rzeciwdziałania 
awarii przemysłowej, obejmujące wszystkie działania,  w tym kontrole  w terenie, kontrole zastosowanych  w zakładzie śro d-
ków, systemów  i raportów oraz dokumentów dotyczących działań następczych,  a także działania niebędące kontrolą 
w terenie, prowadzi właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej.  
2. Czynności kontrolno -rozpoznawcze  w terenie prowadzą:  
1) w zakładzie  o zwiększonym ryzyku – komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej;  
2) w zakładzie  o dużym ryzyku – komendant powiatowy  (miejski) Państwowej Straży Pożarnej  z udziałem osób up o-
ważnionych do kontroli przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.  
3. W ramach czynności kontrolno -rozpoznawczych,  o których mowa  w ust. 1 i 2, prowadzi się kontrole planowe  
w terenie : 
1) co najmniej raz na 3 lata – w zakładach  o zwiększonym ryzyku;  
2) co najmniej raz  w roku – w zakładach  o dużym ryzyku.  
4. Kontrole planowe  w terenie,  o których mowa  w ust. 3, prowadzi się zgodnie z  rocznym planem kontroli, który 
uwzględnia:  
1) ogólną o cenę znaczących zagadnień dotyczących bezpieczeństwa;  
2) obszar objęty planem kontroli;  
3) wykaz zakładów,  o którym mowa  w art. 269a  ust. 3; 
4) wykaz grup zakładów,  o których mowa  w art. 264d  ust. 1; 
5) wykaz zakładów, dla których potencjalne zewnętrzne za grożenia mogą zwiększyć ryzyko lub pogłębić skutki awarii 
przemysłowej;  
6) procedury przeprowadzania kontroli planowych  z uwzględnieniem opracowania programów kontroli planowych;  
7) procedury przeprowadzania kontroli pozaplanowych;  
8) postanowienia dotyczą ce wspólnej kontroli organów,  o których mowa  w art. 269a  ust. 2. 
5. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej na podstawie rocznego planu kontroli sporządza programy kontroli 
planowych, obejmujące częstotliwość kontroli  w terenie dla zakładów  o zwiększonym  ryzyku  i zakładów  o dużym ryzyku.  
6. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej może odstąpić od przeprowadzenia kontroli planowej  w terenie,  
o której mowa  w ust. 3, jeżeli  z uzgodnionego pomiędzy komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej  a woje -
wódzkim  inspektorem ochrony środowiska wykazu,  o którym mowa  w art. 269a  ust. 3, wynika, że wojewódzki inspektor 
ochrony środowiska zaplanował kontrolę danego zakładu ujętego  w tym wykazie.  
7. W terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia kontroli na terenie zak ładu o  zwiększonym ryzyku lub zakładu  o du-
żym ryzyku, która wykazała istotne naruszenie w  zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania awarii 
przemysłowej, przeprowadza się powtórną kontrolę.  
8. Niezależnie od kontroli planowych  w terenie , o których mowa  w ust. 3, przeprowadza się kontrole pozaplanowe,  
w celu jak najszybszego zbadania skarg  i wniosków  o interwencje, wystąpienia awarii przemysłowej oraz stwierdzenia 
nieprawidłowości  w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdzi ałania awarii przemysłowej.  
Art. 269a.  1. Kontrole  w terenie  w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania awarii przem y-
słowej prowadzi się  w celu ustalenia spełnienia wymogów bezpieczeństwa,  a w szczególności  w celu ustalenia, czy:  
1) podjęto środki zapobiegające wystąpieniu awarii przemysłowej;  
2) zapewniono wystarczające środki ograniczające skutki awarii przemysłowej  w zakładzie  i poza jego granicami, 
uwzględniając skutki transgraniczne;  
3) dane zawarte  w zgłoszeniu,  o którym mowa  w art. 250 ust.  1, programie zapobiegania awariom, raporcie  o bezpi e-
czeństwie, wewnętrznym planie operacyjno -ratowniczym oraz informacje niezbędne do opracowania zewnętrznego 
planu operacyjno -ratowniczego, przedkładane właściwym organom Państwowej Straży Po żarnej, są rzetelne  i od-
zwierciedlają faktyczny stan bezpieczeństwa  w zakładzie;  
4) udostępniono społeczeństwu informacje,  o których mowa  w art. 261a  ust. 1 i 2. 
2. Właściwe organy Państwowej Straży Pożarnej i  wojewódzki inspektor ochrony środowiska mogą p rowadzić 
wspólnie kontrole w  terenie w  zakresie przestrzegania przepisów dotyczących przeciwdziałania awarii przemysłowej. 
W przypadku prowadzenia kontroli wspólnej nie stosuje się przepisu art.  54 ust. 1 ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo 
przedsiębiorc ów, chyba że jest prowadzona kontrola przedsiębiorcy przez inny organ kontroli.  
  
Dziennik  Ustaw  – 108 – Poz. 1396  
 
3. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska,  w terminie 
do dnia 1 5 października roku poprzedzającego przeprowadzenie  w teren ie planowych kontroli zakładów  o zwiększonym 
ryzyku  i zakładów  o dużym ryzyku, sporządzają,  w uzgodnieniu, wykaz kontrolowanych zakładów.  
4. W przypadku planowania przez organy,  o których mowa  w ust. 2, wspólnych kontroli zakładów  o zwiększonym 
ryzyku  i zakładów  o dużym ryzyku, wykaz,  o którym mowa  w ust. 3, zawiera również wskazanie organu, który powiadomi 
pisemnie prowadzącego zakład  o takiej kontroli co najmniej na 7 dni przed planowanym rozpoczęciem kontroli.  
DZIAŁ  III 
Współpraca międzynarodowa  
Art. 270. 1. Komendant wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, który na podstawie informacji otrzymanych od 
prowadzącego zakład  o dużym ryzyku stwierdzi, że możliwe skutki awarii przemysłowej mogą mieć zasięg transgraniczny, 
niezwłocznie przekaże ministrowi właściw emu do spraw środowiska, za pośrednictwem Komendanta Głównego Państw o-
wej Straży Pożarnej, istotne dla sprawy informacje,  a w szczególności raport  o bezpieczeństwie oraz wewnętrzny  i ze-
wnętrzny plan operacyjno -ratowniczy.  
1a. Komendant wojewódzki Państwowe j Straży Pożarnej, który na podstawie informacji otrzymanych od prowadz ą-
cego zakład  o dużym ryzyku stwierdzi, że zakład nie powoduje ryzyka wystąpienia awarii przemysłowej  o zasięgu tran s-
granicznym, niezwłocznie zawiadamia  o tym ministra właściwego do spra w środowiska, za pośrednictwem Komendanta 
Głównego Państwowej Straży Pożarnej.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska, po uzyskaniu informacji,  o której mowa  w ust. 1, niezwłocznie zawiad a-
mia państwo, na którego terytorium mogą wystąpić skutki awarii prz emysłowej,  o lokalizacji zakładu  o dużym ryzyku. Do 
zawiadomienia dołącza się informację dotyczącą raportu  o bezpieczeństwie oraz zewnętrzny plan operacyjno -ratowniczy  
w części dotyczącej zagrożeń transgranicznych.  
2a. Minister właściwy do spraw środowisk a po uzyskaniu informacji, o  której mowa  w ust. 1a, niezwłocznie zawi a-
damia o  tym właściwe państwo oraz przekazuje informację o  braku obowiązku sporządzenia zewnętrznego planu operacy j-
no-ratowniczego.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska, po uzyskaniu  informacji od Komendanta Głównego Państwowej Straży 
Pożarnej  o wystąpieniu awarii przemysłowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie zawiadamia państwo, 
na którego terytorium mogą wystąpić skutki tej awarii,  i przekazuje wszystkie istotne dla sprawy informacje.  
Art. 271. 1. Minister właściwy do spraw środowiska po uzyskaniu informacji o  wystąpieniu awarii przemysłowej 
poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, której skutki mogą oddziaływać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 
niezwłocz nie zawiadamia o  tym Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.  
2. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, w  sytuacji określonej  w ust. 1, niezwłocznie podejmuje akcję 
ratowniczą.  
3. Na potrzeby wystąpienia z  roszczeniem wobec podmiotów odpowiedz ialnych Komendant Główny Państwowej 
Straży Pożarnej, po zakończeniu akcji ratowniczej, dokona szacunku strat powstałych wskutek transgranicznego oddział y-
wania awarii przemysłowej na środowisko oraz kosztów akcji ratunkowej.  
Art. 271a.  1. Minister właściwy do spraw środowiska informuje Komisję Europejską o:  
1) awariach, ich skutkach  i wynikach analizy tych awarii;  
2) doświadczeniach krajowych  w zakresie przeciwdziałania awariom;  
3) zakładach mogących powodować awarie;  
4) substancjach niebezpiecznych, które m ogą zostać uznane za substancje niepowodujące zagrożenia awarią przemysł o-
wą wraz  z uzasadnieniem.  
2. Informacje,  o których mowa  w ust. 1 pkt  1, przekazuje się nie później niż  w terminie roku od dnia wystąpienia aw a-
rii objętej obowiązkiem zgłoszenia.  
Art. 271b. Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest organem właściwym do realizacji zadań ministra właściwego 
do spraw środowiska w  sprawach przeciwdziałania poważnym awariom, transgranicznym skutkom awarii przemysłowych 
oraz awaryjnym zanieczyszczeniom wód gran icznych.  
Art. 271c.  Minister właściwy do spraw środowiska koordynuje realizację zadań związanych ze współpracą między -
narodową  w sprawach przeciwdziałania awariom.  
  
Dziennik  Ustaw  – 109 – Poz. 1396  
 
TYTUŁ  V 
Środki finansowo -prawne  
DZIAŁ  I 
Przepisy ogólne  
Art. 272. Środki finansowo -prawne ochrony środowiska stanowią w  szczególności:  
1) opłata za korzystanie ze środowiska;  
2) administracyjna kara pieniężna;  
3) zróżnicowane stawki podatków i  innych danin publicznych służące celom ochrony środowiska ; 
4)65) opłata emisyjna, o której mowa w art. 321a ust. 1.  
Art. 273. 1. Opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za:  
1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;  
1a) przydzielone uprawnienia do emisji na zasadach określonych  w ustawie  z dnia 12  czerwca 201 5 r. o systemie handlu 
uprawnieniam i do emisji gazów cieplarnianych ( Dz. U. z 2018 r. poz.  1201 i 2538  oraz z 2019 r. poz. 730 ); 
2) (uchylony)  
3) (uchylony) 
4) składowanie odpadów.  
2. Administracyjna kara pieniężna jest ponoszona za przekroczenie lub naruszenie warunków korzystania ze środo wi-
ska, ustalonych decyzją w  zakresie określonym  w ust. 1, a także w  zakresie magazynowania odpadów i  emitowania hałasu 
do środowiska.  
3. Przepisy ustawy o  ochronie przyrody i  przepisy ustawy  – Prawo geologiczne i  górnicze oraz innych ustaw określają 
odrębn e przypadki i  zasady ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych.  
4. Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który rozliczył emisję gazów cieplarnianych objętych 
systemem handlu uprawnieniami, zgodn ie z przepisami ustawy  z dnia 1 2 czerwca 201 5 r. o systemie handlu uprawnieniami 
do emisji gazów cieplarnianych nie ponosi opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, w  zakresie,  w jakim 
emisja tych gazów została rozliczona uprawnieniami do emisji . 
Art. 274. 1. Wysokość opłat za korzystanie ze środowiska i  administracyjnych kar pieniężnych zależy odpowiednio od:  
1) ilości i  rodzaju gazów lub p yłów wprowadzanych do powietrza.  
2) (uchylony)  
1a. Opłata za korzystanie ze środowiska  w przypadku przydzie lonych uprawnień do emisji stanowi iloczyn liczby 
uprawnień do emisji wydanych na rachunek posiadania operatora albo na rachunek posiadania operatora statków powietr z-
nych  w rejestrze Unii, o  którym mowa  w art. 8 ust.  1 ustawy  z dnia 1 2 czerwca 201 5 r. o systemie handlu uprawnieniami 
do emisji gazów cieplarnianych,  i obowiązującej stawki opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza  w zakresie 
emisji dwutlenku węgla  w roku, na który przydzielono uprawnienia.  
2. (uchylony)  
3. (uchylony) 
4. (uchylony) 
5. Wysokość opłaty za składowanie odpadów zależy od ilości i  rodzaju składowanych odpadów, z  tym że wysokość 
opłaty podwyższonej zależy także od czasu składowania odpadów.  
5a. Na składowisku odpadów, na którym umieszcza się i  z którego wydobywa się odpady teg o samego rodzaju, po d-
stawą do naliczenia opłat jest różnica pomiędzy masą odpadów umieszczonych na składowisku a  masą odpadów wydob y-
tych ze składowiska – w ciągu roku kalendarzowego; jeżeli różnica jest liczbą ujemną, to przyjmuje się wartość 0.  
                                                           
65) Dodany przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niekt ó-
rych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1356 i 2533), która weszła w życie z dniem 28 lipca 2018 r.; wszedł w życie z  dniem 1 stycznia 
2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 110 – Poz. 1396  
 
6. Wysokoś ć kary zależy odpowiednio od:  
1) (uchylony)  
2) ilości i  rodzaju składowanych albo magazynowanych odpadów oraz czasu ich składowania albo magazynowania;  
3) pory doby i  wielkości przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.  
7. (uchylony)  
8. (uchylony) 
Art. 275. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych są obowiązane, 
z zastrzeżeniem  art. 284 ust.  2, podmioty korzystające ze środowiska.  
Art. 276. 1. Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwol enia lub innej decyzji ponosi 
opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska.  
2. W razie korzystania ze środowiska z  przekroczeniem lub naruszeniem warunków określonych w  pozwoleniu lub 
innej decyzji podmiot korzystający ze środowiska ponosi, oprócz opłat y, administracyjną karę pieniężną.  
Art. 277. 1. Opłaty za korzystanie ze środowiska podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek urzędu ma r-
szałkowskiego właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska.  
2. Opłaty za wprowadzanie gazów lub  pyłów do powietrza, wynikające z  eksploatacji urządzeń, wnosi się na rach u-
nek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystającego ze środowiska.  
3. Administracyjne kary pieniężne podmiot korzystający ze środowiska wnosi na rachunek wojewódzkiego inspektora 
ochrony środowiska, który wydał decyzje w  przedmiocie wymierzenia kary.  
4. Wpływy z  tytułu opłat i  kar stanowią przychody Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wo d-
nej, wojewódzkich funduszy ochrony ś rodowiska i  gospodarki wodnej oraz dochody budżetów powiatów i  budżetów gmin.  
Art. 278. Marszałek województwa i  wojewódzki inspektor ochrony środow iska sporządzają sprawozdania z  wykon a-
nia przychodów i  rozchodów, o  których mowa  w art. 277, na zasadach okre ślonych w  odrębnych przepisach.  
Art. 279. 1. Jeżeli obowiązek poniesienia opłaty jest związany z  eksploatacją instalacji, podmiotem obowiązanym do 
poniesienia opłat z  tytułu:  
1) emisji, o  których mowa  w art. 180 pkt  1–3 – jest prowadzący instalację.  
2) (uchylony)  
2. W razie składowania lub magazynowania odpadów podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do p o-
noszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych, jest, z  zastrzeżeniem  ust. 3, posiadacz 
odpadów w  rozumieni u przepisów ustawy o  odpadach.  
3. Jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w  zakresie gos -
podarki odpadami, to podmiotem korzystającym ze środowiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze śr o-
dowiska, jest, z  zastrzeżeniem  ust. 4, podmiot, który przekazał te odpady.  
4. Jeżeli osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą przekazuje odpady podmiotowi, który nie uzyskał wymaganego z e-
zwolenia w  zakresie gospodarki odpadami, podmiotem korzystającym ze środ owiska, obowiązanym do ponoszenia opłat za  
korzystanie ze środowiska, jest podmiot, któremu przekazano te odpady.  
Art. 280. 1. Jeżeli składowane lub magazynowane odpady ulegają zmieszaniu, za podstawę opłaty za korzystanie ze 
środowiska lub administracyjne j kary pieniężnej przyjmuje się rodzaj odpadu, za który jednostkowa stawka opłaty jest 
najwyższa, z  zastrzeżeniem  ust. 2. 
2. Przepisu  ust. 1 nie stosuje się do tych rodzajów odpadów, które mogą być składowane w  sposób nieselektywny na 
podstawie przepisów o  odpadach.  
Art. 281. 1. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się 
odpowiednio przepisy działu III ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa, z  tym że uprawnienia organów 
podatkowych pr zysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
1a. Do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska nie stosuje się przepisów ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – 
Ordynacja podatkowa dotyczących ustalania opłaty prolon gacyjnej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 111 – Poz. 1396  
 
2. Do ponoszenia opłat, o  których mowa  w art. 276 ust.  1, w części, w  jakiej przewyższają one kwotę opłaty, jaką p o-
nosiłby podmiot korzystający ze środowiska w  przypadku, gdyby posiadał pozwolenie albo inną wymaganą decyzję, nie 
stosuje się przep isów ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa dotyczących odroczenia terminu płatności 
należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i  odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV stanowią inaczej.  
3. Do ponoszenia administracyjnych kar p ieniężnych nie stosuje się przepisów ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – 
Ordynacja podatkowa dotyczących terminu płatności należności, odroczenia tego terminu, zaniechania ustalenia zobowiązania, 
zaniechania poboru należności oraz umarzania zaległych zobow iązań i  odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV  stano-
wią inaczej; termin płatności administracyjnej kary pieniężnej wynosi 14  dni od dnia, w  którym decyzja o wymiarze kary 
stała się ostateczna.  
Art. 282. Postępowanie w  przedmiocie opłat za korzystan ie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych 
wszczyna się z  urzędu albo na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, którego dotyczy opłata albo kara.  
Art. 283. 1. Stawki podatków i  innych danin publicznych powinny być różnicowane, z  uwzglę dnieniem celów służ ą-
cych ochronie środowiska.  
2. Stawki podatku akcyzowego powinny być kalkulowane w  szczególności tak, aby zapewnić niższą cenę rynkową:  
1) benzyny bezołowiowej w  stosunku do benzyny zawierającej ołów;  
2) olejów napędowego i  opałowego o  niższej zawartości siarki w  stosunku do olejów o  wyższej zawartości siarki;  
3) olejów napędowego i  smarowego, wytwarzanych z  udziałem komponentów uzyskiwanych z  regeneracji olejów zuż y-
tych, w  stosunku do olejów wytwarzanych bez udziału tych komponentów;  
4) biopaliw opartych na wykorzystaniu biomasy, w  szczególności roślin uprawnych, w  stosunku do paliw pochodzących 
ze źródeł nieodnawialnych.  
DZIAŁ  II 
Opłaty za korzystanie ze środowiska  
Rozdział 1  
Wnoszenie opłat  
Art. 284. 1. Podmiot korzystający ze środowiska  ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i  wnosi ją na 
rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego.  
2. Osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami ponoszą opłaty za korzystanie ze środowiska w  zakresie, w  jakim 
korzystanie wymaga pozwolenia na wp rowadzanie substancji lub energii do środowiska.  
Art. 285. 1. Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało 
miejsce.  
2. Podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę za dany rok kalendarzowy do dnia 31  marca następnego roku.  
3. Opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza ustala się na podstawie wielkości rocznej rzeczywis tej 
emisji, określonej w raporcie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisj a-
mi gazów cieplarnianych i innych substancji.  
4. W przypadku gdy w danym roku kalendarzowym na składowisku odpadów umi eszczono odpady oraz wydobyto 
z niego odpady tego samego rodzaju, podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do dnia 31 marca następne go roku.  
Art. 285a.  Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie rozliczył emisji gazów cieplarnianych 
objętych systemem handlu uprawnieniami, zgodnie z  przepisami ustawy  z dnia 1 2 czerwca 201 5 r. o systemie handlu 
uprawnieniami do em isji gazów cieplarnianych, wnosi opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w  zakresie 
emisji tych gazów  w danym roku kalendarzowym do dnia 3 0 kwietnia następnego roku albo  w terminie 1 4 dni licząc od 
dnia następującego po upływie terminu rozlicze nia wielkości emisji,  o którym mowa  w art. 92 ust.  5 tej ustawy.  
Art. 286. 1. Podmiot korzystający ze środowiska w  terminie, o  którym mowa w  art. 285  ust. 2 i  4, przedkłada ma r-
szałkowi województwa wykaz zawierający informacje i  dane, o  których mowa w  art. 287, wykorzystane do ustalenia wys o-
kości opłat oraz wysokość tych opłat, z  zastrzeżeniem art. 289  ust. 1.  
2. Do zobowiązań z  tytułu opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się przepisy ustawy z  dnia 17  czerwca 1966  r. 
o postępowaniu egzekucyjnym w  admin istracji, jeżeli wynikają one z  wykazu o  wysokości należnych opłat.  
  
Dziennik  Ustaw  – 112 – Poz. 1396  
 
3. Podmiot korzystający ze środowiska, wprowadzający gazy lub pyły do powietrza, przedkłada marszałkowi woj e-
wództwa wykaz sporządzony na podstawie informacji zawartych w  raporcie , o którym  mowa w  art. 7  ust. 1 ustawy z  dnia 
17 lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji, uwzględniający informacje 
o rodzajach substancji wprowadzonych do powietrza, wielkości emisji oraz wysokości opłat za wprowadzani e gazów 
i pyłów do powietrza uiszczonych za poprzedni rok kalenda rzowy, z  zastrzeżeniem art. 289 ust. 1.  
4. Informacje zawarte w  wykazie, o  którym mowa w  ust. 3, stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.  
5. Wykaz, na podstawie którego ustalono opłaty za składowanie odpadów, marszałek województwa przekazuje 
niezwłocznie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce składowania odpadów.  
6. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, wzor y wykazów zawierających inform a-
cje i dane o  zakresie korzystania ze środowiska oraz o  wysokości należnych opłat i  sposób przedstawiania tych informacji 
i danych, uwzględniając w  szczególności wymaganie, aby formularz wykazu zawierał:  
1) zbiorcze zestawieni e informacji o  zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza oraz składowania odpadów;  
2) pouczenie, że zawarte w  wykazie informacje o  wysokości należnych opłat stanowią podstawę do wystawienia tytułu 
wykonawczego.  
7. W rozporządzeniu, o  którym mowa w  ust. 6, zostaną ustalone:  
1) forma wykazu;  
2) zawartość wykazu;  
3) układ wykazu;  
4) wymagane techniki przedkładania wykazu.  
8. Krajowy ośrodek bilansowania i  zarządzania emisjami, o  którym mowa w  art. 3  ust. 1  ustawy z  dnia 1 7 lipca 
2009  r. o systemie zar ządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych su bstancji, w  terminie do dnia 30 czerwca roku 
następnego przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska informacje o  rodzajach substancji wprowadz o-
nych do powietrza, wielkości emisji oraz wysokości  opłat za wprowadzanie gazów i  pyłów do powietrza uiszczonych za 
poprzedni rok kalendarzowy sporządzone na podstawie ra portów, o  których mowa w  art. 7 ust. 1 ustawy z  dnia 17  lipca 
2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych subst ancji, niezbędne do prowadzenia wojewód z-
kiej bazy informacji o  korzystaniu ze środowiska.  
Art. 286a.  1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska, na podstawie wykazów, o  których mowa w  art. 286  ust. 1,  oraz 
informacji o  korzystaniu  ze środowiska zawartych w  decyzjach, o  których mowa w  art. 288  ust. 1, sporządza raport woj e-
wódzki i  przekazuje go, za pośrednictwem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, ministrowi właściwemu do spraw 
środow iska. 
1a. W raporcie wojewódzkim, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki in spektor ochrony środowiska uwzględnia  
informacje na temat wielkości emisji gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami, określone w zwer y-
fikowanych raportach o wielkości emisji, o których mowa w art. 80 ust. 3 albo art. 86 ust. 10 ustawy z  dnia 12 czerwca 
2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, albo ostatecznych decyzjach określających sz a-
cunkową wielkość emisji, o których mowa w art. 87 ust. 5 i art. 88 ust. 2 tej ustawy.  
2. Zasady gromadzenia informacji dot yczących składowania odpadów określają przepisy ustawy o  odpadach.  
3. (uchylony)  
3a. (uchylony) 
4. (uchylony ) 
5. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, wzór raportu wojewódzkiego zawieraj ą-
cy informacje o  zakresie korzystani a ze środowiska oraz sposób jego przekazywania.  
6. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 5, zostaną ustalone:  
1) forma raportu;  
2) zawartość raportu;  
3) układ raportu;  
4) wymagane techniki i  termin przekazywania raportu.  
7. Minister właściwy do spraw środ owiska prowadzi centralną bazę informacj i o korzystaniu ze środowiska w zakre-
sie wprowadzania  gazów i  pyłów do powietrza.  
  
Dziennik  Ustaw  – 113 – Poz. 1396  
 
8. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia systemu zbierania i  przetwarzania 
danych, określi, w  drodze rozporządzenia, niezbędny zakres informacji objętych obowiązkiem przetwarzania w  ramach 
wojewódzkiej i  centralnej bazy informacji, o  których mowa  w ust. 1 i 7, oraz sposób ich prowadzenia.  
Art. 287. 1. (uchylony)  
2. Zasady prowadzenia  ewidencji odpadów  określają przepisy ustawy o  odpadach.  
Art. 288. 1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska, będąc do tego obowiązanym:  
1) nie przedłożył wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości nale ż-
nych opłat, wykazu , o którym mowa w art. 286 ust. 5 – marszałek województwa wymierza opłatę, w drodze decyzji, 
na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska;  
2) przedłożył wykaz z awierający informacje i dane o zakresie korzys tania ze środowiska oraz o wysokości należnych 
opłat, ale zamieścił w nim informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia – marszałek województwa wymierza, w dr o-
dze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony śr odowiska, 
opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu;  
3) nie dokonał rozliczenia wielkości emisji,  o którym mowa  w art. 92 ustawy  z dnia 12  czerwca 201 5 r. o systemie hand -
lu uprawnieniami do emisji gazów cieplarni anych – marszałek województwa wymierza opłatę,  w drodze decyzji, na 
podstawie wykazu prowadzących instalacje  i operatorów statków powietrznych, którzy nie dopełnili obowiązku roz-
liczenia wielkości emisji, przekazanego przez Krajowy ośrodek bilansowania  i zarządzania emisjami,  o którym mowa  
w art. 3 ust.  1 ustawy  z dnia 17  lipca 200 9 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych  i innych substancji.  
2. Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie:  
1) pomiarów dokonywanych przez org any administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do 
poniesienia opłat;  
2) innych danych technicznych i  technologicznych.  
3. Kopię decyzji, o  której mowa w  ust. 1, marszałek województwa przedstawia niezwłocznie wojewódzkiemu inspek -
torowi  ochrony środowiska.  
Art. 289. 1. Nie wnosi się opłat z tytułu tych rodzajów korzystania ze środowiska spośród wymienionych w  art. 273 
ust. 1, których roczna wysokość wnoszona na rachunek urzędu marszałkowskiego nie przekracza 800 zł. W przypadku gdy 
roczna wysokość opłaty z tytułu każdego z rodzajów korzystania ze środowiska spośród wymienionych w art. 273 ust. 1 
nie przekracza 100 zł nie przedkłada się także wykazów i informacji, o których mowa w art. 286 ust. 1, 2 i 5.   
2. Sejmik województwa może, w  drodze aktu prawa miejscowego, uchwalić podwyższenie kwoty, o  której mowa  
w ust. 1, jednak nie więcej niż do 50%.  
Rozdział 2  
Stawki opłat za korzystanie ze środowiska  
Art. 290. 1. Górne jednostkowe stawki opłat wynoszą, z  zastrzeżeniem  art. 291 ust.  1: 
1) 273 zł 66) za 1 kg gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza;  
2) (uchylony)  
3) (uchylony) 
4) 200 zł 66) za umieszcze nie 1  Mg odpadów na składowisku.  
5) (uchylony) 
6) (uchylony) 
7) (uchylony) 
8) (uchylony) 
2. Rada Ministrów , w drodze rozporządzeń:  
1) określi jednostkowe stawki opłat, o  których mowa  w ust. 1; 
                                                           
66) Aktualną wysokość górnej jednostkowej stawki opłaty ogłasza, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym „Monitor Po l-
ski”, minister właściwy do spraw środowiska, na podstawie art.  291 ust.  2 niniejszej ustawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 114 – Poz. 1396  
 
2) może różnicować wysokość stawek opłat w  zależności od:  
a) rodzaju gazów, pyłów, odpadów lub substancji w  ściekach i  temperatury ścieków,  
b) (uchylona ) 
c) (uchylona) 
d) części obszaru kraju,  
e) (uchylona) 
f) rodzaju opłaty,  
g) roku obowiązywania stawki opłat.  
3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenia, o  których mowa  w ust. 2, uwzględnia:  
1) (uchylony)  
2) uciążliwość gazów , pyłów oraz odpadów dla środowiska;  
3) (uchylony ) 
4) możliwości techniczne lub technologiczne oraz ekologiczną lub ekonomiczną racjonalność odzysku odpadów.  
4. (uchylony)  
Art. 291. 1. Stawki opłat, ustalone  w art. 290 ust.  1 oraz  określone na podstawie  art. 290 ust.  2, za rok poprzedni, 
podlegają z  dniem 1 stycznia każdego roku podwyższeniu w  stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen 
towarów i  usług konsumpcyjnych ogółem ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w  formie kom u-
nikatu, w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Pols kiej „Monitor Polski ”. 
2. Minister właściwy do spraw środowiska, nie później niż do dnia 31  października każdego roku, ogłasza, w  drodze 
obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski ”, wysokość stawek opłat na rok następny , 
uwzględniając dotychczasowe zmiany wysokości stawek oraz zasadę, o  której mowa  w ust. 1. 
Rozdział 3  
Opłaty podwyższone  
Art. 292. W przypadku braku wymaganego pozwolenia podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwy ż-
szone o  500% za:  
1) wprowadzani e do powietrza gazów lub pyłów . 
2) (uchylony)  
Art. 293. 1. Za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska o d-
padów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z  zastrzeżeniem  ust. 3–5, opłaty podwyższone w  wysokości 
0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania.  
2. Magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i  miejsce magazynowania traktuje się jako 
składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, z  zastrzeżeniem  ust. 3. 
3. Za składowanie odpadów w  miejscu na ten cel nieprzeznaczonym podmiot korzystający ze środowiska ponosi opł a-
ty podwyższone w  wysokości 0,7  jednostkowej stawki opłaty za umieszcze nie odpadów na składowisku za każdą tonę 
odpadów i  za każdą dobę składowania.  
4. W przypadku pozbycia się odpadów:  
1) nad brzegami zbiorników wodnych, w  szczególności w  strefach ochronnych ujęć wód i  na terenach wypływu wód 
z warstw wodonośnych,  
2) na tere nach parków narodowych i  rezerwatów przyrody,  
3) na terenach leśnych albo uzdrowiskowych lub na terenach rekreacyjno -wypoczynkowych  
– podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w  wysokości 1,0  jednostkowej stawki opłaty za umies z-
czenie o dpadów na składowisku za każdą tonę odpadów i  za każdą dobę składowania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 115 – Poz. 1396  
 
5. Podmiot korzystający ze środowiska w  przypadku pozbycia się odpadów do śródlądowych wód powierzchniowych 
i podziemnych, morskich wód wewnętrznych lub wód morza terytorialnego ponos i opłatę podwyższoną w  wysokości 
100-krotnej jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku.  
6. Przepisy  ust. 3–5 stosuje się odpowiednio, jeżeli składowanie odpadów jest zabronione na podstawie ustawy 
o odpadach.  
7. Opłatę podwyższoną p onosi się niezależnie od opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku.  
Rozdział 4  
Przepisy szczególne dotyczące opłat za składowanie odpadów  
Art. 294. (uchylony)  
Art. 295. (uchylony) 
Art. 296. (uchylony) 
Art. 297. Opłatę za składowanie odpadów ponosi się za umieszczenie odpadów na składowisku, z  zastrzeżeniem  
art. 293 ust.  1 i 3–5. 
Art. 297a.  1. Zwolnione z  opłaty za składowanie odpadów jest umieszczanie na składowisku odpadów wydobytych 
ze składowiska lub zwałowiska niespełniającego wymagań ochrony środow iska. 
2. Odpady, o  których mowa  w ust. 1, przed umieszczeniem ich na składowisku odpadów spełniającym wymagania 
ochrony środowiska, mogą być poddane procesom przekształceń biologicznych, fizycznych lub chemicznych.  
DZIAŁ  III 
Administracyjne kary pieniężne  
Rozdział 1  
Postępowanie w  sprawie wymierzenia kary  
Art. 298. 1. Administracyjne kary pieniężne wymierza, w  drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za:  
1) przekroczenie określonych w  pozwoleniach, o  których mowa  w art. 181 ust.  1 pkt  1 i 2, ilości lub rodzaju gazów lub 
pyłów wprowadzanych do powietrza;  
2) (uchylony)  
3) (uchylony) 
4) naruszenie warunków decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów albo decyzji określającej 
miejsce i  sposób magazynowania odpadów, wymaganyc h przepisami ustawy o  odpadach, co do rodzaju i  sposobów 
składowania lub magazynowania odpadów;  
5) przekroczenie, określonych w  decyzji o  dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o  którym mowa  w art. 181 
ust. 1 pkt  1, poziomów hałasu.  
2. (uchylony)  
Art. 299. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie:  
1) kontroli, a  w szczególności dokonanych w  ich trakcie pomiarów lub za pomocą innych środków dowodowych;  
2) pomiarów prowadzonych przez podmiot korzyst ający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów.  
2. O stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska, 
w terminie 21  dni od wykonania pomiarów, zawiadamia podmiot korzystający ze środowis ka, przekazując mu wyniki p o-
miarów.  
Art. 300. 1. Po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o  której mowa  w art. 299 ust.  1 
pkt 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą wymiar kary bieg nącej.  
2. Wymiar  kary biegnącej ustala się, z  zastrzeżeniem  ust. 3, uwzględniając przekroczenie lub naruszenie w  skali doby.  
  
Dziennik  Ustaw  – 116 – Poz. 1396  
 
3. Za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza wymiar kary biegnącej określa 
się, uwzględniając przekroczenie w  skali godziny.  
4. W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się:  
1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w  skali doby albo godziny;  
2) wymiar kary biegnącej;  
3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako od powiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykon a-
nia pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub 
naruszenia.  
Art. 301. 1. Kara biegnąca jest naliczana, z  zastrzeżeniem  ust. 2 oraz art.  304, do czasu stwierdzenia, na zasadach 
określonych  w art. 299 ust.  1, zmiany wielkości przekroczenia lub naruszenia.  
2. Wymiar kary biegnącej może ulec zmianie na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, zawierający:  
1) wyniki pomiarów lub sprawozdani e z własnych ustaleń;  
2) termin przeprowadzenia pomiarów lub dokonania własnych ustaleń;  
3) informacje o  sposobie ograniczenia przekroczenia lub naruszenia.  
3. Wniosek, o  którym mowa  w ust. 2, powinien być przedłożony wojewódzkiemu inspektorowi ochrony śro dowiska 
w terminie 30  dni od dokonania własnych pomiarów lub ustaleń.  
4. Jeżeli przekroczenie zostało stwierdzone na zasadach określonych  w art. 299 ust.  1 pkt  1, pomiary, o  których mowa  
w ust. 2 pkt  1, powinny być przeprowadzone w  miejscach i  w sposób zgo dny z  pomiarami dokonanymi przez wojewód z-
kiego inspektora ochrony środowiska, który stwierdził przekroczenie.  
5. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ustali, w  drodze decyzji, wymiar nowej kary biegnącej, określając te r-
min naliczania kary od pełnej godz iny albo doby od terminu, o  którym mowa  w ust. 2 pkt  2, jeżeli w  terminie 30  dni nie 
zakwestionuje zasadności złożonego wniosku.  
Art. 302. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających 
wymiar kary bie gnącej, decyzję o  wymierzeniu kary:  
1) za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia – po stwierdzeniu z  urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego 
ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało, albo  
2) za okres do dnia 31  grudnia każdego rok u – jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte.  
2. W razie złożenia wniosku, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1, stosuje się odpowiednio  art. 301 ust.  2–5. 
Art. 303. Jeżeli wojewódzki inspektor ochrony środowiska w  ciągu 30  dni od dnia  wpływu wniosku, o  którym mowa  
w art. 301 ust.  2 lub art.  302 ust.  1 pkt  1, stwierdzi, że przekroczenie lub naruszenie jest wyższe, niż podano we wniosku, 
lub nie ustało, wymierza nową wysokość kary biegnącej począwszy odpowiednio od doby albo godziny, w  której stwie r-
dzono bezzasadność wniosku, jednocześnie podwyższając jej wysokość dwukrotnie na okres 60  dni. 
Art. 304. Jeżeli do dnia zmiany stawek opłat za korzystanie ze środowiska stanowiących podstawę wymiaru kary albo 
do dnia zmiany stawek kar, o  któryc h mowa  w art. 311 ust.  2, stwierdzone przekroczenie lub naruszenie nie ustało, woj e-
wódzki inspektor ochrony środowiska ustala w  drodze decyzji nowy wymiar kary biegnącej, stosując nowe stawki od dnia 
ich wprowadzenia.  
Art. 305. 1. Wojewódzki inspektor ochr ony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowis -
ka na podstawie, o  której mowa  w art. 299 ust.  1 pkt  2, jeżeli:  
1) podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji;  
2) spełnione są warunki określone  w art. 147a.  
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska może nie uznać przedkładanych mu wyników wymaganych pomiarów 
wielkości emisji, jeżeli pomiary te nasuwają zastrzeżenia.  
3. Wyniki pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska nasuwają za strzeżenia, jeżeli 
w szczególności:  
1) jest oczywiste, że środki techniczne mające na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji ze względu na ich rodzaj nie 
mogą zapewnić redukcji stężeń substancji dokumentowanej tymi wynikami;  
  
Dziennik  Ustaw  – 117 – Poz. 1396  
 
2) przyrządy użyte do pomiar ów nie spełniają wymagań prawnej kontroli metrologicznej w  rozumieniu ustawy z  dnia 
11 maja 2001  r. – Prawo o  miarach ( Dz. U. z 2019 r. poz. 541, 675 i 1123 ); 
3) nie były przestrzegane zasady pobierania próbek, przez co wyniki analiz nie są miarodajne dla ustalenia wielkości 
emisji;  
4) w pracach laboratoryjnych nie były spełnione wymagania, o  których mowa  w art. 12. 
4. W przypadkach, o  których mowa  w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza karę za przekr o-
czenie stwierdzone w  roku kalendarzo wym, uwzględniając zmiany stawek opłat i  kar, o  których mowa  w art. 304, w okre-
sie objętym karą.  
Art. 305a.  1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, 
pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarz owy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia:  
1) przekroczenie warunków korzystania ze środowiska określonych w  pozwoleniach, o  których mowa  w art. 181 ust.  1 
pkt 1 i 2, lub decyzjach, o  których mowa  w art. 298 ust.  1 pkt  4, lub decyzjach o  dopuszczalnym poziomie  hałasu 
stwierdza się, stosując odpowiednio  art. 299–304. 
2) (uchylony)  
2. Przepis  ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie są spełnione warunki prowadzenia pomiarów, o  których mowa  
w art. 147a, w  tym pobierania próbek.  
Art. 306. 1. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki 
wymierzania kar na podstawie pomiarów ciągłych.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone:  
1) szczegółowe warunki uznawania pomiarów za ciągłe;  
2) sposoby ustalania przekroczeń na podstawie wyników ciągłych pomiarów w  zakresie:  
a) wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza,  
b) (uchylona)  
c) emitowania hałasu do środowiska.  
3. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1, mogą zostać ustalone sposoby uzupełniania brakujących wyników 
pomiarów.  
Art. 307. (uchylony)  
Art. 308. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska nie wszczyna postępowania w  sprawie wymierzenia kary, jeżeli 
przewidywana jej wysokość nie przekroczy 800  zł. 
Rozdział 2  
Wysokość kar  
Art. 309. 1.67) Karę w ymierza się w  wysokości 20 -krotnej wielkości jednostkowej stawki opłat za wprowadzanie 
gazów lub pyłów do powietrza.  
2. Za składowanie odpadów z  naruszeniem warunków dotyczących rodzaju i  sposobów składowania odpadów, okreś -
lonych w  decyzji zatwierdzającej  instrukcję prowadzenia składowiska, lub magazynowanie odpadów z  naruszeniem decyzji  
określającej miejsce i  sposób magazynowania odpadów wymierza się karę w  wysokości 0,1  jednostkowej stawki opłaty za 
umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę skład owania.  
Art. 310. (uchylony)  
Art. 311. 1. Górna jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do 
środowiska wynosi 48 zł 68) za 1 dB przekroczenia, z  zastrzeżeniem  art. 312. 
2. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzenia,  określi wysokość jednostkowych stawek kar za przekroczenie dopus z-
czalnego poziomu hałasu.  
                                                           
67) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
68) Aktualną wysokość górnej jednostkowej stawki kary ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym „Monitor  Polski ”, 
minister właściwy do spraw środowisk a, na podstawie art. 291 ust. 2 oraz art. 312 niniejszej ustawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 118 – Poz. 1396  
 
3. Rada Ministrów, wydając rozporządzenie, o  którym mowa  w ust. 2, uwzględnia:  
1) zróżnicowanie, w  zależności od wielkości przekroczenia, jednostkowej stawki kary za  1 dB przekroczenia dopus z-
czalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska, dla następujących wielkości przekroczenia:  
a) od 1 do 5 dB, 
b) powyżej 5  do 10  dB, 
c) powyżej 10  do 15  dB, 
d) powyżej 15  dB; 
2) zróżnicowanie wysokości kary pieniężnej ze wzglę du na porę dnia lub porę nocy.  
Art. 312. Do jednostkowych stawek kar, o  których mowa  w art. 311 ust.  1 i 2, stosuje się odpowiednio  art. 291. 
Rozdział 3  
Przepisy szczególne dotyczące kar za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza oraz emisję hałasu  
Art. 313. 1. Karę za przekroczenie, o  którym mowa  w art. 298 ust.  1 pkt  1, wymierza się za każdą substancję wpr o-
wadzaną do powietrza z  przekroczeniem warunków określonych w  pozwoleniu.  
2. Jeżeli stwierdzono przekroczenie określonych w  pozwoleniu ilości bądź rod zajów gazów lub pyłów jednocześnie 
dla źródła ich powstawania, miejsca wprowadzania lub całej instalacji, karę wymierza się na podstawie pomiarów na st a-
nowiskach pomiarowych, na których przekroczenie jest najwyższe.  
Art. 314. (uchylony)  
Art. 315. 1. Kary, o których mowa  w art. 298 ust.  1 pkt  5, wymierza się odrębnie dla pory dnia i  pory nocy.  
2. Przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem 
LAeq D lub L Aeq N przyjmuje się przekroczenie w  punkcie  pomiarowym, w  którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia 
lub pory nocy.  
3. Przez porę dnia i  porę nocy rozumie się odpowiednie przedziały czasu, o  których mowa  w art. 112a  pkt 2. 
Rozdział 4  
Kary pieniężne za uchybienia w  zakresie przygotowania i  realiz acji programów ochrony powietrza oraz planów 
działań krótkoterminowych  
Art. 315a.  1.69) W przypadku:  
1) (uchylony)70) 
2)71) niedotrzymania ustawowego terminu uchwalenia programów ochrony powietrza i  ich aktualizacji lub planów działań 
krótkoterminowych,  
3)71) niedotrzymania terminów realizacji działań określonych w  programach ochrony powietrza i  ich aktualizacjach lub 
planach działań krótkoterminowych  
– organ za to odpowiedzialny podlega karze pieniężnej w  wysokości od 50  000 zł do 500 000 zł. 
2. Karę pieniężną, w  drodze decyzji, wymierza wojewódzki inspektor ochrony środowiska, biorąc pod uwagę ilość 
i wagę stwierdzonych uchybień oraz naruszonych przez organ obowiązków.  
Art. 315b.  1. Od decyzji o  wymierzeniu kary pieniężnej, o  której mowa  w art. 315a, przysługuje odwołanie do Głó w-
nego Inspektora Ochrony Środowiska.  
2. Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej 
w terminie 7  dni od dnia, w  którym decyzja o  jej wymierzeniu  stała się ostateczna.  
3. Kara pieniężna podlega przymusowemu ściągnięciu w  trybie określonym w  przepisach o  postępowaniu egzekucy j-
nym w  administracji.  
                                                           
69) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
70) Przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
71) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 119 – Poz. 1396  
 
Art. 315c.  Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordy-
nacja podatkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środ o-
wiska.  
Rozdział 5  
Przepisy szczególne dotyczące kar za niespełnianie warunków uznawania za dotrzymane maksymalnych emisji 
substancji ze źródeł spalania paliw, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  
Art. 315d.  W przypadku niedotrzymywania maksymalnych emisji substancji, o  których mowa  w art. 146h  pkt 2, 
z uwzględnieniem warunków uznawania ich za dotrzymane, o  których mo wa w art. 146h  pkt 4, prowadzący instalację, 
o którym mowa  w art. 146g, ponosi administracyjną karę pieniężną.  
Art. 315e.  Karę, o  której mowa  w art. 315d, wymierza, w  drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, 
biorąc pod uwagę każdą wprowadzo ną do powietrza ilość substancji przekraczającą maksymalne emisje substancji, okreś -
lone dla źródła spalania paliw w  przepisach wydanych na podstawie  art. 146h  pkt 2, przy czym jednostkowa stawka kary 
wynosi 15  zł za każdy kilogram substancji.  
DZIAŁ  IV 
Odraczanie, zmniejszanie oraz umarzanie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska  
oraz administracyjnych kar pieniężnych  
Art. 316. Organem właściwym w  sprawach odraczania terminu płatności opłaty za korzystanie ze środowiska, o  któ-
rej mowa  w art. 276 ust. 1, a także jej zmniejszania i  umarzania jest marszałek województwa, a  w sprawach admin istracy j-
nych kar pieniężnych  – wojewódzki inspektor ochrony środowiska.  
Art. 317. 1. Termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej kary pieniężnej odracza się 
na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo prze d-
sięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w  okresie nie dłu ż-
szym niż 5  lat od dnia złożenia wniosku.  
1a. (uchylony)  
2. Odroczenie terminu płatności może dotyczyć, z  zastrzeżeniem  ust. 3, części albo całości opłaty lub kary.  
3. Odroczenie może objąć opłaty najwyżej w  części, w  jakiej przewyższa ono kwotę opłaty, jaką ponosiłby podmiot 
korzystający ze środowiska w  przypadku, gdyby posiadał pozwolenie albo inną wymaganą decyzję.  
4. Termin płatności może być odroczony wyłącznie na okres niezbędny do z realizowania przedsięwzięcia, o którym 
mowa  w ust. 1. 
Art. 318. 1. Wnios ek o odroczenie terminu płatności opłaty albo kary powinien zostać złożony do właściwego organu 
przed upływem terminu, w  którym powinny być one uiszczone.  
2. Złożenie wniosku o  odroczenie terminu płatności opłat nie zwalnia z  obowiązku ich uiszczenia w  części, w  jakiej 
nie mogą podlegać odroczeniu.  
3. Wniosek powinien zawierać:  
1) wskazanie wysokości opłaty lub kary, o  której odroczenie terminu płatności występuje strona;  
2) opis realizowanego przedsięwzięcia;  
2a) (uchylony)  
3) harmonogram realizacji przeds ięwzięcia ze wskazaniem etapów nie dłuższych niż 6  miesięcy.  
3a. (uchylony)  
4. Jeżeli istnieją zastrzeżenia co do możliwości sfinansowania przez wnioskodawcę planowanych przedsięwzięć, właś -
ciwy organ może zażądać dodatkowo przedłożenia dowodów potwierdzaj ących możliwość finansowania przedsięwzięcia.  
5. Decyzja o  odroczeniu terminu płatności opłat lub kar określa:  
1) opłatę lub karę, której termin płatności został odroczony, oraz jej wysokość;  
2) realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie;  
3) harmonogra m realizacji przedsięwzięcia;  
4) termin odroczenia opłaty albo kary.  
  
Dziennik  Ustaw  – 120 – Poz. 1396  
 
6. Właściwy organ, w  drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności opłaty lub kary, jeżeli nie są spełnione 
warunki odroczenia określone ustawą.  
6a. Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku przesyła egzemplarz decyzji orzekającej w  sprawie terminu płatności 
opłaty albo kary do właściwego powiatu albo gminy, których dochodów dotyczy odroczenie.  
7. W przypadku wniesienia wniosku, o  którym mowa  w ust. 1, naliczane są odsetki za zwłokę na  zasadach określ o-
nych w  przepisach działu III ustawy  – Ordynacja podatkowa.  
Art. 318a.  (uchylony)  
Art. 319. 1. W  przypadku gdy terminowe zrealizowanie przedsięwzięcia będącego podstawą odroczenia płatności 
usunęło przyczyny ponoszenia opłat i  kar, właściwy  organ, w  drodze decyzji, orzeka o  zmniejszeniu, z  zastrzeżeniem  
ust. 3, odroczonych opłat albo kar o  sumę środków własnych wydatkowanych na realizację przedsięwzięcia; jeżeli odr o-
czenie dotyczy przedsięwzięcia służącego realizacji zadań własnych gminy, do  środków własnych wlicza się także środki 
pochodzące z  budżetu gminy.  
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, do kwot pozostających do zapłaty stosuje się odpowiednio przepisy działu III  
ustawy  – Ordynacja podatkowa dotyczące opłaty prolongacyjnej.  
3. Jeżeli odroczeniu podlegały opłaty albo kary wymierzone w  związku ze składowaniem lub magazynowaniem o d-
padów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów lub bez decyzji określającej 
miejsce i  sposób magazynowania odpadów al bo wymierzone za przekroczenie warunków określonych w  decyzji, w  razie 
terminowego zrealizowania przedsięwzięcia właściwy organ stwierdza, w  drodze decyzji, umorzenie odroczonych opłat 
albo kar.  
3a. (uchylony)  
4. W przypadku gdy terminowe zrealizowanie prz edsięwzięcia będącego podstawą odroczenia płatności nie usunęło 
przyczyn ponoszenia opłat lub kar, właściwy organ, w  drodze decyzji, orzeka o  obowiązku uiszczenia odroczonych opłat 
albo kar wraz z  opłatą prolongacyjną, o  której mowa w  przepisach działu III  ustawy – Ordynacja podatkowa.  
5. Przepisy  ust. 1–3 stosuje się odpowiednio w  sytuacji, gdy przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewniło usunięcie 
przyczyn wymierzenia kar, zostało zrealizowane przed wydaniem przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowis ka, 
decyzji wymierzającej administracyjną karę pieniężną.  
6. Wydanie przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska decyzji orzekającej o  zmniejszeniu lub umorzeniu 
kary, w  sytuacji, o  której mowa  w ust. 5, wymaga złożenia wniosku do wojewódzkiego inspe ktora ochrony środowiska, 
przed upływem terminu, w  którym ma być ona uiszczona.  
7. Przepisy  ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio do odraczania terminu opłaty za korzystanie ze środowiska.  
Art. 320. 1. Jeżeli przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia płatnoś ci nie zostanie zrealizowane w  terminie, właś -
ciwy organ stwierdza, w  drodze decyzji, obowiązek uiszczenia odroczonych opła t albo kar wraz z  określonymi w przep i-
sach działu III ustawy  – Ordynacja podatkowa odsetkami za zwłokę naliczanymi za okres odroczeni a. 
2. Właściwy organ może wydać decyzję, o  której mowa  w ust. 1, także przed upływem terminu odroczenia w  razie 
stwierdzenia, że przedsięwzięcie będące podstawą odroczenia nie jest realizowane zgodnie z  harmonogramem.  
Art. 321. W razie odroczenia terminu p łatności opłat lub kar stosuje się odpowiednio przepisy ustawy  – Ordynacja 
podatkowa w  zakresie wstrzymania biegu terminu przedawnienia należności.  
DZIAŁ  V72) 
Opłata emisyjna  
Art. 321a.  1. Wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych podlega opłacie, zwa nej dalej „opłatą emisyjną”.  
2. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych, o  których mowa w  ust. 1, rozumie się czynności podl e-
gające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe.  
3. Paliwami silnikowymi podlega jącymi opłacie emisyjnej są:  
1) benzyny silnikowe o  kodach CN 2710  12 45, CN 2710  12 49; 
2) oleje napędowe o  kodach CN 2710  19 43, CN 2710 20 11 . 
                                                           
72) Dział dodany przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 65; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 121 – Poz. 1396  
 
Art. 321b.73) Opłata emisyjna stanowi przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej, 
Fund uszu Niskoemisyjnego Transportu, o  którym mowa w  art. 28z ustawy z  dnia 25  sierpnia 2006  r. o biokomponentach 
i biopaliwach ciekłych (Dz.  U. z 2019 r. poz.  1155 i 1210 ), oraz Funduszu r ozwoju przewozów autobusowych o  charakt e-
rze użyteczności publicznej, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 16  maja 2019  r. o Funduszu rozwoju przewozów autobus o-
wych o  charakterze użyteczności publicznej (Dz.  U. poz.  1123 ), z tym że kwota stanowiąca 80% opłaty emisyjnej stanowi 
przychód Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospod arki Wodnej, kwota stanowiąca 15% tej opłaty – przychód 
Funduszu Niskoemisyjnego Transportu, a  kwota 5% tej opłaty – Funduszu r ozwoju przewozów autobusowych o  charakt e-
rze użyteczności publicznej.  
Art. 321c.  1. Obowiązek zapłaty opłaty emisyjnej ciąży na:  
1) producencie paliw silnikowych albo  
2) importerze paliw silnikowych, albo  
3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w  rozumieniu przepisów o  podatku akcyzowym paliw 
silnikowych, albo  
4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o  podatku akcy zowym obowiązkowi podatkowemu w  zakre-
sie podatku akcyzowego od paliw silnikowych.  
2. Podmioty, o  których mowa w  ust. 1, są zwolnione z  obowiązku uiszczania opłaty emisyjnej, gdy wynika to z  umów 
międzynarodowych dotyczących międzynarodowego trans portu drogowego.  
3. Minister właściwy do spraw transportu ogłasza, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospol i-
tej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz umów, o  których mowa w  ust. 2. 
Art. 321d.  1. Obowiązek zapłaty opłaty emisyjnej powstaje z  dniem powst ania zobowiązania podatkowego w  poda t-
ku akcyzowym od paliw silnikowych, o  których mowa w  art. 321a ust.  3. 
2. W przypadku poddania danej ilości paliwa silnikowego, od której zapłacono opłatę emisyjną, dalszym procesom, 
w wyniku których nastąpiło z większenie ilości tego paliwa, opłacie emisyjnej podlega uzyskana nadwyżka tego paliwa.  
Art. 321e.  1. Podstawą obliczenia wysokości opłaty emisyjnej jest ilość paliw silnikow ych, o  których mowa w  art. 321a  
ust. 3, od jakich podmioty, o  których mowa w  art. 321c ust.  1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy.  
2. Opłata emisyjna nie zwiększa podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z  tytułu importu wyrobów akcyz o-
wych.  
Art. 321f.  Stawka opłaty emisyjnej dla:  
1) benzyn silnikowych – wynosi 80  zł za 1000  litrów; 
2) olejów napędowych – wynosi 80  zł za 1000  litrów.  
Art. 321g.  1. Organem właściwym w  sprawach opłaty emisyjnej jest naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu 
celno -skarbowego i  dyrektor izby administracji skarbowej.  
2. Organami właściwymi miejscow o w sprawach opłaty emisyjnej są odpowiednio:  
1) naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo w  sprawach podatku akcyzowego oraz dyrektor izby administracji 
skarbowej właściwy dla tego naczelnika – w przypadkach, w  których obowiązanymi do zapłaty opłaty emisyjnej są 
podmioty, o  których mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 1, 3 i  4; 
2) naczelnik urzędu celno -skarbowego właściwy ze względu na miejsce powstania długu celnego oraz dyrektor izby 
administracji skarbowej właściwy dla tego naczelnika – w przypadku, w  którym obowiązanym do zapłaty opłaty em i-
syjnej jest podmiot, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 2. 
Art. 321h.  1. Podmioty, o  których mowa w  art. 321c ust.  1, są obowiązane składać informację o  opłacie emisyjnej 
właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego oraz  obliczać i  wpłacać opłatę emisyjną w  terminie:  
1) do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w  którym powstał obowiązek zapłaty – w przypadku podmiotów, 
o których mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 1, 3 i  4, 
2) określonym dla należności celnych – w przypadk u podmiotu, o  którym mowa w  art. 321c ust.  1 pkt 2 
– na wyodrębniony rachunek bankowy urzędu skarbowego właściwego dla dokonywania wpłat kwot z  tytułu zapłaty p o-
datku akcyzowego.  
                                                           
73) W brzmieniu ustalonym przez art. 34 pkt 1 ustawy z dnia 16 maja 2019 r. o Funduszu rozwoju przewozów autobusowych 
o charakterze użyteczności publicznej  (Dz. U. poz. 1123), która weszła w życie z dniem 18 lipca 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 122 – Poz. 1396  
 
2. W przypadku powstania nadpłaty w  opłacie emisyjnej Bank Gospodarstwa Krajo wego dokonuje zwrotu tej nadpł a-
ty ze środków należnych Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, wzór informacji w  sprawie opłaty em i-
syjnej, mając na uwadze zape wnienie jednolitości informacji składanych przez podmioty, o  których mowa w  art. 321c 
ust. 1, oraz zapewnienie możliwości kontroli wysokości dokonywanych wpłat.  
Art. 321i.  1. Naczelnik urzędu skarbowego przekazuje kwotę pobranej opłaty emisyjnej na wyodręb niony rachunek 
w Banku Gospodarstwa Krajowego, w  terminie 14  dni od dnia jej pobrania.  
2.74) Bank Gospodarstwa Krajowego przekazuje kwotę, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 7  dni od dnia jej wpływu 
na rachunek w  Banku Gospodarstwa Krajowego, w  wysokości ok reślonej w  art. 321b, na rachunek Narodowego Funduszu 
Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej, na Fundusz Niskoemisyjnego Transportu oraz na Fundusz rozwoju przewozów 
autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 16  maja  2019  r. o Funduszu rozw o-
ju przewozów autobusowych o  charakterze użyteczności publicznej, chyba że zachodzi przypadek, o  którym mowa 
w art. 321h ust.  2. 
Art. 321j.  Do opłaty emisyjnej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja p o-
datkowa.  
TYTUŁ  VI 
Odpowiedzialność w  ochronie środowiska  
DZIAŁ  I 
Odpowiedzialność cywilna  
Art. 322. Do odpowiedzialności za szkody spowodowane oddziaływaniem na środowisko stosuje się przepisy Kode k-
su cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.  
Art. 323. 1. Każdy, komu przez bezprawne oddziaływanie na środowisko bezpośrednio zagraża szkoda lub została 
mu wyrządzona szkoda, może żądać od podmiotu odpowiedzialnego za to zagrożenie lub naruszenie przywrócenia stanu 
zgodnego z  prawem i  podjęcia środk ów zapobiegawczych, w  szczególności przez zamontowanie instalacji lub urządzeń 
zabezpieczających przed zagrożeniem lub naruszeniem; w  razie gdy jest to niemożliwe lub nadmiernie utrudnione, może 
on żądać zaprzestania działalności powodującej to zagrożenie lub naruszenie.  
2. Jeżeli zagrożenie lub naruszenie dotyczy środowiska jako dobra wspólnego, z  roszczeniem, o  którym mowa  
w ust. 1, może wystąpić Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, a  także organizacja ekologiczna.  
Art. 324. W razie wyrządze nia szkody przez zakład o  zwiększonym ryzyku lub o  dużym ryzyku  art. 435 § 1 Kodeksu 
cywilnego stosuje się niezależnie od tego, czy zakład ten jest wprawiany w  ruch za pomocą sił przyrody.  
Art. 325. Odpowiedzialności za szkody wyrządzone oddziaływaniem na środowisko nie wyłącza okoliczność, że 
działalność będąca przyczyną powstania szkód jest prowadzona na podstawie decyzji i  w jej granicach.  
Art. 326. Podmiotowi, który naprawił szkodę w  środowisku, przysługuje względem sprawcy szkody roszczenie 
o zwrot nak ładów poczynionych na ten cel, przy czym wysokość roszczenia ogranicza się w  tym przypadku do poniesi o-
nych uzasadnionych kosztów przywrócenia stanu poprzedniego.  
Art. 327. 1. Każdy, komu przysługują roszczenia określone w  przepisach niniejszego działu, wra z z wniesieniem p o-
wództwa może żądać, aby sąd zobowiązał osobę, z  której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, do udzielenia 
informacji niezbędnych do ustalenia zakresu tej odpowiedzialności.  
2. Koszty przygotowania informacji ponosi pozwany, chyb a że powództwo okazało się bezzasadne.  
Art. 328. Organizacje ekologiczne mogą występować do sądu z  roszczeniem o  zaprzestanie reklamy lub innego 
rodzaju promocji towaru lub usługi, jeśli reklama ta lub inny rodzaj promocji sprzeczne są  z art. 80. 
                                                           
74) W brzmieniu u stalonym przez art. 34 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 73. 
  
Dziennik  Ustaw  – 123 – Poz. 1396  
 
DZIAŁ  II 
Odpowiedzialność karna  
Art. 329.  (uchylony)75) 
Art. 330. Kto wbrew ciążącemu na nim, na podstawie  art. 75, obowiązkowi w  trakcie prac budowlanych nie zapewnia 
ochrony środowiska w  obszarze prowadzenia prac,  
podlega karze grzywny.  
Art. 331. Kto, będąc obowią zany na podstawie  art. 76 ust.  4, nie informuje wojewódzkiego inspektora ochrony śr o-
dowiska o  planowanym terminie oddania do użytkowania obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji lub o  ter-
minie zakończenia rozruchu instalacji,  
podlega karze grzy wny.  
Art. 332. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w  uchwale sejmiku województwa prz y-
jętej na podstawie  art. 92 ust.  1c, podlega karze grzywny.  
Art. 332a.  1. Kto, reklamując lub w  inny sposób promując produkt, narusza wymagania  określone  w art. 80a ust. 1, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto nie zamieszcza w  reklamie lub materiale promocyjnym informacji wymaganych na 
podstawie  art. 80a ust. 2. 
Art. 333. Kto, będąc obowiązany decyzją wydaną na podstawie  art. 95 do prowadzenia pomiarów poziomów su b-
stancji w  powietrzu, nie spełnia tego obowiązku lub nie przechowuje wyników pomiarów w  wymaganym okresie,  
podlega karze grzywny.  
Art. 334. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w  uchwale sejmi ku województwa prz y-
jętej na podstawie  art. 96, podlega karze grzywny.  
Art. 335. (uchylony)  
Art. 335a.  1. Kto nie prowadzi badań zanieczyszczenia gleby i  ziemi, będąc do tego obowiązany decyzją wydaną na 
podstawie  art. 101f ust. 1 lub  nie przechowuje wynikó w badań w  wymaganym okresie wbrew  art. 101f ust. 4, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto nie zapewnia wykonania badań przez laboratorium zgodnie  z art. 101f ust. 2. 
Art. 335b.  Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 101e  ust. 1, nie zgłasza regionalnemu dyrektorowi 
ochrony środowiska historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi,  
podlega karze grzywny.  
Art. 335c.  Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 101h  ust. 1 i 2, nie przeprowadza remediacji,  
podlega karze grzywny.  
Art. 335d.  1. Kto, wbrew  art. 101l ust. 1, prowadzi remediację niezgodnie z  ustalonym planem remediacji lub będąc 
do tego obowiązany na podstawie  art. 101l ust. 2, nie przedkłada regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska projektu 
planu remediacji,  
podleg a karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto uniemożliwia przeprowadzenie remediacji lub prowadzenie badań zanieczyszczenia 
gleby i  ziemi, zgodnie z  obowiązkami określonymi  w art. 101l ust. 6, art. 101m  ust. 7 i art. 101o  ust. 1. 
Art. 336. Kto, wbrew  art. 101r, używa do prac ziemnych glebę lub ziemię, jeżeli przekroczona w  nich jest dopus z-
czalna zawartość substancji powodującej ryzyko,  
podlega karze grzywny.  
Art. 337. (uchylony)  
                                                           
75) Przez art. 4 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 124 – Poz. 1396  
 
Art. 337a.  Kto narusza warunki decyzji o  dopuszczalnym poziomie hałasu,  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny.  
Art. 338. Kto nie przestrzega ograniczeń, nakazów lub zakazów, określonych w  uchwale rady powiatu wydanej na 
podstawie  art. 116 ust.  1, 
podlega karze grzywny.  
Art. 338a.  Kto, będąc obowiązan y do wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w  środowisku, na podst a-
wie art. 122a, nie wykonuje tych pomiarów,  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo karze grzywny.  
Art. 339. 1. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 145 pkt  1, wprowadzając do środowiska substancje lub 
energie, w  zakresie, w  jakim nie wymaga to pozwolenia, nie dotrzymuje standardów emisyjnych,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega ten, kto:  
1) nie postępuje w  sposób, o  którym mowa  w art. 145 pkt  4; 
2) nie zatrzymuje instalacji i  urządzenia do spalania lub współspalania odpadów, zgodnie  z art. 145 pkt  5; 
3) nie stosuje paliw, surowców lub materiałów, w  tym substancji lub mieszanin, zgodnie z  wymaganiami lub ogranicz e-
niami, o  których mowa  w art. 145 pkt 6; 
4) nie stosuje rozwiązań technicznych, zgodnie z  wymaganiami, o  których mowa  w art. 145 pkt  7; 
5) nie przekazuje informacji lub danych, o  których mowa  w art. 145 pkt  8. 
Art. 339a.  Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 146g:  
1) nie dotrzymuje  maksymalnych emisji substancji, o  których mowa  w art. 146g  pkt 1, 
2) nie realizuje działań zapobiegających, o  których mowa  w art. 146g  pkt 2, 
3) nie przekazuje informacji, zgodnie  z art. 146g  pkt 3, 
4) nie przestrzega wymagań, o  których mowa  w art. 146g  pkt 4, 
podlega karze grzywny.  
Art. 340. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:  
1) art. 147 ust.  1 – do prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji,  
2) art. 147 ust.  2 – do prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji,  
3) art. 147 ust.  4 – do prowadze nia wstępnych pomiarów wielkości emisji z  instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej 
w sposób istotny,  
nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów w  wymaganym okresie,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega kto:  
1) będąc obo wiązany do zapewnienia wykonania pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze śr o-
dowiska, w  tym pobierania próbek, przez laboratorium lub certyfikowane jednostki badawcze, o  których mowa  
w art. 147a  ust. 1, nie spełnia tego obowiązku;  
2) będąc obowiązany w  drodze decyzji wydanej na podstawie  art. 150 ust.  1–3 do prowadzenia w  określonym czasie 
pomiarów wielkości emisji lub przedkładania wyników tych pomiarów, nie spełnia tego obowiązku;  
3) nie przechowuje wyników przeprowadzonych pomiarów w  okresie, o  którym mowa  w art. 147 ust.  6. 
Art. 341. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 149 ust.  1, nie przedkłada właściwym organom wyników 
pomiarów,  
podlega karze grzywny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 125 – Poz. 1396  
 
Art. 342. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie  art. 152 do zgłoszenia  informacji dotyczących eksploatacji instal a-
cji, nie spełnia tych obowiązków lub eksploatuje instalację niezgodnie ze złożoną informacją,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto:  
1) eksploatuje instalację pomimo wniesienia sprzeciwu, o  który m mowa w  art. 152  ust. 4, albo rozpoczyna eksploatację 
instalacji przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu;  
2) narusza warunki decyzji, o  której mowa w  art. 154  ust. 1 lub 1a, określającej wymagania w  zakresie ochrony środow i-
ska dotyczące eksploatacji  instalacji wymagającej zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 152  ust. 1.  
Art. 343. 1. Kto narusza zakaz używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających określony  w art. 156 ust.  1, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto nie przestrzega ogranic zeń, nakazów lub zakazów określonych w  uchwale rady gm i-
ny, wydanej na podstawie  art. 157 ust.  1. 
Art. 344. Kto narusza  zakaz wprowadzania do obrotu lub ponownego wykorzystania substancji stwarzających szcz e-
gólne zagrożenie dla środowiska określony  w art. 160 ust.  1, 
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.  
Art. 345. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 161, nie oczyszcza lub nie unieszkodliwia instalacji lub 
urządzeń, w  których są lub były wykorzystywane substancje stwarzaj ące szczególne zagrożenie dla środowiska albo co do 
których istnieje uzasadnione podejrzenie, że były w  nich wykorzystywane takie substancje,  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.  
Art. 346. 1. Kto, wykorzystując substancje stwarza jące szczególne zagrożenie dla środowiska, nie przekazuje okr e-
sowo odpowiednio marszałkowi województwa albo wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta informacji o  rodzaju, 
ilości i  miejscach ich występowania, czym narusza obowiązek określony  w art. 162 ust. 3 i 4, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto w  wymaganym zakresie nie dokumentuje rodzaju, ilości i  miejsc występowania su b-
stancji stwarzających szczególne zagrożenie dla środowiska oraz sposobu ich eliminowania, czym narusza obowiąz ek 
określony  w art. 162 ust.  2. 
Art. 347. 1. Kto, wprowadzając do obrotu wykonane z  tworzyw sztucznych jednorazowe naczynia i  sztućce, nie z a-
mieszcza na nich informacji o  ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko, czym narusza obowiązek określony  
w art. 170 ust.  1, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto wprowadza do obrotu określone na podstawie  art. 170 ust.  2 produkty z  tworzyw 
sztucznych i  nie zamieszcza na nich informacji o  ich negatywnym oddziaływaniu na środowisko.  
Art. 348. 1. Kto na rusza określony  w art. 171 zakaz  wprowadzania do obrotu produktów, które nie odpowiadają w y-
maganiom, o  których mowa  w art. 169 ust.  1, 
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto narusza obowiązek, o  którym mowa  w art. 167 ust.  2, nie spełniając  wymagań, 
o których mowa  w art. 167 ust.  3, lub kto narusza obowiązek, o  którym mowa  w art. 167 ust.  5. 
Art. 349. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie:  
1) art. 175 ust.  1 – do prowadzenia okresowych pomiarów poziomów w  środowisku wprowadzanych substancji lub 
energii,  
2) art. 175 ust.  2 – do prowadzenia ciągłych pomiarów poziomów w  środowisku wprowadzanych substancji lub energii,  
3) art. 175 ust.  3 – do przeprowadzenia pomiarów poziomów w  środowisku wprowadzanych substancji lub energii 
w związku z  ekspl oatacją obiektu przebudowanego,  
nie wykonuje tych obowiązków lub nie przechowuje wyników pomiarów w  wymaganym okresie,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega ten, kto będąc obowiązany w  drodze decyzji, wydanej na podstawie  art. 178 ust.  1–3, do 
prow adzenia w  określonym czasie pomiarów lub ich przedkładania, nie spełnia tego obowiązku, a  także kto nie przech o-
wuje wyników tych pomiarów w  wymaganym okresie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 126 – Poz. 1396  
 
Art. 350. 1. Kto, będąc obowiązany na podstawie  art. 177 ust.  1, nie przedkłada właściwym organom  wyników p o-
miarów,  
podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto, będąc obowiązany na podstawie  art. 179, nie przedkłada mapy akustycznej terenu.  
Art. 351. 1. Kto eksploatuje instalację bez wymaganego pozwolenia lub z  naruszeniem jego warunków,  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.  
2. Tej samej karze podlega ten, kto eksploatuje instalację bez wniesienia wymaganego zabezpieczenia, o  którym m o-
wa w art. 187. 
Art. 351a.  Kto ujawnia informacje uzyskane w  związku z  wykonywaniem  czynności weryfikatora środowiskowego,  
podlega karze aresztu albo karze grzywny.  
Art. 351b.  Kto, nie będąc do tego uprawnionym, używa znaków udziału w  krajowym systemie ekozarządzania 
i audytu (EMAS),  
podlega karze grzywny.  
Art. 351c.  Kto, będąc obowiązan y do sporządzenia raportu końcowego, nie spełnia tego obowiązku lub przedłożył 
raport niezgodny z  wymaganiami, o  których mowa  w art. 217b  ust. 3, 
podlega karze grzywny.  
Art. 352. Kto, zauważywszy wystąpienie awarii, nie zawiadomi o  tym niezwłocznie osób zn ajdujących się w  strefie 
zagrożenia oraz jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej albo wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, czym 
narusza obowiązek określony  w art. 245 ust.  1, 
podlega karze grzywny.  
Art. 353. Kto nie wykonuje obowiązków nało żonych decyzją wydaną na podstawie  art. 247 ust.  1, 
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.  
Art. 354. Kto, prowadząc:  
1) zakład  o zwiększonym ryzyku, nie wypełnia obowiązków określonych  w art. 250 ust.  1, 4, 5, 8 i 9, art. 251 ust.  1, 5–8, 
art. 252 ust.  1, art. 258, art. 261a  ust. 1 lub art.  264, 
2) zakład  o dużym ryzyku, nie wypełnia obowiązków określonych  w art. 250 ust.  1, 4, 5, 8 i 9, art. 251 ust.  1, 5–8, 
art. 252 ust.  1, art. 253 ust.  1, art. 254 ust.  1, art. 256, art. 257, art. 261 ust.  1 pkt  1 i 2 oraz ust.  2–5, art. 261a  ust. 1 
i 2, art. 262, art. 263 lub art.  264 
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.  
Art. 355. Kto, prowadząc:  
1) zakład  o zwiększonym ryzyku, wbrew  art. 255 ust.  1 uruchamia zakład lub jego część albo dokonuje zmiany,  o której 
mowa  w art. 258 ust.  1, bez pozytywnego zaopiniowania przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej 
Straży Pożarnej programu zapobiegania awariom albo zmian tego programu,  
2) zakład  o dużym ryzyku, wbrew  art. 255 ust.  2 uruchamia zakład lub jego część albo dokonuje zmiany,  o której mowa  
w art. 257 ust.  1, bez pozytywnego zaopiniowania przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej 
programu zapobiegania awariom  i wewnętrznego planu operacyjno -ratow niczego albo ich zmian lub zatwierdzenia 
przez ten organ raportu  o bezpieczeństwie albo zmian tego raportu  
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności albo grzywny.  
Art. 356. (uchylony)  
Art. 357. (uchylony)  
Art. 358. Kto nie dopełnia obowiązków nałożo nych decyzją wydaną na podstawie  art. 264d  ust. 1, podlega karze 
grzywny.  
Art. 359. 1. (uchylony)  
2. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 286, nie dopełnia obowiązku terminowego przedkładania wykazu  
podlega karze grzywny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 127 – Poz. 1396  
 
Art. 360. Kto nie wykon uje decyzji:  
1) o wstrzymaniu działalności, wydanej na podstawie  art. 364, 
2) o wstrzymaniu oddania do użytkowania lub zakazu użytkowania obiektu budowlanego, zespołu obiektów, instalacji 
lub urządzenia, wydanej na podstawie  art. 365, 36 7 lub  368, 
3) o zak azie produkcji, sprowadzania z  zagranicy lub wprowadzania do obrotu produktów niespełniających wymagań 
ochrony środowiska, wydanej na podstawie  art. 370, 
4) nakazującej usunięcie  w określonym terminie stwierdzonych uchybień lub wstrzymującej uruchomienie a lbo użytk o-
wanie zakładu, instalacji,  w tym magazynu lub jakiejkolwiek ich części, wydanej na podstawie  art. 373 ust.  1, 
podlega karze aresztu albo ograniczenia wolności, albo grzywny.  
Art. 361.76) Orzekanie w  sprawach o  czyny określone  w art. 330–360 następ uje na podstawie przepisów Kodeksu 
postępowania w  sprawach o  wykroczenia.  
DZIAŁ  III 
Odpowiedzialność administracyjna  
Art. 362. 1. Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziałuje na środowisko, organ ochrony środ o-
wiska może, w  drodze decyzji , nałożyć obowiązek:  
1) ograniczenia oddziaływania na środowisko i  jego zagrożenia;  
2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.  
2. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1, organ ochrony środowiska może określić:  
1) zakres ograniczenia oddziaływania na środow isko lub stan, do jakiego ma zostać przywrócone środowisko;  
1a) czynności zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właśc i-
wego;  
2) termin wykonania obowiązku.  
2a. Jeżeli liczba stron  w postępowaniu przekra cza 20, do stron innych niż prowadzący instalację stosuje się przepis  
art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego.  
3. W przypadku braku możliwości nałożenia obowiązku podjęcia działań, o  których mowa  w ust. 1, organ ochrony 
środowiska może zobowiązać po dmiot korzystający ze środowiska do uiszczenia na rzecz budżetów właściwych gmin, 
z zastrzeżeniem  ust. 4, kwoty pieniężnej odpowiadającej wysokości szkód wynikłych z  naruszenia stanu środowiska.  
4. Jeżeli szkody dotyczą obszaru kilku gmin, organ, o  którym mowa  w ust. 1, zobowiązuje do wpłaty kwot na rzecz 
budżetów właściwych gmin proporcjonalnie do wielkości szkód.  
5. Do należności z  tytułu obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej, o  której mowa  w ust. 3, stosuje się przepisy działu III  
ustawy – Ordynacja poda tkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują organowi ochrony środowiska 
właściwemu do nałożenia obowiązku.  
6. (uchylony)  
Art. 363. 1. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w  drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej, której działanie 
negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w  określonym czasie czynności zmierzających do:  
1) ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i  jego zagrożenia;  
2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego.  
2. Przepisy  art. 362 ust.  2–5 stosuje si ę odpowiednio.  
Art. 364. Jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska albo osobę fizyczną powoduje 
pogorszenie stanu środowiska w  znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochr o-
ny środowiska wy da decyzję o  wstrzymaniu tej działalności w  zakresie, w  jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia poga r-
szaniu stanu środowiska.  
Art. 365. 1. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w  drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksplo -
atowanej bez wymaga nego pozwolenia zintegrowanego.  
                                                           
76) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 11 ustawy, o której mowa w odn ośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 128 – Poz. 1396  
 
2. W odniesieniu do nowo zbudowanego lub przebudowanego obiektu budowlanego, zespołu obiektów lub instalacji 
związanych z  przedsięwzięciem zaliczonym do przedsięwzięć mogących znacz ąco oddziaływać na środowisko w rozumi e-
niu ustawy z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa 
w ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrz y-
ma, w  drodze decyzji:  
1) oddanie do użytkowania, jeżeli nie spełniają one wymagań ochrony środowiska, o  których mowa  w art. 76; 
2) użytkowanie w  przypadku stwierdzenia niedotrzymywania wynikających z  mocy prawa standardów emisyjnych albo 
określonych w  pozwoleniu warunków emisji w  okresie 30  dni od zakończenia rozruchu;  
3) użytkowanie, jeżeli w  ciągu 5  lat od oddania do użytkowania zostanie ujawnione, iż przy oddawaniu do użytkowania 
nie zostały spełnione wymagania ochrony środowiska, o  których mowa  w art. 76, i  nie są one nadal spełni one, 
a inwestor nie dopełnił obowiązku poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o  fakcie oddaw a-
nia do eksploatacji instalacji lub obiektów.  
Art. 366. 1. Decyzji, o  której mowa  w art. 364 i art. 365 ust.  2, nadaje się rygor natychmiastowej  wykonalności.  
2. Rygoru natychmiastowej wykonalności nie nadaje się, gdy zachodzą okoliczności, o  których mowa  w art. 365 ust.  2 
pkt 3; art. 367 ust.  2 stosuje się odpowiednio.  
3. W decyzji, o  której mowa  w art. 364 oraz art.  365 ust.  1 i ust. 2 pkt  2 i 3, określa się termin wstrzymania działalności  
lub użytkowania, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności lub użytkowania.  
Art. 367. 1. W razie:  
1) wprowadzania przez podmiot korzystający ze środowiska substancji lub energi i do środowiska bez wymaganego 
pozwolenia lub z  naruszeniem jego warunków,  
2) naruszania przez podmiot korzystający ze środowiska warunków decyzji określającej wymagania dotyczące funkcj o-
nowania instalacji wymagającej zgłoszenia,  
3) niezgłoszenia instalacj i przez podmiot korzystający ze środowiska lub eksploatacji instalacji niezgodnie z  informacją 
zawartą w  zgłoszeniu  
wojewódzki inspektor ochrony  środowiska może wstrzymać, w  drodze decyzji, użytkowanie instalacji.  
2. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 1, wo jewódzki inspektor ochrony środowiska może na wniosek prowadząc e-
go instalację, w  drodze decyzji, ustalić termin usunięcia naruszenia.  
3. W razie nieusunięcia naruszenia w  wyznaczonym terminie wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, 
w drodze decyz ji, użytkowanie instalacji.  
4. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1 i 3, określa się termin wstrzymania użytkowania instalacji, uwzględniając p o-
trzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania.  
5. W przypadku przekroczenia warunków decyzji o  dopuszc zalnym poziomie hałasu przepisy  ust. 1–4 stosuje się o d-
powiednio.  
Art. 368. 1. W  razie naruszenia warunków decyzji określającej wymagania dotyczące eksploatacji instalacji, z  której 
emisja nie wymaga pozwolenia, prowadzonej przez osobę fizyczną w  ramach zw ykłego korzystania ze środowiska, wójt, 
burmistrz lub prezydent miasta może, w  drodze decyzji, wstrzymać użytkowanie instalacji;  art. 367 ust.  2–4 stosuje się 
odpowiednio.  
2. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w  drodze decyzji, wstrzymać użytkowani e instalacji lub urządzenia, 
jeżeli osoba fizyczna nie dostosowała się do wymagań decyzji, o  której mowa  w art. 363. 
Art. 369. Przepisów  art. 367 ust.  1 lub art.  368 nie stosuje się, jeżeli zachodzą przesłanki do wydania decyzji zgodnie  
z art. 364 lub  365. 
Art. 369a.  1. Przepisów art. 367  ust. 1  pkt 1, w  zakresie wprowadzania przez podmiot korzystający ze środowiska 
substancji lub energii z  naruszeniem warunków wymaganego pozwolenia, lub art. 368  nie stosuje się do jednostek rynku 
mocy, o  których mowa w  art. 2 ust. 1  pkt 12  ustawy z  dnia 8  grudnia 2017  r. o rynku mocy (Dz.  U. z 2018  r. poz. 9  oraz 
z 2019 r. poz. 42 ), pracujących w  okresach zagrożenia, o  których mowa w  art. 2  ust. 1  pkt 26  tej ustawy.  
2. Przepisu ust. 1 w  zakresie art. 367  ust. 1  pkt 1  nie st osuje się, w  przypadku gdy w  ocenie wojewódzkiego inspekt o-
ra ochrony środowiska wprowadzanie przez podmiot korzystający ze środowiska substancji lub energii do środowiska 
z naruszeniem warunków wymaganego pozwolenia może spowodować zagrożenie dla zdrowia l udzi lub grozi znaczącym 
bezpośrednim negatywnym skutkiem dla środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 129 – Poz. 1396  
 
Art. 370. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska zakaże, w  drodze decyzji, produkcji, sprowadzania z  zagranicy 
lub wprowadzania do obrotu produktów niespełniających wymagań ochrony środowiska.  
Art. 371. Przepisy ustawy o  odpadach wskazują inne niż wymienione w  ustawie przypadki wstrzymywania przez w o-
jewódzkiego inspektora ochrony środowiska, w  drodze decyzji, działalności prowadzonej z  naruszeniem wymagań ochrony 
środowiska.  
Art. 372. Po stwierdzeniu, że ustały przyczyny wstrzymania działalności lub użytkowania, na podstawie decyzji, 
o których mowa w  niniejszym dziale, wojewódzki inspektor ochrony środowiska, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na 
wniosek zainteresowanego, wyraża zg odę na podjęcie wstrzymanej działalności lub użytkowania.  
Art. 373. 1. Właściwy organ Państwowej Straży Pożarnej  w razie naruszenia przez prowadzącego zakład przepisów  
art. 248–264: 
1) może wydać decyzję nakazującą usunięcie  w określonym terminie stwierdzo nych uchybień lub  
2) wydaje decyzję wstrzymującą uruchomienie albo użytkowanie zakładu, instalacji,  w tym magazynu lub jakiejkolwiek 
ich części, jeżeli stwierdzone uchybienia mogą powodować ryzyko wystąpienia awarii przemysłowej.  
2. Decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.  
3. W decyzji, o  której mowa  w ust. 1 pkt  2, określa się termin wstrzymania działalności, uwzględniając potrzebę be z-
piecznego dla środowiska jej zakończenia.  
Art. 374. 1. Decyzje, o  których mowa  w niniejszym dziale, z  wyjątkiem decyzji określonych  w art. 365 i 372, dot y-
czące:  
1) ruchu zakładu górniczego – wymagają uzgodnienia z  dyrektorem właściwego okręgowego albo specjalistycznego 
urzędu górniczego;  
2) morskiego pasa ochronnego  – wymagają uzgod nienia z  właściwym dyrektorem urzędu morskiego.  
2. Niezajęcie stanowiska, w  terminie 14  dni, przez organ właściwy do uzgodnienia oznacza brak uwag i  zastrzeżeń.  
3. Uzgodnienie nie jest wymagane, jeżeli decyzja jest podejmowana w  sytuacji zagrożenia życia l ub zdrowia ludzi lub 
bezpośredniego zagrożenia pogorszeniem stanu środowiska w  znacznych rozmiarach.  
Art. 375. Postępowanie w  sprawie wydania decyzji, o  których mowa w  niniejszym dziale, wszczyna się z  urzędu.  
TYTUŁ  VII 
Organy administracji oraz instytucje  ochrony środowiska  
DZIAŁ  I 
Organy administracji do spraw ochrony środowiska  
Art. 376. Organami ochrony środowiska, z  zastrzeżeniem  art. 377, są:  
1) wójt, burmistrz lub prezydent miasta;  
2) starosta;  
2a) sejmik województwa;  
2b) marszałek województwa;  
3) wojewoda;  
4) minister właściwy do spraw środowiska;  
5) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska;  
6) regionalny dyrektor ochrony środowiska.  
Art. 377. Organy Inspekcji Ochrony Środowiska działające na podstawie przepisów ustawy o  Inspekcji Ochrony Śr o-
dowiska wyk onują zadania w  zakresie ochrony środowiska, jeżeli ustawa tak stanowi.  
Art. 377a.  Minister właściwy do spraw środowiska jest organem wyższego stopnia w  stosunku do marszałka woj e-
wództwa w  sprawach, o  których mowa  w art. 95 ust.  1, oraz  w art. 378 ust.  2a i 2aa. 
  
Dziennik  Ustaw  – 130 – Poz. 1396  
 
Art. 378. 1. Organem ochrony środowiska właściwym w  sprawach, o  których mowa  w art. 115a  ust. 1, art. 149 ust.  1, 
art. 150, art. 152 ust.  1, art. 154 ust.  1, art. 178, art. 183, art. 237 i art. 362 ust.  1–3, jest starosta.  
2. Regionalny dyrektor och rony środowiska jest właściwy w  sprawach przedsięwzięć i  zdarzeń na terenach zamkni ę-
tych.  
2a. Marszałek województwa jest właściwy w  sprawach:  
1) przedsięwzięć i  zdarzeń na terenach zakładów, gdzie jest eksploatowana instalacja, która jest kwalifikowana jak o 
przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 
2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz 
o ocenach oddziaływania na środow isko;  
2) przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w  rozumieniu ustawy z  dnia 3  października 
2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz 
o ocenach oddziaływania na środowisko, realizowanego na terenach innych niż wymienione  w pkt 1; 
3) pozwolenia na wytwarzanie odpadów  i pozwolenia zintegrowanego dla regionalnych instalacji do przetwarzania o d-
padów komunalnych  i dla instalacji określonych w  wojewódzkim planie gosp odarki odpadami jako regionalne inst a-
lacje do przetwarzania odpadów komunalnych.  
2aa. Organem ochrony środowiska właściwym w  sprawie:  
1) pozwolenia na wytwarzanie odpadów dla odpadów innych niż wydobywcze wytworzonych w  miejscu poszukiwania, 
rozpoznawania i wydobywania kopalin ze złóż oraz ich magazynowania i  przeróbki,  
2) pozwolenia zintegrowanego dla odpadów, o  których mowa  w pkt 1 
– jest organ właściwy do wydania decyzji zatwierdzającej program gospodarowania odpadami wydobywczymi, o  której 
mowa  w art. 11 ustawy z  dnia 10  lipca 2008  r. o odpadach wydobywczych ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1849 ). 
2b. Przy ustalaniu właściwości organów ochrony środowiska instalacje powiązane technologicznie, eksploatowane 
przez różne podmioty, kwalifikuje się jako jedną instalację . 
3. W przypadku zwykłego korzystania ze środowiska przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami wójt, bu r-
mistrz lub prezydent miasta jest właściwy w  sprawach:  
1)77) wydawania decyzji, o  których mowa  w art. 150 ust.  1 i art. 154 ust.  1 i 1a; 
2) przyjmowa nia wyników pomiarów, o  których mowa  w art. 149 i 150; 
3) przyjmowania zgłoszeń, o  których mowa  w art. 152 ust.  1. 
4.78) Zadania samorządu województwa, o  których mowa w  ust. 2a i 2aa, art.  91 ust. 1, 3, 3a, 5, 9 c, 9d i  9f, art.  92 
ust. 1, art.  94 ust. 2 i 2a, art.  95 ust. 1, art.  96, art.  119 ust. 2, art.  135 ust. 2 oraz art.  162 ust. 3, 6 i  7, są zadaniami z  zakre-
su administracji rządowej.  
Art. 379. 1. Marszałek województwa, starosta oraz wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawują kontrolę przestrz e-
gania  i stosowania przepisów o  ochronie środowiska w  zakresie objętym właściwością tych organów.  
2. Organy, o  których mowa  w ust. 1, mogą upoważnić do wykonywania funkcji kontrolnych pracowników podleg łych 
im urzędów marszałkowskich, powiatowych, miejskich lub  gminnych lub funkcjonariuszy straży gminnych.  
3. Kontrolujący, wykonując kontrolę, jest uprawniony do:  
1) wstępu wraz z  rzeczoznawcami i  niezbędnym sprzętem przez całą dobę na teren nieruchomości, obiektu lub ich 
części, na których prowadzona jest działal ność gospodarcza, a  w godzinach od 6  do 22  – na pozostały teren;  
2) przeprowadzania badań lub wykonywania innych niezbędnych czynności kontrolnych;  
3) żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i  przesłuchiwania osób w  zakresie niezbędnym do us talenia 
stanu faktycznego;  
4) żądania okazania dokumentów i  udostępnienia wszelkich danych mających związek z  problematyką kontroli.  
4. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta, marszałek województwa lub osoby przez nich upoważnione są 
uprawnieni do występowania w  charakterze oskarżyciela publicznego w  sprawach o  wykroczenia przeciw przepisom 
o ochronie środowiska.  
                                                           
77) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 17 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
78) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 17 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 131 – Poz. 1396  
 
5. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta lub marszałek województwa występują do wojewódzkiego inspekt o-
ra ochrony środowiska o  podjęcie odpowiednich działań będących w  jego kompetencji, jeżeli w  wyniku kontroli organy te 
stwierdzą naruszenie przez kontrolowany podmiot przepisów o  ochronie środowiska lub występuje uzasadnione podejrz e-
nie, że takie naruszenie mogło nastąpić, przekazują c dokumentację sprawy.  
6. Kierownik kontrolowanego podmiotu oraz kontrolowana osoba fizyczna obowiązani są umożliwić przeprowadz a-
nie kontroli, a  w szczególności dokonanie czynności, o  których mowa  w ust. 3. 
Art. 380. 1. Z czynności kontrolnych kontrolujący  sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierown i-
kowi kontrolowanego podmiotu lub kontrolowanej osobie fizycznej.  
2. Protokół podpisują kontrolujący oraz kierownik kontrolowanego podmiotu lub kontrolowana osoba fizyczna, kt ó-
rzy mogą wnieść do protokołu zastrzeżenia i  uwagi wraz z  uzasadnieniem.  
3. W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanego podmiotu lub kontrolowaną osobę  
fizyczną kontrolujący umieszcza o  tym wzmiankę w  protokole, a  odmawiający podpisu może, w  terminie 7 dni, przedst a-
wić swoje stanowisko na piśmie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, staroście lub marszałkowi województwa.  
Art. 381. (uchylony)  
Art. 382. 1. Jeżeli przepis ustawy nie stanowi inaczej, właściwy miejscowo do prowadzenia sprawy, w  rozumieniu 
Kodeksu postępowania administracyjnego, jest organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, na której terenie 
planuje się lub realizuje przedsięwzięcie związane z  przedmiotem postępowania.  
2. Jeżeli nieruchomość, o  której mowa  w ust. 1, poło żona jest na terenie działania więcej niż jednego organu, właśc i-
wy jest organ, na którego terenie działania znajduje się większa część nieruchomości; organ ten wydaje przewidziane pr a-
wem decyzje w  uzgodnieniu z  pozostałymi właściwymi organami.  
Art. 383. 1. Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie stosuje się, jeżeli organ właś -
ciwy do prowadzenia postępowania w  sprawie jest jednocześnie organem uzgadniającym lub opiniującym.  
2. Wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochr ony środowiska nie stosuje się, jeżeli organem właściwym 
do prowadzenia postępowania w  sprawie jest wojewoda, a  organem uzgadniającym lub opiniującym jest starosta.  
3. Przepis  ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli organem uzgadniającym lub opiniującym jes t organ opracowujący 
projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego dokumentu.  
Art. 384. Właściwi ministrowie zapewniają warunki niezbędne do realizacji przepisów o  ochronie środowiska przez 
podległe i  nadzorowane jednostki organizacyjne.  
Art. 385. 1. Minister Obrony Narodowej, w  drodze rozporządzeń:  
1) określi organy odpowiadające za nadzór nad przestrzeganiem przepisów o  ochronie środowiska w  komórkach i  jed-
nostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej albo przez niego nadzorow anych, uwzglę dnia-
jąc specyfikę i  charakter zadań realizowanych przez te organy;  
2) może określić w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska szczegółowe sposoby realizacji przep i-
sów o  ochronie środowiska w  komórkach i  jednostkach organizacyjny ch podległych Ministrowi Obrony Narodowej 
albo przez niego nadzorowanych.  
2. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 1 pkt  1, zostaną ustalone:  
1) organy odpowiadające za nadzór;  
2) zakres odpowiedzialności jednostek podległych i  nadzorowanych;  
3) przysługu jące kompetencje w  zakresie wykonywanych zadań.  
3. Minister Obrony Narodowej może określić, w  drodze rozporządzenia, formę, zakres, układ, techniki i  terminy 
przedstawiania przez jednostki nadzorowane organom nadzorczym, o  których mowa  w ust. 1 pkt  1, info rmacji o  istotnym 
znaczeniu dla zapewnienia przestrzegania przepisów o  ochronie środowiska.  
4. Minister, wydając rozporządzenia, o  których mowa  w ust. 1 pkt  2 i ust. 3, uwzględni specyfikę funkcjonowania Sił 
Zbrojnych:  
1) w zakresie eksploatowania charakte rystycznej infrastruktury;  
2) w toku działalności szkoleniowej;  
3) w toku innej szczególnej działalności mającej związek z  koniecznością spełnienia wymagań ochrony środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 132 – Poz. 1396  
 
DZIAŁ II  
Instytucje ochrony środowiska  
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 386. Instytucjami ochrony środowiska są:  
1) Państwowa Rada Ochrony Środowiska;  
2) komisje do spraw ocen oddziaływania na środowisko;  
3) Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej oraz wojewódzkie fundusze ochrony środowiska 
i gospodarki wodnej.  
4) (uchylony)  
Rozdział 2  
Państwowa Rada Ochrony Środowiska  
Art. 387. Tworzy się Państwową Radę Ochrony Środowiska, zwaną dalej „Radą ”, jako organ doradczy i opinioda w-
czy ministra właściwego do spraw środowiska.  
Art. 388. Do zakresu działania Rady należy opracowyw anie dla ministra właściwego do spraw środowiska opinii 
w sprawach ochrony środowiska, a  także przedstawianie propozycji i  wniosków zmierzających do tworzenia warunków 
zrównoważonego rozwoju i  ochrony środowiska oraz do zachowania lub poprawy jego stanu.  
Art. 389. Występując do Rady o  opinię, minister właściwy do spraw środowiska dołącza niezbędne materiały.  
Art. 390. W skład Rady wchodzą przewodniczący, dwóch zastępców przewodniczącego, sekretarz oraz członkowie, 
w liczbie do 30, powoływani przez ministra właściwego do spraw środowiska na okres 5  lat spośród przedstawicieli nauki, 
środowisk zawodowych, organizacji ekologicznych oraz przedstawicieli samorządu gospodarczego.  
Art. 391. 1. Wydatki związane z  działalnością Rady są pokrywane z  części budżetu pańs twa, której dysponentem jest 
minister właściwy do spraw środowiska.  
2. Obsługę biurową Rady zapewnia minister właściwy do spraw środowiska.  
Art. 392. Członkom Rady oraz zapraszanym na posiedzenie specjalistom zamieszkałym poza miejscowością, w  której 
odbyw a się posiedzenie, i  biorącym udział w  posiedzeniu przysługują diety oraz zwrot kosztów podróży i  noclegów na 
zasadach określonych w  przepisach w  sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom 
z tytułu podróży służbowej na ob szarze kraju.  
Art. 393. 1. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób funkcj o-
nowania Państwowej Rady Ochrony Środowiska, mając na uwadze potrzebę sprawnego funkcjonowania Rady.  
2. W rozporządzeniu, o  którym m owa w ust. 1, zostaną ustalone:  
1) organizacja Rady;  
2) tryb działania Rady.  
Rozdział 3  
(uchylony)  
Rozdział 4  
Finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej  
Art. 400. 1. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej, zwany dalej „Narodowym F unduszem ”, 
jest państwową osobą prawną w  rozumieniu  art. 9 pkt  14 ustawy z  dnia 27  sierpnia 2009  r. o finansach publicznych ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 869). 
2. Wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, zwane dalej „wojewódzkimi funduszami ”, są 
samorządowymi osobami prawnymi w  rozumieniu  art. 9 pkt  14 ustawy, o  której mowa  w ust. 1. 
3. Wojewódzkie fundusze nie są wojewódzkimi samorządowymi jednostkami organizacyjnymi, o  których mowa  
w art. 8 ust.  1 ustawy z  dnia 5  czerwca 1998  r. o samorządzie  województwa ( Dz. U. z 2019 r. poz. 512). 
  
Dziennik  Ustaw  – 133 – Poz. 1396  
 
Art. 400a.  1. Finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej obejmuje:  
1) (uchylony)  
2) przedsięwzięcia związane z  ochroną wód;  
2a) przedsięwzięcia związane z  wdrożeniem programu działań, o  którym mowa w  art. 104 ust. 1  ustawy z  dnia 20  lipca 
2017  r. – Prawo wodne;  
3) (uchylony)  
4) (uchylony) 
5) wspomaganie realizacji zadań modernizacyjnych i  inwestycyjnych, służących ochronie środowiska;  
6)79) działania z  zakresu zagospodarowania odpadów nielegalnie przemieszcz onych, w  przypadkach, o  których mowa 
w art. 23–25 rozporządzenia (WE) nr  1013/2006  Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 14  czerwca 2006  r. w spra-
wie przemieszczania odpadów (Dz.  Urz. UE  L 190 z  12.07.2006, str.  1), wspomaganie realizacji zadań prz eciw-
działających nielegalnemu przemieszczaniu odpadów, w  tym tworzenia miejsc spełniających warunki magazyn owania 
odpadów, o  których mowa w  art. 24a ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
7) koszty gospodarowania odpadami z  wypadków, o  których mowa w  ustawi e z dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
8) przedsięwzięcia związane z  gospodarką odpadami;  
8a) wykonywanie badań i  pomiarów związanych z  odpadami przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska oraz badań 
laboratoryjnych w  zakresie zawartości metali ciężkich w  bateriach lub akumulatorach przez Inspekcję Handlową;  
8b) finansowanie w  całości lub w  części wpisów w  sprawach prowadzonych przez Głównego Inspektora Ochrony Środ o-
wiska przed sądami administracyjnymi;  
9) przedsięwzięcia związane z  ochroną powierzchni ziemi , z wyłączeniem remediacji polegających na samooczyszczaniu;  
9a) przedsięwzięcia związane z  niepolegającą na samooczyszczaniu remediacją historycznego zanieczyszczenia p o-
wierzchni ziemi, jeżeli obowiązanym do przeprowadzenia remediacji jest regionalny dyre ktor ochrony środowiska lub 
władająca powierzchnią ziemi jednostka samorządu terytorialnego;  
9b) realizację zadań wyspecjalizowanej jednostki,  o której mowa  w art. 16 ustawy  z dnia 15  maja 201 5 r. o substancjach 
zubożających warstwę ozonową oraz  o niektóry ch fluorowanych gazach cieplarnianych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2221  
oraz z 201 9 r. poz.  60 i 534 ); 
10) wydatki na prace, o  których mowa  w art. 7 ust.  2 ustawy z  dnia 14  lipca 2000  r. o restrukturyzacji finansowej górni c-
twa siarki ( Dz. U. z 2016 r. poz. 1752 ); 
10a)80) wspomaganie energooszczędnego budownictwa drewnianego;  
11) badania i  upowszechnianie ich wyników oraz postęp techniczny w  zakresie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej;  
12) rozwój przemysłu produkcji środków technicznych i  aparatury kontrolno -pomiarowej, służących ochronie środowiska 
i gospodarce wodnej;  
13) rozwój sieci stacji pomiarowych, laboratoriów i  ośrodków przetwarzania informacji, służących badaniu stanu środ o-
wiska;  
14) system kontroli wnoszenia przewidzianych ustawą opłat za korzystani e ze środowiska, w  szczególności tworzenie baz 
danych podmiotów korzystających ze środowiska obowiązanych do ponoszenia opłat;  
15) wspomaganie realizacji zadań państwowego monitoringu środowiska, innych systemów kontrolnych i  pomiarowych 
oraz badań stanu ś rodowiska, a  także systemów pomiarowych zużycia wody i  ciepła;  
16) wspomaganie systemów gromadzenia i  przetwarzania danych związanych z  dostępem do informacji o  środowisku;  
17) działania polegające na zapobieganiu i  likwidowaniu poważnych awarii oraz szkód  górniczych, a  także ich skutków;  
18) prowadzenie obserwacji terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których występują te ruchy;  
19) przeciwdziałanie klęskom żywiołowym i  likwidowanie ich skutków dla środowiska;  
                                                           
79) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
80) Dodany przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska  (Dz. U. poz. 1648), któr a 
weszła w życie z dniem 11 września 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 134 – Poz. 1396  
 
20) zapobieganie skutkom  zanieczyszczenia środowiska lub usuwanie tych skutków, w  przypadku gdy nie można ustalić 
podmiotu za nie odpowiedzialnego;  
21) przedsięwzięcia związane z  ochroną powietrza;  
22) wspomaganie wykorzystania lokalnych źródeł energii odnawialnej oraz wprowadzan ia bardziej przyjaznych dla śr o-
dowiska nośników energii;  
23) (uchylony)  
24) wspomaganie ekologicznych form transportu;  
25) działania z  zakresu rolnictwa ekologicznego bezpośrednio oddziałujące na  stan gleby, powietrza i  wód, w szczegól -
ności prowadzenie go spodarstw rolnych produkujących metodami ekologicznymi położonych na obszarach podleg a-
jących ochronie na podstawie przepisów ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody;  
25a) opracowywanie audytów krajobrazowych;  
26) działania związane z  utrzyman iem i  zachowaniem parków oraz ogrodów, będących przedmiotem ochrony na podst a-
wie przepisów o  ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami;  
27) opracowywanie planów ochrony dla obszarów podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy z  dnia 
16 kwietnia 200 4 r. o ochronie przyrody oraz prowadzenie monitoringu przyrodniczego;  
28) przedsięwzięcia związane z  ochroną i  przywracaniem chronionych gatunków roślin lub zwierząt;  
29) przedsięwzięcia związane z  ochroną przyrody, w  tym urządzanie i  utrzymanie terenów zi eleni, zadrzewień, zakrz e-
wień oraz parków;  
30) zadania związane ze zwiększaniem lesistości kraju oraz zapobieganiem szkodom w  lasach i  likwidacją tych szkód, 
spowodowanych przez czynniki biotyczne i  abiotyczne;  
31) profilaktykę zdrowotną dzieci zamieszkały ch na obszarach, na których występują przekroczenia standardów jakości 
środowiska;  
32) edukację ekologiczną oraz propagowanie działań proekologicznych i  zasady zrównoważonego rozwoju;  
33) przygotowywanie i  obsługę konferencji krajowych i  międzynarodowych z  zakresu ochrony środowiska i  gospodarki 
wodnej;  
34) działania z  zakresu gromadzenia i  rozpowszechniania informacji o  najlepszych dostępnych technikach oraz działania 
związane z  rejestracją i  analizą wniosków o  wydanie pozwolenia zintegrowanego i  wydanych pozwoleń zintegrow a-
nych, o  których mowa  w art. 206 i 212; 
35) opracowywanie i  wdrażanie nowych technik i  technologii w  zakresie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, 
w szczególności dotyczących ograniczania emisji i  zużycia wody, a  także efektywnego wyko rzystywania paliw;  
36) wydatki na nabywanie, utrzymanie, obsługę i  zabezpieczenie specjalistycznego sprzętu i  urządzeń technicznych, sł u-
żących wykonywaniu działań na rzecz ochrony środowiska i  gospodarki wodnej;  
37) wojewódzkie programy ochrony środowiska,  programy ochrony powietrza, plany działań krótkoterminowych, pr o-
gramy ochrony przed hałasem, programy ochrony i  rozwoju zasobów wodnych, plany gospodarki odpadami, plany 
gospodarowania wodami oraz krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych, a  także wspomaganie realizacji 
i systemu kontroli tych programów i  planów;  
37a) zadania służące wsparciu polskich technologii środowiskowych w kraju i za granicą, będące elementami polityki  
ochrony środowiska i pozostające w kompetencji ministra właściwego do spra w środowiska;  
38) współfinansowanie projektów inwestycyjnych, kosztów operacyjnych i  działań realizowanych z  udziałem środków 
pochodzących z  Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi;  
39) przygotowywanie dokumentacji przedsięwzięć z  zakresu ochrony środo wiska i  gospodarki wodnej, które mają być 
współfinansowane ze środków pochodzących z  Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi;  
40) współfinansowanie projektów inwestycyjnych, kosztów operacyjnych i  działań realizowanych z  udziałem środków be z-
zwrotnych p ozyskiwanych w  ramach współpracy z  organizacjami międzynarodowymi oraz współpracy dwustronnej;  
41) współfinansowanie przedsięwzięć z  zakresu ochrony środowiska i  gospodarki wodnej realizowanych na zasadach 
określonych w  ustawie z  dnia 19  grudnia 2008  r. o partnerstwie publiczno -prywatnym ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1834  
oraz z 2018 r. poz. 1693 ); 
  
Dziennik  Ustaw  – 135 – Poz. 1396  
 
41a) przedsięwzięcia związane z wdrażaniem i funkcjonowaniem systemu ekozarządzania i audytu (EMAS) oraz  systemu 
weryfikacji technologii środowiskowych (ETV);  
42) inne zadania służące ochronie środowiska i  gospodarce wodnej, wynikające z  zasady zrównoważonego rozwoju 
i zgodne z  polityką ochrony środowiska.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska może określić, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki udzielania 
pomocy publicznej na cele z  zakresu ochrony środowiska i  gospodarki wodnej ze środków pozostających w  dyspozycji 
Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy, uwzględniając konieczność zapewnienia przejrzystości udzielania tej 
pomocy oraz zapewnienia zgodno ści udzielanej pomocy z  warunkami jej dopuszczalności.  
Art. 400b.  1. Celem działania Narodowego Funduszu jest finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej 
w zakresie okr eślonym w  art. 400a ust. 1  pkt 2, 2a, 5 –22 i 24–42 oraz art. 410a ust. 4 –6. 
2. Celem działania wojewódzkich funduszy jest finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej w  zakresie 
określonym w  art. 400a ust. 1  pkt 2, 2a, 5 –9a, 11 –22 i 24–42. 
2a. Celem działania Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy jest również tworzenie  warunków do wdr a-
żania finansowania ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, w  szczególności poprzez zapewnienie wsparcia działaniom 
służącym temu wdrażaniu oraz jego promocję, a  także poprzez współpracę z  innymi podmiotami, w  tym z  jednostkami 
samorządu te rytorialnego, przedsiębiorcami oraz podmiotami mającymi siedzibę poza granicami Rzeczy pospolitej Po l-
skiej.  
3. Narodowy Fundusz wykonuje zadania Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji określone w  ustawie 
z dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządz ania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji.  
4. Krajowy operator systemu zielonych inwestycji może powierzać wojewódzkim funduszom, na podstawie poroz u-
mień, wykonywanie czynności składających się na realizację zadań, o  których mowa  w art. 25 ust . 2 pkt  7a i 9 ustawy 
z dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji, ponosząc odpowiedzia l-
ność za ich czynności jak za swoje własne.  
5. Porozumienia, o  których mowa  w ust. 4, określają w  szczególności zakr es czynności wykonywanych przez woj e-
wódzkie fundusze oraz sposób pokrywania przez Krajowego operatora systemu zielonych inwestycji kosztów ponoszonych 
przez wojewódzkie fundusze na wykonywanie tych czynności.  
5a.81) Narodowy Fundusz zarządza Funduszem Nisko emisyjnego Transportu, o  którym mowa w  art. 28z ustawy z  dnia 
25 sierpnia 2006  r. o biokomponentach i  biopaliwach ciekłych.  
6. Narodowy Fundusz jest instytucją finansową, o  której mowa  w art. 38 ust.  4 lit. b pkt (ii) rozporządzenia Parlame n-
tu Europejskieg o i Rady (UE)  nr 1303/201 3 z dnia 17  grudnia 2013  r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Eur o-
pejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego 
Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wi ejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i  Rybackiego oraz 
ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu 
Społecznego, Funduszu Spójności i  Europejskiego Funduszu Morskiego i  Rybackiego or az uchylającego rozporządzenie 
Rady (WE)  nr 1083/2006  (Dz. Urz. UE L 34 7 z 20.12.2013,  str. 320), oraz może pełnić rolę podmiotu wdrażającego  
instrument finansowy lub fundusz funduszy, o  których mowa w  tym rozporządzeniu.  
7. Wojewódzkie fundusze mogą pełn ić rolę pośredników finansowych, o  których mowa  w art. 38 ust.  5 rozporządz e-
nia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE)  nr 1303/201 3 z dnia 17  grudnia 2013  r. ustanawiającego wspólne przepisy 
dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskieg o Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, 
Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego 
i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Eu ropej-
skiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i  Europejskiego Funduszu Morskiego i  Rybackiego oraz uchylającego 
rozporządzenie Rady (WE)  nr 1083/2006.  
8. Za zgodą instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w  rozumieniu ustawy z  dnia 11  lipca 2014  r. 
o zasadach realizacji programów w  zakresie polityki spójności finansowanych w  perspektywie finansowej 2014 –2020 
(Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 i 1544 oraz z 2019 r. poz. 60 i 730) Narodowy Fundusz może powierzać wojewódzkim fund u-
szom, na podstawi e porozumień, zadania związane z  realizacją krajowego programu operacyjnego w  rozumieniu tej ustawy.  
9. Powierzenie wojewódzkim funduszom zadań, o  których mowa  w ust. 8, nie wyłącza odpowiedzialności Narodow e-
go Funduszu za ich realizację.  
                                                           
81) Dodany przez art. 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 65. 
  
Dziennik  Ustaw  – 136 – Poz. 1396  
 
Art. 400c.  1. Org anami Narodowego Funduszu są Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu i  Zarząd Narodowego 
Funduszu.  
2. Obsługę Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i  Zarządu Narodowego Funduszu zapewnia Biuro Narodowego 
Funduszu.  
Art. 400d.  1. Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu liczy nie więcej niż 12  członków.  
2. Skład i  strukturę Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu ustala, w  drodze zarządzenia, minister właściwy do 
spraw środowiska, uwzględniając w  składzie Rady Nadzorczej:  
1) dwóch przedstawicieli strony samorządowej Komisji W spólnej Rządu i  Samorządu Terytorialnego;  
2) przedstawiciela ministra właściwego do spraw finansów publicznych;  
3) przedstawiciela ministra właściwego do spraw energii;  
4) przedstawiciela ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego;  
5) przedstawiciel a organizacji ekologicznych o  zasięgu ogólnokrajowym, które posiadają struktury organizacyjne na 
terenie całego kraju, zgłoszonego przez te organizacje i  cieszącego się poparciem największej liczby tych organizacji.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska  ogłasza w  prasie o  zasięgu ogólnokrajowym oraz w  Biuletynie Informacji 
Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw środowiska rozpoczęcie procedury zgłaszania kandydatów 
na przedstawiciela organizacji ekologicznych w  Radzie Nadzorczej Nar odowego Funduszu, wskazując jednocześnie mie j-
sce i 30-dniowy termin ich zgłaszania.  
4. Organizacje ekologiczne dokonują zgłoszenia, o  którym mowa  w ust. 3, w formie pisemnej.  
5. W razie niezgłoszenia przedstawicieli przez stronę samorządową Komisji Wspólne j Rządu i  Samorządu Teryt o-
rialnego lub organizacje ekologiczne minister właściwy do spraw środowiska może delegować na ich miejsce swoich 
przedstawicieli.  
6. Członków Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu powołuje i  odwołuje minister właściwy do spraw środow iska, 
uwzględniając stanowiska podmiotów, o  których mowa  w ust. 2. 
7. Przewodniczącego Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu wyznacza minister właściwy do spraw środowiska.  
8. Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, wynagrodze nie członków Rady Nadzo r-
czej Narodowego Funduszu za udział w  pracach Rady, kierując się przepisami o  wynagrodzeniu członków rad nadzorczych 
spółek Skarbu Państwa.  
Art. 400e.  1. Organami wojewódzkich funduszy są rady nadzorcze wojewódzkich funduszy i  zarząd y wojewódzkich 
funduszy.  
2. Obsługę rad nadzorczych wojewódzkich funduszy i  zarządów wojewódzkich funduszy zapewniają biura woj e-
wódzkich funduszy.  
3. Organizację wewnętrzną biur wojewódzkich funduszy określają zarządy wojewódzkich funduszy.  
Art. 400f.  1. Rady nadzorcze wojewódzkich funduszy liczą po 5  członków.  
2. W skład rad nadzorczych wojewódzkich funduszy wchodzą:  
1) członkowie rad wyznaczeni przez wojewodę spośród przedstawicieli nauki lub organizacji pozarządowych;  
2)  członkowie rad wyznaczeni przez Zarząd Narodowego Funduszu;  
3)  członkowie rad wyznaczeni przez wojewodę;  
4) (uchylony)  
5) (uchylony) 
6) (uchylony) 
7) przewodniczący rad wyznaczeni przez ministra właściwego do spraw środowiska spośród pracowników Biura Nar o-
dowego Funduszu, urzędu obsługu jącego ministra właściwego do spraw środowiska, urzędów obsługujących centra l-
ne organy administracji rządowej podległe albo nadzorowane przez ministra właściwego do spraw środowiska lub 
jednostek podległych albo nadzorowanych przez ministra właściwego do s praw środowiska;  
8) wiceprzewodniczący rad wyznaczeni przez sejmik województwa.  
  
Dziennik  Ustaw  – 137 – Poz. 1396  
 
3. (uchylony)  
4. (uchylony) 
5. (uchylony) 
6. (uchylony) 
7. Członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy powołuje i  odwołuje minister właściwy do spraw środowiska.  
8. W razie niewyznaczenia członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy, odpowiednio, przez wojewodę, Z a-
rząd Narodowego Funduszu lub sejmik województwa, w  terminie 30  dni od dnia wygaśnięcia mandatu, minister właściwy 
do spraw środowiska może powołać na ich miejsce swoich przedstawicieli.  
9. (uchylony)  
10. Szczegółowe warunki wynagradzania członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy za udział w  pracach r a-
dy oraz wysokość wynagrodzenia członków rad nadzorczych wojewódzkich funduszy za udział w  pracach rady ustalają  
wojewodowie.  
Art. 400g.  Członkom Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu i  rad nadzorczych wojewódzkich funduszy zamies z-
kałym poza miejscowością, w  której odbywa się posiedzenie, i  biorącym udział w  posiedzeniu przysługuje prawo do zwr o-
tu kosztów podróży i  noclegów na warunkach określonych w  przepisach wydanych na podstawie  art. 775 § 2 Kodeksu 
pracy.  
Art. 400h.  1. Do zadań Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu oraz rad nadzorczych wojewódzkich funduszy nal e-
ży odpowiednio:  
1) ustalanie kryteriów wyboru przedsięw zięć finansowanych ze środków Narodowego Funduszu i  wojewódzkich fund u-
szy; 
2) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu oraz zarządów wojewódzkich funduszy w  sprawach emisji 
obligacji własnych oraz zaciągania kredytów i  pożyczek;  
3) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu oraz zarządów wojewódzkich funduszy o  udzielenie poż y-
czek i  dotacji, których wartość jednostkowa przekracza:  
a) w przypadku pożyczki lub dotacji z  Narodowego Funduszu – równowartość odpowiednio kwoty 1  000 000 euro 
lub 500 000 euro,  
b) w przypadku pożyczki lub dotacji z  wojewódzkiego funduszu – 0,5% przychodów uzyskanych przez ten fundusz 
w roku poprzednim;  
4) zatwierdzanie rocznych sprawozdań Zarządu Narodowego Funduszu oraz z arządów wojewódzkich funduszy z  dzia-
łalności  i rocznych sprawozdań finansowych Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy;  
5) ustalanie zasad wynagradzania członków Zarządu Narodowego Funduszu i  pracowników Biura Narodowego Fund u-
szu oraz członków zarządów wojewódzkich funduszy i  pracowników biur wo jewódzkich funduszy;  
6) kontrola działalności Zarządu Narodowego Funduszu i  zarządów wojewódzkich funduszy;  
7) składanie, w  terminie do dnia 30  kwietnia każdego roku kalendarzowego, sprawozdań z  działalności:  
a) Narodowego Funduszu – ministrowi właściwemu do spraw środowiska,  
b) wojewódzkich funduszy – właściwemu zarządowi województwa oraz ministrowi właściwemu do spraw środowiska;  
8) ustalanie zasad  i trybu udzielania poręczeń,  w tym dopuszczalnej łącznej wysokości udzielanych poręczeń oraz d o-
puszczalnej w ysokości poręczeń za zobowiązania podmiotu lub grupy podmiotów, oraz trybu  i zasad pobierania opłat 
prowizyjnych od poręczeń.  
1a. Roczne sprawozdanie z  działalności wojewódzkiego funduszu ogłasza się w  wojewódzkim dzienniku urzędowym.  
2. Do zadań Rady Nadz orczej Narodowego Funduszu należy także:  
1) przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw środowiska oraz ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wo d-
nej, w  celu uzgodnienia, wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy;  
2) uchwalanie, raz na 4  lata, wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy, do dnia 
30 czerwca roku poprzedzającego pierwszy rok objęty tą strategią;  
  
Dziennik  Ustaw  – 138 – Poz. 1396  
 
3) uchwalanie, raz na 4  lata, strategii działania Narodowego Funduszu, wynikającej z e wspólnej strategii działania 
Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy, do dnia 30  września roku poprzedzającego pierwszy rok objęty tą 
strategią;  
4)82) uchwalanie, z  uwzględnieniem strategii, programów i  dokumentów program owych, o  których mowa w  art. 14 ust. 1, 
i list przedsięwzięć priorytetowych przedkładanych przez wojewódzkie fundusze, planu działalności i  zatwierdzanie 
list priorytetowych programów Narodowego Funduszu, do dnia 31  stycznia każdego roku; listy programów prioryt e-
towych w  części dotyczą cej gospodarki wodnej wymagają uzgodnienia z  Prezesem Państwowego Gospodarstwa 
Wodnego Wody Polskie;  
5) uchwalanie projektów rocznych planów finansowych;  
6) uchwalanie planu finansowego w  układzie zadaniowym;  
7) ustalanie zasad udzielania i  umarzania pożyc zek oraz trybu i  zasad udzielania i  rozliczania dotacji;  
8) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowego Funduszu o  udzielenie poręczeń, jeżeli zobowiązanie z  tego tytułu 
przekracza równowartość kwoty 1  000 000 euro;  
9) zatwierdzanie wniosków Zarządu Narodowe go Funduszu w  sprawach nabywania obligacji, obejmowania lub nab y-
wania akcji i  udziałów w  spółkach oraz wnoszenia udziałów do spółek;  
10) dokonywanie wyboru  firmy audytorskiej . 
3. (uchylony)  
4. Do zadań rad nadzorczych wojewódzkich funduszy należy także:  
1) uchwalanie, raz na 4  lata, strategii działania wojewódzkich funduszy, wynikających ze wspólnej strategii działania 
Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy oraz z  uwarunkowań regionalnych, do dnia 30  września roku p o-
przedzającego pierwszy rok objęty ty mi strategiami;  
2) uchwalanie planów działalności wojewódzkich funduszy, do dnia 30  listopada każdego roku, na rok następny, 
z uwzględnieniem strategii, programów i  dokumentów programowych, o  których mowa  w art. 14 ust.  1, oraz strategii 
działania wojewódz kich funduszy i  wojewódzkich programów ochrony środowiska;  
3) zatwierdzanie, do dnia 30  czerwca każdego roku, na rok następny list przedsięwzięć priorytetowych wojewódzkich 
funduszy, po zasięgnięciu opinii Narodowego Funduszu w  zakresie finansowania przeds ięwzięć z  udziałem środków 
pochodzących z  Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi oraz po uzgodnieniu z  dyrektorem regionalnego zarz ą-
du gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w  zakresie finansowania przedsięwzięć 
dotyczących go spodarki wodnej na terenie regionu wodnego;  
4) uchwalanie rocznych planów finansowych;  
5) ustalanie zasad udzielania i  umarzania pożyczek oraz trybu i  zasad udzielania i  rozliczania dotacji;  
5a) zatwierdzanie wniosków zarządu wojewódzkiego funduszu  o udzie lenie poręczeń, jeżeli zobowiązanie  z tego tytułu 
przekracza 0,5% przychodów uzyskanych przez ten fundusz  w roku poprzednim;  
6) dokonywanie wyboru  firmy audytorskiej ; 
7) zatwierdzanie wniosków zarządów wojewódzkich funduszy w  sprawach nabywania lub zbywani a nieruchomości.  
5. Dopuszczalna łączna wysokość udzielanych poręczeń nie może być wyższa niż 60% wartości funduszu własnego 
odpowiednio Narodowego Funduszu albo wojewódzkiego funduszu.  
6. Dopuszczalna wysokość poręczeń za zobowiązania podmiotu lub grupy p odmiotów nie może przekroczyć 20% 
wartości funduszu własnego odpowiednio Narodowego Funduszu albo wojewódzkiego funduszu.  
Art. 400i.  1. Zarząd Narodowego Funduszu liczy od 3  do 5 członków . 
2. Zarząd Narodowego Funduszu stanowią:  
1) Prezes Zarządu Narodoweg o Funduszu powoływany przez ministra właściwego do spraw środowiska, spośród osób 
wyłonionych w  drodze otwartego i  konkurencyjnego naboru, oraz odwoływany przez ministra właściwego do spraw 
środowiska – na wniosek Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu;  
2) zastępcy Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu powoływani przez ministra właściwego do spraw środowiska, sp o-
śród osób wyłonionych w  drodze otwartego i  konkurencyjnego naboru, oraz odwoływani przez ministra właściwego 
do spraw środowiska – na wniosek Rady Nadzo rczej Narodowego Funduszu.  
                                                           
82) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 37. 
  
Dziennik  Ustaw  – 139 – Poz. 1396  
 
3. Powołanie, o  którym mowa  w ust. 2 pkt  1 i 2, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania 
w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.  
4. Stanowisko Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu może zajmować osoba, która:  
1) posia da tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;  
2) jest obywatelem polskim;  
3) korzysta z  pełni praw publicznych;  
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
5) posiada kompetencje kierownicze;  
6) posiada  co najmniej 6-letni staż pracy, w  tym co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym;  
7) posiada wykształcenie i  wiedzę z  zakresu spraw należących do właściwości Narodowego Funduszu.  
5. Informację o  naborze na stanowisko Prezesa Zarządu Narodow ego Funduszu ogłasza się przez umieszczenie ogło-
szenia w  miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie Narodowego Funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej Nar o-
dowego Funduszu i  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłosze nie powinno zawierać:  
1) nazwę i  adres Narodowego Funduszu;  
2) określenie stanowiska;  
3) wymagania związane ze stanowiskiem wynikające z  przepisów prawa;  
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;  
5) wskazanie wymaganych dokumentów;  
6) termin i  miejsce sk ładania dokumentów;  
7) informację o  metodach i  technikach naboru.  
6. Termin, o  którym mowa  w ust. 5 pkt  6, nie może być krótszy niż 10  dni od dnia opublikowania ogłoszenia w  Biule-
tynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.  
7. Nabór na st anowisko Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu przeprowadza Rada Nadzorcza Narodowego Fund u-
szu. W  toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań na stanowis ku, 
na które jest przeprowadzany nabór, oraz kompeten cje kierownicze.  
8. Ocena wiedzy i  kompetencji kierowniczych, o  których mowa  w ust. 7, może być dokonana na zlecenie Rady Na d-
zorczej Narodowego Funduszu przez osobę niebędącą członkiem Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu, która posiada 
odpowiednie kwalifik acje do dokonania tej oceny.  
9. Członek Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu oraz osoba, o  której mowa  w ust. 8, mają obowiązek zachowania 
w tajemnicy informacji dotyczących osób ubiegających się o  stanowisko, uzyskanych w  trakcie naboru.  
10. W toku naboru Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu wyłania nie więcej niż 3  kandydatów, których przedst a-
wia ministrowi właściwemu do spraw środowiska.  
11. Z przeprowadzonego naboru Rada Nadzorcza Narodowego Funduszu sporządza protokół zawierający:  
1) nazwę i  adres Narodow ego Funduszu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;  
3) imiona, nazwiska i  adresy nie więcej niż 3  najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania 
przez nich wymagań określonych w  ogłoszeniu o  nabor ze; 
4) informację o  zastosowanych metodach i  technikach naboru;  
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata.  
12. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w  Biuletynie Informacji Publicznej Nar o-
dowego Fun duszu i  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o  wyniku naboru 
zawiera:  
1) nazwę i  adres Narodowego Funduszu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;  
3) imiona i  nazwiska wybranych kandydatów oraz ic h miejsca zamieszkania w  rozumieniu przepisów Kodeksu cywiln e-
go albo informację o  niewyłonieniu kandydata.  
  
Dziennik  Ustaw  – 140 – Poz. 1396  
 
13. Umieszczenie w  Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o  naborze oraz 
o wyniku tego naboru jest bezpłatne.  
14. Do sposobu przeprowadzania naboru na stanowiska, o  których mowa  w ust. 2 pkt  2, stosuje się odpowiednio 
przepisy  ust. 4–13. 
15. Funkcji członka Zarządu Narodowego Funduszu nie można łączyć z  zatrudnieniem w  administracji rządowej lub 
samorządowej, z  członkostwem w  radach nadzorczych spółek z  udziałem Skarbu Państwa, członkostwem w  radach na d-
zorczych spółek z  udziałem jednostek samorządu terytorialnego, a  także z  mandatem posła, senatora lub radnego jednostki 
samorządu terytorialnego.  
16. Prezes Zarządu Narodowego Funduszu reprezentuje Narodowy Fundusz na zewnątrz, dokonując wszystkich 
czynności prawnych w  zakresie praw i  obowiązków majątkowych Narodowego Funduszu, z  zastrzeżeniem  art. 400k  ust. 4. 
17. Prezes Zarządu Narodowego Funduszu dokonuje czynności  w sprawach z  zakresu prawa pracy w  stosunku do 
pracowników Biura Narodowego Funduszu.  
18. Prezes Zarządu Narodowego Funduszu zatrudnia pracowników Biura Narodowego Funduszu na stanowiskach 
kierowniczych po zasięgnięciu opinii Zarządu Narodowego Funduszu.  
Art. 400j.  1. Zarządy wojewódzkich funduszy liczą od 1  do 2 członków.  
2. Zarządy wojewódzkich funduszy stanowią prezesi zarządów wojewódzkich funduszy albo prezesi zarządów 
wojewód zkich funduszy i  zastępcy prezesów zarządów wojewódzkich funduszy, powoływan i i odwoływani przez zarządy 
województw, na wniosek rad nadzorczych wojewódzkich funduszy.  
2a. Jeżeli zarząd województwa w  terminie 7  dni od dnia doręczenia wniosku, o  którym mowa w  ust. 2, nie powoła 
członków zarządu wojewódzkiego funduszu zgodnie z  tym w nioskiem, powołania członków zarządu wojewódzkiego fu n-
duszu dokonuje rada nadzorcza wojewódzkiego funduszu.  
3. Powołanie, o  którym mowa  w ust. 2 i  2a, stanowi nawiązanie stosunku pracy na podstawie powołania w  rozumieniu 
przepisów Kodeksu pracy.  
4. Funkcji  członka zarządu wojewódzkiego funduszu nie można łączyć z  zatrudnieniem w  administracji rządowej lub 
samorządowej, członkostwem w  radach nadzorczych spółek z  udziałem Skarbu Państwa, członkostwem w  radach nadzo r-
czych spółek z  udziałem jednostek samorządu terytorialnego, a  także z  mandatem posła, senatora lub radnego jednostki 
samorządu terytorialnego.  
5. Prezesi zarządów wojewódzkich funduszy reprezentują wojewódzkie fundusze na zewnątrz, dokonując wszystkich 
czynności prawnych w  zakresie praw i  obowiązków  majątkowych wojewódzkich funduszy, z  zastrzeżeniem  art. 400k  
ust. 5. 
6. Prezesi zarządów wojewódzkich funduszy dokonują czynności w  sprawach z  zakresu prawa pracy w  stosunku do 
pracowników biur wojewódzkich funduszy.  
7. Prezesi zarządów wojewódzkich fundu szy zatrudniają pracowników biur wojewódzkich funduszy na stanowiskach 
kierowniczych po zasięgnięciu opinii zarządów wojewódzkich funduszy.  
Art. 400k.  1. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu i  zarządów wojewódzkich funduszy należy odpowiednio:  
1) opracowyw anie projektów planów działalności Narodowego Funduszu i  planów działalności wojewódzkich funduszy, 
których częściami są plany finansowe;  
2) opracowywanie projektów rocznych planów finansowych;  
3) dokonywanie wyboru przedsięwzięć do finansowania ze środków  Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy;  
4) gospodarowanie środkami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy, z  zastrzeżeniem uprawnień Rady Na d-
zorczej Narodowego Funduszu i  rad nadzorczych wojewódzkich funduszy;  
5) kontrolowanie wykorzystania poży czek i  dotacji przyznanych ze środków Narodowego Funduszu i  wojewódzkich 
funduszy;  
6) opracowywanie analiz i  ocen ekologicznej efektywności funkcjonowania Narodowego Funduszu i  wojewódzkich 
funduszy;  
7) składanie Radzie Nadzorczej Narodowego Funduszu i  radom nadzorczym wojewódzkich funduszy sprawozdań 
z działalności Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy;  
  
Dziennik  Ustaw  – 141 – Poz. 1396  
 
8) wydawanie opinii w  zakresie możliwości wspomagania ze środków Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy 
zadań regionalnych dyrektorów ochrony śr odowiska w  zakresie historycznych zanieczyszczeń powierzchni ziemi 
objętych harmonogramami, o  których mowa  w art. 101j ust. 1, oraz w  zakresie bezpośrednich zagrożeń szkodą 
w środowisku lub szkód w  środowisku objętych harmonogramami, o  których mowa  w art. 16a ustawy z  dnia 13  kwietnia  
2007  r. o zapobieganiu szkodom w  środowisku i  ich naprawie.  
2. Do zadań Zarządu Narodowego Funduszu należy także:  
1) opracowywanie projektów wspólnej strategii działania Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy oraz proje k-
tów strategii Narodowego Funduszu, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego oraz 
ministra właściwego do spraw energii co do zawartych w  nich ustaleń;  
2) opracowywanie projektów planów finansowych w  układzie zadaniowym;  
3) sporządzanie  i przekazywanie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska kwartalnych informacji  o podmiotach 
uiszczających opłaty,  o których mowa  w art. 14 ust.  1 oraz art.  17 ust.  1 i 2 ustawy  z dnia 2 0 stycznia 200 5 r. 
o recyklingu pojazdów wycofanych  z eksplo atacji ( Dz. U. z 2018 r. poz. 578 i 1479 ), z podaniem nazwy, siedziby 
i adresu albo imienia, nazwiska  i adresu tych podmiotów, wysokości kwoty wpłaconej z  tytułu opłaty oraz daty dok o-
nania zapłaty w  rozumieniu  art. 60 ustawy z  dnia 29  sierpnia 199 7 r. – Ordynacja podatkowa, w  terminie do końca 
miesiąca po zakończeniu kwartału, którego dotyczą te informacje;  
4) sporządzanie  i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska, w  terminie do dnia 3 0 czerwca nastę p-
nego roku za poprzedni rok kalendarzowy, zbiorczej informacji o:  
a) zgromadzonych wpływach  z tytułu opłat,  o których mowa  w art. 14 ust.  1 oraz art.  17 ust.  1 i 2 ustawy  z dnia 
20 stycznia 200 5 r. o recyklingu pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  
b) gminach, które uzyskały dofinansowanie  w zakresi e zbierania porzuconych pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  
c) powiatach, które uzyskały dofinansowanie  w zakresie zbierania pojazdów wycofanych  z eksploatacji;  
5) sporządzanie  i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw środowiska zbiorczej informacji  o zgromadzonych 
wpływach  z tytułu środków,  o których mowa  w art. 15 ust.  3 pkt  2, art. 62 ust.  6 oraz  wpływach  z tytułu opłat,  
o których mowa  w art. 72 ust.  2 i art. 77 ust.  2 ustawy  z dnia 1 1 września 201 5 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym 
i elektroniczn ym ( Dz. U. z 2018 r. poz.  1466 i 1479 oraz z 2019 r. poz. 125 ), w terminie do dnia 3 0 czerwca nastę p-
nego roku za poprzedni rok kalendarzowy.  
3. Do zadań zarządów wojewódzkich funduszy należy także:  
1) opracowywanie projektów strategii działania wojewódzkic h funduszy.  
2) (uchylony)  
4. Do dokonywania czynności prawnych w  zakresie praw i  obowiązków majątkowych Narodowego Funduszu, oprócz 
Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu, są upoważnione dwie osoby, działające łącznie, spośród:  
1) pozostałych członków Zarządu  Narodowego Funduszu;  
2) pełnomocników powołanych przez Prezesa Zarządu Narodowego Funduszu, działających w  granicach ich umocowania.  
5. Do dokonywania czynności prawnych w  zakresie praw i  obowiązków majątkowych wojewódzkich funduszy, 
oprócz prezesów zarzą dów wojewódzkich funduszy, są upoważnione dwie osoby, działające łącznie, spośród:  
1) pozostałych członków zarządów wojewódzkich funduszy;  
2) pełnomocników powołanych przez prezesów zarządów wojewódzkich funduszy, działających w  granicach ich um o-
cowania.  
6. Dokonanie przez osoby, o  których mowa  w ust. 4 i 5, czynności prawnej w  zakresie praw i  obowiązków Narod o-
wego Funduszu i  wojewódzkich funduszy bez zachowania trybu określonego  w art. 400h  ust. 1 pkt  3 nie powoduje ni e-
ważności tej czynności prawnej w  stosunku do osób trzecich.  
7. Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się potrzebą ujednolicenia informacji, określi,  w drodze rozp o-
rządzenia, sposób przekazywania  i wzory informacji, o  których mowa  w ust. 2 pkt  3–5. 
Art. 400l.  1. Pracą Biura Narodoweg o Funduszu kieruje Prezes Zarządu Narodowego Funduszu przy pomocy dyre k-
tora Biura Narodowego Funduszu.  
2. Dyrektora Biura Narodowego Funduszu powołuje i  odwołuje Prezes Zarządu Narodowego Funduszu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 142 – Poz. 1396  
 
3. Powołanie, o  którym mowa  w ust. 2, stanowi nawiązanie s tosunku pracy na podstawie powołania w  rozumieniu 
przepisów Kodeksu pracy.  
4. Pracą biur wojewódzkich funduszy kierują prezesi zarządów wojewódzkich funduszy.  
Art. 400m.  1. Nabór kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy w  Biurze Narodowego Fund uszu oraz 
w biurach wojewódzkich funduszy jest otwarty i  konkurencyjny.  
2. Ogłoszenie o  naborze kandydatów do zatrudnienia w:  
1) Biurze Narodowego Funduszu zamieszcza się w  miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie Narodowego Funduszu 
oraz w  Biuletynie Inf ormacji Publicznej Narodowego Funduszu;  
2) biurze wojewódzkiego funduszu zamieszcza się w  miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie wojewódzkiego fu n-
duszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej wojewódzkiego funduszu.  
3. Informacje o  kandydatach, którzy z głosili się do naboru, stanowią informację publiczną w  zakresie objętym wym a-
ganiami określonymi w  ogłoszeniu o  naborze.  
4. Termin składania dokumentów, określony w  ogłoszeniu o  naborze, nie może być krótszy niż 14  dni od dnia opubl i-
kowania tego ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej.  
5. Po upływie terminu składania dokumentów określonego w  ogłoszeniu o  naborze niezwłocznie upowszechnia się 
listę kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne określone w  ogłoszeniu o  naborze, przez umieszczenie w:  
1) miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie Narodowego Funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej Nar o-
dowego Funduszu;  
2) miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie wojewódzkiego funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej 
wojewódzkiego funduszu.  
6. Lista, o  której mowa  w ust. 5, zawiera imiona i  nazwiska kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w  rozumieniu 
przepisów Kodeksu cywilnego.  
7. Sporządza się protokół przeprowadzonego naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska pracy 
w Biurze N arodowego Funduszu oraz w  biurach wojewódzkich funduszy.  
8. Protokół, o  którym mowa  w ust. 7, zawiera w  szczególności:  
1) określenie stanowiska pracy, na które był prowadzony nabór, liczbę kandydatów oraz imiona, nazwiska i  adresy nie 
więcej niż 5  najlepsz ych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania przez nich wymagań określonych 
w ogłoszeniu o  naborze;  
2) informację o  zastosowanych metodach i  technikach naboru;  
3) uzasadnienie dokonanego wyboru.  
9. Informację o  wyniku naboru upowszechnia się w  terminie 14  dni od dnia zatrudnienia wybranego kandydata albo 
zakończenia naboru, w  przypadku gdy w  jego wyniku nie doszło do zatrudnienia żadnego kandydata.  
10. Informacja, o  której mowa  w ust. 9, zawiera:  
1) nazwę i  adres biura, w  którym był prowadzony na bór; 
2) określenie stanowiska pracy;  
3) imię i  nazwisko kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w  rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego;  
4) uzasadnienie dokonanego wyboru kandydata albo uzasadnienie niezatrudnienia żadnego kandydata.  
11. Informację o  wyniku naboru upowszechnia się w:  
1) miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie Narodowego Funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej Nar o-
dowego Funduszu;  
2) miejscu powszechnie dostępnym w  siedzibie wojewódzkiego funduszu oraz w  Biuletynie Informacji Pu blicznej 
wojewódzkiego funduszu.  
12. Jeżeli stosunek pracy osoby wyłonionej w  drodze naboru ustał w  ciągu 3  miesięcy od dnia nawiązania stosunku 
pracy, można zatrudnić na tym samym stanowisku kolejną osobę spośród najlepszych kandydatów wymienionych 
w protokole tego naboru. Przepisy  ust. 9–11 stosuje się odpowiednio.  
  
Dziennik  Ustaw  – 143 – Poz. 1396  
 
Art. 400n.  Zasady prowadzenia rachunkowości Narodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy określają prz e-
pisy o  rachunkowości.  
Art. 400o.  Minister właściwy do spraw środowiska w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów  
publicznych nadaje Narodowemu Funduszowi, w  drodze rozporządzenia, statut określający organizację wewnętrzną Nar o-
dowego Funduszu, tryb działania jego organów oraz sposób udzielania pełnomocnictw, kierując się potrzebą  zapewnienia 
sprawnego działania Narodowego Funduszu oraz właściwego wykorzystania środków publicznych zgromadzonych przez 
Narodowy Fundusz w  celu realizacji zasady zrównoważonego rozwoju.  
Art. 400p.  Minister właściwy do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb działania o r-
ganów wojewódzkich funduszy oraz sposób udzielania pełnomocnictw, kierując się potrzebą zapewnienia jednolitego 
i sprawnego działania wojewódzkich funduszy oraz właściwej realizacji ich zadań.  
Art. 400q.  1. Naro dowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze prowadzą samodzielną gospodarkę finansową, pokrywając 
z posiadanych środków i  uzyskiwanych wpływów wydatki na finansowanie zadań określonych w  ustawie oraz kosztów 
działalności.  
2. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze  prowadzą gospodarkę finansową w  sposób zapewniający pełne wyk o-
rzystanie środków pochodzących z  Unii Europejskiej niepodlegających zwrotowi przeznaczonych na ochronę środowiska 
i gospodarkę wodną.  
3. Podstawą gospodarki finansowej Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy jest roczny plan finansowy.  
4. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze wyodrębniają w  rocznych planach finansowych:  
1) przychody z  prowadzonej działalności;  
2) dotacje z  budżetu państwa lub budżetów jednostek samorządu terytorialnego;  
3) koszty, w  tym: 
a) wynagrodzenia i  składki od nich naliczane,  
b) płatności odsetkowe wynikające z  zaciągniętych zobowiązań,  
c) zakup towarów i  usług;  
4) środki na wydatki majątkowe;  
5) środki przekazane innym podmiotom;  
6) stan należności i  zobowiązań na p oczątek i  koniec roku;  
7) stan środków pieniężnych na początek i  koniec roku.  
5. W rocznym planie finansowym Narodowego Funduszu mogą być dokonywane zmiany przychodów i  kosztów po 
uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw środowiska, wydanej po uzyskani u opinii sejmowej komisji właściwej do 
spraw budżetu. O  dokonanych zmianach należy niezwłocznie powiadomić ministra właściwego do spraw finansów pub -
licznych.  
6. Narodowy Fundusz sporządza plan finansowy w  układzie zadaniowym na rok budżetowy i  dwa kolejne  lata, 
w układzie funkcji państwa, zadań budżetowych i  podzadań.  
7. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób prowadzenia gospodarki finansowej Nar o-
dowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy, kierując się potrzebą zapewnienia jednoli tego sposobu przeznaczania śro d-
ków publicznych na realizację zasady zrównoważonego rozwoju oraz przestrzegania ładu finansów publicznych.  
Art. 400r.  1. Nadzór nad działalnością Narodowego Funduszu sprawuje minister właściwy do spraw środowiska.  
2. Uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu są przekazywane w  terminie 7  dni od dnia ich podjęcia min i-
strowi właściwemu do spraw środowiska.  
3. Uchwała Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu sprzeczna z  prawem jest nieważna.  
4. O nieważności uchwały w  całości albo w  części orzeka, w  drodze decyzji, organ nadzoru w  terminie 14  dni od dnia 
otrzymania uchwały.  
5. Organ nadzoru, wszczynając postępowanie w  sprawie stwierdzenia nieważności uchwały, może wstrzymać jej w y-
konanie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 144 – Poz. 1396  
 
6. W sprawach stwierdzenia nieważności uchwały  stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania admin i-
stracyjnego.  
7. Po upływie terminu, o  którym mowa  w ust. 4, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności 
uchwały Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu.  
8. Po upływie terminu, o  którym mowa  w ust. 4, organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.  
9. W przypadku, o  którym mowa  w ust. 8, wydanie postanowienia o  wstrzymaniu wykonania uchwały należy do sądu 
administracyjnego.  
10. Przepisy  ust. 2–9 stosuje się odpowie dnio do wojewódzkich funduszy, z  tym że organami nadzoru są wojewodowie.  
Art. 401. 1. Przychodami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy są wpływy z  tytułu opłat za korzystanie 
ze środowiska i  administracyjnych kar pieniężnych pobieranych na podstawie  ustawy oraz przepisów szczególnych.  
1a. Przychodami Narodowego Funduszu są  także wpływy z  opłat za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, 
o których mowa w  art. 268  ust. 1  pkt 2  ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo wodne, oraz wpływy z  opłat podwyższ o-
nych, o  których mowa w  art. 280  pkt 1  lit. b oraz pkt 2  lit. b tej ustawy.  
2. Przychodami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy mogą być dobrowolne wpłaty, zapisy, darowizny, 
świadczenia rzeczowe i  wpływy pochodzące z  fundacji oraz wpływy z  przedsięw zięć organizowanych na rzecz ochrony 
środowiska i  gospodarki wodnej.  
3. Przychodami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy mogą być środki pochodzące z  budżetu Unii Eur o-
pejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł zagranicznych, niepodlegające zwrotowi, inne niż środki pochodzące z  budżetu 
Unii Europejskiej.  
4. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze mogą otrzymywać dotacje z  budżetu państwa w  zakresie określonym 
w odrębnych ustawach.  
5. Przychodami Narodowego Funduszu i  wojewódzkich funduszy mogą być tak że przychody z  tytułu emisji obligacji 
własnych oraz inne przychody związane z  działalnością tych funduszy.  
6. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze mogą zaciągać kredyty i  pożyczki.  
7. Przychodami Narodowego Funduszu są także:  
1) wpływy z  opłat, o  który ch mowa  w art. 210 ust.  1; 
1a) wpływy z  kar pieniężnych wymierzanych na podstawie  art. 315a;  
2) wpływy z  opłat, o  których mowa w  dziale VII ustawy – Prawo geologiczne i  górnicze;  
2a) wpływy z  opłat gwarancyjnych i  uzupełniających opłat gwarancyjnych, o  których mowa  w art. 28e ust. 4 i art. 28f 
ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i  górnicze;  
3) (uchylony)  
4) (uchylony)83) 
4a) wpływy z opłaty zastępczej, o której mowa w art. 11 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej  
(Dz. U. z 2019 r. poz. 545, 1030  i 1210 ); 
4b) wpływy  z opłaty zastępczej,  o której mowa  w art. 52 ust.  1 pkt  2 ustawy  z dnia 20  lutego 201 5 r. o odnawialnych 
źródłach energii ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2389 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 42 , 60 i 730 ); 
4c) (uchylony)84) 
5) (uchylony)  
6) (uchylony)  
7) wpływy  z opłat,  o których mowa  w art. 13 ust.  1 i 2 ustawy  z dnia 1 2 czerwca 201 5 r. o systemie handlu uprawni e-
niami do emisji gazów cieplarnianych;  
7a) kwoty pomniejszeń,  o których mowa  w art. 402 ust.  4a; 
                                                           
83) Przez art. 96 pkt 1 ustaw y z dnia 14 grudnia 2018 r. o promowaniu energii elektrycznej z wysokosprawnej kogeneracji (Dz. U. 
z 2019  r. poz. 42) , która weszła w życie z dniem 25 stycznia 2019 r.  
84) Przez art. 7 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 65. 
  
Dziennik  Ustaw  – 145 – Poz. 1396  
 
8) wpływy z  opłat produktowych pobiera nych na podstawie przepisów o  obowiązkach przedsiębiorców w  zakresie 
gospodarowania niektórymi odpadami oraz o  opłacie produktowej;  
8a) środki, o  których mowa w  art. 19  ust. 4c ustawy z  dnia 13  czerwca 2013  r. o gospodarce opakowaniami i  odpada mi 
opakowani owymi (Dz.  U. z 2019 r. poz. 5 42); 
8b) wpływy z  opłat produktowych, o  których mowa  w art. 34 ust.  2 i art. 37 ust.  2 ustawy z  dnia 13  czerwca 2013  r. 
o gospodarce opakowaniami i  odpadami opakowaniowymi;  
9) wpływy  z opłat,  o których mowa  w art. 14 ust.  1, art. 17 ust.  1 i 2 oraz art.  43a ust. 2 ustawy  z dnia 2 0 stycznia 200 5 r. 
o recyklingu pojazdów wycofanych  z eksploatacji;  
10) wpływy  z opłat,  o których mowa  w art. 72 ust.  2 i art. 77 ust.  2 ustawy  z dnia 11  września 201 5 r. o zużytym sprzęcie 
elektrycznym  i elektronicznym;  
11) wpływy  z tytułu środków,  o których mowa  w art. 15 ust.  3 pkt  2 oraz art.  62 ust.  6 ustawy  z dnia 1 1 września 201 5 r. 
o zużytym sprzęcie elektrycznym  i elektronicznym z  wykonania obowiązku prowadzenia publicznych kampanii ed u-
kacyjnych ; 
11a) wpływy z  administracyjnych kar pieniężnych wymierzanych na podstawie ust awy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpa-
dach;  
11b) (uchylony)  
12) wpływy z  kar pieniężnych wymierzanych na podstawie  art. 32 i 33 ustawy z  dnia 29  czerwca 2007  r. o międzynar o-
dowym przemieszczaniu odpadów ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1162 ); 
13) (uchylony)  
13a) wpływy z  opłat, o  których mowa  w art. 65 ust.  1 ustawy z  dnia 24  kwietnia 2009  r. o bateriach i  akumulatorach 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 521 ); 
14) wpływy z  nawiązek wymierzanych na podst awie art. 47 § 2 ustawy z  dnia 6  czerwca 1997  r. – Kodeks karny ; 
15)85) wpływy z  tytułu opłaty emisyjnej, o  których mowa w  art. 321a, w  części przypadającej Narodowemu Funduszowi.  
7a. Przychody, o  których mowa  w ust. 7 pkt  14, przeznacza się wyłącznie na ce le związane z  ochroną środowiska.  
8. Przychodami wojewódzkich funduszy są także:  
1) (uchylony)  
2) wpływy z  kar pieniężnych, o  których mowa  w art. 9y ust. 1 i 2, art. 9z ust. 1, 2 i 4 oraz art.  9za ustawy z  dnia 
13 września 1996  r. o utrzymaniu czystości i  porządku w  gminach ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 i 1629  oraz z 2019 r. 
poz. 730 ). 
Art. 401a.  (uchylony)  
Art. 401b.  (uchylony)  
Art. 401c.  1. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o  których mowa  
w art. 401 ust.  7 pkt  1, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie zadań ministra 
właściwego do spraw środowiska, o  których mowa  w art. 206 i 212. 
2. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż połowa kwoty przychodów, o  których mo wa 
w art. 401 ust.  7 pkt  2, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na:  
1) finansowanie potrzeb geologii na rzecz kraju;  
2) (uchylony)  
3) finansowanie realizacji zadań Krajowego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgl a, z wyjątkiem 
zadań, o  których mowa  w art. 28e ust. 2 ustawy – Prawo geologiczne i  górnicze.  
2a. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o  których mowa  w art. 401 
ust. 7 pkt  2a, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych prz ychodów, przeznacza się na finansowanie realizacji zadań Kraj o-
wego Administratora Podziemnych Składowisk Dwutlenku Węgla, o  których mowa  w art. 28e ust. 2 ustawy – Prawo ge o-
logiczne i  górnicze.  
                                                           
85) Dodany przez art. 7 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 65; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 146 – Poz. 1396  
 
3. Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż po łowa kwoty przychodów, o  których mowa  
w art. 401 ust.  7 pkt  2, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie potrzeb gó r-
nictwa służących ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko wynikającego z  wydobywania kop alin i  likwi-
dacji zakładów górniczych.  
4. (uchylony)  
5. Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota przychod ów, o kt órych mowa w art. 401 ust. 7  
pkt 4a i 4b, po pomniejszeniu o koszty obsługi tych przychod ów, przeznacza się na wspieranie :86) 
1) poprawy efektywności energetycznej,  w tym wysokosprawnej kogeneracji, w  rozumieniu ustawy  z dnia 1 0 kwietnia 
1997 r. – Prawo energetyczne;  
2) przedsięwzięć termomodernizacyjnych  w rozumieniu ustawy  z dnia 2 1 listopada 200 8 r. o wspieraniu termomoder ni-
zacji  i remontów ( Dz. U. z 2018 r. poz. 966 oraz z 2019 r. poz. 51 ); 
3) rozwoju instalacji odnawialnego źródła energii  w rozumieniu ustawy  z dnia 2 0 lutego 201 5 r. o odnawialnych źród -
łach energii, wraz  z niezbędnymi do wytwarzania energii elektrycznej l ub ciepła obiektami budowlanymi  i urządz e-
niami, oraz budowy lub przebudowy sieci służących przyłączaniu tych instalacji,  w szczególności na:  
a) nabycie lub montaż mikroinstalacji lub małych instalacji  w rozumieniu ustawy z  dnia 2 0 lutego 201 5 r. o odna-
wialnych źródłach energii,  
b) nabycie stacji redukcyjno -gazowych umożliwiających przyłączenie instalacji odnawialnego źródła energii służ ą-
cych do wytwarzania biogazu rolniczego;  
4) rozwoju produkcji instalacji odnawialnego źródła energii na terytorium Rzeczyp ospolitej Polskiej;  
5) innych działań związanych  z instalacjami odnawialnego źródła energii lub wytwarzaniem energii  z tych źródeł,  
w szczególności na:  
a) promowanie wytwarzania energii elektrycznej  w instalacjach odnawialnego źródła energii lub wykorzysty wania 
energii wytwarzanej  w tych instalacjach,  
b) opracowywanie lub wdrażanie nowych technik lub technologii wytwarzania energii elektrycznej  w instalacjach 
odnawialnego źródła energii lub wykorzystywania energii wytwarzanej  w tych instalacjach;  
6) realiza cji zadań ministra właściwego do spraw energii służących zapewnieniu bezpieczeństwa energetycznego kraju  
i kształtowaniu warunków prawidłowego funkcjonowania  i rozwoju sektora energetycznego, wynikających  z zasady 
zrównoważonego rozwoju  i zgodnych  z polity ką energetyczną państwa;  
7) projektów  w zakresie bezpieczeństwa energetycznego kraju,  w tym bezpieczeństwa dostaw energii, surowców energ e-
tycznych  i paliw;  
8) przedsięwzięć związanych  z rozwojem infrastruktury energetycznej,  w tym z  funkcjonowaniem systemó w energetyc z-
nych,  z uwzględnieniem zasad racjonalnej gospodarki  i potrzeb bezpieczeństwa energetycznego kraju ; 
9)87) działań, o  których mowa w  art. 28ze ust.  1 ustawy z  dnia 25  sierpnia 2006  r. o biokomponentach i  biopaliwach 
ciekłych.  
5a. (uchylony)88) 
6. (uchylony)  
7. (uchylony)  
8. Środki Narodowego Funduszu  w wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o  których mowa  w art. 401 ust.  7 
pkt 7 i 7a, po pomniejszeniu  o koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na finansowanie zadań Krajowego ośrodka 
bilansowania i  zarządzania emisjami,  o którym mowa  w art. 3 ust.  1 ustawy  z dnia 1 7 lipca 200 9 r. o systemie zarządzania 
emisjami gazów cieplarnianych  i innych substancji.  
9. Środki Narodowego Funduszu  w wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o  których  mowa  w art. 401 ust.  7 
pkt 8–11a, 1 2 i 13a, po pomniejszeniu  o koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na:  
1) dofinansowanie przedsięwzięć i  zadań związanych z  gospodarowaniem odpadami, zapobieganiem powstawaniu o d-
padów oraz edukację ekologiczną;  
                                                           
86) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 96 pkt 2 ustawy, o k tórej mowa w odnośniku 83. 
87) Dodany przez art. 7 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 65. 
88) Przez art. 7 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 65. 
  
Dziennik  Ustaw  – 147 – Poz. 1396  
 
2) (uchylony)  
2a) wspieranie działań mających na celu przeciwdziałanie nielegalnej działalności w  zakresie przetwarzania pojazdów 
wycofanych  z eksploatacji;  
3) utworzenie i  wdrażanie Bazy danych o  produktach i  opakowaniach oraz o  gospodarce odpadami, o  której mowa 
w ustawie z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach;  
4) dofinansowanie działań w  zakresie:  
a) gospodarowania odpadami w  przypadkach, o  których mowa  w art. 23–25, rozporządzenia (WE)  nr 1013/2006 
Parlamentu Europejskiego i  Rady z  dnia 14  czerwca 2006  r. w sprawie przemieszczania odpadów,  
b) szkolenia organów administracji publicznej wykonujących obowiązki Rzecz ypospolitej Polskiej związane z kon-
trolą i  nadzorem nad międzynarodowym przemieszczaniem odpadów,  
c) zakupu sprzętu i  oprogramowania dla organów, o  których mowa  w lit. b; 
5) wykonywanie badań i  pomiarów związanych z  odpadami przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska oraz badań 
laboratoryjnych w  zakresie zawartości metali ciężkich w  bateriach lub akumulatorach przez Inspekcję Handlową.  
9a. Środki Naro dowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o  których mowa  w art. 401 
ust. 7 pkt  1a, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na:  
1) przygotowanie, opracowanie i  aktualizację programów ochrony powietrza i  planów  działań krótkoterminowych;  
2) realizację programów ochrony powietrza i  planów działań krótkoterminowych;  
3) pomiary i  oceny jakości powietrza w  strefach, w  których przekraczane są poziomy dopuszczalne lub poziomy doc e-
lowe substancji w  powietrzu.  
9b.89) Środki Narodowego Funduszu w  wysokości nie mniejszej niż kwota przych odów, o  których mowa w  art. 401 
ust. 7 pkt 15, po pomniejszeniu o  koszty obsługi tych przychodów, przeznacza się na przedsięwzięcia mające na celu 
zmniejszenie lub uniknięcie szkodliwej emis ji substancji gazowych, stałych lub ciekłych powodujących zanieczys zczenie 
powietrza.  
10.90) Zobowiązania Narodowego Funduszu związane z  przeznaczaniem środków na cele, o  których mowa  w ust.  1–5 
i 8–9b, są zobowiązaniami wieloletnimi.  
11.90) Wysokości zobowiązań określonych  w ust.  1–5 i 8–9b mogą być zmniejszane za zgodą ministra właściwego do 
spraw środowiska. Przy udzielaniu zgody minister właściwy do spraw środowiska uwzględnia w  szczególności potrzeby 
realizacji zasady zrów noważonego rozwoju, strategii, programów i  dokumentów programowych, o  których mowa  w art. 14 
ust. 1, oraz zobowiązań określonych w  przepisach prawa Unii Europejskiej i  umowach międzynarodowych, których stroną 
jest Rzeczpospolita Polska.  
11a.91) Narodowy Fun dusz corocznie dokonuje wpłat na rzecz Funduszu Dróg Samorządowych w wysokości i na z a-
sadach określonych w przepisach ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Dróg Samorządowych (Dz. U. 
poz. 2161 , z 2017 r. poz. 2371 oraz z 2018 r. poz. 2383 ). 
12.90) Finansowanie celów innych niż określone  w ust.  1–5 i 8–9b z przychodów Narodowego Funduszu wymieni o-
nych  w art. 401 ust.  7 odbywa się wyłącznie w  formie pożyczek, o  których mowa  w art. 411 ust.  1 pkt  1. 
13. W przypadku gdy  w ramach zobowiązania,  o którym mowa  w ust. 5, środki są przeznaczone na wspieranie rozwoju:  
1) instalacji wykorzystujących do wytwarzania energii biomasę, wsparciem obejmuje się w  szczególności technologie  
o sprawności przemiany energetycznej wynoszącej c o najmniej 85%  w przypadku ich zastosowania  w samodzielnych 
lokalach mieszkalnych lub lokalach  o innym przeznaczeniu  w rozumieniu ustawy  z dnia 2 4 czerwca 199 4 r. 
o własności lokali ( Dz. U. z 2019 r. poz. 737 i 1309 ), a w przypadku zastosowania ich w  insta lacjach przemysłowych 
co najmniej 70%;  
2) pomp ciepła, wsparciem obejmuje się  w szczególności pompy ciepła spełniające minimalne wymagania dotyczące 
oznakowania ekologicznego określone  w decyzji Komisji 2007/742/WE  z dnia 9 listopada 200 7 r. określającej k ryte-
ria ekologiczne dotyczące przyznawania wspólnotowego oznakowania ekologicznego pompom ciepła zasilanym ele k-
trycznie, gazowo lub absorpcyjnym pompom ciepła (Dz. Urz. UE L 30 1 z 20.11.2007,  str. 14, z późn. zm.);  
                                                           
89) Dodany przez art. 7 pkt 5 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 65; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.  
90) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 7 pkt 5 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 65; wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.  
91) Dodany przez art. 41 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Funduszu Dróg Samorządowych  (Dz. U. poz. 2161), który wszedł 
w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 148 – Poz. 1396  
 
3) instalacji wykorzystujących do wytwarz ania ciepła energię promieniowania słonecznego, wsparciem obejmuje się  
w szczególności technologie oparte na normach europejskich,  w tym instalacje podlegające oznakowaniu ekologic z-
nemu, etykietowaniu etykietami energetycznymi.  
14. Przy ocenie sprawności p rzemiany energetycznej oraz stosunku mocy wejściowej do mocy wyjściowej instalacji,  
o których mowa  w ust. 13, zastosowanie mają w  szczególności procedury obowiązujące  w prawie Unii Europejskiej lub 
prawie międzynarodowym.  
Art. 401d.  1. Przychodami Narodowe go Funduszu są także wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek Kioto, 
o których mowa  w art. 19a ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych 
substancji.  
1a.92) Przychodami Narodowego Funduszu są także środki uz yskane ze sprzedaży uprawnień do emisji, o  których 
mowa w  art. 49 ust. 2a pkt  1 ustawy z  dnia 12  czerwca 2015  r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów ciepla r-
nianych.  
2. Wpływy pochodzące ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji gromadzone na Rac hunku klimatycznym, o  którym 
mowa  w art. 23 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych su b-
stancji, pomniejszone o  koszty ich obsługi, przeznacza się na:  
1) dofinansowanie zadań związanych ze wspieran iem przedsięwzięć realizowanych w  ramach programów i  projektów 
objętych Krajowym systemem zielonych inwestycji, o  którym mowa  w art. 22 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. 
o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji;  
1a) refinansowanie:  
a) Narodowemu Funduszowi kosztów związanych z  przeznaczaniem innych środków niż wymienione  w ust. 1, 
b) wojewódzkiemu funduszowi kosztów związanych z  przeznaczaniem środków  
– na dofinansowanie programów lub projektów w  obszarach, o  których mowa  w art. 22 ust.  2 ustawy z  dnia 17  lipca 
2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji, w  tym kosztów związanych 
z przekazaniem środków na dochody budżetu państwa w  celu dofinansowania zadań realizowanych przez państwowe 
jednostki budżetowe, obejmujących realizację tych programów lub projektów;  
2) pokrycie wydatków związanych z  obsługą Rady Konsultacyjnej, o  której mowa  w art. 24 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 
2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji;  
3) pokrycie kosztów związanych z  wykonywaniem zadań, o  których mowa  w art. 25 ust.  2 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. 
o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji.  
3.93) Środki, o  których mowa w  ust. 1a, pomniejsz one o  koszty ich obsługi, przeznacza się na:  
1) dofinansowanie realizacji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej inwestycji w  obszarach, o  których mowa w  art. 22 
ust. 2 pkt 5, 5a i  8a–8c ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów  cieplarni anych i  innych 
substancji;  
2) refinansowanie Narodowemu Funduszowi kosztów związanych z  przeznaczaniem środków wymienionych w  ust. 1a 
na dofinansowanie programów lub projektów w  obszarach, o  których mowa w  art. 22 ust. 2 pkt 5, 5a i 8a–8c ustawy 
z dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji;  
3) pokrycie kosztów związanych z  wykonywaniem zadań, o  których mowa w  art. 25 ust. 2 pkt 1–3, 5, 6 i  7a–9 ustawy 
z dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzani a emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji, w  zakresie dot y-
czącym obszarów, o  których mowa w  art. 22 ust. 2 pkt 5, 5a i  8a–8c tej ustawy.  
Art. 402. 1. Zarząd województwa oraz wojewódzki inspektor ochrony środowiska prowadzą wyodrębnione rachunki 
bankowe w  celu gromadzenia i  redystrybucji wpływów, o  których mowa  w art. 401 ust.  1. Wpływy te, powiększone 
o przychody z  oprocentowania środków na rachunkach bankowych, są przekazywane na rachunki bankowe Narodowego 
Funduszu, wojewódzkich funduszy oraz na  rachunki budżetów powiatów i  budżetów gmin, w  terminie do końca następn e-
go miesiąca po ich wpływie na wyodrębnione rachunki bankowe zarządu województwa i  wojewódzkiego inspektora ochr o-
ny środowiska.  
                                                           
92) Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r.  zmieniającej  ustawę o  zmianie ustawy o  podatku akcyzowym oraz niekt ó-
rych innych ustaw, ustawę – Prawo ochrony środowiska, ustawę o  systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych 
substancji, ustawę o  zmianie ustawy o  biokomponentach i  biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych ustaw oraz ustawę 
o promowaniu energii elektrycznej z  wysokosprawnej kogeneracji  (Dz. U. poz. 412), która weszła w życie z dniem 20 marca 2019 r.  
93) Dodany przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 92. 
  
Dziennik  Ustaw  – 149 – Poz. 1396  
 
1a. Zarząd województwa pomniejsza wpływy, o  których mowa  w art. 401 ust.  1, powiększone o  przychody z oproce n-
towania środków na rachunku bankowym, o  opłaty poniesione na egzekucję należności oraz o  koszty obsługi rachunku 
bankowego.  
1b. (utracił moc)  
2. Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przed przekazaniem  wpływów z  kar na rachunki Narodowego Fund u-
szu oraz wojewódzkich funduszy, o  których mowa  w ust. 1, pomniejsza je o  20%, a  kwotę uzyskaną z  tytułu pomniejszenia 
przekazuje na dochody budżetu państwa.  
2a. Zarząd województwa przed przekazaniem na rachunek Na rodowego Funduszu oraz wojewódzkich funduszy 
wpływów z  opłat, o  których mowa  w art. 401 ust.  1, pomniejsza je o:  
1) 3% – w przypadku województw, w  których wpływy z  opłat w  poprzednim roku kalendarzowym wyniosły do 100  mln zł;  
2) 1,5% – w przypadku wojewódz tw, w  których wpływy z  opłat w  poprzednim roku kalendarzowym wyniosły powyżej 
100 mln zł.  
2b. Kwotę uzyskaną z  tytułu pomniejszenia, o  którym mowa  w ust. 2a, przeznacza się na:  
1) tworzenie i  modyfikację baz danych zawierających informacje o  podmiotach kor zystających ze środowiska;  
2) zatrudnianie osób zajmujących się kontrolą oraz windykacją opłat za korzystanie ze środowiska.  
3. W razie nieterminowego przekazania wpływów, o  których mowa  w ust. 1, wpływy te są przekazywane wraz z  od-
setkami za zwłokę określ onymi w  przepisach ustawy – Ordynacja podatkowa.  
4. Wpływy  z tytułu opłat  i kar stanowią  w 20% dochód budżetu gminy,  a w 10% – dochód budżetu powiatu,  z za-
strzeżeniem  ust. 4a, 5 i 6. 
4a. Wpływy  z tytułu opłat za wprowadzanie do powietrza dwutlenku siarki ( SO 2) i tlenków azotu (NO x) przed dok o-
naniem podziału,  o którym mowa  w ust. 4, pomniejsza się o  kwotę stanowiącą 7,5% tych wpływów, która stanowi prz y-
chód Narodowego Funduszu.  
4b. Zarząd województwa przekazuje kwotę pomniejszenia,  o której mowa  w ust. 4a, n a rachunek bankowy Narod o-
wego Funduszu.  
5. Wpływy  z tytułu opłat za usunięcie drzewa lub krzewu oraz kar,  o których mowa  w art. 88 ust.  1 ustawy  z dnia 
16 kwietnia 200 4 r. o ochronie przyrody, stanowią w  całości dochód budżetu gminy, z  wyjątkiem wpływów z  tytułu opłat  
i kar nakładanych przez starostę, które stanowią w  całości dochód budżetu powiatu, oraz wpływów  z tytułu opłat  i kar 
nakładanych przez marszałka województwa, które stanowią  w 35% przychód Narodowego Funduszu i  w 65% – woje-
wódzkiego funduszu.  
6. Wpływy z  tytułu opłat i  kar za składowanie i  magazynowanie odpadów stanowią w  50% dochód budżetu gminy, 
a w 10% dochód budżetu powiatu, na których obszarze są składowane odpady. Jeżeli składowisko odpadów jest zlokal i-
zowane na obszarze więcej niż jednego  powiatu lub więcej niż jednej gminy, dochód podlega podziałowi proporcjonalnie 
do powierzchni zajmowanych przez składowisko na obszarze tych powiatów i  gmin.  
7. Wpływy z  tytułu opłat i  kar po dokonaniu podziału, o  którym mowa  w ust. 4 albo  6, stanowią w  35% przychód 
Narodowego Funduszu i  w 65% – wojewódzkiego funduszu.  
8. (uchylony)  
8a. Wpływy z  kar pieniężnych, o  których mowa  w art. 32 i 33 ustawy z  dnia 29  czerwca 2007  r. o międzynarodowym 
przemieszczaniu odpadów, wojewódzcy inspektorzy ochrony środowisk a przekazują na rachunek bankowy Narodowego 
Funduszu w  terminie do końca następnego miesiąca po upływie każdego kwartału.  
9. (uchylony)  
10. (uchylony)  
11. (utracił moc)  
12. (uchylony)  
13. (utracił moc)  
14. (uchylony)  
15. (uchylony)  
16. (utracił moc)  
  
Dziennik  Ustaw  – 150 – Poz. 1396  
 
Art. 403. 1. Do zadań powiatów należy finansowanie ochrony środowiska w  zakresi e określonym w  art. 400a ust. 1  
pkt 2, 5, 8, 9, 15, 16, 18, 21 –25, 29, 31, 32 i  38–42 w  wysokości nie mniejszej niż kwota wpływów z  tytułu opłat i  kar, 
o których mowa w  art. 402  ust. 4, 5 i  6, stanowiących dochody budżetów powiatów, pomniejszona o  nadwyżkę z  tytułu 
tych dochodów przekazywaną do wojewódzkich funduszy.  
2. Do zadań własnych gmin należy finansowanie ochrony środowiska w  zakresie ok reślonym w  art. 400a ust. 1 pkt  2, 
5, 8, 9 , 15, 16, 21 –25, 29, 31, 32 i  38–42 w  wysokości nie mniejszej niż kwota wpływów z  tytułu opłat i  kar, o których 
mowa w  art. 402  ust. 4, 5 i  6, stanowiących dochody budżetów gmin, pomniejszona o  nadwyżkę z  tytułu tych dochodów 
przek azywaną do wojewódzkich f unduszy.  
3. Finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, o  którym mowa  w ust. 1 i 2, odbywa się w  trybie określ o-
nym w  przepisach odrębnych, z  zastrzeżeniem  ust. 4–6. 
4. Finansowanie ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, o  którym mowa  w ust. 1 i 2, może polegać na udzielaniu 
dotacji celowej w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 27  sierpnia 2009  r. o finansach publicznych z  budżetu gminy lub 
budżetu powiatu na finansowanie lub dofinansowanie kosztów inwestycji:  
1) podmiotów niezaliczonych do sektora finansów publicznych, w  szczególności:  
a) osób fizycznych,  
b) wspólnot mieszkaniowych,  
c) osób prawnych,  
d) przedsiębiorców;  
2) jednostek sektora finansów publicznych będących gminnymi lub powiatowymi osobami prawnymi.  
5. Zasady udzielania dotacji celowej,  o której mowa  w ust. 4, obejmujące w  szczególności kryteria wyboru inwestycji 
do finansowania lub dofinansowania oraz tryb postępowania w  sprawie udzielania dotacji i  sposób jej rozliczania określa 
odpowiednio rada gminy albo rada powiatu w  drodze uchwały . 
6. Udzielenie dotacji celowej, o  której mowa  w ust. 4, następuje na podstawie umowy zawartej przez gminę lub 
powiat z  podmiotami określonymi  w ust. 4. W  przypadku gdy dotacja stanowi pomoc publiczną lub pomoc de minimis jej 
udzielenie następuje z  uwzględ nieniem warunków dopuszczalności tej pomocy określonych w  przepisach prawa Unii 
Europejskiej.  
Art. 404. 1. Gminy  i powiaty, których dochody  z tytułu opłat  i kar, o których mowa  w art. 402 ust.  4, 5 i 6, są większe 
niż 1 0-krotność średniej krajowej dochodów  z roku poprzedniego przypadających na jednego mieszkańca, liczonej odp o-
wiednio dla gmin i  powiatów, przekazują nadwyżkę  z tytułu tych dochodów do właściwego wojewódzkiego funduszu.  
2. Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza,  w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczyposp o-
litej Polskiej „Monitor Polski ” średnią krajową dochodów gmin  i powiatów,  o których mowa  w art. 402 ust.  4, 5 i 6, osiąg -
niętą  w roku poprzednim,  w terminie do końca  I półrocza roku następnego.  
3. Gminy i  powiaty dokonują w płat, o  których mowa  w ust. 1, na rachunek odpowiedniego wojewódzkiego funduszu, 
w terminie do dnia 15  sierpnia roku następującego po roku, w  którym wystąpiła nadwyżka.  
4. Od kwot niewpłaconych w  terminie nalicza się odsetki w  wysokości ustalonej dla zaleg łości podatkowych.  
Art. 405. (uchylony)  
Art. 406. (uchylony)  
Art. 407. (uchylony)  
Art. 408. (uchylony)  
Art. 409. (uchylony)  
Art. 409a.  (uchylony)  
Art. 410. (uchylony)  
Art. 410a.  1. (uchylony)  
2. (uchylony)  
2a. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 151 – Poz. 1396  
 
3. (uchylony)  
3a. (uchylony)  
3b. (uchylony)  
3c. (uchylony)  
4. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w  zakresie demontażu pojazdów wycofanych z  ekspl o-
atacji przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu, który łącznie spełnia następujące warunki:  
1) posiada decyzje wymagan e w związku z  prowadzeniem stacji demontażu;  
2) złożył w  terminie sprawozdanie zawierające informacje, o  których mowa  w art. 75 ust.  2 pkt  1 i 4 ustawy z  dnia 
14 grudnia 2012  r. o odpadach.  
5. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w  zakresie gospodarowania odpadami powstałymi 
w wyniku demontażu pojazdów wycofanych z  eksploatacji przedsiębiorcy p rowadzącemu stację demontażu i przedsiębio r-
cy prowadzącemu strzępiarkę lub inną instalację przetwarzania, odzysku lub recyklingu odpadów pochodzą cych z pojaz-
dów wycofanych z  eksploatacji, który posiada wymagane decyzje w  zakresie gospodarki odpadami oraz spełnia wymag a-
nia określone w  przepisach o  odpadach.  
6. Narodowy Fundusz może dofinansować działania inwestycyjne w  zakresie zbierania pojazdów wy cofanych z  eks-
ploatacji przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów, który posiada wymagane decyzje w  zakresie gos podarki 
odpadami oraz spełnia wymagania określone w  przepisach o  odpadach.  
Art. 410b.  (uchylony)  
Art. 410c.  1. Środki Narodowego Fun duszu i  wojewódzkich funduszy mogą być przeznaczane na dofinansowanie 
zadań z  zakresu ochrony środowiska i  gospodarki wodnej realizowanych przez jednostki budżetowe.  
2. W budżecie państwa tworzy się rezerwę celową w  wysokości odpowiadającej kwocie środków przekazywanych 
państwowym jednostkom budżetowym przez Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze na dochody budżetu państwa.  
Art. 410d.  Środki Narodowego Funduszu można przeznaczać za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska na 
wspieranie projektów i  inwestycji z  zakresu ochrony środowiska i  gospodarki wodnej poza granicami kraju, jeżeli ma to 
związek z  bezpieczeństwem ekologicznym Rzeczypospolitej Polskiej, z  zastrzeżeniem  art. 410e.  
Art. 410e.  1. Środki Narodowego Funduszu niebędące przychodami, o  który ch mowa  w art. 401 ust.  7, oraz niebęd ą-
ce wpływami pochodzącymi ze sprzedaży jednostek przyznanej emisji gromadzon ymi na Rachunku klimatycznym, o  któ-
rym mowa  w art. 23 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarniany ch i innych 
substancji, można także przeznaczać, za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska, na:  
1) udzielanie pomocy w  ramach międzynarodowej współpracy na rzecz ro zwoju państwom niewymienionym w  załąc z-
niku I do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczony ch w  sprawie zmian klimatu, sporządzonej w  Nowym Jorku dnia 
9 maja 1992  r. (Dz. U. z 1996  r. poz. 238), zwanej dalej „Konwencją Klimatyczną ”; 
2) dokonywanie wpłat na rzecz międzynarodowych organizacji, instytucji, programów i  funduszy, zapewniających fun k-
cjonowanie mechanizmów finansowych służących realizacji celów Konwencji Klimatycznej.  
2. Pomoc, o  której mowa  w ust. 1 pkt  1, jest udzielana na wspieranie projektów i  inwestycji z  zakresu:  
1) ograniczania lub unikania emisji gazów cieplarnianych;  
2) pochłan iania lub sekwestracji dwutlenku węgla (CO 2); 
3) adaptacji do zmian klimatu;  
4) wzmocnienia instytucjonalnego.  
3. Środki Narodowego Funduszu niebędące przychodami, o  których mowa  w art. 401 ust.  7, oraz niebędące wpływ a-
mi pochodzącymi ze sprzedaży jednoste k przyznanej emisji gromadzonymi na Rachunku klimatycznym, o  którym mowa  
w art. 23 ust.  1 ustawy z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji, 
przeznaczone na zadania, o  których mowa  w ust. 1, realizowane  przez państwową jednostkę budżetową, są przekazywane 
tej jednostce zgodnie  z art. 410c  ust. 2. 
Art. 410f.  Środki Narodowego Funduszu przeznacza się także na odszkodowania wynikające z  niewykonania lub 
nienależytego wykonania umów sprzedaży jednostek przyz nanej emisji, zawieranych na podstawie ustawy z  dnia 17  lipca 
2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 152 – Poz. 1396  
 
Art. 411. 1. Finansowanie działalności,  o której mowa  w art. 400a  ust. 1 oraz art.  410a  ust. 4–6, ze środków Nar odo-
wego Funduszu  i wojewódzkich funduszy odbywa się przez:  
1) udzielanie oprocentowanych pożyczek, w  tym pożyczek przeznaczonych na zachowanie płynności finansowej prze d-
sięwzięć współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej;  
2) udzielanie dotacji, w  tym: 
a) dopłaty do oprocentowania kredytów bankowych,  
b) dokonywanie częściowych spłat kapitału kredytów bankowych,  
c) dopłaty do oprocentowania lub ceny wykupu obligacji,  
d) (uchylona)  
e) dopłaty do rat lub innych opłat ustalanych  w umowach leasingu  w rozumie niu przepisów  art. 23a pkt 1 ustawy  
z dnia 2 6 lipca 199 1 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 , z późn. zm.94)) 
i art. 17a pkt 1 ustawy  z dnia 1 5 lutego 199 2 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 865, 1018  i 1309 ); 
3) nagrody za działalność na rzecz ochrony środowiska i  gospodarki wodnej, niezwiązaną z  wykonywaniem obowią z-
ków pracowników administracji rządowej i  samorządowej.  
1a. (uchylony)  
1b. (uchylony)  
1c. (uchylony)  
1d. Finansowanie wydatków na p race, o  których mowa  w art. 7 ust.  2 ustawy z  dnia 14  lipca 2000  r. o restrukturyzacji 
finansowej górnictwa siarki, odbywa się w  formie dotacji.  
1e. Ogólną kwotę środków przeznaczanych na finansowanie, o  którym mowa  w ust. 1d, określa roczny plan finans o-
wy Narodowego Funduszu.  
1f. Wysokość dotacji, o  której mowa  w ust. 1d, określa szczegółowy ha rmonogram prac likwidacyjnych i rekultyw a-
cyjnych obejmujący rodzaj i  zakres zadań, wysokość niezbędnych nakładów i  czas ich realizacji zatwierdzony przez Nar o-
dowy Fu ndusz.  
1g. Dotacja, o  której mowa  w ust. 1d, wykorzystana niezgodnie ze szczegółowym harmonogramem prac likwidacy j-
nych i  rekultywacyjnych podlega zwrotowi do Narodowego Funduszu.  
2. Przeznaczenie środków na finansowanie potrzeb geologii wymaga zasięgnięcia  opinii ministra właściwego do 
spraw środowiska, a  na finansowanie potrzeb górnictwa  – opinii ministra właściwego do spraw energii oraz Prezesa Wy ż-
szego Urzędu Górniczego.  
3. Pożyczki, o  których mowa  w ust. 1 pkt  1, z wyłączeniem pożyczek przeznaczonych na  zachowanie płynności  
finansowej przedsięwzięć współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej, mogą być częściowo umarzane, pod waru n-
kiem terminowego wykonania zadań i  osiągnięcia planowanych efektów.  
3a. Dopłaty,  o których mowa  w ust. 1 pkt  2 lit.  c, stosuje się do obligacji emitowanych na cele związane  z działalnoś -
cią, o której mowa  w art. 400a  ust. 1 oraz art.  410a  ust. 4–6, przez podmioty posiadające osobowość prawną wykonujące 
zadania z  zakresu gospodarki komunalnej.  
3b. Dopłaty,  o których mowa  w ust. 1 pkt  2 lit.  e, stosuje się do rat lub innych opłat ponoszonych przez korzystaj ą-
cych, ustalanych  w umowach, których przedmiotem jest leasing środków trwałych lub wartości niematerialnych  i prawnych 
podlegających amortyzacji i  służących realizacji celów  z zakresu ochrony środowiska lub gospodarki wodnej.  
4. Narodowy Fundusz i  wojewódzkie fundusze mogą dysponować rachunkami środków dewizowych.  
5. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą udzielać poręczeń:  
1) spłaty kredytów lub pożyczek,  
2) spłaty o dsetek od kredytów lub pożyczek,  
3) zwrotu przyznanych środków  
– pod warunkiem przeznaczenia tych kredytów, pożyczek lub środków na cele  z zakresu ochrony środowiska lub gosp o-
darki wodnej oraz ustanowienia zabezpieczeń odpowiednio na rzecz Narodowego Fundu szu albo wojewódzkich funduszy 
na wypadek roszczeń wynikających  z tytułu wykonania obowiązków poręczycieli.  
                                                           
94) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1540, 1552, 1629, 1669, 1693, 2073, 
2126, 2159, 2192, 2193, 2215, 2242, 2244, 2245, 2246, 2429 i 2529 oraz z 2019 r. poz. 29, 271, 303, 75 2 i 1018 . 
  
Dziennik  Ustaw  – 153 – Poz. 1396  
 
5a. Poręczenia są terminowe  i udzielane do kwoty określonej  w umowie.  
5b. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze pobierają opłatę prowizyjną od poręczeń, uwzględniając  w szczegól-
ności  kwotę zobowiązania.  
6. Narodowy Fundusz może przejąć zobowiązania ministra właściwego do spraw środowiska, jeżeli przyznanie śro d-
ków przez rządy państw obcych i  organizacje międzynarodowe, zgodnie z  ustaleniami umów międzynarodowych, jest 
uwarunkowane udzieleniem przez ministra właściwego do spraw środowiska gwar ancji zwrotu wypłaconych kwot w  całości 
lub w  części, z  przyczyn określonych w  tych umowach.  
6a. Narodowy Fundusz może obejmować lub nabywać udziały lub akcje  w spółkach oraz nabywać obligacje emit o-
wane przez inne podmioty niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, za zgodą ministra właściwego do 
spraw środowiska i  ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli jest to związane z  rozwo jem przemysłu 
i usług w  zakresie ochrony środowiska.  
7. Wnioski o  przyznanie pożyczek lub dotacji, których wartość jednostkowa przekracza 10  000 000 euro, dotyczące 
środków technicznych służących jedynie ograniczeniu negatywnego oddziaływania na środowisko , w szczególności 
oczyszczalni ścieków, elektrofiltrów lub składowisk odpadów,  powinny zawierać uzasadnienie obejmujące analizę ewent u-
alnych alternatywnych rozwiązań organizacyjnych, technicznych lub technologicznych mających na celu wyeliminowanie 
lub ogr aniczenie powstawania zanieczyszczeń oraz wprowadzenie czystszej produkcji.  
8. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze udzielają dotacji, pożyczek, poręczeń oraz przekazują środki 
finansowe na podstawie umów cywilnoprawnych.  
9. Formy umowy cywilnoprawne j nie stosuje się do przekazywania środków na nagrody za działalność na rzecz ochrony śr o-
dowiska i  gospodarki wodnej niezwiązaną z  wykonywaniem obowiązków praco wników administracji rządowej i  samorz ądowej , 
o których mowa  w ust. 1 pkt  3, jeżeli ich fundator em jest Narodowy Fundusz lub wojewódzkie fundusze.  
10. Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą udostępniać środki finansowe bankom  z przeznaczeniem na 
udzielanie kredytów bankowych, pożyczek lub dotacji na wskazane przez siebie programy  i przedsięw zięcia  z zakresu 
zadań ochrony środowiska i  gospodarki wodnej oraz potrzeb geologii,  a także dopłaty do oprocentowania lub częściowe 
spłaty kapitału udzielanych na ten cel kredytów bankowych, lub dopłaty,  o których mowa  w ust. 1 pkt  2 lit. e. 
10a. Narodowy  Fundusz oraz wojewódzkie fundusze mogą zawierać umowy o  udostępnienie środków finansowych,  
o których mowa  w ust. 10, z bankami wybranymi na podstawie określonych przez te fundusze procedur, zapewniających 
poszanowanie zasady przejrzystości  i równego trakt owania banków oraz zawarcie umowy  z każdym bankiem spełniającym 
obiektywne, proporcjonalne  i niedyskryminacyjne warunki określone  w tych procedurach.  
10b. (uchylony)  
10c. (uchylony)  
10d. Do wyboru banków,  o których mowa  w ust. 10a, nie mają zastosowania pr zepisy o  zamówieniach publicznych.  
10e. Umowy,  o których mowa  w ust. 10a, określają  w szczególności tryb  i terminy przekazywania bankom przez 
Narodowy Fundusz oraz wojewódzkie fundusze środków finansowych,  o których mowa  w ust. 10. 
10f. Narodowy Fundusz mo że udostępniać środki finansowe wojewódzkim funduszom z  przeznaczeniem na udziel a-
nie pożyczek lub dotacji na wskazane przez siebie programy i  przedsięwzięcia z  zakresu zadań ochrony środowiska 
i gospodarki wodnej oraz potrzeb geologii.  
11. Środki powierzon e Narodowemu Funduszowi i  wojewódzkim funduszom, pochodzące z  pomocy zagranicznej, są 
wykorzystywane na dofinansowanie przedsięwzięć z  zakresu ochrony środowisk a i gospodarki wodnej zgodnie z umow a-
mi, na podstawie których środki te przekazano, oraz zgodnie  z procedurami obowiązującymi w  tych funduszach.  
Art. 411a.  1. Narodowy Fundusz może nabywać udziały lub akcje w  spółkach, jeżeli statutowym lub ustawowym 
przedmiotem działalności tych spółek jest ochrona środowiska i  gospodarka wodna.  
1a.95) Narodowy Fundu sz może obejmować lub nabywać akcje w  spółce, o  której mowa w  art. 421a ust. 1. 
2.96) Narodowy Fundusz może obejmować udziały lub akcje w  spółkach innych niż określone w  ust. 1 i art. 421a  
ust. 1 wyłącznie w  zamian za nieściągalne wierzytelności wynikające z umów zawartych z  tym Funduszem.  
3. Objęcie, nabycie lub zbycie udziałów lub akcji w spółkach oraz objęcie, nabycie lub zbycie obligacji, których em i-
tentem jest podmiot inny niż Skarb Państwa, przez Narodowy Fundusz wymaga zgody ministra właściwego do spr aw śr o-
dowiska. Przepisu art. 15 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. z 201 9 r. 
poz. 1302 i 1309 ) nie stosuje się.  
                                                           
95) Dodany przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 80. 
96) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 80. 
  
Dziennik  Ustaw  – 154 – Poz. 1396  
 
4. Zbycie udziałów lub akcji w  spółkach oraz zbycie obligacji, których emitentem jest podmiot in ny niż Skarb Pa ń-
stwa, przez wojewódzki fundusz wymaga zgody zarządu województwa.  
5. Zarząd Narodowego Funduszu przedstawia ministrowi właściwemu do spraw środowiska, raz w  roku, nie później 
niż do dnia 30  czerwca, informację o  posiadanych udziałach, akcjac h i obligacjach.  
6. Zarządy wojewódzkich funduszy przedstawiają zarządom województw oraz ministrowi właściwemu do spraw śr o-
dowiska, raz w  roku, nie później niż do dnia 30  czerwca, informację o  posiadanych udziałach, akcjach i  obligacjach.  
Art. 412. (uchylo ny) 
Art. 413. (uchylony)  
Art. 414. (uchylony)  
Art. 415. (uchylony)  
Art. 415a.  (uchylony)  
Art. 415b.  (uchylony)  
Art. 415c.  (uchylony)  
Art. 415d.  (uchylony)  
Art. 415e.  (uchylony)  
Art. 415f.  (uchylony)  
Art. 415g.  (uchylony)  
Art. 416. (uchylony)  
Art. 417. (uchylony)  
Art. 418. (uchylony)  
Art. 419. (uchylony)  
Art. 420. (uchylony)  
Art. 421. (uchylony)  
Rozdział 597) 
Polskie Domy Drewniane Spółka Akcyjna  
Art. 421a.  1. Spółka Polskie Domy Drewniane Spółka Akcyjna, zwana dalej „Spółką”, prowadzi działalność w  celu 
zwiększenia dostępności mieszkań na potrzeby społeczeństwa.  
2. Siedzibą Spółki jest Warszawa.  
3. Spółka działa pod firmą „Polskie Domy Drewniane Spółka Akcyjna” i  może używać w  obrocie skrótów „Polskie 
Domy Drewniane S.A.” lub „PDD S.A.”.  
Art. 421b.  Kapitał za kładowy Spółki wynosi co najmniej 50  000 000 zł i może być pokryty przez wniesienie wkł a-
dów pieniężnych lub niepieniężnych.  
Art. 421c.  1. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest energooszczędne budownictwo drewniane obejm u-
jące budowę budynków mies zkalnych, zarządzanie tymi budynkami oraz wynajmowanie budynków mieszkalnych lub lok a-
li mieszkalnych z  możliwością ich sprzedaży.  
2. Spółka może również:  
1) nabywać grunty;  
2) przeprowadzać remonty lub przebudowę budynków mieszkalnych;  
3) pozyskiwać lub tw orzyć nowe rozwiązania technologiczne w  zakresie przetwarzania drewna;  
4) nabywać lub przetwarzać surowiec drzewny, a  także nabywać lub sprzedawać produkty drzewne;  
5) prowadzić inną działalność związaną z  energooszczędnym budownictwem drewnianym lub infra strukturą towarzyszącą.  
3. Szczegółowy przedmiot działalności Spółki określa jej statut.  
                                                           
97) Rozdział dodany przez ar t. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 80. 
  
Dziennik  Ustaw  – 155 – Poz. 1396  
 
Art. 421d.  1. Akcje Spółki mogą być akcjami imiennymi lub akcjami na okaziciela.  
2. Łączny udział Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki Wodnej oraz Banku  Ochrony Środowiska 
Spółki Akcyjnej, zwanych dalej „Założycielami”, w  kapitale zakładowym Spółki oraz w  sumie głosów przypadających na 
wszystkie akcje Spółki wynosi powyżej 50%.  
3. Akcje imienne należące do Założycieli nie mogą być zbywane ani obciążane, z  wyjątkiem zbycia lub obciążenia na 
rzecz Skarbu Państwa.  
4. Przepisy ust. 1–3 stosuje się także w  przypadku, gdy Spółka jest spółką publiczną w  rozumieniu art. 4 pkt 20 usta-
wy z dnia 29  lipca 2005  r. o ofercie publicznej i  warunkach wprowadzania instrumen tów finansowych do zorganizowanego 
systemu obrotu oraz o  spółkach publicznych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 623). 
5. Uprzywilejowanie akcji imiennych należących do Założycieli, w  tym w  zakresie prawa głosu, oraz uprawnienia 
osobiste Założycieli nie wygasają z  chwilą uzyskania przez Spółkę statusu spółki publicznej.  
6. Czynność prawna dokonana niezgodnie z  przepisami ust. 2–5 jest nieważna.  
Art. 421e.  Spółka może emitować obligacje, z  tym że obligacje zamienne oraz obligacje z  prawem pierwszeństwa 
mogą być skierowa ne wyłącznie do każdoczesnych akcjonariuszy Spółki. Obligacje zamienne oraz obligacje z prawem 
pierwszeństwa nie mogą być przedmiotem obrotu.  
Art. 421f.  Spółka może zostać połączona z  inną spółką albo ulec podziałowi wyłącznie za zgodą Rady Ministrów.  
Art. 421g.  1. Rada nadzorcza Spółki liczy co najmniej 3  członków. Jeżeli Spółka jest spółką publiczną, rada nadzo r-
cza liczy co najmniej 5  członków.  
2. Rada nadzorcza Spółki jest powoływana przez walne zgromadzenie akcjonariuszy. Przepisów art. 385 § 3–9 usta-
wy z dnia 15  września 200 0 r. – Kodeks spółek handlowych  nie stosuje się.  
Art. 421h.  1. Uchwały rady nadzorczej Spółki zapadają bezwzględną większością głosów.  
2. W przypadku równości głosów rozstrzyga głos przewodniczącego rady nadzorczej Spółki.  
Art. 421i.  Zarząd Spółki liczy od 1  do 4 członków.  
Art. 421j.  Do ustalania wynagrodzenia członków organów Spółki stosuje się przepisy ustawy z  dnia 9  czerwca 
2016  r. o zasadach kształtowania wynagrodzeń osób kierujących niektórymi spółkami ( Dz. U. z 2017  r. poz. 2190 oraz 
z 2018 r. poz. 2215 ). 
Art. 421k.  W sprawach nieuregulowanych w  ustawie do Spółki stosuje się przepisy ustawy z  dnia 15  września 2000  r. – 
Kodeks spółek handlowych oraz ustawy z  dnia 16  grudnia 2016  r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym . 
TYTUŁ  VIII 
(uchylony)  
TYTUŁ IX  
Przepis końcowy  
Art. 442. Ustawa wchodzi w  życie w  terminie i  na zasadach określonych w  odrębnej ustawie.98) 
                                                           
98) Ustawa weszła w  życie z  dniem 1  października 2001  r., z wyjątkiem art.  201–219, 272 –321 i  art. 401 ust.  2, które weszły w  życie 
z dniem 1  stycznia 2002  r., zgodnie z  art. 1 ustawy z  dnia 27  lipca 2001  r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, 
ustawy o  odpadach oraz o  zmianie niektórych ustaw (Dz.  U. poz.  1085), która weszła w  życie z  dniem 1  października 2001  r.