DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  19 listopada 2020  r. 
Poz. 2050  
 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  27 października 2020  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy  o przeciwdziałaniu narkomanii  
1. Na podstawie  art. 16 ust.  1 zdanie  pierwsze ustawy  z dnia 2 0 lipca 200 0 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych  
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1461 ) ogłasza się  w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy  z dnia 2 9 lipca 200 5 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( Dz. U. z 2019 r. poz. 852), z uwzględni e-
niem zmian wprowadzonych : 
1) ustawą  z dnia 19  lipca 2019  r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. 
poz. 1 655 oraz z 2020 r. poz. 288 ), 
2) ustawą z dnia 19  lipca 2019  r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych (Dz.  U. poz. 1818) , 
3) ustawą  z dnia 23  stycznia 2020  r. o zmianie ustawy o  Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz niektórych innych ustaw  
(Dz. U. poz. 322 i 374 ), 
4) ustawą z dnia 28  maja 2020  r. o zmianie ustawy o  substancjach chemicznych i  ich mieszaninach oraz niektórych 
innych ustaw  (Dz. U. poz. 1337),  
5) ustawą z dnia 14  sierpnia 2020  r. o zmianie niektórych ustaw w  celu zapewnienia funkcjonowania ochrony zdrowia 
w związku z  epidemią COVID -19 oraz po jej ustaniu  (Dz. U. poz. 1493)  
oraz zmian wynikających  z przepisów ogłoszonych przed dniem  27 października  2020 r. 
2. Podany  w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje : 
1) art. 36 ustaw y z dnia 19  lipca 2019  r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz niektórych innych ustaw  
(Dz. U. poz. 1 655 oraz z 2020 r. poz. 288 ), który stanowi:  
„Art. 36. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  marca 2021  r., z wyjątkiem art.  1 pkt 9, 10, 12, 13, 17 –27, art.  15, 
art. 28 i art. 35, które wchodzą w  życie z  dniem 1  marca 2020  r.”; 
2) art. 81 ustawy  z dnia 19  lipca 2019  r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych  (Dz. U. 
poz. 1818), który stanowi:  
„Art. 81. Ustawa wchodzi w  życie z dniem 1  stycznia 2020  r.”; 
3) art. 20 ustawy z dnia 23  stycznia 2020  r. o zmianie ustawy o  Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz niektórych innych 
ustaw  (Dz. U. poz. 322 i 374 ), który stanowi:  
„Art. 20. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem  15 marca 2020  r., z wyjątkiem art.  1 pkt 8, art.  2–6, art.  8–13, art. 17 
ust. 1, 5 i  6 oraz art.  19, które wchodzą w  życie z  dniem 1  lipca 2020  r.”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 2050  
 
 4) art. 12, art. 13 i art. 15 ustawy z dnia 28  maja 2020  r. o zmianie ustawy o  substancjach chemicznych i  ich mieszan i-
nach or az niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1337), które stanowią:  
„Art. 12. 1. Do postępowań administracyjnych prowadzonych przez Inspektora do spraw Substancji Chemic z-
nych wszczętych i  niezakończonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy stosuje się  przepisy dotych -
czasowe.  
2. Certyfikaty potwierdzające spełnianie przez jednostkę badawczą zasad Dobrej Praktyki Laboratoryjnej, w y-
dane na podstawie decyzji Inspektora do spraw Substancji Chemicznych przed dniem wejścia w  życie niniejszej 
ustawy, zachowuj ą ważność na czas, na jaki zostały wydane.  
Art. 13. 1. W  przypadku postępowań egzekucyjnych, prowadzonych na podstawie tytułu wykonawczego w y-
stawionego przez Inspektora do spraw Substancji Chemicznych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy 
i niezako ńczonych przed tym dniem, wierzycielem staje się Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych.  
2. Czynności dokonane przez Inspektora do spraw Substancji Chemicznych w  postępowaniu, o  którym mowa 
w ust. 1, pozostają skuteczne. ” 
„Art. 15. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia. ”; 
5) art. 47 ustawy z dnia 14  sierpnia 2020  r. o zmianie niektórych ustaw w  celu zapewnienia funkcjonowania ochrony 
zdrowia w  związku z  epidemią COVID -19 oraz po jej ustaniu  (Dz. U. poz. 1493), który stanowi:  
„Art. 47. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 2 i 3, art.  3 pkt 10 i 11 oraz art.  10 pkt 12 lit. c, które wchodzą w  życie z  dniem następującym po dniu 
ogłoszenia z  mocą od dnia 13  marca 2020  r.; 
2) art. 21, który wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia z  mocą od dnia 1  kwietnia 2020  r.; 
3) art. 9  pkt 3, który wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia z  mocą od dnia 31  maja 2020  r.; 
4) art. 23, który wchodzi w  życie z  dniem o głoszenia z  mocą od dnia 18  lipca 2020  r.; 
5) art. 42, który wchodzi w  życie z  dniem 5  września 2020  r.; 
6) art. 4  pkt 58 lit. b, który wchodzi w  życie po upływie 60  dni od dnia ogłoszenia;  
7) art. 3  pkt 2, 3 i  7 lit. c, art.  4 pkt 32 lit. b, art.  6, art.  10 pkt 2 lit. a, b i  c w zakresie art.  5 ust. 3b i pkt 11, art.  35, 
art. 36 oraz załączniki nr  1 i 2 do ustawy, które wchodzą w  życie po upływie czterech miesięcy od dnia ogł o-
szenia;  
8) art. 4  pkt 4, 10 i  56 lit. a w zakresie art.  118 ust. 2 pkt 1 lit. e tiret trzecie, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia  
2022  r.”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 2050  
 
 Załącznik do obwieszczenia  Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 27 października 2020  r. (poz . 2050 ) 
USTAWA  
z dnia 2 9 lipca 2 005 r. 
o przeciwdziałaniu narkomanii  
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. Ustawa określa:  
1) zasady  i tryb postępowania  w zakresie przeciwdziałania narkomanii;  
2) zadania  i uprawnienia organów administracji rządowej  i jednostek samorządu terytorialnego oraz innych podmiotów  
w zakresie przeciwdziałania naruszeniom prawa dotyczącego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu  i posia-
dania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii;  
3) organy lub podmioty właściwe do wykonania:  
a) rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego  i Rady  nr 273/200 4 z dnia 1 1 lutego 200 4 r. w sprawie preku r-
sorów narkotykowych ( Dz. Urz. WE L 04 7 z 18.02.2004), zwanego dalej „rozporządzeniem 273/2004 ”, 
b) rozporządzenia (WE) Rady  nr 111/200 5 z dnia 2 2 grudnia 200 4 r. określającego zasady nadzorowania handlu 
prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą  a państwami trzecimi ( Dz. Urz. WE L 2 2 z 26.01.2005,  str. 1; 
Dz. Urz. WE Polskie wydanie specjalne  z 2005 r., t. 48, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 111/2005 ”, 
c) rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i  Rady nr  1920/2006 z  dnia 12  grudnia 2006  r. w sprawie Euro-
pejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i  Narkomanii (Dz.  Urz. UE  L 376 z  27.12.2006, str.  1, z późn.  zm.1)); 
4) kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy  i rozporządzeń wymienionych  w pkt 3. 
Art. 2. 1. Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, gospoda r-
czej, oświatowo -wychowawczej  i zdrowotnej,  a w szczególności:  
1) działalność wychowawcz ą, edukacyjn ą, informacyjn ą i profilaktyczn ą; 
2) leczenie, rehabilitację  i reintegrację osób uzależnionych;  
3) ograniczanie szkód zdrowotnych  i społecznych;  
4) nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii;  
5) zwalczanie niedozwoloneg o obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu  i posiadania substancji, których używanie 
może prowadzić do narkomanii;  
6) nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić do narkomanii.  
2. Zadania,  o których mowa  w ust. 1 pkt  1–3, są finansowane ze środków własnych podmiotów wykonujących zad a-
nia w zakresie przeciwdziałania narkomanii, środków przeznaczonych na realizację programów,  o których mowa  w art. 48 
ust. 1 ustawy  z dnia 2 7 sierpnia 200 4 r. o świadczeniach opieki zd rowotnej finansowanych ze środków publicznych ( Dz. U. 
z 2020 r. poz. 1398, 1492, 1493,  1578  i 1875 ), oraz środków Narodowego Funduszu Zdrowia innych niż przeznaczone na 
realizację programów zdrowotnych.  
3. Zadania,  o których mowa  w ust. 1 pkt  4–6, są finan sowane  z budżetu państwa z  części pozostających  w dyspozycji 
właściwych ministrów.  
Art. 3. Przepisy ustawy stosuje  się do:  
1) produktów leczniczych, które są środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami,  w zakresie  
nieuregulowanym  w ustawie z  dnia 6 września 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne ( Dz. U. z 2020 r. poz. 944 i 1493 ); 
2) substancji chemicznych  i ich mieszanin, które są prekursorami  albo nowymi substancjami psychoaktywnymi , w zakresie  
nieuregulowanym  w przepisach  o substancjac h chemicznych  i ich mieszaninach.  
                                                           
1) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 305 z  21.11.2017, str.  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 2050  
 
 Art. 4. Użyte  w ustawie określenia oznaczają:  
1) (uchylony)  
2) importer – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę nieposiadającą osobowości prawnej, która dokonuje przyw o-
zu i składa zgłoszenie celne lub  w imieniu której  składane jest zgłoszenie celne;  
3) jednostki naukowe – podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 –8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo 
o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U.  z 2020 r.  poz. 85, 374, 695, 875 i 1086 ); 
4) konopie – rośliny  z rodzaju konopie (Cannabis L.);  
5) konopie włókniste – rośliny  z gatunku konopie siewne  (Cannabis sativa L.),  w których suma zawartości delta -9-tetra-
hydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydrokannabinolowego (kwasu delta -9-THC -2-karboksylowego) w  kwiatowych 
lub owocujących wierzchołkach roślin, z  których nie usunięto  żywicy, nie przekracza 0,20% w przeliczeniu na suchą 
masę;  
6) leczenie – leczenie zaburzeń psychicznych i  zaburzeń zachowania spowodowanych używaniem środków odurzaj ą-
cych, substancji psychotropo wych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;  
7) leczenie substytucyjne – stosowanie,  w ramach programu leczenia uzależnienia, produktów leczniczych lub środków 
odurzających o  działaniu agonistycznym na receptor opioidowy;  
8) mak – roślinę z gatunku mak lekarski (Papaver somniferum L.), zwaną również makiem ogrodowym albo uprawnym;  
9) mak niskomorfinowy – roślinę  z gatunku mak lekarski należącą do odmiany,  w której zawartość morfiny  w torebce 
(makówce) bez nasion, wraz  z przylegającą do n iej łodygą  o długości do 7 cm, wynosi poniżej 0,06%  w przeliczeniu 
na zasadę morfiny  i na suchą masę wymienionych części rośliny;  
10) mleczko makowe – sok mleczny torebki (makówki) maku;  
11) narkomania – stałe lub okresowe u żywanie  w celach innych ni ż medy czne środków odurzaj ących, substancji psych o-
tropowych, środków zast ępczych lub nowych substancji psychoaktywnych,  w wyniku czego mo że powsta ć lub p o-
wstało uzale żnienie od nich;  
11a) nowa substancja psychoaktywna – każdą substancję lub grupy substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznego  
w formie czystej lub w  formie preparatu działającą na ośrodkowy układ nerwowy, inną niż substancja psychotrop o-
wa i środek odurzający, stwarzającą zgodnie z  rekomendacją Zespołu do spraw oceny ryzyka zagrożeń dla zd rowia 
lub życia ludzi związanych z  używaniem nowych substancji psychoaktywnych, o  której mowa w  art. 18b ust.  1 pkt 3, 
zagrożenia dla zdrowia lub zagrożenia społeczne porównywalne do zagrożeń stwarzanych przez substancję psych o-
tropową lub środek odurzający , lub które naśladują działanie tych substancji, określoną w  przepisach wydanych na 
podstawie art.  44f pkt  3; 
12) ograniczenie szkód zdrowotnych  i społecznych – działania ukierunkowane na zmniejszenie problemów zdrowotnych  
i społecznych wynikaj ących  z używania w celach innych ni ż medyczne środków odurzaj ących, substancji psycho -
tropowych, środków zast ępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;  
13) opium – stężały sok mleczny torebki (makówki) maku;  
14) osoba zagro żona uzale żnieniem – osob ę, u której zesp ół zjawisk psychicznych  i oddzia ływań środowiskowych stw a-
rza du że prawdopodobie ństwo powstania uzale żnienia od środków odurzaj ących lub substancji psychotropowych,  
albo osob ę sporadycznie u żywaj ącą środków odurzaj ących, substancji psychotropowych, środków  zastępczych lub 
nowych substancji psychoaktywnych;  
15) osoba uzale żniona – osob ę, która  w wyniku u żywania środków odurzaj ących, substancji psychotropowych, środków 
zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych albo u żywania ich  w celach medycznych zna jduje si ę w stanie 
uzale żnienia od tych środków lub substancji;  
16) prekursor – prekursor narkotykowy będący substancją sklasyfikowaną,  o której mowa  w art. 2 pkt  a rozporządzenia 
273/2004, którego kategorię określa załącznik  nr 1 do tego rozporządzenia;  
17) preparat – produkt zawierający co najmniej jeden środek odurzający lub substancję psychotropową, ich prekursory 
albo nowe substancje psychoaktywne;  
18) producent – przedsiębiorcę wytwarzającego, przetwarzającego lub przerabiającego środki odurzające, su bstancje 
psychotropowe, ich prekursory lub nowe substancje psychoaktywne;  
19) przetwarzanie – czynności prowadzące do przemiany środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów  
lub nowych substancji psychoaktywnych na inne środki odurzające, s ubstancje psychotropowe, prekursory lub nowe 
substancje psychoaktywne albo na substancje niebędące środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, 
prekursorami lub nowymi substancjami psychoaktywnymi;  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 2050  
 
 20) przerób – otrzymywanie mieszanin środków odurz ających, substancji psychotropowych, prekursorów lub nowych 
substancji psychoaktywnych oraz nadawanie tym środkom lub substancjom nowej postaci;  
20a) przewóz – przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoakty w-
nych lub słomy makowej między dwoma państwami przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które zaczyna się 
i kończy poza tym terytorium;  
21) przywóz – każde wprowadzenie na obszar celny Unii Europejskiej środków odurzaj ących, substancji psychotrop o-
wych, środków zast ępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;  
22) rehabilitacja – proces dążący do zapewnienia osobie z  zaburzeniami psychicznymi spowodowanymi przez przyjm o-
wanie środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych s ubstancji psycho -
aktywnych osiągnięcia optymalnego stanu zdrowia oraz funkcjonowania psychicznego i społecznego;  
23) reintegracja – efekt działań określonych  w art. 14–16 i art. 18 ustawy  z dnia 13  czerwca 200 3 r. o zatrudnieniu socja l-
nym (Dz. U. z 2020 r. poz. 176); 
24) słoma makowa – torebkę (makówkę) maku bez nasion, wraz  z łodygą, lub poszczególne ich części;  
25) substancja psychotropowa – substancje:  
a) objęte zakresem stosowania Konwencji Narodów Zjednoczonych o  substancjach psychotropowych z  1971  r. 
(Dz. U. z 1976  r. poz.  180),  
b) wymienione w  załączniku do decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z  dnia 25  października 2004  r. ustan a-
wiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i  kar w  dziedzinie nielegalnego handlu narkot y-
kami (Dz.  Urz. UE L 335 z  11.11.2004, str.  8, z późn. zm.2)), poddane środkom kontroli i  sankcjom karnym takim  
samym jak substancje, o  których mowa w  lit. a, 
c) pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, w  formie czystej lub w  formie preparatu, działające na ośrodkowy 
układ nerwowy, inne niż określone w  lit. a i b, ale o  podobnej do nich budowie chemicznej lub działaniu, stw a-
rzające zgodnie z  rekomendacją Zespołu do spraw oceny ryzyka zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi związ a-
nych z  używaniem nowych substancji psychoakt ywnych, o  której mowa w  art. 18b ust.  1 pkt 3, takie same z a-
grożenia dla zdrowia publicznego lub zagrożenia społeczne, jak zagrożenia stwarzane przez te substancje,  
d) inne niż wymienione w  lit. a–c, które na podstawie przepisów ustawy obowiązujących przed  dniem wejścia 
w życie ustawy z  dnia 20  lipca 2018  r. o zmianie ustawy o  przeciwdzi ałaniu narkomanii oraz ustawy o Pań-
stwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.  U. poz.  1490), były objęte wykazem substancji psychotropowych  
– określone w  przepisach wydanych na podst awie art.  44f pkt  1; 
26) środek odurzający – substancje:  
a) objęte zakresem stosowania Jednolitej Konwencji Narodów Zjednoczonych o  środkach odurzających z  1961  r. 
(Dz. U. z 1966  r. poz.  277) zmienionej protokołem z  1972  r. (Dz.  U. z 1996  r. poz.  149),  
b) wymienione w  załączniku do decyzji ramowej Rady 2004/757/WSiSW z  dnia 25  października 2004  r. ustan a-
wiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i  kar w  dziedzinie nielegalnego handlu narkot y-
kami, poddane środkom kontroli i  sankcjom karnym takim samym jak substancje, o  których mowa w  lit. a, 
c) pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, w  formie czystej lub w  formie preparatu, działające na ośrodkowy 
układ nerwowy, inne niż określone w  lit. a i b, ale o  podobnej do nich budowie chemicznej lu b działaniu, stw a-
rzające zgodnie z  rekomendacją Zespołu do spraw oceny ryzyka zagrożeń dla zdrowia lub życia ludzi związ a-
nych z  używaniem nowych substancji psychoaktywnych, o  której mowa w  art. 18b ust.  1 pkt 3, takie same z a-
grożenia dla zdrowia publiczneg o lub zagrożenia społeczne, jak zagrożenia stwarzane przez te substancje,  
d) inne niż wymienione w  lit. a–c, które na podstawie przepisów ustawy obowiązujących przed dniem wejścia 
w życie ustawy z  dnia 20  lipca 2018  r. o zmianie ustawy o  przeciwdzi ałaniu n arkomanii oraz ustawy o Pań-
stwowej Inspekcji Sanitarnej były objęte wykazem środków odurzających  
– określone w  przepisach wydanych na podstawie art.  44f pkt  2; 
27) środek zastępczy – produkt zawierający substancję o  działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, kt óry może być użyty 
w takich samych celach jak środek odurzający, substancja psychotropowa lub nowa substancja psychoaktywna, kt ó-
rych wytwarzanie i  wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków z a-
stępczych nie stosu je się przepisów o  ogólnym bezpieczeństwie produktów;  
                                                           
2) Zmiany wymienionej decyzji ramowej zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 305 z  21.11.2017, str.  12. 
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 2050  
 
 28) uprawa maku lub konopi – każdą uprawę maku lub konopi bez względu na powierzchnię;  
29) uzależnienie od środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji 
psychoaktywnych – zespół zjawisk psychicznych lub somatycznych wynikających z  działania środków odurzaj ą-
cych, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych na organizm 
ludzki, charakteryzujący się zmianą zachowania l ub innymi reakcjami psycho fizycznymi i  koniecznością używania 
stale lub okresowo tych środków lub substancji w  celu doznania ich wpływu na psychikę lub dla uniknięcia następstw  
wywołanych ich brakiem;  
30) używanie szkodliwe – używanie substancji psychoakt ywnej powodujące szkody somatyczne lub psychiczne, włącz a-
jąc upośledzenie sądzenia lub dysfunkcyjne zachowanie, które może prowadzić do niesprawności lub mieć niepoż ą-
dane następstwa dla związków  z innymi ludźmi;  
31) używanie środka odurzaj ącego, substancji  psychotropowej, środka zast ępczego lub nowej substancji psychoaktywnej – 
wprowadzanie do organizmu cz łowieka środka odurzaj ącego, substancji psychotropowej, środka zast ępczego lub 
nowej substancji psychoaktywnej, niezale żnie od drogi podania;  
32) wewnątrz wspólnotowa dostawa – przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych 
substancji psychoaktywnych z  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium państwa członkowskiego Unii 
Europejskiej;  
33) wewnątrzwspólnotowe nabycie – przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych lub nowych 
substancji psychoaktywnych z  terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej;  
34) wprowadzanie do obrotu – udost ępnienie osobom trzecim, o dpłatnie lub nieodp łatnie, środków odurzaj ących, su b-
stancji psychotropowych, prekursorów, środków zast ępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;  
35) wytwarzanie – czynno ści, za pomoc ą których mog ą być otrzymywane środki odurzaj ące, substancje psychotro powe, 
prekursory, środki zast ępcze lub nowe substancje psychoaktywne, ich oczyszczanie, ekstrakcj ę surowców  i pół-
produktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji;  
36) wywóz – każde wyprowadzenie poza obszar celny Unii Europejskiej środków odurzających, substancji psycho -
tropowych lub nowych substancji psychoaktywnych;  
37) ziele konopi innych ni ż włókniste – każdą naziemn ą część rośliny konopi (pojedyncz ą lub w mieszaninie),  z wyłą-
czeniem nasion, zawieraj ącą powy żej 0,20% sumy delta -9-tetrahydrokannabinolu oraz kwasu tetrahydro kannabino -
lowego  (kwasu delta -9-THC -2-karboksylowego);  
38) żywica konopi – żywicę  i inne produkty konopi zawierające delta -9-tetrahydrokannabinol lub inne aktywne bio -
logicznie kannabinole.  
Rozdział 2  
Podmioty realizujące zadania  w zakresie przeciwdziałania  narkomanii  
Art. 5. 1. Zadania  w zakresie przeciwdziałania narkomanii realizują organy administracji rządowej  i jednostek sam o-
rządu terytorialnego  w zakresie określonym  w ustawie.  
2. Zadania  w zakresie przeciw działania narkomanii są realizowane,  w zakresie określonym  w ustawie, także przez:  
1) przedszkola, szkoły i  inne jednostki organizacyjne wymienione  w art. 2 pkt 3–9 ustawy  z dnia 14  grudnia 2016  r. – 
Prawo oświatowe ( Dz. U. z 2020 r. poz. 910 i 1378 ); 
2) szkoły wyższe;  
3) podmioty lecznicze  i inne podmioty dzia łające w ochronie zdrowia;  
4) jednostki Wojska Polskiego, Policji  i Straży Granicznej;  
5) organy celne;  
6) jednostki organizacyjne Służby Więziennej oraz zakłady poprawcze i  schroniska dla nieletnich;  
7)3) ośrodki pomocy społecznej, centra usług społecznych, powiatowe centra pomocy rodzinie i  regionalne ośrodki polityki  
społecznej;  
                                                           
3) W brzmieniu ustalonym przez art.  67 ustawy  z dnia 19  lipca 2019  r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społec z-
nych (Dz.  U. poz. 1818), która weszła w  życie z  dniem  1 stycznia 2020  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 2050  
 
 7a) jednostki organizacyjne wspierania rodziny  i systemu pieczy zast ępczej,  o których mowa  w art. 2 ust.  3 ustawy  
z dnia 9 czerwca 201 1 r. o wspieraniu rodziny  i systemie pieczy zast ępczej ( Dz. U. z 2020 r. poz. 821), oraz 
asystentów rodziny, rodziny zast ępcze i prowadz ących rodzinne domy dziecka;  
8) środki masowego przekazu.  
3. W realizacji zadań,  o których mowa  w art. 2 ust. 1, mogą uczestniczyć organizacje pozarządowe  i inne podmioty, 
których działalność statutowa obejmuje zadania należące do sfery zadań publicznych  w zakresie ochrony  i promocji 
zdrowia, pomocy społecznej, działalności charytatywnej, nauki, edukacji, oświa ty i wychowania, kultury fizycznej, p o-
rządku  i bezpieczeństwa publicznego lub przeciwdziałania patologiom społecznym, promocji  i organizacji wolontariatu, 
po przeprowadzeniu konkursu,  o którym mowa  w art. 11 ust.  2 ustawy  z dnia 2 4 kwietnia 200 3 r. o dział alności pożytku 
publicznego  i o wolontariacie ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1057 ), a także samorządy zawodów medycznych, rodziny osób uz a-
leżnionych, oraz grupy samopomocy osób uzależnionych  i ich rodzin.  
Art. 6. 1. Działalność  w zakresie przeciwdziałania narkomanii prowadzi Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania 
Narkomanii, zwane dalej „Biurem ”. 
2. Biuro jest jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.  
3. Do zadań Biura należy:  
1) (uchylony)  
2) (uchylony)  
3) wykonywanie zadań  w zakresie przeciwdziałania narkomanii, polegających na powierzaniu  i wspieraniu wykonyw a-
nia zadań publicznych, wraz  z udzielaniem dotacji na finansowanie ich realizacji na podstawie pełnomocnictwa ministra  
właściwego do spraw zdrowia ; 
4) inicjowanie dzia łań zmierzaj ących do ograniczania u żywania środków odurzaj ących, substancji psychotropowych, 
środków zast ępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;  
5) inicjowanie, wspieranie  i prowadzenie analiz oraz badań naukowych nad problematyką narkomanii,  w tym sporz ą-
dzanie oceny epidemiologicznej zagrożeń narkomanią;  
6) inicjowanie prac nad nowymi rozwiązaniami legislacyjnymi służącymi przeciwdziałaniu narkomanii;  
7) dokonywanie okresowych ocen programów profilaktycznych, leczniczy ch, rehabilitacyjnych  i readaptacyjnych pod 
wzgl ędem ich skuteczno ści w zakresie ograniczenia u żywania środków odurzaj ących, substancji psychotropowych, 
środków zast ępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;  
8) opracowywanie standardów  w zakresie profi laktyki uzależnień oraz leczenia  i rehabilitacji osób uzależnionych;  
9) inicjowanie, organizowanie  i prowadzenie szkoleń dla osób realizujących zadania  w zakresie przeciwdziałania nark o-
manii ; 
10) udzielanie pomocy fachowej podmiotom realizującym zadania  w zakresie przeciwdziałania narkomanii,  w tym je d-
nostkom samorządu terytorialnego, oraz podmiotom prowadzącym działalność oświatowo -informacyjną, badawczą, 
profilaktyczną, leczniczą, rehabilitacyjną  i reintegracyjną;  
11) współpraca  z organizacjami międzynar odowymi prowadzącymi działalność  w zakresie przeciwdziałania narkomanii  
i likwidacji szkód nią wywołanych;  
12) prowadzenie krajowego systemu informacji  o narkotykach oraz monitorowanie działań podejmowanych na rzecz 
przeciwdziałania narkomanii na poziomie krajowym  i międzynarodowym,  w tym: 
a) zbieranie, gromadzenie, wymianę informacji  i dokumentacji  w zakresie przeciwdziałania narkomanii, objętych 
badaniami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie  i przetwarzanie zebranych danych,  
b) prowadz enie i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków  i narkomanii oraz opracowywanie  i udo-
stępnianie ich wyników,  
c) gromadzenie, przechowywanie  i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków  i narkomanii,  
d) formułowanie wniosków sprzyjających ksz tałtowaniu odpowiedniej do sytuacji strategii reagowania na problem 
narkomanii,  
e) koordynowanie działań ekspertów wojewódzkich,  o których mowa  w art. 9 ust.  6, 
f) gromadzenie  i udostępnianie publikacji na temat narkotyków  i narkomanii,  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 2050  
 
 g) pełnienie roli p unktu obserwacyjnego (Focal Point) Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków  i Nark o-
manii,  
h) udział  w pracach sprawozdawczych na rzecz organizacji międzynarodowych,  
i) współpraca  z Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków  i Narkomanii oraz Europe jską Siecią Informacji  
o Narkotykach  i Narkomanii (Reitox),  
j) opracowywanie  i publikowanie corocznego raportu  o stanie narkomanii  w Polsce;  
k) (uchylona)  
13) podejmowanie działań interwencyjnych  w sprawach skarg  i wniosków dotyczących problematyki przeciw działania 
narkomanii, kierowanych do Biura lub do ministra właściwego do spraw zdrowia;  
14) wykonywanie innych zadań  w zakresie przeciwdziałania narkomanii, zleconych przez ministra właściwego do spraw 
zdrowia;  
14a) dofinansowywanie kosztów szkoleń  w dzied zinie uzależnienia;  
15) obsługa techniczno -organizacyjna Rady do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii.  
4. Biuro, wykonując zadania,  o których mowa  w ust. 3, współpracuje  z organami administracji publicznej wykonuj ą-
cymi zadania,  o których mowa  w art. 2, oraz może tworzyć zespoły robocze.  
5. Zadania,  o których mowa  w ust. 3 pkt  12, realizuje Centrum Informacji  o Narkotykach  i Narkomanii będące komórką  
organizacyjną Biura.  
Art. 7. Podstawę do działań  w zakresie przeciwdziałania narkomanii stanowi Narodowy Program Zdrowia,  o którym 
mowa  w art. 9 ust.  1 ustawy  z dnia 1 1 września 201 5 r. o zdrowiu publicznym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2365  oraz z 20 20 r. 
poz. 322 i 1492 ), zwany dalej „Narodowym Programem Zdrowia ”. 
Art. 8. (uchylony)  
Art. 9. 1. Organ wykonawczy sam orządu województwa opracowuje projekt Wojewódzkiego Programu Przeciw -
działania Narkomanii, zwanego dalej „Wojewódzkim Programem ”, biorąc pod uwagę cele operacyjne dotyczące przeci w-
działania narkomanii, określone  w Narodowym Programie Zdrowia. Wojewódzki Program stanowi część strategii woj e-
wódzkiej  w zakresie polityki społecznej.  
2. Wojewódzki Program uchwala sejmik województwa.  
3. Organ wykonawczy samorządu województwa:  
1) odpowiada za przygotowanie projektu Wojewódzkiego Programu  i jego realizację oraz k oordynację;  
2) udziela pomocy merytorycznej podmiotom realizującym zadania objęte Wojewódzkim Programem;  
3) współdziała  z innymi organami administracji publicznej  w zakresie przeciwdziałania narkomanii.  
4. Wojewódzki Program jest realizowany przez jednostk ę wskazaną  w tym programie.  
5. W celu realizacji zadań,  o których mowa  w ust. 3 pkt  1, organ wykonawczy samorządu województwa może pow o-
łać pełnomocnika.  
6. Organ wykonawczy samorządu województwa powołuje  i odwołuje eksperta wojewódzkiego do spraw informacj i 
o narkotykach  i narkomanii.  
7. Do zadań eksperta wojewódzkiego do spraw informacji  o narkotykach  i narkomanii, realizowanych na terenie w o-
jewództwa ze środków określonych  w budżecie samorządu województwa, należy:  
1) zbieranie, gromadzenie, wymiana inform acji i dokumentacji  w zakresie przeciwdziałania narkomanii, objętych bad a-
niami statystycznymi statystyki publicznej, oraz opracowywanie  i przetwarzanie zebranych danych;  
2) prowadzenie  i inicjowanie badań dotyczących problemów narkotyków  i narkomanii oraz opracowywanie  i udostę p-
nianie ich wyników;  
3) gromadzenie, przechowywanie  i udostępnianie baz danych dotyczących narkotyków  i narkomanii;  
4) formułowanie wniosków sprzyjających kształtowaniu adekwatnej do sytuacji strategii reagowania na problem na r-
komanii ; 
5) gromadzenie  i udostępnianie publikacji na temat narkotyków  i narkomanii;  
6) gromadzenie  i analiza informacji dotycz ących nowo pojawiaj ących si ę trendów  w używaniu środków odurzaj ących, 
substancji psychotropowych, środków zast ępczych lub nowych substan cji psychoaktywnych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 2050  
 
 Art. 10. 1. Przeciwdziałanie narkomanii należy do zadań własnych gminy, obejmujących:  
1) zwiększanie dostępności pomocy terapeutycznej  i rehabilitacyjnej dla osób uzależnionych  i osób zagrożonych uz a-
leżnieniem;  
2) udzielanie rodzinom,  w których występują problemy narkomanii, pomocy psychospołecznej  i prawnej;  
3) prowadzenie profilaktycznej działalności informacyjnej, edukacyjnej oraz szkoleniowej  w zakresie rozwiązywania 
problemów narkomanii,  w szczególności dla dzieci  i młodzieży,  w tym prowadzenie zajęć sportowo -rekreacyjnych 
dla uczniów,  a także działań na rzecz dożywiania dzieci uczestniczących  w pozalekcyjnych programach opiekuńczo -
-wychowawczych  i socjoterapeutycznych;  
4) wspomaganie działań instytucji, organizacji pozarządowych  i osób fizycznych, służących rozwiązywaniu problemów 
narkomanii;  
5) pomoc społeczną osobom uzależnionym  i rodzinom osób uzależnionych dotkniętym ubóstwem  i wykluczeniem spo-
łecznym  i integrowanie ze środowiskiem lokalnym tych osób  z wykorzystaniem pracy so cjalnej  i kontraktu socjalnego.  
2. Wójt (burmistrz, prezydent miasta)  w celu realizacji zadań,  o których mowa  w ust. 1, opracowuje projekt Gminn e-
go Programu Przeciwdziałania Narkomanii, zwanego dalej „Gminnym Programem ”, biorąc pod uwagę cele operacyjne 
dotyczące przeciwdziałania narkomanii, określone  w Narodowym Programie Zdrowia. Gminny Program stanowi część 
gminnej strategii rozwiązywania problemów społecznych.  
2a. W Gminnym Programie uwzględnia się działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i pro filaktyczną 
prowadzoną w  szkołach i  placówkach systemu oświaty zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art.  22 ust.  3, 
a także diagnozę w  zakresie występujących w  szkołach i  placówkach systemu oświaty czynników ryzyka i  czynników 
chroniących przeprowadz aną zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art.  22 ust. 3. 
2b. W ramach Gminnego Programu w  szkołach i  placówkach systemu oświaty są realizowane w  szczególności dzi a-
łania o  potwierdzonej skuteczności lub oparte na naukowych podstawach prowadzone w  zakresie działalności, o  której 
mowa w  ust. 2a. 
3. Gminny Program uchwala rada gminy.  
4. Gminny Program jest realizowany przez jednostkę wskazaną  w tym programie.  
5. W celu realizacji zadań,  o których mowa  w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) może powołać pełnomocnika.  
Art. 11. 1. Organ wykonawczy samorządu województwa  i gminy sporządza raport  z wykonania  w danym roku 
Wojewódzkiego Programu  i Gminnego Programu  i efektów ich realizacji, który przedkłada odpowiednio sejmikowi 
województwa lub radzie gm iny, w terminie do dnia 3 1 marca roku następującego po roku, którego dotyczy raport.  
2. Organ wykonawczy samorządu województwa  i gminy sporządza, na podstawie opracowanej przez Biuro ankiety, 
informację  z realizacji działań podejmowanych  w danym roku, wyni kających  z Wojewódzkiego  i Gminnego Programu,  
i przesyła ją do Biura,  w terminie do dnia 1 5 kwietnia roku następującego po roku, którego dotyczy informacja.  
Art. 12. 1. Tworzy się Radę do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwaną dalej „Radą ”. 
2. Rada dział a przy Prezesie Rady Ministrów.  
3. Rada jest organem koordynacyjno -doradczym  w sprawach  z zakresu przeciwdziałania narkomanii.  
4. Prezes Rady Ministrów określi,  w drodze zarządzenia, statut Rady, uwzględniając szczegółowe warunki  i tryb jej 
działania,  w tym sposób działania zespołów roboczych,  o których mowa  w art. 17. 
Art. 13. 1. Członków Rady powołuje  i odwołuje Prezes Rady Ministrów.  
2. W skład Rady wchodzą:  
1) przewodniczący – sekretarz lub podsekretarz stanu  w urzędzie obsługującym ministra właściwego  do spraw zdrowia;  
2) zastępca przewodniczącego – sekretarz lub podsekretarz stanu  w urzędzie obsługującym ministra właściwego do 
spraw wewnętrznych;  
3) sekretarz – Dyrektor Biura;  
4) członkowie – sekretarze lub podsekretarze stanu  w urzędach obsługujących  ministrów:  
a) Sprawiedliwości,  
b) właściwego do spraw oświaty  i wychowania,  
c) Obrony Narodowej,  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 2050  
 
 d) właściwego do spraw rolnictwa,  
e) właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego,  
f) właściwego do spraw finansów publicznych – Szef Krajowej Administracji  Skarbowej,  
g) właściwego do spraw zagranicznych,  
h) właściwego do spraw nauki,  
i) właściwego do spraw gospodarki;  
5) członek – przedstawiciel strony samorządowej  w Komisji Wspólnej Rządu  i Samorządu Terytorialnego, przez nią 
wskazany.  
3. Posiedzenia Rady zwoływane są co najmniej 2 razy w roku.  
Art. 14. 1. Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady  z powodu:  
1) złożenia rezygnacji;  
2) nieuczestniczenia  w pracach Rady;  
3) złożenia wniosku  o jego odwołanie przez podmiot, którego osoba ta jest przedstawiciele m; 
4) skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo albo umyślne przestępstwo skarbowe.  
2. W przypadku odwołania albo śmierci członka Rady właściwy podmiot przedstawia wniosek  o powołanie innego 
przedstawiciela na członka Rady.  
Art. 15. Do zadań Ra dy należy  w szczególności:  
1) monitorowanie  i koordynowanie dzia łań w zakresie realizacji polityki pa ństwa w obszarze środków odurzaj ących, 
substancji psychotropowych, prekursorów, środków zast ępczych lub nowych substancji psychoaktywnych;  
2) występowanie do ministra właściwego do spraw zdrowia  w sprawach dotyczących tworzenia, zmian  i uzupełnień do 
krajowych strategii  i planów przeciwdziałania problemom wywoływanym przez obrót  i używanie środków odurzaj ą-
cych, substancji psychotropowych  i prekursorów;  
3) monitorowanie informacji  o realizacji krajowych strategii  i planów działania;  
4) monitorowanie realizacji Narodowego Programu Zdrowia  w zakresie działań dotyczących przeciwdziałania narkomanii;  
5) zalecanie rozwiązań organizacyjnych  w zakresie dotyczącym prz eciwdziałania narkomanii;  
6) współdziałanie  z podmiotami,  o których mowa  w art. 5, w zakresie problematyki dotyczącej działalności Rady.  
Art. 16. 1. Do udziału  w posiedzeniach Rady przewodniczący Rady może zapraszać specjalistów zajmujących się 
problematyką przeciwdziałania narkomanii.  
2. Rada wydaje opinie  i przedstawia wnioski  w formie uchwał podejmowanych większością głosów.  
Art. 17. W celu wykonywania zadań Rady, przewodniczący Rady może powoływać zespoły robocze,  w skład kt ó-
rych wchodzą czło nkowie Rady lub inne osoby, w  szczególności specjaliści zajmujący się problematyką przeciwdziałania 
narkomanii.  
Art. 18. 1. Za udział  w pracach Rady członkom Rady nie przysługuje wynagrodzenie.  
2. Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach  określonych  w przepisach wydanych na podst a-
wie art. 775 § 2 Kodeksu pracy.  
Art. 18a. 1. Minister w łaściwy do spraw zdrowia powo łuje Zespó ł do spraw oceny ryzyka zagro żeń dla zdrowia lub 
życia ludzi zwi ązanych  z używaniem nowych substancji psychoaktywnych,  zwany dalej „Zespo łem”. 
2. Zespó ł jest organem opiniodawczo -doradczym ministra w łaściwego do spraw zdrowia  w sprawach oceny pote n-
cjalnych zagro żeń dla zdrowia lub życia ludzi lub mo żliwości powodowania szkód spo łecznych, wynikaj ących  z używa-
nia substancji, co do których istnieje podejrzenie, że dzia łają na ośrodkowy uk ład nerwowy.  
3. Członkami Zespo łu są specjali ści w sprawach,  o których mowa  w ust. 2, posiadaj ący wiedz ę co najmniej  z zakresu 
nauk chemicznych, farmakologii, toksykologii, psyc hiatrii, nauk spo łecznych lub nauk prawnych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 2050  
 
 4. W skład Zespo łu wchodz ą: 
1) członkowie powo łani przez ministra w łaściwego do spraw zdrowia,  w tym przewodnicz ący i zastępca przewodnicz ą-
cego;  
2) członkowie powo łani przez ministra w łaściwego do spraw zdrowia na wniosek:  
a) Ministra Sprawiedliwo ści, 
b) Ministra Obrony Narodowej,  
c) ministra w łaściwego do spraw wewn ętrznych,  
d) ministra w łaściwego do spraw gospodarki,  
e) ministra w łaściwego do spraw transportu.  
5. Minister w łaściwy do spraw zdrowia odwo łuje cz łonka Zespo łu: 
1) z własnej inicjatywy, po zasi ęgnięciu opinii organu, który wnioskowa ł o powo łanie cz łonka Zespo łu, albo  
2) na wniosek organu, który wnioskowa ł o powo łanie cz łonka Zespo łu, albo  
3) na w łasny wniosek cz łonka Zespo łu. 
6. Obsługę administracyj ną Zespo łu zapewnia G łówny Inspektorat Sanitarny.  
7. Minister w łaściwy do spraw zdrowia okre śli, w drodze zarz ądzenia, regulamin organizacyjny Zespo łu, bior ąc pod 
uwag ę jego zadania oraz sk ład osobowy.  
Art. 18b. 1. Do zada ń Zespo łu nale ży: 
1) ocena w świetle współczesnej wiedzy naukowej skutków oddziaływania na ośrodkowy układ nerwowy powoduj ą-
cych zagrożenie zdrowia lub życia ludzi, lub szkody społeczne, wynikających z  używania substancji psychotrop o-
wych, o  których mowa w  art. 4 pkt 25 lit. d, oraz ś rodków odurzających, o  których mowa w  art. 4 pkt 26 lit. d; 
2) ocena substancji nieb ędącej now ą substancj ą psychoaktywn ą, ale wykazuj ącej dzia łanie na o środkowy uk ład nerw o-
wy, stwarzaj ącej bezpo średnie zagro żenia dla zdrowia lub życia ludzi lub powoduj ącej szkody spo łeczne, uzasadni a-
jąca umieszczenie jej  w wykazie nowych substancji psychoaktywnych albo  w wykazie środków odurzaj ących lub 
substancji psychotropowych;  
3) rekomendowanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, uwzględniając oceny, o  których mowa w pkt 1 i 2, 
zmian w  przepisach wydanych na podstawie art.  44f. 
1a. Rekomendacja w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 2, zawiera:  
1) w przypadku substancji psychotropowej i  środka odurzającego, opracowany przez Zespół raport z  analizy ryzyka 
zagrożeń dla  zdrowia lub życia ludzi związanych z  używaniem danej substancji, obejmujący:  
a) faktyczny i  względny potencjał używania substancji,  
b) psychiczny lub fizjologiczny potencjał uzależniający,  
c) ryzyko lub potencjalne ryzyko zdrowotne (toksyczność ostra, dłu gotrwałe używanie, zdrowie publiczne),  
d) rozpowszechnianie używania substancji,  
e) dostępność substancji,  
f) charakter chemiczny substancji,  
g) ryzyko społeczne związane z  zażywaniem substancji,  
h) inne informacje lub dane, uzasadniające rekomendację, jeż eli dotyczy;  
2) w przypadku nowej substancji psychoaktywnej, opracowaną przez Zespół kartę oceny danej substancji, obejmującą:  
a) status prawny dotyczący kontrolowania substancji na poziomie krajowym i  międzynarodowym,  
b) wzór strukturalny, nazwę systematy czną w  nomenklaturze chemicznej (IUPAC), synonimy, wzór sumaryczny, 
masę molową i  numer CAS (Chemical Abstracts Service), danej substancji,  
c) charakterystykę substancji,  
d) mechanizm oddziaływania,  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 2050  
 
 e) aktywność farmakologiczną,  
f) dostępność substancji w  Rzeczypospolitej Polskiej,  
g) informację o  identyfikacji substancji oraz potwierdzone przypadki zatruć i  zgonów na terenie Rzeczypospolitej 
Polskiej i  w innych krajach, jeżeli takie są dostępne,  
h) wykorzystanie substancji w  przemyśle,  
i) inne informacje l ub dane, uzasadniające rekomendację, jeżeli dotyczy.  
2. Minister w łaściwy do spraw zdrowia podaje do publicznej wiadomo ści, za po średnictwem swojej strony podmi o-
towej Biuletynu Informacji Publicznej, oceny  i rekomendacje Zespo łu, o których mowa  w ust. 1 pkt  2 i 3. 
Art. 18c. 1. Za udzia ł w pracach Zespo łu nie przys ługuje wynagrodzenie.  
2. Członkom Zespo łu przys ługuje zwrot kosztów podró ży na zasadach okre ślonych  w przepisach wydanych na po d-
stawie  art. 775 § 2 Kodeksu pracy.  
Art. 18d. Przewodnicz ący Zespo łu z własnej inicjatywy lub na wniosek cz łonka Zespo łu mo że powo ływać ekspe r-
tów w celu przedstawienia opinii lub do udzia łu w pracach Zespo łu. 
Rozdział 3  
Dzia łalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna  i profilaktyczna  
Art. 19. 1. Dzia łalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna  i profilaktyczna obejmuje:  
1) promocję zdrowia psychicznego;  
2) promocję zdrowego stylu życia;  
3) informowanie  o szkodliwości środków  i substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii, oraz  o narko -
manii  i jej skutkach;  
4) edukację psychologiczną  i społeczną;  
5) edukację prawną;  
6) działania interwencyjne.  
2. Działalność,  o której mowa  w ust. 1, obejmuje  w szczególności:  
1) wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów wychowawczo -profilakty cznych jednostek 
organizacyjnych systemu oświaty;  
2) wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów przygotowania zawodowego osób zajmujących 
się wychowaniem oraz profilaktyką  w szkołach  i innych placówkach systemu oświaty oraz  w szkołach w yższych;  
3) wprowadzanie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkolenia żołnierzy  w czynnej s łużbie wo j-
skowej;  
4) prowadzenie dzia łalności profilaktycznej,  w szczególno ści w środowiskach zagro żonych uzale żnieniem;  
5) wspieranie działań ogólnok rajowych  i lokalnych organizacji,  o których mowa  w art. 5 ust.  3, oraz innych inicjatyw 
społecznych;  
6) uwzględnianie problematyki zapobiegania narkomanii  w działalności publicznej radiofonii  i telewizji oraz innych 
środków masowego przekazu;  
7) prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.  
3. Szczegółowe zadania  z zakresu działalności wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej  i profilaktycznej okreś la 
Narodowy Program Zdrowia.  
Art. 20. 1. Zabrania się reklamy i  promocji substancji psychotropowych, środków odurzających, środków zastę p-
czych lub nowych substancji psychoaktywnych.  
2. Produkty lecznicze zawierające substancje psychotropowe lub środki odurzające mogą być reklamowane na zas a-
dach określonych  w ustawie  z dnia 6 września 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 2050  
 
 3. Zabrania się reklamy i  promocji środków spożywczych lub innych produktów przez sugerowanie, że:  
1) posiadają one działanie takie jak substancje psychotropowe, środki odurzające, środki zastępcze lub nowe substancje 
psychoakty wne;  
2) ich użycie, nawet niezgodne z  przeznaczeniem, może powodować skutki takie jak skutki działania substancji psych o-
tropowych, środków odurzających, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych.  
Art. 21. 1. Minister właściwy do spraw oświa ty i wychowania uwzględni  w podstawie programowej kształcenia 
ogólnego problematykę promocji zdrowia psychicznego  i zdrowego stylu życia, ze szczególnym uwzględnieniem zaga d-
nień dotyczących zapobiegania narkomanii.  
2. Minister właściwy do spraw oświaty  i wychowania  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw zdrowia 
podejmie działania na rzecz uwzględnienia problematyki promocji zdrowia psychicznego  i zdrowego stylu życia,  w tym 
zagadnień dotyczących zapobiegania narkomanii  w programach przygotowania zawo dowego nauczycieli  i osób zajmuj ą-
cych się wychowaniem  i nauczaniem dzieci  i młodzieży  w szkołach  i innych placówkach systemu oświaty.  
Art. 22. 1. Ministrowie w łaściwi do spraw o światy  i wychowania, zdrowia, spraw wewn ętrznych, administracji pub -
licznej, transportu, Minister Obrony Narodowej oraz Minister Sprawiedliwo ści, ka żdy w zakresie swojego dzia łania, s ą 
obowi ązani rozwija ć i popiera ć działalność edukacyjn ą oraz profilaktyczn ą, podejmowan ą w celu informowania  społe-
czeństwa o szkodliwo ści narkomanii.  
2. Organy wymienione  w ust. 1 są obowi ązane prowadzi ć działalność wychowawcz ą, edukacyjn ą, informacyjn ą i pro-
filaktyczn ą polegaj ącą na: 
1) promocji zdrowego stylu życia;  
2) wspieraniu dzia łań ogólnokrajowych  i lokalnych organizacji,  o których mowa  w art. 5 ust.  3, oraz innych inicjatyw 
społecznych.  
3. Minister w łaściwy do spraw o światy  i wychowania,  w porozumieniu  z ministrem w łaściwym do spraw zdrowia, 
określi, w drodze rozporz ądzenia, zakres  i formy prowadzenia  w szkołach i placówkach systemu o światy dzia łalności 
wychowawczej, edukacyjnej, informacyjnej  i profilaktycznej, maj ąc na wzgl ędzie dobro dzieci  i młodzie ży. 
Art. 23. 1. Ministrowie w łaściwi do spraw zdrowia, szkolnictwa wy ższego, finansów publicznych, spraw wewn ętrz-
nych, transportu, pracy,  nauki, Minister Sprawiedliwo ści i Minister Obrony Narodowej stwarzaj ą warunki do prowadzenia 
bada ń naukowych nad problematyk ą narkomanii oraz bada ń epidemiologicznych.  
2. Jednostki naukowe realizujące zadania w  zakresie prowadzenia badań naukowych nad pro blematyką narkomanii, 
jeżeli jest to niezbędne dla prowadzenia takich badań, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać środki odurzające, 
substancje psychotropowe lub ich preparaty, oraz prekursory kategorii 1, po uzyskaniu odpowiednio  zezwolenia, o  którym 
mowa w  art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2. 
3. Jednostki naukowe, o  których mowa w  ust. 2, mogą posiadać, przechowywać oraz nabywać środki zastępcze lub 
nowe substancje psychoaktywne po dokonaniu zgłoszenia, o  którym mowa w  art. 241 ust. 1 pkt 2. 
Art. 24. 1. Ministrowie właściwi do spraw zdrowia, oświaty  i wychowania, spraw wewnętrznych, administracji public z-
nej, finansów publicznych, transportu, pracy oraz Minister Obrony Narodowej  i Minister Sprawiedliwości zapewniają 
przygotowanie niezbędnej liczby osób do  realizacji zadań,  o których mowa  w art. 2 ust.  1. 
2. Jednostki organizacyjne administracji rz ądowej, jednostki organizacyjne S łużby Wi ęziennej, Żandarmerii Wo j-
skowej oraz szkó ł wyższych prowadz ące szkolenie osób,  o których mowa  w ust. 1, mog ą posiada ć, przechowywa ć oraz 
nabywa ć środki odurzaj ące, substancje psychotropowe, ich preparaty, prekursory kategorii 1, środki zast ępcze lub nowe 
substancje psychoaktywne,  w ilości niezb ędnej do prowadzenia tego szkolenia.  
3. (uchylony)  
4. Podmioty, o  których mowa w  ust. 2, oraz jednostki naukowe posiadają, przechowują oraz nabywają środki, 
substancje i  preparaty, o  których mowa w  ust. 2, jeżeli przeprowadzają ich badania w  celu identyfikacji i  potwierdzenia 
popełnienia przestępstwa, wykroczenia lub w  związku z  postę powaniami, o  których mowa w  art. 44c i  art. 44d. 
5. (uchylony)  
6. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 2050  
 
 Art. 241. 1. Prowadzenie bada ń, o których mowa  w art. 23 ust.  2 i art. 24 ust.  4, zg łasza si ę przed ich rozpocz ęciem,  
w postaci papierowej lub elektronicznej, do:  
1) wojewódzkiego  inspektora farmaceutycznego – w przypadku środków odurzaj ących, substancji psychotropowych, 
ich preparatów, prekursorów kategorii 1, albo  
2)4) państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego – w przypadku środków zast ępczych lub nowych substancji 
psychoaktywnych  
– właściwego ze wzgl ędu na siedzib ę jednostki naukowej lub podmiotu przeprowadzaj ącego badania.  
2. Jednostki naukowe  i podmioty,  o których mowa  w art. 23 ust.  2 i art. 24 ust.  2 i 4, są obowi ązane do:  
1) nabywania środków odurzających, subs tancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów 
kategorii 1, oraz środków zastępczych od przedsiębiorców posiadających zezwolenie, o  którym mowa w  art. 35 
ust. 1, art.  36 ust. 1, art.  40 ust. 1 i 2 pkt 1, art.  40a ust.  1, oraz od prz edsiębiorców, o  których mowa w  art. 40a ust.  2, 
albo pozyskiwania ich od jednostek organizacyjnych sektora finansów publicznych, jednostek naukowych lub po d-
miotów zlecających badania w  celu identyfikacji i  potwierdzenia popełnienia przestępstwa lub narusze nia zakazu 
określonego w  art. 44b ust.  1, w ilości niezbędnej do przeprowadzenia badania lub szkolenia;  
2) ewidencjonowania środków odurzaj ących, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1, 
środków zast ępczych lub nowych substancji  psychoaktywnych  w sposób uporz ądkowany, wed ług dat ich nabycia 
lub wej ścia w ich posiadanie, przez okres 5 lat, licz ąc od ko ńca roku kalendarzowego ostatniego wpisu  w ewidencji;  
3) przechowywania lub posiadania środków odurzaj ących, substancji psychotropo wych, ich preparatów, prekursorów 
kategorii 1, środków zast ępczych lub nowych substancji psychoaktywnych  w sposób zabezpieczaj ący przed kradzi e-
żą lub zniszczeniem oraz przed dost ępem do nich osób nieuprawnionych;  
4) niszczenia środków odurzaj ących, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1, środków 
zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych  w sposób uniemo żliwiaj ący dost ęp do nich osób nieuprawni o-
nych.  
3. Minister w łaściwy do spraw zdrowia  w porozumieniu  z minis trami w łaściwymi do spraw wewn ętrznych, finansów 
publicznych, szkolnictwa wy ższego, nauki, Ministrem Obrony Narodowej oraz Ministrem Sprawiedliwo ści okre śli, w drodze  
rozporz ądzenia:  
1) sposób  i tryb nabywania lub wchodzenia  w posiadanie, ewidencjonowania,  przechowywania oraz stosowania środ-
ków odurzaj ących, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1, środków zast ępczych lub 
nowych substancji psychoaktywnych,  w celu przeprowadzania bada ń lub szkole ń, o których mowa  w art. 23 ust.  2 
i art. 24 ust.  2 i 4, maj ąc na uwadze bezpiecze ństwo ich przechowywania oraz konieczno ść opracowywania odr ębnej 
ewidencji dla danego środka, substancji lub preparatu;  
2) sposób  i tryb przekazywania zg łoszeń, o których mowa  w ust. 1, zakres przekazywanych informacji oraz wzory 
zgłoszeń, uwzgl ędniaj ąc konieczno ść zapewnienia sprawno ści w przekazywaniu zg łoszeń oraz zagwarantowania 
przejrzysto ści i spójno ści przekazywanych informacji;  
3) sposób niszczenia środków odurzaj ących, substancji psychotropowych, ich preparatów, prekursorów kategorii 1, 
środków zast ępczych lub nowych substancji psychoaktywnych, uwzgl ędniaj ąc konieczno ść zabezpieczenia tych 
środków, substancji lub preparatów przed dost ępem do nich osób nieuprawnionych oraz zapewnienia bezpiecze ń-
stwa oso bom uczestnicz ącym w ich niszczeniu.  
Art. 24a. 1. Jednostki organizacyjne administracji rządowej i  Żandarmerii Wojskowej wykonujące czynności oper a-
cyjno -rozpoznawcze oraz jednostki organizacyjne Krajowej Administracji Skarbowej przy wykonywaniu zadań określ o-
nych ustawą z  dnia 16  listopada 2016  r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.  U. z 2020 r. poz.  505, 568, 695, 1087 
i 1106 ) mogą wchodzić w  posiadanie środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoa k-
tywnych, prekursorów  kategorii 1, lub ich preparatów, oraz środków zastępczych w  ilości niezbędnej do przeprowadzenia 
badań potwierdzających popełnienie przestępstwa.  
2. Jednostki, o  których mowa w  ust. 1, w związku z  wykonywaniem czynności i  działań określonych w  tym przepisie 
są obowiązane:  
1) przechowywać posiadane środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne, lub ich 
preparaty, prekursory kategorii 1 oraz środki zastępcze w  sposób zabezpieczający przed kradzieżą lub zniszczeniem;  
2) niszczyć środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne, lub ich preparaty, prekur -
sory kategorii 1 oraz środki zastępcze w  sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieupoważnionych.  
                                                           
4) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 6 ustawy z dnia 23  stycznia 2020  r. o zmianie ustawy o  Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz niekt ó-
rych innych ustaw (Dz.  U. poz. 322 i 374), która weszła w życie z dniem 15 marca 2020 r.; wszedł w życie z dniem 1 lipca 2020 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 2050  
 
 3. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporząd zenia, podmioty uprawnione do niszczenia środków odurzających, 
substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, oraz 
środków zastępczych, uzyskanych w  drodze czynności i  działań, określonych w  ust. 1, a także szczegółowy tryb i  warunki 
ich przechowywania oraz niszczenia, mając na względzie konieczność zabezpieczenia tych środków i  substancji przed 
dostępem osób trzecich.  
Art. 24b. 1. Podmioty lecznicze prowadz ące leczenie lub rehabilitacj ę osób uzal eżnionych s ą obowi ązane do wspó ł-
pracy  z Biurem,  w szczególno ści do gromadzenia  i przekazywania Biuru informacji na temat osób zg łaszaj ących si ę do 
leczenia  z powodu u żywania środków odurzaj ących, substancji psychotropowych , nowych substancji psychoaktywnyc h 
lub środków zast ępczych.  
2. Informacja,  o której mowa  w ust. 1, zawiera:  
1) identyfikator uniemożliwiający identyfikację osoby,  o której mowa  w ust. 1, składający się  z 2 pierwszych liter imi e-
nia, 2 pierwszych liter nazwiska, daty urodzenia oraz zakodowa nej informacji  o płci pacjenta;  
2) charakterystykę sytuacji społeczno -demograficznej osoby,  o której mowa  w ust. 1, zawierającą dane dotyczące miejsca  
zamieszkania, wykształcenia oraz obywatelstwa;  
3) wzór u żywania substancji,  o których mowa  w ust. 1, zawieraj ący rodzaj  i status u żywanych środków odurzaj ących, 
substancji psychotropowych , nowych substancji psychoaktywnych lub środków zast ępczych, cz ęstotliwo ść ich u ży-
wania oraz sposób ich przyjmowania;  
4) histori ę używania środków odurzaj ących, substancj i psychotropowych , nowych substancji psychoaktywnych  lub 
środków zast ępczych, zawieraj ącą wiek inicjacji u żywania poszczególnych substancji oraz wiek rozpocz ęcia u żywa-
nia problemowego;  
5) informację  o zachowaniach ryzykownych mogących przyczynić się do zak ażenia HIV, HCV oraz status serologiczny 
HIV, HCV;  
6) historię leczenia,  w tym informację  o kontynuacji  i zakończeniu leczenia;  
7) rozpoznanie medyczne według aktualnie obowiązującej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób  i Problemów Zdr o-
wotnych ICD;  
8) inne informacje wymagane przez protokół Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków  i Narkomanii nie -
będące danymi osobowymi,  o których mowa  w art. 27 ust.  1 ustawy  z dnia 2 9 sierpnia 199 7 r. o ochronie danych 
osobowych ( Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z  2018 r. poz. 138 i 723 )5). 
3. Minister w łaściwy do spraw zdrowia okre śli, w drodze rozporz ądzenia, zakres  i tryb wspó łpracy  z Biurem po d-
miotów leczniczych prowadz ących leczenie lub rehabilitacj ę osób u żywaj ących środków odurzaj ących, substancji psych o-
tropowych , nowych substancji psychoaktywnych  lub środków zast ępczych, sposób gromadzenia, przechowywania  
i przetwarzania informacji,  o których mowa  w ust. 1, tryb ich przekazywania oraz wzór indywidualnego kwestionariusza 
sprawozdawczego osoby zg łaszaj ącej się do leczenia  z powodu u żywania środków odurzaj ących, substancji psychotrop o-
wych , nowych substancji psychoaktywnych  lub środków zast ępczych,  z uwzgl ędnieniem konieczno ści ochrony prywat -
ności osób,  o których mowa  w ust. 1. 
                                                           
5) Ustawa utraciła moc z  dniem 25  maja 2018  r. z wyjątkiem art. 1, art. 2, art. 3  ust. 1, art. 4 –7, art. 14 –22, art. 23 –28, art. 31 oraz 
rozdziałów 4, 5 i  7, które zachowały moc w  odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w  celu rozpoznawania, zapobiegania, 
wykrywania i  zwalczania czynów zabronionych, prowadzenia postępowań w  sprawach dotyczących tych czynów oraz wykonyw a-
nia orzeczeń w  nich wydanych, kar porządkowych i  środków przymusu w  zakresie określonym w  przepisach stanowiących podst a-
wę działania służb i  organów uprawnionych do realizacji zadań w  tym zakresie, w  terminie do dnia wejścia w  życie przepisów 
wdrażających dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/680  z dnia 27  kwietnia 2016  r. w sprawie ochrony osób fizyc z-
nych  w związku z  przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do  celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia 
postępowań przygotowawczych, wykrywania i  ścigania czynów zabronionych i  wykonywania kar, w  sprawie swobodnego prz e-
pływu takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz. Urz. UE L 119  z 04.05.20 16, str. 89), na po d-
stawie art.  175 ustawy z  dnia 10  maja 2018  r. o ochronie danych osobowych (Dz.  U. poz. 1000), która weszła w  życie z  dniem 
25 maja 2018  r. Przepisy ustawy wymienione w zdaniu pierwszym utraciły moc z dniem 6 lutego 2019 r.,  na po dstawie art. 107 
ustawy z  dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem prz e-
stępczości (Dz. U. z 2019 r. poz. 125), która weszła w życie z dniem 6 lutego 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 2050  
 
 Rozdział 4  
Postępowanie  z osob ami uzależnionymi  
Art. 25. Podjęcie leczenia, rehabilitacji lub reintegracji osób uzależnionych jest dobrowolne, jeżeli przepisy ustawy 
nie stanowią inaczej.  
Art. 26. 1. Leczenie osoby uzale żnionej prowadzi podmiot leczniczy lub lekarz wykonuj ący zawód  w ramach pra k-
tyki zawodowej.  
2. Rehabilitację osoby uzależnionej mogą prowadzić:  
1) lekarz posiadający specjalizację  w dziedzinie psychiatrii;  
2) osoba posiadająca certyfikat specjalisty psychoterapii uzależnień.  
3. W rehabilitacji osoby uzależnionej może uc zestniczyć osoba posiadająca certyfikat instruktora terapii uzależnień.  
4. Reintegrację osób uzależnionych mogą prowadzić centra integracji społecznej, tworzone na podstawie przepisów  
o zatrudnieniu socjalnym, oraz podmioty wymienione  w ust. 1 i 2 oraz w  art. 5 ust.  3. 
5. Za świadczenia,  o których mowa  w ust. 1–4, udzielane osobie uzależnionej niezależnie od jej miejsca zamieszk a-
nia w kraju nie pobiera się od tej osoby opłat.  
Art. 27. 1. Certyfikaty,  o których mowa  w art. 26 ust.  2 i 3, są wydawane osobom, które ukończyły szkolenie  
w dziedzinie uzależnienia, zgodne  z programem wybieranym  w drodze konkursu przeprowadzanego przez Biuro co na j-
mniej raz  w roku kalendarzowym.  
2. Oferty konkursowe, składane do Biura, zawierają następujące dan e: 
1) imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania  i adres albo nazwę (firmę), siedzibę  i adres siedziby oferenta;  
2) formę organizacyjno -prawną oferenta;  
3) numer wpisu oferenta do rejestru przedsiębiorców  w Krajowym Rejestrze Sądowym albo innego właściwego  rejestru 
oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP),  o ile oferent takie numery posiada;  
4) miejsce prowadzenia szkolenia;  
5) planowane terminy rozpoczęcia  i zakończenia szkolenia;  
6) program szkolenia.  
3. Podmiot prowadzący szkolenie jest obowiązany zapew niać:  
1) kadrę dydaktyczną  o kwalifikacjach odpowiednich dla właściwego przeprowadzenia szkolenia;  
2) odpowiednią do realizacji programu kształcenia bazę dydaktyczną;  
3) posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia oceny jakości kształcenia 
oraz metody tej oceny.  
4. Oferty rozpatruje komisja konkursowa wyłoniona przez dyrektora Biura.  
5. Szkolenie,  o którym mowa  w ust. 1, kończy się egzaminem organizowanym przez Biuro co najmniej dwa razy  
w roku.  
6. Egzamin końcowy s kłada się  z części pisemnej  i ustnej.  
7. Certyfikat specjalisty psychoterapii uzależnień może otrzymać osoba , która posiada tytuł zawodowy lekarza  lub tytuł 
zawodowy magistra pielęgniarstwa, lub osoba, która uzyskała tytuł magistra uzyskany po studiach w  zakresie: praca 
socjalna, psychologia, pedagogika, pedagogika specjalna, socjologia, resocjalizacja, zdrowie publiczne, nauki o  rodzinie, 
teologia lub filozofia.  
8. Certyfikat instruktora terapii uzależnień może otrzymać osoba posiadająca wykształcenie co najmniej średnie lub 
średnie branżowe.  
8a. Osoby ubiegające się  o otrzymanie certyfikatów,  o których mowa  w art. 26 ust.  2 pkt  2 i ust. 3, są obowiązane, 
pod rygorem konieczności ponownego odbycia szkolenia, przystąpić do egzaminu  w terminie nie dłuższym n iż 4 lata od 
momentu rozpoczęcia szkolenia.  
8b.6) W okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii termin, o  którym mowa w  ust. 8a, 
ulega zawieszeniu na ten okres i  dodatkowo na kolejne 12  miesięcy od dnia odwołania danego stanu.  
                                                           
6) Dodany przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 14  sierpnia 2020  r. o zmianie niektórych ustaw w  celu zapewnienia funkcjonowania ochrony 
zdrowia w  związku z  epidemią COVID -19 oraz po jej ustaniu (Dz. U. poz. 1493), która weszła w życie z dniem 1 września 2020  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 2050  
 
 9. Osoby, które ukończyły szkolenie, o  którym mowa w  ust. 1, i uzyskały certyfikat instruktora terapii uzależnień 
oraz w  terminie 3  lat od ukończenia tego szkolenia spełniły wymogi, o  których mowa w  ust. 7, mogą przystąpić do egz a-
minu w  zakresie specjalist y psychoterapii uzależnień bez konieczności uczestniczenia w szkoleniu, nie później jednak niż 
w okresie roku po uzyskaniu tytułu magistra.  
10. Koszty szkolenia,  o którym mowa  w ust. 1, egzaminu oraz wydania certyfikatu ponosi uczestnik tego szkolenia.  
11. Biuro prowadzi ewidencję wydawanych certyfikatów.  
12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi,  w drodze rozporządzenia, tryb składania ofert, kryteria ich oceny 
oraz terminy postępowania konkursowego,  o którym mowa  w ust. 1, uwzględniając konieczność z apewnienia najwyższ e-
go poziomu szkolenia.  
13. Minister właściwy do spraw zdrowia określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) wymagania, jakie powinny spełniać podmioty prowadzące szkolenia  w dziedzinie uzależnień,  
2) ramowe programy szkoleń  w dziedzinie uzależnie ń, 
3) tryb i sposób przeprowadzania egzaminu,  
4) skład komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin,  
5) wzory certyfikatów: instruktora terapii uzależnień i  specjalisty psychoterapii uzależnień  
– uwzględniając konieczność zapewnienia najwyższego poziom u szkolenia oraz jego rodzaj.  
Art. 27a. 1. Dyrektor Biura może dofinansować koszty szkolenia  w dziedzinie uzależnienia jego uczestnikom, na ich 
wniosek, złożony za pośrednictwem podmiotu prowadzącego szkolenia  w dziedzinie uzależnień, jeżeli osoby te są za trud-
nione  w jednostkach prowadzących rehabilitację,  w tym w szczególności osobom wymienionym  w art. 86. 
2. Dyrektor Biura wskazuje termin składania wniosków,  o których mowa  w ust. 1, a także ustala corocznie maksymalną 
kwotę dofinansowania przypadającą na jednego uczestnika szkolenia  w dziedzinie uzależnienia oraz liczbę osób objętych 
dofinansowaniem, mając na względzie wysokość środków przewidzianych na ten cel  w planie finansowym Biura.  
3. Dane,  o których mowa  w ust. 2, Dyrektor Biura zamieszcza, niezwłoc znie po ich ustaleniu, na stronie Biuletynu 
Informacji Publicznej Biura.  
4. Wniosek,  o którym mowa  w ust. 1, zawiera:  
1) imię i nazwisko;  
2) adres miejsca zamieszkania;  
3) terminy rozpoczęcia  i zakończenia szkolenia  w dziedzinie uzależnienia;  
4) uzasadnienie wniosku.  
5. O dofinansowaniu kosztów szkolenia  w dziedzinie uzależnienia decyduje,  z zastrzeżeniem  ust. 1, kolejność wpł y-
wu wniosków,  o których mowa  w ust. 1, do wyczerpania środków przewidzianych na ten cel  w planie finansowym Biura.  
Art. 28. 1. Osoba uzależniona może być leczona przy zastosowaniu leczenia substytucyjnego.  
2. Leczenie substytucyjne mo że prowadzi ć podmiot leczniczy po uzyskaniu zezwolenia marsza łka województwa w łaś-
ciwego  ze wzgl ędu na siedzib ę tego podmiotu, wydanego po uzyska niu pozytywnej opinii dyrektora Biura odno śnie do 
spełniania wymaga ń określonych  w przepisach wydanych na podstawie  ust. 7. 
3. Zezwolenie na leczenie substytucyjne  w podmiotach leczniczych dla osób pozbawionych wolno ści wydaje Dyrektor 
Generalny S łużby Wi ęziennej po uzyskaniu pozytywnej opinii dyrektora Biura.  
4. Zezwolenie na leczenie substytucyjne mo że otrzyma ć podmiot leczniczy, który posiada:  
1) aptekę szpitalną lub zawarł umowę  z apteką lub hurtownią farmaceutyczną  w zakresie zaopatrzenia  w środek subst y-
tucyjny;  
2) pomieszczenia przystosowane do:  
a) wydawania środka substytucyjnego,  
b) prowadzenia terapii grupowej,  
c) pracy lekarza, terapeuty  i pracownika socjalnego,  
d) pobierania próbek do analizy,  
e) przechowywania  i przygotowania środków substytu cyjnych  w sposób uniemożliwiający dostęp osób nie -
upoważnionych;  
3) odpowiednie warunki kadrowe zapewniające realizację programu prowadzenia leczenia ambulatoryjnego dotyczące  
w szczególności kierownika programu oraz przeszkolonych  w zakresie realizowanego  programu pielęgniarek  i praco w-
ników  pomocniczych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 2050  
 
 5. Zezwolenia,  o których mowa  w ust. 2 i 3, są wydawane  w drodze decyzji administracyjnej.  
6. Zezwolenie na leczenie substytucyjne cofa si ę, gdy podmiot leczniczy przesta ł spełniać warunki stanowi ące po d-
stawę wydania zezwolenia.  
6a. W celu wykluczenia udziału pacjenta  w tym samym czasie  w więcej niż jednym programie leczenia substytucy j-
nego Biuro prowadzi Centralny Wykaz Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym.  
6b. Podmiot leczniczy prowadz ący leczenie sub stytucyjne jest obowi ązany do niezw łocznego przekazywania Biuru 
informacji  o zakwalifikowaniu, wy łączeniu lub zako ńczeniu udzia łu pacjenta  w programie realizuj ącym takie leczenie.  
7. Minister w łaściwy do spraw zdrowia okre śli, w drodze rozporz ądzenia, szczegó łowy tryb post ępowania przy leczeniu  
substytucyjnym, szczegó łowe warunki, jakie powinien spe łniać podmiot leczniczy prowadz ący leczenie substytucyjne, 
oraz szczegó łowy sposób gromadzenia, przechowywania  i przekazywania informacji,  o których mowa  w ust. 6b, maj ąc na 
wzgl ędzie dobro osób uzale żnionych,  w tym potrzeb ę zachowania anonimowo ści osób, których dane s ą umieszczane  
w Centralnym Wykazie Osób Obj ętych Leczeniem Substytucyjnym.  
Art. 29. 1. W zakładach poprawczych  i schroniskach dla nieletnich ora z jednostkach organizacyjnych Służby Wi ę-
ziennej prowadzi się leczenie, rehabilitację  i reintegrację osób uzależnionych umieszczonych  w tych zakładach.  
2. Minister Sprawiedliwości  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi,  w drodze rozpo rzą-
dzenia, szczegółowe warunki  i tryb postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego  i reintegracyjnego  w stosunku do osób 
uzależnionych, umieszczonych w:  
1) zakładach poprawczych  i schroniskach dla nieletnich,  
2) jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej  
– mając na względzie dobro osób przebywających  w tych jednostkach.  
Art. 30. 1. Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych  w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego opiekuna 
albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną na przymusowe leczenie  i rehabilitację.  
2. Czasu przymusowego leczenia  i rehabilitacji nie określa się  z góry, nie może on być jednak dłuższy niż 2 lata. 
3. Jeżeli osoba uzależniona ukończy 1 8 lat, przed zakończeniem przymusowego leczenia lub rehabilitacji, sąd rodzinny  
może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia celu leczenia lub rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż okreś -
lony w ust. 2. 
4. Postępowanie  w sprawach,  o których mowa  w ust. 1, toczy się według przepisów  o postępowa niu w sprawach ni e-
letnich.  
Rozdział 4a  
Zgłaszanie zatruć środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną  
Art. 30a. 1. W  celu ograniczania zagrożeń, jakie powodują środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, 
w tym podejmowania działań w zakresie wczesnego ostrzegania, tworzy się rejestr zatruć środkami zastępczymi lub n o-
wymi substancjami psychoaktywnymi, który prowadzi Główny Inspektor Sanitarny.  
2. Podmioty wykonujące działalność leczniczą oraz podmioty przeprowadzające badanie pośmier tne są obowiązane 
zgłosić państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu właściwemu ze względu na siedzibę tego podmiotu w y-
stąpienie zatrucia środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną albo podejrzenie wystąpienia takiego zatrucia  
albo zgonu, którego przyczyną mogło być albo było zatrucie środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną.  
3. Zgłoszenia dokonuje się w  postaci elektronicznej niezwłocznie, nie później jednak niż w  terminie 48  godzin od 
chwili wystąpienia okoliczności, o  któryc h mowa w  ust. 2. 
4. Zgłoszenie zawiera:  
1) określenie płci i  inicjałów osoby, której dotyczy;  
2) określenie wieku osoby, której dotyczy, jeżeli to możliwe;  
3) wskazanie środka zastępczego lub nowej substancji psychoaktywnej, które spowodowały zatrucie, jeż eli zostały 
ustalone lub stwierdzone w  wyniku badania materiału biologicznego lub ujawnione w  badaniu pośmiertnym;  
4) nazwę produktu zawierającego środek lub substancję, o  której mowa w  pkt 3, jeżeli dotyczy;  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 2050  
 
 5) rodzaj udzielonego świadczenia zdrowotnego:  
a) ambulatoryjne świadczenie zdrowotne (AA),  
b) stacjonarne lub całodobowe świadczenie zdrowotne:  
– obserwacja w  szpitalnym oddziale ratunkowym (SOR),  
– pobyt do 8  godzin w  szpitalnym oddziale ratunkowym lub izbie przyjęć (SOR/IP),  
– hospitalizacja powyżej  24 godzin (H),  
c) niehospitalizowany (NH);  
6) imię, nazwisko albo nazwę (firmę) i  siedzibę zgłaszającego.  
5. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny udostępnia niezwłocznie zgłoszenie właściwemu wojewódzkiemu 
inspektorowi sanitarnemu oraz Głównemu Inspekt orowi Sanitarnemu. Główny Inspektor Sanitarny dokonuje weryfikacji 
udostępnionych zgłoszeń.  
6. Główny Inspektor Sanitarny sporządza raport dotyczący zatruć środkiem zastępczym lub nową substancją psych o-
aktywną za dany rok, który do dnia 31  marca roku następnego udostępnia na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji 
Publicznej.  
Rozdział 5  
Prekursory, środki odurzaj ące, substancje psychotropowe, środki zast ępcze  i nowe substancje psychoaktywne  
Art. 31. 1. Środki odurzające dzieli się na grupy I -N, II -N, III-N i IV-N w zależności od stopnia ryzyka powstania 
uzależnienia w  przypadku używania ich w  celach innych niż medyczne oraz zakresu ich stosowania w  celach medycznych.  
2. (uchylony)  
Art. 32. 1. Substancje psychotropowe dzieli się na grupy I -P, II-P, III -P i IV-P w zależności od stopnia ryzyka p o-
wstania uzależnienia w  przypadku używania ich w  celach innych niż medyczne oraz zakresu ich stosowania w  celach 
medycznych.  
2. (uchylony)  
Art. 33. 1. Środki odurzające grup I -N i II-N oraz substancje psychotropow e grup II -P, III -P i IV-P mogą być uż y-
wane wyłącznie  w celach medycznych, przemysłowych lub prowadzenia badań.  
2. Substancje psychotropowe grupy I -P mogą być używane wyłącznie  w celu prowadzenia badań,  a środki odurzaj ą-
ce grupy IV -N wyłącznie  w celu p rowadzenia badań oraz  w lecznictwie zwierząt – w zakresie wskazanym  w przepisach 
wydanych na podstawie art.  44f. 
Art. 33a. 1. Ziele konopi innych niż włókniste oraz wyciągi, nalewki farmaceutyczne,  a także wszystkie inne wyci ą-
gi z konopi innych niż włókniste oraz żywica konopi innych niż włókniste,  o których mowa  w przepisach wydanych na 
podstawie art.  44f, mogą stanowić surowiec farmaceutyczny,  o którym mowa  w art. 2 pkt  40 ustawy z  dnia 6 września 
2001 r. – Prawo farmaceutyczne, przeznaczony do spo rządzania leków recepturowych,  o których mowa  w art. 3 ust.  4 
pkt 1 ustawy z  dnia 6 września 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne, po uzyskaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu 
wydanego przez Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medyczny ch i Produktów Biobójczych, 
zwanego dalej „Prezesem Urzędu”.  
2. Wydanie albo odmowa wydania pozwolenia,  o którym mowa  w ust. 1, zmiana danych stanowiących podstawę 
wydania tego pozwolenia albo zmiana  w dokumentacji będącej podstawą jego wydania, przedłużen ie terminu jego ważności,  
odmowa przedłużenia terminu jego ważności, skrócenie terminu jego ważności oraz jego cofnięcie następuje  w drodze 
decyzji Prezesa Urzędu.  
3. Pozwolenie,  o którym mowa  w ust. 1, wydaje się na okres 5 lat. 
Art. 33b. 1. Wniosek o:  
1) wydanie,  
2) zmianę danych stanowiących podstawę wydania,  
3) zmianę terminu ważności  
– pozwolenia,  o którym mowa  w art. 33a ust. 1, podmiot odpowiedzialny  w rozumieniu  art. 2 pkt  24 ustawy z  dnia 6 września  
2001 r. – Prawo farmaceutyczne składa do Prezesa Urzędu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 2050  
 
 2. Do wniosku  i pozwolenia,  o których mowa  w ust. 1, przepisy  art. 10, art. 18, art. 23 ust.  1, art. 29 ust.  1, art. 30 
ust. 1, art. 31 ust.  1, art. 33 ust.  1 ustawy z  dnia 6 września 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne oraz przepisy  art. 36 ustawy 
z dnia 6 września 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne dotyczące pozwoleń,  o których mowa  w art. 20 tej ustawy, stosuje się 
odpowiednio.  
3. Do surowca farmaceutycznego,  o którym mowa  w ust. 1, stosuje się przepisy rozdziałów 3 i 5 ustawy z  dnia 
6 września 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne.  
4. Leki recepturowe,  o których mowa  w art. 33a ust. 1, otrzymują kategorię dostępności,  o której mowa  w art. 23a 
ust. 1 pkt 4 ustawy z  dnia 6 września 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne. Recepta na lek recepturowy,  o którym mowa  
w art. 33a ust. 1, nie może być wystawiona przez lekarza weterynarii.  
Art. 33c. 1. Wniosek  o wydanie pozwolenia,  o którym mowa  w art. 33a ust. 1, zawiera:  
1) nazwę surowca farmaceutycznego  i nazwę substancji czynnej;  
2) wielkość opakowania;  
3) nazwę oraz stały adres podmiotu odpowiedzialnego  w rozumieniu przepisów ustawy  z dnia 6 września 200 1 r. – 
Prawo farmaceutyczne, występującego  z wnioskiem, oraz dane dotyczące wytwórcy lub wytwórców  w rozumieniu 
tej ustawy,  w przypadku gdy podmiot odpowiedzialny nie jest w ytwórcą surowca;  
4) wykaz dokumentów dołączonych do wniosku.  
2. Do wniosku,  o którym mowa  w ust. 1, dołącza się kopię zezwolenia,  o którym mowa  w art. 38 ust.  1 ustawy z  dnia 
6 września 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne.  
3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi,  w drodze rozporządzenia, wzór wniosku oraz szczegółowy zakres 
danych  i wykaz dokumentów objętych wnioskiem  o dopuszczenie do obrotu surowca farmaceutycznego do sporządzania 
leków recepturowych  w postaci ziela konopi innych niż włókniste oraz wycią gów, nalewek farmaceutycznych,  a także 
wszystkich innych wyciągów  z konopi innych niż włókniste oraz żywicy konopi innych niż włókniste,  o których mowa  
w przepisach wydanych na podstawie art.  44f, mając na względzie specjalne wymagania dotyczące właściwego  stosow a-
nia, bezpieczeństwa pacjenta oraz konieczność zapewnienia ochrony zdrowia publicznego.  
Art. 33d.  1. Wytwarzanie substancji czynnej przeznaczonej do wytwarzania surowca farmaceutycznego  w postaci 
ziela konopi innych niż włókniste oraz wyciągów, nale wek farmaceutycznych,  a także wszystkich innych wyciągów  
z konopi innych niż włókniste oraz żywicy konopi innych niż włókniste,  o których mowa  w przepisach wydanych na 
podstawie art.  44f, obejmuje rozdrabnianie wysuszonych części roślin oraz wykonywanie op eracji fizyk o-chemicznych 
prowadzących do powstania tej substancji,  w tym ekstrakcji, oraz pakowanie  w opakowania zbiorcze  i podlega wymag a-
niom Dobrej Praktyki Wytwarzania substancji czynnych.  
2. Do działalności,  o której mowa  w ust. 1, stosuje się przepi sy rozdziału 3a ustawy  z dnia 6 września 200 1 r. – Pra-
wo farmaceutyczne.  
3. Wytwarzanie surowca farmaceutycznego,  o którym mowa  w ust. 1, obejmuje przepakowanie substancji czynnej  
z opakowań zbiorczych  w opakowania,  w których surowiec będzie dostarczany do  aptek,  i podlega wymaganiom Dobrej 
Praktyki Wytwarzania produktów leczniczych.  
4. Do działalności,  o której mowa  w ust. 3, stosuje się przepisy rozdziału 3 ustawy z  dnia 6 września 200 1 r. – Prawo 
farmaceutyczne.  
Art. 34. 1. Środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne, lub ich preparaty, oraz 
prekursory kategorii 1, może posiadać wyłącznie przedsiębiorca, jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna uprawniona 
do ich posiadania na podstawie przepisów ustawy, rozporządzenia 273/ 2004 lub rozporządzenia 111/2005.  
2. Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje psychoaktywne, lub 
ich preparaty, oraz prekursory kategorii 1, podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy celne w  trybie 
określonym w  przepisach o  postępowaniu karnym.  
3. W przypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, sąd orzeka o  przepadku na rzecz Skarbu Państwa 
środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów k ategorii 1, lub 
ich preparatów, odpowiednio na wniosek wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, Naczelnego Inspektora Farm a-
ceutycznego Wojska Polskiego albo państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.  
4. W przypadku orzeczenia przez sąd o  przepadku  na rzecz Skarbu Państwa środków odurzających, substancji psych o-
tropowych , nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich preparatów, podlegają one zniszczeniu. 
Sąd może orzec na wniosek jednostek, o  których mowa w  art. 24 ust. 2 i 4, przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków 
odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych, prekursorów kategorii 1, lub ich prepar a-
tów, przez przekazanie ich w  całości lub części tym jednostkom.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 2050  
 
 Art. 35. 1. Zezwolenia G łównego I nspektora Farmaceutycznego wymaga podj ęcie dzia łalności w zakresie:  
1) wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu lub dystrybucji środków odurzaj ących lub substancji psycho -
tropowych;  
2) wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybuc ji albo stosowania  w celu prowadzenia bada ń nauk o-
wych , w zakresie swojej dzia łalności statutowej, prekursorów kategorii 1;  
3) wytwarzania, przetwarzania, przerabiania  w celu prowadzenia bada ń naukowych, przez jednostki naukowe  
w zakresie swojej dzia łalności statutowej, środków odurzaj ących grup I -N, II -N i IV-N lub substancji psychotrop o-
wych grup I -P, II-P, III -P i IV-P. 
2. Stosowanie  w celu prowadzenia bada ń naukowych, przez jednostki naukowe  w zakresie swojej dzia łalności stat u-
towej, środków odurz ających lub substancji psychotropowych wymaga zezwolenia wojewódzkiego inspektora farmace u-
tycznego.  
3. Nie wymaga zezwolenia przerób środków odurzaj ących, substancji psychotropowych  i prekursorów, je żeli jest 
dokonywany  w aptece na zasadach okre ślonych  w ustawie  z dnia 6 wrze śnia 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne.  
4. Zezwolenia,  o których mowa  w ust. 1 i 2, wydaje si ę: 
1) po stwierdzeniu, przez inspektora do spraw wytwarzania G łównego Inspektoratu Farmaceutycznego, że przedsi ę-
biorca posiadaj ący zezwolenie,  o którym mowa  w art. 38 ust.  1 ustawy  z dnia 6 wrze śnia 200 1 r. – Prawo farmace u-
tyczne, albo wpisany do rejestru,  o którym mowa  w art. 51b ust. 1 tej ustawy, spe łnia warunki okre ślone przepisami 
ustawy,  a w przypadku prekursorów kategorii 1 równie ż warunki o kreślone przepisami rozporz ądzenia 273/2004, 
rozporz ądzenia 111/200 5 oraz  rozporz ądzenia Komisji (WE)  nr 1277/200 5 z dnia 2 7 lipca 200 5 r. ustanawiaj ącego 
przepisy wykonawcze dotycz ące rozporz ądzenia (WE)  nr 273/200 4 Parlamentu Europejskiego  i Rady  w sprawie 
prekursorów narkotykowych  i rozporz ądzenia Rady (WE)  nr 111/200 5 określającego zasady nadzorowania handlu 
prekursorami narkotyków pomi ędzy Wspólnot ą a państwami trzecimi ( Dz. Urz. UE L 202 z 03.08.2005,  str. 7); 
2) po stwierdzeniu przez wojewódzkie go inspektora farmaceutycznego, że przedsi ębiorca, inny ni ż określony w pkt 1, 
wyst ępujący o wydanie zezwolenia spe łnia warunki okre ślone przepisami ustawy,  a w przypadku prekursorów kat e-
gorii 1 równie ż warunki okre ślone przepisami rozporz ądzenia 273/2004,  rozporz ądzenia 111/200 5 oraz  rozporz ą-
dzenia Komisji (WE)  nr 1277/200 5 z dnia 2 7 lipca 200 5 r. ustanawiaj ącego przepisy wykonawcze dotycz ące roz -
porządzenia (WE)  nr 273/200 4 Parlamentu Europejskiego  i Rady  w sprawie prekursorów narkotykowych  i rozporz ą-
dzenia Rady (WE)  nr 111/200 5 określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomi ędzy 
Wspólnot ą a państwami trzecimi.  
5. Zezwolenia,  o których mowa  w ust. 1 i 2, okre ślają dozwolon ą wielko ść i cel wytwarzania, przetwarzania, przerabi a-
nia, przywozu, dystrybucji albo stosowania środka odurzaj ącego, substancji psychotropowej lub prekursorów kategorii 1.  
6. Przedsi ębiorcy,  o których mowa  w ust. 4, są obowi ązani:  
1) prowadzi ć dokumentacj ę dotycz ącą środka odurzaj ącego, substancji psychotropowej lub prekursorów kategorii 1;  
2) przechowywa ć posiadane środki odurzaj ące, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1 w sposób zabe z-
pieczaj ący przed kradzie żą lub zniszczeniem,  w tym podczas ich transportu.  
7. Minister w łaściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporz ądzenia:  
1) szczegó łowe warunki  i tryb wydawania oraz cofania zezwole ń, o których mowa  w ust. 1 i 2, w tym wymagania kw a-
lifikacyjne, jakim powinna odpowiada ć osoba odpowiedzialna za nadzór nad wytwarzaniem, przetwarzaniem, prz e-
rabianiem, przywozem, dystrybucj ą, obrotem albo stosowaniem  w celu prowadzenia bada ń naukowych środków o d-
urzaj ących, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, maj ąc na wzgl ędzie zapewnienie prawid ło-
wych zabezpiecze ń przed u życiem środków odurzaj ących lub substancji psychotropowych obj ętych zezwoleniem 
przez osoby nie upowa żnione lub  w celach innych ni ż określone w wydanym zezwoleniu ; 
2) wzory wniosków  o udzielenie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerabianie, przywóz, dystrybucj ę, obrót 
albo stosowanie  w celu prowadzenia bada ń naukowych środków odurzaj ących, substancji psychotropowych lub pr e-
kursorów kategorii 1, bior ąc pod uwag ę sprawno ść i przejrzysto ść postępowania;  
3) warunki  i sposób wydawania środków odurzaj ących, substancji psychot ropowych lub prekursorów kategorii 1 
i ewidencjonowania wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, przywozu, dystrybucji, obrotu albo stosowania  w celu 
prowadzenia bada ń naukowych środków odurzaj ących, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1,  
mając na uwadze bezpiecze ństwo przechowywania oraz konieczno ść opracowywania odr ębnej ewidencji dla danego 
środka, substancji lub prekursora.  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 2050  
 
 Art. 36. 1. Zbiór mleczka makowego  i opium  z maku oraz ziela lub żywicy konopi innych niż włókniste jest dozw o-
lony wyłącznie  w celu prowadzenia badań naukowych, po uzyskaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutyczn e-
go. 
2. Sporządzanie wyciągów ze słomy makowej może odbywać się wyłącznie  u przedsiębiorcy oraz  w jednostce  
naukowej  i Centralnym Ośrodku Badania Odmian Roślin Uprawnych – w zakresie ich działalności statutowej, po uzys -
kaniu zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego.  
3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi,  w drodze rozporządzenia, warunki  i tryb wydawania  i cofania z e-
zwoleń,  o których mowa  w ust. 1 i 2, oraz treść wniosku  o wydanie tych zezwoleń, uwzględniając zasadę poszanowania 
praw podmiotu ubiegającego się  o zezwolenie oraz zapewnienie sprawności postępowania.  
Art. 37. 1. Przywóz, wywóz, wewn ątrzwspólnotowa dostawa lub wewn ątrzwspól notowe nabycie środków odurzaj ą-
cych lub substancji psychotropowych mog ą być dokonywane przez przedsi ębiorców posiadaj ących zezwolenia,  o których 
mowa  w art. 35 ust.  1 pkt  1 lub art.  40 ust.  1, po uzyskaniu pozwolenia G łównego Inspektora Farmaceutycznego ok reśla-
jącego środki lub substancje, które mog ą być przedmiotem przywozu, wywozu, wewn ątrzwspólnotowej dostawy lub  
wewn ątrzwspólnotowego nabycia.  
2. Przywóz lub wewn ątrzwspólnotowe nabycie środków odurzaj ących lub substancji psychotropowych mog ą być 
dokonyw ane przez jednostki naukowe,  o których mowa  w art. 35 ust.  1 pkt  3 i ust. 2, po uzyskaniu pozwolenia G łównego 
Inspektora Farmaceutycznego okre ślającego środki lub substancje, które mog ą być przedmiotem przywozu lub wewn ątrz-
wspólnotowego nabycia.  
3. Przywóz lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających lub substancji psychotropowych może nast ą-
pić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki przywożonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:  
1) pozwolenia na przywóz albo na wewnątrzwspólnotowe nabyci e, wydanego przez Głównego Inspektora Farmaceutyc z-
nego , oraz  
2) pozwolenia na wywóz albo na wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez właściwe władze kraju wywozu.  
4. Wywóz lub wewnątrzwspólnotowa dostawa środków odurzających lub substancji psychotropowy ch może nastąpić 
po uzyskaniu, dla każdej przesyłki wywożonej  z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pozwolenia na wywóz albo na 
wewnątrzwspólnotową dostawę, wydanego przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego na podstawie pozwolenia na 
przywóz lub wewnąt rzwspólnotowe nabycie wydanego przez właściwe władze kraju przywozu.  
5. Przywóz, wywóz, wewn ątrzwspólnotowa dostawa lub wewn ątrzwspólnotowe nabycie s łomy makowej mog ą być 
dokonywane wy łącznie przez przedsi ębiorców,  o których mowa  w art. 35 ust.  1 pkt  1 lub  art. 40 ust.  1, po uzyskaniu p o-
zwole ń przewidzianych  w ust. 3 i 4. 
6. Przewóz przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających, substancji psychotropowych oraz 
słomy makowej jest dozwolony na podstawie pozwolenia na wywóz, wydanego przez właściwe władze kraju wywozu dla 
każdej przesyłki.  
7. W przypadkach,  o których mowa  w ust. 3–6, pozwolenia na wywóz albo wewnątrzwspólnotową dostawę są doł ą-
czane do każdej przesyłki.  
8. Przywóz środków odurzających do składu celnego jest zabroniony.  
9. Przywóz środków odurzających, substancji psychotropowych do wolnych obszarów celnych jest zabroniony.  
10. Przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotowa dostawa lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków odurzających, 
substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 na własne potrzeby lecznicze może być dokonywany na podst a-
wie dokumentów określonych  w przepisach wydanych na podstawie  ust. 12. 
11. Pozwolenia na przywóz, wywóz, wewnątrzwspólnotową dostawę lub wewnątrzwspólnotowe nabycie środków  
odurzających  i substancj i psychotropowych stanowiących zapasy jednostek organizacyjnych Ministerstwa Obrony Nar o-
dowej biorących udział  w misjach, ćwiczeniach lub szkoleniach poza granicami kraju udziela Naczelny Inspektor Farm a-
ceutyczny Wojska Polskiego na wniosek kierownika (dow ódcy, komendanta, szefa) jednostki organizacyjnej.  
12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi,  w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki  i tryb wydawania 
pozwoleń  i dokumentów,  o których mowa  w ust. 3, 4 i 10, wzory tych pozwoleń  i dokumentów, obowiązki podmiotów  
i osób posiadających te pozwolenia  i dokumenty  w zakresie przechowywania środków objętych pozwoleniem, wydawania 
tych środków jednostkom uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji  w zakresie ich posiadania  i obrotu nimi, mając 
na względz ie sprawność postępowania  w sprawie udzielenia pozwoleń.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 2050  
 
 Art. 38. 1. Przedsi ębiorcy prowadz ący dzia łalność w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przerobu, przywozu, 
wywozu, wewn ątrzwspólnotowej dostawy lub wewn ątrzwspólnotowego nabycia  i obrotu hurtowego prekursorami kateg o-
rii 1 i 4 przekazuj ą Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu informacje  o wszelkich wzbudzaj ących podejrzenie co do 
zgodno ści z przepisami prawa:  
1) zamówieniach na te substancje;  
2) działaniach  z udziałem tych substancji;  
3) próbach wyko rzystania tych substancji.  
2. Przepisy  ust. 1 stosuje się również do prekursorów kategorii 2 i 3, z tym że informacje,  o których mowa  w tych 
przepisach, przekazuje się Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu.  
3. Główny Inspektor Farmaceutyczny w  odniesieniu do p rekursorów kategorii 1 i 4, a Główny Inspektor Sanitarny 
w odniesieniu do prekursorów kategorii 2 i 3, w  uzasadnionych przypadkach powiadamiają Policję, Straż Graniczną 
i organy Krajowej Administracji Skarbowej o  konieczności zatrzymania przesyłki prekurso rów, która nie spełnia wym a-
gań określonych w  przepisach prawa.  
4. Główny Inspektor Farmaceutyczny  i Główny Inspektor Sanitarny prowadzą ewidencję informacji uzyskanych  
w trybie  ust. 1 i 2. 
5. Minister właściwy do spraw zdrowia,  w porozumieniu  z ministrem w łaściwym do spraw finansów publicznych 
oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowy sposób przekazywania informacji,  
2) sposób prowadzenia ewidencji informacji uzyskanych  w trybie  ust. 1 i 2, 
3) szczegóło wy tryb  i sposób powiadamiania,  o którym mowa  w ust. 3, a także wzór takiego powiadomienia,  
4) tryb i sposób postępowania  z przesyłką,  o której mowa  w ust. 3 
– mając na uwadze uniemożliwienie nielegalnej produkcji prekursorów.  
Art. 39. 1. Zezwole ń, o których mowa  w art. 35 ust.  1 i 2, art. 36 ust.  1 i 2, art. 40 ust.  1 i 2 oraz art.  49 ust.  1, 
i pozwole ń, o których mowa  w art. 37 ust.  1–6, udziela si ę na wniosek podmiotu ubiegaj ącego si ę, na czas oznaczony albo 
na czas nieoznaczony.  
2. Przed podj ęciem decyzji  w sprawie wydania zezwolenia albo pozwolenia organ wydaj ący zezwolenie albo pozw o-
lenie, zwany dalej „organem zezwalaj ącym”, może: 
1) wzywa ć podmiot ubiegaj ący si ę do uzupe łnienia,  w wyznaczonym terminie, brakuj ącej dokumentacji po świadczaj ą-
cej, że spełnia on warunki okre ślone przepisami ustawy;  
2) dokona ć kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku  o udzielenie zezwolenia albo pozwolenia  w celu 
stwierdzenia, czy podmiot ubiegaj ący si ę spełnia warunki wykonywania dzia łalności obj ętej zezwoleni em albo 
pozwoleniem.  
3. Udzielenie zezwolenia albo pozwolenia, zmiana zezwolenia albo pozwolenia, odmowa udzielenia zezwolenia albo 
pozwolenia oraz cofni ęcie zezwolenia albo pozwolenia nast ępuje w drodze decyzji. Decyzja  o cofni ęciu zezwolenia albo 
pozwole nia podlega natychmiastowemu wykonaniu.  
4. Organ zezwalaj ący w przypadku powzi ęcia informacji  o tym, że podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo p o-
zwolenia, dzia ła w sposób niezgodny  z przepisami ustawy reguluj ącymi dzia łalność objętą zezwoleniem albo po zwol e-
niem, wyznacza niezw łocznie termin do usuni ęcia tych nieprawid łowości. 
5. Organ zezwalaj ący cofa zezwolenie albo pozwolenie,  w przypadku gdy:  
1) podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, przesta ł spełniać warunki wymagane do wykonywania 
działalności okre ślonej  w zezwoleniu albo pozwoleniu;  
2) podmiot,  o którym mowa  w pkt 1, nie usun ął, w wyznaczonym przez organ zezwalaj ący terminie, stanu faktycznego 
lub prawnego niezgodnego  z przepisami ustawy reguluj ącymi dzia łalność objętą zezwoleniem albo pozwoleniem.  
6. Podmiot, któremu udzielono zezwolenia albo pozwolenia, jest obowi ązany zg łaszać organowi zezwalaj ącemu 
wszelkie zmiany danych okre ślonych  w zezwoleniu albo pozwoleniu.  
7. Podmiot, któremu cofni ęto zezwo lenie  z przyczyn,  o których mowa  w ust. 5, mo że ponownie wyst ąpić z wnioskiem  
o wydanie zezwolenia  w takim samym zakresie nie wcze śniej ni ż po up ływie 3 lat od dnia wydania decyzji  o cofni ęciu 
zezwolenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 2050  
 
 8. Za złożenie wniosku  o wydanie zezwolenia na wytwarzanie, przetwarzanie, przerób, dystrybucj ę, obrót hurtowy, 
upraw ę, zbiór albo stosowanie do bada ń oraz pozwolenia na przywóz, wywóz, wewn ątrzwspólnotowe nabycie  i wewn ątrz-
wspólnotow ą dostaw ę środków odurzaj ących, substancji psychotropowych  i prekurso rów kategorii 1 i 4, a także zmian ę 
tych zezwole ń lub pozwole ń, są pobierane op łaty, które stanowi ą dochód bud żetu pa ństwa.  
9. Opłaty, o których mowa  w ust. 8, wnosi si ę na rachunek bie żący organu zezwalaj ącego  w wysoko ści: 
1) 750 zł – za złożenie wniosku  o wydanie zezwolenia na obrót hurtowy, dystrybucj ę, wytwarzanie, przetwarzanie, 
przerób lub stosowanie do bada ń środków odurzaj ących, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1;  
2) 750 zł – za złożenie wniosku  o wydanie zezwolenia na zbiór mle czka makowego  i opium  z maku oraz ziela lub 
żywicy konopi innych ni ż włókniste;  
3) 750 zł – za złożenie wniosku  o wydanie zezwolenia na upraw ę maku  i konopi prowadzonych przez jednostk ę 
naukow ą oraz Centralny O środek Badania Odmian Ro ślin Uprawnych;  
4) 350 zł – za złożenie wniosku  o zmian ę zezwolenia,  o którym mowa  w pkt 1–3; 
5) 100 zł – za złożenie wniosku  o wydanie pozwolenia na przywóz, wywóz, wewn ątrzwspólnotowe nabycie lub 
wewn ątrzwspólnotow ą dostaw ę środków odurzaj ących lub substancji psychotropowych;  
6) 100 zł – za złożenie wniosku  o wydanie zezwolenia na wywóz prekursorów kategorii 4;  
7) 100 zł – za złożenie wniosku  o wydanie pozwolenia na przywóz lub wywóz prekursorów kategorii 1;  
8) 50 zł – za złożenie wniosku  o zmian ę zezwolenia albo pozwolenia,  o którym mowa  w pkt 5–7. 
10. Do wniosku,  o którym mowa  w ust. 8, do łącza si ę dowód wniesienia op łaty. W przypadku braku dowodu uis z-
czenia op łaty, wniosek pozostawia si ę bez rozpatrzenia.  
Art. 40. 1. Zezwolenia G łównego Inspektora Farmaceutycznego wymaga o brót hurtowy środkami odurzaj ącymi lub 
substancjami psychotropowymi.  
2. Główny Inspektor Farmaceutyczny na wniosek przedsi ębiorcy wydaje:  
1) zezwolenie na obrót hurtowy prekursorami kategorii 1, zgodnie  z przepisami rozporz ądzenia 273/2004, rozporz ądze-
nia 111/200 5 oraz  rozporz ądzenia Komisji (WE)  nr 1277/200 5 z dnia 2 7 lipca 200 5 r. ustanawiaj ącego przepisy w y-
konawcze dotycz ące rozporz ądzenia (WE)  nr 273/200 4 Parlamentu Europejskiego  i Rady  w sprawie prekursorów 
narkotykowych  i rozporz ądzenia Rady (WE)  nr 111/200 5 określającego zasady nadzorowania handlu prekursorami 
narkotyków pomi ędzy Wspólnot ą a państwami trzecimi;  
2) zezwolenie na wywóz prekursorów kategorii 4, zgodnie  z przepisami rozporz ądzenia 111/2005;  
3) uproszczone zezwolenie na wywóz prekursorów k ategorii 4, zgodnie  z przepisami Unii Europejskiej okre ślającymi 
zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomi ędzy Wspólnot ą a państwami trzecimi, je żeli nie sp o-
woduje to ryzyka nielegalnego wykorzystania prekursorów kategorii 4.  
3. Przedsi ębiorc y, o których mowa  w ust. 2, są obowi ązani:  
1) prowadzi ć dokumentacj ę dotycz ącą środka odurzaj ącego, substancji psychotropowej lub prekursorów kategorii 1;  
2) przechowywa ć posiadane środki odurzaj ące, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1 w sposób zabe z-
pieczaj ący przed kradzie żą lub zniszczeniem,  w tym podczas ich transportu.  
4. Zezwolenia,  o których mowa  w ust. 1 oraz ust.  2 pkt  1, wydaje si ę po stwierdzeniu:  
1) przez inspektora do spraw obrotu hurtowego G łównego Inspektoratu Farmaceutyczneg o, że przedsi ębiorca posiad a-
jący zezwolenie,  o którym mowa  w art. 76 ust.  1 ustawy  z dnia 6 wrze śnia 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne, spe łnia 
warunki okre ślone przepisami ustawy;  
2) przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, że przedsi ębiorca, inny ni ż określony w pkt 1, wyst ępujący 
o wydanie zezwolenia spe łnia warunki okre ślone przepisami ustawy.  
5. Minister w łaściwy do spraw zdrowia okre śli, w drodze rozporz ądzenia:  
1) szczegó łowe warunki  i tryb wydawania oraz cofania zezwole ń, o których mowa  w ust. 1, w tym wymagania kwalif i-
kacyjne, jakim powinna odpowiada ć osoba odpowiedzialna za nadzór nad obrotem środkami odurzaj ącymi, substa n-
cjami psychotropowymi lub prekursorami kategorii 1, maj ąc na wzgl ędzie zapewnienie prawid łowych zabezpiecze ń 
przed u życiem środków odurzaj ących, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1, obj ętych zezwol e-
niem przez osoby nieupowa żnione lub  w celach innych ni ż określone w wydanym zezwoleniu;  
2) wzory wniosków  o udzielenie zezwolenia na obrót środkiem odurzaj ącym, s ubstancj ą psychotropow ą lub prekur -
sorami kategorii 1, bior ąc pod uwag ę sprawno ść i przejrzysto ść postępowania;  
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 2050  
 
 3) warunki  i sposób wydawania środków odurzaj ących, substancji psychotropowych lub prekursorów kategorii 1 
i ewidencjonowania obrotu środkami od urzaj ącymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami kategorii 1, 
mając na uwadze bezpiecze ństwo przechowywania oraz konieczno ść opracowywania odr ębnej ewidencji dla danego 
środka, substancji lub prekursora.  
Art. 40a. 1.7) Prowadzenie działalności przez przedsiębiorcę w  zakresie wytwarzania, przetwarzania, przerabiania, 
przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowej dostawy lub wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz wprowadzenia do obrotu 
nowej substancji psychoaktywnej  wymaga zezwolen ia Prezesa Biura  do spraw Substancji Chemicznych na tę substancję, 
zwanego dalej „zezwoleniem”, z  wyjątkiem prowadzenia takiej działalności przez jednostki i  podmioty, o  których mowa 
w art. 23, art.  24 i art. 24a, w  zakresie określonym w  tych przepisach.  
2. Przedsiębiorca:  
1) posiadający status centrum badawczo -rozwojowego, o  którym mowa w  art. 17 ust. 1 ustawy z  dnia 30  maja 2008  r. 
o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz.  U. z 2019 r. poz.  1402 oraz z 20 20 r. poz.  568), 
2) prowadzący badania naukowe lub prace rozwojowe korzystają cy, na podstawie umowy cywilno prawnej z nieruch o-
mości lub ruchomości: jednostki naukowej lub ośrodka innowacji akredytowanego przez ministra właściwego do 
spraw gospodarki, służących prowadzeniu tyc h badań lub prac  
– może rozpocząć prowadzenie działalności, o  której mowa w  ust. 1, w  dniu następującym po dniu złożenia wniosku 
o wydanie zezwolenia.  
3. Zezwolenie wydaje się na wniosek składany odrębnie dla każdej nowej substancji psychoaktywnej, zawiera jący:  
1) imię i  nazwisko lub nazwę i  adres siedziby wnioskodawcy;  
2) adres każdego miejsca prowadzenia działalności z  użyciem nowej substancji psychoaktywnej objętej wnioskiem oraz 
określenie rodzaju lokalu lub pomieszczenia, w  którym jest prowadzona ta dz iałalność, i  opis zastosowanych zabe z-
pieczeń ograniczających dostęp do tej substancji w  innym celu niż wskazany we wniosku;  
3) nazwę zgodnie z  IUPAC lub inną nazwę chemiczną zawierającą wszelkie informacje istotne dla opisu nowej sub-
stancji psychoaktywnej,  jej nazwę zwyczajową lub jej synonim, jeżeli istnieje, wzór strukturalny oraz numer CAS 
(Chemical  Abstracts Service) lub inne numery identyfikujące, jeżeli są dostępne;  
4) rodzaj wnioskowanej działalności, zgodnie z  ust. 1; 
5) wskazanie celu, w  jakim wnio skodawca chce uzyskać zezwolenie na określoną nową substancję psychoaktywną;  
6) imię i  nazwisko, adres lub nazwę i  adres siedziby dostawcy lub odbiorcy albo potencjalnego dostawcy lub odbiorcy 
oraz numer zezwolenia, jeżeli posiada;  
7) datę, podpis oraz naz wisko i  imię wnioskodawcy albo pełnomocnika upoważnionego do prowadzenia spraw wniosk o-
dawcy . 
4. Do wniosku dołącza się:  
1) certyfikat systemu zarządzania jakością w  zakresie prowadzonej działalności określonej w  ust. 1 lub opis procedur 
stosowanych w  zakre sie prowadzonej działalności określonej w  ust. 1, z wyłączeniem wniosku o  wydanie zezwol e-
nia składanego przez mikroprzedsiębiorstwa;  
2)8) informacje z  Krajowego Rejestru Karnego dotyczące osoby fizycznej będącej wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki 
prowadzą cej działalność w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1, reprezentującej co najmniej 20% kapitału zakładow e-
go, oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub prokurentów takiej spółki oraz osoby fizyc z-
nej prowadzącej działalność gospodarczą.  
2)9) informacje z  Krajowego Rejestru Karnego dotyczące osoby fizycznej będącej wspólnikiem (akcjonariuszem) 
spółki prowadzącej działalność w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1, reprezentującej co najmniej 20% kapit a-
łu zakładowego, a  w przypadku prostej spółk i akcyjnej – posiadającej co najmniej 20% akcji tej spółki, oraz 
członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub prokurentów takiej spółki oraz osoby fizycznej 
prowadzącej działalność gospodarczą.  
5. Przedsiębiorca, który prowadzi działalność z zastosowaniem substancji, która została objęta wykazem nowych 
substancji psychoaktywnych, określonym w  przepisach wydanych na podstawie art.  44f pkt  3, składa wniosek i dokume n-
ty, o których mowa w  ust. 3 i 4, nie później niż w  terminie 12  miesięcy od dni a umieszczenia danej substancji w  tym w y-
kazie.  
                                                           
7) Ze zmianą wprowadzoną pr zez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 28  maja 2020  r. o zmianie ustawy o  substancjach chemicznych i  ich mi e-
szaninach oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1337), która weszła w życie z dniem 19 sierpnia 2020 r.  
8) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie  zmiany, o  której mowa w  odnośniku 9. 
9) W brzmieniu ustalonym przez art.  18 pkt 1  ustawy  z dnia 19  lipca 2019  r. o zmianie ustawy – Kodeks spółek handlowych oraz 
niektórych innych ustaw (Dz.  U. poz . 1655 oraz z 2020 r. poz. 288) , która wejdzie w  życie z  dniem 1 marca 2021  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 2050  
 
 6. Zezwolenie określa:  
1) nazwę podmiotu posiadającego zezwolenie;  
2) nazwę zgodnie z  IUPAC lub inną nazwę chemiczną zawierającą wszelkie informacje istotne dla opisu nowej su b-
stancji psychoaktywnej, jej nazwę  zwyczajową lub jej synonim, jeżeli istnieje , oraz numer CAS (Chemical Abstracts  
Service) lub inne numery identyfikujące, jeżeli są dostępne;  
3) rodzaj prowadzonej działalności;  
4) adres miejsca prowadzenia działalności;  
5) termin ważności zezwolenia;  
6) informacje lub warunki dodatkowe, jeżeli mają zastosowanie zgodnie z  celem wnioskowanej działalności.  
7.10) Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych podejmuje decyzję o  wydaniu lub o  odmowie wydania zezw o-
lenia w  terminie 90  dni od dnia otrzymania komple tnego wniosku, biorąc pod uwagę kompetencje, wiarygodność 
i rzetelność wnioskodawcy. Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych odmawia wydania zezwolenia, w  przypadku 
gdy istnieją uzasadnione podstawy budzące wątpliwości co do kompetencji, wiarygodności  i rzetelności wnioskodawcy, 
w tym skazania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego 
Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym osoby fizycznej będ ą-
cej wspó lnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1, reprezentującej co 
najmniej 20% kapitału zakładowego, oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej lub prokurentów 
takiej spółki oraz osoby fizyczn ej prowadzącej działalność gospodarczą za umyślne przestępstwo lub umyślne przestę p-
stwo skarbowe.  
7.11) Inspektor do spraw Substancji Chemicznych podejmuje decyzję o  wydaniu lub odmowie wydania zezw o-
lenia w  terminie 90  dni od daty otrzymania kompletnego wniosku, biorąc pod uwagę kompetencje, wiarygodność 
i rzetelność wnioskodawcy. Inspektor odmawia wydania zezwolenia, w  przypadku gdy istnieją uzasadnione po d-
stawy budzące wątpliwości co do kompetencji, wiarygodności i  rzetelności wnioskodawcy, w  tym skazan ia na ter y-
torium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia 
Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, osoby fizycznej będącej wspó l-
nikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzą cej działalność w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1, reprezentującej co 
najmniej 20% kapitału zakładowego, a  w przypadku prostej spółki akcyjnej – posiadającej co najmniej 20% akcji 
tej spółki, oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej l ub prokurentów takiej spółki oraz os o-
by fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.  
8.7) Przedsiębio rca, o  którym mowa w  ust. 2, jest obowiązany do zaprzestania prowadzenia działalności, o  której 
mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia doręczenia decyzji Prezesa Biura  do spraw Substancji Chemicznych o  odmowie 
udzielenia zezwolenia.  
9. Zezwolenie wydaje się na okres 3  lat. 
10. Podmiot, któremu udzielono zezwolenia, składa wniosek o  wydanie nowego zezwolenia w  przypadku:  
1) zmiany adresu siedziby podmiotu;  
2) zmiany rodzaju prowadzonej działalności;  
3) zmiany adresu miejsca prowadzenia działalności.  
11. W przypadkach, o  których mowa w  ust. 10, dotychczasowe zezwolenie wygasa.  
12.7) Na pisemne wezwanie Prezesa Biura  do spraw Substancji Chemicznych przedsi ębiorca wnioskujący o udzielenie  
zezwolenia lub posiadający zezwolenie przedkłada wszelkie informacje dodatkowe w  zakresie zagadnień objętych wnios -
kiem , o którym mowa w  ust. 3. 
13.12) W przypadku gdy Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych uzyska informacje o  niespełnianiu przez 
wnioskodawcę warunków zezwolenia lub o  pojawieniu się informacji budzących uzasadnione wą tpliwości co do komp e-
tencji, wiarygodności i  rzetelności wnioskodawcy, Prezes Biura do spraw Substancji Chemicznych nakazuje usunięcie, 
w wyznaczonym przez niego terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z  przepisami ustawy regulującymi 
działal ność objętą zezwoleniem.  
                                                           
10) W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7; w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia 
w życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 11. 
11) W brzmieniu ustalonym przez art.  18 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 9. 
12) W brzmieniu ustalonym przez art.  7 pkt 2 lit. b  ustawy, o  której mowa w  odnośniku  7. 
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 2050  
 
 14.7) Prezes Biura  do spraw Substancji Chemicznych cofa zezwolenie w  przypadku:  
1) nieusunięcia w  wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z  przepisami regulującymi 
działalność objętą zezwoleniem lub warunkami określonymi w  zezwoleniu;  
2) rażącego naruszenia warunków określonych w  zezwoleniu;  
3) prowadzenia działalności określonej w  ust. 1 niezgodnie z  zezwoleniem lub  z naruszeniem zasad systemu zarządz a-
nia jakością lub procedur stosowanych w  zakresie prowadzonej działalności określonej w  ust. 1; 
4) niesporządzenia dla każdej transakcji deklaracji zastosowania nowej substancji psychoaktywnej, o  której mowa 
w art. 40b u st. 1; 
5) nieprzekazania Prezesowi Biura  do spraw Substancji Chemicznych, w  terminie do dnia 31  marca danego roku, in-
formacji, za rok poprzedni o  prowadzonej działalności w  zakresie objętym zezwoleniem, o  której mowa w  art. 40c 
ust. 1; 
6) niepodjęcia dział alności objętej zezwoleniem lub zaprzestania jej wykonywania;  
7)13) skazania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego St o-
warzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, osoby fizycznej 
będącej wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1, repr e-
zentującej co najmniej 20% kapitału zakładowego, oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej 
lub pr okurentów takiej spółki oraz osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za umyślne przestępstwo 
lub umyślne przestępstwo skarbowe.  
7)14) skazania na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejski e-
go Stowar zyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o  Europejskim Obszarze Gospodarczym, osoby 
fizycznej będącej wspólnikiem (akcjonariuszem) spółki prowadzącej działalność w  zakresie, o  którym mowa 
w ust. 1, reprezentującej co najmniej 20% kapitału zakładowego,  a w przypadku prostej spółki akcyjnej – po-
siadającej co najmniej 20% akcji tej spółki, oraz członków zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej 
lub prokurentów takiej spółki oraz osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za umyślne przestę p-
stwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.  
15. Udzielenie zezwolenia, odmowa jego udzielenia albo jego cofnięcie następuje w  drodze decyzji administracyjnej. 
Decyzja o  cofnięciu zezwolenia podlega natychmiastowemu wykonaniu.  
16.7) Za złożenie wniosku o  wydanie zezwolenia jest pobierana opłata w  wysokości 200  zł, która stanowi dochód budż e-
tu państwa. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy wskazany przez Prezesa Biura  do spraw Substancji Chemicznych. 
Dowód wniesienia opłaty dołącza się do wniosku. W  przypadku  braku dowodu uiszczenia opłaty  wniosek po zostawia się 
bez rozpatrzenia.  
Art. 40b. 1. Przedsiębiorca będący odbiorcą nowej substancji psychoaktywnej jest obowiązany sporządzać dla ka ż-
dej transakcji deklarację zastosowania nowej substancji psychoaktywnej.  
2. Deklaracja zawiera:  
1) imię i  nazwisko lub nazwę i  adres siedziby oraz datę ważności i  numer zezwolenia, o  którym mowa w  art. 40a ust.  1, 
przedsiębiorcy będącego dostawcą nowej substancji psychoaktywnej;  
2) imię i  nazwisko lub nazwę i  adres siedziby oraz datę ważności i  numer zezwolenia, o  którym mowa w  art. 40a ust.  1, 
przedsiębiorcy będącego odbiorcą nowej substancji psychoaktywnej;  
3) nazwę zgodnie z  IUPAC lub i nną nazwę chemiczną zawierającą wszelkie informacje istotne dla opisu nowej su b-
stancji psychoaktywnej, jej nazwę zwyczajową lub jej synonim, jeżeli istnieje , oraz numer CAS (Chemical Abstracts  
Service) lub inne numery identyfikujące, jeżeli są dostępne;  
4) sposób wykorzystania nowej substancji psychoaktywnej i  jej ilość;  
5) oświadczenie odbiorcy nowej substancji psychoaktywnej o  jej wykorzystaniu w  sposób zgodny ze wskazanym 
w deklaracji, składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywyc h zeznań;  
6) imię, nazwisko oraz stanowisko i  podpis osoby działającej w  imieniu odbiorcy nowej substancji psychoaktywnej;  
7) imię, nazwisko oraz stanowisko i  podpis osoby działającej w  imieniu dostawcy nowej substancji psychoaktywnej.  
3. Przedsiębiorca bę dący odbiorcą nowej substancji psychoaktywnej przekazuje oryginał deklaracji dostawcy, a  jej 
kopię potwierdzoną za zgodność z  oryginałem przez dostawcę pozostawia w  dokumentacji transakcji.  
                                                           
13) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w  życie zmiany, o  której mowa w  odnośniku 14. 
14) W brzmieniu ustalonym przez art.  18 pkt 3 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 9. 
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 2050  
 
 Art. 40c. 1.7) Przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o  którym mowa w  art. 40a ust.  1, oraz przedsiębiorca, o  którym 
mowa w  art. 40a ust.  2, jest obowiązany do przekazania Prezesowi Biura  do spraw Substancji Chemicznych, w  terminie 
do dnia 31  marca danego roku, informacji za rok poprzedni o  prowadzonej działalności w  zakresie objętym zezwoleniem 
albo w  zakresie objętym wnioskiem o  jego wydanie, zawierającej:  
1) imię i  nazwisko lub nazwę i  adres siedziby przedsiębiorcy składającego informację oraz oznaczenie zezwolenia;  
2) wykaz transakcji ze wskazaniem imienia i  nazwiska lub nazwy i  adresu siedziby przedsiębiorcy będącego dostawcą 
albo odbiorcą nowej substancji psychoaktywnej, jeżeli dotycz y; 
3) określenie rodzaju prowadzonej działalności;  
4) opis sposobu wykorzystania nowej substancji psychoaktywnej wraz ze wskazaniem jej ilości.  
2. Przedsiębiorca posiadający zezwolenie, o  którym mowa w  art. 40a ust.  1, oraz przedsiębiorca, o  którym mowa 
w art. 40a ust.  2, jest obowiązany do prowadzenia ewidencji nowych substancji psychoaktywnych w  sposób uporządk o-
wany, według dat ich nabycia lub wejścia w  ich posiadanie, przez okres 5  lat, licząc od końca roku kalendarzowego osta t-
niego wpisu w  ewidencji.  
Art. 40d. 1. Nadzór nad nowymi substancjami psychoaktywnymi realizowany w  ramach kontroli spełniania ob o-
wiązków wynikających z  przepisów ustawy sprawują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej na zasadach okreś lonych 
w przepisach o  Państwowej Inspekcji Sanit arnej.  
2.7) Prezes Biura  do spraw Substancji Chemicznych przekazuje odpowiednim organom Państwowej Inspekcji San i-
tarnej informacje dotyczące wydanych zezwoleń, o  których mowa w  art. 40a ust.  1, oraz wniosków złożonych przez przedsię -
biorców , o których mowa w  art. 40a ust.  2. 
3.7) Szczegółowe warunki i  sposób współpracy p rzy sprawowaniu nadzoru, o  którym mowa w  ust. 1, określa por o-
zumienie zawarte między Prezesem Biura  do spraw Substancji Chemicznych a  Głównym Inspektorem Sanitarnym.  
Art. 41. 1. Obrót detaliczny środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi  i prekurs orami będącymi pr o-
duktami leczniczymi prowadzą apteki  i punkty apteczne, zapewniając odpowiednie warunki ich przechowywania uni e-
możliwiające dostęp osób nieuprawnionych do tych środków  i substancji.  
2. Preparaty zawierające środki odurzające lub substancje  psychotropowe są wydawane  z apteki wyłącznie na po d-
stawie specjalnie oznakowanej recepty albo zapotrzebowania,  z zastrzeżeniem  ust. 4. 
3. Do podmiotów,  o których mowa  w ust. 1, stosuje si ę art. 40 ust.  3. 
4. Preparaty zawierające środki odurzające grupy II-N lub substancje psychotropowe grup III -P i IV-P mogą być 
wydawane  z apteki na podstawie recept innych niż określone  w ust. 2, a preparaty zawierające środki odurzające grupy III -N 
mogą być wydawane  z apteki bez recepty.  
5. Minister właściwy do spra w zdrowia określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe warunki przechowywania przez apteki środków odurzających, substancji psychotropowych, prekur -
sorów kategorii 1 i preparatów zawierających te środki lub substancje oraz sposób prowadzenia dokumentacji  w za-
kresie ich posiadania  i obrotu, uwzględniając zabezpieczenie tych substancji przed dostępem osób trzecich;  
2) szczegółowe warunki wystawiania recept  i zapotrzebowań na preparaty zawierające środki odurzające lub substancje 
psychotropowe, w zory tych dokumentów oraz wydawania tych preparatów  z aptek, uwzględniając warunki bezpi e-
czeństwa dystrybucji preparatów.  
Art. 42. 1. Podmiot leczniczy, który – zgodnie  z przepisami ustawy  z dnia 6 wrze śnia 200 1 r. – Prawo farmace u-
tyczne −  nie utworzy ł apteki szpitalnej lub dzia łu farmacji szpitalnej, zak ład leczniczy dla zwierz ąt oraz lekarz, lekarz 
dentysta lub lekarz weterynarii, wykonuj ący zawód  w ramach praktyki zawodowej,  a także inny podmiot, których dzia łal-
ność wymaga posiadania  i stosowania  w celach medycznych preparatów zawieraj ących środki odurzaj ące grup I -N, II -N, 
III-N i IV-N lub substancje psychotropowe grup II -P, III -P i IV-P, posiadaj ą i stosuj ą te preparaty, je żeli są dopuszczone 
do obrotu jako produkty lecznicze na podstawie prz episów prawa farmaceutycznego oraz po uzyskaniu zgody wojewód z-
kiego inspektora farmaceutycznego.  
2. Podmiot leczniczy, który – zgodnie  z przepisami ustawy  z dnia 6 wrze śnia 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne −  nie 
utworzy ł apteki szpitalnej, zak ład leczniczy dla zwierz ąt oraz lekarz, lekarz dentysta lub lekarz weterynarii, wykonuj ący 
zawód  w ramach praktyki zawodowej, których dzia łalność w celach przeprowadzenia bada ń klinicznych wymaga posi a-
dania  i stosowania preparatów zawieraj ących środki odurzaj ące grup I -N, II -N, III -N i IV-N lub substancje psychotrop o-
we grup II -P, III -P i IV-P, posiadaj ą i stosuj ą te preparaty po uzyskaniu zgody wojewódzkiego inspektora farmaceutyc z-
nego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 2050  
 
 3. Wojewódzki inspektor farmaceutyczny udziela zgody:  
1) o której mowa  w ust. 1 – na czas okre ślony, nie d łuższy ni ż 3 lata; 
2) o której mowa  w ust. 2 – na czas okre ślony, nie d łuższy ni ż określony w pozwoleniu na prowadzenie badania klinicz -
nego . 
4. Minister w łaściwy do spraw zdrowia okre śli, w drodze rozporz ądzenia:  
1) wzór wniosku  o uzyskanie zgody,  o której mowa  w ust. 1 i 2, uwzgl ędniaj ąc potrzeb ę zapewnienia sprawno ści po-
stępowania;  
2) rodzaje preparatów zawieraj ących środki odurzaj ące i substancje psychotropowe, które mog ą być posiadane  w celach 
medycznych albo stosowane  do bada ń klinicznych, wraz ze wskazaniem ich ilo ści oraz grupy, do jakiej s ą zakwali -
fikowane, uwzgl ędniaj ąc potrzeb ę ich w łaściwej identyfikacji;  
3) warunki zaopatrywania  i przechowywania preparatów zawieraj ących środki odurzaj ące i substancje psychotropowe 
posiadanych  w celach medycznych lub stosowanych do bada ń klinicznych, uwzgl ędniaj ąc potrzeb ę zabezpieczenia 
tych substancji przed niew łaściwym u życiem;  
4) rodzaje podmiotów, których dzia łalność wymaga posiadania  i stosowania preparatów zawier ających środki odurzaj ą-
ce i substancje psychotropowe, oraz sposób prowadzenia przez te podmioty dokumentacji, maj ąc na uwadze bezpi e-
czeństwo przechowywania oraz potrzeb ę opracowywania odr ębnej dokumentacji dla danego środka lub substancji.  
Art. 43. 1. Prze dsiębiorca  i inna jednostka organizacyjna, którzy uzyskali zezwolenia,  o których mowa  w art. 35 
ust. 1 i 2 lub art.  40 ust.  1 i 2, lub pozwolenia,  o których mowa  w art. 37 ust.  3–5, są obowiązani do składania Głównemu 
Inspektorowi Farmaceutycznemu sprawozd ań z działalności określonej  w zezwoleniu lub pozwoleniu.  
2. Minister właściwy do spraw zdrowia określi,  w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, tryb oraz terminy 
składania sprawozdań,  o których mowa  w ust. 1, uwzględniając niezbędne dane, jakie powi nny zawierać.  
Art. 44. 1. Nadzór nad uprawami,  o których mowa  w art. 49 ust.  1, wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabianiem, 
przywozem, dystrybucj ą, obrotem  i niszczeniem albo stosowaniem  w celu prowadzenia bada ń naukowych środków odurzaj ą-
cych,  substancji psychotropowych oraz prekursorów kategorii 1 sprawuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny w łaściwy 
ze wzgl ędu na siedzib ę przedsi ębiorcy lub jednostki naukowej – przez kontrol ę realizacji obowi ązków wynikaj ących  
z rozporz ądzenia 273/2004, rozpo rządzenia 111/200 5 i przepisów ustawy,  z wyłączeniem przedsi ębiorców,  o których 
mowa  w ust. 2a. 
2. Nadzór nad prekursorami kategorii 2 i 3 sprawuje państwowy powiatowy inspektor sanitarny właściwy ze wzgl ę-
du na siedzibę wytwórcy, importera lub innego podmi otu wprowadzającego do obrotu – poprzez kontrolę realizacji ob o-
wiązków nałożonych na producenta, importera lub inny podmiot wprowadzający do obrotu wynikających  z ustawy, roz-
porządzenia 273/200 4 i rozporządzenia 111/200 5 oraz  wydawania pozwoleń – na zasadach  i w trybie określonych  w prze-
pisach  o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, rozporządzeniu 273/200 4 i rozporządzeniu 111/2005.  
2a. Główny Inspektor Farmaceutyczny sprawuje nadzór nad:  
1) wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerabia niem, przywozem, dystrybucj ą i niszczeniem środków odurzaj ących, su b-
stancji psychotropowych oraz prekursorów kategorii 1 przez przedsi ębiorc ę posiadaj ącego zezwolenie,  o którym 
mowa  w art. 38 ust.  1 ustawy  z dnia 6 wrze śnia 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne, albo przedsi ębiorc ę wpisanego do 
rejestru,  o którym mowa  w art. 51b ust. 1 tej ustawy – realizowany  w ramach kontroli spe łniania obowi ązków wyn i-
kających  z przepisów rozporz ądzenia 273/200 4 i rozporz ądzenia 111/200 5 oraz  przepisów ustawy;  
2) obrotem hurtowym środkami odurzaj ącymi, substancjami psychotropowymi lub prekursorami kategorii 1 przez 
przedsi ębiorc ę posiadaj ącego zezwolenie,  o którym mowa  w art. 76 ust.  1 ustawy  z dnia 6 wrze śnia 200 1 r. – Prawo 
farmaceutyczne – realizowany  w ramach k ontroli spe łniania obowi ązków wynikaj ących  z przepisów rozporz ądzenia 
273/200 4 i rozporz ądzenia 111/200 5 oraz  przepisów ustawy;  
3) wywozem prekursorów kategorii 4 przez przedsi ębiorc ę posiadaj ącego zezwolenie,  o którym mowa  w art. 38 ust.  1 
lub w  art. 76 ust. 1 ustawy  z dnia 6 wrze śnia 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne – realizowany  w ramach kontroli spe ł-
niania obowi ązków wynikaj ących  z przepisów rozporz ądzenia 111/200 5 i przepisów ustawy.  
3. Organem właściwym do występowania do krajów trzecich  z powiadomieni em przed wywozem  w zakresie preku r-
sorów kategorii 2 i 3, o którym mowa  w art. 11 ust.  1 i 2 rozporządzenia 111/2005, jest Główny Inspektor Sanitarny.  
4.7) Zadania z  zakresu dokonywania rejestracji, o  której mowa w  art. 3 ust. 6 rozporządzenia nr  273/2004, oraz 
rejestracji, o  której mowa w  art. 7 rozporządzenia 111/2005, w  tym prowadzeni e krajow ego rejestru podmiotów gos-
podarczych i  użytkowników, którym przyznano rejestrację, wykonuje Prezes Biura  do spraw Substancji Chemicznych. 
Przyznanie rejestracji, odmowa przyznania, zawieszenie lub unieważnienie rejestracji następuje w  drodze decyzji. 
O wydanej decyzji Prezes Biura  do spraw Substancji Chemicznych powiadamia właściwego państwowego powiatowego 
inspektora  sanitarnego, a  w przypadku rejestracji, o  której mowa w  art. 7 rozporządzenia 111/2005,  także Głównego 
Inspektora Sanitarnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 2050  
 
 5. Minister w łaściwy do spraw zdrowia przekazuje Komisji Europejskiej informacje,  o których mowa  w art. 13 i 16 
rozporządzenia 273/200 4 i art. 32 rozporządzenia 111/2005.  
6. Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad przerobem, przechowywaniem, obrotem oraz zapasami  środków 
odurzających  i substancji psychotropowych  w podległych jednostkach organizacyjnych – na zasadach  i w trybie określ o-
nych  w przepisach,  o których mowa  w ust. 1 i 2. 
7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych sprawuje nadzór nad przerobem, przechowyw aniem, obrotem oraz z a-
pasami prekursorów grupy kategorii 2 i 3 w podległych jednostkach organizacyjnych – na zasadach  i w trybie określonych  
w przepisach,  o których mowa  w ust. 2. 
8. Podmioty, które  w ramach swojej działalności posiadają zepsute, sfałszowane środki odurzające, substancje psych o-
tropowe  lub prekursory kategorii 1, ich mieszaniny, również jako składniki produktów leczniczych lub którym upłynął 
termin ważności, niszczą te substancje  w sposób określony  w rozporządzeniu,  o którym mowa  w ust. 9. 
9. Minister w łaściwy do spraw zdrowia okre śli, w drodze rozporz ądzenia, szczegó łowe warunki  i tryb post ępowania 
ze środkami odurzaj ącymi, substancjami psychotropowymi  i prekursorami kategorii 1, ich mieszaninami lub odpadami, 
produktami leczniczymi , zepsutymi, sfa łszowanymi lub którym up łynął termin wa żności, zawieraj ącymi  w swoim sk ładzie  
środki odurzaj ące, substancje psychotropowe lub prekursory kategorii 1, uwzgl ędniaj ąc w szczególno ści wymogi zabe z-
pieczenia przed ich niew łaściwym u życiem, sposob y niszczenia tych środków  w zależności od ich rodzaju  i ilości oraz 
podmioty obowi ązane do pokrywania kosztów zwi ązanych  z niszczeniem tych środków.  
Art. 44a.  Do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy,  o której mowa w  art. 35, art.  36, art.  40 i art. 40a, 
stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z  dnia 6 marca 201 8 r. – Prawo przedsiębiorców ( Dz. U. z 2019 r.  poz. 1292 i 1495  
oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086 ). 
Art. 44aa.15) 1. Kontrolne sprawdzenie faktów, o  którym mowa w  art. 39 ust. 2 pkt 2, stwie rdzenie spełniania w a-
runków, o  których mowa w  art. 35 ust. 4 i art. 40 ust. 4, oraz kontrole, o  których mowa w  art. 44 ust. 1 i 2a, mogą być 
przeprowadzone przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie ich na odległość z  jednoczesnym 
bezpośrednim przekazem obrazu i  dźwięku, z  wyłączeniem obowiązku okazywania legitymacji służbowej kontrolowan e-
mu oraz wpisu do książki kontroli.  
2. Zawiadomienie o  przeprowadzaniu czynności, o  których mowa w  ust. 1, zawiera informację o  zakresie, formie 
i terminach przetwarzania danych umożliwiających ich przeprowadzenie.  
Art. 44b. 1. Zakazuje się:  
1) wytwarzania, przywozu i  wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych;  
2) prowadzenia działalności w  zakresie, o  którym mow a w art. 40a ust.  1, przez podmiot niespełniający wymagań, 
o których mowa w  art. 40a ust.  1, art.  40b i  art. 40c. 
2. (uchylony)  
Art. 44c. 1. W przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, co do którego zachodzi 
uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadz a-
nia do obrotu państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w  drodze decyzji, wstrzymanie wytwarzania tego produktu lub 
wycofanie go z  obrotu, na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem 
zastępczym, nie dłuższy jednak niż 18  miesięcy.  
2. Główny Inspektor Sanitarny podaje do publicznej wiadomo ści informacj ę o wydaniu decyzji,  o której mowa  
w ust. 1, przez og łoszenie n a swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej nazwy produktu, nazwy prod u-
centa, rodzaju opakowania  i jego wielko ści. 
3. W przypadku wydania decyzji,  o której mowa  w ust. 1, właściwy pa ństwowy inspektor sanitarny:  
1) dokonuje zabezpieczenia p roduktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastę p-
czym;  
2) nakazuje zaprzestanie prowadzenia dzia łalności w pomieszczeniach lub obiektach s łużących wytwarzaniu lub wpr o-
wadzeniu tego produktu do obrotu, na czas niezb ędny do usuni ęcia zagro żenia, nie d łuższy ni ż 3 miesi ące. 
4. Państwowy inspektor sanitarny właściwy ze względu na miejsce w ytwarzania lub wprowadzania do obrotu pr o-
duktu, o  którym mowa w  ust. 1, zakazuje, w  drodze decyzji, jego wytwarzania lub wprowadzania do obrotu, nakazuje 
jego wycofanie z  obrotu, a  także orzeka o  jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa i zniszczeniu, jeżeli ten produkt jest 
środkiem zastępczym.  
                                                           
15) Dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6. 
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 2050  
 
 5. Państwowy inspektor sanitarny, który wyda ł decyzj ę, o której mowa  w ust. 4, jest organem w łaściwym  w sprawie 
zniszczenia produktu b ędącego przedmiotem tej decyzji. Zniszczenia dokonuje si ę komisyjnie.  Z czynno ści zniszczenia 
produktu sporz ądza si ę protokó ł zniszczenia, który zawiera:  
1) oznaczenie organu w łaściwego  w sprawie zniszczenia;  
2) skład komisji powo łanej do zniszczenia;  
3) oznaczenie decyzji stanowi ącej podstaw ę zniszczenia;  
4) rodzaj zniszczonego produktu, jego nazw ę oraz ilo ść; 
5) informacj ę o zastosowanej metodzie zniszczenia;  
6) oznaczenie miejsca  i czasu zniszczenia;  
7) podpisy cz łonków komisji.  
6. Koszty prowadzonego postępowania i  badań, o  których mowa w  ust. 1, w wyniku których stwierdzono, że badany 
produkt, o  którym mowa w  ust. 1, jest środkiem zastępczym, oraz koszty zniszczenia tego produktu ponosi strona post ę-
powania.  
7. Właściwy pa ństwowy inspektor sanitarny wydaje decyzj ę ustalaj ącą wysoko ść kosztów,  o których mowa  w ust. 6, 
określając 7-dniowy termin p łatności, licz ąc od dnia,  w którym decyzja ustalaj ąca wysoko ść kosztów sta ła się ostateczna.  
8. Zabezpieczenie,  o którym mowa  w ust. 3 pkt  1, oraz egzekucja nale żności, o których mowa  w ust. 6, nast ępują 
w trybie przepisów  o postępowaniu egzekucyjnym  w administracji.  
9. Od kwoty nale żności, o których mowa  w ust. 6, nalicza si ę odsetki ustawowe, poczynaj ąc od dnia,  w którym up ły-
nął termin ich p łatności. 
10. Nale żności, o których mowa  w ust. 6, ulegaj ą przedawnieniu  z upływem 3 lat, licz ąc od dnia,  w którym decyzja 
ustalaj ąca te nale żności sta ła się ostateczna.  
11. Jeżeli w  wyniku badań, o  których mowa w  ust. 1, stwierdzono obecność substancji wykazującej działanie na 
ośrodkowy układ nerwowy, podmiot, który przeprowadził to badanie, zawiadamia o  wyniku tego badania Zespół oraz 
Biuro, jako jednostkę współpracującą z  Europejskim Centrum Monitorowania Narkotyków i  Narkomanii ora z Europejską 
Siecią Informacji o  Narkotykach i  Narkomanii (Reitox), zgodnie z  art. 6 ust.  3 pkt  12 lit. i. 
12. Badania mające na celu ustalenie, czy produkt, o  którym mowa w  ust. 1, jest środkiem zastępczym, przeprow a-
dzają podmioty, w  tym jednostki naukowe , posiadające przygotowanie naukowo -merytoryczne, techniczne oraz infr a-
strukturę, umożliwiające ustalenie, czy badany produkt jest środkiem zastępczym, w szczegól ności określenie:  
1) pochodzenia substancji o  działaniu na ośrodkowy układ nerwowy zidentyfi kowanej w  wyniku badań;  
2) mechanizmu działania tej substancji;  
3) jej aktywności farmakologicznej;  
4) działań niepożądanych, w  tym skutków somatycznych i  psychicznych u  ludzi.  
13. Minister w łaściwy do spraw zdrowia okre śli, w drodze rozporz ądzenia, wykaz podmiotów,  o których mowa  
w ust. 12, maj ąc na wzgl ędzie zapewnienie sprawno ści post ępowania prowadzonego przez organy Pa ństwowej Inspekcji 
Sanitarnej.  
Art. 44d. 1. W  przypadku stwierdzenia przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktu, co do którego 
zachodzi uzasadnione podejrzenie, że może być on środkiem zastępczym, organ celny zajmuje przesyłkę tego produktu na 
czas niezbędny do ustalenia, czy jest on środkiem zastępczym, nie dłuższy jednak niż 18  miesięcy.  
2. W przypadku konieczności przep rowadzenia badań produktu, o  którym mowa w  ust. 1, mających na celu ustal e-
nie, czy jest on środkiem zastępczym, przeprowadzają je podmioty, o  których mowa w  art. 44c ust.  12. 
3. Jeżeli w  wyniku przeprowadzonych badań zostanie stwierdzone, że badany produkt  jest środkiem zastępczym, 
organ celny występuje o  orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa.  
4. O przepadku produktu będącego środkiem zastępczym na rzecz Skarbu Państwa orzeka, na wniosek organu celn e-
go, sąd, stosując przepisy Kodeksu postępowani a cywilnego.  
5. Produkt będący środkiem zastępczym, którego przepadek orzeczono, podlega zniszczeniu.  
6. Jeżeli podmiot dokonujący przywozu jest nieznany, produkt będący środkiem zastępczym podlega zniszczeniu bez 
konieczności występowania do sądu o  przepa dek na rzecz Skarbu Państwa.  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 2050  
 
 7. Koszty badań, przechowywania i  zniszczenia produktu będącego środkiem zastępczym ponosi podmiot dokonuj ą-
cy przywozu. W  przypadku niemożności ustalenia podmiotu dokonującego przywozu produktu będącego środkiem z a-
stępczym kosz ty badań, przechowywania i  zniszczenia są finansowane z  budżetu państwa, z  części pozostającej 
w dyspozycji organów Krajowej Administracji Skarbowej.  
Art. 44e. Substancję będącą jednocześnie środkiem odurzającym i  nową substancją psychoaktywną albo substan cją 
psychotropową i  nową substancją psychoaktywną uznaje się odpowiednio za środek odurzający albo substancję psycho -
tropową.  
Art. 44f. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) wykaz substancji psychotropowych z  podziałem na grupy, o  których mowa w  art. 32, 
2) wykaz środków odurzających z  podziałem na grupy, o  których mowa w  art. 31, oraz ze wskazaniem środków odurza -
jących  grupy IV -N dopuszczonych do stosowania w  lecznictwie zwierząt zgodnie z  art. 33 ust. 2, 
3) wykaz nowych substancji psychoaktywnych  
– uwzględniając postanowienia Konwencji Narodów Zjednoczonych oraz decyzji, o  których mowa w  art. 4 pkt 25 i 26, 
albo ocenę lub rekomendację Zespołu, mając na uwadze wpływ tych substancji na zdrowie lub życie ludzi lub możliwość 
spowodowania szkód społecznych  oraz konieczność działań ochronnych podejmowanych wobec zwierząt dzikich.  
Rozdział 6  
Uprawa maku  i konopi  
Art. 45. 1. Uprawa maku,  z wyjątkiem maku niskomorfinowego, może być prowadzona wyłącznie na potrzeby 
przemysłu farmace utycznego  i nasiennictwa.  
2. Uprawa maku niskomorfinowego może być prowadzona wyłącznie na cele spożywcze  i nasiennictwa.  
3. Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona wyłącznie na potrzeby przemysłu włókienniczego, chemicznego, 
celulozowo -papierniczeg o, spożywczego, kosmetycznego, farmaceutycznego, materiałów budowlanych oraz nasiennictwa.  
4. Uprawa konopi innych niż wymienione  w ust. 3 jest zabroniona.  
Art. 46. 1. Uprawa maku może być prowadzona na określonej powierzchni,  w wyznaczonych rejonach, na p odsta-
wie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany  
w rozumieniu przepisów  o nasiennictwie oraz dodatkowo umowy kontraktacji, zawartej  z podmiotem posiadającym z e-
zwolenie marszałka województwa  na prowadzenie działalności  w zakresie skupu maku.  
2. Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona na określonej powierzchni,  w wyznaczonych rejonach, na 
podstawie zezwolenia na uprawę, przy zastosowaniu materiału siewnego kategorii elitarny albo kategor ii kwalifikowany  
w rozumieniu przepisów  o nasiennictwie oraz dodatkowo:  
1) umowy kontraktacji, zawartej  z podmiotem posiadaj ącym zezwolenie marsza łka województwa na prowadzenie dzi a-
łalności w zakresie skupu konopi w łóknistych, lub  
2) zobowi ązania do przetworzenia konopi w łóknistych we w łasnym zakresie na cele okre ślone w art. 45 ust.  3, sk łada-
nego do marsza łka województwa w łaściwego dla miejsca po łożenia uprawy,  w terminie do 1 4 dni po dokonaniu ich 
wysiewu.  
3) (uchylony)  
4) (uchylony)  
3. Stosowanie materiału siewnego maku lub konopi włóknistych kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany  
w rozumieniu przepisów  o nasiennictwie potwierdza się fakturą zakupu tego materiału siewnego oraz etykietą  z opakowań 
materiału siewnego tych roślin.  
4. Działaln ość w zakresie skupu:  
1) maku, na podstawie umowy,  o której mowa  w ust. 1, 
2) konopi w łóknistych na podstawie umowy,  o której mowa  w ust. 2 pkt  1 
– może prowadzić podmiot posiadający zezwolenie marszałka województwa właściwego dla miejsca położenia uprawy,  
określające  w szczególności zakres  i cel prowadzonej działalności.  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 2050  
 
 5. Zezwolenie,  o którym mowa  w ust. 4, wydaje się  w drodze decyzji, na wniosek, który zawiera:  
1) imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania  i adres albo nazwę (firmę), siedzibę  i adres wnioskodawcy;  
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu albo numer identyfikacyjny  w krajowym rejestrze urz ędowym po d-
miotów gospodarki narodowej (REGON), je żeli zosta ł nadany,  a w przypadku osoby fizycznej równie ż numer ew i-
dencyjny powszechnego e lektronicznego systemu ewidencji ludno ści (PESEL), je żeli zosta ł nadany;  
3) adres miejsca wykonywania działalności  w zakresie skupu;  
4) informację  o zakresie  i celu podejmowanej działalności.  
6. Do wniosku,  o którym mowa  w ust. 5, dołącza się:  
1) oświadcze nie, że wnioskodawca dysponuje magazynem lub środkiem transportu, zabezpieczonym przed kradzieżą 
torebki (makówki),  o której mowa  w art. 48 ust.  1, lub  
2) (uchylony)  
3) zobowiązanie do przekazywania na żądanie marszałka województwa informacji dotyczących z akresu  i celu prow a-
dzonej działalności.  
7. Marszałek województwa cofa zezwolenie  w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności określonych  
w ustawie lub  w zezwoleniu.  
8. Sejmik województwa, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdrowia  oraz ministra właściwego do 
spraw rolnictwa, określi,  w drodze uchwały, ogólną powierzchnię przeznaczoną corocznie pod uprawy maku lub konopi 
włóknistych oraz rejonizację tych upraw, mając na względzie zagrożenie narkomanią, zapotrzebowanie na surowce p o-
chodzące z  tych upraw oraz tradycję uprawy maku  i konopi włóknistych na danym terenie.  
Art. 47. 1. Zezwolenie na uprawę maku lub konopi włóknistych wydaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy 
ze względu na miejsce położenia uprawy.  
2. Zezwolenie,  o którym mowa  w ust. 1, wydaje się,  w drodze decyzji, na wniosek zawierający:  
1) imię, nazwisko, określenie miejsca zamieszkania  i adres albo nazwę (firmę), siedzibę  i adres wnioskodawcy;  
2) informację  o odmianie maku lub konopi włóknistych, powierzchni upra wy oraz numer działki ewidencyjnej  w ewi-
dencji gruntów  i budynków, określonej na podstawie przepisów prawa geodezyjnego  i kartograficznego;  
3) (uchylony)  
4) oświadczenie wnioskodawcy, że dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makó wki),  
o której mowa  w art. 48 ust.  1; 
5) oświadczenie wnioskodawcy, że nie był karany za popełnienie przestępstwa,  o którym mowa  w art. 63 lub  64, i wy-
kroczenia,  o którym mowa  w art. 65. 
3. Zezwolenie,  o którym mowa  w ust. 1, określa:  
1) podmiot, dla które go je wydano;  
2) numer kolejny zezwolenia;  
3) odmianę maku lub konopi włóknistych;  
4) powierzchnię uprawy maku lub konopi włóknistych;  
5) numer działki,  o którym mowa  w ust. 2 pkt  2, na której prowadzona będzie uprawa maku lub konopi włóknistych;  
6) termin  ważności;  
7) datę wydania zezwolenia.  
3a. Do wniosku,  o którym mowa  w ust. 2, w przypadku samodzielnego przetwarzania konopi w łóknistych  z własnych  
upraw, do łącza si ę zobowi ązanie do przetworzenia konopi w łóknistych we w łasnym zakresie na cele okre ślone w art. 45 
ust. 3. 
3b. Zobowi ązanie,  o którym mowa  w ust. 3a, zawiera:  
1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania  i adres albo nazw ę firmy, siedzib ę i adres producenta konopi w łóknistych;  
2) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu albo numer identyfikac yjny w krajowym rejestrze urz ędowym 
podmiotów gospodarki narodowej (REGON), je żeli zosta ł nadany,  a w przypadku osoby fizycznej równie ż numer 
ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludno ści (PESEL), je żeli zosta ł nadany;  
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 2050  
 
 3) zwięzły opis  zakładu przetwórczego lub miejsca przetwarzania wraz  z wyposa żeniem;  
4) informacj ę o rodzajach produktów, które b ędą wytwarzane przez zak ład przetwórczy.  
4. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) odmawia wydania zezwolenia, jeżeli wnioskodawca nie daje rękojm i należyt e-
go zabezpieczenia zbioru  z tych upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone  w ustawie,  a w szczególności:  
1) nie dysponuje pomieszczeniem zabezpieczonym przed kradzieżą torebki (makówki),  o której mowa  w art. 48 ust.  1, 
lub 
2) był karany za popełnienie przestępstwa,  o którym mowa  w art. 63 lub  64, lub  
3) był karany za popełnienie wykroczenia,  o którym mowa  w art. 65. 
5. Zezwolenie cofa się  w razie naruszenia warunków prowadzenia działalności określonych  w ustawie lub  w zezwol e-
niu. 
6. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi rejestr wydawanych zezwoleń.  
Art. 48. 1. Torebkę (makówkę)  z nasionami, uzyskaną  z uprawy maku prowadzonej na potrzeby przemysłu farm a-
ceutycznego, wraz  z przylegającą do niej łodygą  o długości do 7 cm, w całośc i przekazuje się podmiotowi prowadzącemu 
kontraktację maku, na warunkach określonych  w umowie kontraktacji. Słomę makową, pozostałą po oddzieleniu torebki 
(makówki)  i przylegającej do niej łodygi  o długości do 7 cm, niszczy prowadzący uprawę  w sposób okreś lony w umowie 
kontraktacji.  
2. Słomę makową  z uprawy maku niskomorfinowego niszczy prowadzący uprawę na swój koszt,  w sposób określ o-
ny w umowie kontraktacji.  
3. Pozostałe na polu resztki pożniwne maku niszczy się  w miejscu prowadzenia uprawy,  w wyniku wyko nania o d-
powiedniego zabiegu agrotechnicznego, na warunkach określonych  w umowie kontraktacji.  
Art. 49. 1. Przepisów  art. 45–48, z wyjątkiem przepisów dotycz ących obowi ązku niszczenia s łomy makowej  
i resztek po żniwnych maku, nie stosuje si ę do upraw maku  i konopi prowadzonych po uzyskaniu zezwolenia G łównego 
Inspektora Farmaceutycznego przez jednostk ę naukow ą oraz Centralny O środek Badania Odmian Ro ślin Uprawnych,  
w ramach dzia łalności statutowej,  a także przez podmiot zajmuj ący si ę hodowl ą roślin i stosuj ący konopie w łókniste  
w celach izolacyjnych, zwane dalej „wnioskodawc ą”. 
2. Zezwolenie,  o którym mowa  w ust. 1, wydaje si ę na wniosek zawieraj ący: 
1) nazw ę i adres wnioskodawcy;  
2) dane osoby odpowiedzialnej za zapewnienie w łaściwej kontroli uprawy  i jej zab ezpieczenie przed dost ępem osób 
nieuprawnionych;  
3) dane dotycz ące lokalizacji, rodzaju  i wielko ści uprawy;  
4) dane na temat planowanych bada ń, w szczególno ści okre ślające ich cel;  
5) informacj ę o rodzaju jednostki naukowej;  
6) datę i podpis osoby upowa żnionej przez wnioskodawc ę do złożenia wniosku.  
3. Do wniosku,  o którym mowa  w ust. 2, do łącza si ę: 
1) (uchylony)  
2) statut podmiotu ubiegaj ącego si ę o wydanie zezwolenia, je żeli dotyczy.  
4. Główny Inspektor Farmaceutyczny zasięga opinii jednostki organizac yjnej Policji właściwej ze względu na mie j-
sce uprawy objętej wnioskiem, o  którym mowa w  ust. 2, dotyczącej sposobu jej zabezpieczenia przed dostępem osób nie -
uprawnionych, uwzględniającej:  
1) zabezpieczenie w  zakresie wstępu na miejsce uprawy przez:  
a) prowadzenie wykazu osób uprawnionych do wejścia obejmującego:  
– imię i  nazwisko,  
– numer PESEL, a  w przypadku jego braku – cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę i  numer 
dokumentu oraz kraj wydania,  
b) prowadzenie wykazu pojazdów uprawnionych do  wjazdu na miejsce uprawy obejmującego markę samochodu 
i numer rejestracyjny,  
c) weryfikowanie danych, o  których mowa w  lit. a i b; 
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 2050  
 
 2) zabezpieczenia techniczne uwzględniające zabezpieczenie uprawy prowadzonej w  budynku i  poza budynkiem;  
3) oznakowanie mie jsca uprawy;  
4) warunki dotyczące lokalizacji miejsca uprawy.  
5. Właściwy organ Policji wydaje opinię w  formie postanowienia. Nieprzedstawienie opinii w  terminie 30  dni od 
dnia skierowania sprawy do zaopiniowania jest równoznaczne z  wydaniem pozytywnej opi nii w  przedmiocie sposobu 
zabezpieczenia uprawy przed dostępem osób nieuprawnionych.  
6. Na postanowienie, o  którym mowa w  ust. 5, nie przysługuje zażalenie.  
7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do spraw zdr owia, określi,  
w drodze rozporządzenia, szczegółowe kryteria oceny zabezpieczenia upraw, o  których mowa w  ust. 1, mając na uwadze 
zagwarantowanie należytej ochrony tych upraw przed dostępem osób nieuprawnionych.  
Art. 50. 1. Nadzór nad uprawami maku lub kon opi włóknistych sprawuje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właśc i-
wy ze względu na miejsce położenia tych upraw.  
2. W ramach wykonywania nadzoru osoby upoważnione przez organ,  o którym mowa  w ust. 1, są uprawnione do:  
1) wejścia na grunty, na których są pr owadzone uprawy maku lub konopi włóknistych, oraz dojścia do tych gruntów 
przez inne nieruchomości;  
2) kontroli dokumentów uprawniających do prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych;  
3) żądania wyjaśnień od prowadzącego uprawy maku lub konopi włóknist ych. 
3. Osoby upoważnione do wykonywania czynności określonych  w ust. 2 są obowiązane do okazania upoważnienia 
wydanego przez organ sprawujący nadzór.  
Art. 51. W przypadku stwierdzenia prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych  w sposób niezgodny  z art. 46 i 47 
wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje nakaz zniszczenia tych upraw przez zaoranie, przekopanie gruntu albo  w inny 
sposób, który zapewni skuteczne wykonanie tego nakazu, na koszt prowadzącego uprawę; nakazowi nadaje się rygor natych -
miastowej  wykonalności.  
Art. 52. Zadania,  o których mowa  w art. 47, 5 0 i 51, są wykonywane przez gminę jako zadania zlecone  z zakresu 
administracji rządowej.  
Rozdział 6a  
Kara pieniężna  
Art. 52a. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Po l-
skiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w  wysokości od 20  000 zł do 1  000 000 zł. 
2. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 1, wymierza, w  drodze decyzji, państwowy inspektor sanitarny właściwy ze 
względu na miejsce  wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego. Decyzja ta podlega natychmiastowemu 
wykonaniu.  
3. Ustalając wysokość kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, państwowy i nspektor sanitarny uwzględnia w szcze-
gólności ilość wytworzonego lub wprowa dzonego do obrotu środka zastępczego.  
Rozdział 7  
Przepisy karne  
Art. 53. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia środki odurzające lub substancje psych o-
tropowe  albo przetwarza słomę makową,  
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.  
1a. Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia nowe substancje psychoaktywne,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.  
2. Jeżeli przedmiotem czynu, o  którym mowa w  ust. 1 lub 1a, jest zn aczna ilość środków odurzających, substancji 
psychotropowych, słomy makowej lub nowych substancji psychoaktywnych, lub czyn ten został popełniony w  celu 
osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca  
podlega grzywnie i  karze pozbawienia wolności na  czas nie krótszy od lat 3.  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 2050  
 
 Art. 54. 1. Kto wyrabia, posiada, przechowuje, zbywa lub nabywa przyrządy, jeżeli z  okoliczności wynika, że służą 
one lub są przeznaczone do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania lub przerobu środków odurzających, substancji  
psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat  2. 
2. Tej samej karze podlega, kto:  
1) przystosowuje do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania, przerobu lub konsumpcji środków odurzających, 
substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych naczynia i  przyrządy, choćby były wytworz o-
ne w  innym celu, albo  
2) wchodzi w  porozumienie z  inną osobą w  celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 53 ust. 2. 
Art. 55. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego nab y-
cia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psych o-
aktywnych lub słomy mak owej,  
podlega grzywnie i  karze pozbawienia wolności do lat 5.  
2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.  
3. Jeżeli przedmiotem czynu, o  którym mowa w  ust. 1, jest znaczna ilość środ ków odurzających, substancji psych o-
tropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej albo czyn ten został popełniony w  celu osiągnięcia 
korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca  
podlega grzywnie i  karze pozbawienia wolności na czas nie krótsz y od lat 3.  
Art. 56. 1. Kto, wbrew przepisom art.  33–35, art.  37, art.  40 i art. 40a, wprowadza do obrotu środki odurzające, su b-
stancje psychotropowe, słomę makową lub nowe substancje psychoaktywne albo uczestniczy w  takim obrocie,  
podlega grzywnie i  karze  pozbawienia wolności od 6  miesięcy do lat 8.  
2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.  
3. Jeżeli przedmiotem czynu, o  którym mowa w  ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających , substancji psych o-
tropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej, sprawca  
podlega grzywnie i  karze pozbawienia wolności od lat 2  do 12.  
Art. 57. 1. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego  w art. 55 ust.  1 lub art.  56 ust.  1, 
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
2. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego  w art. 55 ust.  3 lub art.  56 ust.  3, 
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.  
Art. 58. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy , udziela innej osobie środka odurzającego, substancji psychotropowej lub 
nowej substancji psychoaktywnej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji,  
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.  
2. Jeżeli spraw ca czynu, o  którym mowa w  ust. 1, udziela środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej 
substancji psychoaktywnej małoletniemu lub nakłania go do użycia takiego środka lub substancji albo udziela ich 
w znacznych ilościach innej osobie,  
podlega k arze pozbawienia wolności od 6  miesięcy do lat 8.  
Art. 59. 1. Kto, w  celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela innej osobie środka odurzającego, 
substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia takiego środka 
lub substancji,  
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.  
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 2050  
 
 2. Jeżeli sprawca czynu, o  którym mowa w  ust. 1, udziela środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej 
substancji psychoaktywnej małoletniemu, ułatwia  użycie albo nakłania go do użycia takiego środka lub substancji,  
podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.  
3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
Art. 60. Kto, będąc właścicielem lub działającym  w jego imieniu zarządcą albo kierownikiem zakładu gastron o-
micznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną działalność usługową, mając wiarygodną wiadomość  o popełnieniu 
przestępstwa określonego  w art. 56, 5 8 lub  59 na terenie tego zakładu lub lokalu, nie powiadamia  o tym niezwłocznie 
organów ścigania,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
Art. 61. Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 11 1/2005, w  celu nie -
dozwolonego wytworzenia środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej wytw a-
rza, przetwarza, przerabia, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, wewnątrzwspólnotowej d o-
stawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada, przechow u-
je lub wprowadza do obrotu prekursory lub nową substancję psychoaktywną,  
podlega grzywnie i  karze pozbawienia wolności do lat 5.  
Art. 62. 1. Kto, wbrew prze pisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe,  
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.  
2. Jeżeli przedmiotem czynu,  o którym mowa  w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających lub substancji psych o-
tropowych, sprawca  
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.  
3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.  
Art. 62a. Jeżeli przedmiotem czynu,  o którym mowa  w art. 62 ust.  1 lub  3, są środki odurzają ce lub substancje psych o-
tropowe  w ilości nieznacznej, przeznaczone na własny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wy-
daniem postanowienia  o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec s prawcy kary byłoby niecelowe 
ze wzgl ędu na okoliczności popełnienia czynu,  a także stopień jego społecznej szkodliwości.  
Art. 62b. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada nowe substancje psychoaktywne,  
podlega grzywnie.  
2. Jeżeli przedmiotem czynu, o  którym mowa w  ust. 1, jest znaczna ilość nowych substancji psychoaktywnych sprawca,  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat  3. 
3. Jeżeli przedmiotem czynu, o  którym mowa w  ust. 1, jest nowa substancja psychoaktywna w  ilości nieznacznej, 
przeznaczonej na włas ny użytek sprawcy, postępowanie można umorzyć również przed wydaniem postanowienia 
o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli orzeczenie wobec sprawcy kary byłoby niecelowe ze względu na okolicz -
ności popełnienia czynu, a  także stopień jego społecznej sz kodliwości.  
Art. 63. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak,  z wyjątkiem maku niskomorfinowego, konopie,  z wyją t-
kiem konopi włóknistych, lub krzew koki,  
podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.  
2. Tej samej karze podlega, kto, wbrew przepisom ustawy, zbiera mleczko makowe, opium, słomę makową, liście 
koki, żywicę lub ziele konopi innych niż włókniste.  
3. Jeżeli przedmiotem czynu,  o którym mowa  w ust. 1, jest uprawa mogąca dostarczyć znacznej ilości słomy mak o-
wej, liści koki, żywicy lub ziela ko nopi innych niż włókniste, sprawca  
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.  
Art. 64. 1. Kto zabiera, w  celu przywłaszczenia, środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje psych o-
aktywne , mleczko makowe lub słomę makową,  
podlega karze pozbawienia wolności od 3  miesięcy do lat 5.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 2050  
 
 2. Jeżeli przedmiotem czynu, o  którym mowa w  ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psych o-
tropowych, nowych substancji psychoaktywnych, mleczka makowego lub słomy makowej, spra wca, 
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.  
3. Tej samej karze podlega, kto kradnie z  włamaniem środki odurzające, substancje psychotropowe, nowe substancje 
psychoaktywne, mleczko makowe lub słomę makową.  
4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca  
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo karze pozbawienia wolności do roku.  
Art. 65. Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak niskomorfinowy lub konopie włókniste,  
podlega karze grzywny.  
Art. 66. Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/ 2004 lub  rozporządzenia 111/2005, wytwarza, przetw a-
rza, przerabia, stosuje, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, 
przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, p osiada lub przechowuje 
prekursory,  
podlega karze grzywny.  
Art. 67. Kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/200 4 lub  rozporządzenia 111/2005, nie dopełnia ob o-
wiązku prowadzenia ewidencji wytwarzania, przetwarzania, przerobu środków odurzających, sub stancji psychotropowych 
lub prekursorów  i obrotu nimi albo  w inny sposób narusza przepisy określające zasady stosowania środków, substancji 
lub prekursorów  i obrotu nimi,  
podlega karze grzywny.  
Art. 68. Kto prowadzi reklamę lub promocję wbrew zakazom określonym  w art. 20 ust.  1 lub  3, podlega grzywnie, 
karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.  
Art. 69. 1. Orzekanie  w sprawach  o czyny określone  w art. 65–67 następuje  w trybie przepisów  o postępowaniu  w spra-
wach  o wykroczenia.  
2. W razie ukarania za wykroczenie określone  w art. 65 lub  66 orzeka się przepadek przedmiotów wykroczenia,  
a także przedmiotów pochodzących bezpośrednio lub pośrednio  z wykroczenia, nawet jeżeli nie były one własnością 
sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, może zarządzić ich zniszczenie.  Z czynności zniszczenia sporządza się 
protokół.  
Art. 70. 1. W razie skazania za przestępstwa określone  w art. 53–61, 6 3 i 64 można orzec przepadek przedmiotu 
przestępstwa oraz przedmiotów  i narzędzi, które służy ły lub były przeznaczone do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były 
własnością sprawcy.  
1a. Sąd może orzec przepadek przedmiotów  i narzędzi niebędących własnością sprawcy, jeżeli ich właściciel lub inna  
osoba uprawniona, nie zachowując ostrożności wymagane j w danych okolicznościach, przewidywała albo mogła przew i-
dzieć, że mogą one służyć lub być przeznaczone do popełnienia przestępstwa.  
2. W razie skazania za przestępstwo określone w  art. 62 lub w  art. 62b oraz w  razie umorzenia lub warunkowego 
umorzenia po stępowania karnego orzeka się przepadek środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej su b-
stancji psychoaktywnej, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, może zarz ą-
dzić ich zniszczenie. Z  czynności zniszcze nia sporządza się protokół.  
3. Przepadku nie orzeka się, jeżeli środek odurzający, substancja psychotropowa lub nowa substancja psychoaktywna  są 
własnością osoby trzeciej, a  sprawca uzyskał je w  drodze przestępstwa lub wykroczenia albo wszedł w  ich posiada nie 
w sposób rażąco naruszający obowiązki pracownicze albo warunki umowy łączącej go z  właścicielem tych środków odurz a-
jących , substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych.  
4. W razie skazania za przestępstwo określone  w art. 53–63 sąd może orzec na cele zapobiegania  i zwalczania narko -
manii  nawiązkę  w wysokości do 5 0 000 zł. 
5. Przepisu ust.  4 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w  art. 62 ust. 1 i art. 62b ust.  1, jeżeli jest on 
osobą uzależnioną.  
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 2050  
 
 Art. 70a. 1. Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że sprawca jest osobą uzależnioną lub używającą szkodliwie 
substancji psychoaktywnej, sąd, a  w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zarządza zebranie przez osoby, które na 
zasadach wskazanych w  ustawie uzyskały certyfi kat specjalisty psychoterapii uzależnień, informacji na temat używania 
przez oskarżonego środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub śro d-
ków zastępczych.  
2. Minister Sprawiedliwości  w porozumieniu  z ministrem wła ściwym do spraw zdrowia określi,  w drodze rozporz ą-
dzenia, szczegółowe warunki  i tryb zbierania informacji,  o których mowa  w ust. 1, warunki, jakie muszą spełniać osoby 
uprawnione do dokonania tych czynności, oraz wysokość ryczałtu przysługującego za zebran ie informacji, mając na 
względzie zebranie stosownych danych  o osobie oskarżonego  z punktu widzenia możliwości  i celowości zastosowania 
środków przewidzianych  w art. 71 i 72. 
Art. 71. 1. W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w  związku z  używaniem środka odurza -
jącego , substancji psychotropowej lub nowej substancji psychoaktywnej na karę pozbawienia wolności, której wykonanie 
warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu lub rehabilitacji w  podmiocie leczn iczym 
w rozumieniu przepisów o  działalności leczniczej i  oddaje go pod dozór wyznaczonej osoby, instytucji lub stowarzyszenia.  
2. Sąd może zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności, jeżeli skazany  w okresie próby uchyla się 
od obowiązku,  o którym mowa  w ust. 1, albo dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został 
skierowany.  
3. W razie skazania osoby uzale żnionej,  z uwzgl ędnieniem warunków okre ślonych  w ust. 1, na kar ę pozbawienia 
wolno ści bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, s ąd mo że orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary  
w odpowiednim podmiocie leczniczym.  
4. Czasu pobytu  w podmiocie leczniczym nie okre śla si ę z góry, nie mo że on jednak by ć dłuższy ni ż 2 lata. 
O zwolnieniu  z podmiotu leczniczego rozst rzyga s ąd na podstawie wyników leczenia lub rehabilitacji. Je żeli skazany nie 
poddaje si ę leczeniu lub rehabilitacji albo dopuszcza si ę rażącego naruszenia regulaminu podmiotu leczniczego, zwolni e-
nie mo że nast ąpić także na wniosek podmiotu leczniczego.  
5. Sąd rozstrzyga po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji, czy orzeczoną karę pozbawienia wolności należy wykonać.  
6. Minister właściwy do spraw zdrowia  w porozumieniu  z Ministrem Sprawiedliwości określi,  w drodze rozporz ą-
dzenia, szczegółowe warunki  i tryb postępowania  w przedmiocie leczenia lub rehabilitacji osób uzależnionych,  o których 
mowa  w ust. 1–3, mając na względzie dobro osoby uzależnionej.  
Art. 72. 1. Jeżeli osoba uzależniona lub używająca szkodliwie substancji psychoaktywnej, której zarzucono pope ł-
nienie przestępstwa pozostającego w  związku z  używaniem środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej 
substancji psychoaktywnej, zagrożonego karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5  lat, podda się leczeniu,  
rehabilitacji lub udziałowi w  programie edukacyjno -profilaktycznym prowadzonym przez podmiot leczniczy lub inny 
podmiot działający w  ochronie zdrowia, prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia leczenia, rehabil i-
tacji lub udziału w  programie.  
2. Po podjęciu postępowania  prokurator, uwzględniając wyniki leczenia, rehabilitacji lub udziału  w programie ed u-
kacyjno -profilaktycznym, postanawia  o dalszym prowadzeniu postępowania albo występuje do sądu  z wnioskiem  o wa-
runkowe umorzenie postępowania.  
3. Na postanowienie  o dalszy m prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie.  
4. W przypadku,  o którym mowa  w ust. 2, warunkowe umorzenie postępowania można także zastosować wobec 
sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności. Zastoso waniu warunkowego um o-
rzenia postępowania nie stoi na przeszkodzie uprzednia karalność sprawcy.  
Art. 73. Przepis  art. 72 stosuje się odpowiednio  w postępowaniu sądowym do chwili zamknięcia przewodu sądowego.  
Art. 73a. 1. Jeżeli przemawiają za tym względy lecznicze i  wychowawcze, skazanemu uzależnionemu od środków 
odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoaktywnych, odbywającemu karę po zbawienia 
wolności za przestępstwo popełnione w  związku z  używaniem takich środków lub substanc ji można udzielić przerwy 
w wykonaniu kary pozbawienia wolności, o  której mowa w  art. 153 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego, w  celu pod -
jęcia leczenia lub rehabilitacji.  
2. Warunkiem udzielenia przerwy jest wykazanie przez skazanego, że ma zagwarantowane mi ejsce leczenia lub r e-
habilitacji  w odpowiednim podmiocie leczniczym odpowiadaj ącym jego potrzebom terapeutycznym.  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 2050  
 
 3. Sąd penitencjarny odmawia udzielenia przerwy w  wykonaniu kary pozbawienia wolności za przestępstwo pope ł-
nione w  związku z  używaniem środków  odurzających, substancji psychotropowych lub nowych substancji psychoakty w-
nych, jeżeli skazany nie wyraził wcześniej zgody na obję cie go stosownym leczeniem lub rehabilitacją, o  których mowa 
w art. 117 Kodeksu karnego wykonawczego.  
4. Udzielenie przerwy  w wykonywaniu kary pozbawienia wolności jest dopuszczalne, jeżeli skazanemu do końca 
odbycia kary pozbawienia wolności pozostało nie więcej niż 2 lata. 
5. W przypadku,  o którym mowa  w ust. 1, sąd penitencjarny, po zakończeniu leczenia lub rehabilitacji  i uwzględni a-
jąc ich wyniki, zarządza dalsze wykonywanie kary pozbawienia wolności albo warunkowo zwalnia skazanego  z odbycia 
reszty kary pozbawienia wolności, niezależnie od tego, czy są spełnione przesłanki,  o których mowa  w art. 78 Kodeksu 
karnego.  
Art. 74. W zakresie uregulowanym  w niniejszym rozdziale nie stosuje się środków zabezpieczających określonych  
w art. 93a § 1 pkt  1–3 Kodeksu karnego  w odniesieniu do sprawców,  o których mowa  w art. 93c pkt 5 Kodeksu karnego.  
Rozdział 8  
Zmiany  w przepisach obowiąz ujących oraz przepisy przejściowe  i końcowe  
Art. 75–81. (pominięte)  
Art. 82. Zezwolenia wydane na podstawie  art. 23 ust.  1–3 i 8, art. 25 ust.  2 i 3 oraz art.  27 ust.  1 i 2 ustawy , o której 
mowa  w art. 90, zachowują ważność po wejściu  w życie niniejszej us tawy.  
Art. 83. Zezwolenia na leczenie substytucyjne wydane na podstawie przepisów dotychczasowych stają się  z dniem 
wejścia  w życie ustawy zezwoleniami,  o których mowa  w art. 28. 
Art. 84. 1. Zezwolenia na kontraktację maku lub konopi włóknistych wydane przed dniem wejścia  w życie niniejszej 
ustawy tracą ważność  z dniem 3 1 grudnia 200 5 r. 
2. W przypadku gdy podmiot posiadający zezwolenie,  o którym mowa  w ust. 1, wystąpi,  w terminie do dnia 
31 grudnia 200 5 r., z wnioskiem  o wydanie zezwolenia na wykonywani e działalności  w zakresie skupu maku lub konopi 
włóknistych, dotychczasowe zezwolenie zachowuje ważność do dnia,  w którym decyzja wydana po rozpatrzeniu wniosku 
stanie się ostateczna.  
Art. 85. Certyfikaty ukończenia specjalistycznego szkolenia  w dziedzinie  uzależnienia od narkotyków  w zakresie 
specjalisty terapii uzależnień  i instruktora terapii uzależnień uzyskane przed dniem wejścia  w życie niniejszej ustawy stają 
się certyfikatami specjalisty terapii uzależnień  i instruktora terapii uzależnień  w rozumien iu przepisów niniejszej ustawy.  
Art. 86. Osoby zatrudnione  w dniu wejścia  w życie niniejszej ustawy  w jednostkach prowadzących rehabilitację, 
które nie uzyskały certyfikatu specjalisty terapii uzależnień lub instruktora terapii uzależnień, są obowiązane do  ukończ e-
nia szkolenia,  o którym mowa  w art. 27 ust.  1, w terminie 5 lat od dnia wejścia  w życie ustawy.  
Art. 87. (pominięty)  
Art. 88. 1. Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie niniejszej ustawy wstęp u-
je we wszystkie praw a i obowiązki Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie  
art. 3a ust. 1 ustawy , o której mowa  w art. 90. 
2. Mienie użytkowane przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie  art. 3a 
ust. 1 ustawy , o której mowa  w art. 90, staje się z  dniem wejścia  w życie ustawy mieniem użytkowanym przez Krajowe 
Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działające na podstawie niniejszej ustawy.  
3. Przejście praw  i mienia Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie  
art. 3a ust. 1 ustawy , o której mowa  w art. 90, na Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, działające na 
podstawie niniejszej ustawy, następuje nieodpłatnie oraz jest wolne od podatków  i opłat. 
4. Pracownicy Krajowego Biura do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii działającego na podstawie  art. 3a ust. 1 
ustawy , o której mowa  w art. 90, z dniem wejścia  w życie ustawy stają się pracownikami Krajowego Biura do Spraw 
Przeciwdziałania Narkomanii dzia łającego na podstawie niniejszej ustawy.  
Art. 89. Akty wykonawcze wydane na podstawie  art. 5 ust.  6, art. 9 ust.  4, art. 11 ust.  3, art. 12 ust.  3, art. 14 ust.  4, 
art. 15 ust.  5, art. 16, art. 22 ust.  5, art. 23 ust.  14, art. 24 ust.  2, art. 25 ust.  4, art. 27 ust.  6, art. 28 ust.  4, art. 29 ust.  2, 
art. 30 ust.  2, art. 31 ust.  2b i art. 56 ust.  6 ustawy , o której mowa  w art. 90 niniejszej ustawy, zachowują moc do dnia wejścia  
w życie przepisów wydanych na podstawie  art. 7 ust.  5, art. 12 ust.  4, art. 22 ust. 3, art. 23 ust.  4, art. 24 ust.  6, art. 27 
ust. 12 i 13, art. 28 ust.  7, art. 29 ust.  2, art. 34 ust.  5, art. 35 ust.  10, art. 36 ust.  3, art. 37 ust.  12, art. 38 ust.  5, art. 40 
ust. 6, art. 41 ust.  5, art. 42 ust.  2, art. 43 ust.  2 i art. 44 ust.  9. 
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 2050  
 
 Art. 90. Traci moc ustawa  z dnia 2 4 kwietnia 199 7 r. o przeciwdziałaniu narkomanii ( Dz. U. z 2003 r. poz. 198 i 1143 , 
z 2004  r. poz. 2390 oraz  z 2005  r. poz. 1462 ). 
Art. 91. Ustawa wchodzi  w życie po upływie 1 4 dni od dnia ogłoszenia16). 
  
                                                           
16) Ustawa została ogłoszona w  dniu 19  września 2005  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 2050  
 
 Załączniki do ustawy  z dnia 2 9 lipca 200 5 r. 
Załącznik nr 1   
(uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 2050  
 
 Załącznik nr 2  
(uchylony)