DZIENNIK USTAW
RZECZYPOSPOLITEJ  POLSKIEJWarszawa, dnia 13 stycznia 2015 r.
Poz. 48
ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA INFRASTRUKTURY I ROZWOJU1)
z dnia 9 grudnia 2014 r.
w sprawie szczegółowych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie2)
Na podstawie art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. Nr 228, poz. 1368, 
z późn. zm.3)) zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1. 1. Przepisów rozporządzenia, z wyjątkiem rozdziałów 3 i 4, nie stosuje się do statków o obcej przynależności.
2. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do:
1) jachtów morskich;
2) statków żeglugi śródlądowej uprawiających żeglugę na wodach morskich;
3) statków niepodlegających wpisowi do rejestru okrętowego lub rejestru prowadzonego przez dyrektora urzędu mor-
skiego.
§ 2. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają:
1) Konwencja SOLAS – konwencję, o której mowa w art. 5 pkt 33 lit. a ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeń -
stwie morskim, zwanej dalej „ustawą”;
2) Konwencja o liniach ładunkowych – konwencję, o której mowa w art. 5 pkt 33 lit. b ustawy;
3) Konwencja o zapobieganiu zderzeniom – konwencję, o której mowa w art. 5 pkt 33 lit. c ustawy;
1)  Minister Infrastruktury i Rozwoju kieruje działem administracji rządowej – gospodarka morska, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozpo-
rządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 września 2014 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury 
i Rozwoju (Dz. U. poz. 1257).
2)  Niniejsze rozporządzenie dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia:
 –   dyrektywy Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającej zharmonizowany system bezpieczeństwa dla statków rybac- 
kich o długości 24 m i większej (Dz. Urz. WE L 34 z 09.02.1998, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, 
rozdz. 7, t. 4, str. 3, z późn. zm.),
 –   dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów statecz -
ności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro (Dz. Urz. WE L 123 z 17.05.2003, str. 22, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie 
wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 286, z późn. zm.),
 –   dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszko-
lenia marynarzy (Dz. Urz. UE L 323 z 03.12.2008, str. 33, z późn. zm.),
 –   dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków 
pasażerskich (Dz. Urz. UE L 163 z 25.06.2009, str. 1, z późn. zm.).
3)  Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2012 r. poz. 1068, z 2013 r. poz. 852 oraz z 2014 r. 
poz. 609 i 768.
Dziennik Ustaw – 2 –  Poz. 48 
4) Kodeks HSC – Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa jednostek szybkich, określony w prawidle 1 rozdziału X 
Konwencji SOLAS4);
5) Kodeks FSS – Międzynarodowy kodeks systemów bezpieczeństwa pożarowego, określony w prawidle 3 rozdziału II-2 
Konwencji SOLAS5);
6) Kodeks LSA – Międzynarodowy kodeks środków ratunkowych, określony w prawidle 3 rozdziału III Konwencji 
SOLAS6);
7) Kodeks IMDG – Międzynarodowy morski kodeks towarów niebezpiecznych, określony w prawidle 1 rozdziału VII 
Konwencji SOLAS7);
8) Kodeks IMSBC – Międzynarodowy morski kodeks bezpiecznego przewozu stałych ładunków masowych, określony 
w prawidle 1-1 rozdziału VI Konwencji SOLAS8);
9) żegluga międzynarodowa – żeglugę poza obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem żeglugi 
uprawianej przez statki pasażerskie odbywające żeglugę pomiędzy portami tego samego państwa;
10) żegluga krajowa – żeglugę na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej;
11) żegluga przybrzeżna – żeglugę w odległości nie większej niż 20 mil morskich od brzegu w rejonie Morza Bałtyckiego 
lub innego morza zamkniętego o podobnych warunkach żeglugowych;
12) żegluga osłonięta – żeglugę na Zalewie Szczecińskim, Zalewie Wiślanym, w Zatoce Puckiej oraz części Zatoki Gdań-
skiej na południe od linii prostej łączącej latarnię morską Hel z latarnią morską w Krynicy Morskiej;
13) żegluga portowa – żeglugę w granicach portów, a także na akwenie od północnej granicy portu Szczecin do linii rów-
noleżnika przechodzącego przez Bramę Torową nr 4, na Kanale Piastowskim, Zalewie Kamieńskim i w cieśninie 
Dziwnie do pławy W2;
14) osoba o ograniczonych możliwościach poruszania się – każdego, kto ma szczególną trudność w korzystaniu z trans-
portu publicznego, w tym osoby w podeszłym wieku, osoby niepełnosprawne, osoby z zaburzeniami narządów zmy-
słów, osoby na wózkach inwalidzkich, kobiety ciężarne oraz osoby z dziećmi do ukończenia 4. roku życia;
15) szybki statek pasażerski – statek określony w prawidle 1 rozdziału X Konwencji SOLAS, przewożący więcej niż 
12 pasażerów, przy czym szybkim statkiem pasażerskim nie jest uprawiający pasażerską żeglugę krajową statek pasa-
żerski klasy B, C lub D, którego wyporność na projektowej wodnicy pływania jest mniejsza od 500 m3, a maksymalna 
prędkość jest mniejsza niż 20 węzłów;
16) nowy statek pasażerski w żegludze krajowej – statek, którego stępkę położono lub który znajdował się na podobnym 
etapie budowy nie wcześniej niż w dniu 1 lipca 1998 r., przy czym za podobny etap budowy uważa się etap, w którym:
a) rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz
b) rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo 1% przybliżonej masy materiałów konstrukcyjnych – w zależności 
od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;
17) nowy prom pasażerski typu ro-ro – prom pasażerski typu ro-ro, którego stępkę położono lub który znajdował się na 
podobnym etapie budowy nie wcześniej niż w dniu 1 października 2004 r., przy czym za podobny etap budowy uważa 
się etap, w którym:
a) rozpoczęła się budowa identyfikowana z konkretnym statkiem oraz
b) rozpoczął się montaż przynajmniej 50 ton albo 1% przybliżonej masy materiałów konstrukcyjnych – w zależności 
od tego, która z tych wielkości jest mniejsza;
4)  Rezolucja IMO MSC.97(73) Międzynarodowy kodeks bezpieczeństwa jednostek szybkich, 2000 (Kodeks HSC 2000) (Dz. Urz. 
MTBiGM z 2012 r. poz. 74).
5)  Rezolucja IMO MSC.98(73) Międzynarodowy kodeks systemów bezpieczeństwa pożarowego (Kodeks FSS) (Dz. Urz. MTBiGM 
z 2012 r. poz. 1).
6)  Rezolucja IMO MSC.48(66) Międzynarodowy kodeks środków ratunkowych (Kodeks LSA) (Dz. Urz. MTBiGM z 2012 r. poz. 71).
7)  Rezolucja IMO MSC.328(90) Międzynarodowy morski kodeks towarów niebezpiecznych (Kodeks IMDG) (Dz. Urz. MTBiGM 
z 2012 r. poz. 71).
8)  Rezolucja IMO MSC.268(85) Międzynarodowy morski kodeks bezpiecznego przewozu stałych ładunków masowych (Kodeks 
IMSBC) (Dz. Urz. MTBiGM z 2012 r. poz. 71).
Dziennik Ustaw – 3 –  Poz. 48 
18) istniejący statek pasażerski w żegludze krajowej – statek pasażerski w żegludze krajowej, który nie jest nowym stat-
kiem pasażerskim w żegludze krajowej;
19) istniejący prom pasażerski typu ro-ro – prom pasażerski typu ro-ro, który nie jest nowym promem pasażerskim typu 
ro-ro;
20) wiek statku – wiek statku w latach, liczony od daty jego przekazania armatorowi po ukończeniu budowy;
21) pełny pokład – pokład zamknięty, wystawiony na działanie warunków pogodowych, posiadający zamontowane na 
stałe zamknięcia wszystkich otworów w części wystawionej na działanie tych warunków i poniżej którego wszystkie 
otwory w burtach są wyposażone w zamontowane na stałe zamknięcia, odporne co najmniej na działanie tych warun-
ków; pełny pokład może być pokładem wodoszczelnym lub mieć konstrukcję równoważną, polegającą na tym, że pokład niewodoszczelny jest w całości osłonięty odporną na działanie warunków pogodowych konstrukcją o odpo-
wiedniej wytrzymałości, a także jest wyposażony w zamontowany na stałe system zamknięć odpornych na działanie 
tych warunków;
22) uszkodzony pokład ro-ro – uszkodzony przedział ładunkowy typu ro-ro lub specjalny przedział ładunkowy, o którym 
mowa w prawidle 3 rozdziału II-2 Konwencji SOLAS;
23) wolna burta po uszkodzeniu – najmniejszą odległość między uszkodzonym pokładem ro-ro a wodnicą pływania 
w miejscu uszkodzenia, ustaloną po awarii, bez uwzględnienia skutków oddziaływania wody zgromadzonej na uszko-
dzonym pokładzie ro-ro.
Rozdział 2
Warunki w zakresie bezpiecznego uprawiania żeglugi
§ 3. Statek może być używany w żegludze morskiej, jeżeli spełnia wymagania bezpieczeństwa żeglugi dotyczące:
1) wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe;
2) obsady łodzi ratunkowych i ratowniczych oraz tratw ratunkowych;
3) wyposażenia w urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe;
4) urządzeń do podejmowania pilota;
5) alarmów i ćwiczeń;
6) ochrony przeciwpożarowej;
7) zarządzania bezpieczną eksploatacją statku w podróży morskiej.
§ 4. 1. W zakresie, o którym mowa w § 3 pkt 1, statki pasażerskie oraz inne statki o pojemności brutto (GT) 500 jedno-
stek i powyżej, uprawiające żeglugę międzynarodową, z wyjątkiem statków rybackich, wyposaża się zgodnie z rozdzia -
łem III Konwencji SOLAS.
2. Rozmieszczenie, sposób instalowania i oznakowania środków i urządzeń ratunkowych oraz wyposażenie statków 
w środki i urządzenia ratunkowe określa Kodeks LSA.
§ 5. 1. Liczbę, rodzaj i rozmieszczenie środków i urządzeń ratunkowych na:
1) statkach pasażerskich w żegludze krajowej:
a) istniejących, o długości poniżej 24 m,
b) zbudowanych z materiałów innych niż stal,
c) bez napędu mechanicznego,
d) uprawiających wyłącznie żeglugę portową oraz
e) szybkich, uprawiających wyłącznie żeglugę portową,
2) statkach towarowych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek,
3) statkach rybackich o długości poniżej 24 m,
Dziennik Ustaw – 4 –  Poz. 48 
4) statkach specjalistycznych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek i statkach służby państwowej specjalnego 
przeznaczenia,
5) statkach towarowych i specjalistycznych o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiających żeglugę 
krajową
– określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.
2. Wymagania dotyczące wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe statków pasażerskich w żegludze krajowej, 
innych niż wymienione w ust. 1 pkt 1, są określone w załączniku I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 
2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich (Dz. Urz. UE L 163 
z 25.06.2009, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2009/45/WE”.
3. Wymagania dotyczące wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe statków rybackich o długości 24 m i powyżej są 
określone w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 97/70/WE z dnia 11 grudnia 1997 r. ustanawiającej zharmonizowany 
system bezpieczeństwa dla statków rybackich o długości 24 metrów i większej (Dz. Urz. WE L 34 z 09.02.1998, str. 1, 
z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 4, str. 3, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 97/70/WE”.
§ 6. Znajdujące się na statku środki i urządzenia ratunkowe oraz przedmioty stanowiące ich wyposażenie utrzymuje się 
w należytym stanie technicznym i w stałej gotowości do użycia.
§ 7. W składzie załogi statku powinny znajdować się osoby posiadające kwalifikacje do dowodzenia oraz obsługi łodzi 
ratunkowych i ratowniczych oraz tratw ratunkowych, potwierdzone ważnym świadectwem ratownika lub starszego ratow-
nika, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 68 ustawy.
§ 8. 1. Dla każdej znajdującej się na statku łodzi ratunkowej i ratowniczej powinno być wyznaczonych co najmniej 
dwóch członków załogi statku posiadających kwalifikacje określone w § 7, przy czym jednego z nich kapitan statku wyzna-
cza na dowódcę łodzi, a drugiego na jego zastępcę.
2. Do obsługi łodzi motorowej powinien być wyznaczony członek załogi znający obsługę silnika.
§ 9. Do obsługi każdej tratwy ratunkowej kapitan statku wyznacza co najmniej jednego członka załogi posiadającego 
kwalifikacje, o których mowa w § 7. W przypadku wyznaczenia do obsługi tratwy ratunkowej więcej niż jednego członka 
załogi kapitan statku wyznacza dowódcę tratwy.
§ 10. 1. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych, w które powinien być 
wyposażony statek morski uprawiający żeglugę międzynarodową, określają postanowienia rozdziałów IV i V Konwencji 
SOLAS oraz postanowienia części C i D Konwencji o zapobieganiu zderzeniom.
2. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych i radiowych oraz środków sygnałowych, w które powinny być wyposa-
żone:
1) statki pasażerskie w żegludze krajowej,
2) statki towarowe o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek,
3) statki rybackie, wliczając w  to statki, które przetwarzają swoje połowy,
4) statki specjalistyczne o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek i statki służby państwowej specjalnego przezna -
czenia,
5) statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiające żeglugę krajową
– określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.
3. Znajdujące się na statku urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe, sposób ich zainstalowania i roz-
mieszczenia powinny odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach technicznych uznanej organizacji upoważnionej 
do wykonywania zadań administracji morskiej Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej „upoważnioną uznaną organizacją”.
4. Środki do radiowej łączności dwukierunkowej oraz transpondery radarowe stanowiące wyposażenie jednostek ratun-
kowych powinny być przechowywane na statku w należytym stanie technicznym i w gotowości do umieszczenia w środ-
kach ratunkowych.
Dziennik Ustaw – 5 –  Poz. 48 
§ 11. 1. Statki wyposaża się w niezbędne do prowadzenia nawigacji w czasie danej podróży aktualne zestawy map mor-
skich, wydawnictw i podręczników oraz w przybory nawigacyjne, a także teksty umów międzynarodowych i przepisów 
z zakresu bezpieczeństwa żeglugi i życia na morzu.
2. Minimalny zestaw wydawnictw i podręczników oraz przyborów nawigacyjnych określa załącznik nr 3 do rozporzą-
dzenia.
3. Na statkach przewożących ładunki inne niż stałe i płynne ładunki masowe powinna znajdować się instrukcja moco-
wania ładunku opracowana zgodnie z Kodeksem bezpiecznego postępowania przy rozmieszczaniu i mocowaniu ładunku9), 
o którym mowa w prawidle 5 rozdziału VI Konwencji SOLAS.
§ 12. 1. Statki odbywające podróże morskie, w czasie których zachodzi prawdopodobieństwo korzystania z usług pilota 
morskiego, wyposaża się w urządzenia do podejmowania pilota zgodnie z Konwencją SOLAS, których zgodność budowy 
z wymaganiami tej konwencji została potwierdzona przez upoważnioną uznaną organizację.
2. Urządzenie do podejmowania pilota utrzymuje się w stałej gotowości do użycia.
3. Zamocowanie urządzenia do podejmowania pilota, wejście pilota na statek i jego zejście ze statku nadzoruje oficer 
pokładowy.
§ 13. 1. Na statku obowiązują następujące alarmy:
1) alarm ogólny;
2) alarm pożarowy.
2. Ustala się następujące sygnały alarmów:
1) sygnał alarmu ogólnego stanowi siedem lub więcej krótkich dźwięków z następującym po nich jednym dźwiękiem 
długim (.......–), kilkakrotnie powtórzonych;
2) sygnał alarmu pożarowego stanowią dwa krótkie dźwięki z następującym po nich jednym dźwiękiem długim (..–), 
kilkakrotnie powtórzone.
3. Kapitan statku, za pomocą rozgłośni statkowej lub innych środków łączności wewnętrznej, po sygnale alarmu ogól-
nego informuje o rodzaju zagrożenia.
4. Polecenie opuszczenia statku jest ostatnią fazą alarmu ogólnego i powinno być poprzedzone jednym długim sygna-
łem dźwiękowym (–). Kapitan statku za pomocą rozgłośni statkowej lub innych środków łączności wewnętrznej kilkakrot -
nie poleca opuścić statek.
§ 14. 1. Na statku powinien znajdować się aktualny rozkład alarmowy uwzględniający:
1) znajdujące się na statku wyposażenie ratunkowe, ratownicze, radiokomunikacyjne, pożarowe i awaryjne oraz do zwal-
czania zanieczyszczeń;
2) listę załogi;
3) listę osób niebędących członkami załogi.
2. Na statku, na którym znajdują się pomieszczenia dla pasażerów, powinny znajdować się również, sporządzone w ję-
zyku, którym posługują się pasażerowie, lub w języku angielskim, a na statku uprawiającym żeglugę krajową – w języku 
polskim, tablice informacyjne dla pasażerów, określające:
1) sygnały alarmów i ich charakterystykę;
2) sposób zachowania się pasażerów w przypadku ogłoszenia alarmu;
3) sposób zakładania pasa ratunkowego lub ubrania ratunkowego.
9)  Rezolucja IMO A.714(17) Kodeks bezpiecznego postępowania przy rozmieszczaniu i mocowaniu ładunku (Kodeks CSS) (Dz. Urz. 
MTBiGM z 2012 r. poz. 71).
Dziennik Ustaw – 6 –  Poz. 48 
3. Na statku pasażerskim wyznacza się osoby do pomocy pasażerom w sytuacjach zagrożenia. Osoby te podczas alar -
mów i w sytuacjach zagrożenia powinny być łatwo identyfikowalne oraz potrafić skutecznie komunikować się z pasażerami 
w języku, którym posługują się pasażerowie, lub w języku angielskim. W przypadku gdy komunikacja werbalna jest niesku-
teczna, osoby te powinny móc porozumieć się z pasażerami przy pomocy innych środków.
4. Rozkłady alarmowe i instrukcje alarmowe dla poszczególnych statków opracowują armatorzy zgodnie z załączni -
kiem nr 4 do rozporządzenia.
5. Na statkach innych niż pasażerskie, na których liczba członków załogi wynosi mniej niż 5 osób, sposób postępowania 
załogi w sytuacjach zagrożenia oraz niezbędne ćwiczenia w tym zakresie określa armator.
§ 15. 1. W celach szkoleniowych na statkach przeprowadza się alarmy ćwiczebne dla załogi oraz alarmy próbne dla 
pasażerów.
2. Alarmy ćwiczebne i próbne ogłasza się po uprzednim zawiadomieniu załogi lub pasażerów o terminie ich przeprowa-
dzenia.
3. Alarmy ćwiczebne i próbne przeprowadza się zgodnie z załącznikiem nr 4 do rozporządzenia.
§ 16. Na statku powinien znajdować się sprzęt awaryjny do likwidowania przecieków i ratowania statku przed zatonię -
ciem w ilości i rodzaju określonych przez armatora w procedurach bezpieczeństwa na statku z uwzględnieniem wielkości 
i konstrukcji statku oraz rodzaju uprawianej przez niego żeglugi.
§ 17. Konstrukcje zabezpieczenia przeciwpożarowego statków oraz wyposażenie tych statków w stałe urządzenia i in-
stalacje gaśnicze określają przepisy techniczne upoważnionej uznanej organizacji.
§ 18. 1. Sprzęt pożarniczy stanowiący wyposażenie statków powinien spełniać wymagania Kodeksu FSS oraz przepi -
sów technicznych upoważnionej uznanej organizacji.
2. Sprzęt pożarniczy jest:
1) używany wyłącznie do celów ratowniczo-gaśniczych lub szkoleniowych;
2) utrzymywany w należytym stanie technicznym i w gotowości do natychmiastowego użycia podczas podróży i postoju 
statku w porcie.
3. Rodzaj, liczbę, rozmieszczenie i sposób przeprowadzania kontroli sprzętu pożarniczego na statku określa część A 
załącznika nr 5 do rozporządzenia.
§ 19. 1. Dla statków:
1) nowo wybudowanych lub przebudowanych oraz istniejących, podlegających Konwencji SOLAS,
2) pasażerskich, zbiornikowców, chemikaliowców i gazowców, niezależnie od ich pojemności i rodzaju uprawianej że-
glugi,
3) niepodlegających Konwencji SOLAS z napędem własnym o pojemności brutto (GT) 150 jednostek i powyżej,
4) nowo wybudowanych, przebudowanych i po remoncie, udających się w podróż próbną z personelem nienależącym do 
załogi statku o liczebności powyżej 12 osób
– opracowuje się plan ochrony przeciwpożarowej.
2. Plan ochrony przeciwpożarowej:
1) opracowuje się w językach polskim i angielskim, a na statkach w żegludze krajowej – w języku polskim;
2) wywiesza się w miejscu widocznym i ogólnie dostępnym, a jego kopię przechowuje kapitan statku wraz z innymi 
dokumentami; na statkach podlegających Konwencji SOLAS dodatkowy egzemplarz planu powinien być przechowy-
wany w pojemniku umieszczonym i oznakowanym zgodnie z Konwencją SOLAS, jako plan dla jednostek ochrony 
przeciwpożarowej; w przypadku statków w żegludze krajowej pojemnik powinien być oznakowany również w języku 
polskim.
Dziennik Ustaw – 7 –  Poz. 48 
3. Plan ochrony przeciwpożarowej opracowuje i przechowuje armator zgodnie z częścią B załącznika nr 5 do rozporzą -
dzenia.
4. Dla statków innych niż wymienione w ust. 1 rodzaj i liczbę sprzętu pożarniczego oraz jego rozmieszczenie określa 
wykaz minimalnego wyposażenia w sprzęt pożarniczy, opracowany zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia.
§ 20. Statki przewożące ładunki niebezpieczne wyposaża się w dodatkowe środki ochrony przeciwpożarowej służące do 
zwalczania zagrożeń związanych z przewozem ładunków niebezpiecznych, zgodnie z wymaganiami Kodeksu IMDG i Ko-
deksu IMSBC.
§ 21. Szczególne wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej:
1) statków pasażerskich w żegludze krajowej, o których mowa w § 25, określa załącznik I do dyrektywy 2009/45/WE;
2) statków rybackich o długości 24 m i powyżej określają załączniki I, II i IV do dyrektywy 97/70/WE.
§ 22. 1. Statki pasażerskie oraz inne statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej uprawiające żeglugę mię -
dzynarodową, z wyjątkiem statków rybackich, oraz armatorzy tych statków powinni spełniać wymagania w zakresie zarzą -
dzania bezpieczną eksploatacją, wynikające z postanowień Konwencji SOLAS i Międzynarodowego kodeksu zarządzania 
bezpieczną eksploatacją statków i zapobieganiem zanieczyszczaniu, określonego w rozdziale IX Konwencji SOLAS.
2. W żegludze krajowej, z wyłączeniem żeglugi portowej, wymagania, o których mowa w ust. 1, stosuje się do:
1) promów pasażerskich typu ro-ro;
2) statków pasażerskich, innych niż promy pasażerskie typu ro-ro, klasy A i B oraz
3) statków towarowych, w tym ruchomych platform wiertniczych, o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej.
Rozdział 3
Szczególne wymagania dotyczące statków pasażerskich w żegludze krajowej
§ 23. 1. Przepisy rozdziału stosuje się do:
1) nowych statków pasażerskich;
2) istniejących statków pasażerskich o długości 24 m i powyżej;
3) szybkich statków pasażerskich.
2. Przepisów rozdziału nie stosuje się do:
1) statków pasażerskich, które:
a) nie mają napędu mechanicznego,
b) są zbudowane z materiałów innych niż stal lub materiały równoważne i w stosunku do których nie stosuje się 
wymagań dotyczących szybkich statków pasażerskich, określonych w Kodeksie HSC, lub dotyczących jednostek 
dynamicznie unoszonych, określonych przepisami Międzynarodowej Organizacji Morskiej10),
c) są statkami drewnianymi o prostej konstrukcji,
d) są oryginalnymi historycznymi statkami pasażerskimi, zaprojektowanymi przed 1965 r., w przeważającej części 
zbudowanymi z materiałów oryginalnych, lub pojedynczymi replikami tych statków, lub
e) uprawiają wyłącznie żeglugę portową;
2) szybkich statków pasażerskich, które uprawiają wyłącznie żeglugę portową.
§ 24. 1. Statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową w zależności od obszaru, po którym pływają, dzieli się na klasy:
1) klasa A – statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową inną niż podróże przewidziane dla statków klasy B, C i D;
2) klasa B – statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową, w czasie której nie oddalają się dalej niż 20 mil morskich od 
brzegu;
10)  Rezolucja IMO A.373(X) Kodeks bezpieczeństwa jednostek dynamicznie unoszonych (Kodeks DSC) (Dz. Urz. MTBiGM z 2012 r. 
poz. 74).
Dziennik Ustaw – 8 –  Poz. 48 
3) klasa C – statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową, w trakcie której znajdują się nie dalej niż 15 mil morskich 
od miejsca schronienia oraz nie dalej niż 5 mil morskich od brzegu, w obszarach, na których prawdopodobieństwo 
przekroczenia znaczącej wysokości fali równej 2,5 m jest niższe od 10% w ciągu:
a) jednego roku – w przypadku eksploatacji całorocznej lub
b) określonej i  ograniczonej części roku – w przypadku eksploatacji w tym okresie;
4) klasa D – statki pasażerskie uprawiające żeglugę krajową, w trakcie której znajdują się nie dalej niż 6 mil morskich od 
miejsca schronienia oraz nie dalej niż 3 mile morskie od brzegu, w obszarach, na których prawdopodobieństwo prze-
kroczenia znaczącej wysokości fali równej 1,5 m jest mniejsze od 10%, w ciągu:a) jednego roku – w przypadku eksploatacji całorocznej lub
b) określonej i  ograniczonej części roku – w przypadku eksploatacji w tym okresie.
2. Dla szybkich statków pasażerskich obowiązują kategorie określone w rozdziale 1 Kodeksu HSC.
§ 25. W przypadku statków pasażerskich klasy A, B, C i D:
1) konstrukcja oraz utrzymanie kadłuba, silników głównych i pomocniczych, urządzeń elektrycznych i automatycznych 
powinny spełniać wymagania techniczne określone przez upoważnioną uznaną organizację;
2) stosuje się wymagania dotyczące wyposażenia nawigacyjnego, radiokomunikacji, bezpieczeństwa żeglugi i przewozu 
ładunku, określone w rozdziałach IV, V i VI Konwencji SOLAS.
§ 26. 1. Nowe statki pasażerskie powinny być wyposażone w pełny pokład, a ponadto statki pasażerskie:
1) klasy A – powinny spełniać wymagania:
a) określone postanowieniami Konwencji SOLAS oraz
b) dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elek-
trycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów oraz środków ratunkowych – określone 
w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE;
2) klasy B, C i D – powinny spełniać wymagania dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, 
urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów, środków 
ratunkowych oraz wyposażenia radiowego – określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE;
3) o długości 24 m i powyżej powinny, z zastrzeżeniem ust. 3, spełniać wymagania określone w Konwencji o liniach ła-
dunkowych, a statki o długości poniżej 24 m powinny spełniać wymagania odpowiadające poziomowi bezpieczeństwa 
określonemu w tej konwencji, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy.
2. W przypadku statków klasy A, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli Konwencja SOLAS pozostawia rozstrzygnięcie 
do uznania właściwemu organowi administracji morskiej, stosuje się wymagania określone w załączniku I do dyrektywy 
2009/45/WE.
3. Statki pasażerskie klasy D, o których mowa w ust. 1 pkt 3, o długości 24 m i powyżej są zwolnione z wymagań doty-
czących minimalnej wysokości dziobu.
§ 27. 1. Istniejące statki pasażerskie:
1) klasy A – powinny spełniać wymagania:
a) określone postanowieniami Konwencji SOLAS oraz
b) dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elek-
trycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów oraz środków ratunkowych – określone 
w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE;
2) klasy B – powinny spełniać wymagania dotyczące konstrukcji statku, jego podziału wodoszczelnego, stateczności, 
urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywania i gaszenia pożarów, środków 
ratunkowych oraz wyposażenia radiowego – określone w załączniku I do dyrektywy 2009/45/WE;
Dziennik Ustaw – 9 –  Poz. 48 
3) klas C i D – powinny, z zastrzeżeniem ust. 3, spełniać wymagania:
a) określone w rozdziale III załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE, dotyczące środków ratunkowych, oraz
b) określone przepisami państwa bandery, odpowiadające poziomowi bezpieczeństwa określonemu przepisami roz-
działów II-1 i II-2 załącznika I do dyrektywy 2009/45/WE, dotyczącymi konstrukcji statku, jego podziału wodo-
szczelnego, stateczności, urządzeń siłowni oraz urządzeń elektrycznych, ochrony przeciwpożarowej, wykrywa-
nia i gaszenia pożarów, z uwzględnieniem szczególnych warunków eksploatacji w obszarach żeglugi krajowej, 
po których mogą pływać statki klas C i D.
2. W przypadku statków klasy A, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli Konwencja SOLAS pozostawia rozstrzygnięcie 
do uznania właściwemu organowi administracji morskiej, stosuje się wymagania określone w załączniku I do dyrektywy 
2009/45/WE.
3. Dla statków, o których mowa w ust. 1 pkt 3, za pośrednictwem właściwego organu administracji państwa bandery 
uzyskuje się zgodę właściwego organu administracji morskiej państwa przyjmującego na zastosowanie przepisów, o któ-
rych mowa w ust. 1 pkt 3 lit. b. W przypadku gdy właściwy organ administracji morskiej państwa przyjmującego uzna sto-
sowanie takich przepisów za niezasadne, powiadamia o tym właściwy organ Komisji Europejskiej.
4. Istotne naprawy, zmiany i modyfikacje, jak również zainstalowane w ich ramach wyposażenie, powinny spełniać 
wymagania dla statków pasażerskich, określone w § 26 ust. 1 pkt 1 i 2. Za zmiany istotne nie uważa się zmian, których 
wyłącznym celem jest podwyższenie poziomu bezpieczeństwa.
§ 28. Konstrukcja szybkich statków pasażerskich oraz ich wyposażenie powinny spełniać wymagania określone przez 
upoważnioną uznaną organizację.
§ 29. 1. Armatorzy uprawiający żeglugę krajową, po zasięgnięciu opinii organizacji reprezentujących osoby o ograni-
czonych możliwościach poruszania się, umożliwiają tym osobom bezpieczny dostęp do wszystkich statków pasażerskich 
klas A, B, C i D oraz do szybkich statków pasażerskich, wykorzystywanych w transporcie publicznym, których stępka zo-
stała położona lub które znajdowały się na podobnym etapie budowy w dniu 1 października 2004 r. lub później.
2. O ile jest to możliwe, środki podejmowane w przypadku, o którym mowa w ust. 1, obejmują:
1) konstrukcję i wyposażenie statku umożliwiające osobom o ograniczonych możliwościach poruszania się łatwe i bez-
pieczne wejście na statek i zejście z niego oraz swobodny dostęp do międzypokładów;
2) rozmieszczenie w odpowiednich miejscach oznakowania widocznego i czytelnego dla osób o ograniczonych możli -
wościach poruszania się;
3) środki słownego i wzrokowego przekazywania osobom o ograniczonych możliwościach poruszania się komunikatów, 
takich jak ogłoszenia o opóźnieniach, zmianach w rozkładzie czy usługach pokładowych;
4) takie rozmieszczenie systemów i przycisków alarmowych, aby były zauważalne i dostępne dla osób o ograniczonych 
możliwościach poruszania się;
5) takie rozmieszczenie korytarzy, przejść, drzwi i poręczy, które umożliwi przemieszczanie się osób na wózkach inwa-
lidzkich, oraz taką konstrukcję wind, pokładów samochodowych, poczekalni pasażerskich, pomieszczeń mieszkal -
nych i toalet, aby były dostępne dla osób o ograniczonych możliwościach poruszania się.
3. W przypadku statków pasażerskich klas A, B, C i D oraz szybkich statków pasażerskich, wykorzystywanych w trans-
porcie publicznym, których stępka została położona lub które znajdowały się na podobnym etapie budowy przed dniem 1 października 2004 r., środki wymienione w ust. 2 stosuje się, o ile jest to uzasadnione i możliwe do wykonania z przyczyn 
ekonomicznych.
Rozdział 4
Szczególne wymagania stateczności promów pasażerskich typu ro-ro
§ 30. 1. Przepisy rozdziału stosuje się do promów pasażerskich typu ro-ro, bez względu na ich banderę, w żegludze na 
linii regularnej uprawianej między portem Rzeczypospolitej Polskiej a portem innego państwa.
Dziennik Ustaw – 10 –  Poz. 48 
2. Przepisy § 31, § 32 i § 35 stosuje się do:
1) nowych promów pasażerskich typu ro-ro klas A, B i C w żegludze krajowej;
2) istniejących promów pasażerskich typu ro-ro klas A i B w żegludze krajowej.
3. Do promów pasażerskich typu ro-ro, o których mowa w ust. 2 pkt 2, nie stosuje się wymagań określonych w § 31, 
§ 32 i § 35, w przypadku gdy zostaną wycofane z eksploatacji do osiągnięcia przez nie wieku 30 lat, jednak nie później niż 
do dnia 1 października 2015 r.
§ 31. 1. Szczególne wymagania stateczności promów pasażerskich typu ro-ro określa załącznik nr 6 do rozporządzenia.
2. Spełnianie szczególnych wymogów stateczności potwierdza certyfikat określony w przepisach wydanych na podsta-
wie art. 23 ust. 4 ustawy.
§ 32. 1. Nie naruszając wymogów prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS dotyczących podziału wodo-
szczelnego i stateczności statków pasażerskich w stanie uszkodzonym, promy pasażerskie typu ro-ro, o których mowa 
w § 30, powinny spełniać szczególne wymagania stateczności.
2. Spełnienie wymogów prawidła 8 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS przez prom pasażerski typu ro-ro pływa-
jący wyłącznie na obszarach, w których znacząca wysokość fal nie przekracza 1,5 m, uznaje się za równoważne szczegól -
nym wymaganiom stateczności.
3. Za równoważne obliczeniom dokonywanym zgodnie z pkt 4 i 6 załącznika nr 6 do rozporządzenia przyjmuje się wy-
niki próby modelowej, przeprowadzonej dla danego statku zgodnie z wymaganiami określonymi w dodatku do załącznika I 
do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wymogów 
stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro (Dz. Urz. UE L 123 z 17.05.2003, str. 22, z późn. zm.; Dz. Urz. 
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 286) poświadczające, że statek nie przewróci się, doznając szkody określo-
nej w prawidle 8.4 części B rozdziału II-1 Konwencji SOLAS w najmniej korzystnym miejscu uszkodzenia w warunkach, 
o których mowa w pkt 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia, oraz w warunkach nieregularnego falowania.
4. Organ inspekcyjny, stosując szczególne wymagania stateczności, posługuje się wytycznymi określonymi w załączni -
ku II do dyrektywy 2003/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie szczególnych wy-
mogów stateczności dotyczących statków pasażerskich typu ro-ro, o ile ich zastosowanie jest możliwe oraz są one zgodne 
z konstrukcją statku.
§ 33. Do wyznaczenia poziomu wody na pokładzie samochodowym promów pasażerskich typu ro-ro stosuje się szcze-
gólne wymagania stateczności, z uwzględnieniem wartości znaczącej wysokości fali, które w ciągu roku nie zostają prze-
kroczone z prawdopodobieństwem większym niż 10%.
§ 34. Jeżeli trasa podróży statku przebiega przez więcej niż jeden obszar wyznaczony zgodnie z przepisami wydanymi 
na podstawie art. 86 ust. 12 ustawy, po którym pływają promy pasażerskie typu ro-ro uprawiające żeglugę pasażerską na 
linii regularnej do lub z portów Rzeczypospolitej Polskiej, statek powinien spełniać szczególne wymagania stateczności 
odpowiadające najwyższym wartościom znaczącej wysokości fali, określonym dla tych obszarów.
§ 35. 1. Armator uprawiający całoroczną żeglugę pasażerską na linii regularnej, zamierzający wprowadzić do eksploa-
tacji dodatkowy prom pasażerski typu ro-ro, realizujący tę żeglugę w okresie krótszym niż sześć miesięcy, najpóźniej w ter-
minie jednego miesiąca przed rozpoczęciem żeglugi pisemnie powiadamia o tym właściwego dyrektora urzędu morskiego.
2. Armator zamierzający uprawiać sezonową żeglugę pasażerską na linii regularnej w okresie nieprzekraczającym sześ-
ciu miesięcy, najpóźniej w terminie trzech miesięcy przed rozpoczęciem żeglugi, powiadamia o tym właściwego dyrektora 
urzędu morskiego.
3. W przypadku gdy działalność, o której mowa w ust. 1 i 2, ma miejsce w czasie, kiedy znacząca wysokość fali dla 
danego okresu eksploatacji jest niższa niż określona dla eksploatacji całorocznej, stosując szczególne wymagania statecz-
ności w celu wyznaczenia poziomu wysokości wody na pokładzie, można użyć wartości znaczącej wysokości fali, mającej 
zastosowanie do takiego krótszego okresu eksploatacji. Wartość ta powinna zostać uzgodniona z państwami członkowski-
mi Unii Europejskiej, położonymi na końcach trasy statku, a gdy jest to uzasadnione i możliwe – także z państwami trze-
cimi.
Dziennik Ustaw – 11 –  Poz. 48 
Rozdział 5
Przepisy przejściowe i końcowe
§ 36. Szybkie statki pasażerskie:
1) zbudowane lub poddane znaczącym naprawom, zmianom lub modyfikacjom w dniu 1 stycznia 1996 r. lub później 
powinny spełniać wymogi prawideł 2 i 3 rozdziału X Konwencji SOLAS, chyba że:
a) ich stępkę położono lub jednostka znajdowała się na podobnym etapie budowy nie później niż w dniu 4 czerwca 
1998 r.,
b) ich dostawa oraz oddanie do eksploatacji nastąpiło w ciągu sześciu miesięcy od daty, o której mowa w lit. a, oraz
c) w całości spełniają wymagania przepisów dotyczących jednostek dynamicznie unoszonych, określonych przez 
Międzynarodową Organizację Morską (IMO);
2) zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i spełniające wymogi określone w Międzynarodowym kodeksie bezpie -
czeństwa jednostek szybkich, określonym w prawidle 1 rozdziału X Konwencji SOLAS, kontynuują działalność że-
glugową na podstawie przepisów tego kodeksu;
3) zbudowane przed dniem 1 stycznia 1996 r. i niespełniające wymogów określonych w Międzynarodowym kodeksie 
bezpieczeństwa jednostek szybkich nie mogą uprawiać pasażerskiej żeglugi krajowej, chyba że uprawiały taką żeglu -
gę przed dniem lub w dniu 4 czerwca 1998 r.; w takim przypadku jednostki te mogą uzyskać zezwolenie na kontynuo- 
wanie takich podróży i powinny spełniać wymagania dotyczące jednostek dynamicznie unoszonych, określone prze-
pisami IMO9).
§ 37. Istniejące promy pasażerskie typu ro-ro, które w dniu 17 maja 2003 r. spełniały wymogi prawidła 8 części B roz-
działu II-1 Konwencji SOLAS w zakresie podziału wodoszczelnego oraz stateczności statków pasażerskich w stanie uszko-
dzonym, powinny spełniać szczególne wymagania stateczności promów pasażerskich typu ro-ro nie później niż w dniu 
1 października 2015 r.
§ 38. W przypadku statku zbudowanego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, uprawiającego żeglugę portową, 
żeglugę osłoniętą, wychodzącego na redę lub którego okres eksploatacji do czasu likwidacji wynosi mniej niż 2 lata, nie jest 
wymagane spełnienie wymagań w zakresie konstrukcji i wyposażenia statku określonych w rozporządzeniu, jeżeli niespeł-
nienie tych wymagań wynika ze względów konstrukcyjnych, fakt ten został potwierdzony w drodze inspekcji statku i został 
wydany certyfikat zwolnienia, o którym mowa w rozdziale 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospo-
darki Morskiej z dnia 13 listopada 2012 r. w sprawie inspekcji i audytów oraz certyfikatów statku morskiego (Dz. U. 
poz. 1313).
§ 39. Statki zostaną dostosowane do przepisów rozporządzenia w zakresie wyposażenia w środki i urządzenia ratunkowe, 
urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki sygnałowe w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia.
§ 40. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.11)
Minister Infrastruktury i Rozwoju: M. Wasiak
11)  Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegóło -
wych warunków bezpiecznego uprawiania żeglugi przez statki morskie (Dz. U. Nr 174, poz. 1452, z 2006 r. Nr 73, poz. 515 oraz 
z 2011 r. Nr 88, poz. 496), które zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U. 
Nr 228, poz. 1368, z 2012 r. poz. 1068, z 2013 r. poz. 852 oraz z 2014 r. poz. 609 i 768) utraciło moc z dniem 26 lipca 2013 r.
Dziennik Ustaw – 12 –  Poz. 48 
Załączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury 
i Rozwoju z dnia 9 grudnia 2014 r. (poz. 48)
Załącznik nr 1
LICZBA, RODZAJ I ROZMIESZCZENIE ŚRODKÓW 
I URZĄDZEŃ RATUNKOWYCH NA STATKACHZałączniki do rozporządzenia Ministra Infrastruktur y i Rozwoju  
z dnia ……………….2014 r. (poz. …) 
 
Załącznik nr 1 
 
LICZBA, RODZAJ I ROZMIESZCZENIE ŚRODKÓW  
I URZĄDZEŃ RATUNKOWYCH NA STATKACH 
 
 
I. Postanowienia ogólne 
 
1. Ilekroć wyposażenie w środki ratunkowe uzależnio ne jest od długości statku, 
przyjmuje się jego długość pomiarową określoną prze pisami Międzynarodowej 
konwencji o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r ., sporządzonej w Londynie 
dnia 23 czerwca 1969 r. (Dz. U. z 1983 r. Nr 56, poz. 247 i 248). 
2. Środki i urządzenia ratunkowe powinny odpowiadać  wymaganiom określonym w 
Konwencji SOLAS, Kodeksie LSA i ustawie z dnia 20 k wietnia 2004 r. o 
wyposażeniu morskim (Dz. U. Nr  93, poz. 899, z póź n. zm.) oraz posiadać 
odpowiednie atesty uznanych przez administrację mor ską stacji atestacji. W 
przypadku statków zbudowanych przed dniem 1 maja 20 04 r. wymaganie to dotyczy 
tylko wyposażenia nowo montowanego. 
3. Armator sporządza plan rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku. 
Plan może być połączony z planem ochrony przeciwpoż arowej pod warunkiem 
zachowania czytelności i przejrzystości.  
4. Znajdujące się na statku niesprawne, a niewymaga ne przez przepisy rozporządzenia 
urządzenia ratunkowe, demontuje się i usuwa ze stat ku. 
5. „Skuteczne urządzenie służące do ratowania człow ieka za burtą statku” oznacza 
urządzenie gwarantujące podniesienie nieprzytomnego  rozbitka. Skuteczność 
urządzenia sprawdza się za pomocą praktycznego ćwic zenia polegającego na 
wyrzuceniu manekina za burtę statku będącego w ruchu i wciągnięciu go na pokład 
przez załogę. 
6. Na statkach pasażerskich przed odcumowaniem stat ku przeprowadza się instruktaż dla 
pasażerów dotyczący rozmieszczenia pasów ratunkowyc h, dróg ewakuacyjnych i 
miejsc zbiórek oraz demonstruje się zakładanie pasa  ratunkowego, z tym że czynności 
tych nie przeprowadza się w przypadku rejsów, który ch czas trwania nie przekracza 
30 minut. 
7. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności b rutto (GT) 500 jednostek i powyżej 
uprawiający żeglugę krajową wyposaża się w środki i  urządzenia ratunkowe określone 
przez dyrektora urzędu morskiego, jeżeli jest to możliwe, tak samo jak statek 
uprawiający żeglugę międzynarodową, w każdym zaś pr zypadku w nie mniejszym 
zakresie niż statek o pojemności brutto (GT) poniże j 500 jednostek, odpowiadający 
mu pod względem charakteru i rodzaju uprawianej żeg lugi.  
8. Wymagań Kodeksu LSA w zakresie wyposażenia łodzi  lub tratw ratunkowych nie 
stosuje się do jednostek uprawiających żeglugę portową. 
  
II. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe istniejących statków pasażerskich w 
żegludze krajowej o długości poniżej 24 m, statków pasażerskich w pasażerskiej 
żegludze krajowej zbudowanych z materiałów innych n iż stal lub bez napędu 
mechanicznego lub uprawiających wyłącznie żeglugę portową oraz szybkich statków 
pasażerskich i promów w żegludze krajowej uprawiają cych wyłącznie żeglugę portową. 
Dziennik Ustaw – 13 –  Poz. 48 
 
 
Lp.  
Typ statku Klasa 
statku / 
obszar 
żeglugi1)  
Liczba i rodzaj środków i urządzeń ratunkowych 
Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze krajowej 
1 Statki pasażerskie 
o długości 24 m i 
powyżej 
zbudowane z 
materiałów innych 
niż stal B, C 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojem ności wystarczającej 
do pomieszczenia 125% liczby osób na nowych statkac h. Na 
istniejących statkach dopuszcza się liczbę łodzi lu b tratw 
ratunkowych zabezpieczających pojemność wystarczają cą do 
pomieszczenia 110% osób. W przypadku braku możliwoś ci łatwego 
przemieszczania tratw z burty na burtę na tym samym  pokładzie 
należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby 
osób na statku.  
2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej  burty. 
3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 szt., z których dw a powinny być 
wyposażone w pławkę świetlno-dymną, a pozostałe w l inkę 
ratunkową, oraz 50% – w samoczynnie zapalającą się pławkę 
świetlną. 4. Pasy ratunkowe dla 105% liczby osób na statku or az dziecięce pasy 
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczb ie nie 
mniejszej niż 10% ogólnej liczby osób na statku. 5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 zestaw. 
2 Statki pasażerskie 
o długości poniżej 
24 m  B, C 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojem ności wystarczającej 
do pomieszczenia 125% liczby osób na nowych  statka ch. Na 
istniejących statkach dopuszcza się liczbę łodzi lu b tratw 
ratunkowych zabezpieczających pojemność wystarczają cą do 
pomieszczenia 110% osób. W przypadku braku możliwoś ci łatwego 
przemieszczania tratw z burty na burtę na tym samym  pokładzie 
należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do ogólnej liczby 
osób na statku.  
2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej  burty lub inne 
skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowani a człowieka za 
burtą.  
3. Koła ratunkowe: co najmniej 4 szt., z których dw a powinny być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-dymną, a 
pozostałe – w linkę ratunkową. 
4. Pasy ratunkowe dla 105% liczby osób na statku or az dziecięce pasy 
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczb ie nie 
mniejszej niż 10% ogólnej liczby osób na statku. 5. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 zestaw.  
Statki pasażerskie odbywające podróże w żegludze os łoniętej 
1 Statki pasażerskie D, a także 
C na 
zachód od 
linii Hel - 
Świbno na 
Zatoce 
Gdańskiej 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności  wystarczającej 
do pomieszczenia 125% liczby osób na nowych statkac h. Na 
istniejących statkach dopuszcza się liczbę łodzi lu b tratw 
ratunkowych zabezpieczających pojemność dla 110% os ób. W 
przypadku braku możliwości łatwego przemieszczania tratw z burty 
na burtę na tym samym pokładzie należy zwiększyć ic h pojemność na 
każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej  burty lub inne 
skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowani a człowieka za 
                                                 
1) Obszary żeglugi określone w rozporządzeniu Ministr a Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z d nia 
6 września 2012 r. w sprawie wykazów obszarów pasażerskiej żeglugi krajowej (Dz. U. poz. 1044). 
Dziennik Ustaw – 14 –  Poz. 48 
burtą.  
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-dymną, a 
pozostałe – w linkę ratunkową. 
4. Pasy ratunkowe dla 105% liczby osób na statku or az dziecięce pasy 
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczb ie nie 
mniejszej niż 10% ogólnej liczby osób na statku. 
Statki pasażerskie odbywające żeglugę portową 
1 Statki pasażerskie i 
szybkie statki 
pasażerskie Porty i 
przystanie 
portowe 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe lub dwustronne tratw y ratunkowe o 
łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia  wszystkich 
osób na statku.  
2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej  burty lub inne 
skuteczne urządzenie ratownicze służące do ratowani a człowieka za 
burtą.  
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyżej , zbudowanych z                  
materiałów innych niż stal 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-dymną, a 
pozostałe w linkę ratunkową. 
4. Pasy ratunkowe dla 105% osób na statku oraz dzie cięce pasy 
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczb ie nie 
mniejszej niż 10% ogólnej liczby osób na statku.  
2 Promy Porty i 
przystanie 
portowe 1. Tratwy ratunkowe lub dwustronne tratwy ratunkowe  o łącznej 
pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystki ch osób na 
promie. 
2. Koła ratunkowe: co najmniej 4 szt., z których po  jednym na każdej 
burcie promu powinno być wyposażone w linkę ratunko wą, a 
pozostałe w samoczynnie zapalającą się pławkę świet lną. 
3. Pasy ratunkowe dla 100% osób na promie oraz dzie cięce pasy 
ratunkowe dla każdego przewożonego dziecka, w liczb ie nie 
mniejszej niż 10% ogólnej liczby osób na promie.  
 
Uwagi: 
1. Na statkach pasażerskich klasy D uprawiających ż eglugę w porze dziennej: 
1) pławka świetlno-dymna może być zastąpiona pławką  dymną; 
2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki  świetlne.  
2. Statki w pasażerskiej żegludze krajowej uprawiające żeglugę w okresie od dnia 15 
kwietnia do dnia 15 października zamiast tratw ratunkowych mogą używać otwartych 
dwustronnych tratw pneumatycznych. Wyposażenie trat w pneumatycznych może być 
pomniejszone o środki ochrony cieplnej i lekarstwa przeciwko chorobie morskiej.  
3. Na promach odbywających żeglugę portową nie wyma ga się tratw ratunkowych 
wyposażonych w zwalniaki hydrostatyczne, a jedynie tratw ratunkowych 
zamocowanych na haku odrzutnym. 
4. Statek powinien posiadać przynajmniej jedną drab inkę do wsiadania do środków 
ratunkowych z każdej burty, odpowiadającą wymaganio m pkt 6.1 Kodeksu LSA.  
5. Zestaw wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 komp lety składające się z rakiety i linki. 
 
 
Dziennik Ustaw – 15 –  Poz. 48 
III. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe st atków towarowych o pojemności brutto 
(GT) poniżej 500 jednostek  
 
Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Liczba i rodzaj środk ów i urządzeń ratunkowych 
1 Statki towarowe 
inne niż 
zbiornikowce o 
pojemności brutto 
(GT) poniżej 500 
jednostek Międzynarodowa  1. Łodzie lub tratwy ratunkowe w liczbie nie mniejs zej niż 2 o 
łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. W przypadku braku możliw ości 
łatwego przemieszczania tratw z burty na burtę na t ym samym 
pokładzie należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do 
ogólnej liczby osób na statku.   
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie sł użące do 
ratowania człowieka za burtą. 
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną, po jednym na każdej burcie – w linkę ratunko wą, a 50% 
– w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno -dymna 
może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pław ką 
świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możli wością 
szybkiego jej użycia.   4. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na statku . 
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 zestaw. 
2 Statki towarowe 
inne niż 
zbiornikowce o 
pojemności brutto 
(GT) poniżej 500 
jednostek Krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe w liczbie ni e mniejszej niż 2 o 
łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. W przypadku braku możliw ości 
łatwego przemieszczania tratw z burty na burtę na t ym samym 
pokładzie należy zwiększyć ich pojemność na każdej z burt do 
ogólnej liczby osób na statku.   
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie sł użące do 
ratowania człowieka za burtą. 
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną lub pławkę świetlną i pławkę dymną dostępną w  
sterówce z możliwością szybkiego jej użycia, po jed nym na 
każdej burcie – w linkę ratunkową, a 50% – w samocz ynnie 
zapalającą się pławkę świetlną. 
4. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 
5. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na statku  (nie 
dotyczy żeglugi osłoniętej i portowej). 
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: ½ zestawu (nie dotyc zy żeglugi 
portowej i osłoniętej).  
3 Zbiornikowce o 
pojemności brutto 
(GT) poniżej 500 
jednostek Międzynarodowa 1. Łodzie ratunkowe motorowe w liczb ie nie mniejszej niż 2 o 
łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 
wszystkich osób na statku.   
Uwaga: chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewo żące 
Dziennik Ustaw – 16 –  Poz. 48 
ładunki niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1 998 r., 
powinny być wyposażone w całkowicie zakryte łodzie 
ratunkowe (SOLAS III/31.1.6, 31.1.7). 
2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczaj ącej do 
pomieszczenia wszystkich osób na statku. W przypadk u braku 
możliwości łatwego przemieszczania tratw z burty na  burtę na 
tym samym pokładzie należy zwiększyć ich pojemność na 
każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku. 
3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie sł użące do 
ratowania człowieka za burtą. 4. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną, po jednym na każdej burcie – w linkę ratunko wą, a 50% 
– w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną. 
Dla statków o długości poniżej 24 m pławka świetlno -dymna 
może być zastąpiona samoczynnie zapalającą się pław ką 
świetlną i pławką dymną dostępną w sterówce z możli wością 
szybkiego jej użycia.   5. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 6. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na statku . 
7. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 zestaw. 
4 Zbiornikowce o 
pojemności brutto 
(GT) poniżej 500 
jednostek Krajowa 1. Łodzie ratunkowe w liczbie nie mniejszej  niż 2 o łącznej 
pojemności wystarczającej do pomieszczenia wszystki ch osób 
na statku.  Uwaga: chemikaliowce, gazowce i zbiornikowce przewo żące 
ładunki niebezpieczne i zbudowane po dniu 1 lipca 1 998 r., 
powinny być wyposażone w całkowicie zakryte łodzie 
ratunkowe (SOLAS III/31.1.6, 31.1.7). 2. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczaj ącej do 
pomieszczenia wszystkich osób na statku. W przypadk u braku 
możliwości łatwego przemieszczania tratw z burty na  burtę na 
tym samym pokładzie należy zwiększyć ich pojemność na 
każdej z burt do ogólnej liczby osób na statku (w ż egludze 
portowej i osłoniętej tratwy nie są wymagane). 
3. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie sł użące do 
ratowania człowieka za burtą. 4. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną lub pławkę świetlną i pławkę dymną dostępną w  
sterówce z możliwością szybkiego jej użycia, po jed nym na 
każdej burcie – w linkę ratunkową, a 50% – w samocz ynnie 
zapalającą się pławkę świetlną. 
5. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 
6. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na statku  (nie 
dotyczy żeglugi osłoniętej i portowej). 
7. Wyrzutnia linki ratunkowej: ½ zestawu (nie dotyc zy żeglugi 
portowej i osłoniętej).  
Dziennik Ustaw – 17 –  Poz. 48 
 
Uwagi: 
1. W żegludze międzynarodowej wyposażenie łodzi rat unkowych i ratowniczych oraz 
tratw powinno być zgodne z Kodeksem LSA. 
2. W żegludze krajowej łodzie ratunkowe i łodzie ra townicze powinny być wyposażone 
zgodnie z pkt 4.4.8 Kodeksu LSA, z wyjątkiem pkt 4. 4.8.12 (racje żywnościowe) i pkt 
4.4.8.26 (zestaw do łowienia ryb). Tratwy ratunkowe  powinny zawierać wyposażenie 
typu SOLAS B-pack.  
3. W żegludze osłoniętej i portowej łodzie ratunkow e i łodzie ratownicze wyposaża się  
w: 
1) dwa bosaki łodziowe; 2) pływający czerpak i wiadro; 3) dwa falenie (zgodnie z pkt 4.4.8.7 Kodeksu LSA);  
4) jeden toporek; 5) nierdzewny czerpak do wody przymocowany na lince ; 
6) dwie rakiety spadochronowe; 7) trzy pochodnie ręczne; 
8) jedną wodoszczelną latarkę elektryczną;  
9) jeden egzemplarz tablicy sygnałów ratunkowych; 10) jeden gwizdek;   11) apteczkę pierwszej pomocy; 12) nóż składany; 13) dwa pływające krążki ratunkowe; 14) pompę ręczną do efektywnego osuszania łodzi; 15) przenośne wyposażenie uznanego typu do gaszenia  pożaru; 
16) skuteczny reflektor radarowy;  17) środki ochrony cieplnej. 
4. W żegludze osłoniętej tratwy ratunkowe powinny b yć wyposażone w: 
1) jeden pływający krążek ratunkowy przymocowany do  pływającej linki o długości 
nie mniejszej niż 30 m; 
2) jeden nóż, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub  więcej osób – dwa noże; 
3) jeden czerpak pływający, a dla tratw przeznaczonych dla 13 lub więcej osób – dwa 
czerpaki;  
4) dwie gąbki; 5) dwie dryfkotwy, w tym jedna przymocowana na stałe do tratwy i jedna zapasowa; 6) dwa wiosła łopatkowe; 7) jeden gwizdek lub równorzędny środek sygnalizacj i akustycznej; 
8) sześć pochodni ręcznych mogących dawać światło c zerwone przez okres nie 
krótszy niż 1 minuta; 
9) jedną wodoszczelną latarkę elektryczną do sygnal izacji błyskowej z zapasową  
żarówką; 
10) jeden egzemplarz ilustrowanej tablicy sygnałów ratunkowych; 
11) jedną instrukcję przetrwania na tratwie; 12) apteczkę pierwszej pomocy w wodoszczelnym pojemniku; 13) jeden zestaw naprawczy do naprawiania przebić w  komorach wypornościowych; 
14) jedną pompkę dopełniającą lub mieszek; 15) na wierzchołku namiotu tratwy – włączaną ręczni e lampkę, której światło powinno 
być widoczne podczas ciemnej nocy i przy przejrzyst ym powietrzu z odległości co 
najmniej 2 Mm przez okres nie krótszy niż 12 godzin , i powinna ona być zasilana 
ogniwem uaktywnianym wodą morską i zapalać się samo czynnie po wodowaniu 
Dziennik Ustaw – 18 –  Poz. 48 
tratwy; 
16) wewnątrz tratwy – światło włączane ręcznie, zdo lne do ciągłego świecenia przez 
okres nie krótszy niż 12 godzin.      
5. Zestaw wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 komp lety składające się z rakiety i linki. 
 
 
IV. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe sta tków rybackich o długości poniżej 
24 m  
 
Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Liczba i rodzaj środk ów i urządzeń ratunkowych 
1 Statki rybackie o 
długości od 15 m 
do poniżej 24 m Międzynarodowa 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemn ości wystarczającej do 
pomieszczenia wszystkich osób na łodzi. 
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 szt., z których je dno powinno 
być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną 
i jedno – w linkę ratunkową. 
3. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku.  
4. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na statku . 
2 Łodzie rybackie 
pokładowe*) Przybrzeżna i 
krajowa 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczaj ącej do 
pomieszczenia wszystkich osób na łodzi. 
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 szt., z których je dno powinno 
być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną 
i jedno – w linkę ratunkową. 3. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na łod zi.  
3 Łodzie rybackie*) Krajowa 
ograniczona do 
12 Mm od 
brzegu 1. Tratwa ratunkowa lub kombinezony ratunkowe dla 
wszystkich osób na łodzi. 
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 szt., z których je dno powinno 
być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną 
i jedno – w linkę ratunkową. 3. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na łod zi. 
4 Łodzie rybackie*) Krajowa 
ograniczona do 
6 Mm 1. Kombinezony ratunkowe lub ochronne dla każdej os oby na 
łodzi. 2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 szt. na dwie osoby , 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlną. 
3. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na łod zi. 
5 Statki rybackie 
niepoławiające, 
przewożące do 12 
pasażerów Przybrzeżna 1. Tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarczaj ącej do 
pomieszczenia wszystkich osób na statku. 
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 szt., z których je dno powinno 
być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną 
i jedno – w linkę ratunkową. 
3. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku. 
4. Szelki lub pasy asekuracyjne dla każdego pasażera na statku.  
 
Uwagi: 
1. W przypadku statków rybackich o długości poniżej  24 m nie jest wymagane 
posiadanie planu rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym 
mowa w pkt 3 części I załącznika.  
                                                 
*) Jednostki o długości poniżej 15 m.  
 
 
 
 
Dziennik Ustaw – 19 –  Poz. 48 
2. Pasy ratunkowe mogą być zastąpione kombinezonami ratunkowymi, jeżeli spełniają 
wymogi dla pasa ratunkowego. 
3. Na łodziach rybackich w żegludze do 6 Mm od brze gu w porze dziennej:  
1) koła ratunkowe nie muszą być wyposażone w pławki  świetlne; 
2) pasy ratunkowe nie muszą być wyposażone w lampki  świetlne. 
4. Tratwy ratunkowe powinny być zamontowane z użyciem zwalniaka hydrostatycznego, 
chyba że biorąc pod uwagę głębokość akwenu nie jest to zasadne.  
5. Prace na pokładzie statku lub łodzi powinny być prowadzone w kamizelkach 
asekuracyjnych.  
 
 V. Wyposażenie w środki i urządzenia ratunkowe statków specjalistycznych o pojemności 
brutto (GT) poniżej 500 jednostek i statków służby państwowej specjalnego 
przeznaczenia  
 
Lp. Typ statku Rodzaj żeglugi Ilość i rodzaj środkó w i urządzeń ratunkowych 
1 Statki szkolne i 
naukowo-
badawcze o 
pojemności brutto 
(GT) poniżej 500 
jednostek Międzynarodowa  1. Łodzie lub tratwy ratunkowe w liczbie nie mniejs zej niż 2 o 
łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200% 
liczby osób na statku, rozmieszczone równomiernie n a każdej 
burcie.   
2. Łódź ratownicza z możliwością wodowania z każdej  burty. 
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 8 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną, a pozostałe – w linkę ratunkową, oraz 50% – w 
samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.  
4. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 
5. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na statku . 
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 zestaw – dotyczy s tatków o 
długości 24 m i powyżej. 
2 Statki szkolne i 
naukowo-
badawcze o 
pojemności brutto 
(GT) poniżej 500 
jednostek Krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej po jemności 
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 
2. Łódź ratownicza. 
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną, a pozostałe – w linkę ratunkową, oraz 50% – w 
samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.  
4. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na statku . 
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: ½ zestawu – dotyczy statków o 
długości 24 m i powyżej.  
3 Statki 
hydrograficzne, 
pożarnicze,  
lodołamacze, Międzynarodowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż 2 o 
łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200% 
liczby osób na statku, rozmieszczone równomiernie n a każdej 
burcie.   
Dziennik Ustaw – 20 –  Poz. 48 
holowniki, dźwigi 
pływające, 
pogłębiarki i inne 
statki 
specjalistyczne z 
napędem własnym o pojemności 
brutto (GT) poniżej 
500 jednostek 2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ra townicze 
służące do ratowania człowieka za burtą. 
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną, po jednym na każdej burcie – w linkę ratunko wą, a 50% 
– w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.  
4. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na statku . 
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 zestaw – dotyczy s tatków o 
długości 24 m i powyżej. 
4 Statki 
hydrograficzne, 
pożarnicze, 
lodołamacze, 
holowniki, dźwigi 
pływające, pogłębiarki, 
motorówki i inne 
statki 
specjalistyczne z 
napędem własnym 
o pojemności 
brutto (GT) poniżej 
500 jednostek Przybrzeżna  
Krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności  
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ra townicze 
służące do ratowania człowieka za burtą. 
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną, po jednym na każdej burcie – w linkę ratunko wą, a 50% 
– w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną.  
4. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 
5. Wyrzutnia linki ratunkowej: ½ zestawu – dotyczy statków o 
długości 24 m i powyżej.  
5 Platformy 
wiertnicze Międzynarodowa 1. Łodzie ratunkowe motorowe o łączn ej pojemności 
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na platformie 
oraz tratwy ratunkowe o łącznej pojemności wystarcz ającej do 
pomieszczenia 150% liczby osób na platformie. 
2. Łódź ratownicza. 
3. Koła ratunkowe: co najmniej 8 szt., z których 50 % powinno 
być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świetlną 
i 50% – w linkę ratunkową.  
4. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na pla tformie 
oraz dodatkowe w miejscach wykonywania pracy (dla k ażdej 
osoby pełniącej tam wachtę). 
5. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na platfo rmie. 
6 Holowniki, statki 
pilotowe, 
kontrolne, 
pożarnicze, 
motorówki, 
pogłębiarki i inne 
statki  
specjalistyczne z 
napędem własnym Z wyjściem na 
redę w granicach 
działania VTS 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności  
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 
2. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 2 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 4 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w linkę ratunkową, a 50% – w samoczynnie  
zapalającą się pławkę świetlną.  
3. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku. 
7 Holowniki, statki 
pilotowe, 
kontrolne, 
pożarnicze Portowa 1. Koła ratunkowe: co najmniej 1 szt. na dw ie osoby, lecz nie 
mniej niż 2 szt., z których jedno powinno być wypos ażone w 
linkę ratunkową i jedno – w samoczynnie zapalającą się pławkę 
świetlną. 
Dziennik Ustaw – 21 –  Poz. 48 
motorówki, 
pogłębiarki i inne 
statki 
specjalistyczne z 
napędem własnym 2. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku. 
8 Statki bez napędu 
takie jak magazyny 
pływające, 
warsztaty, szalandy, koszarki, 
pontony, 
pogłębiarki, barki – 
z załogą na burcie Zacumowane do 
burty statku lub 
nabrzeża 1. Koła ratunkowe z linką ratunkową w liczbie nie m niejszej 
niż: 
   a) 1 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 2 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j. 
2. Praca na pokładzie jednostki w pasie ratunkowym lub 
kamizelce asekuracyjnej. 
9 Statki bez napędu 
takie jak magazyny 
pływające, 
warsztaty, szalandy, koszarki, 
pontony, 
pogłębiarki, barki – 
bez załogi na 
burcie Zacumowane do 
burty statku lub 
nabrzeża Nie wymaga się stałego wyposażenia ratunkowego. Pra ca na 
pokładzie jednostki w pasie ratunkowym lub kamizelc e 
asekuracyjnej. 
10 Statki bez napędu 
takie jak magazyny 
pływające, 
warsztaty, 
szalandy, koszarki, 
pontony, 
pogłębiarki, barki – 
holowane z załogą 
na burcie lub 
stojące 
samodzielnie na 
kotwicy W każdym 
rodzaju żeglugi 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej pojemności  
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 
Nie dotyczy żeglugi portowej. 
2. Koła ratunkowe: co najmniej 2 szt., z których je dno powinno 
być wyposażone w linkę ratunkową i jedno – w samocz ynnie 
zapalającą się pławkę świetlną. 3. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku. 
11 Statki pełniące 
funkcje 
restauracyjne,  
restauracyjno-
hotelowe lub 
muzealne Zacumowane na 
stałe Właściwy dyrektor urzędu morskiego każdorazowo okre śli ilość 
i rodzaj środków ratunkowych, w zależności od rejon u postoju, 
liczby załogi oraz ogólnej liczby osób mogących prz ebywać na 
statku. 
12 Statki Morskiej 
Służby 
Poszukiwania i Ratownictwa typu 
SAR 1500 Międzynarodowa 
ograniczona do 
obszaru Morza 
Bałtyckiego 1. Koła ratunkowe: co najmniej 2 szt., z których je dno powinno 
być wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę 
świetlno-dymną i jedno – w linkę ratunkową. 
2. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku. 
3. Kombinezony ochronne dla każdej osoby na statku.  
4. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 zestaw. 
13 Jednostki Morskiej 
Służby 
Poszukiwania i 
Ratownictwa inne niż wymienione w 
pkt 12 Międzynarodowa 
ograniczona do 
obszaru Morza 
Bałtyckiego 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe w liczbie nie mniejs zej niż 2 o 
łącznej pojemności wystarczającej do pomieszczenia 200% 
liczby osób na statku, rozmieszczone równomiernie n a każdej 
burcie. 
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ra townicze 
służące do ratowania człowieka za burtą.  
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
Dziennik Ustaw – 22 –  Poz. 48 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną, po jednym na każdej burcie – w linkę ratunko wą, a 50% 
– w pławkę świetlną.  
4. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Kombinezony ratunkowe dla każdej osoby na statku . 
6. Wyrzutnia linki ratunkowej: 1 zestaw – dotyczy s tatków o 
długości 24 m i powyżej. 
14 Jednostki Morskiej 
Służby 
Poszukiwania i 
Ratownictwa inne 
niż wymienione w 
pkt 12 Krajowa 1. Łodzie lub tratwy ratunkowe o łącznej po jemności 
wystarczającej do pomieszczenia wszystkich osób na statku. 
2. Łódź ratownicza lub inne skuteczne urządzenie ra townicze 
służące do ratowania człowieka za burtą.  
3. Koła ratunkowe w liczbie nie mniejszej niż: 
   a) 4 szt. – dla statków o długości poniżej 24 m,  
   b) 6 szt. – dla statków o długości 24 m i powyże j 
– z których po jednym na każdej burcie statku powin no być 
wyposażone w samoczynnie zapalającą się pławkę świe tlno-
dymną, po jednym na każdej burcie – w linkę ratunko wą, a 50% 
– w pławkę świetlną.  
4. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na sta tku oraz 
dodatkowe dla wacht na mostku i w siłowni. 5. Wyrzutnia linki ratunkowej: ½ zestawu – dotyczy statków o 
długości 24 m i powyżej. 
15 Łodzie służby 
państwowej 
specjalnego 
przeznaczenia o 
długości do 15 m Przybrzeżna 1. Tratwa ratunkowa o pojemności wystar czającej do 
pomieszczenia wszystkich osób na łodzi lub kombinez ony 
ratunkowe dla każdej osoby, lub – pod warunkiem 
uwzględnienia istniejących zagrożeń, kombinezony oc hronnych 
dla każdej osoby. 
2. Koła ratunkowe: co najmniej 1 szt., która powinn a być 
wyposażona w linkę ratunkową. 
3. Pasy ratunkowe po jednym dla każdej osoby na łod zi. 
4. Kamizelki pneumatyczne dla każdej osoby pracując ej na 
pokładzie lub wykonującej czynności inspekcyjne.  
 
Uwagi: 
1. Dla statków wymienionych w pkt 7-10, 12, 14 i 15  nie sporządza się planu 
rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowych na statku, o którym mowa w pkt 3 części I załącznika. 
2. Jeżeli wymagane tratwy ratunkowe nie mogą być w łatwy sposób przemieszczane z 
burty na burtę na tym samym pokładzie, należy zapew nić dodatkowe tratwy 
ratunkowe w takiej liczbie, aby na każdej burcie ic h pojemność zapewniła miejsca dla 
ogólnej liczby osób na statku. 
3. Zestaw wyrzutni linki ratunkowej obejmuje 4 komp lety składające się z rakiety i linki. 
      
Dziennik Ustaw – 23 –  Poz. 48 
Załącznik nr 2 
 
MINIMALNY ZESTAW URZĄDZEŃ NAWIGACYJNYCH I RADIOWYCH   
ORAZ ŚRODKÓW SYGNAŁOWYCH  
 
 
I. Postanowienia ogólne 
 
1. Urządzenia nawigacyjne i radiowe oraz środki syg nałowe powinny odpowiadać 
wymaganiom określonym w Konwencji SOLAS i w ustawie  z dnia 20 kwietnia 2004 
r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. Nr  93, poz. 899, z późn. zm) oraz posiadać 
odpowiednie atesty uznanych przez administrację mor ską stacji atestacji. 
2. Na statkach pasażerskich w żegludze krajowej, st atkach towarowych i rybackich w 
żegludze międzynarodowej zbudowanych w dniu 1 maja 2004 r. lub po tej dacie 
środki i urządzenia wymienione w przepisach wykonaw czych wydanych na podstawie 
art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o w yposażeniu morskim powinny 
posiadać znak zgodności. W przypadku statków zbudow anych przed dniem 1 maja 
2004 r. wymaganie to dotyczy tylko wyposażenia nowo  montowanego. Na 
pozostałych statkach dopuszcza się urządzenia ze św iadectwem uznania typu 
upoważnionej uznanej organizacji.  
3. Znajdujące się na statku niesprawne, a niewymaga ne przez niniejsze przepisy 
urządzenia nawigacyjne, radiowe i środki sygnałowe demontuje się i usuwa ze statku. 
4. Statek towarowy i specjalistyczny o pojemności b rutto (GT) 500 jednostek i powyżej 
uprawiający żeglugę krajową wyposaża się w urządzen ia nawigacyjne, radiowe i 
środki sygnałowe określone przez dyrektora urzędu m orskiego, jeżeli jest to możliwe, 
tak samo jak statek uprawiający żeglugę międzynarodową, w każdym zaś przypadku w nie mniejszym zakresie niż statek o pojemności br utto (GT) poniżej 500 jednostek, 
odpowiadający mu pod względem charakteru i rodzaju uprawianej żeglugi.  
5. Wyposażenie w urządzenia radiowe statków towarow ych i specjalistycznych o 
pojemności brutto (GT) 300 jednostek i powyżej okre śla Konwencja SOLAS. 
6. Statki rybackie o długości poniżej 24 m zbudowan e w dniu 1 stycznia 2013 r. lub 
później powinny spełniać wymagania radiowe określon e dla statków towarowych w 
części III pkt 22-27. 
  II. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych, radiow ych i środków sygnałowych dla 
statków pasażerskich w pasażerskiej żegludze krajow ej 
  
Lp. 
 Urządzenia i środki 
 Klasa statku 
Jednostka Uwagi Porty i przystanie 
portowe  
D C B 
1 Kompas magnetyczny 
główny 1 1 1 1 szt. Z aktualnym atestem i aktualną tabelą dewiacji  Załącznik nr 2
MINIMALNY ZESTAW URZĄDZEŃ NAWIGACYJNYCH I RADIOWYCH 
ORAZ ŚRODKÓW SYGNAŁOWYCH
Dziennik Ustaw – 24 –  Poz. 48 
2 Kompas magnetyczny 
sterowy - - - 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja z  
kompasu głównego o kursie jest dostępna dla 
sternika w miejscu sterowania 
3 Namiernik  - 1 1 1 szt.  
4 Kompas żyroskopowy - - - 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 
300 jednostek i powyżej  
5 Urządzenie do przekazywania 
kursu (THD) - 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu  
1 lipca 2002 r. 
6 Mapy nawigacyjne lub 
ECDIS - 1 1 1 zestaw/ 
szt. Odpowiednie do trasy planowanego rejsu 
7 Radar 1 1 1 1 szt.  
8  Elektroniczne urządzenie 
nakresowe (EPA) - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
9 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o  pojemności brutto (GT) 
200 jednostek i poniżej 
10 GPS - 1 1 1 szt.  
11  Navtex - - - 1 szt.  
12 Echosonda - 1 1 1 szt. Dotyczy statków o długośc i 24 m i powyżej 
13 Sonda ręczna  1 1 1 1 szt.   
14 Log mierzący prędkość po 
wodzie - - - 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
15 Sekstant - - - - szt.  
16 Chronometr - - - - szt.  
17 Lornetka pryzmatyczna  1 1 1 1 szt.   
18  Przechyłomierz - 1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojem ności brutto (GT) 50 
jednostek i powyżej 
19 Barometr (aneroid) - - - 1 szt.  
20 System odbioru sygnałów 
dźwiękowych - - - 1 szt. Dotyczy statków z całkowicie zamknięty m 
mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 
r. 
21 Telefon lub inne urządzenie 
przekazujące kurs do 
awaryjnego stanowiska sterowego - 1 1 1 szt.  
22 Radiotelefon VHF z 
niezależnym źródłem 
zasilania     - - - - szt.   
23 Radiotelefon VHF z  DSC z 
niezależnym źródłem zasilania   1  1 1 1 szt.  
24  Radiotelefon MF z DSC - - - - szt.  
Dziennik Ustaw – 25 –  Poz. 48 
25 Radiotelefon przenośny do 
łączności dwukierunkowej  1 2 2 3 szt.   
26 Radiopława awaryjna 406 
MHz - - 1 1 szt.  
27 Transponder radarowy   - 1 1 1 szt. Dotyczy stat ków w żegludze powyżej 1,5 Mm 
od miejsca schronienia 
28 Latarnie sygnałowo-
pozycyjne  1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
29  Lampa do sygnalizacji 
dziennej z zapasem żarówek - - 1 1 szt.  
30 Przyrząd do nadawania 
sygnałów dźwiękowych (gwizdek zgodnie z 
prawidłem 32) 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
31 Dzwon, gong  1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
32 Znaki dzienne  
 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
33 Flagi MKS   1 1 1 1 kpl. W żegludze krajowej wymagane flagi A, B, C, 
G, H, N, O 
34 Rakiety spadochronowe 
czerwone    - 6 12 12 szt.   
35 Tablica sygnałów wzywania 
pomocy 1 1 1 1 szt.  
    
 
III. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych, radio wych i środków sygnałowych dla 
statków towarowych o pojemności brutto (GT) poniżej  500 jednostek 
 
Lp. 
 Urządzenia i środki 
 Rodzaje żeglugi 
Jednostka Uwagi Portowa 
Osłonięta 
Krajowa 
Międzynarodowa 
1 Kompas magnetyczny 
główny 1 1 1 1 szt. Z aktualnym atestem i aktualną tabelą dewiacji  
2 Kompas magnetyczny 
sterowy - - - 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja z  
kompasu głównego o kursie jest dostępna dla 
sternika w miejscu sterowania 
3 Namiernik  - 1 1 1 szt.  
4 Kompas żyroskopowy - - - 1 szt.  
Dziennik Ustaw – 26 –  Poz. 48 
5 Urządzenie do przekazywania 
kursu (THD) - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
6 Mapy nawigacyjne lub 
ECDIS - 1 1 1 zestaw/ 
szt. 
 Odpowiednie do trasy planowanego rejsu 
 
 
7 Radar 1 1 1 1 szt.  
8  Elektroniczne urządzenie 
nakresowe (EPA) - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
9 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o  pojemności brutto (GT) 
200 jednostek i poniżej 
10 GPS - 1 1 1 szt.  
11  Navtex - - - 1 szt.  
12 Echosonda - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemno ści brutto (GT) 
300 jednostek i powyżej 
13 Sonda ręczna  1 1 1 1 szt.   
14 Log mierzący prędkość po 
wodzie - - - 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
15 Sekstant - - - 1 szt. Dotyczy statków w żegludze  oceanicznej 
16 Chronometr - - - 1 szt. Dotyczy statków w żeglud ze oceanicznej 
17 Lornetka pryzmatyczna  1 1 1 2 szt.   
18  Przechyłomierz - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojem ności brutto (GT) 50 
jednostek i powyżej 
19 Barometr (aneroid) - - - 1 szt.  
20 System odbioru sygnałów 
dźwiękowych - - - 1 szt. Dotyczy statków z całkowicie zamknięty m 
mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 
r. 
21 Telefon lub inne urządzenie 
przekazujące kurs do 
awaryjnego stanowiska 
sterowego - 1 1 1 szt.  
22 Radiotelefon VHF z 
niezależnym źródłem 
zasilania   1 - - - szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
poniżej 300 jednostek 
23 Radiotelefon VHF z  DSC z 
niezależnym źródłem 
zasilania   -  1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto ( GT) 
poniżej 300 jednostek 
24  Radiotelefon MF z DSC - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 
poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę 
w obszarze A2 
25 Radiotelefon przenośny do 
łączności dwukierunkowej  - - 2 2 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
poniżej 300 jednostek 
26 Radiopława awaryjna 406 
MHz - - - 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
poniżej 300 jednostek 
Dziennik Ustaw – 27 –  Poz. 48 
27 Transponder radarowy   - - 1 1 szt. Dotyczy stat ków o pojemności brutto (GT) 
poniżej 300 jednostek 
28 Latarnie sygnałowo-
pozycyjne  1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
29  Lampa do sygnalizacji 
dziennej z zapasem żarówek - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
150 jednostek i powyżej 
30 Przyrząd do nadawania 
sygnałów dźwiękowych (gwizdek zgodnie z 
prawidłem 32) 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
31 Dzwon, gong  1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
32 Znaki dzienne  
 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
33 Flagi MKS   1 1 1 1 kpl. Dotyczy statków o pojem ności brutto (GT) 50 
jednostek i powyżej. W żegludze portowej, 
osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C, 
G, H, N, O 
34 Rakiety spadochronowe 
czerwone    - 3 6 12 szt.   
35 Tablica sygnałów wzywania 
pomocy 1 1 1 1 szt.  
 
 IV. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych, radiow ych i środków sygnałowych dla 
statków rybackich 
 
Lp. 
 Urządzenia i środki 
 Rodzaje żeglugi 
Jednostka Uwagi Portowa 
Osłonięta 
Krajowa 
Międzynarodowa 
1 Kompas magnetyczny 
główny 1 1 1 1 szt. Z aktualnym atestem i aktualną tabelą dewiacji  
2 Kompas magnetyczny 
sterowy - - - 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja z  
kompasu głównego o kursie jest dostępna dla 
sternika w miejscu sterowania 
3 Namiernik  - - 1 1 szt.  
4 Kompas żyroskopowy - - - 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 
300 jednostek i powyżej 
5 Urządzenie do przekazywania 
kursu (THD) - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
Dziennik Ustaw – 28 –  Poz. 48 
6 Mapy nawigacyjne lub 
ECDIS - 1 1 1 zestaw/ 
szt. Odpowiednie do trasy planowanego rejsu. Nie 
dotyczy łodzi otwartopokładowych 
 
 
7 Radar 1 1 1 1 szt. Nie dotyczy łodzi w żegludze p ortowej, 
osłoniętej i krajowej do 20 Mm od brzegu 
8  Elektroniczne urządzenie 
nakresowe (EPA) - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
9 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o  pojemności brutto (GT) 
200 jednostek i poniżej 
10 GPS - 1 1 1 szt.  
11  Navtex - - - 1 szt.  
12 Echosonda - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemno ści brutto (GT) 
300 jednostek i powyżej 
13 Sonda ręczna  1 1 1 1 szt.   
14 Log mierzący prędkość po 
wodzie - - - 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
15 Sekstant - - - 1 szt. Dotyczy statków w żegludze  oceanicznej 
16 Chronometr - - - 1 szt. Dotyczy statków w żeglud ze oceanicznej 
17 Lornetka pryzmatyczna  1 1 1 2 szt.   
18  Przechyłomierz - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojem ności brutto (GT) 50 
jednostek i powyżej 
19 Barometr (aneroid) - - - 1 szt.  
20 System odbioru sygnałów 
dźwiękowych - - - - szt.  
21 Telefon lub inne urządzenie 
przekazujące kurs do 
awaryjnego stanowiska 
sterowego - 1 1 1 szt.  
22 Radiotelefon VHF z 
niezależnym źródłem 
zasilania1)   1 1 1 - szt. Dotyczy statków w żegludze osłoniętej i 
krajowej do czasu utrzymania nasłuchu na kanale 16 
23 Radiotelefon VHF z  DSC1) z 
niezależnym źródłem 
zasilania   -  1 1 1 szt. Dotyczy statków w żegludze osłoniętej  i 
krajowej po zakończeniu nasłuchu na kanale 16. Statki posiadające radiotelefon VHF z 
DSC nie muszą spełniać wymogów pkt 22. 
24  Radiotelefon MF z DSC - - 1 1 szt. Dotyczy statków uprawiających żeglugę w 
obszarze A2. W rejonie Morza Bałtyckiego 
dotyczy statków uprawiających żeglugę w 
odległości co najmniej 20 Mm od brzegu, 
jeżeli nie posiadają radiopławy awaryjnej 406 
MHz 
                                                 
1) Niezależnie od postanowień zawartych w pkt 22 i 23 , łodzie otwartopokładowe w żegludze osłoniętej 
ograniczonej do 6 Mm od brzegu oraz krajowej ograni czonej do 6 Mm od brzegu mogą być wyposażone w 
przenośne radiotelefony VHF. 
Dziennik Ustaw – 29 –  Poz. 48 
25 Radiotelefon przenośny do 
łączności dwukierunkowej  - - - 2 szt.   
26 Radiopława awaryjna 406 
MHz - - 1 1 szt. Dotyczy wszystkich statków w żegludze 
międzynarodowej oraz statków w żegludze 
krajowej uprawiających żeglugę w odległości co najmniej 20 Mm od brzegu, jeżeli nie 
posiadają radiotelefonu MF z DSC 
27 Transponder radarowy   - - - - szt.  
28 Latarnie sygnałowo-
pozycyjne  1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom. Nie dotyczy łodzi uprawiających żeglugę krajową w porze 
dziennej, przy widzialności powyżej 2 Mm 
29  Lampa do sygnalizacji 
dziennej z zapasem żarówek - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
150 jednostek i powyżej 
30 Przyrząd do nadawania 
sygnałów dźwiękowych (gwizdek zgodnie z 
prawidłem 32) 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
31 Dzwon, gong  1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
32 Znaki dzienne  
 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
33 Flagi MKS   1 1 1 1 kpl. Dotyczy statków o pojem ności brutto (GT) 50 
jednostek i powyżej. W żegludze portowej, 
osłoniętej i krajowej wymagane flagi B, C, N, O 
34 Rakiety spadochronowe 
czerwone    - 3 6 12 szt. Statki w żegludze międzynarodowej 
ograniczonej do Morza Bałtyckiego mogą być 
wyposażone w 6 rakiet. Łodzie2) w żegludze 
osłoniętej i krajowej ograniczonej do 6 Mm od 
brzegu mogą być wyposażone w 3 rakiety lub 
6 pochodni ręcznych czerwonych 
35 Tablica sygnałów wzywania 
pomocy - - - - szt.  
 
  V. Minimalny zestaw urządzeń nawigacyjnych, radiowy ch i środków sygnałowych dla 
statków specjalistycznych o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednostek i statków 
służby państwowej specjalnego przeznaczenia  
        
                                                 
2) Jednostki o długości poniżej 15 m. 
Dziennik Ustaw – 30 –  Poz. 48 
Lp. 
 Urządzenia i środki 
 Rodzaje żeglugi 
Jednostka Uwagi Portowa 
Osłonięta 
Krajowa 
Międzynarodowa 
1 Kompas magnetyczny 
główny 1 1 1 1 szt. Z aktualnym atestem i aktualną tabelą dewiacji  
2 Kompas magnetyczny 
sterowy - - - 1 szt. Nie jest wymagany, jeżeli informacja z  
kompasu głównego o kursie jest dostępna dla 
sternika w miejscu sterowania 
3 Namiernik  - 1 1 1 szt.  
4 Kompas żyroskopowy - - - 1 szt.  
5 Urządzenie do przekazywania 
kursu (THD) - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
6 Mapy nawigacyjne lub 
ECDIS - 1 1 1 zestaw/ 
szt. 
 Odpowiednie do trasy planowanego rejsu 
  
7 Radar 1 1 1 1 szt.  
8  Elektroniczne urządzenie 
nakresowe (EPA) - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
9 Reflektor radarowy 1 1 1 1 szt. Dotyczy statków o  pojemności brutto (GT) 
200 jednostek i poniżej 
10 GPS - 1 1 1 szt.  
11  Navtex - - - 1 szt.  
12 Echosonda - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemno ści brutto (GT) 
300 jednostek i powyżej 
13 Sonda ręczna  1 1 1 1 szt.   
14 Log mierzący prędkość po 
wodzie - - - 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
300 jednostek i powyżej zbudowanych po dniu 
1 lipca 2002 r. 
15 Sekstant - - - 1 szt. Dotyczy statków w żegludze  oceanicznej 
16 Chronometr - - - 1 szt. Dotyczy statków w żeglud ze oceanicznej 
17 Lornetka pryzmatyczna  1 1 1 2 szt.   
18  Przechyłomierz - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojem ności brutto (GT) 50 
jednostek i powyżej 
19 Barometr (aneroid) - - - 1 szt.  
20 System odbioru sygnałów 
dźwiękowych - - - 1 szt. Dotyczy statków z całkowicie zamknięty m 
mostkiem zbudowanych po dniu 1 lipca 2002 
r. 
Dziennik Ustaw – 31 –  Poz. 48 
21 Telefon lub inne urządzenie 
przekazujące kurs do 
awaryjnego stanowiska 
sterowego - 1 1 1 szt.  
22 Radiotelefon VHF z 
niezależnym źródłem zasilania   1 - - - szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
poniżej 300 jednostek 
23 Radiotelefon VHF z  DSC z 
niezależnym źródłem zasilania   -  1 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto ( GT) 
poniżej 300 jednostek 
24  Radiotelefon MF z DSC - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (GT) 
poniżej 300 jednostek uprawiających żeglugę 
w obszarze A2 
25 Radiotelefon przenośny do 
łączności dwukierunkowej  - - 2 2 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
poniżej 300 jednostek 
26 Radiopława awaryjna 406 
MHz - - - 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
poniżej 300 jednostek 
27 Transponder radarowy   - - 1 1 szt. Dotyczy stat ków o pojemności brutto (GT) 
poniżej 300 jednostek 
28 Latarnie sygnałowo-
pozycyjne  1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
29  Lampa do sygnalizacji 
dziennej z zapasem żarówek - - 1 1 szt. Dotyczy statków o pojemności brutto (G T) 
150 jednostek i powyżej 
30 Przyrząd do nadawania 
sygnałów dźwiękowych 
(gwizdek zgodnie z 
prawidłem 32) 1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
31 Dzwon, gong  1 1 1 1 szt. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
32 Znaki dzienne  
 1 1 1 1 kpl. Zgodnie z wymaganiami Konwencji o 
zapobieganiu zderzeniom 
33 Flagi MKS   1 1 1 1 kpl. Dotyczy statków o pojem ności brutto (GT) 50 
jednostek i powyżej. W żegludze portowej, 
osłoniętej i krajowej wymagane flagi A, B, C, G, H, N, O 
34 Rakiety spadochronowe 
czerwone    - 3 6 12 szt.   
35 Tablica sygnałów wzywania 
pomocy 1 1 1 1 szt.  
Dziennik Ustaw – 32 –  Poz. 48 
Załącznik nr 3 
 
MINIMALNY ZESTAW WYDAWNICTW I PODRĘCZNIKÓW  
ORAZ PRZYBORÓW NAWIGACYJNYCH 
 
 
 
Lp. 
 
   
Wyszczególnienie 
  
  Rodzaj żeglugi 
 
 Międzynarodowa 
  Przybrzeżna 
  Krajowa 
  Osłonięta 
  Portowa 
 
1 
 Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS)  
wraz z kodeksami ISM, LSA 
i ISPS  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
  - 
 
2 
 Międzynarodowa konwencja 
o wymaganiach w zakresie 
wyszkolenia marynarzy, wydawania świadectw oraz 
pełnienia wacht (STCW)  (1) W 
  - 
  - 
  - 
  - 
 
3 
 Międzynarodowa konwencja o zapobieganiu 
zanieczyszczaniu morza 
przez statki (MARPOL)   (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
 
4 
 Międzynarodowa konwencja 
o liniach ładunkowych (LL)1)  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
  - 
 
5 
 Międzynarodowa konwencja 
o zapobieganiu zderzeniom 
na morzu (COLREG)  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
6 Konwencja 
Międzynarodowej Organizacji Pracy o pracy na 
morzu (MLC) (1) W (1) W (1) W - - 
7 
 Kodeks bezpiecznego 
postępowania przy 
rozmieszczaniu i mocowaniu 
ładunku (CSS)2)  (1) T, P ro-ro 
 
nie dotyczy C, G, Z   (1) T, P ro-ro 
 
nie dotyczy 
C, G, Z  (1) T, 
P ro-ro 
 
nie 
dotyczy 
C, G, Z  - 
  - 
 
8 
 Kodeks bezpiecznego 
załadunku i rozładunku 
masowców (BLU)  (1) M 
  (1) M 
  (1) M 
  - 
  - 
 
9 
 Międzynarodowy  kodeks 
budowy i wyposażenia 
statków przewożących niebezpieczne chemikalia luzem (IBC)  (1) C 
  (1) C 
 (1) C 
  - 
  - 
 
10 
 Międzynarodowy morski kodeks stałych ładunków 
masowych (IMSBC)  (1) M 
  (1) M 
  (1) M 
  - 
  - 
 
11 Międzynarodowy kodeks 
budowy i wyposażenia 
statków przewożących 
skroplone gazy luzem (IGC) (1) G (1) G (1) G - 
 - 
 
                                                 
1) Dotyczy statków o długości 24 m i powyżej.  
2) Nie dotyczy łodzi rybackich o długości poniżej 15 m. Załącznik nr 3
MINIMALNY ZESTAW WYDAWNICTW I PODRĘCZNIKÓW 
ORAZ PRZYBORÓW NAWIGACYJNYCH
Dziennik Ustaw – 33 –  Poz. 48 
12 
 Międzynarodowy kodeks 
bezpieczeństwa jednostek 
szybkich (HSC 1994 i HSC 
2000) oraz 
Międzynarodowy kodeks 
bezpieczeństwa jednostek 
dynamicznie unoszonych 
(DSC) (1) 
Jednostki szybkie 
lub dynamicznie 
unoszone 
  (1) 
Jednostki 
szybkie lub 
dynamicznie 
unoszone  - 
  - 
  - 
 
13 
 Kodeks w sprawie 
bezpiecznej praktyki przy 
przewozie ładunków drewna 
na pokładzie  (1) T 
do przewozu 
drewna  (1) T 
do przewozu 
drewna  (1) T 
do 
przewozu 
drewna  - 
  - 
 
14 
 Międzynarodowy morski kodeks towarów 
niebezpiecznych (IMDG) 
oraz 
Poradnik postępowania dla 
statków w nagłych 
wypadkach przy przewozie 
towarów niebezpiecznych 
oraz 
Poradnik pierwszej pomocy 
medycznej przy wypadkach 
powstałych podczas przewozu towarów 
niebezpiecznych3)  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
 
15 
 Przepisy portowe 
obowiązujące na polskich 
obszarach morskich4)  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
 
16 
 Międzynarodowy lotniczy i 
morski poradnik 
poszukiwania i ratowania 
(IAMSAR)   (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
 
17 Regulacje radiowe ITU-R (1) W (1) W5) - - - 
18 
 Podręcznik medyczny dla 
kapitanów statków   (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
 
19 
 Mapy pilotowe (Ocean Passages)
6) 
(wydawnictwo Admiralicji 
Brytyjskiej)   (1) W 
  - 
  - 
  - 
  - 
 
20 
 Międzynarodowy Kod 
Sygnałowy  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
 
21 
 Nawigacyjny Słownik 
Frazeologiczny IMO  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
  - 
 
22 
 Locja7)  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
23 
 Spis świateł7)   (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
 
24 
 Spis radiostacji nautycznych7)   (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
  - 
 
25 
 Rocznik astronomiczny  (1) W6) 
  - 
  - 
  - 
  - 
 
                                                 
3) Dotyczy statków przewożących ładunki niebezpieczne . 
4) Dla portów w planowanej podróży. 
5) Dotyczy statków uprawiających żeglugę poza obszara mi morskimi Rzeczypospolitej Polskiej. 
6) Dotyczy tylko żeglugi oceanicznej. 
7) Na planowaną podróż. 
Dziennik Ustaw – 34 –  Poz. 48 
26 
 Tablice astronomiczne 
  (1) W6) 
  - 
  - 
  - 
  - 
 
27 
 Tablice pływów7) 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
  - 
 
28 
 Tablica poglądowa kodu 
flagowego  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
 
29 
 Tablica sygnałów ratunkowych  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
 (1) W 
 
30 
 Znaki i skróty stosowane na 
mapach2)  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
 
31 
 Katalog map morskich2) 8) 
  (1) W 
  -  - 
  - 
  - 
 
32 
 Identyfikator gwiazd  (1) W6) 
  - 
  - 
  - 
  - 
 
33 
 Aktualne tabele dewiacji2) 
  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
  (1) W 
 (1) W 
 
34 
 Zestaw do pracy na mapach 
  (1) W 
  (1) W 
  - 
  - 
  - 
 
 
Legenda: 
− liczba w nawiasie: wymagana ilość 
− litera: rodzaj statku, do którego wymagania się odn oszą 
litera T: statek towarowy 
litera P ro-ro: statek pasażerski typu ro-ro litera Z: zbiornikowiec do przewozu ropy naftowej i  jej produktów 
litera C: chemikaliowiec litera G: gazowiec litera M: masowiec do przewozu ładunków suchych 
litera W: wszystkie statki 
 
Uwaga: 
Wydawnictwa i podręczniki znajdujące się na statku powinny być aktualne.  
 
 
 
                                                 
8) Dotyczy, jeżeli na statku wykorzystywane są papierowe mapy nawigacyjne. 
Dziennik Ustaw – 35 –  Poz. 48 
Załącznik nr 4 
 
ROZKŁADY ALARMOWE I INSTRUKCJE ALARMOWE  
ORAZ ALARMY ĆWICZEBNE I PRÓBNE NA STATKU 
 
 
I. Rozkład alarmowy 
 
1. Rozkład alarmowy: 
1) obejmuje alarmy ogólne i pożarowe; 2) określa charakterystykę sygnałów alarmowych; 
3) określa środki, jakimi sygnały alarmowe będą nad awane; 
4) określa sposób, w jaki będzie wydany rozkaz opuszczenia statku;   
5) wyznacza stanowiska alarmowe dla członków załogi  i miejsca zbiórek dla 
pasażerów; 
6) wyznacza osoby bezpośrednio odpowiedzialne za op iekę nad pasażerami; 
7) określa obowiązki każdego członka załogi w czasi e alarmu; 
8) określa miejsca przechowywania środków ratunkowy ch, środków do walki z 
pożarem oraz wyposażenia awaryjnego; 
9) ustala organizację  sekcji do walki z pożarem;  
10) wyznacza osoby do łączności w niebezpieczeństwie. 
2. Rozkład alarmowy określa, którzy oficerowie są o dpowiedzialni za utrzymanie 
środków ratunkowych w gotowości do natychmiastowego  użycia. 
3. Rozkład alarmowy określa zastępców osób pełniący ch kluczowe funkcje w czasie 
alarmu, na wypadek, gdyby stały się one niezdolne d o pełnienia powierzonych funkcji.  
4. Rozkład alarmowy określa dowódcę każdej łodzi ra tunkowej i ratowniczej oraz jego 
zastępcę, dowódcę każdej tratwy ratunkowej oraz skład załogi łodzi ratunkowych i 
ratowniczych. 
5. Rozkład alarmowy określa czynności członków zało gi w zakresie opieki nad 
pasażerami w przypadku zagrożenia. Do czynności tyc h zalicza się: 
1) ostrzeganie pasażerów; 
2) sprawdzenie, czy pasażerowie opuścili kabiny i m iejsca ogólnego użytku i są 
odpowiednio ubrani, oraz czy nałożyli na siebie pas y ratunkowe lub ubrania 
ratunkowe we właściwy sposób; 
3) utrzymanie porządku w przejściach oraz na klatka ch schodowych i ogólny nadzór 
nad ruchem pasażerów; 
4) gromadzenie pasażerów w miejscach zbiórek; 
5) rozmieszczenie pasażerów w łodziach i tratwach r atunkowych; 
6) dopilnowanie, aby do jednostek ratunkowych zosta ł zabrany zapas koców.    
6. Rozkład alarmowy ustala zadania poszczególnych c złonków załogi statku w 
zależności od  rodzaju zagrożenia, w szczególności w związku z: 
1) postępowaniem w przypadku: 
a) potrzeby opuszczenia statku, 
b) wykrycia pożaru, 
c) wypadnięcia człowieka za burtę; 
2) rozmieszczeniem i zamykaniem drzwi wodoszczelnyc h i pożarowych, 
iluminatorów, zaworów i urządzeń do zamykania ściek ów, pokryw zejściówek, 
pokryw świetlików i innych podobnych otworów na sta tku; 
3) wodowaniem łodzi i tratw ratunkowych oraz przygo towaniem innych środków 
ratunkowych; Załącznik nr 4
ROZKŁADY ALARMOWE I INSTRUKCJE ALARMOWE 
ORAZ ALARMY ĆWICZEBNE I PRÓBNE NA STATKU
Dziennik Ustaw – 36 –  Poz. 48 
4) obsługą silników na łodziach lub napędu śrubowo- ręcznego i wiosłowego; 
5) użyciem transponderów radarowych, radiotelefonów  do łączności 
dwukierunkowej, radiopław awaryjnych; 
6) obsługą reflektorów; 
7) składem, wyposażeniem i zbiórką sekcji przeciwpo żarowej; 
8) obsługą stałych i przenośnych urządzeń do walki z pożarem; 
9) wyłączeniem prądu elektrycznego i wentylacji w z agrożonej części statku; 
10) ewakuacją załogi i pasażerów z zagrożonej części  statku.  
7. Rozkład alarmowy należy każdorazowo uaktualnić p rzed wyjściem statku w morze. 
Rozkład alarmowy powinien być opatrzony datą i podp isany przez kapitana.      
8. Rozkład alarmowy powinien być wywieszony w widoc znych miejscach, a w 
szczególności w: 
1) sterowni; 2) siłowni; 3) rejonach  pomieszczeń załogowych i pasażerskich.   
9. Rozkłady alarmowe powinny być czytelne i właściw ie oświetlone. 
10. W przypadku zagrożeń w ramach alarmu ogólnego i nnych niż potrzeba opuszczenia 
statku lub wypadnięcie człowieka za burtę, obejmują cych: 
1) rozlew olejowy, 2) kolizję, 3) zagrożenia chemiczne, 4) zagrożenia gazowe, 5) skażenie radioaktywne, 6) akty terroryzmu i bezprawia, 7) wejście na mieliznę, 
8) utratę napędu głównego, 
9) utratę sterowności, 10) stwierdzenie na statku obecności wody zagrażają cej bezpieczeństwu statku 
– nie ma konieczności przypisywania członkom załogi  konkretnych zadań. Załoga 
powinna być podzielona na sekcje lub grupy tak jak w przypadku alarmu 
pożarowego. Opis innych zagrożeń oraz metody przeci wdziałania im powinny być 
dostępne w formie podręczników szkoleniowych. 
11. Na wszystkich statkach pasażerskich i statkach towarowych do przewozu  ładunków 
suchych, zbudowanych w dniu 1 lutego 1992 r. i po t ej dacie, powinny znajdować się 
plany zabezpieczenia niezatapialności, wywieszone na stałe oraz dostępne dla 
oficerów w formie broszury.  
  II. Ogłaszanie alarmów  
1. Sygnały alarmowe są nadawane przy pomocy gwizdka  lub syreny okrętowej oraz 
dodatkowo dzwonkiem elektrycznym, zgodnie z  przepisami Konwencji SOLAS, a w 
pomieszczeniach, gdzie występuje natężenie hałasu — także światłem. Statki 
pasażerskie powinny być wyposażone dodatkowo w syst em powiadamiania.  
2. Statki, które nie mają możliwości nadawania sygn ałów alarmowych w sposób 
określony w pkt 1, ogłaszają alarmy za pomocą gwałt ownego bicia w dzwon lub 
innym dostępnym środkiem. 
3. Sygnał alarmowy jest powtarzany co najmniej trzy krotnie. 
4. Sygnał lub sposób odwołania alarmu określa armator, mając na uwadze, że sygnał ten 
powinien wystarczająco różnić się od przewidzianych  sygnałów alarmowych. 
Dziennik Ustaw – 37 –  Poz. 48 
5. W przypadku gdy kapitan statku uzna dalszą akcję  ratowniczo-gaśniczą za 
nieskuteczną, ogłasza się alarm ogólny. Ostatnią fa zą alarmu ogólnego jest polecenie 
opuszczenia statku. 
 
  
III. Numery alarmowe 
 
1. Każdemu członkowi załogi przydziela się numer al armowy i instrukcję postępowania. 
2. Wykaz numerów alarmowych, zawierający nazwiska, imiona i stanowiska członków 
załogi, którym te numery zostały przydzielone, powi nien być na bieżąco uaktualniany. 
  IV. Instrukcje  postępowania w  przypadku zagrożeni a 
 
1. Dla każdego członka załogi znajdującego się na s tatku opracowuje się instrukcję 
postępowania w  przypadku zagrożenia. 
2. Instrukcja postępowania dla członków załogi okre śla: 
1) nazwy wszystkich alarmów; 2) charakterystykę sygnałów alarmowych; 3) środki, jakimi sygnały alarmowe będą nadawane; 4) miejsca zbiórek alarmowych; 5) działanie, jakie powinien podjąć każdy członek z ałogi po usłyszeniu sygnału 
alarmowego; 
6) czynności wynikające z rozkładów alarmowych; 7) czynności, jakie powinien podjąć członek załogi po zauważeniu wypadnięcia 
człowieka za burtę, pożaru lub innych zagrożeń. 
3. Instrukcje postępowania wykonuje się w dwóch egz emplarzach. Jeden egzemplarz 
powinien być wywieszony w kabinie członka załogi, a  drugi powinien znajdować się u 
kapitana lub na mostku. 
4. Instrukcja postępowania dla pasażerów określa: 
1) nazwy alarmów; 2) charakterystykę sygnałów alarmowych; 3) środki, jakimi sygnały będą nadawane; 4) drogi i miejsce zbiórki, do którego należy się u dać; 
5) przedmioty, które pasażer powinien zabrać na mie jsce zbiórki (takie jak pas 
ratunkowy), oraz odzież, którą powinien założyć uda jąc się na miejsce zbiórki; 
6) numer łodzi lub tratwy ratunkowej, do której pas ażer został wyznaczony, wraz z 
ich lokalizacją;  
7) czynności, jakie pasażer powinien podjąć po zauw ażeniu człowieka za burtą, 
pożaru lub innego zagrożenia. 
5. Instrukcję postępowania dla pasażerów opracowuje  się w języku polskim i angielskim 
oraz w miarę potrzeby w innym języku i wywiesza w k abinach pasażerskich, mesach, 
palarniach, świetlicach, miejscach zbiórek oraz na korytarzach pasażerskich. Obok 
instrukcji postępowania należy wywiesić ilustrowane  tablice pokazujące sposób 
zakładania pasa ratunkowego. Opis ilustrowanej tablicy powinien być sporządzony w 
języku polskim i angielskim.  
  V. Alarmy próbne i ćwiczebne  
Dziennik Ustaw – 38 –  Poz. 48 
1. Alarm ćwiczebny ogólny i pożarowy należy przepro wadzić: 
1) na statkach pasażerskich w podróżach międzynarod owych – każdorazowo przed 
opuszczeniem przez statek portu wyjścia, a następni e raz w tygodniu;  
2) na statkach pasażerskich uprawiających żeglugę k rajową – raz w tygodniu;  
3) na statkach innych niż pasażerskie – w odstępach  nieprzekraczających jednego 
miesiąca, z tym że jeżeli na statku zmieniono ponad  25% ogólnego stanu załogi 
od chwili ostatniego alarmu, alarm należy przeprowa dzić przed upływem 24 
godzin od wyjścia statku z portu, w którym nastąpiła zmiana załogi; 
4) na statkach z załogą rotacyjną – raz w miesiącu dla każdej zmiany; 
5) na wszystkich statkach – w porze nocnej, w odstę pach nieprzekraczających 3 
miesięcy (na statkach z załogą rotacyjną – z każdą zmianą oddzielnie). 
2. Tematem ćwiczeń przeprowadzanych na wszystkich s tatkach w ramach ćwiczebnych 
alarmów ogólnych powinny być co najmniej raz na 3 miesiące zagrożenia inne niż 
opuszczenie statku.  Każdorazowo tematem ćwiczeń powinien być inny rodza j 
zagrożenia. 
3. Alarm próbny ogólny i pożarowy dla pasażerów prz eprowadza się przed wyjściem 
statku z  portu, w którym przyjęto pasażerów, z tym że jeżeli : 
1) po przeprowadzeniu alarmu próbnego w kolejnym po rcie zostaną zaokrętowani 
pasażerowie w liczbie nieprzekraczającej 25% ogólne j liczby pasażerów, zamiast 
przeprowadzania kolejnego alarmu, odpowiedzialna os oba może przeszkolić tych 
pasażerów zgodnie z instrukcją postępowania w przyp adku alarmu ogólnego i 
pożarowego; 
2) podróż statku trwa krócej niż 24 godziny, kapita n statku powinien, zamiast alarmu 
próbnego, w jak najkrótszym czasie po rozpoczęciu p odróży zapewnić 
przeszkolenie pasażerów zgodnie z instrukcją postęp owania w przypadku alarmu 
ogólnego i pożarowego; 
3) podróż statku trwa dłużej niż jeden miesiąc, kol ejne alarmy próbne dla pasażerów 
przeprowadza się co 30 dni. 
4. Zamiast przeszkolenia, o którym mowa w ust. 3 pk t  1  i  2 ,  d o p u s z c z a  s i ę  
przeprowadzenie prezentacji audiowizualnej. 
 
 
VI. Zakres czynności w czasie alarmów ćwiczebnych i  próbnych 
 
1. Kapitan statku powinien przeprowadzać alarmy ćwi czebne dla załogi i próbne dla 
pasażerów zgodnie z obowiązującym rozkładem alarmow ym w taki sposób, aby 
pasażerowie i członkowie załogi znali i rozumieli p rzydzielone im obowiązki i 
czynności oraz potrafili je wykonać szybko i sprawn ie. 
2. W celu przygotowania załogi do obsługi środków r atunkowych, a w szczególności 
opuszczania łodzi ratunkowych, w każdych warunkach,  kapitan statku przeprowadza 
alarmy ćwiczebne w taki sposób, aby załoga statku p ełniła przemiennie funkcje 
alarmowe. 
3. W czasie alarmów ćwiczebnych i próbnych kapitan statku nadzoruje ich przebieg.  
4. Każde ćwiczenie opuszczenia statku w ramach alar mu ogólnego obejmuje: 
1) wezwanie pasażerów i załogi na miejsca zbiórek p rzy zastosowaniu instalacji 
alarmowych oraz upewnienie się, że wszyscy są świad omi polecenia opuszczenia 
statku; 
2) zgłoszenie się w miejscach zbiórek i przygotowan ie do wykonywania 
obowiązków określonych w rozkładzie alarmowym; 
3) sprawdzenie, czy pasażerowie i załoga są odpowie dnio ubrani; 
Dziennik Ustaw – 39 –  Poz. 48 
4) sprawdzenie, czy pasy lub ubrania ratunkowe zost ały prawidłowo założone; 
5) sprawdzenie działania oświetlenia awaryjnego; 
6) opuszczenie co najmniej jednej łodzi ratunkowej po dokonaniu wszelkich 
niezbędnych przygotowań do opuszczenia jej na wodę,  
7) sprawdzenie działania żurawików używanych do opu szczania na wodę tratw 
ratunkowych; 
8) uruchomienie i pracę silnika łodzi ratunkowej; 9) upozorowanie poszukiwań i ratowania osób uwięzio nych w kabinach; 
10) sprawdzenie działania łączności wewnętrznej sta tku; 
11) instruktaż użycia urządzeń radiowych dla środkó w ratunkowych.  
5. Podczas kolejnych ćwiczeń należy częściowo opusz czać inne łodzie ratunkowe.  
6. Każda łódź ratunkowa wraz z przypisaną do niej z ałogą powinna zostać opuszczona 
na wodę i wykonać manewry co najmniej raz na trzy miesiące podczas ćwiczeń w ramach alarmu ogólnego. 
7. W przypadku statków odbywających krótkie podróże  międzynarodowe, łodzie 
ratunkowe na jednej burcie mogą nie być opuszczone na wodę, jeżeli sposób 
cumowania tych statków w porcie i zasady odbywania podróży na to nie pozwalają. 
Wszystkie takie łodzie ratunkowe powinny być opuszc zone co najmniej raz na trzy 
miesiące i wodowane co najmniej raz na sześć miesię cy.      
8. Łodzie  ratownicze, z wyjątkiem łodzi ratunkowych, które pe łnią funkcję łodzi 
ratowniczych, powinny być raz na miesiąc opuszczone  na wodę i obsadzone 
przypisaną załogą oraz wykonać manewry. Jeżeli speł nienie tego wymogu nie jest 
możliwe w odstępach miesięcznych, łodzie powinny by ć opuszczane co najmniej raz 
na trzy miesiące. 
9. W przypadku ćwiczenia opuszczania na wodę łodzi ratunkowej i ratowniczej gdy 
statek płynie, czynność ta, ze względu na związane z tym zagrożenie, powinna być 
wykonana w warunkach, które w ocenie kapitana statk u są sprzyjające do ich 
przeprowadzenia, pod nadzorem doświadczonego w tym zakresie oficera.   
10. Każdy ćwiczebny alarm pożarowy obejmuje: 
1) wezwanie załogi na miejsce zbiórki ustalone rozkładem alarmowym przy 
zastosowaniu instalacji alarmowej; 
2) sprawdzenie obecności załogi na wyznaczonych sta nowiskach oraz łączności 
wewnętrznej; 
3) sprawdzenie znajomości obowiązków wyszczególnion ych w rozkładzie 
alarmowym; 
4) sprawdzenie wyposażenia w sprzęt pożarniczy wyzn aczony rozkładem 
alarmowym sekcji pożarowej oraz znajomości prawidło wego użycia sprzętu; 
5) podanie założenia ćwiczebnego dla sekcji i grupy  roboczej; 
6) praktyczne wykonanie wyznaczonego ćwiczenia prze z sekcję i grupę roboczą; 
7) uruchomienie pomp przeciwpożarowych, w tym awary jnej, i użycie co najmniej 
dwóch prądów wody w celu pokazania, że system działa prawidłowo; 
8) sprawdzenie działania drzwi wodoszczelnych, drzw i pożarowych, klap 
pożarowych i głównych wylotów i wlotów wentylacji w  rejonie ćwiczeń; 
9) sprawdzenie urządzeń służących do opuszczania statku; 10) ocenę i omówienie ćwiczenia. 
11. Każde ćwiczenie ,,człowiek za burtą”  w ramach alarmu ogólnego obejmuje: 
1) wezwanie załogi na miejsce zbiórki przy zastosow aniu instalacji alarmowej; 
2) sprawdzenie, czy wszyscy zgłosili się na miejsce  zbiórki i czy są właściwie ubrani  
oraz sprawdzenie znajomości obowiązków wyszczególnionych w rozkładzie alarmowym; 
Dziennik Ustaw – 40 –  Poz. 48 
3) przygotowanie łodzi ratowniczej do opuszczenia n a wodę; 
4) przygotowanie sprzętu do wyciągnięcia rozbitka z godnie z podręcznikiem 
poszukiwania i ratowania IAMSAR, o którym mowa w pr awidle 7 rozdziału V 
Konwencji SOLAS; 
5) przygotowanie środków do łączności dwukierunkowe j; 
6) opuszczenie łodzi ratowniczej na wodę i manewrow anie nią; 
7) podjęcie człowieka za burtą; 
8) podniesienie łodzi ratowniczej na burtę; 9) udzielenie pierwszej pomocy; 10) omówienie i ocena ćwiczenia. 
12. Każde ćwiczenie walki z wodą w ramach alarmu og ólnego obejmuje: 
1) wezwanie załogi na miejsce zbiórki ustalone rozkładem alarmowym przy 
zastosowaniu instalacji alarmowej; 
2) sprawdzenie obecności załogi; 3) sondowanie zęz i zbiorników balastowych; 
4) przygotowanie pomp i ich uruchomienie; 
5) przygotowanie wyposażenia awaryjnego, ewentualni e przygotowanie plastra 
awaryjnego do założenia na uszkodzoną część kadłuba ; 
6) uszczelnienie miejsca przecieku (założenie plast ra awaryjnego, poduszki itp.); 
7) ocena skuteczności zastosowanej metody; 8) omówienie i ocena ćwiczenia ze sprawdzeniem znaj omości systemu balastowo-
zęzowego przez załogę.                                                                 
13. Alarmów próbnych oraz ćwiczebnych nie należy pr zeprowadzać bezpośrednio jeden 
po drugim, z wyjątkiem alarmów kompleksowych. 
 
 
VII. Szkolenie i instruktaże na statku  
1. Szkolenie członka załogi w posługiwaniu się środ kami ratunkowymi statku, w tym 
wyposażeniem jednostek ratunkowych, przeprowadza się na statku możliwie  najwcześniej, jednak nie później niż w ciągu 2 dni po jego zatrudnieniu na statku.    
2. Jeżeli członek załogi jest zatrudniony na statku  w systemie planowej, regularnej 
rotacji, przeszkolenie, o którym mowa w pkt 1, powinien przejść w ciągu 2 dni od 
pierwszego zatrudnienia na statku.  
3. Instruktaże w zakresie posługiwania się środkami  ratunkowymi statku i przeżycia na 
morzu odbywają się w takich samych odstępach czasu,  jak ćwiczenia. Poszczególne 
instruktaże mogą obejmować różne rodzaje środków ra tunkowych statku, jednak 
całość tematyki wyposażenia ratunkowego i środków r atunkowych statku powinna 
zostać nimi objęta w okresie nie dłuższym niż 2 mie siące.  
4. Każdy członek załogi otrzymuje instruktaż  obejm ujący co najmniej: 
1) sposób działania i użycie pneumatycznych tratw r atunkowych statku; 
2) zagadnienie hipotermii, udzielanie pierwszej pom ocy w przypadku hipotermii 
oraz inne metody udzielania pierwszej pomocy; 
3) posługiwanie się środkami ratunkowymi statku w trudnych warunkach 
pogodowych i przy wzburzonym morzu; 
4) zakładanie i użytkowanie kombinezonu ratunkowego . 
5. Szkolenie w posługiwaniu się tratwami ratunkowymi opuszczanymi przy pomocy 
żurawików odbywa się na każdym statku wyposażonym w  takie tratwy nie rzadziej 
niż co 4 miesiące. Jeżeli jest to praktycznie wykon alne, szkolenie powinno obejmować 
nadmuchiwanie i częściowe opuszczenie tratwy.  
Dziennik Ustaw – 41 –  Poz. 48 
6. Każdą mesę i salę rekreacyjną należy wyposażyć w  podręczniki szkolenia opatrzone 
instrukcjami i ilustracjami dotyczącymi sposobu wyk orzystania i użycia środków 
ratunkowych oraz najlepszych sposobów ratowania się . 
7. W każdej mesie i sali rekreacyjnej powinien znaj dować się podręcznik treningów 
ochrony przeciwpożarowej, napisany w języku roboczy m załogi statku.  
 
 VIII. Zapisy alarmów i szkoleń 
 
1. Przeprowadzone alarmy ćwiczebne i próbne należy zapisywać w dzienniku 
pokładowym.  
2. W razie braku możliwości przeprowadzenia alarmu ćwiczebnego w odpowiednim 
terminie, należy dokonać zapisu w dzienniku pokłado wym z podaniem przyczyn 
niewykonania ćwiczenia. 
3. Wpisy, o których mowa w ust. 1, obejmują:  
1) datę przeprowadzenia i czas trwania ćwiczenia i szkolenia;  
2) urządzenia i wyposażenie, jakich użyto w czasie ćwiczenia; 
3) stan działania drzwi wodoszczelnych i pożarowych  oraz innych zamknięć; 
4) wyniki uruchamiania silników łodzi ratunkowych i ratowniczych; 
5) wyniki przeglądu wyposażenia łodzi, sprzętu ratu nkowego, przeciwpożarowego i 
awaryjnego; 
6) liczbę uczestników ćwiczenia; 7) ocenę ćwiczenia.  
    
 
        
Dziennik Ustaw – 42 –  Poz. 48 
Załącznik nr 5 
 
SPRZĘT POŻARNICZY I OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA STATKU 
 
 
Część A  
Rodzaj, ilość, rozmieszczenie i kontrola sprzętu po żarniczego na statku 
 
 I. Postanowienia ogólne  
1. Dla statków, dla których nie wymaga się opracowa nia planu ochrony 
przeciwpożarowej, rodzaj i ilość sprzętu pożarnicze go ustala się zgodnie z tabelą 
zawartą w pkt VIII, przy uwzględnieniu norm przenos zących normy EN ISO 9094-1 i 
EN ISO 9094-2, oraz wpisuje do wykazu minimalnego w yposażenia w sprzęt 
pożarniczy dla statku o pojemności brutto (GT) poniżej 150 jednostek, opracowanego 
według poniższego wzoru. 
 
Nazwa statku  
Armator  
Pojemność brutto  
Długość pomiarowa (m)   
Moc maszyn (kW)  
 
Lp. Rodzaj sprzętu gaśniczego Ilość (szt.)  Rozmieszczenie 
  1. Wąż i prądownica uniwersalna   
  2. Gaśnica (typ i wielkość)    
-płynowa         
-proszkowa    
-śniegowa     
  3. Koc gaśniczy   
  4. Topór strażacki i łom   
  5. Rękawice ognioochronne   
6. Wyposażenie strażackie   
  UWAGI:   
 
 
…………………………….……..  
miejscowość, data  
…………………………….……..  
podpis osoby upoważnionej 
 
Powyższy wymóg nie dotyczy statków, dla których wyd aje się kartę bezpieczeństwa 
„Ł”.  
2. W przypadku statków podlegających Konwencji SOLA S ustalony rodzaj, liczbę oraz 
rozmieszczenie sprzętu pożarniczego należy wpisać do książki bezpieczeństwa 
pożarowego statku. 
  II. Zasady rozmieszczania sprzętu pożarniczego Załącznik nr 5
SPRZĘT POŻARNICZY I OCHRONA PRZECIWPOŻAROWA STATKU
Dziennik Ustaw – 43 –  Poz. 48 
 
1. Sprzęt pożarniczy umieszcza się w łatwo dostępny ch i widocznych miejscach na 
statku oraz oznacza odpowiednio oświetloną tabliczk ą z symbolem używanym na 
planie ochrony przeciwpożarowej. 
2. Sprzęt pożarniczy nierozdysponowany na stanowisk a przechowuje się w magazynku 
pożarowym lub w innym specjalnie do tego celu przez naczonym miejscu. Na statku, o 
ile jest to możliwe, powinny znajdować się dwa maga zynki pożarowe, z których jeden 
powinien znajdować się w rejonie nadbudówki. Każdy magazynek pożarowy 
powinien być wyraźnie i w sposób trwały oznakowany.  
3. W magazynku pożarowym należy przewidzieć odpowie dnie stanowiska do 
przeglądów i konserwacji przechowywanego sprzętu or az zapasów w celu 
utrzymywania ich w stanie przydatności do natychmia stowego użycia. 
4. W pomieszczeniach statku węże tłoczne powinny by ć na stałe przyłączone do 
hydrantów. 
5. Gaśnice rozmieszcza się i przechowuje w taki spo sób, aby ich skuteczność gaśnicza 
nie uległa zmniejszeniu pod wpływem warunków pogodo wych, drgań lub innych 
czynników zewnętrznych.  
6. Gaśnic na dwutlenek węgla nie umieszcza się w po mieszczeniach mieszkalnych. 
7. W posterunkach dowodzenia oraz innych pomieszcze niach, w których znajduje się 
wyposażenie elektryczne, elektroniczne lub urządzenia niezbędne dla bezpieczeństwa 
statku, gaśnice powinny zawierać taki czynnik gaśniczy, który nie przewodzi prądu i nie jest szkodliwy dla wyposażenia i urządzeń. 
8. Na statku powinny znajdować się „Instrukcja prze ciwpożarowa” i pożarnicze tablice 
informacyjne z napisem „NIEBEZPIECZEŃSTWO – DANGER”  oraz „NIE PALIĆ – 
NO SMOKING”. Tablice powinny mieć wymiary nie mniej sze niż 840 x 600 mm, 
powinny być koloru białego, z 20 mm obrzeżem koloru  czerwonego. Litery powinny 
być koloru czarnego, o wysokości nie mniejszej niż 120 mm. 
  
III. Gaśnice przenośne i przewoźne   
1. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS, każda  gaśnica proszkowa lub gaśnica 
na dwutlenek węgla powinna mieć pojemność co najmni ej 5 kg, a każda gaśnica 
pianowa powinna mieć pojemność co najmniej 9 litrów . Masa każdej gaśnicy 
przenośnej nie powinna przekraczać 23 kg, a jej zdolność do gaszenia powinna być co 
najmniej równoważna ze zdolnością do gaszenia gaśni cy płynowej 9-litrowej.  
2. Czynnik gaśniczy zastosowany w gaśnicy powinien być odpowiedni do grupy pożaru, 
jaki może powstać w pomieszczeniu, do którego gaśnica jest przeznaczona. 
3. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS, do ka żdego typu gaśnic zdolnych do 
ponownego naładowania na statku przez załogę należy  przewidzieć ładunki zapasowe 
w liczbie 100% dla pierwszych 10 gaśnic oraz 50% dla gaśnic pozostałych, jednakże nie wymaga się więcej niż 60 kompletów ładunków zap asowych. Na statku należy 
umieścić instrukcje napełniania gaśnic. Na statkach niepodlegających Konwencji 
SOLAS, liczba ładunków zapasowych wynika z rejonu ż eglugi i przeznaczenia tych 
statków. 
4. W przypadku gaśnic, które nie mogą być ponownie napełniane na statku, należy 
przewidzieć dodatkowe gaśnice zapasowe tego samego typu i tej samej objętości, w 
takiej liczbie jak określono wyżej odnośnie ładunkó w zapasowych. Do każdej gaśnicy 
przewoźnej, którą można napełnić na statku, należy przewidzieć jeden ładunek 
zapasowy. 
Dziennik Ustaw – 44 –  Poz. 48 
5. Gaśnice powinny być umieszczane w pomieszczeniu w łatwo dostępnym  miejscu. 
Jedna z gaśnic w danym pomieszczeniu powinna znajdo wać się w pobliżu wejścia do 
pomieszczenia. 
 
 
IV. Przenośny zestaw pianowy 
 
Przenośny zestaw pianowy składa się z prądownicy pi anowej typu zasysającego, którą 
można podłączyć do wodnej instalacji gaśniczej za p omocą węża pożarniczego, wraz z 
przenośnym zbiornikiem zawierającym co najmniej 20 litrów środka pianotwórczego, 
oraz z jednego zapasowego zbiornika środka pianotwó rczego. Prądownica powinna być 
zdolna do wytwarzania piany odpowiedniej do gaszenia pożaru palącego się oleju, z 
wydajnością przepływu roztworu środka pianotwórczeg o co najmniej 200 litrów/min.  
  V. Wyposażenie strażackie 
 
Zestaw wyposażenia strażackiego składa się z: 
1) wyposażenia osobistego, zawierającego: 
a) ubranie ochronne typu lekkiego, wykonane z mater iału chroniącego skórę 
przed ciepłem promieniującym od ognia oraz przed oparzeniami płomieniem 
lub parą; powierzchnia zewnętrzna ubrania powinna b yć wodoodporna, 
b) buty i rękawice wykonane z gumy lub innego mater iału nieprzewodzącego 
prądu elektrycznego, 
c) sztywny hełm stanowiący skuteczną ochronę przed uderzeniami, 
d) elektryczną lampę bezpieczeństwa (latarkę ręczną ) uznanego typu o okresie 
działania trwającym co najmniej 3 godziny; elektryc zne lampy na 
zbiornikowcach oraz przeznaczone do użycia w rejona ch niebezpiecznych 
powinny być typu przeciwwybuchowego, 
e) pas strażacki z zatrzaśnikiem i toporkiem straża ckim w pochwie; 
2) aparatu oddechowego, który powinien być niezależ nym aparatem oddechowym ze 
sprężonym powietrzem, którego objętość w butlach po winna wynosić co najmniej 
1200 litrów, lub innym niezależnym aparatem oddecho wym, który powinien 
funkcjonować przez okres co najmniej 30 minut. 
  
VI. Ucieczkowe aparaty oddechowe (EEBD) 
Aparat składa się z maski twarzowej z kapturem oraz  butli ze sprężonym powietrzem, 
zapewniającej oddychanie przez co najmniej 10 min.   
  
VII. Wyposażenie statków w sprzęt pożarniczy i częś ci zapasowe 
  
1. Wyposażenie w sprzęt pożarniczy i części zapasow e statków podlegających 
Konwencji SOLAS powinno odpowiadać wymaganiom tej K onwencji, natomiast 
pozostałych statków – wymaganiom określonym w przep isach upoważnionej uznanej 
organizacji. 
2. Statki o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powyżej należy wyposażyć 
dodatkowo w: 1) koc gaśniczy: 
Dziennik Ustaw – 45 –  Poz. 48 
a) w sterowni – 1 szt., 
b) w przedziałach maszynowych z silnikami o łącznej  mocy: 
− do 368 kW – 1 szt., 
− od 368 do 735 kW – 2 szt., 
− powyżej 735 kW – 3 szt., 
c) przy lądowiskach dla śmigłowca – 1szt., 
d) w wydzielonej kotłowni – 1 szt.; 
2) sprzęt burzący (topór ciężki i łom) – 1 komplet na każdym pokładzie pomieszczeń 
mieszkalnych; 
3) 1 wykrywacz gazów i 10 wskaźników rurkowych CO 2 dla statków wyposażonych 
w stałe instalacje gaśnicze na dwutlenek węgla. W p rzypadku posiadania przez 
statek analizatora spalin, wykrywacza gazów nie wymaga się. 
  
VIII. Minimalne wyposażenie w sprzęt pożarniczy sta tków niepodlegających Konwencji 
SOLAS, o pojemności brutto (GT) poniżej 500 jednost ek 
 
 
 
 
Lp.  
 
 
Rodzaj statku 
Gaśnica płynowa 
lub równoważna 
Gaśnica śniegowa 
Przewoźna 
gaśnica pianowa 
45-litrowa  
 Wąż tłoczny, 
prądownica 
uniwersalna 
Koc gaśniczy 
Wyposażenie 
strażackie 
Topór strażacki i 
łom 
Rękawice  i buty 
elektroizolacyjne 
1 Statek towarowy 5 3 - 
 2 2 1 1 
2 Statek ratowniczy, szkolny, 
badawczy, hydrograficzny 5 3 -  
Liczba równa  liczbie zainstalowanych zaworów hydra ntowych na statku 2 - 1 1 
3 Pogłębiarka 5 5 - 2 - 1 1 
4 Kuter pilotowy, kontroler 
badawczy, hydrograficzny, 
holownik do 368 kW 5 3 - 1 - 1 1 
5 Holownik i statek 
pożarniczy powyżej 368 
kW  5 3 1 2 - 1 1 
6 Łódź motorowa rybacka 
bezpokładowa  1 - - 1 - - - 
7 Łódź motorowa rybacka 
pokładowa ze sterówką i 
dziobówką 1 1 - 1 - - 1 
8 Kuter rybacki o długości 
pomiarowej do 17 m 2 1 - 1 - 1 1 
9 Kuter rybacki o długości 
pomiarowej powyżej 17 m 5 3 - 2 - 2 1 
10 Motorówka pasażerska, 
ratownicza, inspekcyjna, 
hydrograficzna, 
gospodarcza, cumownicza 2 1 - 1 - - 1 
11 Barka bez napędu 1 1 - - - - 1 
12 Barka z napędem 3 2 - 1 - 1 1 
13 Baza nurkowa bez napędu, 
warsztat pływający 2 1 - 1 - 1 1 
14 Szalanda bez napędu 2 1 - 1 - - - 
15 Szalanda z napędem, dźwig 
pływający 4 3 - 2 - 1 1 
16 Koszarka 3 1 - 1 - 1 1 
Dziennik Ustaw – 46 –  Poz. 48 
Uwagi: 
1. Wyposażenie strażackie wymagane jest na statkach towarowych o pojemności brutto 
(GT) 150 jednostek lub większej.  
2. Minimalne wyposażenie w sprzęt pożarniczy statkó w niepodlegających Konwencji 
SOLAS o pojemności brutto (GT) 500 jednostek i powy żej oraz jego rozmieszczenie 
ustala, na poziomie nie niższym niż określone w tab eli, właściwy dyrektor urzędu 
morskiego. 
 
 
IX. Kontrola sprzętu pożarniczego 
  
1. Gaśnice, aparaty oddechowe i ucieczkowe aparaty oddechowe należy co 12 miesięcy 
poddawać okresowym przeglądom, które wykonują stacj e atestacji urządzeń i 
wyposażenia statku, uznane przez administrację mors ką zgodnie z art. 17 ustawy.  
2. Na statkach podlegających Konwencji SOLAS sprzęt pożarniczy powinien być 
systematycznie kontrolowany i utrzymywany w stałej sprawności do 
natychmiastowego użycia przez oficera wyznaczonego przez kapitana statku, zgodnie 
z wytycznymi IMO1).  
3. Na pozostałych statkach wewnętrzne kontrole sprz ętu pożarniczego powinny być 
przeprowadzane przez kapitana statku lub wyznaczone go oficera pokładowego co 3 
miesiące. Fakt przeprowadzenia kontroli powinien by ć odnotowany w dzienniku 
pokładowym.  
  
Część B  
Opracowywanie i przechowywanie  
planów ochrony przeciwpożarowej statków 
I. Postanowienia ogólne  
1. Plan ochrony przeciwpożarowej, zwany dalej „plan em”, może być połączony z 
planem rozmieszczenia środków i urządzeń ratunkowyc h oraz planem ewakuacji 
statku. Dla połączonych planów ustala się nazwę: „P LAN BEZPIECZEŃSTWA – 
SAFETY PLAN”.  
2. Część B ma zastosowanie do opracowywania planu d la statków morskich nowo 
wybudowanych oraz statków poddanych przebudowie, re montom, wymianie 
wyposażenia, jak również statków będących w eksploa tacji w przypadku, jeżeli 
okoliczności wymagają zmiany planu. 
4. Plan opracowuje się na podstawie zatwierdzonej p rzez upoważnioną uznaną 
organizację dokumentacji statku. 
5. W celu zapewnienia właściwej kontroli bezpieczeństwa pożarowego statku jeden 
egzemplarz planu przekazuje się do właściwego urzędu morskiego. 
6. Plan wywiesza się na statku w widocznych miejsca ch: na korytarzach, w holach, w 
centrum dowodzenia. Duplikat planu powinien być ulo kowany na zewnątrz 
nadbudówki w oznaczonym pojemniku. Miejsce umieszcz enia planu powinno być 
oznakowane  zgodnie z wytycznymi IMO
2).  
                                                 
1) Cyrkularz IMO MSC/Circ. 1432 – Zmienione wytyczne w sprawie utrzymania i inspekcji systemów i 
urządzeń ochrony przeciwpożarowej (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76). 
2) Cyrkularz IMO MSC/Circ.451 – Wytyczne dotyczące um ieszczenia planów ochrony przeciwpożarowej 
przeznaczonych dla lądowej straży pożarnej (Dz. Urz . MIiR z 2014 r. poz. 76). 
Dziennik Ustaw – 47 –  Poz. 48 
II. Przepisy obowiązujące przy opracowywaniu planów ochrony przeciwpożarowej 
 
Przy opracowywaniu planów należy w szczególności uw zględnić: 
1) postanowienia rozdziału II-2 Konwencji SOLAS; 
2) symbole graficzne do stosowania na planach, poda ne w dokumentach IMO3); 
3) przepisy upoważnionej uznanej organizacji. 
 
 
III. Zadania i przeznaczenie planu ochrony przeciwp ożarowej 
 
Plan powinien: 
1) umożliwić załogom statków, jednostkom straży poż arnej i odpowiedzialnym za 
bezpieczeństwo pożarowe pracownikom stoczni zapozna nie się z rodzajami i 
rozmieszczeniem: 
a) posterunków dowodzenia i pożarowych, 
b) przegród przeciwpożarowych pionowych i poziomych , 
c) drzwi i zamknięcia otworów w przegrodach przeciw pożarowych, 
d) dróg ewakuacji z rejonów i pomieszczeń statków, e) urządzeń odcinających i wyłączających systemy we ntylacji, 
f) zbiorników paliwa i olejów smarowych z zaworami zdalnego odcinania, 
g) urządzeń wykrywczo-sygnalizacyjnych pożaru i ala rmowych, 
h) pomp pożarniczych z  zaworami instalacji wodno-hydrantowej, 
i) stałych instalacji gaśniczych oraz przenośnego s przętu pożarniczego 
zainstalowanego na statku, 
j) ucieczkowych aparatów oddechowych, 
k) chemicznych ubrań ochronnych; 
2) stanowić pomoc w prowadzeniu akcji ratowniczo-ga śniczej i szkoleniu załóg  
statków oraz jednostek straży pożarnej; 
3) stanowić podstawę prawidłowego rozmieszczenia pr zenośnego sprzętu 
pożarniczego na statkach w końcowej fazie budowy i w trakcie ich eksploatacji. 
 
 
IV. Podziałka i format planu ochrony przeciwpożarow ej 
 
1. Plan powinien być wykonany w skali zapewniającej  jego praktyczne wykorzystanie 
oraz możliwość naniesienia odpowiednich elementów k onstrukcyjnych statku, 
symboli urządzeń ochrony przeciwpożarowej i wyposaż enia pożarniczego oraz 
innych znaków i napisów. 
 Dla wykonania planu zaleca się przyjmowanie następ ujących podziałek: 
1) dla statków o długości całkowitej do 50 m – 1:50 ; 
2) dla statków o długości całkowitej od 51 m do 150  m – 1:100; 
3) dla statków o długości całkowitej od 151 m do 20 0 m – 1:200; 
4) dla statków o długości całkowitej powyżej 200 m – 1:300. 
2. Plan powinien być wykonany w miarę możliwości na  jednym arkuszu. Dla statków 
wielopokładowych (statki pasażerskie, promy pasażer sko-samochodowe, statki do 
przewozu samochodów itp.) dopuszcza się wykonanie p lanu na dwóch lub więcej 
arkuszach. 
                                                 
3) Rezolucja IMO A.952(23) – Symbole graficzne stosow ane na planach ochrony przeciwpożarowej na statkach  
(Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76). Na statkach zbud owanych przed dniem 1 stycznia 2004 r. na planach o chrony 
przeciwpożarowej nadal mogą być stosowane symbole p odane w rezolucji IMO A.654(16) – Symbole graficzne  
stosowane na planach ochrony przeciwpożarowej (Dz. Urz. MIiR z 2014 r. poz. 76). 
Dziennik Ustaw – 48 –  Poz. 48 
 
 V. Rysunki planu ochrony przeciwpożarowej 
 
1. Plan zawiera przekrój wzdłużny statku w płaszczy źnie symetrii, widoki z góry 
wszystkich pokładów i platform oraz widok na zbiorn iki denne paliwa. 
2. Obrysy konstrukcji statku i jego wyposażenia, istotne dla bezpieczeństwa pożarowego, 
wykonuje się na planie liniami w kolorze czarnym. N a plan nie należy nanosić 
szczegółów nieobrazujących ochrony przeciwpożarowej  statku, które mogłyby 
zmniejszyć czytelność planu lub uniemożliwić w szczególności naniesienie w 
odpowiednich miejscach właściwych symboli i opisów.  
3. Na przekroju wzdłużnym lub na każdym pokładzie n ależy oznaczyć: 
1) rozmieszczenie posterunków dowodzenia i pożarowy ch; 
2) rodzaj i rozmieszczenie przegród przeciwpożarowy ch pionowych i poziomych, 
dzielących przestrzeń kadłuba i nadbudówki (ewentua lnie pokładówki) na 
odpowiednie strefy pionowe i poziome; 
3) drzwi w przegrodach przeciwpożarowych i szybach klatek schodowych ze 
stanowiskami ich sterowania; 
4) schody, zejściówki, szyby dźwigów pionowych i lu ków transportowych 
umożliwiające dostęp  do poszczególnych przedziałów , pomieszczeń i pokładów z 
uwidocznieniem korytarzy, drzwi i dróg ewakuacyjnyc h; 
5) urządzenia zdalnego wyłączania wentylatorów, zam ykania otworów kanałów 
wentylacyjnych, świetlików, przestrzeni pierścieniowych wokół kominów oraz innych zamknięć ograniczających ciąg oraz przenikan ie dymu i płomieni; 
6) urządzenia do uruchamiania alarmu;  7) rozmieszczenie centralek wykrywczo-sygnalizacyjn ych pożaru i ich repetytorów 
oraz pomieszczenia chronione; 
8) rozmieszczenie stałych instalacji gaśniczych ze stanowiskami ich uruchamiania 
oraz pomieszczenia chronione tymi instalacjami; 
9) pompy pożarnicze ze stanowiskami ich uruchamiani a i rozmieszczeniem zaworów 
hydrantowych oraz łączników międzynarodowych; 
10) rozmieszczenie zbiorników paliwa i olejów smaro wych ze stanowiskami zdalnego 
zamykania zaworów odcinających; 
11) rozmieszczenie sprzętu pożarniczego. 
4. Na poszczególnych pokładach powinny być naniesio ne pomieszczenia mieszkalne, 
służbowe, maszynowe i przemysłowe wraz z korytarzam i przyległymi do tych 
pomieszczeń oraz pomieszczenia ładunkowe, pomieszcz enia kategorii specjalnej i 
pompownie. 
5. W pomieszczeniach maszynowych należy zaznaczyć o brysami silniki główne, kotły 
parowe, spalarki, zespoły prądotwórcze, zbiorniki s prężonego powietrza, zbiorniki 
paliwa i oleju smarowego o pojemności 1 m
3 oraz główne tablice rozdzielcze. 
1) Dla statków zbudowanych w dniu 1 stycznia 2013 r . i później, na przekroju 
wzdłużnym planu należy zaznaczyć za pomocą strzałki  (kolorem zielonym) 
usytuowanie miejsca do wypalania otworów ewakuacyjn ych z pomieszczenia 
maszynowni. Miejsce to należy zaznaczyć na kadłubie  statku w sposób trwały, w 
uzgodnieniu z upoważnioną uznaną organizacją. O ile  jest to możliwe ze względu 
na konstrukcję statku, wymiary otworu nie powinny m ieć mniej niż 600 mm 
szerokości i 900 mm wysokości. 
 Na statkach, gdzie odstępy miedzy wręgami w przedz iale maszynowym są mniejsze 
niż 600 mm, oznaczenie otworu, o którym mowa powyże j, nie jest wymagane. 
Dziennik Ustaw – 49 –  Poz. 48 
Przykład poprawnego oznaczenia otworu ewakuacyjnego  na planie przedstawia 
poniższy rysunek. 
 
  - wręgi 
          
  - nr wręgu 
 
- miejsce wypalenia utworu
 
 
 PB  - prawa burta  
 
 LB  - lewa burta 
  
  6. Na planie należy zaznaczyć usytuowanie magazynów  sprzętu pożarniczego. 
Magazyny sprzętu pożarniczego mogą być usytuowane w  pomieszczeniach, z których 
wyjścia prowadzą na otwarty pokład lub korytarz maj ący bezpośrednie połączenie z 
pokładem otwartym. 
  VI. Oznakowanie planu ochrony przeciwpożarowej  
1. Symbole graficzne powinny być naniesione na plan  w takiej pozycji, w jakiej są 
usytuowane na tablicy symboli graficznych, z wyjątk iem symboli drzwi oraz strzałek 
określających kierunek ewakuacji. 
2. Symbole graficzne powinny być nanoszone na plan możliwie dokładnie w miejscach 
odpowiadających rzeczywistemu położeniu urządzenia lub wyposażenia pożarniczego 
statku, a ich ogólna liczba powinna być podana w ta blicy symboli. 
3. Symbole graficzne, które nie mieszczą się w dany m pomieszczeniu na planie, można 
umieszczać obok tego pomieszczenia na odnośnikach.     10 
Dziennik Ustaw – 50 –  Poz. 48 
4. W przypadku występowania pomieszczeń chronionych  jednocześnie instalacjami 
gaśniczymi i wykrywczymi, można je oznaczyć pojedynczymi symbolami czujek 
pożarowych odpowiedniego rodzaju w połączeniu z odp owiednimi symbolami 
obszarów chronionych. 
5. Na plan nanosi się symbole graficzne wyposażenia  pożarniczego w liczbie nie 
mniejszej niż wynika to z przepisów, o których mowa  w pkt II. 
6. Przegrody typu A-0, tworzące poprzeczne grodzie wodoszczelne, sięgające do 
pokładu grodziowego i dzielące statek na przedziały  wodoszczelne, należy narysować 
pogrubioną linią ciągłą (o grubości około 1 mm). Nie wymaga się dodatkowego 
oznakowania tego typu przegród na rysunkach i tabliczce rysunkowej planu. 
7. Symbole graficzne w tablicy symboli planu powinn y być naniesione według 
kolejności numerów od dołu ku górze. 
8. Obrysy zbiorników paliwa i olejów smarowych powi nny być obramowane linią koloru 
brązowego. 
 
 
 
VII. Opis planu  
1. Na planie umieszcza się tablicę symboli, z objaś nieniami znaczenia symboli i  
charakterystyką urządzeń ochrony przeciwpożarowej o raz wyposażenia pożarniczego, 
według poniższego wzoru. 
  
1     
 
Poz. Symbol  ZNACZENIE SYMBOLU J m LICZBA 
Item Symbol  MEANING OF SYMBOL U. m  
QUANT. 
Konstr.     
NAZWA  ZAKŁADU Kreślił    
Sprawdz.    
    
Skala NAZWA STATKU Zmiany 
   N  U M E R   
Format PLAN OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ  
FIRE  CONTROL  PLAN   R  Y  S U  N K U  
Pow. w 
m2 
 
 
2. Na planie należy podać następujące dane statku: 
1) długość całkowitą; 2) szerokość maksymalną; 3) wysokość do pokładu głównego; 4) pojemność brutto; 5) moc silników głównych; 6) ilość załogi i pasażerów; 7) numer IMO.  
Dziennik Ustaw – 51 –  Poz. 48 
3. Na planie należy opisać pomieszczenia mieszkalne , służbowe, maszynowe, 
przemysłowe, ładunkowe, kategorii specjalnej i pomp ownie. Opisy można nanieść w 
obrysie pomieszczenia, podając jego nazwę lub numer  identyfikacyjny. W przypadku 
oznaczenia pomieszczeń numerami identyfikacyjnymi, należy sporządzić osobną 
tabelę zgodnie z poniższym wzorem, z określeniem ic h nazw. 
 
 
WYKAZ POMIESZCZEŃ 
LIST OF ACCOMODATION 
Nr ident. Nazwa pomieszczenia 
Ident. 
No. Name of accommodation 
  
 
  
 
  
 
 
  
4. W osobnej tabeli należy opisać zbiorniki paliwa i oleju smarowego z podaniem ich 
pojemności, zgodnie z poniższym wzorem. Zamiast oso bnej tabeli dopuszcza się opis 
zbiorników w miejscu ich usytuowania, o ile taka mo żliwość istnieje. 
  
ZESTAWIENIE  ZBIORNIKÓW 
TANK  ARRANGEMENT 
Nr zbiornika Przeznaczenie Położenie 
wr  -  wr Objętość m3 
No. of tank Purpose Location Fr  -  fr Volume m3 
    
   
    
   
    
   
 
 
Dziennik Ustaw – 52 –  Poz. 48 
5. W celu zapewnienia skuteczności gaśniczego dział ania dwutlenku węgla lub innego 
gazu obojętnego stosowanego do gaszenia pożaru, na statkach  wyposażonych w stałą 
gazową instalację gaśniczą: 
1) należy przeprowadzić inwentaryzację wszystkich o tworów zamykanych do siłowni 
okrętowych oraz ładowni, w szczególności drzwi, kla p, żaluzji, głowic 
wentylatorów, cięgieł, a następnie sporządzić zesta wienie według poniższego 
wzoru. 
 
 
WYKAZ URZĄDZEŃ ODCINAJĄCYCH WENTYLACJĘ POMIESZCZEŃ 
CHRONIONYCH INSTALACJĄ GAŚNICZĄ CO 2 
LIST OF EQUIPMENT OF VENTILATION OF COMPARTMENT PRO TECTED BY 
CO 2 EXTIGUISHING INSTALATION 
Nr Rodzaj urządzenia Lokalizacja urządzenia Nazwa pomieszczenia bronionego 
No Type of equipment  Location of equipment Name of compartment to be cut  off 
    
   
    
   
 
 
2) wszystkie urządzenia odcinające wentylację na st atku należy oznakować nadanym 
w wykazie numerem; 
3) numerację otworów należy rozpocząć od najniżej p ołożonego pokładu ku górze 
oraz od rufy do dziobu; 
4) posługując się ustaloną w zestawieniu numeracją, otwory zamykane należy 
oznakować według poniższych wzorów: 
a) dla siłowni okrętowej znak wykonuje się w postac i żółtego koła o średnicy 
100 mm, z umieszczonym wewnątrz numerem czarnego ko loru, napisanym 
cyframi arabskimi o wysokości 50 mm, określającym u stalony numer 
urządzenia zamykającego otwór wentylacyjny; 
 
 
 
b) dla ładowni statków znaki wykonuje się w postaci żółtego kwadratu o boku 
100 mm, z umieszczonym wewnątrz ustalonym numerem k oloru czarnego. 
 
Dziennik Ustaw – 53 –  Poz. 48 
 
 
6. Przy opisywaniu pomieszczeń, zbiorników i urządz eń ochrony przeciwpożarowej 
należy kierować się zasadą, że wszystkie te element y leżące po prawej stronie 
płaszczyzny symetrii statku powinny być oznaczone n umerami nieparzystymi, 
natomiast leżące po lewej stronie płaszczyzny symet rii statku – numerami parzystymi. 
7. Wszystkie zestawienia powinny być naniesione z p rawej strony rysunków planu po 
lewej stronie tabliczki rysunkowej. 
8. Plan statku uprawiającego żeglugę międzynarodową  powinien być wykonany w 
językach polskim i angielskim. 
9. Dla planu statku uprawiającego żeglugę międzynar odową ustala się nazwę: „PLAN 
OCHRONY PRZECIWPOŻAROWEJ – FIRE CONTROL PLAN”. W przypadku 
naniesienia oznakowania środków i urządzeń ratunkow ych ustala się nazwę: „PLAN 
BEZPIECZEŃSTWA – SAFETY PLAN”. 
Dziennik Ustaw – 54 –  Poz. 48 
Załącznik nr 6 
 
SZCZEGÓLNE WYMAGANIA DOTYCZĄCE STATECZNOŚCI  
PROMÓW PASAŻERSKICH TYPU RO-RO 
 
 
1. Oprócz wymagań prawidła 8 części B rozdziału II- 1 Konwencji SOLAS dotyczących 
podziału wodoszczelnego i stateczności w stanie usz kodzonym, promy pasażerskie 
typu ro-ro powinny dodatkowo spełniać szczególne wy magania stateczności. 
2. Uwzględniając efekt oddziaływania hipotetycznej ilości wody morskiej, która w 
wyniku uszkodzenia może zgromadzić się na pierwszym pokładzie powyżej wodnicy 
konstrukcyjnej w pomieszczeniach ładunkowych ro-ro lub w pomieszczeniach 
kategorii specjalnej, określonych w prawidle 3 rozd ziału II-2 Konwencji SOLAS, 
zwanym dalej „uszkodzonym pokładem ro-ro”, przy prz yjęciu, że pokład ten jest 
uszkodzony, powinny zostać spełnione postanowienia prawidła 8.2.3 części B 
rozdziału II-1 Konwencji SOLAS. 
3. Wymagania prawidła 8 części B rozdziału II-1 Kon wencji SOLAS inne niż wskazane 
w pkt 2 nie muszą być spełnione, jeżeli spełnione s ą szczególne wymagania 
stateczności.  
4. Przyjętą ilość wody, o której mowa w pkt 1, obli cza się na podstawie ustalonej 
wysokości powierzchni wody: 1) powyżej najniższego punktu krawędzi pokładu uszk odzonego pokładu ro-ro lub 
2) jeżeli krawędź pokładu uszkodzonego pokładu ro-r o znajduje się pod wodą – 
powyżej wodnicy pływania dla wszystkich kątów przec hyłu i wartości 
przegłębienia, wyznaczonej w sposób następujący: 
a) 0,5 m, jeżeli wolna burta po uszkodzeniu (f
r) wynosi co najwyżej 0,3 m, 
b) 0,0 m, jeżeli wolna burta po uszkodzeniu (f r) wynosi co najmniej 2,0 m, 
c) wartości pośrednie, wyznaczone za pomocą interpo lacji liniowej, jeżeli 
pozostała wolna burta po uszkodzeniu (f r) mieści się w przedziale 0,3-2,0 m. 
5. Jeżeli statek wyposażony jest w wysoce wydajną i nstalację odwadniającą, do obliczeń 
ilości wody, o której mowa w pkt 1, dopuszcza się p rzyjęcie wartości poziomu 
powierzchni wody niższej od wartości obliczonej zgo dnie z pkt 4. 
6. W przypadku obliczeń dokonywanych dla statków up rawiających żeglugę w 
określonych i ograniczonych rejonach eksploatacji d opuszcza się użycie wartości 
poziomu powierzchni wody niższej od wartości oblicz onej zgodnie z pkt 4, zastępując 
ją: 
1) wartością 0,0 m, jeżeli znacząca wysokość fali ( hs), określona dla danego rejonu, 
wynosi co najwyżej 1,5 m; 
2) wartością ustaloną zgodnie z pkt 2, jeżeli znacz ąca wysokość fali (h s), określona 
dla danego rejonu, wynosi co najmniej 4,0 m; 
3) wartościami pośrednimi wyznaczonymi w drodze int erpolacji liniowej, jeżeli 
znacząca wysokość fali (h s), określona dla danego obszaru, mieści się w przed ziale 
1,5-4,0 m, pod warunkiem, że: 
a) właściwy organ administracji państwa bandery sta tku uznał, że wartość 
znaczącej wysokości fali (h s), charakteryzująca dany rejon, nie jest 
przekraczana z prawdopodobieństwem większym niż 10% , oraz 
b) rejon eksploatacji statku oraz – jeżeli ma to za stosowanie – część roku, dla 
której określono znaczącą wysokość fali (h s), są uwidocznione w certyfikatach 
statku. Załącznik nr 6
SZCZEGÓLNE WYMAGANIA DOTYCZĄCE STATECZNOŚCI 
PROMÓW PASAŻERSKICH TYPU RO-RO
Dziennik Ustaw – 55 –  Poz. 48 
7. W celu szacunkowej oceny efektu działania wody, o której mowa w pkt 1, stosuje się  
następujące wymogi: 
1) gródź poprzeczną lub wzdłużną uważa się za niena ruszoną, jeżeli wszystkie jej 
elementy znajdują się między pionowymi powierzchnia mi położonymi z każdej 
burty statku, w odległości od zewnętrznego poszycia  kadłuba równej 1/5 
szerokości statku, określonej zgodnie z prawidłem 2  rozdziału II-1 Konwencji 
SOLAS; odległość tę mierzy się prostopadle do płasz czyzny symetrii statku na 
poziomie najwyższej podziałowej wodnicy ładunkowej;  
2) w przypadku gdy kadłub został częściowo poszerzo ny w celu spełnienia 
szczególnych wymogów stateczności, stosuje się zwię kszoną wartość 1/5 
szerokości statku, przy czym nie powinna ona wpływa ć na położenie przejść 
grodziowych, instalacji rurociągów i innych element ów, które zostało 
zaakceptowane przed tym poszerzeniem; 
3) szczelność grodzi poprzecznych lub wzdłużnych, u znanych za skuteczne przy 
ograniczeniu ilości wody zgromadzonej na uszkodzony m pokładzie ro-ro, powinna 
odpowiadać wydajności instalacji zęzowej statku i p owinna wytrzymywać 
ciśnienie hydrostatyczne, jakie może wystąpić w sta nach awaryjnych statku. 
Wysokość grodzi powinna wynosić co najmniej 4 m, ch yba że poziom 
powierzchni wody (h w) jest niższy niż 0,5 m. W przypadku gdy poziom 
powierzchni wody (h w) jest niższy niż 0,5 m, wysokość grodzi (h gr) oblicza się 
według wzoru: 
hgr = 8h w 
Minimalna wysokość grodzi nie może być mniejsza niż  2,2 m, jednak w 
przypadku statku z pokładami podwieszanymi minimaln a wysokość grodzi nie 
powinna być mniejsza niż wartość wysokości do dolne j krawędzi podwieszonego 
pokładu w położeniu opuszczonym; 
4) w przypadkach urządzeń specjalnych, takich jak p odwieszane pokłady o pełnej 
szerokości i szerokie szyby burtowe, na podstawie s zczegółowych badań 
modelowych mogą zostać zastosowane inne wysokości g rodzi; 
5) skutki oddziaływania wody zgromadzonej na uszkod zonym pokładzie ro-ro nie 
muszą być uwzględniane dla przedziałów, które posia dają z każdej strony pokładu 
furty odwadniające, równomiernie rozmieszczone wzdł uż burt przedziału, 
spełniające następujące warunki: 
a) A ≥ 0,3 l, gdzie A oznacza całkowitą powierzchni ę furt odwadniających na 
każdej stronie pokładu [m2], a l – długość przedziału [m] oraz 
b) w najgorszych warunkach uszkodzenia statek powin ien zachowywać wolną 
burtę po uszkodzeniu (f r) o wartości co najmniej 1 m, bez uwzględnienia 
skutków oddziaływania wody zgromadzonej na uszkodzo nym pokładzie ro-ro, 
oraz 
c) furty odwadniające powinny się znajdować nie wyż ej niż 0,6 m ponad 
uszkodzonym pokładem ro-ro, a ich dolna krawędź pow inna znajdować się nie 
wyżej niż 2 cm nad pokładem, oraz 
d) furty odwadniające powinny być wyposażone w urzą dzenia zamykające lub 
klapy zapobiegające wdarciu się wody na pokład ro-r o, umożliwiające 
jednocześnie odprowadzenie wody zgromadzonej na tym pokładzie, 
6) w przypadku przyjęcia, że została uszkodzona gró dź położona powyżej 
uszkodzonego pokładu ro-ro, oba przedziały graniczą ce z tą grodzią uznaje się za 
zatopione do tej samej wysokości, obliczonej zgodni e z pkt 4 lub 6.