DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  19 stycznia 2021  r. 
Poz. 129 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  8 grudnia 2020  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o  nasiennictwie  
1. Na podstawie art. 16  ust. 1  zdanie  pierwsze  ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz.  1461 ) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z  dnia 9  listopada 2012  r. o nasiennictwie ( Dz. U. z 2019 r. poz. 568), z uwzględnieniem zmian 
wprowadzonych : 
1) ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa  (Dz. U. poz. 425  i 695 ), 
2) ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrz e-
nianiem się wirusa SARS -CoV -2 (Dz. U . poz. 875)  
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem  3 grudnia  2020  r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje :  
1) odnośnika nr 1 oraz art. 64–66, art. 68 i art. 70  ustaw y z dnia 13 lutego  2020 r. o Państwowej Inspekcji Ochrony 
Roślin i Nasiennictwa (Dz. U. poz. 425  i 695 ), które stanowi ą: 
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu:  
1) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dot y-
czącego wpr owadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylając ego dyrektywy Rady 79/117/EWG 
i 91/414/EWG (Dz. Urz. UE L 309 z 24.11.2009, str. 1, z późn. zm.);  
2) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w spr a-
wie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europe j-
skiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylającego dyrektywy  
Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/W E, 2006/91/WE i 2007/33/WE 
(Dz. Urz. UE L 317 z 23.11.2016, str. 4, z późn. zm.);  
3) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie ko n-
troli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zape wnienia stosowania prawa 
żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i śro d-
ków ochrony roślin, zmieniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, 
(WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/ 2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 
2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy 
Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylającego rozporz ą-
dzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 
89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję 
Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz. Urz. U E L 95 z 07.04.2017, 
str. 1, z późn. zm.). ” 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 129 
 
 „Art. 64. 1. Decyzje wydane na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 46 przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy zachowują moc.  
2. Do spraw określonych w ustawie zmienianej w art. 46 objętych postępo waniami wszczętymi i niezakończ o-
nymi przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że do spraw o udzi e-
lenie upoważnienia, o którym mowa w:  
1) art. 98 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 46, objętych postępowaniami wsz czętymi i niezakończonymi ostateczną 
decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotyczące udzielania upoważnienia, 
o którym mowa w art. 98 ust. 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 46 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą;  
2) art. 103 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 46, objętych postępowaniami wszczętymi i niezakończonymi ostateczną 
decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotyczące udzielania upoważnienia, 
o którym mowa w art. 103 ust. 6 ustaw y zmienianej w art. 46 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
Art. 65. Upoważnienia i akredytacje udzielone na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 46 stają się 
akredytacjami i upoważnieniami w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 46 w brzmieniu nad anym niniejszą ustawą.  
Art. 66. Do kontroli przeprowadzanych w ramach nadzoru, o którym mowa w art. 81 ust. 1 ustawy zmienianej 
w art. 46, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotyc h-
czasowe. ” 
„Art. 68. 1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:  
1) art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin zachowują moc do dnia wejścia w życie prze -
pisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 11 ust. 6 niniejszej ustawy,  
2) art. 95 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin zachowują moc do dnia wejścia w życie prze -
pisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 21 ust. 6 niniejszej ustawy,  
3) art. 95 ust. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin z achowują moc do dnia wejścia w życie prze -
pisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 21 ust. 5 niniejszej ustawy,  
4) art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin zachowują moc do dnia wejścia w życie prz e-
pisów wykonawczych wydanyc h na podstawie art. 29 ust. 6 niniejszej ustawy,  
5) art. 106 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów 
wykonawczych wydanych na podstawie art. 20 niniejszej ustawy  
– nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.  
2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie:  
1) art. 83 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46 zachowują moc i mogą być zmieniane na podstawie art. 83 ust. 1 
ustawy zmienianej w art. 46;  
2) art. 101 ustawy zmienianej w art. 46 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wyd a-
nych na podstawie art. 101 ustawy zmienianej w art. 46 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej je d-
nak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;  
3) art. 103c ustawy zmienianej w art. 46 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wyd a-
nych na podstawie art. 103c ustawy zmienianej w art. 46 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej je d-
nak niż przez 24 miesi ące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. ” 
„Art. 70. Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem art. 46 pkt 2 –10, które  
wchodzą w życie z dniem 1 stycznia  2021 r.”; 
2) art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie ni ektórych ustaw w zakresie  działań osłonowych w związku 
z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS -CoV -2 (Dz. U. poz. 875) , który stanowi:  
„Art. 76. Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1, art. 2, art. 8, art. 46 pkt 47 w zakresie dodawanego art. 31zzg, oraz art. 63 –65, które wchodzą w życie po 
upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 7 w zakresie art. 12a ust. 4, art. 27 w zakresie art. 72a ust. 1, oraz art. 30 w zakresie 139b ust. 1, które 
wchodzą w życie z dn iem ogłoszenia z mocą od dnia 30 kwietnia 2020 r.;  
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 129 
 
 3) art. 10:  
a) pkt 1 i 2, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia,  
b) pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;  
4) art. 14 pkt 1 –7 i 12, które wchodzą w życie z d niem 21 grudnia 2020 r.;  
5) art. 9, art. 16, art. 18 oraz art. 72, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2020 r.;  
6) art. 29 pkt 7, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 13 marca 2020 r.;  
7) art. 33, który wchodzi w życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem pkt 1 w zakresie art. 4b ust. 5, 
który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.;  
8) art. 46:  
a) pkt 1 i 2, które wchodzą w życie z dniem 25 maja 2020 r.,  
b) pkt 3:  
– w zakresie art. 4d, który wchodzi w życie z dni em ogłoszenia z mocą od dnia 1 kwietnia 2020 r.,  
– w zakresie art. 4e, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 8 marca 2020 r.,  
c) pkt 19, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 maja 2020 r.,  
d) pkt 31, który wchodzi w  życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 kwietnia 2020 r.,  
e) pkt 36, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 7 marca 2020 r.;  
9) art. 58, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 kwietnia 2020 r.;  
10) art. 59, który w chodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 18 kwietnia 2020 r. ”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek  
 
 
 
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 129 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia  8 grudnia 2020  r. (poz . 129) 
USTAWA  
z dnia 9  listopada 2012  r. 
o nasiennict wie1) 
                                                           
1) Przepisy niniejszej ustawy:  
1) wdrażają postanowienia:  
a) dyrektywy Rady 66/401/WE z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych (Dz. Urz. 
WE L 125 z 11.07.1966, str. 2298, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 55, z późn. zm.),  
b) dyrektywy Rady 66/402/WE z dnia 14 czerwca 1966 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin zbożowych (Dz. Urz. 
WE L 125 z 11.07.1966, str. 2309, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Po lskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 1, str. 66, z późn. zm.),  
c) dyrektywy Rady 68/193/EWG z dnia 9 kwietnia 1968 r. w sprawie wprowadzania do obrotu materiału do wegetatywnego 
rozmnażania winorośli (Dz. Urz. WE L 93 z 17.04.1968, str. 15, z późn. zm.; D z. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3,  
t. 1, str. 123, z późn. zm.),  
d) dyrektywy Rady 98/56/EWG z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin ozdobnych 
(Dz. Urz. WE L 226 z 13.08.1998, str. 16, z późn. zm.; Dz. Urz. UE  Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 23, str. 363, 
z późn. zm.),  
e) dyrektywy Komisji 93/17/EWG z dnia 30 marca 1993 r. określającej wspólnotowe klasy dla elitarnych sadzeniaków zie m-
niaka, wraz z warunkami oraz oznaczeniami stosowanymi dla tych klas (Dz. Urz. WE L 106 z 30.04.1993, str. 7; Dz. Urz. 
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 14, str. 169),  
f) dyrektywy Komisji 93/48/EWG z dnia 23 czerwca 1993 r. określającej wykaz wskazujący warunki, jakie mają być spełnione  
przez materiał rozmnożeniowy roślin owocowych i rośliny owocowe przeznaczone do produkcji owoców, zgodnie z dyre k-
tywą Rady 92/34/ EWG (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15, 
str. 83),  
g) dyrektywy Komisji 93/61/EWG z dnia 2 lipc a 1993 r. określającej wykazy wskazujące warunki, jakie mają być spełnione 
przez materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy warzyw, inny niż nasiona, zgodnie z dyrektywą Rady 92/33/EWG (Dz. Urz. 
WE L 250 z 07.10.1993, str. 19; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specja lne, rozdz. 3, t. 15, str. 101),  
h) dyrektywy Komisji 93/62/EWG z dnia 5 lipca 1993 r. ustanawiającej środki wykonawcze dotyczące nadzoru i monitorow a-
nia dostawców i zakładów zgodnie z dyrektywą 92/33/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nas adze-
niowym warzyw, innym niż materiał siewny (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 29; Dz. Urz. UE Polskie wydanie sp e-
cjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 111),  
i) dyrektywy Komisji 93/64/EWG z dnia 5 lipca 1993 r. ustanawiającej środki wykonawcze dotyczące nadzo ru i monitorow a-
nia dostawców i obiektów zgodnie z dyrektywą 92/34/EWG w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin owoc o-
wych oraz roślinami owocowymi przeznaczonymi do produkcji owoców (Dz. Urz. WE L 250 z 07.10.1993, str. 33; Dz. Urz. 
UE Polskie wyda nie specjalne, rozdz. 3, t. 15, str. 113),  
j) dyrektywy Komisji 93/79/EWG z dnia 21 września 1993 r. określającej dodatkowe przepisy wykonawcze dla wykazów 
odmian materiału rozmnożeniowego roślin owocowych oraz roślin owocowych przechowywanych przez dostaw ców zgo d-
nie z  dyrektywą 92/34/EWG (Dz. Urz. WE L 256 z 14.10.1993, str. 25; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 15,  
str. 115),  
k) dyrektywy Komisji 1999/66/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustalającej wymagania dotyczące etykiety lub innego dok umen-
tu sporządzonego przez dostawcę zgodnie z dyrektywą 98/56/WE (Dz. Urz. WE L 164 z 30.06.1999, str. 76; Dz. Urz. UE 
Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 450),  
l) dyrektywy Komisji 1999/68/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. określającej dodatkowe p rzepisy w odniesieniu do wykazów 
odmian roślin ozdobnych prowadzonych przez dostawców na mocy dyrektywy 98/56/WE (Dz. Urz. WE L 172 z 08.07.1999 , 
str. 42; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 26, str. 8),  
m) dyrektywy Rady 2002/53/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie Wspólnego katalogu odmian gatunków roślin rolniczych 
(Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 281, 
z późn. zm.),  
n) dyrektywy Rady 2002/54/WE z dnia 13 c zerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym buraka (Dz. Urz. WE L 193 
z 20.07.2002, str. 12, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 292, z późn. zm.),  
o) dyrektywy Rady 2002/55/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawi e obrotu materiałem siewnym warzyw (Dz. Urz. WE L 193  
z 20.07.2002, str. 33, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 313, z późn. zm.),  
p) dyrektywy Rady 2002/56/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu sadzeniakami z iemniaków (Dz. Urz. WE L 193 
z 20.07.2002, str. 60, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, str. 354, z późn. zm.),  
q) dyrektywy Rady 2002/57/WE z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin oleistych i w łókni-
stych (Dz. Urz. WE L 193 z 20.07.2002, str. 74, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 36, 
str. 340, z późn. zm.),  
r) dyrektywy Rady 2004/117/WE z dnia 22 grudnia 2004 r. zmieniającej dyrektywy 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54 /WE, 
2002/55/WE oraz 2002/57/WE w odniesieniu do badań przeprowadzanych pod nadzorem urzędowym oraz równoważności 
materiału siewnego produkowanego w krajach trzecich (Dz. Urz. UE L 14 z 18.01.2005, str. 18),  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 129 
 
                                                            
s) dyrektywy Komisji 2006/47/WE z dnia 23 maja 2 006 r. ustanawiającej specjalne warunki dotyczące obecności Avena fatua  
w materiale siewnym roślin zbożowych (D z. Urz. UE L 136 z 24.05.2006, str. 18) , 
t) dyrektywy Komisji 2006/55/WE z dnia 12 czerwca 2006 r. zmieniającej załącznik III do dyrektywy Rady 6 6/402/EWG 
w odniesieniu do maksymalnej wagi partii materiału siewnego (Dz. Urz. UE L 159 z 13.06.2006, str. 13),  
u) dyrektywy Komisji 2006/124/WE z dnia 5 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/33/EWG w sprawie obrotu materi a-
łem rozmnożeniowym oraz  nasadzeniowym warzyw, innym niż nasiona, oraz dyrektywę Rady 2002/55/WE w sprawie o b-
rotu materiałem siewnym warzyw (Dz. Urz. UE L 22 z 26.01.2006, str. 12),  
v) dyrektywy Komisji 2007/72/WE z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 66/401/EWG w  odniesieniu do 
włączenia gatunku Galega orientalia Lam.  (Dz. Urz. UE L 338 z 17.12.2008, str. 79),  
w) dyrektywy Komisji 2008/62/WE z dnia 20 czerwca 2008 r. przewidującej pewne odstępstwa w odniesieniu do rejestracji 
populacji miejscowych i odmian roślin rolniczych przystosowanych naturalnie do warunków lokalnych i regionalnych i z a-
grożonych erozją genetyczną oraz obrót materiałem siewnym i sadzeniakami ziemniaka tych populacji miejscowych i o d-
mian (D z. Urz. UE L 162 z 21.06.2008, str. 13),  
x) dyrektywy Ra dy 2008/72/WE z dnia 15 lipca 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz nasadzeniowym 
warzyw, innym niż nasiona (Dz. Urz. UE L 205 z 01.08.2008, str. 28),  
y) dyrektywy Komisji 2008/83/WE z dnia 13 sierpnia 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2003/ 91/WE określającą środki wyk o-
nawcze do celów art. 7 dyrektywy Rady 2002/55/WE w odniesieniu do cech minimalnych objętych badaniem oraz min i-
malnych warunków do badania niektórych odmian gatunków warzyw (D z. Urz. UE L 219 z 14.08.2008, str. 55),  
z) dyrektywy  Rady 2008/90/WE z dnia 29 września 2008 r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin sadown i-
czych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji owoców (Dz. Urz. UE L 267 z 08.10.2008, str. 8),  
za) dyrektywy Komisji 2008/124/WE z dnia 18 grudnia 2008 r. ograniczającej obrót materiałem siewnym niektórych gatunków 
roślin pastewnych oraz oleistych i włóknistych do materiału siewnego, który został urzędowo zakwalifikowany jako elitarny 
materiał siewny lub kwalifikowany materiał siewny ( Dz. Urz. UE L 340 z 19.12.2008, str. 73),  
zb) dyrektywy Komisji 2009/74/WE z dnia 26 czerwca 2009 r. zmieniającej dyrektywy Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 
2002/55/WE i 2002/57/WE w odniesieniu do botanicznych nazw roślin, naukowych nazw innych organizmów oraz niekt ó-
rych załączników do dyrektywy Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG i 2002/57/WE w związku z rozwojem wiedzy naukowej 
i technicznej (Dz. Urz. UE L 166 z 27.06.2009, str. 40),  
zc) dyrektywy Komisji 2009/145/WE z dnia 26 listopada 2009 r. przewidującej pewne odstępst wa w odniesieniu do zatwie r-
dzania populacji miejscowych i odmian warzyw tradycyjnie uprawianych w poszczególnych miejscach i regionach zagr o-
żonych erozją genetyczną oraz odmian warzyw niemających wewnętrznej wartości dla plonów o przeznaczeniu handlowym, 
wyprodukowanych w celu uprawy w określonych warunkach, oraz wprowadzania do obrotu materiału siewnego tych pop u-
lacji miejscowych i odmian (Dz. Urz. UE L 312 z 27.11.2009, str. 44),  
zd) dyrektywy Komisji 2010/60/WE z dnia 30 sierpnia 2010 r. przewidującej pe wne odstępstwa dotyczące wprowadzania do  
obrotu mieszanek pastewnych materiału siewnego przeznaczonych do wykorzystania w celu ochrony środowiska naturaln e-
go (Dz. Urz. UE L 228 z 31.08.2010, str. 10),  
ze) decyzji Komisji 2004/371/WE z dnia 20 kwietnia 200 4 r. w sprawie warunków wprowadzenia do obrotu mieszanek materi a-
łu siewnego przeznaczonych do użytku jako rośliny pastewne (Dz. Urz. UE L 116 z 22.04.2004, str. 39; Dz. Urz. UE Po l-
skie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 133),  
zf) decyzji Komisji 2004 /842/WE z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie przepisów wykonawczych, na mocy których państwa 
członkowskie mogą zezwolić na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego należącego do odmiany, dla której złożono 
wniosek o włączenie do krajowego katalogu odmian ga tunków roślin rolniczych lub katalogu odmian gatunków warzyw  
(Dz. Urz. UE L 362 z 09.12.2004, str. 21),  
zg) decyzji Komisji 2007/699/WE z dnia 29 października 2007 r. zmieniającej dyrektywę 92/33/EWG celem rozszerzenia o d-
stępstwa odnoszącego się do warunkó w przywozu materiału rozmnożeniowego oraz nasadzeniowego warzyw z państw trz e-
cich (Dz. Urz. UE L 274 z 18.10.2007, str. 33),  
zh) decyzji Komisji 2007/776/WE z dnia 28 listopada 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 92/34/EWG w celu przedłużenia 
obowiązywania  odstępstwa dotyczącego warunków przywozu materiału rozmnożeniowego roślin owocowych oraz roślin 
owocowych przeznaczonych do produkcji owoców z państw trzecich (Dz. Urz. UE L 312 z 30.11.2007, str. 48),  
zi) decyzji Rady 2007/780/WE z dnia 26 listopada 2007  r. zmieniającej decyzję 2003/17/WE w sprawie równoważności  
inspekcji polowych stosowanych w państwach trzecich w uprawach nasiennych roślin uprawnych oraz w sprawie równ o-
ważności materiału siewnego wyprodukowanego w państwach trzecich (Dz. Urz. UE L 314 z 01.12.2007, str. 20),  
zj) decyzji Komisji 2010/680/UE z dnia 9 listopada 2010 r. zwalniającej Bułgarię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, 
Irlandię, Hiszpanię, Francję, Cypr, Łotwę, Litwę, Maltę, Niderlandy, Polskę, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję 
i Zjednoczone Królestwo z obowiązku stosowania do niektórych gatunków dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 
68/193/EWG, 1999/105/WE, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE w sprawie obrotu materiałem siewnym roślin p a-
stewnych, materiałem siewnym rośli n zbożowych, materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli, leśnym materi a-
łem rozmnożeniowym, materiałem siewnym buraka, materiałem siewnym warzyw oraz materiałem siewnym roślin ole i-
stych i  włóknistych (Dz. Urz. UE L 292 z 10.11.2010, str. 57),  
zk) decyzji Komisji implementującej dyrektywę Rady 2002/55/WE w odniesieniu do wymagań zgodnie z którymi można 
wprowadzać do obrotu małe opakowania materiału siewnego kategorii standard różnych odmian roślin warzywnych należ ą-
cych do tego samego gatunku;  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 129 
 
 TYTUŁ I  
Przepisy ogólne  
Art. 1. 1. Ustawa reguluje sprawy:  
1) rejestracji odmian oraz wytwarzania, oceny i  kontroli materiału siewnego odmian gatunków roślin uprawnych okreś -
lonych w:  
a) art. 2  ust. 1  pkt A  lit. a  dyrektywy Rady 66/401/EWG z  dnia 14  czerwca 1966  r. w sprawie obrotu materiałem 
siewnym roślin pastewnych (Dz. Urz. WE L 125  z 11.07.1966, str. 2298, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie 
wydanie specjalne, rozdz. 3,  t. 1, str. 55), zwanej dalej „dyrektywą Rady 66/401/EWG ”, 
b) art. 2  ust. 1 pkt A dyrektywy Rady 66/402/EWG z  dnia 14  czerwca 1966  r. w  sprawie obrotu materiałem 
siewnym roślin zbożowych (Dz. Urz. WE L 125  z 11.07.1966, str. 2309, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie 
wydanie specjalne, rozdz. 3,  t. 1, str. 66), zwanej dalej „dyrektywą Rady  66/402/EWG ”, 
c) art. 2  ust. 1  lit. b dyrektywy Rady 2002/54/WE z  dnia 13  czerwca 2002  r. w sprawie obrotu materiałem siewnym 
buraka (Dz. Urz. WE L 193  z 20.07.2002, str. 12, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3,  
t. 36, str. 292), z wanej dalej „dyrektywą Rady 2002/54/WE ”, 
d) art. 2  ust. 1  lit. b dyrektywy Rady 2002/55/WE z  dnia 13  czerwca 2002  r. w sprawie obrotu materiałem siewnym 
warzyw (Dz. Urz. WE L 193  z 20.07.2002, str. 33, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, ro zdz. 3,  
t. 36, str. 313), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/55/WE ”, 
e) dyrektywie Rady 2002/56/WE z  dnia 13  czerwca 2002  r. w sprawie obrotu sadzeniakami ziemniaków (Dz. Urz. 
WE L 193  z 20.07.2002, str. 60, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjaln e, rozdz. 3,  t. 36, str. 340), 
zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/56/WE ”, 
f) art. 2  ust. 1  lit. b dyrektywy Rady 2002/57/WE z  dnia 13  czerwca 2002  r. w sprawie obrotu materiałem siewnym 
roślin oleistych i  włóknistych (Dz. Urz. WE L 193  z 20.07.2002, str. 74 , z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie w y-
danie specjalne, rozdz. 3,  t. 36, str. 354), zwanej dalej „dyrektywą Rady 2002/57/WE ”, 
g) dyrektywie Rady 2008/72/WE z  dnia 15  lipca 2008  r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym oraz n a-
sadzeniowym warzyw, innym ni ż nasiona (Dz. Urz. UE L 205  z 01.08.2008, str. 8) w  załączniku nr 2,  
h) dyrektywie Rady 2008/90/WE z  dnia 29  września 2008  r. w sprawie obrotu materiałem rozmnożeniowym roślin 
sadowniczych oraz roślinami sadowniczymi przeznaczonymi do produkcji owoców (Dz . Urz. UE L 267  
z 08.10.2008, str. 28) w  załączniku nr 1,  
1a) rejestracji odmian oraz wytwarzania, oceny i kontroli materiału siewnego odmian gatunków roślin uprawnych  trady-
cyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „odmianam i tradycyjnymi ”, 
2) wytwarzania, oceny  i kontroli materiału siewnego następujących roślin uprawnych:  
a) roślin ozdobnych lub użytkowanych jako rośliny ozdobne,  
b) nieprzeznaczonych do obrotu na obszarze Unii Europejskiej odmian gatunków roślin rolniczych o bjętych syst e-
mami oceny określonymi przez Organizację Współpracy Gospodarczej i  Rozwoju (OECD), ogłoszonymi na 
stronach internetowych tej organizacji,  
c) sadzonek winorośli  
– oraz obrotu tym materiałem.  
2. Przepisy ustawy w zakresie rejestracji odmian, wyt warzania, oceny i kontroli materiału siewnego oraz  obrotu 
materiałem siewnym dotyczą również gatunków roślin stosowanych do uszlachetniania odmian gatunków  roślin, 
o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 1a.  
3. Wykaz gatunków roślin, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1  i pkt 2  lit. c, ogłasza minister właściwy do spraw rolni c-
twa, w  drodze obwieszczenia, w  Dzienniku Urzędowym Ministra Rolnictwa i  Rozwoju Wsi, z  podziałem na grupy roślin: 
rolnicze, warzywne i  sadownicze oraz podgrupy roślin, podając nazwę w  języku polskim i nazwę botaniczną rośliny.  
                                                           
2) wykonu ją postanowienia:  
a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 217/2006 z dnia 8 lutego 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania dyre k-
tyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 2002/54/WE, 2002/55/WE i 2002/57/WE w odniesieniu do upoważnienia państw 
członkowskich do pozwolenia na tymczasowe wprowadzenie do obrotu materiału siewnego, który nie spełnia wymogów 
w zakresie minimalnej zdolności kiełkowania (Dz. Urz. UE L 38 z 09.02.2006, str. 17),  
b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 920/2007 z dnia 1 sierpnia 2007 r. zmie niającego rozporządzenie (WE) nr 930/2000 ust a-
nawiające reguły wykonawcze co do odpowiedniego nazewnictwa odmian gatunków roślin rolniczych i warzyw (Dz. Urz. 
UE L 201 z 02.08.2007, str. 3).  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 129 
 
 Art. 2. Przepisów ustawy nie stosuje się do:  
1) materiału siewnego przeznaczonego do państw trzecich innego niż materiał siewny, o  którym mowa w  art. 1  ust. 1  
pkt 2 lit. b;  
2) leśnego materiału rozmnożeniowego.  
Art. 3. 1. W  rozumieniu ustawy określenie:  
1) odmiana – oznacza zbiorowość roślin  w obrębie botanicznej jednostki systematycznej najniższego znanego stopnia, 
która:  
a) jest określona na podstawie przejawianych właściwości wynikających z  określonego genotypu lub kombinacji 
genotypów,  
b) różni się od każdej innej zbiorowości roślin na podstawie co najmniej jednej z  przejawianych właściwości,  
c) pozostaje niezmieniona po rozmnożeniu;  
2) odmiana mieszańcowa – oznacza odmianę, której materiał siewny jest wytwarzany za każdym raz em przez krzyż o-
wanie określonych zbiorowości roślin zgodnie ze sposobem i  kolejnością podanymi przez zachowującego odmianę;  
3) składnik odmiany mieszańcowej – oznacza odmianę lub linię rośliny wykorzystywaną za każdym razem w  procesie 
wytwarzania odmiany m ieszańcowej;  
4) odmiana regionalna (odmiana dla zachowania bioróżnorodności) – oznacza populację miejscową lub odmianę nat u-
ralnie przystosowaną do warunków lokalnych, zagrożoną postępującą z  czasem utratą różnorodności genetycznej 
między populacjami i  w obrębie populacji lub odmian tego samego gatunku lub ograniczeniem bazy genetycznej gatu n-
ku spowodowanym ingerencją człowieka lub zmianami warunków środowiskowych (erozja genetyczna) roślin ro lni-
czych lub roślin warzywnych;  
5) odmiana amatorska (odmiana odkr yta i wyprowadzona do uprawy w  szczególnych warunkach) – oznacza odmianę 
roślin warzywnych odkrytą i  wyprowadzoną z  przeznaczeniem do uprawy w  szczególnych warunkach agrotechnic z-
nych, klimatycznych lub glebowych, która nie ma znaczenia dla towarowej produk cji warzyw, ale ma znaczenie dla 
zachowania bioróżnorodności;  
6) populacja miejscowa – oznacza zbiór populacji gatunku rośliny albo zbiór jednorodnego genetycznie wegetatywnego 
potomstwa pojedynczej rośliny w  ramach gatunku rośliny (klony), który w  sposób naturalny przystosował się do 
warunków środowiskowych regionu pochodzenia;  
7) zachowanie odmiany – oznacza działalność zmierzającą do wytworzenia materiału siewnego danej odmiany, która 
zapewni jej charakterystyczne właściwości, wyrównanie i  trwałość;  
8) materiał siewny – oznacza rośliny lub ich części przeznaczone do siewu, sadzenia, szczepienia, okulizacji lub innego 
sposobu rozmnażania roślin, w tym materiał siewny spełniający wymagania w zakresie wytwarzania i jakości dla danej  
kategorii, i stanowi:2) 
a) materiał siewny roślin rolniczych obejmujący nasiona roślin rolniczych odmian gatunków objętych przepisami  
dotyczącymi wytwarzania i jakości, a w przypadku ziemniaka – bulwy, zwane dalej „sadzeniakami  ziemniaka ”, 
b) materiał siewny roślin warzywnych obej mujący nasiona roślin warzywnych odmian gatunków objętych prze -
pisami dotyczącymi wytwarzania i  jakości,  
c) (uchylona)  
d) materiał szkółkarski obejmujący części roślin, w  tym podkładki, zrazy, wstawki i  oczka, całe rośliny oraz nasi o-
na, przeznaczone do roz mnażania i  produkcji roślin sadowniczych, z  wyłączeniem winorośli,  
e) materiał rozmnożeniowy roślin warzywnych obejmujący części roślin lub rośliny, w  tym podkładki, z  wyłącz e-
niem nasion, przeznaczone do rozmnażania i  produkcji roślin warzywnych,  
f) materi ał rozmnożeniowy roślin ozdobnych obejmujący nasiona, części roślin lub rośliny, w  tym podkładki, 
przeznaczone do rozmnażania i  produkcji roślin ozdobnych lub użytkowanych w  celach ozdobnych,  
g) materiał nasadzeniowy roślin warzywnych lub ozdobnych obejmuj ący całe rośliny uzyskane z  materiału ro z-
mnożeniowego, a  w przypadku roślin warzywnych – z materiału siewnego, przeznaczone do nasadzeń w  celu 
produ kcji warzyw lub roślin ozdobnych,  
h) materiał rozmnożeniowy winorośli obejmujący sadzonki i  szczepy ukorzeni one, pędy jednoroczne i  pędy ni e-
zdrewniałe, podkładki oraz zrazy, przeznaczone do rozmnażania i  produkcji winorośli;  
                                                           
2) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 46  pkt 1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o Państwowej Inspekcji 
Ochrony Roślin i Nasiennictwa (Dz. U. poz. 425  i 695 ), która weszła w życie z dniem  14 marca 2020 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 129 
 
 9) materiał mateczny – oznacza materiał wytworzony przez zachowującego odmianę w  sposób zapewniający zachow a-
nie właściwych cech tej odmiany , przeznaczony do wytworzenia materiału siewnego kategorii elitarny w  urzędowej 
ocenie materiału siewnego lub materiału siewnego kategorii standard;  
10) materiał siewny kategorii elitarny roślin rolniczych i warzywnych – oznacza:  
a) materiał siewny przedba zowy wytworzony przez zachowującego odmianę, stanowiący rozmnożenia poprzedz a-
jące materiał siewny bazowy, przeznaczony do produkcji materiału siewnego bazowego lub dla zachowującego 
odmianę – również do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany,  
b) materiał siewny bazowy wytworzony z  materiału siewnego przedbazowego lub z  materiału matecznego – 
w przypadku gdy jest wytwarzany przez zachowującego odmianę, przeznaczony do produkcji materiału siewn e-
go kategorii kwalifikowany;  
10a) materiał siewny ka tegorii elitarny roślin sadowniczych – oznacza:  
a) rośliny stanowiące rozmnożenia poprzedzające materiał siewny przedbazowy (rośliny kandydackie),  przezn a-
czone do produkcji materiału siewnego przedbazowego,  
b) materiał siewny przedbazowy wytworzony przez z achowującego odmianę, stanowiący rozmnożenia  poprzedz a-
jące materiał siewny bazowy, przeznaczony do produkcji materiału siewnego bazowego lub  dla zachowującego 
odmianę – również do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany,  
c) materiał siewny baz owy wytworzony z materiału siewnego przedbazowego lub z materiału matecznego  – 
w przypadku gdy jest wytwarzany przez zachowującego odmianę, przeznaczony do produkcji materiału siewnego  
kategorii kwalifikowany;  
11) materiał siewny kategorii kwalifikowany – oznacza materiał siewny wyprodukowany bezpośrednio z  materiału sie w-
nego kategorii elitarny, przeznaczony do produkcji materiału siewnego kategorii kwalifikowany kolejnych rozmn o-
żeń lub do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego;  
12) materiał siewn y kategorii standard – oznacza:  
a) materiał siewny roślin warzywnych, spełniający wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości dla tej kategorii, 
wytworzony z  materiału matecznego, materiału siewnego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany przez 
zacho wującego odmianę i  przez niego oceniony, przeznaczony do celów innych niż produkcja materiału sie w-
nego,  
b) materiał siewny odmiany regionalnej lub odmiany amatorskiej, spełniający wymagania w  zakresie wytwarzania 
i jakości dla tej kategorii, wytworzony prz ez zachowującego odmianę i  przez niego oceniony, przeznaczony do 
celów innych niż produkcja materiału siewnego,  
c) materiał rozmnożeniowy winorośli, pochodzący z  rozmnożenia materiału kategorii elitarny, kategorii kwali -
fikowany lub kategorii standard, prz eznaczony głównie do produkcji innej niż produkcja materiału siewnego;  
13) materiał szkółkarski CAC (Conformitas agraria communitatis) – oznacza materiał szkółkarski wytworzony  przez 
dostawcę i przez niego oceniony, spełniający wymagania w zakresie wytwarz ania i jakości określone dla tego materiału;  
14) materiał siewny kategorii handlowy – oznacza materiał siewny określonych gatunków roślin pastewnych, oleistych 
lub włóknistych, spełniający wymagania w  zakresie jakości określone dla tej kategorii materiału siewnego;  
15) materiał siewny odmiany regionalnej – oznacza materiał siewny wytworzony przez zachowującego odmianę i  przez 
niego oceniony, spełniający wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości określone dla tego materiału;  
16) sadzonki winorośli – oznacza  wytworzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sadzonki przeznaczone do ro z-
mnożeń i  nasadzeń winorośli, spełniające wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości określone dla tego materiału 
siewnego;  
17) partia materiału siewnego – oznacza określoną ilo ść: 
a) materiału siewnego odmiany jednolitą pod względem jej właściwości,  
b) materiału siewnego mieszanek o  składzie kilku odmian lub gatunków roślin określonym przez prowadzącego 
obrót,  
c) jednostek materiału rozmnożeniowego lub nasadzeniowego możliwą do zidentyfikowania ze względu na jego 
jednorodność i  pochodzenie;  
18) stopień kwalifikacji – oznacza kolejne rozmnożenie materiału siewnego odmiany zgodnie z  jej właściwościami;  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 129 
 
 19) obrót – oznacza oferowanie do sprzedaży, sprzedaż, dostawę materiału siewneg o lub inny sposób dysponowania tym 
materiałem,  z wyłączeniem materiału siewnego przeznaczonego do:  
a) oceny i  kontroli,  
b) przerobu, uszlachetniania i  pakowania,  
c) innych celów niż siew i  sadzenie,  
d) celów naukowych, doświadczalnych i  hodowli roślin;  
20) hodowca – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, 
która:  
a) wyhodowała albo odkryła i  wyprowadziła odmianę albo  
b) jest lub była pracodawcą osoby, o  której mowa w  lit. a, albo zawarła umowę, w  ramach której inna strona tej 
umowy wyhodowała albo odkryła i  wyprowadziła odmianę, albo  
c) jest następcą prawnym osób, o  których mowa w  lit. a lub b;  
21) zachowujący odmianę – oznacza hodowcę lub inną osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyj ną ni e-
posiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność zmierzającą do wytworzenia materiału siewnego odmiany, 
która to działalność zapewni odmianie charakterystyczne właściwości, wyrównanie i  trwałość;  
22) zgłaszający odmianę – oznacza składającego w niosek o  wpis odmiany do rejestru odmian, zachowującego odmianę 
lub inny podmiot, którym może być osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca os o-
bowości prawnej, mająca miejsce zamieszkania albo siedzibę na terytorium Rzeczypos politej Polskiej lub innych 
państw będących członkami Unii Europejskiej;  
23) producent – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości pra w-
nej, która wytwarza materiał siewny;  
24) prowadzący obrót – oznacza oso bę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości 
prawnej, która prowadzi obrót materiałem siewnym roślin rolniczych lub roślin warzywnych;  
25) dostawca – oznacza osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną niep osiadającą osobowości prawnej, 
która wytwarza materiał szkółkarski, sadzonki winorośli, materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin 
warzywnych i  ozdobnych lub użytkowanych jako ozdobne lub prowadzi obrót tym materiałem;  
26) nieprofesjonalny odb iorca – oznacza osobę fizyczną, która nabywa materiał siewny w  celu użycia na potrzeby własne  
i nie przeznacza tego materiału oraz wytworzonych z  niego produktów na cele zarobkowe;  
27) państwa członkowskie – oznacza państwa będące członkami Unii Europejski ej; 
28) państwa trzecie – oznacza państwa niebędące członkami Unii Europejskiej;  
29) państwa stowarzyszone – oznacza państwa trzecie, które są państwami członkowskimi Europejskiego Porozumienia 
o Wolnym Handlu (EFTA);  
30) wspólnotowy katalog – oznacza wyka z odmian roślin rolniczych i  warzywnych Unii Europejskiej i  państw stowarz y-
szonych, których materiał siewny jest dopuszczony do obrotu na terytorium państw członkowskich;  
31) wspólnotowy wykaz odmian – oznacza wykaz odmian roślin sadowniczych państw członk owskich i  państw stow a-
rzyszonych, dopuszczonych do wytwarzania i  obrotu na terytorium państw członkowskich;  
32) próba urzędowa – oznacza próbę materiału siewnego pobraną w  ramach urzędowych działań;  
33) systemy OECD – oznacza stosowane przez Rzeczpospolitą  Polską następujące systemy nasienne OECD dla kwalifikacji  
odmianowej nasion wprowadzanych do obrotu międzynarodowego:  
a) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion traw i  roślin strączkowych oraz motylkowatych drobno -
nasiennych wprowadzanych do obrotu  międzynarodowego,  
b) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion zbóż wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,  
c) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion buraka cukrowego i  pastewnego wprowadzanych do obrotu 
międzynarodowego,  
d) system OECD dla  kwalifikacji odmianowej nasion kukurydzy i  sorga wprowadzanych do obrotu międzynarodowego,  
e) system OECD dla kwalifikacji odmianowej nasion roślin krzyżowych i  innych gatunków roślin oleistych 
i włóknistych wprowadzanych do obrotu międzynarodowego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 129 
 
 2. Działania wykonywane przez:  
1) Państwową Inspekcję Ochrony Roślin i  Nasiennictwa, zwaną dalej „Państwową Inspekcją ”, 
2) osobę prawną upoważnioną przepisami ustawy do działań w  imieniu organów państwa,  
3) osobę fizyczną upoważnioną do działań pomocniczych pro wadzonych pod kontrolą organów państwa  
– uważa się za urzędowe działania w  rozumieniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących nasiennictwa.  
3. Działania, o  których mowa w  ust. 2, obejmują w  szczególności badania odrębności, wyrównania i  trwałości lub 
badan ia wartości gospodarczej odmiany, sporządzanie opisu odmian, zwanego dalej „urzędowym opisem ”, ocenę 
materiału siewnego, pobieranie prób materiału siewnego oraz kontrolę materiału siewnego.  
4. Działania w  zakresie oceny materiału siewnego i  pobierania prób  materiału siewnego wykonywane przez osoby 
akredytowane do tych czynności przez organy Państwowej Inspekcji uważa się za działania wykonywane pod urzędowym 
nadzorem w  rozumieniu przepisów Unii Europejskiej dotyczących nasiennictwa.  
5. Osoby wykonujące dzia łania, o  których mowa w  ust. 2  pkt 2  i 3, nie uzyskują w  zakresie swojej działalności ża d-
nych korzyści z  tych działań.  
Art. 4. Do postępowań w  sprawach indywidualnych rozstrzyganych w  drodze decyzji administracyjnej stosuje się 
przepisy Kodeksu postępowani a administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.  
TYTUŁ II  
Rejestracja odmian  
DZIAŁ I  
Rejestracja odmian roślin uprawnych, z  wyłączeniem odmian regionalnych i  odmian amatorskich  
Art. 5. 1. Dla odmian gatunków roślin uprawnych, z  wyłączeniem o dmian użytkowanych w  celach ozdobnych oraz 
winorośli, prowadzi się rejestr odmian, zwany dalej „krajowym rejestrem ”. 
2. Krajowy rejestr prowadzi Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych, zwany dalej „Centralnym 
Ośrodkiem ”. 
Art. 6. 1. Odmianę wpisu je się do krajowego rejestru, jeżeli jest odrębna, wyrównana i  trwała oraz jeżeli:  
1) ma zadowalającą wartość gospodarczą – w przypadku gatunków roślin rolniczych i cykorii korzeniowej;  
2) ma nadaną nazwę zgodną z  wymaganiami określonymi w  przepisach rozpo rządzenia Rady (WE) nr 2100/94  z dnia 
27 lipca 1994  r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz. Urz. WE L 227  z 01.09.1994, str. 1; 
Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3,  t. 16, str. 390, z  późn. zm.) lub  rozporządzenia Komisji (WE) 
nr 637/2009  z dnia 22  lipca 2009  r. ustanawiającego reguły wykonawcze co do odpowiedniego nazewnictwa odmian 
gatunków roślin rolniczych i  warzywnych (Dz. Urz. WE L 191  z 23.07.2009, str. 10);  
3) jest zachowywana, a  zachowujący odmianę posiada jej mate riał siewny w  ilości wystarczającej do prowadzenia badań  
tej odmiany.  
1a. Odmianę tradycyjną wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli:  
1) należy do gatunku tradycyjnie uprawianego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającego różne  kierunki 
użytkowania, a także znaczenie dla ukształtowania krajobrazu i zrównoważonego rolnictwa;  
2) jest odrębna, wyrównana i trwała;  
3) spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.  
2. Przepisu ust. 1 pkt 1  nie stosuje się do:  
1) odmian traw nieprzeznaczonych d o uprawy na cele pastewne;  
2) odmian roślin rolniczych przeznaczonych wyłącznie do wywozu do państw trzecich;  
3) składników odmian mieszańcowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 129 
 
 Art. 7. 1. Odmianę uznaje się za odrębną, jeżeli w  dniu złożenia wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru róż-
ni się ona w  sposób wyraźny co najmniej jedną właściwością od innej odmiany:  
1) co do której został złożony wniosek o wpis do krajowego rejestru lub która została wpisana do krajowego  rejestru, 
lub odpowiedniego rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska  państwa członkowskiego, lub  
2) która jest wpisana do wspólnotowych katalogów, a  w przypadku odmiany rośliny sadowniczej – do odpowiednich 
rejestrów innych państw członkowskich lub do wspólnotowego wykazu odmian roślin sadowniczych ; 
3) powszechnie znanej w  rozumieniu art. 66 ust. 2 – w przypadku roślin sadowniczych.  
2. Odmianę uznaje się za wyrównaną, jeżeli przy uwzględnieniu sposobu rozmnażania właściwego dla tej odmiany 
jest ona wystarczająco jednolita pod względem właściwości branych pod uwagę przy bada niach odrębności, jak również 
innych właściwości użytych do opisu tej odmiany.  
3. Odmianę uznaje się za trwałą, jeżeli jej charakterystyczne właściwości użyte do opisu tej odmiany nie zmieniają 
się po jej rozmnożeniu.  
Art. 8. 1. Za odmianę o  zadowalającej wartości gospodarczej uważa się odmianę, która w  porównaniu do odmian 
wpisanych do krajowego rejestru, na całym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w  niektórych jej regionach, ma takie 
właściwości, które powodują poprawę wartości gospodarczej w  uprawi e oraz w  przerobie i  użytkowaniu roślin lub wyr o-
bów z  nich wytworzonych, przy czym dopuszcza się, aby pojedyncze, niekorzystne właściwości odmiany, w  porównaniu 
do odmian wpisanych do krajowego rejestru, były zrekompensowane innymi korzystnymi właściwościa mi. 
2. W przypadku gdy dla danego gatunku żadna odmiana nie jest wpisana do krajowego rejestru, za odmianę o  zado-
walającej wartości gospodarczej uważa się odmianę, która w  porównaniu do odmian wpisanych do wspólnotowego katalogu , 
które można uprawiać na ca łym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w  niektórych jej regionach, ma takie właściwości,  
które wpływają na poprawę wartości gospodarczej w  uprawie oraz w  przerobie i  użytkowaniu roślin lub wyrobów z  nich 
wytworzonych.  
Art. 9. Odmianę wpisuje się do k rajowego rejestru na wniosek zgłaszającego odmianę.  
Art. 10. Wniosek o  wpis odmiany do krajowego rejestru składa się w  terminie umożliwiającym właściwe przepr o-
wadzenie badań, o  których mowa w  art. 14  ust. 1  lub 2.  
Art. 11. Minister właściwy do spraw rolnic twa określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe terminy składania 
wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru, biorąc pod uwagę biologiczne właściwości danego gatunku rośliny.  
Art. 12. Wniosek o  wpis odmiany do krajowego rejestru składa do dyrektora Cen tralnego Ośrodka zgłaszający o d-
mianę.  
Art. 13. 1. Wniosek o  wpis odmiany do krajowego rejestru zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zgłaszającego odmianę, z  tym że 
w przypadku gdy zgłaszającym odmia nę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
2) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamies zkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę hodowcy, z  tym że w  przypadku 
gdy hodowcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej 
osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
3) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę, z  tym 
że w  przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adr e-
su i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce 
zamieszkania tej osoby;  
4) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
5) oznaczenie odmiany na etapie ho dowli (nazwę hodowlaną odmiany);  
6) proponowaną nazwę odmiany;  
6a) proponowany okres wpisu odmiany do krajowego rejestru – w przypadku roślin sadowniczych;  
7) wskazanie miejsca zachowania odmiany;  
8) wskazanie państwa, w  którym odmiana została wyhodowana a lbo odkryta i  wyprowadzona;  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 129 
 
 9) oświadczenie:  
a) o zamiarze produkcji materiału siewnego wyłącznie kategorii standard – w przypadku roślin warzywnych,  
b) że materiał siewny nie będzie wykorzystywany do uprawy na cele pastewne – w przypadku odmian traw,  
c) o przeznaczeniu odmiany wyłącznie do wywozu do państw trzecich – w przypadku odmian przeznaczonych w y-
łącznie do wywozu do państw trzecich;  
10) informację o  złożeniu wniosku o  wpis odmiany do rejestru lub o  przyznanie wyłącznego prawa hodowcy do odmiany 
w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim lub państwie trzecim.  
2. Do wniosku,  o którym mowa w  ust. 1, dołącza się:  
1) upoważnienie do reprezentowania hodowcy lub zachowującego odmianę we wszystkich sprawach związanych 
z wpisem odmiany do krajowe go rejestru, jeżeli wniosku nie składa hodowca lub zachowujący odmianę;  
2) kwestionariusz techniczny zawierający opis odmiany albo składników odmiany mieszańcowej, jeżeli podlegają one 
badaniom, o  których mowa w  art. 14  ust. 1;  
2a) kwestionariusz techniczn y uwzględniający opis odmiany zawierający cechy charakterystyczne odmiany  określone 
w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 – w przypadku odmian roślin sadowniczych, które  mają być wpisane na 
sadowniczą listę B, o której mowa w art. 19 ust. 4 pkt 2;  
3) pisemną zgodę hodowcy:  
a) składników odmiany mieszańcowej na ich wykorzystanie do hodowli, jeżeli składnik tej odmiany mieszańcowej 
jest chroniony wyłącznym prawem hodowcy do odmiany zgodnie z  przepisami ustawy z  dnia 26  czerwca 2003  r. 
o ochronie prawnej o dmian roślin ( Dz. U. z 201 8 r. poz. 432 oraz z 2020 r. poz. 288 ), zwanym dalej „wyłąc z-
nym prawem do odmiany ”, lub chroniony wyłącznym prawem hodowcy do odmiany w  innym niż Rzeczpospolita  
Polska państwie członkowskim lub państwie trzecim,  
b) odmiany macierz ystej chronionej wyłącznym prawem do odmiany na jej użycie, jeżeli została wykorzystana do 
hodowli odmiany pochodnej;  
4) kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru, o  której mowa w  art. 24  
ust. 1.  
3. Do wniosku,  o którym mowa w ust. 1, można dołączyć:  
1) listę osób fizycznych, które brały udział w wyhodowaniu albo odkryciu i wyprowadzeniu odmiany, pod warunkiem  
że osoby te wyraziły na to zgodę na piśmie;  
2) urzędowy opis sporządzony przez jednostkę zajmującą się rejestracją odmian w innym niż Rzeczpospolita  Polska 
państwie członkowskim lub państwie trzecim – w przypadku odmian roślin sadowniczych.  
4. Lista osób fizycznych, o  której mowa w  ust. 3, zawiera imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania osoby, 
która wzięła udział w  wyhodowaniu albo odkryciu i  wyprowadzeniu odmiany, z  tym że w  przypadku gdy osoba ta prow a-
dzi działalność gospodarczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, 
jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby.  
5. Wniosek o wpis odmiany do krajowego rejestru oraz załączniki, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w ust. 3 pkt 1,  
składa się na formularzach udostępnionych na stronie internetowej administrowanej przez Centralny  Ośrod ek. 
6. Dane, o  których mowa w  ust. 2  pkt 2, nie mogą być udostępniane bez zgody zgłaszającego odmianę wyrażonej na 
piśmie.  
7. W przypadku wniosków o  wpis odmiany do krajowego rejestru dotyczących odmian nieróżniących się wyraźnie 
od siebie, o  pierwszeństwi e wpisu odmiany do krajowego rejestru decyduje kolejność wpływu wniosków.  
8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, cechy charakterystyczne odmiany  roślin 
sadowniczych zawarte w opisie odmiany wpisywanej na sadowniczą listę B, o której mowa w art. 19  ust. 4 pkt 2, mając 
na względzie jednolity sposób sporządzania tego opisu.  
Art. 14. 1. Przed wpisaniem odmiany do krajowego rejestru Centralny Ośrodek przeprowadza badania odrębności, 
wyrównania i  trwałości, zwane dalej „badaniam i OWT ”, zgodnie z  metodykami opracowanymi na podstawie metodyk 
Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin (CPVO) albo wytycznych Międzynarodowego Związku Ochrony Nowych O d-
mian Roślin (UPOV), a  w przypadku ich braku – zgodnie z  metodykami badań opracowanymi przez d yrektora Centralnego  
Ośrodka.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 129 
 
 2. Przed wpisaniem odmiany roślin rolniczych do krajowego rejestru Centralny Ośrodek przeprowadza badania wa r-
tości gospodarczej odmiany, zwane dalej „badaniami WGO ”, zgodnie z  metodykami badań opracowanymi przez dyrekt o-
ra Cent ralnego Ośrodka.  
3. Metodyki, o  których mowa w  ust. 1 i  2, dyrektor Centralnego Ośrodka opracowuje w  uzgodnieniu z  ministrem właś -
ciwym  do spraw rolnictwa.  
4. Badania, o  których mowa w  ust. 1  i 2, są przeprowadzane przez okres niezbędny do dokonania oceny odmiany 
w stacjach doświadczalnych oceny odmian.  
5. Badanie odmiany, co do której złożono wniosek o  wpis do krajowego rejestru, rozpoczyna się w  pierwszym sez o-
nie wegetacyjnym następującym po terminie złożenia wniosku.  
6. Przed rozpoczęciem badań OWT lub W GO Centralny Ośrodek zawiadamia pisemnie zgłaszającego odmianę 
o terminie rozpoczęcia badań i  przewidywanym terminie ich zakończenia.  
7. Zgłaszający odmianę w  celu przeprowadzenia badań OWT lub WGO jest obowiązany dostarczyć nieodpłatnie 
materiał siewny w  ilości i  terminie wskazanych przez Centralny Ośrodek i  na adres wskazany przez ten ośrodek.  
8. Centralny Ośrodek może:  
1) zlecić innemu podmiotowi przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1 lub 2, lub części tych badań;  
2) uznać wyniki badań OWT wykona nych za granicą, jeżeli są przeprowadzone zgodnie z metodykami albo wytyczn y-
mi, o których mowa w ust. 1, a w przypadku ich braku – zgodnie z metodykami albo wytycznymi opracowanymi  
przez jednostkę zajmującą się rejestracją odmian w innym niż Rzeczpospolita  Polska państwie  członkowskim lub 
państwie trzecim.  
Art. 15. 1. Zachowujący odmianę w  czasie trwania badań OWT lub WGO:  
1) prowadzi dokumentację dotyczącą zachowania odmiany zawierającą dane o  wytwarzaniu wszystkich rozmnożeń 
poprzedzających otrzymanie mat eriału siewnego kategorii elitarny;  
2) umożliwia Centralnemu Ośrodkowi przeprowadzanie kontroli obejmującej:  
a) dokonanie przeglądu roślinnych materiałów hodowlanych i  matecznego materiału siewnego,  
b) pobranie próbek kontrolnych materiału siewnego w  celu sprawdzenia poprawności zachowania odmiany,  
c) sprawdzenie dokumentacji, o  której mowa w  pkt 1, i  bazy hodowlanej posiadanej przez zachowującego odmianę;  
3) udziela, na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka, pisemnych wyjaśnień i  informacji niezbędnych do przeprow a-
dzenia badań OWT lub WGO.  
2. Jeżeli w  trakcie badań OWT lub WGO nastąpiła zmiana hodowcy lub zachowującego odmianę, zgłaszający o d-
mianę zawiadamia pisemnie o  tej zmianie Centralny Ośrodek, w  terminie 30  dni od jej nastąpienia.  
3. Do zawiadomienia,  o którym mowa w  ust. 2, dołącza się kopie dokumentów potwierdzających nastąpienie zmiany.  
4. Zgłaszającemu odmianę umożliwia się zapoznanie z  przebiegiem oraz wynikami badań OWT lub WGO.  
5. Jeżeli zachowujący odmianę zachowuje odmianę w  innym niż Rzeczpos polita Polska państwie członkowskim, 
Centralny Ośrodek może zwrócić się do odpowiedniego urzędu tego państwa o  udzielenie pomocy w  przeprowadzeniu 
kontroli zachowania odmiany.  
Art. 16. 1. Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję w  sprawie wpisu odmiany do krajowego rejestru po prz e-
prowadzeniu badań OWT lub WGO.  
2. Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia,  w drodze decyzji, wpisu odmiany do krajowego rejestru, jeżeli:  
1) odmiana nie spełnia warunków, o  których mowa w  art. 6  ust. 1, lub  
2) zgłaszający odmianę nie uiścił opłaty, o  której mowa w  art. 24  ust. 1, za badania OWT lub WGO, lub  
3) zgłaszający odmianę nie dostarczył materiału siewnego do badań zgodnie z  art. 14  ust. 7 ; 
4) opis odmiany, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2a, nie zawiera cech charakteryst ycznych odmiany roślin  sadown i-
czych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 8.  
3. Dyrektor Centralnego Ośrodka po przeprowadzeniu badań OWT lub WGO i  na podstawie ich wyników, przed 
wydaniem decyzji, o  której mowa w  ust. 1, wydaje posta nowienie o  zamiarze wpisu lub odmowy wpisu odmiany do kr a-
jowego rejestru. Treść rozstrzygnięcia zawartego w  postanowieniu, zamieszcza się na stronie internetowej administrow a-
nej przez Centralny Ośrodek.  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 129 
 
 4. Od decyzji w  sprawie wpisu odmiany do krajowego re jestru zgłaszającemu odmianę przysługuje odwołanie do 
ministra właściwego do spraw rolnictwa.  
4a. Po wpisaniu odmiany roślin sadowniczych na sadowniczą listę B, o której mowa w art. 19 ust. 4 pkt 2,  opis tej 
odmiany uwzględniony w kwestionariuszu techniczn ym, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2a, uważa  się za urzędowo 
uznany opis.  
5. Zgłaszający odmianę otrzymuje raport końcowy dotyczący badań OWT odmiany wpisanej do krajowego rejestru.  
6. Centralny Ośrodek udostępnia odpłatnie jednostce, która zajmuje się  urzędową rejestracją odmian lub udzielaniem 
ochrony prawnej do odmiany w  innym państwie, raport końcowy dotyczący badań OWT.  
6a. Dyrektor Centralnego Ośrodka przechowuje dokumenty dotyczące odmian wpisanych do krajowego  rejestru 
przez okres ich wpisu w kr ajowym rejestrze.  
7. Opłaty za udostępnianie raportu końcowego, o  którym mowa w  ust. 6, stanowią dochód budżetu państwa.  
Art. 17. Jeżeli do wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru została dołączona lista osób fizycznych, o  których 
mowa w  art. 13  ust. 3, dyrektor Centralnego Ośrodka, w  przypadku gdy decyzja o  wpisie odmiany do krajowego rejestru 
stała się ostateczna, na wniosek każdej z  tych osób, wydaje zaświadczenie potwierdzające jej udział w  wyhodowaniu albo 
odkryciu i  wyprowadzeniu odmiany.  
Art. 18. Krajowy rejestr jest jawny i  zawiera:  
1) nazwę gatunku rośliny uprawnej w języku polskim i nazwę botaniczną oraz nazwę odmiany i synonim nazwy  od-
miany, jeżeli został podany przez zachowującego odmianę;  
2) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania  albo nazwę oraz adres i  siedzibę hodowcy, z  tym że w  przypadku 
gdy hodowcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej 
osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsc e zamieszkania tej osoby;  
3) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę, z  tym 
że w  przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adr e-
su i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce 
zamieszkania tej osoby;  
4) datę wpisu odmiany do krajowego rejestru, datę przedłużenia okresu wpisu do krajowego rejestru lub datę  skreślenia 
tej od miany z krajowego rejestru;  
5) oznaczenie państwa, w  którym odmiana jest zachowywana;  
6) wskazanie dokumentów, na podstawie których dokonano wpisu, przedłużenia okresu wpisu albo skreślenia odmiany 
z krajowego rejestru.  
Art. 19. 1. Odmiana wpisana do krajo wego rejestru otrzymuje numer wpisu, który składa się z  kolejnego numeru 
w rejestrze oraz wielkiej litery oznaczającej daną grupę roślin.  
2. Dla poszczególnych grup roślin ustala się następujące oznaczenia literowe:  
1) R – rośliny rolnicze;  
2) W – rośliny warzywne;  
3) S – rośliny sadownicze.  
3. W krajowym rejestrze spośród roślin warzywnych wyodrębnia się odmiany, których materiał siewny  może być 
uznany za materiał siewny:  
1) kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub kategorii standard – warzywna list a A; 
2) wyłącznie kategorii standard – warzywna lista B.  
4. W krajowym rejestrze spośród roślin sadowniczych wyodrębnia się odmiany:  
1) z urzędowym opisem – sadownicza lista A;  
2) z urzędowo uznanym opisem, o którym mowa w art. 16 ust. 4a – sadownicza list a B. 
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 129 
 
 Art. 20. 1. Wpisu do krajowego rejestru dokonuje się na okres:  
1) wskazany przez zachowującego odmianę, nie dłuższy niż 30 lat – w przypadku roślin sadowniczych,  
2) 10 lat – w przypadku odmian pozostałych gatunków roślin  
– licząc od roku kalendarzoweg o następującego po roku, w  którym dokonano wpisu odmiany do krajowego rejestru.  
2. Na wniosek zachowującego odmianę okres wpisu odmiany w krajowym rejestrze może być przedłużony:  
1) na okres wskazany przez zachowującego odmianę, nie dłuższy niż 30 lat, jeż eli odmiana nadal spełnia wymagania  
dotyczące odrębności, wyrównania i trwałości oraz jest uprawiana – w przypadku roślin sadowniczych;  
2) o 10 lat, jeżeli odmiana nadal spełnia wymagania dotyczące odrębności, wyrównania i trwałości oraz jest uprawiana – 
w przypadku roślin warzywnych;  
3) o 10 lat, jeżeli odmiana nadal spełnia wymagania dotyczące odrębności, wyrównania i trwałości, jest uprawiana  oraz 
ma znaczenie gospodarcze – w przypadku roślin rolniczych.  
2a. Do wniosku o przedłużenie okresu wpisu odmiany  w krajowym rejestrze przepis art. 13 ust. 1 pkt 6a  stosuje się 
odpowiednio.  
3. Wniosek o  przedłużenie okresu wpisu odmiany w  krajowym rejestrze składa się nie później niż 2  lata przed upł y-
wem tego okresu.  
4. Wniosek złożony po upływie terminu określonego w ust. 3  pozostawia się bez rozpoznania.  
5. Do wniosku o  przedłużenie okresu wpisu odmiany w  krajowym rejestrze dołącza się kopię dowodu uiszczenia 
opłaty za złożenie tego wniosku, o  której mowa w  art. 24  ust. 1.  
6. Na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka  zachowujący odmianę dostarcza nieodpłatnie materiał siewny w  ilości 
i terminie wskazanych przez Centralny Ośrodek i  na adres wskazany przez ten ośrodek.  
7. Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje decyzję:  
1) w sprawie przedłużenia okresu wpisu odmiany w  krajo wym rejestrze, jeżeli odmiana spełnia wymagania określone 
w ust. 2;  
2) o odmowie przedłużenia okresu wpisu odmiany w  krajowym rejestrze, jeżeli odmiana nie spełnia wymagań określ o-
nych w  ust. 2.  
8. Od decyzji, o których mowa w ust. 7, zachowującemu odmianę przysługuje odwołanie do ministra właściwego  do 
spraw rolnictwa.  
Art. 21. 1. Po wpisaniu odmiany do krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu zachowujący odmianę zach o-
wuje tę odmianę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowsk iego, lub państwa trzeciego, 
w którym obowiązuje system oceny równoważny z  systemem obowiązującym w  Unii Europejskiej.  
2. Zachowujący odmianę przez okres wpisu odmiany  w krajowym rejestrze lub wspólnotowym katalogu:  
1) prowadzi dokumentację dotyczącą zacho wania odmiany zawierającą dane o  wytwarzaniu wszystkich rozmnożeń 
poprzedzających otrzymanie materiału siewnego kategorii elitarny;  
2) umożliwia Centralnemu Ośrodkowi przeprowadzanie kontroli obejmującej:  
a) dokonanie przeglądu roślinnych materiałów hodowl anych i  matecznego materiału siewnego,  
b) pobranie prób kontrolnych w  celu sprawdzenia poprawności zachowania odmiany,  
c) sprawdzenie dokumentacji, o  której mowa w  pkt 1, i  bazy hodowlanej posiadanej przez zachowującego odmianę.  
3. Dyrektor Centralnego Ośr odka może upoważnić do udziału w  kontroli, o  której mowa w  ust. 2  pkt 2, osoby nie -
będące pracownikami Centralnego Ośrodka.  
Art. 22. 1. Odmiana niechroniona wyłącznym prawem do odmiany może być zachowywana przez więcej niż jedn e-
go zachowującego odmianę.  
2. Podmiot, który zamierza być kolejnym zachowującym odmianę, w  przypadku odmiany, o  której mowa w  ust. 1, 
może złożyć do dyrektora Centralnego Ośrodka wniosek o  wpisanie go do krajowego rejestru jako zachowującego tę 
odmianę.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 129 
 
 3. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 2, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę wnioskodawcy składającego 
wniosek, z  tym że w  przypadku gdy wnioskodawcą składającym wniosek jest osoba fizyczna prowadząca działalność 
gospodarczą, zamiast  adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są 
inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany;  
4) wskazani e miejsca zachowania odmiany;  
5) wskazanie państwa, w  którym odmiana została wyhodowana albo odkryta i  wyprowadzona;  
6) oświadczenie, że odmiana nie jest chroniona wyłącznym prawem do odmiany.  
4. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 2, dołącza się kopię dowodu  uiszczenia opłaty za złożenie wniosku, o  której 
mowa w  art. 24  ust. 2.  
5. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 2, składa się na formularzu udostępnionym na stronie internetowej administr o-
wanej przez Centralny Ośrodek.  
6. Podmiot,  o którym mowa w  ust. 2:  
1) dosta rcza nieodpłatnie materiał siewny odmiany w  ilości i  terminie wskazanych przez Centralny Ośrodek i  na adres 
wskazany przez ten ośrodek;  
2) udziela, na wniosek dyrektora Centralnego Ośrodka, pisemnych wyjaśnień i  informacji o  odmianie, niezbędnych do 
przepr owadzenia badań OWT.  
7. W przypadku odmian mieszańcowych podmiot, o  którym mowa w  ust. 2, przedstawia dyrektorowi Centralnego 
Ośrodka zgodę hodowcy na zachowywanie składników odmiany mieszańcowej.  
8. Po przeprowadzeniu badań OWT dyrektor Centralnego Ośrodk a wydaje decyzję w  sprawie wpisania zachowuj ą-
cego odmianę do krajowego rejestru jako kolejnego zachowującego daną odmianę.  
9. Od decyzji, o  której mowa w  ust. 8, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa.  
Art. 23. 1. Zachowujący odmia nę informuje pisemnie dyrektora Centralnego Ośrodka o  zgłoszeniu, wpisie, przedł u-
żeniu okresu wpisu, skreśleniu albo wycofaniu wniosku o  wpis odmiany do odpowiednich rejestrów innych niż Rzecz -
pospolita Polska państw członkowskich oraz o  zmianach nazwy odm iany, w  terminie 60  dni od dnia uzyskania z  państw 
członkowskich informacji o  zaistnieniu tych zdarzeń.  
2. Jeżeli nastąpiła zmiana zachowującego odmianę, nowy zachowujący odmianę o  zmianie tej powiadamia pisemnie 
dyrektora Centralnego Ośrodka, w  terminie 3 0 dni od dnia, w  którym nastąpiła ta zmiana, dołączając kopię dokumentu 
potwierdzającego jej nastąpienie.  
3. Jeżeli nastąpiła zmiana informacji zawartych w opisie odmiany, zachowujący odmianę powiadamia na piśmie  o tej 
zmianie dyrektora Centralnego Ośrodka , w terminie 30 dni od dnia, w którym nastąpiła ta zmiana. Do powiadomienia  
dołącza się kopię dokumentu potwierdzającego nastąpienie tej zmiany.  
Art. 24. 1. Za złożenie wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru, za badania OWT lub WGO, za wpis do kr a-
jowego rejestru i  pozostawanie odmiany w  krajowym rejestrze (utrzymanie odmiany) oraz za złożenie wniosku o  przedł u-
żenie okresu wpisu pobiera się opłaty. Opłatę za utrzymanie odmiany w  krajowym rejestrze wnosi się za każdy rok kale n-
darzowy jej utrzymywania.  
2. Za złożenie wniosku o  wpisanie w  krajowym rejestrze kolejnego zachowującego odmianę, o  badania OWT tej 
odmiany i  utrzymanie odmiany w  krajowym rejestrze przez kolejnego zachowującego odmianę pobiera się opłatę.  
3. Jeżeli badania OWT są wykonywane łącznie  w celu wpisu odmiany do krajowego rejestru i  w celu przyznania w y-
łącznego prawa do odmiany, za badania te pobiera się jedną opłatę.  
4. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1 –3, stanowią dochód budżetu państwa.  
5. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1  i 2, oraz opłaty za udostępnianie raportu końcowego, o  którym mowa w  art. 16  
ust. 6, są ustalane z  uwzględnieniem poniesionych kosztów oraz czasu potrzebnego na dokonanie oceny złożonego wnios -
ku, czasu potrzebnego na przeprowadzenie badań OWT i  WGO, zużycia materiałów i  odczynników stosowanych przy 
przeprowadzaniu badań, czasu potrzebnego na przygotowanie i  dokonanie wpisu odmiany do krajowego rejestru, kosztów 
publikowania krajowego rejestru, czasu potrzebnego na dokonanie oceny złożonego wniosku o  przedłużenie wpisu oraz  
wysokości opłat za udostępnienie raportu końcowego stosowanych w  innych państwach członkowskich.  
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 129 
 
 6. Minister właściwy do spraw rolnictwa w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów publicznych 
określi, w  drodze rozporządzenia, stawki opłat, o  których mowa w  ust. 1  i 2, i stawki opłat za udostępnianie raportu ko ń-
cowego, o  którym mowa w  art. 16  ust. 6, a  także sposób i  termin uiszczania opłat, mając na względzie zasady określone 
w ust. 5  oraz ułatwienie terminowego uiszczania tych opłat.  
Art. 25. 1. Dyrektor Centralnego Ośrodka skreśla odmianę z  krajowego rejestru, jeżeli:  
1) odmiana przestała być odrębna;  
2) odmiana przestała spełniać wymagania dotyczące wyrównania lub trwałości;  
3) odmianę zarejestrowano na podstawie fałszywych dowodów;  
4) odmian a zagraża zdrowiu ludzi, zwierząt lub roślin;  
5) zachowujący odmianę:  
a) złożył wniosek o  skreślenie odmiany z  krajowego rejestru lub  
b) zalega z  uiszczeniem opłat za wpis odmiany do krajowego rejestru i  utrzymanie odmiany w  krajowym rejestrze, 
o których m owa w  art. 24  ust. 1, co najmniej od 6  miesięcy , lub 
c) nie dostarczył bezpłatnie materiału siewnego odmiany w ilości wystarczającej do przeprowadzenia badań  – 
w przypadku odmian roślin sadowniczych;  
6) informacje o odmianie zawarte w opisie odmiany uległy  zmianie i nie zostały uzupełnione zgodnie  z art. 23 ust. 3.  
2. Przepisu ust. 1  pkt 5  lit. a nie stosuje się, w  przypadku gdy odmiana wpisana do krajowego rejestru jest nadal z a-
chowywana przez chociażby jednego zachowującego odmianę.  
2a. We wniosku, o któr ym mowa w ust. 1 pkt 5 lit. a, zachowujący odmianę podaje informację o tym, czy  materiał 
siewny skreślonej odmiany może znajdować się w obrocie do dnia 30 czerwca trzeciego roku, licząc od  roku następując e-
go po roku, w którym odmiana ta została skreślona z  krajowego rejestru. Informację tę umieszcza  się w krajowym rej e-
strze przy skreślonej odmianie.  
3. Dyrektor Centralnego Ośrodka może skreślić odmianę  z krajowego rejestru, jeżeli:  
1) zachowujący odmianę:  
a) nie dostarcza informacji niezbędnych do jej badan ia i oceny lub  
b) zaprzestał zachowywania odmiany, lub  
c) nie dostarczył bezpłatnie materiału siewnego odmiany w ilości wystarczającej do przeprowadzenia badań – 
w przypadku odmian roślin rolniczych i warzywnych, lub  
d) uniemożliwia przeprowadzenie kontrol i zachowania odmiany, lub  
e) nadał odmianie wpisanej do krajowego rejestru nazwę niespełniającą wymagań, o  których mowa w  art. 6  ust. 1  
pkt 2, lub  
2) odmiana przestała mieć zadowalającą wartość gospodarczą.  
4. Skreślenia odmiany z  krajowego rejestru dokonu je się w  drodze decyzji.  
5. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 3, nie stosuje się art. 145  § 1 pkt 1  Kodeksu postępowania administr a-
cyjnego.  
6. Od decyzji w  sprawie skreślenia odmiany z  krajowego rejestru zachowującemu odmianę przysługuje odwołanie 
do ministra właściwego do spraw rolnictwa.  
Art. 25a. Do odmian tradycyjnych stosuje się przepisy art. 7 i art. 9 –25. 
Art. 26. 1. Po wpisie do krajowego rejestru odmian gatunków roślin warzywnych i  sadowniczych o  dużym znacz e-
niu gospodarczym przeprowadza się badania WGO zgodnie z  metodykami badań opracowanymi przez dyrektora Centra l-
nego Ośrodka w  celu sporządzenia list opisowych odmian, w  których umieszcza się informacje o  plonach, cechach jakoś -
ciowych i  użytkowych odmian, zwanych dalej „listami opisowymi odm ian”. 
2. Metodyki, o  których mowa w  ust. 1, dyrektor Centralnego Ośrodka opracowuje w  uzgodnieniu z  ministrem właś -
ciwym do spraw rolnictwa.  
3. Listy opisowe odmian sporządza się również dla odmian gatunków roślin rolniczych wpisanych do krajowego 
rejestru , na podstawie badań WGO.  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 129 
 
 4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, listę gatunków roślin warzywnych 
i sadowniczych o  dużym znaczeniu gospodarczym, dla których przeprowadza się badania WGO, biorąc pod uwagę zn a-
czenie gospoda rcze tych gatunków.  
Art. 27. 1. Centralny Ośrodek we współpracy z  samorządami województw i  izbami rolniczymi prowadzi dla gatu n-
ków roślin uprawnych o  dużym znaczeniu gospodarczym na obszarze województwa, wpisanych do krajowego rejestru lub 
znajdujących się  we wspólnotowym katalogu odmian, porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe.  
2. Porejestrowe doświadczalnictwo odmianowe jest prowadzone zgodnie z  metodykami opracowanymi przez dyre k-
tora Centralnego Ośrodka.  
3. Metodyki, o  których mowa w  ust. 2, dyrektor Ce ntralnego Ośrodka opracowuje w  uzgodnieniu z  ministrem właś -
ciwym do spraw rolnictwa.  
4. Dla odmian gatunków objętych porejestrowym doświadczalnictwem odmianowym sporządza się listy opisowe 
odmian.  
5. Na podstawie wyników porejestrowego doświadczalnictwa o dmianowego Centralny Ośrodek w  porozumieniu 
z samorządem województwa i  izbą rolniczą ustala listę odmian zalecanych do uprawy na obszarze województwa.  
DZIAŁ II  
Rejestracja odmian regionalnych i  odmian amatorskich  
Art. 28. 1. Odmianę regionalną wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli:  
1) ma znaczenie  w określonym regionie, w  którym odmiana ta była tradycyjnie uprawiana i  do którego naturalnie się 
przystosowała, zwanym dalej „regionem pochodzenia ”, dla:  
a) zachowania materiału genetycznego w  jego naturalnym  otoczeniu, a  w przypadku gatunków roślin uprawnych – 
w środowisku rolniczego gospodarowania, w  którym gatunki wykształciły swoje właściwości wyróżniające 
(zachowania in situ ), 
b) zrównoważonego wykorzystania zasobów genetycznych roślin populacji miejscowy ch i odmian przystosow a-
nych naturalnie do warunków lokalnych i  zagrożonych erozją genetyczną;  
2) jest odrębna, wyrównana i  trwała, przy czym jeżeli poziom wyrównania jest określany na podstawie występowania 
roślin nietypowych, stosuje się 10% standard popu lacyjny przy przynajmniej 90% prawdopodobieństwie;  
3) zachowujący odmianę nadał odmianie nazwę zgodnie z  wymaganiami, o  których mowa w  art. 6  ust. 1  pkt 2, przy 
czym odmianie tej można nadać więcej niż jedną nazwę, jeżeli nazwy te są od dawna znane;  
4) jest zachowywana w  regionie pochodzenia;  
5) nie jest wpisana do krajowego rejestru albo wspólnotowego katalogu jako odmiana inna niż odmiana regionalna albo 
odmiana amatorska lub  
6) została skreślona z  krajowego rejestru albo wspólnotowego katalogu co najmnie j 2 lata przed dniem złożenia wnios -
ku o jej wpis do krajowego rejestru albo dniem upływu okresu ustalonego na podstawie art. 104  ust. 2  – w przypadku , 
o którym mowa w  art. 104  ust. 1  pkt 2;  
7) nie została zgłoszona w  celu przyznania wyłącznego prawa do od miany albo nie jest chroniona wyłącznym prawem 
do odmiany, albo nie została zgłoszona do ochrony, albo nie jest chroniona przez Wspólnotowy Urząd Odmian 
Roślin (CPVO).  
2. Odmianę amatorską wpisuje się do krajowego rejestru, jeżeli odmiana nie ma znaczenia dla towarowej produkcji 
warzyw oraz spełnia warunki, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2, 3  i 5–7. 
Art. 29. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje decyzję w  sprawie uznania odmiany regionalnej za odmi a-
nę mającą znaczenie, o  którym mowa w  art. 28  ust. 1  pkt 1, w  określonym regionie pochodzenia, na wniosek zachowuj ą-
cego tę odmianę, po zasięgnięciu w  tym zakresie opinii właściwej jednostki odpowiedzialnej za genetyczne zasoby roślin.  
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje decyzję w  sprawie uznania od miany amatorskiej za odmianę nie -
mającą znaczenia dla towarowej produkcji warzyw, na wniosek zachowującego tę odmianę, po zasięgnięciu w  tym zakr e-
sie opinii właściwej jednostki odpowiedzialnej za genetyczne zasoby roślin.  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 129 
 
 3. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 1 , zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę regio-
nalną, z  tym że w  przypadku gdy zachowującym odmianę regionalną jest osoba fizyczna prowadząca działalność  
gospodarczą, zamiast adre su i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są 
inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany regionalnej;  
4) wskazanie miejsca zachowania;  
5) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójsto p-
niowego podziału terytorialnego państwa;  
6) uzasadnienie znaczenia odmiany regionalnej, o  którym mowa w  art. 28  ust. 1  pkt 1, w  regionie pochodzenia.  
4. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 2, zawiera dane i  informacje wymienione w  ust. 3  pkt 1 –4 dotyczące odpowie d-
nio odmiany amatorskiej.  
5. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa się gatunek i  odmianę regionalną oraz r egion pochodzenia tej odmiany, 
którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa.  
6. W decyzji, o  której mowa w  ust. 2, określa się gatunek i  odmianę amatorską.  
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, jednostki odpowiedzialne za genetyczne 
zasoby roślin, biorąc pod uwagę konieczne doświadczenie i  wiedzę w  zakresie ochrony zasobów genetycznych w  Rzecz y-
pospolitej Polskiej oraz zapewnienie prawidłowej reali zacji działań w  zakresie obrotu materiałem siewnym odmian regi o-
nalnych i  amatorskich, a  także ochronę różnorodności genetycznej.  
Art. 30. 1. Odmianę regionalną oraz odmianę amatorską wpisuje się do krajowego rejestru na wniosek zachowując e-
go odmianę.  
2. Wniosek  o wpis odmiany regionalnej oraz odmiany amatorskiej do krajowego rejestru zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odpowiednio 
odmianę regionalną albo amatorską, z  tym że w  przypadku  gdy zachowującym odpowiednio odmianę regionalną albo  
amatorską jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – 
miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszka nia tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;  
4) wskazanie miejsca zachowania odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej;  
5) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójsto p-
niowego podziału terytorialnego państwa – w przypadku odmian regionalnych;  
6) datę skreślenia odmiany odpowiednio z  krajowego rejestru lub wsp ólnotowego katalogu albo dzień wygaśnięcia 
okresu określonego w  art. 104  ust. 2  – w przypadku, o  którym mowa w  art. 104  ust. 1  pkt 2.  
3. Do wniosku,  o którym mowa w  ust. 1, dołącza się:  
1) decyzję o  uznaniu odmiany regionalnej za odmianę mającą znaczenie, o którym mowa w  art. 28  ust. 1  pkt 1, 
w danym regionie pochodzenia albo  
2) decyzję o  uznaniu odmiany amatorskiej za odmianę niemającą znaczenia dla towarowej produkcji warzyw;  
3) kwestionariusz techniczny zawierający opis odpowiednio odmiany regionalnej al bo odmiany amatorskiej;  
4) kopię dowodu uiszczenia opłaty za złożenie wniosku o  wpis odmiany do krajowego rejestru, o  której mowa w  art. 24  
ust. 1.  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 129 
 
 4. Do wniosku,  o którym mowa w  ust. 1, dołącza się także:  
1) wyniki badań OWT przeprowadzonych przez jednost ki inne niż Centralny Ośrodek,  
2) informacje o  wiedzy uzyskanej w  trakcie uprawy, rozmnażania i  wykorzystania odpowiednio odmiany regionalnej 
albo odmiany amatorskiej,  
3) informacje dotyczące odpowiednio odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej inne ni ż określone  w pkt 2, uzys -
kane w  szczególności od jednostek odpowiedzialnych za genetyczne zasoby roślin lub od organizacji wyznaczonych 
do tego celu przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskie  
– jeżeli zachowujący odmianę je posiada.  
5. Wnio sek o  wpis odmiany regionalnej albo odmiany amatorskiej do krajowego rejestru oraz kwestionariusz tec h-
niczny składa się na formularzach udostępnionych na stronie internetowej administrowanej przez Centralny Ośrodek.  
6. Dane, o  których mowa w  ust. 3  pkt 3, nie mogą być udostępniane bez pisemnej zgody zachowującego odmianę 
regionalną albo odmianę amatorską.  
Art. 31. 1. Przy badaniu OWT odmian regionalnych albo odmian amatorskich stosuje się przepisy art. 14  i 15 doty-
czące badań OWT.  
2. Minister właściwy do sp raw rolnictwa może określić, w  drodze rozporządzenia, metody dotyczące badania OWT 
dla odmian regionalnych oraz odmian amatorskich, biorąc pod uwagę biologiczne właściwości poszczególnych gatunków.  
Art. 32. 1. Decyzję w  sprawie wpisu odmiany regionalnej al bo odmiany amatorskiej do krajowego rejestru dyrektor 
Centralnego Ośrodka:  
1) wydaje po przeprowadzeniu badań OWT;  
2) może wydać bez przeprowadzenia badań OWT, jeżeli do wniosku  o wpis do krajowego rejestru zostały dołączone 
badania i  informacje, o  których  mowa w  art. 30  ust. 4, jeżeli:  
a) odmiana regionalna spełnia warunki określone w  art. 28  ust. 1,  
b) odmiana amatorska spełnia warunki określone w  art. 28  ust. 2.  
2. Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w  drodze decyzji, wpisu odmiany regionalnej do krajo wego rejestru, jeżeli:  
1) odmiana regionalna nie spełnia warunków, o  których mowa w  art. 28  ust. 1, lub  
2) zachowujący odmianę nie uiścił opłaty za badania OWT; do opłaty za badania OWT stosuje się art. 24  ust. 1.  
3. Dyrektor Centralnego Ośrodka odmawia, w  drodze decyzji, wpisu odmiany amatorskiej do krajowego rejestru, jeżeli:  
1) odmiana amatorska nie spełnia warunków, o  których mowa w  art. 28  ust. 2, lub  
2) zachowujący odmianę nie uiścił opłaty za badania OWT; do opłaty za badania OWT stosuje się art. 24  ust. 1.  
4. Do wpisu odmiany regionalnej i odmiany amatorskiej do krajowego rejestru, przedłużenia jej wpisu  w krajowym 
rejestrze oraz skreślenia jej z krajowego rejestru przez dyrektora Centralnego Ośrodka przepisy art. 20 ust. 1 pkt 2, ust. 2 –7 
oraz art. 25 ust. 1 –5 stosuje się odpowiednio.  
5. Od decyzji  w sprawie:  
1) wpisu odmiany regionalnej i  odmiany amatorskiej do krajowego rejestru,  
2) skreślenia odmiany regionalnej  i odmiany amatorskiej z  krajowego rejestru , 
3) przedłużenia okresu wpisu odmiany regio nalnej i odmiany amatorskiej w krajowym rejestrz e 
– zachowującemu odmianę przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa . 
6. W przypadku odmian regionalnych i odmian amatorskich nie pobiera się opłat za czynności, o których  mowa 
w art. 24 ust. 1 i 2.  
Art. 32a. Do odmian regionalnych i odmian amatorskich, w przypadku gdy odmiana jest zachowywana przez  więcej 
niż jednego zachowującego odmianę , przepisy art. 22 stosuje się odpowiednio.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 129 
 
 TYTUŁ III  
Wytwarzanie i  ocena materiału siewnego  
DZIAŁ I  
Przepisy ogólne  
Art. 33. 1. Wytwarzanie materiału siewnego rozpoczyna się od materiału wytworzonego przez zachowującego o d-
mianę lub dostawcę danego gatunku lub odmiany i  stanowi jedno lub kilka jego rozmnożeń; dla odmiany mieszańcowej 
wytwarzanie tego mater iału obejmuje wytwarzanie składników mieszańca oraz ich krzyżowanie.  
2. Przy wytwarzaniu materiału siewnego zapewnia się odpowiednie dla gatunku  i odmiany warunki agrotechniczne, 
w szczególności:  
1) utrzymanie tożsamości i  czystości odmianowej;  
2) ochronę przed porażeniem chorobami i  szkodnikami roślin, przenoszonymi przez materiał siewny;  
3) otrzymanie materiału siewnego  o odpowiedniej dla poszczególnych gatunków i  odmian jakości przez uzyskanie:  
a) odpowiedniej zdolności kiełkowania, czystości i  wielkości  zanieczyszczeń, tożsamości gatunkowej i  odmianowej  
oraz zdrowotności,  
b) cech zewnętrznych odpowiednich dla określonych gatunków i  grup roślin;  
4) przygotowanie partii materiału siewnego w  wielkości wystarczającej do oceny tego materiału.  
Art. 34. 1. Ocen a materiału siewnego polega na sprawdzeniu, czy materiał siewny spełnia wymagania w  zakresie jego  
wytwarzania lub czy materiał siewny odpowiada określonym wymaganiom w  zakresie jakości.  
2. Ocena materiału siewnego,  o której mowa w  ust. 1, w  zależności od g atunku roślin i  kategorii wytwarzanego m a-
teriału siewnego, obejmuje:  
1) ocenę polową polegającą na sprawdzeniu, w  wyniku dokonania oceny plantacji nasiennej, czy plantacja nasienna 
spełnia wymagania w  zakresie wytwarzania materiału siewnego;  
2) ocenę labor atoryjną polegającą na sprawdzeniu jakości lub zdrowotności materiału siewnego;  
3) ocenę tożsamości i  czystości odmianowej polegającą na sprawdzeniu, na każdym etapie wegetacji roślin, czy cechy 
odmian pozostały niezmienione w  procesie rozmnażania, w  celu potwierdzenia tożsamości i  czystości odmianowej 
poszczególnych partii materiału siewnego;  
4) ocenę cech zewnętrznych polegającą na sprawdzeniu, czy cechy zewnętrzne materiału siewnego spełniają wymag a-
nia w  zakresie jakości.  
DZIAŁ II  
Materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych  
Rozdział 1  
Ocena materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych  
Art. 35. 1. Materiał siewny roślin rolniczych, z  wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka, oraz materiał siewny roślin 
warzywnych podlegają ocenie polowej, ocenie laborator yjnej oraz ocenie tożsamości i  czystości odmianowej.  
2. Sadzeniaki ziemniaka podlegają ocenie polowej, ocenie laboratoryjnej polegającej na sprawdzeniu zdrowotności 
ocenianej plantacji, zwanej dalej „oceną weryfikacyjną ”, oraz ocenie cech zewnętrznych.  
3. Materiał siewny kategorii handlowy podlega ocenie laboratoryjnej.  
Art. 36. 1. Oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych dokonuje się na plantacjach nasiennych.  
2. Wniosek  o dokonanie oceny polowej materiału siewnego składają:  
1) zacho wujący odmianę lub upoważniona przez niego osoba, która będzie prowadzić obrót materiałem siewnym – 
w przypadku odmian chronionych wyłącznym prawem do odmiany;  
2) prowadzący obrót – w przypadku odmian niechronionych wyłącznym prawem do odmiany.  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 129 
 
 3. Wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej obsianej lub obsadzonej materi a-
łem matecznym lub materiałem siewnym kategorii elitarny o  obniżonej zdolności kiełkowania może złożyć wyłącznie 
zachowujący odmianę, w  odniesieniu do własnyc h odmian.  
4. Wniosek o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się do wojewódzkiego inspektora ochrony roślin 
i nasiennictwa, zwanego dalej „wojewódzkim inspektorem ”, właściwego ze względu na położenie plantacji nasiennej.  
5. Wniosek o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego wieloletnich roślin rolniczych składa się w  każdym roku 
oceny polowej.  
6. Wniosek o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego składa się w  terminie umożliwiającym właściwe dok o-
nanie tej oceny, określonym w  przepisach wydan ych na podstawie art. 40  pkt 1.  
7. Wniosek  o dokonanie oceny polowej materiału siewnego zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego obrót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba  fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP) prowadzącego obró t, jeżeli został nadany;  
2) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę producenta, z  tym że w  przypa d-
ku gdy producentem jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania 
tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
3) określenie miejsca położenia plantacji nasiennej, w  tym nazwę miejscowości, gminy i  powiatu oraz dwucyfrowy 
symbol województwa i  dwucyfrowy sy mbol powiatu danego województwa;  
4) nazwę odmiany i  gatunku rośliny uprawnej;  
5) formułę mieszańca – w przypadku odmian mieszańcowych;  
6) określenie stopnia kwalifikacji wysianego materiału siewnego oraz numer i  datę świadectwa oceny laboratoryjnej lub 
informacji o  wynikach badania materiału siewnego, z  wyłączeniem materiału matecznego;  
7) numer partii materiału siewnego użytego do siewu, z  wyłączeniem materiału matecznego;  
8) oznaczenie powierzchni plantacji nasiennej;  
9) określenie roku założenia plantacj i nasiennej;  
10) określenie roku zbioru materiału siewnego – w przypadku roślin o  dwuletnim cyklu produkcyjnym oraz roślin wiel o-
letnich;  
11) informację o  przedplonie;  
12) określenie przewidywanej:  
a) wielkości zbioru,  
b) liczby etykiet urzędowych;  
13) informację  o tym, czy plantacja nasienna jest kwalifikowana zgodnie z:  
a) systemami OECD,  
b) systemem określonym przez Europejską Komisję Gospodarczą Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ) – 
w przypadku sadzeniaków ziemniaka.  
8. Do wniosku  o dokonanie oce ny polowej materiału siewnego dołącza się:  
1) oświadczenie zachowującego odmianę, że materiał siewny został wyprodukowany zgodnie z  metodyką hodowli 
przyjętą dla danej odmiany, oraz własne oznaczenie odmiany identyfikujące materiał siewny użyty do siewu – w przy-
padku  zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego na plantacji obsianej albo obsadzonej materiałem matecz -
nym;  
2) opis składników odmiany mieszańcowej – w przypadku zgłaszania do oceny polowej odmiany mieszańcowej;  
w opisie nie uwzględnia się skł adników, którymi są odmiany wpisane do krajowego rejestru lub  wspólnotowych 
katalogów;  
3) oryginał albo kopię protokołu pobrania próby materiału siewnego do oceny tożsamości i  czystości odmianowej;  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 129 
 
 4) oryginał albo kopię dokumentu zakupu zawierającego w sz czególności numer partii i stopień kwalifikacji  – w prz y-
padku zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego na plantacji nasiennej obsianej albo  obsadzonej materiałem 
siewnym kategorii elitarny albo kategorii kwalifikowany, z wyłączeniem plantacji nasienn ej obsianej albo obsadzonej 
przez zachowującego odmianę materiałem siewnym własnej odmiany w gospodarstwie będącym w jego posiadaniu;  
5) dla partii materiału siewnego wytworzonego poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokument potwierdzający  
spełnienie  wymagań jakościowych, a w przypadku sadzeniaków ziemniaka – również wymagań  zdrowotności, w y-
stawiony przez właściwy dla danego państwa urząd kwalifikacyjny.  
6) oryginał albo kopię decyzji dyrektora Centralnego Ośrodka w  sprawie wyrażenia zgody na wprowadz enie do obrotu 
materiału siewnego przeznaczonego do testów lub doświadczeń polowych albo zgody w  tym zakresie właściwego 
urzędu państwa członkowskiego, o  których mowa w  art. 108  ust. 1  i 2 – w przypadku zgłaszania do oceny materiału 
siewnego na plantacji n asiennej obsianej lub obsadzonej materiałem siewnym odmian roślin rolniczych lub warzy w-
nych, zgłoszonych do krajowego rejestru lub rejestrów innych państw członkowskich, przeznaczonym do testów 
i doświadczeń polowych.  
9. W przypadku wniosku o  dokonanie oce ny polowej materiału siewnego wieloletnich roślin rolniczych dokumenty, 
o których mowa w  ust. 8, dołącza się tylko w  pierwszym roku oceny.  
10. W przypadku plantacji nasiennych, na których odbywa się wytwarzanie materiału siewnego odmian roślin  rolni-
czych p ochodzących z państw trzecich, objętych  systemami OECD, do wniosku o dokonanie oceny polowej  materiału 
siewnego roślin rolniczych dołącza się:  
1) świadectwo Międzynarodowego Związku Oceny Nasion (ISTA) oraz certyfikat stwierdzający stopień kwalifikacji 
lub kategorię materiału siewnego, spełniające wymagania odpowiedniego systemu OECD;  
2) etykietę każdej partii materiału siewnego użytego do obsiewu plantacji;  
3) oświadczenie zachowującego odmianę, że materiał siewny został wyprodukowany zgodnie z metodyką  hodowli 
przyjętą dla danej odmiany oraz własne oznaczenie odmiany identyfikujące materiał siewny użyty do siewu – w przy-
padku  zgłaszania do oceny polowej materiału siewnego na plantacji obsianej  albo obsadzonej materiałem matec z-
nym;  
4) pisemną zgodę właściw ego urzędu kwalifikacyjnego państwa trzeciego, w którym odmiana jest wpisana  do rejestru 
i której materiał siewny podlega wytwarzaniu.  
11. Wnioskodawca, składając wniosek o dokonanie oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych  lub 
warzyw nych:  
1) wpisanej do rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa stowarzyszonego,  lub 
państwa trzeciego, dołącza do wniosku urzędowy opis odmiany sporządzony przez jednostkę  zajmującą się rejestr a-
cją odmian w tym państwie;  
2) zgłoszon ej i przyjętej do badań rejestrowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim  lub pa ń-
stwie stowarzyszonym, dołącza do wniosku tymczasowy opis odmiany sporządzony przez jednostkę  zajmującą się 
rejestracją odmian w tym państwie lub opis odmian y sporządzony przez zachowującego odmianę  wraz z tłumacz e-
niem na język polski.  
12. Danych, o  których mowa w  ust. 8  pkt 2, nie udostępnia się bez pisemnej zgody zachowującego odmianę.  
13. (uchylony)  
Art. 36a. 1. Wnioskodawca, który złożył wniosek o dokonani e oceny polowej materiału siewnego roślin rolniczych  
lub warzywnych, przechowuje etykiety dotyczące partii materiału siewnego użytego do siewu lub sadzenia do  czasu z a-
kończenia oceny tego materiału i okazuje je na żądanie organu dokonującego oceny albo prz ekazuje je producentowi  
materiału siewnego.  
2. W przypadku gdy wnioskodawca przekaże producentowi materiału siewnego etykiety, o których mowa  w ust. 1, 
producent materiału siewnego jest obowiązany do przechowywania etykiet do czasu zakończenia oceny tego  materiału 
i okazywania etykiet na żądanie organu dokonującego oceny.  
Art. 37. Przy wytwarzaniu materiału siewnego kategorii kwalifikowany powierzchnia plantacji nasiennych roślin 
rolniczych nie może być mniejsza niż:  
1) 2 ha – w przypadku materiału siewnego  roślin zbożowych;  
2) 1 ha – w przypadku sadzeniaków ziemniaka;  
3) 0,5 ha – w przypadku pozostałych gatunków roślin rolniczych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 129 
 
 Art. 38. 1. Plantacje nasienne wieloletnich roślin rolniczych prowadzi się przez czas określony w  przepisach wyd a-
nych na podstaw ie art. 40  pkt 3  lit. c.  
2. Plantacje nasienne znakuje się w  sposób zapewniający identyfikację plantacji.  
Art. 39. Partie materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej oznacza się w  sposób umożliwi ający identyfikację tego materiału.  
Art. 40. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe terminy składania wniosków o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego poszczególnych grup lub 
gatunków roślin rolniczych i  warzywnych,  
2) liczbę rozmnożeń materiału siewnego dla poszczególnych grup lub gatunków roślin rolniczych i  warzywnych, 
z uwzględnieniem opisu poszczególnych kategorii i  stopni kwalifikacji materiału siewnego,  
3) szczegółowe wymagania  w zakresie wytwarzani a materiału siewnego ro ślin rolniczych i  warzywnych, z uwzględni e-
niem w  szczególności:  
a) terminów dokonywania i  liczby ocen stanu plantacji nasiennej w  odniesieniu do poszczególnych grup roślin 
i gatunków,  
b) izolacji przestrzennej od innych upraw, czysto ści gatunkowej i  odmianowej, zdrowotności, określenia przedplonu  
oraz zmianowania roślin na plantacjach nasiennych,  
c) czasu prowadzenia plantacji wieloletnich roślin rolniczych,  
d) sposobu oznaczania plantacji nasiennych,  
4) szczegółowe wymagania w  zakres ie jakości materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych, z  zastrzeżeniem pkt 8,  
5) dopuszczalną wielkość partii materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych w  obrocie,  
6) sposób oznaczania partii materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych wytworzonego na terytorium Rzeczy -
pospolitej Polskiej,  
7) wzór upoważnienia udzielanego przez zachowującego odmianę osobie, która będzie prowadzić obrót materiałem 
siewnym, składającej wniosek o  dokonanie oceny polowej materiału siewnego – w przypadku odmi an chronionych 
wyłącznym prawem,  
8) wykaz gatunków roślin rolniczych, których materiał siewny może być uznany za materiał siewny kategorii handl o-
wy, oraz wymagania  w zakresie jakości dla tego materiału  
– biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych gr up roślin lub gatunków, specyfikę ich wytwarzania oraz właśc i-
wą identyfikację wytworzonego materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych, a  także potrzebę zapewnienia jedn o-
litego sposobu udzielania przez zachowującego odmianę upoważnienia osobie, która  będzie prowadzić obrót materiałem 
siewnym.  
Art. 41. 1. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w  drodze rozporządzenia, może utworzyć rejon wytwarzania 
sadzeniaków ziemniaka kategorii elitarny, zwany dalej „rejonem zamkniętym ”, mając na względzie utrzymanie  wysokiego  
poziomu zdrowotności tego materiału w  rejonie zamkniętym.  
2. Rejon zamknięty tworzy się na wniosek zarządu województwa, po uprzednim uzyskaniu zgody Komisji Europe j-
skiej.  
3. Rejon zamknięty obejmuje obszar województwa lub jego część.  
4. Minister  właściwy do spraw rolnictwa, tworząc rejon zamknięty, określa w  rozporządzeniu, o  którym mowa w  ust. 1,  
odmiany i  kategorie sadzeniaków ziemniaka, które mogą być uprawiane w  tym rejonie.  
5. W rejonie zamkniętym obowiązuje zakaz uprawy odmian i  kategorii s adzeniaków ziemniaka innych niż określone 
przez ministra właściwego do spraw rolnictwa w  rozporządzeniu, o  którym mowa w  ust. 1.  
6. Zadanie zarządu województwa, o  którym mowa w  ust. 2, jest zadaniem z  zakresu administracji rządowej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 129 
 
 Art. 42. 1. Oceny mater iału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych dokonuje, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią 
inaczej, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na:  
1) położenie plantacji – w przypadku oceny polowej;  
2)3) miejsce pobierania prób – w przypadku oceny laboratory jnej oraz oceny weryfikacyjnej;   
2) (uchylony)4) 
3) miejsce dokonywania przerobu – w przypadku oceny cech zewnętrznych.  
2. Jeżeli wojewódzki inspektor, o  którym mowa w  ust. 1, nie może dokonać oceny materiału siewnego, Główny  
Inspektor Ochrony Roślin i  Nasiennictwa, zwany dalej „Głównym Inspektorem ”, wskazuje innego wojewódzkiego 
inspektora, który dokona oceny tego materiału.  
Art. 42a.5) Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonuje Główny 
Inspektor.  
Art. 43. 1. Oceny polo wej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych dokonują upoważnieni przez woj e-
wódzkiego inspektora pracownicy wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin i  nasiennictwa, zwani dalej „urzędowymi 
kwalifikatorami ”. 
2. Oceny polowej materiału siewnego roś lin rolniczych i  warzywnych kategorii kwalifikowany, z  wyłączeniem sadz e-
niaków  ziemniaka, mogą dokonywać również osoby fizyczne, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora, 
zwane dalej „akredytowanymi kwalifikatorami ”. 
3. Oceny polowej materiału s iewnego na plantacji nasiennej roślin rolniczych i  warzywnych obsianej materiałem 
siewnym z  partii, do której zostały zgłoszone zastrzeżenia wynikające z  oceny tożsamości i  czystości odmianowej, dok o-
nuje urzędowy kwalifikator.  
4. Oceny polowej materiału si ewnego roślin warzywnych, w  celu uznania go za materiał siewny kategorii standard 
własnych odmian, dokonuje zachowujący odmianę.  
5. Urzędowi kwalifikatorzy i  akredytowani kwalifikatorzy sporządzają dokumentację dotyczącą dokonanej oceny p o-
lowej materiału s iewnego roślin rolniczych i  warzywnych w  zakresie i  w sposób określony w  przepisach wydanych na 
podstawie art. 51  pkt 5.  
Art. 44. 1.6) Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych dokonują laboratoria woj e-
wódzkich inspektoratów oc hrony roślin i  nasiennictwa, zwane dalej „urzędowymi laboratoriami ”. 
1.7) Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonują laboratoria Głównego 
Inspektora, zwane dalej „urzędowymi laboratoriami”.  
2. Oceny laboratoryjnej mater iału siewnego roślin warzywnych, w  celu uznania go za materiał siewny kategorii sta n-
dard własnych odmian, dokonuje zachowujący odmianę.  
3. Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych  i warzywnych, z  zastrzeżeniem art. 45, mogą dokon y-
wać równi eż laboratoria, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora, zwane dalej „akredytowanymi laborat o-
riami ”:8) 
Oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych, z uwzględnieniem art. 45 ust. 1, mogą 
dokonywać również laboratoria, które uzyskały akredytację Głównego Inspektora, zwane dalej „akredyt owanymi 
laboratoriami”:9) 
1) prowadzone przez prowadzącego obrót w  odniesieniu do własnego materiału siewnego;  
2) których działalność nie jest w  żaden sposób powiązana z  hodowlą, wytwarzan iem i  obrotem materiałem siewnym 
gatunków (samodzielne laboratoria).  
                                                           
3) Obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 4. 
4) Przez art. 46 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
5) Dodany p rzez art. 46 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dnie m 1 stycznia 2021 r.  
6) W tym brzmieniu o bowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  7. 
7) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 4 lit. a  ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
8) Wprowadzenie do wyliczenia w  tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  9. 
9) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 4 l it. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie 
w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 129 
 
 4. Akredytowane laboratoria, o  których mowa w  ust. 3  pkt 1, mogą dokonywać oceny laboratoryjnej materiału 
siewnego, o  którym mowa w  ust. 3, będącego własnością innego prowadzącego obrót w skazanego w  decyzji o  udzieleniu 
akredytacji, o  której mowa w  art. 78  ust. 1, po uzyskaniu akredytacji w  tym zakresie.  
5. Laboratoria, o  których mowa w  ust. 3  pkt 2, mogą dokonywać oceny materiału siewnego roślin rolniczych lub 
warzywnych dla prowadzących obrót tym materiałem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
6. Urzędowe laboratoria i  akredytowane laboratoria sporządzają dokumentację dotyczącą dokonanej oceny laborat o-
ryjnej materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych w  zakresie i  w sposób okr eślony w  przepisach wydanych na 
podstawie art. 51  pkt 5.  
Art. 44a. 1. Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych dokonują urzędowi  kwa-
lifikatorzy.  
2. Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych i warzywnych k ategorii kwalifikowany mogą  
dokonywać również akredytowani kwalifikatorzy.  
3. Oceny cech zewnętrznych materiału siewnego odmian regionalnych dokonuje zachowujący odmianę.  
Art. 45. 1. Oceny weryfikacyjnej sadzeniaków ziemniaka dokonują wyłącznie urzędowe la boratoria.  
2. Oceny weryfikacyjnej sadzeniaków ziemniaka odmian regionalnych mogą dokonywać również akredytowane labor a-
toria. 
Art. 46. 1. Pobierania prób i  oceny laboratoryjnej materiału siewnego dokonuje się zgodnie z  metodyką określoną 
przez Międzynarodo wy Związek Oceny Nasion (ISTA).  
2. Próby materiału siewnego do oceny laboratoryjnej pobiera się w  obecności prowadzącego obrót lub osoby przez 
niego upoważnionej.  
3. Próby,  o których mowa w  ust. 2, mogą być pobierane w  sposób automatyczny za pomocą urządze nia do autom a-
tycznego pobierania prób, jeżeli:  
1) urządzenie to zapewnia pobranie reprezentatywnej próby ogólnej nasion do oceny laboratoryjnej materiału siewnego, 
a w szczególności:  
a) mechanizm pobierający próby pierwotne jest zainstalowany  w strumieniu nasion linii technologicznej, który 
pobiera:  
– niewielkie ilości nasion z  całego przekroju strumienia nasion,  
– próbę ogólną z  całej partii w  sposób ciągły lub cykliczny,  
b) połączenie mechanizmu pobierającego próby pierwotne i  pojemnika na próbę ogólną or az ten pojemnik są z a-
bezpieczone przed dostępem osób trzecich;  
2) urządzenie to posiada płynną i  precyzyjną regulację wielkości pobieranej próby;  
3) wyniki oceny laboratoryjnej prób pobranych przez to urządzenie oraz prób pobranych ręcznie z dziesięciu tyc h 
samych partii są zgodne dla nie mniej niż 70% co najmniej dwóch badanych parametrów łącznie.  
4. Pobieranie prób materiału siewnego do oceny laboratoryjnej za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania 
prób wymaga uzyskania zgody wojewódzkiego inspekt ora wydanej w  drodze decyzji.  
5. Decyzja, o  której mowa w  ust. 4, jest wydawana, na wniosek prowadzącego obrót, przez wojewódzkiego inspekt o-
ra właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania działaln o-
ści gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót – w przypadku gdy prowadzącym obrót 
jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.  
6. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 5, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce  zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego obrót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności , jeżeli są inne niż adres i  miejsce 
zamieszkania tej osoby;  
2) typ i warunki techniczne oraz oznaczenie identyfikacyjne urządzenia do automatycznego pobierania prób;  
3) imię i  nazwisko osoby fizycznej, o  której mowa w  art. 47  ust. 1  pkt 2, odpowiedzialnej  za prawidłowe pobieranie 
prób w  sposób automatyczny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 129 
 
 7. Decyzję, o  której mowa w  ust. 4, wojewódzki inspektor wydaje po przeprowadzeniu kontroli zgodności zainst a-
lowania i  sposobu działania urządzenia do automatycznego pobierania prób z  wymaganiami niezbę dnymi do zapewnienia, 
że próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej materiału siewnego jest reprezentatywna.  
8. W decyzji, o  której mowa w  ust. 4, określa się:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzą cego obrót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej o soby;  
2) imię i  nazwisko osoby fizycznej, o  której mowa w  art. 47  ust. 1  pkt 2, odpowiedzialnej za prawidłowe pobieranie 
prób w  sposób automatyczny;  
3) typ oraz oznaczenie identyfikacyjne urządzenia do automatycznego pobierania prób;  
4) okres, na jaki zost ała wydana zgoda na pobieranie prób materiału siewnego do oceny laboratoryjnej za pomocą urz ą-
dzenia do automatycznego pobierania prób.  
9. Pobieranie prób w  sposób automatyczny odbywa się pod nadzorem wojewódzkiego inspektora właściwego ze 
względu na miejsc e pobrania próby.  
10. Wojewódzki inspektor  w ramach nadzoru, o  którym mowa w  ust. 9, może w  szczególności:  
1) uczestniczyć w  pobieraniu prób;  
2) sprawdzać:  
a) czy sposób działania urządzenia do automatycznego pobierania prób jest zgodny z  wymaganiami niezb ędnymi 
do zapewnienia, że próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych lub w a-
rzywnych jest reprezentatywna,  
b) stan techniczny urządzenia do automatycznego pobierania prób,  
c) dokumentację dotyczącą automatycznego pobie rania prób.  
11. W przypadku gdy wojewódzki inspektor w  ramach nadzoru, o  którym mowa w  ust. 9, stwierdzi nieprawidłowości  
w pobieraniu prób w  sposób automatyczny, uniemożliwiające właściwą ocenę laboratoryjną materiału siewnego, może, 
w drodze decyzji, zak azać stosowania urządzenia do pobierania prób do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.  
Art. 47. 1. Próby materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych do oceny laboratoryjnej, na wniosek prow a-
dzącego obrót będącego właścicielem partii materia łu siewnego, pobierają:  
1) upoważnieni przez wojewódzkiego inspektora pracownicy wojewódzkiego inspektoratu ochrony roślin i  nasiennictwa , 
zwani dalej „urzędowymi próbobiorcami ”; 
2) osoby fizyczne, które uzyskały akredytację wojewódzkiego inspektora w  zakresie pobierania prób materiału siewn e-
go kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany, z  wyłączeniem sadzeniaków ziemniaka, zwane dalej „akredytow a-
nymi próbobiorcami ”. 
2. Próby materiału siewnego z  partii, dla których wystawia się świadectwo ISTA, pobiera ją urzędowi próbobiorcy 
upoważnieni do pobierania tych prób przez kierownika laboratorium oceny nasion posiadającego akredytację ISTA.  
3. Próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej, z  wyłączeniem odmian regionalnych, pobierają urzędowi 
próbobiorcy . 
4. Z pobrania prób materiału siewnego sporządza się protokół, który zawiera w  szczególności:  
1) numer właściciela partii materiału siewnego w  ewidencji, o  której mowa w  art. 84  ust. 4  albo art. 86  ust. 4;  
2) nazwę gatunku rośliny uprawnej;  
3) nazwę odmia ny; 
4) oznaczenie stopnia kwalifikacji;  
5) numer partii materiału siewnego, a  w przypadku próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej – numer 
świadectwa oceny polowej;  
6) datę pobrania próby;  
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 129 
 
 7) informację o  wielkości partii materiału siewnego, a  w przypadku próby sadzeniaków ziemniaka do oceny weryfik a-
cyjnej – informację o  wielkości plantacji nasiennej;  
8) podpis właściciela partii materiału siewnego lub osoby upoważnionej, a  w przypadku próby sadzeniaków ziemniaka 
do oceny weryfikacyjnej – właścic iela plantacji nasiennej lub osoby upoważnionej;  
9) podpis urzędowego próbobiorcy albo akredytowanego próbobiorcy.  
5. Próby materiału siewnego pobrane do oceny laboratoryjnej przechowuje się przez okres wskazany w  przepisach 
wydanych na podstawie art. 51  pkt 3. 
Art. 48. 1. Materiał siewny roślin rolniczych lub warzywnych znajdujący się w  obrocie lub przygotowywany do obrotu, 
z wyłączeniem mieszanek materiału siewnego, podlega okresowej ocenie laboratoryjnej co najmniej w  zakresie zdolności  
kiełkowania.  
2. Okresowej oceny laboratoryjnej dokonuje się, z  uwzględnieniem rodzaju opakowań materiału siewnego, w  terminie  
zapewniającym odpowiednią jakość materiału siewnego określonym w  przepi sach wydanych na podstawie art.  51 pkt 1.  
Art. 49. 1.10) Jeżeli składający wn iosek o  dokonanie oceny polowej, oceny laboratoryjnej, oceny weryfikacyjnej lub 
oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza się z  wynikiem oceny dok o-
nanej przez wojewódzkiego inspektora, może złożyć wniosek o  pono wne dokonanie oceny do Głównego Inspektora za 
pośrednictwem tego wojewódzkiego inspektora.  
1.11) Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych materiału siewnego 
roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza się z wynikiem oc eny dokonanej przez wojewódzkiego inspektora, 
może złożyć wniosek o ponowne dokonanie oceny do Głównego Inspektora za pośrednictwem tego wojewódzkiego 
inspektora.  
2.10) Jeżeli składający wniosek o  dokonanie oceny polowej, ocen y laboratoryjnej, oceny weryfikacyjnej lub oceny 
cech zewnętrznych materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza się z  wynikiem oceny dokonanej 
przez akredytowane podmioty, może złożyć wniosek o  ponowne dokonanie oceny do wojewódzkiego ins pektora właśc i-
wego ze względu na miejsce dokonywania oceny.  
2.11) Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych materiału siewnego 
roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza się z wynikiem oce ny dokonanej przez akredytowane podmioty, może 
złożyć wniosek o ponowne dokonanie oceny do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce dok o-
nywania oceny.  
2a.12) Jeżeli składający wniosek o dokonanie oceny laboratoryjnej lub oceny weryfikacyjne j materiału siewn e-
go roślin rolniczych lub warzywnych nie zgadza się z wynikiem tej oceny, może złożyć wniosek o ponowne dokon a-
nie oceny do Głównego Inspektora.  
3. W przypadku złożenia wniosku o  ponowne dokonanie oceny polowej, na plantacji nasiennej od dn ia dokonania 
oceny polowej nie dokonuje się żadnych zmian mogących wpłynąć na stan tej plantacji.  
4. Ponowne dokonanie oceny polowej lub oceny cech zewnętrznych może być przeprowadzone z  udziałem urzęd o-
wego kwalifikatora albo akredytowanego kwalifikatora, który dokonał oceny, o  której mowa w  ust. 1  lub 2.  
5. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 1 i  2, składa się w  terminie 7  dni, a  w przypadku:13)  
Wniosek, o którym mowa w ust. 1 –2a, składa się w terminie 7 dni, a w przypadku:14) 
1) oceny polowej lub oceny cech zewn ętrznych – w terminie 3  dni, 
2) oceny polowej mieszańca kukurydzy – w terminie dnia  
– bezpośrednio w  siedzibie wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na położenie plantacji.  
6. Termin, o  którym mowa w  ust. 5, biegnie od dnia otrzymania świadectwa a lbo informacji, o  których mowa w  art. 73  
ust. 1, przez wnioskodawcę lub osobę przez niego wskazaną, która była obecna przy ocenie materiału siewnego.  
                                                           
10) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  11. 
11) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 5 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
12) Dodany  przez art. 46 pkt 5 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z  dniem 1 stycznia 2021 r.  
13) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 14. 
14) Wprowadzenie do wyliczenia  w brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 5 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie 
w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 129 
 
 Art. 50. 1. Podmiot dokonujący oceny polowej lub oceny laboratoryjnej materiału siewnego może uznać materi ał 
siewny w  niższym stopniu kwalifikacji niż to wynika z  kolejności rozmnożeń dla danego stopnia kwalifikacji materiału 
użytego do jego wytworzenia (degradacja materiału siewnego).  
2. Degradacji materiału siewnego po dokonaniu oceny laboratoryjnej może dok onać wyłącznie zachowujący odmi a-
nę w  odniesieniu do materiału siewnego własnych odmian.  
3. Degradacji materiału siewnego dokonuje się w stosunku do całej partii tego materiału lub jej części.  
4. Po dokonaniu degradacji:  
1) całej partii materiału siewnego – wydaje się świadectwo oceny laboratoryjnej, z tym że w przypadku gdy  świadectwo 
oceny laboratoryjnej zostało już wydane, nowe świadectwo oceny laboratoryjnej wydaje się po  uprzednim anulow a-
niu świadectwa oceny laboratoryjnej, dokonanym przez przekreślenie  świadectwa  i umieszczenie na nim wyrazu 
„anulowano ” oraz opatrzeniu go podpisem kierownika laboratorium oceny  nasion właściwego ze względu na miejsce 
dokonania degradacji lub kierownika akredytowanego laboratorium;  
2) części partii materiału siewnego – zdegradowanej części partii nadaje się nowy numer partii oraz wydaje  się świade c-
two oceny laboratoryjnej, z tym że w przypadku gdy świadectwo oceny laboratoryjnej zostało  już wydane, umies z-
cza się na nim informację o ilości zdegradowanego materiału siewnego oraz wyrazy  „częściowa degradacja ” i na 
podstawie tego świadectwa wydaje się nowe świadectwo oceny laboratoryjnej;  na nowym świadectwie umieszcza się 
wyrazy „częściowa degradacja ” oraz opatruje je podpisem kierownika  laboratorium oceny nasion właściwego ze  
względu na miejsce dokonania degradacji lub kierownika  akredytowanego laboratorium.  
5. Degradacji partii materiału siewnego lub części partii materiału siewnego dokonuje się bez wykonania  oceny 
laboratoryjnej materiału siewnego.  
Art. 51. Minister właściwy  do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe terminy, po upływie których materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych znajdujący się w  obrocie 
lub przygotowywany do obrotu podlega okresowej ocenie laboratoryjnej,  
2) wzór protokołu  pobrania próby materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych,  
3) okres przechowywania prób materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych pobranych do oceny, z  wyłączeniem 
oceny tożsamości i  czystości odmianowej,  
4) metody dokonywania oceny polowej , oceny weryfikacyjnej i  oceny cech zewnętrznych materiału siewnego roślin 
rolniczych lub warzywnych,  
5) zakres i  sposób sporządzania dokumentacji dotyczącej dokonanej oceny polowej materiału siewnego roślin roln i-
czych i  warzywnych przez urzędowych kwalifi katorów i  akredytowanych kwalifikatorów oraz dokumentacji dot y-
czącej dokonanej oceny laboratoryjnej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych przez urzędowe laborat o-
ria i akredytowane laboratoria,  
6) metody pobierania prób, w  szczególności sadzenia ków ziemniaka do oceny weryfikacyjnej i  mieszanek materiału 
siewnego roślin rolniczych i  warzywnych – w przypadku braku metod uznanych przez międzynarodowe organizacje 
nasienne,  
7) szczegółowe wymagania niezbędne do zapewnienia, że próba nasion pobrana do oceny laboratoryjnej materiału 
siewnego roślin rolniczych  i warzywnych za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób jest reprezent a-
tywna  
– mając na uwadze właściwości poszczególnych gatunków roślin w  zakresie zdolności kiełkowania, rodzaje opakow ań 
materiału siewnego, konieczność dokonywania oceny materiału siewnego według jednolitych zasad oraz właściwą ident y-
fikację partii materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych, a  także zapewnienie jednolitego sposobu dokument o-
wania oceny i  pobierania  prób materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych.  
Rozdział 2  
Wytwarzanie i  ocena odmian regionalnych i  odmian amatorskich  
Art. 52. 1. Materiał siewny odmian regionalnych może być wytwarzany w  regionie pochodzenia.  
2. Jeżeli niemożliwe jest wytwarz anie materiału siewnego odmian regionalnych w  regionie pochodzenia ze względu 
na zmianę warunków środowiskowych w  tym regionie, materiał ten może być wytwarzany w  regionie innym niż region 
pochodzenia, zwanym dalej „dodatkowym regionem wytwarzania ”. 
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 129 
 
 3. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 2, minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek zachowującego odmianę,  
w drodze decyzji, określa dodatkowy region wytwarzania materiału siewnego odmian regionalnych.  
4. Decyzja, o  której mowa w  ust. 3, jest wydawana, jeże li w dodatkowym regionie wytwarzania zostaną spełnione 
wymagania w  zakresie wytwarzania materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych, odpowiednie dla danego gatunku  
odmiany regionalnej, po zasięgnięciu opinii w  tym zakresie właściwej jednostki odpow iedzialnej za genetyczne zasoby 
roślin.  
5. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 3, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę regionalną , 
z tym że w  przypadku gdy zachowującym odmianę regio nalną jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospo -
darczą, zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne 
niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny upraw nej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany;  
4) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójsto p-
niowego podziału terytorialnego państwa;  
5) wskazanie dodatkowego regionu wytwarza nia, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadn i-
czego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, wraz z  uzasadnieniem konieczności określenia tego regionu.  
6. W decyzji, o  której mowa w  ust. 3, określa się gatunek i  odmianę re gionalną, dodatkowy region wytwarzania m a-
teriału siewnego tej odmiany, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójstopniowego 
podziału terytorialnego państwa, oraz okres, w  jakim materiał siewny może być wytwarzany w  tym r egionie.  
Art. 53. 1. Zachowujący odmianę dokonuje oceny polowej i  oceny laboratoryjnej materiału siewnego:  
1) odmian regionalnych roślin rolniczych własnych odmian – w celu uznania go za materiał siewny spełniający wym a-
gania określone dla kategorii kwalifi kowany;  
2) odmian regionalnych roślin warzywnych własnych odmian – w celu uznania go za materiał siewny kategorii kwali -
fikowany lub kategorii standard;  
3) odmian amatorskich własnych odmian – w celu uznania go za materiał siewny kategorii standard.  
2. Zachowujący odmianę pobiera próby do:  
1) oceny laboratoryjnej materiału siewnego odmian regionalnych i  odmian amatorskich;  
2) oceny weryfikacyjnej sadzeniaków ziemniaka odmian regionalnych.  
3. Zachowujący odmianę składa wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu z e względu na miejsce zamieszkania albo  
siedzibę zachowującego odmianę, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce z a-
mieszkania zachowującego odmianę – w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca  działa l-
ność gospodarczą, wykaz prowadzonych plantacji nasiennych odmian regionalnych, który zawiera informacje określ one 
w art. 36  ust. 7  pkt 2 –4, 7 i 9. 
4. Wykaz, o  którym mowa w  ust. 3, składa się w  terminie określonym dla składania wniosków o  dokonanie  oceny 
polowej materiału siewnego.  
Rozdział 3  
Ocena tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych  
Art. 54. 1. Ocenie tożsamości i  czystości odmianowej podlega:  
1) materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych kategori i elitarny oraz kategorii kwalifikowany przeznaczony do 
dalszej reprodukcji;  
2) materiał siewny roślin rolniczych zgłoszony do oceny polowej dokonanej zgodnie z  systemami OECD;  
3) nie mniej niż 10%:  
a) partii materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywny ch kategorii kwalifikowany,  
b) partii materiału siewnego roślin warzywnych kategorii standard znajdującego się w  obrocie,  
c) partii materiału siewnego odmian regionalnych roślin rolniczych, materiału siewnego kategorii kwalifikowany 
lub kategorii standard odmian regionalnych roślin warzywnych, materiału siewnego kategorii standard odmian 
amatorskich znajdujących się w  obrocie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 129 
 
 2. Próby do oceny tożsamości  i czystości odmianowej materiału siewnego pobiera się:  
1) na wniosek prowadzącego obrót będącego właści cielem partii podlegającej ocenie tożsamości i  czystości odmian o-
wej – w przypadku partii materiału siewnego, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 1  i 2; 
2) losowo, na podstawie protokołu pobrania próby – w przypadku partii materiału siewnego, o  których mowa w  ust. 1  
pkt 3.  
3. Próby, o  których mowa w  ust. 2, pobierają wyłącznie urzędowi próbobiorcy.  
4. Próby materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych pobrane do oceny tożsamości i  czystości odmianowej 
wojewódzki inspektor przesyła do jednostki wskazanej przez Ce ntralny Ośrodek i  na adres wskazany przez ten ośrodek.  
5. W przypadku gdy partia materiału siewnego, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 1 i  2: 
1) nie została zgłoszona w  celu pobrania urzędowej próby do oceny tożsamości i  czystości odmianowej lub  
2) nie została po ddana ocenie tożsamości i  czystości odmianowej z  powodu nieuiszczenia o płaty, o  której mowa w  art. 115  
ust. 1  pkt 1  
– materiał siewny wytworzony z  tej partii ocenia się w  najniższym stopniu kwalifikacji przewidzianym dla danego gatunku.  
6. Ocenę tożsamości  i czystości odmianowej materiału siewnego prowadzi się na poletkach kontrolnych. Ocena ta 
ma na celu w  szczególności sprawdzenie, czy badana partia materiału siewnego jest zgodna z:  
1) urzędowym opisem i  próbą wzorcową reprodukowanej odmiany;  
2) wymagania mi w  zakresie czystości odmianowej określonymi w  przepisach wydanych na podstawie art. 56  pkt 1.  
7. Ocena tożsamości  i czystości odmianowej materiału siewnego składa się z:  
1) oceny wstępnej – obejmującej partie materiału siewnego stanowiące materiał wyjśc iowy do kolejnych rozmnożeń, 
prowadzonej równolegle z  oceną polową;  
2) oceny następczej – obejmującej wytworzone i  wprowadzone do obrotu partie materiału siewnego, prowadzonej 
w sezonie wegetacyjnym następującym po roku zbioru.  
8. Jeżeli w  trakcie oceny ws tępnej, o  której mowa w  ust. 7  pkt 1, stwierdzi się brak tożsamości odmianowej badanej 
partii materiału siewnego, to jest to podstawa do dyskwalifikacji plantacji nasiennej obsianej tą partią.  
9. Jeżeli w  wyniku oceny następczej, o  której mowa w  ust. 7  pkt 2, stwierdzi się brak tożsamości odmianowej mat e-
riału siewnego kategorii standard roślin warzywnych, wojewódzki inspektor może, w  drodze decyzji, zakazać zachowuj ą-
cemu odmianę uznawania wytwarzanego przez niego materiału siewnego tej kategorii.  
10. Jeżeli  w wyniku oceny następczej, o  której mowa w  ust. 7  pkt 2, stwierdzi się brak tożsamości odmianowej o d-
miany regionalnej lub odmiany amatorskiej, wojewódzki inspektor może, w  drodze decyzji, zakazać dokonywania oceny 
materiału siewnego przez zachowującego od mianę.  
11. Zakazy, o  których mowa w  ust. 9  i 10, wojewódzki inspektor wydaje, biorąc pod uwagę wcześniejsze naruszenia 
w tym zakresie popełnione przez zachowującego odmianę.  
12. Zakazy, o  których mowa w  ust. 9  i 10, są wydawane na okres 2  kolejnych sezonów  wegetacyjnych następujących 
po sezonie, w  którym został stwierdzony brak tożsamości odmianowej. Materiał siewny w  tym okresie podlega urzędowej 
ocenie.  
Art. 55. 1. Oceny tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego dokonuje dyrektor Centralnego Oś rodka.  
2. Główny Inspektor przekazuje dyrektorowi Centralnego Ośrodka:  
1) informacje o  planowanej liczbie prób materiału siewnego przeznaczonych do oceny tożsamości i  czystości odmi a-
nowej – w sezonie poprzedzającym ocenę;  
2) wykaz pobranych prób materiału siewnego wysłanych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej – na dany sezon 
wegetacyjny.  
3. Informację o wynikach oceny tożsamości i czystości odmianowej partii materiału siewnego dyrektor  Centralnego 
Ośrodka niezwłocznie po uzyskaniu tych wyników przeka zuje:  
1) prowadzącemu obrót będącemu właścicielem partii podlegającej ocenie;  
2) Głównemu Inspektorowi;  
3) zachowującemu odmianę, która podlega ocenie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 129 
 
 3a. Informację o wynikach oceny tożsamości i czystości odmianowej partii materiału siewnego dyrektor  Centralnego 
Ośrodka przekazuje:  
1) za pomocą poczty elektronicznej lub telefaksu albo  
2) w innej formie lub w inny sposób, niż określone w pkt 1, po uzgodnieniu z podmiotami wymienionymi  w ust. 3.  
4. Informację, o  której mowa w  ust. 3, dotyczącą partii materi ału siewnego, w  której zostały stwierdzone wady 
w ocenie tożsamości i  czystości odmianowej, Główny Inspektor umieszcza na stronie internetowej administrowanej przez 
Państwową Inspekcję.  
5. Informacja,  o której mowa w  ust. 3, zawiera w  szczególności:  
1) numer prowadzącego obrót będącego właścicielem partii podlegającej ocenie, odpowiednio w  ewidencji, o  której 
mowa w  art. 84  ust. 4  albo art. 86  ust. 4;  
2) określenie gatunku i  odmiany rośliny uprawnej;  
3) oznaczenie stopnia kwalifikacji;  
4) numer partii;  
5) (uchylony)  
6) (uchylony)  
7) wyniki oceny czystości odmianowej;  
8) potwierdzenie tożsamości odmianowej lub jej braku.  
6. Dyrektor Centralnego Ośrodka przechowuje próby materiału siewnego pobrane do oceny tożsamości przez okres 
wskazany w  przepisach wydanych na podstawie art. 56  pkt 4.  
7. Jeżeli prowadzący obrót będący właścicielem partii materiału siewnego podlegającej ocenie nie zgadza się ze 
stwierdzeniem braku tożsamości odmianowej badanej próby zawartym w  informacji, o  której mowa w  ust. 3, może, 
w termin ie 2 dni od dnia otrzymania tej informacji, złożyć do dyrektora Centralnego Ośrodka wniosek o  ustalenie, czy nie 
wystąpiły ewentualne nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i  czystości odmianowej.  
8. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 7, składa  się jeden raz.  
9. Po otrzymaniu wniosku, o  którym mowa w  ust. 7, dyrektor Centralnego Ośrodka powołuje niezwłocznie komisję 
do ustalenia, czy nie wystąpiły ewentualne nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i  czystości o d-
mianowej.  
10. W skład komisji, o  której mowa w  ust. 9, mogą wchodzić:  
1) prowadzący obrót będący właścicielem partii materiału siewnego, której dotyczy informacja o  wynikach oceny to ż-
samości i  czystości odmianowej;  
2) zachowujący odmianę lub osoba przez niego wskazana;  
3) osoba wskazana przez dyrektora Centralnego Ośrodka;  
4) osoba wskazana przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce pobrania próby.  
11. Przewodniczącego komisji, o  której mowa w  ust. 9, powołuje dyrektor Centralnego Ośrodka.  
12. Ustalenia komisji, o  której mowa w  ust. 9, są podejmowane większością głosów; w  przypadku równej liczby gł o-
sów decyduje głos przewodniczącego komisji.  
13. Z czynności dokonanych przez komisję, o  której mowa w  ust. 9, sporządza się protokół, który zawiera informację 
o tożsamości odmianowej lub jej braku.  
14. Protokół, o  którym mowa w  ust. 13, przekazuje się podmiotom wymienionym w  ust. 3.  
15. Protokół, o  którym mowa w  ust. 13, otrzymuje dyrektor Centralnego Ośrodka.  
16. Jeżeli  z ustaleń komisji zawartych w  protokole, o którym mowa w  ust. 13, wynika, że:  
1) wystąpiły nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i  czystości odmianowej – dyrektor Centra l-
nego Ośrodka unieważnia wynik oceny tożsamości i  czystości odmianowej, przekreślając informację o  wynikach 
oceny tożsamości i  czystości odmianowej badanej partii materiału siewnego i  umieszczając wyraz „anulowano ” oraz 
opatrując ją podpisem i  datą;  
2) nie wystąpiły nieprawidłowości mające wpływ na wynik oceny tożsamości i  czystości odmianowej – dyrektor Ce n-
tralne go Ośrodka pisemnie informuje o  podtrzymaniu wyniku oceny tożsamości i  czystości odmianowej badanej pa r-
tii materiału siewnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 129 
 
 17. Do wydawania informacji, o  której mowa w  ust. 3, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administr a-
cyjnego.  
18. Dokume ntację dotyczącą oceny tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego przechowuje się przez 
3 lata od dnia zakończenia tej oceny.  
Art. 56. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) wymagania w  zakresie czystości odmian owej oraz metodykę, sposób i  warunki dokonywania oceny tożsamości 
i czystości odmianowej materiału siewnego dla poszczególnych gatunków, grup lub podgrup roślin rolniczych lub 
warzywnych,  
2) (uchylony)  
3) wielkość prób pobieranych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej, w  tym prób wzorcowych, sposób ich pako -
wania  i oznakowania, terminy ich przesyłania do jednostki wskazanej przez Centralny Ośrodek i  na adres wskazany 
przez ten ośrodek,  
4) warunki oraz okres przechowywania prób materiału siewnego pobran ych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej,  
5) warunki pobierania prób wzorcowych, w  tym prób materiału siewnego reprodukowanego w  ramach systemów nasien -
nych  OECD,  
6) zakres i  terminy przekazywania przez Głównego Inspektora dyrektorowi Centralnego Ośr odka informacji o  plano-
wanej liczbie prób materiału siewnego przeznaczonych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej oraz wykazu 
pobranych prób materiału siewnego wysłanych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej,  
7) zakres  i terminy przekazywania prz ez dyrektora Centralnego Ośrodka Głównemu Inspektorowi informacji o  próbach 
urzędowych przyjętych do oceny tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego  
– biorąc pod uwagę zróżnicowanie gatunków, grup lub podgrup roślin rolniczych i  warzywnych, doko nywanie oceny 
tożsamości i  czystości odmianowej według jednolitych zasad oraz właściwą organizację dokonywania tej oceny, a  także 
zapewnienie jednolitego sposobu dokumentowania wyników oceny tożsamości i  czystości odmianowej.  
DZIAŁ III  
Mieszanki materiału siewnego  
Rozdział 1  
Mieszanki materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych  
Art. 57. 1. Za mieszankę materiału siewnego uznaje się mieszankę sporządzoną z  dopuszczonego do obrotu materi a-
łu siewnego, o  składzie procentowym określonym przez prowadzącego obrót.  
2. W skład mieszanki materiału siewnego mogą wchodzić:  
1) różne gatunki roślin uprawnych (mieszanka gatunkowa);  
2) różne odmiany jednego gatunku (mieszanka odmianowa).  
3. W skład mieszanki materiału siewnego mogą również wchodzić składniki, do który ch nie stosuje się przepisów 
ustawy. Łączny udział tych składników w  składzie mieszanki materiału siewnego powinien wynosić nie więcej niż 10%.  
4. Mieszanki materiału siewnego roślin warzywnych,  o których mowa w  ust. 2  pkt 2:  
1) sporządza się z  materiału s iewnego kategorii standard;  
2) wprowadza się do obrotu w  małych opakowaniach zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art. 101  pkt 3.  
5. Mieszanki materiału siewnego roślin pastewnych przeznaczone na cele paszowe może sporządzać prowadzący 
obrót, który:  
1) opracował technologię sporządzania tych mieszanek;  
2) posiada urządzenia niezbędne do sporządzania tych mieszanek.  
6. Po sporządzeniu mieszanki materiału siewnego wydaje się świadectwo sporządzenia mieszanki materiału siewn e-
go, zwane dalej „świadectwem mieszanki ”. 
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 129 
 
 7. Świadectwo mieszanki wydaje:  
1)15) wojewódzki inspektor, na wniosek prowadzącego obrót, sporządzającego mieszankę, albo  
1)16) Główny Inspektor, na wniosek prowadzącego obrót, sporządzającego mieszankę, albo  
2) akredytowane laboratorium należąc e do prowadzącego obrót, o  którym mowa w  pkt 1, sporządzającego mieszankę.  
8. Świadectwo mieszanki wydaje się również dla mieszańców złożonych rzepaku.  
9. Do wydawania świadectw mieszanki nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.  
10. Mieszanki materiału siewnego po dniu 30  czerwca trzeciego roku, licząc od dnia zabezpieczenia jej opakowania, 
nie przeznacza się na cele siewne.  
11. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) rodzaje mieszanek materiału sie wnego, ich skład gatunkowy oraz typ użytkowania,  
2) sposób postępowania przy sporządzaniu mieszanek materiału siewnego roślin pastewnych przeznaczonych na cele 
paszowe,  
3) wzór świadectwa mieszanki  
– mając na uwadze właściwości biologiczne poszczególnych g atunków roślin, możliwości ich wykorzystania na cele 
pastewne oraz istniejące technologie sporządzania mieszanek materiału siewnego, a  także zapewnienie jednolitego sposobu  
dokumentowania wyników oceny mieszanki materiału siewnego.  
Rozdział 2  
Mieszanki nas ienne roślin pastewnych przeznaczone dla ochrony środowiska  
Art. 58. 1. Za mieszankę nasienną roślin pastewnych przeznaczoną do wykorzystania dla ochrony środowiska nat u-
ralnego w  zakresie różnorodności genetycznej uznaje się mieszankę sporządzoną z  dopuszc zonego do obrotu materiału 
siewnego roślin pastewnych, o  określonym przez prowadzącego obrót procentowym składzie tej mieszanki, zwaną dalej 
„mieszanką dla ochrony środowiska ”. 
2. W skład mieszanki dla ochrony środowiska mogą wchodzić:  
1) różne gatunki roś lin pastewnych, w  tym odmiany regionalne roślin pastewnych;  
2) gatunki roślin pastewnych, do których nie stosuje się przepisów ustawy.  
Art. 59. 1. Mieszankę dla ochrony środowiska lub jej składniki wytwarza się przy zachowaniu warunków agrotec h-
nicznych nie zbędnych do uzyskania mieszanki dla ochrony środowiska o  odpowiedniej jakości, spełniającej wymagania 
w zakresie zdolności kiełkowania, czystości i  poziomu zanieczyszczeń, określone w  przepisach wydanych na podstawie 
art. 63 pkt 2.  
2. Po sporządzeniu miesz anki dla ochrony środowiska wydaje się świadectwo sporządzenia mieszanki nasiennej, 
potwierdzające spełnienie wymagań w  zakresie wytwarzania i  jakości, zwane dalej „świadectwem mieszanki dla ochrony 
środowiska ”. 
3. Świadectwo mieszanki dla ochrony środowis ka wydaje prowadzący obrót.  
4. Mieszanki dla ochrony środowiska nie podlegają okresowej ocenie laboratoryjnej.  
5. Mieszanki dla ochrony środowiska po dniu 30  czerwca trzeciego roku, licząc od dnia zabezpieczenia jej opakow a-
nia, nie przeznacza się na cele s iewne.  
Art. 60. Mieszankę dla ochrony środowiska:  
1) zbiera się w  miejscu zbioru w  sposób niezagrażający obszarowi źródłowemu i  wprowadza do obrotu jako oczys z-
czoną lub nieoczyszczoną (mieszanka dla ochrony środowiska zbierana bezpośrednio) albo  
2) wytwarz a się przez zmieszanie składników mieszanki charakterystycznych dla danego siedliska, zbieranych oddzie l-
nie w  miejscu zbioru albo rozmnażanych poza miejscem zbioru jako pojedyncze gatunki (uprawiana mieszanka dla 
ochrony środowiska).  
                                                           
15) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 16. 
16) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 129 
 
 Art. 61. 1. Przez miej sce zbioru, o  którym mowa w  art. 60, rozumie się miejsce, z  którego zbiera się nasiona będące 
składnikami mieszanki dla ochrony środowiska, o  których mowa w  art. 58  ust. 2, wyznaczone przez prowadzącego obrót 
w części obszaru źródłowego.  
2. Przez obszar źr ódłowy rozumie się obszar wyznaczony zgodnie z  art. 26  ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. 
o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2020 r. poz. 55, 471 i 1378 ), na którym występują w  sposób naturalny składniki mieszanki 
dla ochrony środowiska.  
Art. 62. 1. Prowadzący o brót:  
1) informuje właściwego ze względu na położenie obszaru źródłowego regionalnego dyrektora ochrony środowiska 
o wyznaczonym miejscu zbioru mieszanki dla ochrony środowiska zbieranej bezpośrednio lub składników uprawi a-
nej mieszanki dla ochrony środowis ka, w  terminie 14  dni przed zbiorem;  
2) umożliwia przeprowadzenie kontroli w  zakresie wytwarzania i  jakości mieszanek dla ochrony środowiska, w  tym 
pobieranie prób do badań;  
3) udziela informacji lub wyjaśnień w  zakresie prowadzonej produkcji – na żądanie wojewódzkiego inspektora.  
2. Kontrole, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2, są przeprowadzane przez wojewódzkiego inspektora przynajmniej raz 
w danym sezonie wegetacyjnym.  
Art. 63. Minister właściwy do spraw rolnictwa w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spra w ochrony środowiska  
określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania w  zakresie wytwarzania mieszanek dla ochrony środowiska zbieranych bezpośrednio oraz 
składników uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska,  
2) szczegółowe wymagania w  zakresi e jakości mieszanek dla ochrony środowiska zbieranych bezpośrednio oraz skła d-
ników uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska,  
3) wzór świadectwa mieszanki dla ochrony środowiska  
– mając na uwadze właściwości biologiczne poszczególnych gatunków, zachowan ie różnorodności genetycznej w  obsza-
rach źródłowych oraz zapewnienie jednolitego sposobu dokumentowania wyników oceny mieszanki dla ochrony środowiska.  
DZIAŁ IV  
Materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy i  materiał nasadzeniowy roślin warzywnych i  ozdobn ych  
oraz sadzonki winorośli  
Art. 64. 1. Dostawca wytwarzający materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin 
warzywnych i  ozdobnych oraz sadzonki winorośli:  
1) w trakcie produkcji identyfikuje i monitoruje zagrożenia dla dan ej uprawy wynikające w szczególności  z czynników 
zewnętrznych (punkty krytyczne) określonych przez dostawcę;  
2) prowadzi dokumentację dotyczącą:  
a) (uchylona)  
b) roślin, które:  
– zostały zakupione i  otrzymane od innych podmiotów,  
– są w produkcji,  
– został y sprzedane i  wysłane do innych podmiotów;  
3) zapewnia identyfikację poszczególnych partii materiału podczas produkcji;  
4) pobiera, w  razie potrzeby, próby do oceny laboratoryjnej dokonywanej przez urzędowe laboratorium lub akredyt o-
wane laboratorium;  
5) informuje wojewódzkiego inspektora o  wystąpieniu organizmów kwarantannowych w  rozumieniu przepisów o  ochronie  
roślin;  
6) umożliwia przeprowadzenie kontroli wytwarzania materiału, w  tym pobieranie prób;  
7) udziela informacji lub wyjaśnień w  zakresie prowadzon ej produkcji – na żądanie wojewódzkiego inspektora.  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 129 
 
 2. Dostawca wytwarzający materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin warzy w-
nych  i ozdobnych oraz sadzonki winorośli przechowuje dokumentację, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2 , w zakresie:  
1) materiału rozmnożeniowego i  materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i  ozdobnych – przez 12  miesięcy od 
zakończenia cyklu produkcyjnego;  
2) materiału szkółkarskiego oraz sadzonek winorośli – przez 3  lata od zakończenia cyklu produkcyjneg o. 
3. Przepisu ust. 1  pkt 2  lit. b nie stosuje się do dokumentów sprzedaży dla nieprofesjonalnych odbiorców.  
3a. Dostawca wytwarzający materiał szkółkarski prowadzi dokumentację dotyczącą identyfikacji i monitorowania  
punktów krytycznych oraz przechowuje j ą przez 3 lata od zakończenia cyklu produkcyjnego tego materiału.  
4. Dostawca prowadzący wyłącznie obrót materiałem szkółkarskim, materiałem rozmnożeniowym i materiałem  na-
sadzeniowym roślin warzywnych i ozdobnych oraz sadzonkami winorośli, prowadzi dokumen tację dotyczącą  zakupu lub 
sprzedaży tego materiału, z wyłączeniem dokumentów sprzedaży dla nieprofesjonalnych odbiorców,  oraz przechowuje ją 
przez:  
1) 3 lata odpowiednio od dnia zakupu albo sprzedaży tego materiału – w przypadku materiału szkółkarskiego  i sadzo-
nek winorośli;  
2) 12 miesięcy odpowiednio od dnia zakupu albo sprzedaży tego materiału – w przypadku materiału rozmnożeniowego  
i materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych.  
5. Kontrole, o  których mowa w  ust. 1  pkt 6, są przeprowadzane prz ez wojewódzkiego inspektora właściwego ze 
względu na miejsce produkcji materiału szkółkarskiego oraz materiału rozmnożeniowego i  materiału nasadzeniowego 
roślin warzywnych i  ozdobnych oraz sadzonek winorośli.  
6. Kontrole, o  których mowa w  ust. 1  pkt 6, w  przypadku materiału szkółkarskiego CAC oraz materiału rozmnoż e-
niowego i  materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i  ozdobnych oraz sadzonek winorośli, są przeprowadzane prz y-
najmniej raz w  danym sezonie wegetacyjnym.  
Art. 65. 1. Materiał szkółkarski podlega  ocenie polowej, ocenie cech zewnętrznych oraz – w zależności od gatunku 
i kategorii tego materiału – ocenie laboratoryjnej lub ocenie tożsamości i  czystości odmianowej.  
1a. Ocena laboratoryjna materiału szkółkarskiego obejmuje również badanie gleby i podł oża w zakresie obecności  
organizmów szkodliwych.  
2. Materiał rozmnożeniowy i  materiał nasadzeniowy roślin warzywnych i  ozdobnych podlegają ocenie polowej oraz 
ocenie cech zewnętrznych, a  w przypadku nasion roślin ozdobnych – ocenie laboratoryjnej.  
3. Sadzo nki winorośli podlegają ocenie polowej, ocenie tożsamości i  czystości odmianowej oraz ocenie cech zewnętrz -
nych . 
4. Partie materiału szkółkarskiego lub materiału rozmnożeniowego i  materiału nasadzeniowego roślin warzywnych 
i ozdobnych oraz sadzonek winoroś li, wytworzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oznacza się w  sposób 
umożliwiający identyfikację tego materiału.  
Art. 66. 1. Za materiał szkółkarski kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany oraz materiał szkółkarski CAC 
uznaje się  materiał s pełniający wymagania w zakresie wytwarzania i jakości, określone w przepisach wydanych na po d-
stawie  art. 72 pkt 2, gatunków roślin stosowanych do uszlachetniania odmian tego materiału (podkładki nienależące  do 
odmiany) oraz odmian:  
1) chronionych wyłącznym  prawem do odmiany;  
2) wpisanych do krajowego rejestru;  
3) powszechnie znanych.  
2. Za odmiany powszechnie znane uznaje się odmiany:  
1) wpisane do odpowiedniego rejestru innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego albo państwa  trze-
ciego albo  
2) co do których złożono wniosek o wpis do krajowego rejestru, odpowiedniego rejestru innego niż Rzeczpospolita  
Polska państwa członkowskiego lub wniosek o przyznanie wyłącznego prawa do odmiany, albo  
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 129 
 
 3) wprowadzone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Po lskiej lub innego państwa członkowskiego  przed dniem 
30 września 2012 r., pod warunkiem że opis odmiany zawiera odpowiednio cechy charakterystyczne  odmiany roślin 
sadowniczych określone w przepisach wydanych na podstawie art. 13 ust. 8 albo  wymagania okreś lone w odpowie d-
nich przepisach innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego,  albo 
4) które posiadały urzędowy opis przed skreśleniem tej odmiany z krajowego rejestru lub odpowiedniego  rejestru inn e-
go niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowski ego. 
3. (uchylony)  
4. Dla gatunków i  odmian roślin sadowniczych określonych w  przepisach wydanych na podstawie art. 72  pkt 4  mate-
riał szkółkarski CAC wytwarza się z  materiału siewnego kategorii kwalifikowany roślin sadowniczych.  
Art. 67. Za materiał rozmno żeniowy i materiał nasadzeniowy roślin warzywnych uznaje się materiał spełniający  
wymagania w zakresie wytwarzania i jakości, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 72a pkt 1,  uzyskany 
z materiału siewnego kategorii elitarny, kategorii kwalifiko wany lub kategorii standard odmian wpisanych  do krajowego 
rejestru lub do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich lub  wspólnotowego 
katalogu, lub rejestru państwa stowarzyszonego.  
Art. 68. Za materiał rozmnożeniowy i  materiał nasadzeniowy roślin ozdobnych uznaje się materiał spełniający 
wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości, określone w  przepisach wydanych na podstawie art. 72  pkt 2, gatunków lub 
odmian:  
1) tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Pols kiej lub  
2) chronionych na podstawie ustawy z  dnia 26  czerwca 2003  r. o ochronie prawnej odmian roślin, lub  
3) wpisanych do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich albo państw trz e-
cich, lub  
4) znajdujących się na liście  odmian prowadzonej przez dostawcę.  
Art. 69. Za sadzonki winorośli uznaje się materiał siewny spełniający wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości 
określone w  przepisach wydanych na podstawie art. 72  pkt 2.  
Art. 70. 1. Oceny polowej materiał u szkółkarski ego kategorii  elitarny i kategorii kwalifikowany  dokonuje woj e-
wódzki inspektor właściwy ze względu na położenie plantacji na wniosek dostawcy.  
2.17) Oceny laboratoryjnej materiał u szkółkarski ego kategorii  elitarny i kategorii kwalifikowany  dokonuje woj e-
wódz ki inspektor właściwy ze względu na miejsce pobrania próby lub jednostka organizacyjna upoważniona, w  drodze 
decyzji, przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na siedzibę tej jednostki.  
2.18) Oceny laboratoryjnej materiału szkółkarskiego kategor ii elitarny i kategorii kwalifikowany dokonuje 
Główny Inspektor lub jednostka organizacyjna upoważniona, w drodze decyzji, przez Głównego Inspektora.  
2a. Próby materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany pobiera wojewódzki  inspekt or albo 
dostawca tego materiału.  
2b. Próby gleby i podłoża, w których jest wytwarzany materiał szkółkarski kategorii elitarny i kategorii  kwalifik o-
wany, pobiera wojewódzki inspektor albo dostawca tego materiału.  
3. Jednostka organizacyjna, o  której mowa w  ust. 2, może zostać upoważniona, jeżeli spełnia warunki określone w  art. 76  
oraz w  przepisach wydanych na podstawie art. 83  ust. 1  pkt 1.  
4. Do jednostki organizacyjnej, o  której mowa w  ust. 2, przepisy art. 81  ust. 1 –3, ust. 4  pkt 2  lit. a–c, ust. 5, ust.  7 pkt 3,  
ust. 8  i 9 oraz ust. 10  pkt 2  stosuje się odpowiednio.  
5. Oceny cech zewnętrznych materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany dokonuje  woje-
wódzki inspektor albo dostawca tego materiału.  
5a. Oceny tożsamości i czystości o dmianowej materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany  
dokonuje dyrektor Centralnego Ośrodka albo dostawca tego materiału.  
5b. Dostawca materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany dokonuje czynności,  o któ rych 
mowa w ust. 2a, 2b, 5 i 5a, w przypadku gdy złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 87 ust. 4  pkt 3a.  
                                                           
17) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  18. 
18) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 129 
 
 5c. Dostawca materiału szkółkarskiego kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany uprawia ten materiał  w glebie 
i podłożu, spełniających wymagania  określone w przepisach wydanych na podstawie art. 72 pkt 3a.  
6. Oceny polowej, oceny laboratoryjnej, oceny tożsamości i czystości odmianowej, oceny cech zewnętrznych,  pobie-
rania prób materiału szkółkarskiego CAC oraz pobierania prób gleby i podłoża, w któ rych jest wytwarzany  materiał 
szkółkarski CAC, dokonują dostawcy tego materiału.  
7. Oceny polowej oraz oceny cech zewnętrznych materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin 
warzywnych i  ozdobnych dokonują dostawcy tego materiału.  
8. Oceny l aboratoryjnej materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin warzywnych lub ozdo b-
nych dokonują dostawcy tego materiału.  
9. Oceny polowej, oceny tożsamości i  czystości odmianowej oraz oceny cech zewnętrznych sadzonek winorośli 
dokonują dostaw cy tego materiału.  
Art. 71. 1. Wniosek o  dokonanie oceny polowej materiał u szkółkarski ego kategorii elitarny lub kategorii kwalifik o-
wany  prowadzonych przez siebie plantacji szkółkarskich składa dostawca do wojewódzkiego inspektora właściwego ze 
względu na położenie plantacji szkółkarskich.  
2. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, składa się w  terminie umożliwiającym właściwe dokonanie oceny polowej, 
określonym w  przepisach wydanych na podstawie art. 72  pkt 1.  
3. Wniosek  o dokonanie oceny polowej  materiał u szkółk arski ego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany  
zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę dostawcy, z  tym że w  przypadku 
gdy dostawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej 
osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) określenie miejsca położ enia plantacji, w  tym nazwę miejscowości, gminy i  powiatu oraz dwucyfrowy symbol woj e-
wództwa  i dwucyfrowy symbol powiatu danego województwa;  
3) informacje o:  
a) rodzaju materiału, jego ilości i  powierzchni plantacji,  
b) nazwie gatunku, odmiany, podkładki i  wstawki,  
c) wieku, formie, kategorii i  kolejnym rozmnożeniu materiału,  
d) pochodzeniu materiału,  
e) przewidywanej liczbie etykiet urzędowych.  
4. Do wniosku  o dokonanie oceny polowej materiał u szkółkarski ego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany  
dołącza się:  
1) oświadczenie dostawcy będącego zachowującym odmianę, że materiał został wyprodukowany zgodnie z  metodyką 
hodowli przyjętą dla danej odmiany albo  
2) świadectwo oceny polowej albo szkółkarski dokument towarzyszący, albo etykietę urzędową wydan ą dla  tego mat e-
riału;  
3) oryginał lub kopię dokumentu zakupu materiału;  
4) informację o wynikach oceny laboratoryjnej – w przypadku gdy materiał podlega ocenie laboratoryjnej lub  zostały 
pobrane próby gleby i podłoża.  
5. Jeżeli składający wniosek o  dokonan ie oceny polowej lub oceny laboratoryjnej materiał u szkółkarski ego kategorii 
elitarny lub kategorii kwalifikowany  nie zgadza się z  wynikiem oceny, może złożyć wniosek o  ponowne dokonanie oceny 
do Głównego Inspektora. Przepisy art. 49  ust. 3 –6 stosuje się o dpowiednio.  
Art. 72. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe terminy składania wniosków o  dokonanie oceny polowej  materiał u szkółkarski ego kategorii elitarny lub 
kategorii kwalifikowany , 
2) wymagania w zakresie  wytwarzania i jakości materiału szkółkarskiego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany  
oraz materiału szkółkarskiego CAC, z uwzględnieniem w szczególności:  
a) terminów dokonywania i  liczby ocen stanu plantacji materiał u szkółkarski ego kategorii eli tarny lub kategorii 
kwalifikowany  w odniesieniu do poszczególnych kategorii grup roślin lub gatunków,  
b) (uchylona)  
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 129 
 
 c) liczby rozmnożeń dla poszczególnych grup lub gatunków roślin  materiał u szkółkarski ego kategorii elitarny lub 
kategorii kwalifikowany , z uwzględnieniem opisu poszczególnych kategorii i  stopni kwalifikacji,  
d) izolacji przestrzennej od innych upraw, czystości gatunkowej i  odmianowej, zdrowotności oraz zmianowania 
roślin, a  także wieku roślin – dla materiał u szkółkarski ego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany , 
e) sposobu oznaczania partii materiału szkółkarskiego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany oraz  materiału 
szkółkarskiego CAC , 
3) metody oceny polowej, pobierania prób i  oceny laboratoryjnej oraz oceny tożsamości odmia nowej  materiał u szkół-
karski ego kategorii elitarny lub kategorii kwalifikowany , 
3a) wymagania dla gleby i podłoża, w których jest uprawiany materiał szkółkarski kategorii elitarny lub kategorii  kwal i-
fikowany, oraz warunki i metody pobierania prób gleby i po dłoża,  
3b) zakres dokumentacji dotyczącej identyfikacji i monitorowania punktów krytycznych oraz sposób jej prowadzenia,   
4) wykaz gatunków  i odmian roślin sadowniczych, dla których materiał szkółkarski CAC wytwarza się z  materiału 
siewnego kategorii kwali fikowany roślin sadowniczych  
– biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup lub gatunków roślin, specyfikę ich wytwarzania, wysoką 
jakość materiału siewnego, a  także zapewnienie właściwej identyfikacji wytworzonego materiału siewnego.  
Art. 72a. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:  
1) wymagania w zakresie wytwarzania i jakości materiału rozmnożeniowego i materiału nasadzeniowego roślin warzyw -
nych  i roślin ozdobnych oraz sadzonek winorośli,  
2) sposób oznaczania par tii materiału rozmnożeniowego i materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i roślin  ozdo b-
nych oraz sadzonek winorośli  
– biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup lub gatunków roślin, specyfikę ich wytwarzania, zapewnienie  
wysokiej jakości mate riału siewnego, a także zapewnienie właściwej identyfikacji wytworzonego materiału . 
DZIAŁ V  
Wyniki oceny  
Art. 73. 1. Na podstawie wyników poszczególnych ocen materiału siewnego, z  wyłączeniem oceny, o  której mowa 
w art. 53  ust. 1 i  art. 54  ust. 1, oraz oce ny, o  której mowa w  art. 70  ust. 5 –9, podmiot dokonujący oceny wydaje:  
1) świadectwo oceny polowej – w przypadku uznania, że plantacja spełnia wymagania w  zakresie wytwarzania, jakości 
lub zdrowotności;  
2) świadectwo oceny laboratoryjnej – w przypadku uzna nia, że oceniana partia materiału siewnego spełnia wymagania 
w zakresie jakości lub zdrowotności;  
3) świadectwo oceny weryfikacyjnej – w przypadku uznania, że oceniana plantacja sadzeniaków ziemniaka spełnia 
wymagania w  zakresie zdrowotności;  
4) świadectwo  oceny cech zewnętrznych – w przypadku uznania, że oceniana partia sadzeniaków ziemniaka spełnia 
wymagania w  zakresie jakości;  
5) informację o  dyskwalifikacji – w przypadku dyskwalifikacji materiału siewnego w  poszczególnych ocenach, gdy 
oceniany materiał nie spełnia wymagań w  zakresie wytwarzania, jakości lub zdrowotności;  
6) informację o  wynikach badania – w przypadku dokonania okresowej oceny laboratoryjnej, o  której mowa w  art. 48.  
2. Świadectwa i  informacje, o  których mowa w  ust. 1, w  przypadku oceny m ateriału siewnego roślin rolniczych 
i warzywnych wydaje się niezwłocznie po uzyskaniu wyników oceny materiału siewnego, w  miejscu dokonania tej oceny.  
3. Jeżeli oceniana partia materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych spełnia wymagania w  zakresie jakości, 
na wniosek właściciela ocenianej partii, może być wydane świadectwo ISTA zamiast świadectwa oceny laboratoryjnej, 
z tym że w  przypadku gdy świadectwo oceny laboratoryjnej zostało już wydane, świadectwo ISTA wydaje się po anul o-
waniu świadectwa ocen y laboratoryjnej, dokonanym przez przekreślenie świadectwa i  umieszczenie na nim wyrazu „anu-
lowano ” oraz opatrzeniu go podpisem kierownika laboratorium oceny nasion ISTA i  datą.  
4. Świadectwo ISTA wydaje laboratorium oceny nasion ISTA, posiadające akredyta cję ISTA, na podstawie prz e-
prowadzanych przez to laboratorium badań próby materiału siewnego.  
5. Świadectwo oceny laboratoryjnej wydaje się dla każdej ocenianej partii materiału siewnego, a  świadectwo oceny 
weryfikacyjnej – dla ocenianej plantacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 129 
 
 6. Świa dectwo oceny polowej materiału siewnego, świadectwo oceny laboratoryjnej materiału siewnego oraz info r-
macja  o dyskwalifikacji i  informacja o  wynikach badania po okresowej ocenie laboratoryjnej zawierają w  szczególności:  
1) numer świadectwa lub informacji;  
2) datę zakończenia badań albo oceny;  
3) datę wystawienia świadectwa lub informacji;  
4) oznaczenie podmiotu wystawiającego świadectwo lub informację;  
5) oznaczenie podmiotu zgłaszającego materiał siewny do oceny;  
6) nazwę gatunku;  
7) nazwę odmiany;  
8) nume r partii wysianego albo ocenionego materiału siewnego albo numer świadectwa oceny polowej – w przypadku 
sadzeniaków ziemniaka;  
9) dane o  wielkości plantacji albo partii;  
10) wynik oceny materiału siewnego.  
7. Dane zawarte w  świadectwach oceny laboratoryjne j i informacjach o  dyskwalifikacji akredytowane laboratoria 
wprowadzają do systemu teleinformatycznego prowadzonego przez Państwową Inspekcję.  
8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, wzory świadectw i  informacji, o  których  
mowa w  ust. 1, biorąc pod uwagę grupy i  gatunki roślin, wykonywane dla nich oceny materiału siewnego oraz informacje, 
o których mowa w  ust. 6.  
Art. 74. Do wydawania świadectw i  informacji, o  których mowa w  art. 73  ust. 1, i  świadectw ISTA, o  których mowa 
w art. 73  ust. 3, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.  
TYTUŁ IV  
Upoważnienia i  akredytacje  
Art. 75. 1. Urzędowymi kwalifikatorami, akredytowanymi kwalifikator ami, urzędowymi próbobiorcami i akredyt o-
wanymi próbobiorcami mogą być  osoby, które:  
1) posiadają:  
a) co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe , 
b) wiedzę z  zakresu rolnictwa lub ogrodnictwa obejmującą zagadnienia dotyczące biologii poszczególnych gatu n-
ków roślin, nasiennictwa oraz występowania chorób i  szkodnik ów na materiale siewnym;  
2) dają gwarancję rzetelnego wykonywania powierzonych zadań;  
3) odbyły szkolenie dla poszczególnych grup roślin lub rodzajów materiału siewnego i  zdały egzamin kończący to 
szkolenie, co potwierdza zaświadczenie.  
2. Upoważnień lub a kredytacji,  o których mowa w  art. 43  ust. 1 i  2 oraz art. 47  ust. 1, udziela się w  przypadku:  
1) kwalifikatorów – do oceny polowej poszczególnych grup roślin;  
2) próbobiorców – do pobierania prób poszczególnych rodzajów materiału siewnego.  
Art. 76. Akredyt owanym laboratorium może być laboratorium:  
1) które posiada odpowiednie warunki lokalowe oraz wyposażenie techniczne niezbędne do wykonywania oceny lab o-
ratoryjnej materiału siewnego określone w  przepisach wydanych na podstawie art. 83  ust. 1  pkt 1  i 2; 
2) w którym jest zatrudnionych nie mniej niż 2  pracowników, którzy przeprowadzają badania materiału siewnego dla 
poszczególnych grup roślin, z  uwzględnieniem typów analiz, zwanych dalej „analitykami nasiennymi ”. 
Art. 77. Analitykiem nasiennym może być osoba, która oprócz kwalifikacji określonych w  art. 75  ust. 1, posiada:  
1) wiedzę  z zakresu:  
a) badanego materiału siewnego, w  tym nasionoznawstwa,  
b) przeprowadzania badań laboratoryjnych oraz prowadzenia dokumentacji laboratoryjnej;  
2) praktyczne umiejętności p rzeprowadzania badań laboratoryjnych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 129 
 
 Art. 78. 1. Akredytacji kwalifikatorom lub próbobiorcom udziela, na wniosek prowadzącego obrót, w  drodze dec y-
zji, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce 
wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót – w przypadku 
gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.  
2.19) Akredytacji laboratorium udziela,  w drodze decyzji,  wojewódzki inspektor właściwy ze względu na:  
1) miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, 
jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót, w  przypadku gdy prowadzącym obrót jest  osoba 
fizyczna prowadząca działalność gospodarczą – na wniosek prowadzącego obrót;  
2) siedzibę samodzielnego laboratorium – na wniosek tego laboratorium.  
2.20) Akredytacji laboratorium udziela, w drodze decyzji, Główny Inspektor.  
3. Upoważnień i  akredytacj i, o których mowa w  art. 43  ust. 1  i 2, art. 47  ust. 1  oraz art. 44  ust. 3, udziela się na czas 
nieokreślony.  
4. Wniosek  o udzielenie akredytacji zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego ob rót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i  miejsca  
zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania 
tej osoby, a  w przypadku samodzielnego laboratorium – nazwę oraz siedzibę i  adres laboratorium;  
2) imię i  nazwisko osoby, której ma być udzielona akredytacja – w przypadku kwalifikatorów lub próbobiorców;  
3) zakres akredytacji.  
5. Do wniosku  o udzielenie akredytacji do łącza się:  
1) dokument potwierdzający posiadanie odpowiednich kwalifikacji zawodowych;  
2) kopię zaświadczenia, o  którym mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3;  
3) zgodę prowadzącego obrót, którego materiał siewny będzie oceniany – w przypadku akredytacji laboratorium  do 
oceny materiału siewnego będącego własnością innego prowadzącego obrót;  
4) kopię dowodu uiszczenia opłaty za udzielenie akredytacji, o  której mowa w  art. 115  ust. 1  pkt 4  i 5. 
6. Wniosek o  udzielenie akredytacji laboratorium zawiera ponadto imię i  nazw isko pracownika, który będzie pełnił 
funkcję kierownika tego laboratorium oraz imiona i  nazwiska analityków nasiennych.  
7. (uchylon y) 
8. (uchylony)  
9. (uchylony)  
Art. 79. 1. Urzędowi kwalifikatorzy i  akredytowani kwalifikatorzy, którzy po raz pierwszy uzys kali upoważnienie 
lub akredytację do dokonywania oceny materiału siewnego, pierwsze 5  ocen materiału siewnego dokonują z  udziałem 
urzędowego kwalifikatora lub akredytowanego kwalifikatora, który posiada upoważnienie lub akredytację co najmniej od 
2 lat. 
2. Przepis ust. 1  stosuje się odpowiednio do urzędowych próbobiorców i  akredytowanych próbobiorców w  zakresie 
upoważnienia lub akredytacji do pobierania prób materiału siewnego.  
3. Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy, a kredytowani próbobiorcy  i anal i-
tycy nasienni są obowiązani co najmniej raz na 5 lat uczestniczyć w szkoleniu doskonalącym.  
4. Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy, akredytowani próbobiorcy  i anal i-
tycy nasienni, którzy nie uczestniczyli w szkoleniu doskonalącym co najmniej raz na 5 lat, licząc od  dnia zakończenia 
poprzedniego szkolenia, nie mogą dokonywać oceny lub pobierać prób materiału siewnego.  
                                                           
19) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  20. 
20) W brzmie niu ustalonym przez art. 46 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 129 
 
 5. Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikat orzy, akredytowani próbobiorcy  i anal i-
tycy nasienni uczestniczą w szkoleniu doskonalącym częściej niż raz na 5 lat, w przypadku:  
1) zmiany przepisów z zakresu nasiennictwa lub  
2) braku minimalnej liczby wykonanych ocen polowych, ocen laboratoryjnych, pobra nych prób materiału  siewnego 
przez te podmioty, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 4.  
6. Urzędowi kwalifikatorzy, urzędowi próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy, akredytowani próbobiorcy  i anali-
tycy nasienni, którzy nie ucz estniczyli w szkoleniu doskonalącym, w przypadku, o którym mowa w ust. 5, nie mogą dokonywać 
oceny lub pobierać prób materiału siewnego w roku następującym po roku, w którym odbyło się szkolenie doskonalące.  
Art. 80. 1.21) Szkolenia, o  których mowa w  art. 7 5 ust. 1  pkt 3 i  art. 79  ust. 3, mogą być prowadzone przez:  
1) wojewódzkiego inspektora lub  
2) jednostki organizacyjne upoważnione przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na siedzibę tych 
jednostek, zwane dalej „ośrodkami szkoleniowymi ”. 
1.22) Szkolenia, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3 i art. 79 ust. 3, mogą być prowadzone przez:  
1) Głównego Inspektora lub  
2) wojewódzkiego inspektora, lub  
3) jednostki organizacyjne upoważnione przez wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na sied zibę tych 
jednostek, zwane dalej „ośrodkami szkoleniowymi”.  
2. Wojewódzki inspektor, na wniosek jednostki organizacyjnej ubiegającej się o  upoważnienie do prowadzenia szk o-
lenia, w  drodze decyzji, wydaje upoważnienie do prowadzenia tego szkolenia, jeżeli je dnostka ta ma odpowiednie waru n-
ki kadrowe, organizacyjne i  techniczne do prowadzenia szkolenia, o  upoważnienie do prowadzenia którego ubiega się, 
okreś lone w  przepisach wydanych na podstawie art. 83  ust. 1  pkt 5, 6  i 8. 
3. Jeżeli ośrodek szkoleniowy przes tał spełniać warunki wymagane do prowadzenia szkolenia lub prowadzi szkol e-
nie niezgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art. 83  ust. 1  pkt 5 –8, wojewódzki inspektor, mając na uwadze z a-
kres i  stopień stwierdzonych naruszeń, w  drodze decyzji, może cofnąć  upoważnienie do prowadzenia szkolenia.  
Art. 81. 1.23) Wojewódzki inspektor sprawuje nadzór nad pracą urzędowych kwalifikatorów, urzędowych próbobio r-
ców, akredytowanych kwalifikatorów, akredytowanych próbobiorców oraz urzędowych laboratoriów i  akredytowanyc h 
laboratoriów, w  tym analityków nasiennych.  
1.24) Wojewódzki inspektor sprawuje nadzór nad pracą urzędowych kwalifikatorów i akredytowanych kwal i-
fikatorów oraz urzędowych próbobiorców i akredytowanych próbobiorców.  
1a.25) Główny Inspektor sprawuje nadzór na d pracą urzędowych laboratoriów i akredytowanych laborat o-
riów, w tym analityków nasiennych.  
2. W ramach nadzoru wojewódzki inspektor kontroluje pracę podmiotów wymienionych w  ust. 1, w  zakresie prz e-
strzegania przepisów, w  szczególności dotyczących obowiązu jących metodyk oceny materiału siewnego oraz wymagań 
w zakresie wytwarzania i  oceny materiału siewnego.  
2a.26) W ramach nadzoru Główny Inspektor kontroluje pracę podmiotów wymienionych w ust. 1a, w zakresie 
przestrzegania przepisów, w szczególności dotycząc ych obowiązujących metodyk oceny materiału siewnego oraz wy -
magań  w zakresie wytwarzania i oceny materiału siewnego.  
3. Przeprowadzając kontrolę pracy podmiotów wymienionych  w ust. 1, wojewódzki inspektor może w  szczególn ości:27) 
Przeprowadzając kontrolę pr acy podmiotów wymienionych w ust. 1 i 1a, odpowiednio wojewódzki inspektor albo 
Główny Inspektor może w szczególności:28) 
1) uczestniczyć w ocenie polowej, ocenie cech zewnętrznych, ocenie laboratoryjnej lub pobieraniu prób materiału  
siewnego, dokonywanych przez te podmioty lub sprawdzać prawidłowość wykonywania tych czynności;  
                                                           
21) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  22. 
22) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
23) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  24. 
24) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
25) Dodany  przez art. 46 pkt 10 lit. b  ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
26) Dodany przez art. 46 pkt 10 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
27) Wprowadzenie do wyliczenia w  tym brz mieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  28. 
28) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 10 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzi e 
w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 129 
 
 2) sprawdzać dokumentację dotyczącą dokonanej oceny lub pobrania prób materiału siewnego;  
3) żądać od kontrolowanego podmiotu udzielania, w  wyznaczonym terminie, pisemnych lub ustnych  wyjaśnień w  spra-
wach  objętych przedmiotem kontroli.  
4. Jeżeli w trakcie przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor stwierdzi, że akredytowani kwalifikatorzy,  akre-
dytowani próbobiorcy oraz akredytowane laboratoria nie spełniają warunków niezbędnych do w ykonywania  odpowiednio 
oceny polowej materiału siewnego, oceny cech zewnętrznych materiału siewnego albo  oceny laboratoryjnej materiału 
siewnego, lub pobierania prób materiału siewnego, w szczególności:29)  
Jeżeli w trakcie przeprowadzania kontroli odpowied nio wojewódzki inspektor albo Główny Inspektor stwie rdzi, że 
akredytowani kwalifikatorzy, akredytowani próbobiorcy oraz akredytowane laboratoria nie spełniają w arunków 
niezbędnych do wykonywania odpowiednio oceny polowej materiału siewnego, oceny cech zewn ętrznych materiału 
siewnego albo oceny laboratoryjnej materiału siewnego lub pobier ania prób materiału siewnego, w  szczególności:30) 
1) w przypadku kwalifikatorów  i próbobiorców:  
a) dokonują oceny lub pobierania prób materiału siewnego niezgodnie z  przepisa mi lub  
b) nie wykonali określonej minimalnej liczby ocen lub pobrania prób materiału siewnego, lub  
c) nie dysponują wymaganym sprzętem, lub  
d) nie składają wojewódzkiemu inspektorowi dokumentów określonych w  ust. 10  w wyznaczonym terminie,  
2) w przypadku l aboratoriów:  
a) nie mają odpowiednich warunków lokalowych oraz wyposażenia technicznego niezbędnego do wykonywania 
oceny laboratoryjnej materiału siewnego lub  
b) ocena jest wykonywana nierzetelnie lub niezgodnie z  przepisami, lub  
c)31) nie składają wojewódz kiemu inspektorowi dokumentów określonych w  ust. 10  w wyznaczonym terminie,  
c)32) nie składają wojewódzkiemu inspektorowi albo Głównemu Inspektorowi dokumentów określonych w ust. 10  
w wyznaczonym terminie,  
d) nie zatrudniają co najmniej 2  analityków nasienn ych, 
e) nie wprowadzają do systemu teleinformatycznego prowadzonego przez Państwową Inspekcję danych zawartych 
w świadectwach oceny laboratoryjnej i  informacjach o  dyskwalifikacji  
– w zależności od zakresu i stopnia stwierdzonych uchybień, w drodze decyzji , cofa akredytację albo nakazuje  usunięcie 
stwierdzonych uchybień w określonym terminie lub nakazuje odbycie szkolenia doskonalącego.  
5. W przypadku cofnięcia akredytacji podmiot może ponownie ubiegać się o  uzyskanie akredytacji po upływie roku 
od dnia, w  którym decyzja o  cofnięciu akredytacji stała się ostateczna.  
6. Do urzędowych kwalifikatorów i  urzędowych próbobiorców przepisy ust. 4  pkt 1  i ust. 5  stosuje się odpowiednio.  
7. Jeżeli  w trakcie przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor stwierdzi:33)  
Jeżeli w trakcie przeprowadzania kontroli odpowiednio wojewódzki inspektor albo Główny Inspektor stwierdzi:34) 
1) że plantacja nasienna, a w przypadku oceny cech zewnętrznych – partia materiału siewnego – zostały ocenione  nie-
prawidłowo przez akredytowanych k walifikatorów – unieważnia wynik oceny polowej albo oceny  cech zewnętr z-
nych materiału siewnego, przekreślając świadectwo oceny polowej albo oceny cech zewnętrznych  i umieszczając na 
nim wyraz „anulowano ” oraz opatrując je podpisem osoby kontrolującej i dat ą; 
                                                           
29) Wprowadzenie do wyliczenia w tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  30. 
30) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 10 lit. e tiret pierwsze  ustawy, o której mowa w odnośniku 2; 
wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
31) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  32. 
32) W brzmien iu ustalonym przez art. 46 pkt 10 lit. e tiret drugie  ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 
1 stycznia 2021 r.  
33) Wprowadzenie do wyliczenia w  tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  34. 
34) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 10 lit. f ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie 
w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 129 
 
 2) nieprawidłowości w  pracy akredytowanych próbobiorców – unieważnia pobranie prób i  wyniki oceny laboratoryjnej 
materiału siewnego dokonanej na próbach pobranych przez danego próbobiorcę, przekreślając protokół pobrania 
próby i  świadectwo oceny laborat oryjnej i  umieszczając na nich wyraz „anulowano ” oraz opatrując je podpisem os o-
by kontrolującej i  datą;  
3) nieprawidłowości  w pracy akredytowanych laboratoriów:  
a) unieważnia wyniki oceny laboratoryjnej materiału siewnego, przekreślając świadectwo oceny la boratoryjnej 
i umieszczając na nim wyraz „anulowano ” oraz opatrując je podpisem osoby kontrolującej i  datą,  
b) zatrzymuje etykiety lub plomby wydane na podstawie nieprawidłowo wykonanej oceny materiału siewnego.  
8.35) W przypadkach, o których mowa w ust. 7,  wojewódzki inspektor przeprowadza odpowiednio kontrolną  ocenę 
polową materiału siewnego albo kontrolną ocenę cech zewnętrznych materiału siewnego albo kontrolną  ocenę laborat o-
ryjną materiału siewnego lub kontrolne pobranie prób materiału siewnego oraz wyd aje nowe świadectwo  lub informację, 
o której mowa w art. 73 ust. 1 pkt 5.  
8.36) W przypadkach, o których mowa w ust. 7, odpowiednio wojewódzki inspektor albo Główny Inspektor 
przeprowadza kontrolną ocenę polową materiału siewnego albo kontrolną ocenę cech z ewnętrznych materiału 
siewnego, albo kontrolną ocenę laboratoryjną materiału siewnego lub kontrolne pobranie prób materiału siewnego 
oraz wydaje nowe świadectwo lub informację, o której mowa w art. 73 ust. 1 pkt 5.  
9. Jeżeli zainteresowany podmiot nie zgad za się z kontrolną oceną polową materiału siewnego albo kontrolną  oceną 
cech zewnętrznych materiału siewnego, albo kontrolną oceną laboratoryjną materiału siewnego,  o której mowa w ust. 8, 
może zwrócić się do Głównego Inspektora z wnioskiem o ponowne dokon anie oceny.  Przepisy art. 49 ust. 3 –6 stosuje się 
odpowiednio.  
10.37) Akredytowani próbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy  i akredytowane laboratoria składają wojewódzkiemu 
inspektorowi:  
1) kopie świadectw i informacji, o których mowa w art. 73 ust. 1, ora z dokumentacji, o której mowa w art. 43  ust. 5, 
art. 44 ust. 6 i art. 47 ust. 4, w terminie 7 dni odpowiednio od dnia dokonania oceny polowej materiału  siewnego, 
oceny cech zewnętrznych materiału siewnego, oceny laboratoryjnej materiału siewnego,  pobrania próby, wydania 
świadectwa albo informacji lub sporządzenia protokołu pobrania prób;  
2) pisemne sprawozdania z  dokonanej oceny laboratoryjnej materiału siewnego w  formie uzgodnionej z  wojewódzkim 
inspektorem – w przypadku laboratoriów.  
10.38) Akredytowani pr óbobiorcy, akredytowani kwalifikatorzy oraz akredytowane laboratoria składają o d-
powiednio wojewódzkiemu inspektorowi albo Głównemu Inspektorowi:  
1) kopie świadectw i informacji, o których mowa w art. 73 ust. 1, oraz dokumentacji, o której mowa w art. 43 
ust. 5, art. 44 ust. 6 i art. 47 ust. 4, w terminie 7 dni odpowiednio od dnia dokonania oceny polowej materiału 
siewnego, oceny cech zewnętrznych materiału siewnego, oceny laboratoryjnej materiału siewnego, pobrania 
próby, wydania świadectwa albo informacji  lub sporządzenia protokołu pobrania prób;  
2) pisemne sprawozdania z dokonanej oceny laboratoryjnej materiału siewnego w formie uzgodnionej z Głó w-
nym Inspektorem – w przypadku laboratoriów.  
Art. 82. 1. Oceny polowej, oceny cech zewnętrznych i pobrania pró b urzędowi kwalifikatorzy i urzędowi próbobiorcy  
dokonują w ramach czynności służbowych.  
2. Akredytowani kwalifikatorzy i  akredytowani próbobiorcy wykonują czynności w  zakresie akredytacji w  ramach 
stosunku pracy.  
Art. 83. 1. Minister właściwy do spraw rol nictwa określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) warunki lokalowe oraz wyposażenie techniczne niezbędne do wykonywania oceny laboratoryjnej materiału siewnego 
oraz uzyskania akredytacji w  tym zakresie,  
2) sprzęt wymagany do pobierania prób materiału siewnego,  
3) zakres oraz sposób wykonywania nadzoru nad urzędowymi kwalifikatorami, akredytowanymi kwalifikatorami, urz ę-
dowymi próbobiorcami, akredytowanymi próbobiorcami, akredytowanymi laboratoriami i  urzędowymi laboratoriami 
oraz kontroli ich pracy,  
                                                           
35) W tym brzmieni u obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  36. 
36) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 10 lit. g ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 202 1 r. 
37) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku  38. 
38) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 10 lit. h ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 129 
 
 4) minimalną l iczbę wykonanych ocen oraz minimalną liczbę pobranych prób w  określonym czasie,  
5) programy szkoleń, o  których mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3  i art. 79  ust. 3,  
6) szczegółowe warunki kadrowe, organizacyjne i  techniczne, jakie powinny spełniać ośrodki szkoleni owe,  
7) wzór zaświadczenia, o  którym mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3,  
8) warunki  i sposób przeprowadzania egzaminu kończącego szkolenie, o  którym mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3, oraz sp o-
sób przechowywania dokumentacji w  tym zakresie  
– mając na uwadze odpowiednio zapewnienie właściwego dokonania oceny polowej materiału siewnego, oceny  cech 
zewnętrznych, pobierania prób materiału siewnego i wykonywania oceny laboratoryjnej materiału siewnego,  a także za-
pewnienie przez ośrodki szkoleniowe właściwego poziomu prowadz enia szkoleń, w tym środków dydaktycznych,  po-
mieszczeń , miejsc do prowadzenia zajęć praktycznych i materiałów szkoleniowych, oraz prawidłowego  przeprowadz enia 
egzaminu kończącego szkolenie.  
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa ogłasza, w drodze obwiesz czenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej  
Polskiej „Monitor Polski ”, wykaz ośrodków szkoleniowych upoważnionych do prowadzenia  szkoleń w zakresie oceny 
polowej materiału siewnego, oceny cech zewnętrznych, pobierania prób materiału  siewnego oraz oceny laboratoryjnej 
materiału siewnego, podając nazwę i adres oraz siedzibę ośrodka szkoleniowego  oraz zakres udzielonego upoważnienia . 
TYTUŁ V  
Obrót materiałem siewnym  
DZIAŁ I  
Prawa i  obowiązki podmiotów prowadzących obrót  
Rozdział 1  
Ewidencja podmiotów  
Art. 84. 1. Obrót materiałem siewnym roślin rolniczych i  warzywnych może prowadzić przedsiębiorca, w  tym prze d-
siębiorca wytwarzający materiał siewny, który zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym wojewódzki e-
mu inspektorowi właściwemu ze względu n a miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, albo miejsce wykonyw a-
nia działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania przedsiębiorcy – w przypadku gdy przedsiębiorcą 
jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą.  
2. Zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, dokonuje się w  terminie 7  dni przed planowanym dniem rozpoczęcia prow a-
dzenia obrotu materiałem siewnym.  
3. Zgłoszenie,  o którym mowa w  ust. 1, zawiera następujące dane:  
1) firmę, imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamies zkania albo adres i  siedzibę przedsiębiorcy, z  tym że w  przypadku 
gdy prowadzącym przedsiębiorcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i  miejsca 
zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są in ne niż adres i  miejsce zamieszkania 
tej osoby;  
2) numer w  rejestrze przedsiębiorców w  Krajowym Rejestrze Sądowym, o  ile przedsiębiorca taki numer posiada;  
3)39) numer identyfikacji podatkowej (NIP), a w przypadku nieposiadania tego numeru, numer PESEL, jeże li taki numer 
posiada;  
4) wskazanie rodzaju wykonywanej działalności;  
5) wskazanie miejsca lub miejsc prowadzenia obrotu materiałem siewnym;  
6) imię i  nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z  wojewódzkim inspektorem;  
7) imię i  nazwisko osoby upoważnionej  do reprezentowania przedsiębiorcy w  trakcie przeprowadzania kontroli przez 
wojewódzkiego inspektora;  
8) datę i  podpis przedsiębiorcy albo osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy.  
4. Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgłoszenia, o  którym mowa  w ust. 1, wpisuje przedsiębiorcę do ewidencji 
przedsiębiorców.  
5. Do ewidencji przedsiębiorców wpisuje się dane, o  których mowa w  ust. 3  pkt 1 –5. 
                                                           
39) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 46 – Poz. 129 
 
 6. Wojewódzki inspektor wydaje przedsiębiorcy zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji przedsiębiorców   
albo zaświadczenie o zmianie wpisu w ewidencji, zawierające numer przedsiębiorcy wynikający z ewidencji  przedsiębio r-
ców, datę wpisu albo zmiany wpisu, w terminie 14 dni od dnia odpowiednio wpisu albo dokonania zmiany  wpisu.  
Art. 85. Przepisów art. 84  nie st osuje się do:  
1) rolnika, w  rozumieniu przepisów o  ubezpieczeniu społecznym rolników, prowadzącego obrót materiałem siewnym 
roślin rolniczych i  warzywnych wytworzonym w  posiadanym gospodarstwie;  
2) podmiotu prowadzącego sprzedaż materiału siewnego roślin r olniczych i  warzywnych wyłącznie dla nieprofesjona l-
nych odbiorców.  
Art. 86. 1. Rolnik, o  którym mowa w  art. 85  pkt 1, może prowadzić obrót materiałem siewnym roślin rolniczych 
i warzywnych, jeżeli zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym woj ewódzkiemu inspektorowi właśc i-
wemu ze względu na miejsce zamieszkania rolnika.  
2. Zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, dokonuje się w  terminie 7  dni przed planowanym dniem rozpoczęcia prow a-
dzenia obrotu materiałem siewnym.  
3. Zgłoszenie,  o którym mowa w  ust. 1, zawiera następujące dane:  
1) imię i  nazwisko oraz miejsce zamieszkania i  adres rolnika;  
2)40) numer identyfikacji podatkowej (NIP), a w przypadku nieposiadania tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer 
posiada;  
3) wskazanie grup roślin uprawnych, któ rych ma dotyczyć wpis do ewidencji rolników;  
4) imię i  nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z  wojewódzkim inspektorem;  
5) datę i  podpis rolnika.  
4. Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, wpisuje rolnika do ewidencji roln ików.  
5. Do ewidencji rolników wpisuje się dane, o  których mowa w  ust. 3  pkt 1 –3. 
6. Wojewódzki inspektor wydaje rolnikowi zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji rolników albo zaświa d-
czenie  o zmianie wpisu w ewidencji, zawierające numer rolnika wynik ający z ewidencji rolników, datę wpisu  albo zmiany 
wpisu, w terminie 14 dni od dnia odpowiednio wpisu albo dokonania zmiany wpisu.  
Art. 87. 1. Obrót materiałem szkółkarskim, materiałem rozmnożeniowym lub materiałem nasadzeniowym roślin 
warzywnych i  ozdobny ch oraz sadzonkami winorośli może prowadzić dostawca, w  tym dostawca wytwarzający taki 
materiał, jeżeli zgłosi zamiar prowadzenia obrotu tym materiałem siewnym wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze 
względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy,  albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli 
jest inne niż miejsce zamieszkania dostawcy – w przypadku gdy dostawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność 
gospodarczą.  
2. Zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, dokonuje się w  terminie 7  dni przed planowanym dniem rozpoczęcia prow a-
dzenia obrotu materiałem siewnym.  
3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:  
1) podmiotu prowadzącego sprzedaż materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin warzywnych 
i ozdobnych, sadzonek winorośli oraz  materiału szkółkarskiego, jeżeli ten materiał siewny jest przeznaczony w y-
łącznie dla nieprofesjonalnych odbiorców;  
2) producenta materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i  ozdobnych, sadzonek 
winorośli oraz materiału szkółk arskiego, który wytwarza i  sprzedaje ten materiał siewny na terenie tego samego p o-
wiatu, jeżeli ten materiał siewny jest przeznaczony wyłącznie dla nieprofesjonalnych odbiorców.  
4. Zgłoszenie,  o którym mowa w  ust. 1, zawiera następujące dane:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę dostawcy, z  tym że w  przypadku 
gdy dostawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej 
osoby – miejsce i  adres wykonywania działa lności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2)41) numer identyfikacji podatkowej (NIP), a w przypadku nieposiadania tego numeru, numer PESEL, jeżeli taki numer 
posiada;  
                                                           
40) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 1 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
41) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 1 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 47 – Poz. 129 
 
 3) wskazanie rodzaju działalności, której ma dotyczyć wpis do ewi dencji dostawców, z podaniem grup  roślin upra w-
nych, a w przypadku materiału szkółkarskiego – wskazanie przez dostawcę głównych rodzajów  lub gatunków 
uprawnych objętych jego działalnością;  
3a) oświadczenie o tym, że dostawca będzie dokonywać pobierania prób , oceny cech zewnętrznych, oceny  tożsamości 
i czystości odmianowej wytwarzanego przez siebie materiału oraz pobierania prób gleby  i podłoża, w których jest 
wytwarzany ten materiał – w przypadku dostawców materiału szkółkarskiego  kategorii elitarny i katego rii kwali -
fikowany, którzy będą dokonywać tych czynności;  
4) imię i  nazwisko osoby upoważnionej do kontaktów z  wojewódzkim inspektorem;  
5) datę i  podpis dostawcy albo osoby upoważnionej do reprezentowania dostawcy.  
5. Wojewódzki inspektor po otrzymaniu zgł oszenia, o  którym mowa w  ust. 1, wpisuje dostawcę do ewidencji dostawców.  
6. Do ewidencji dostawców wpisuje się dane, o  których mowa w  ust. 4  pkt 1 –4. 
7. Wojewódzki inspektor wydaje dostawcy zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji dostawców  albo z a-
świadczenie o zmianie wpisu w ewidencji, zawierające numer dostawcy wynikający z ewidencji dostawców,  datę wpisu 
albo zmiany wpisu, w terminie 14 dni od dnia odpowiednio wpisu albo dokonania zmiany wpisu.  
Art. 88. 1. O zmianie miejsca zamieszkania albo siedzi by, albo miejsca wykonywania działalności podmioty, o  których  
mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1, są obowiązane poinformować wojewódzkiego inspektora właściwego 
ze względu na dotychczasowe miejsce zamieszkania albo siedzibę, albo miejsc e wykonywania działalności, w  terminie 
7 dni od dnia wystąpienia tych zmian.  
2. O zmianie danych w  ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników lub ewidencji dostawców innych niż zmiana 
miejsca zamieszkania albo siedziby, albo miejsca wykonywania działaln ości oraz o  zaprzestaniu prowadzenia obrotu m a-
teriałem siewnym podmioty, o  których mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1, są obowiązane poinformować 
wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę, albo  miejsce wykonywania 
działalności, w  terminie 14  dni od dnia wystąpienia tych zmian lub zdarzeń.  
3. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1, wojewódzki inspektor właściwy ze względu na dotychczasowe miejsce 
zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, rolnika lu b dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności:  
1) powiadamia o  zmianie miejsca zamieszkania albo siedziby przedsiębiorcy, rolnika lub dostawcy, albo miejsca wyk o-
nywania działalności wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na nowe miejsce zamiesz kania albo siedz i-
bę, albo miejsca wykonywania działalności podmiotu i  przekazuje mu zgłoszenie wraz z  dokumentacją dotyczącą 
wpisu do ewidencji, na podstawie którego wpisano podmiot odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji 
rolników albo ewidencj i dostawców;  
2) dokonuje wykreślenia podmiotu odpowiednio z  prowadzonej przez siebie ewidencji przedsiębiorców, ewidencji 
rolników albo ewidencji dostawców.  
4. Wojewódzki inspektor właściwy ze względu na nowe miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębior cy, rolnika 
lub dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności przyjmuje zgłoszenie wraz z  dokumentacją dotyczącą wpisu do 
ewidencji, o  którym mowa w  ust. 3  pkt 1, i  wpisuje podmiot odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji roln i-
ków albo ewidenc ji dostawców oraz wydaje zaświadczenie o  wpisie do ewidencji zawierające nowy numer wynikający 
z dokonanego wpisu.  
5. Ewidencja przedsiębiorców, ewidencja rolników i  ewidencja dostawców mogą być prowadzone w  systemie tele -
informatycznym.  
Art. 89. 1. Ewiden cja przedsiębiorców, ewidencja rolników i  ewidencja dostawców są jawne. Każdy ma prawo d o-
stępu do zawartych w  nich danych po złożeniu wniosku w  tym zakresie do właściwego wojewódzkiego inspektora.  
2. Dla podmiotów, o  których mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1, prowadzi się dokumentację zawier a-
jącą dane stanowiące podstawę wpisu odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników albo ewidencji 
dostawców oraz decyzje dotyczące wykreślenia podmiotu odpowiednio z  ewidencji przedsię biorców, ewidencji rolników 
albo ewidencji dostawców.  
Art. 90. 1. W  przypadku stwierdzenia naruszenia przez podmioty, o  których mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1 i  art. 87  
ust. 1, wpisane odpowiednio do ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników alb o ewidencji dostawców, przepisów 
dotyczących jakości, wytwarzania i  przechowywania materiału siewnego oraz obrotu tym materiałem, wojewódzki 
inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu, albo miejsce wykonywania działalności , 
w zależności od zakresu i  stopnia stwierdzonych naruszeń, może:  
1) nakazać, w  zaleceniach pokontrolnych, usunięcie uchybień w  wyznaczonym terminie;  
2) zakazać, w  drodze decyzji, prowadzenia obrotu materiałem siewnym.  
  
Dziennik  Ustaw  – 48 – Poz. 129 
 
 2. W przypadku wydania decyzji, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2, wojewódzki inspektor wykreśla podmiot, o  którym 
mowa w  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1, odpowiednio z  ewidencji przedsiębiorców, ewidencji rolników albo 
ewidencji dostawców.  
3. Decyzja, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2,  podlega natychmiastowemu wykonaniu.  
4. Podmiot, któremu zakazano prowadzenia obrotu materiałem siewnym, może ponownie zgłosić zamiar prowadz e-
nia obrotu tym materiałem nie wcześniej niż po upływie 3  lat od dnia, w  którym decyzja, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2, 
stała się ostateczna. Przepisy art. 84, 86  i 87 stosuje się odpowiednio.  
5. Główny Inspektor informuje Komisję Europejską oraz właściwe urzędy państw członkowskich o  wykreśleniu d o-
stawcy z  ewidencji dostawców.  
Art. 91. Wojewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę przedsiębiorcy, rolnika 
lub dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności wykreśla podmiot odpowiednio z  ewidencji przedsiębiorców, ew i-
dencji rolników albo ewidencji dostawców, jeżeli stwierdzi, że podmiot za przestał prowadzenia obrotu materiałem sie w-
nym.  
Rozdział 2  
Obowiązki podmiotów prowadzących obrót  
Art. 92. 1. Prowadzący obrót:  
1) składa wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego 
obrót, albo miejsc e wykonywania działalności, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót – 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, pisemne informacje 
dotyczące obrotu materiałem siewnym, w  tym materiałem pr zywożonym z  państw trzecich;  
2) prowadzi dokumentację dotyczącą:  
a) wytwarzania materiału siewnego – w przypadku gdy został on przez niego wytworzony lub zakontraktowany,  
b) procesów technologicznych przerobu, a  w szczególności czyszczenia, suszenia, sorto wania, otoczkowania i  zapra-
wiania , pakowania i  przepakowywania,  
c) sposobu postępowania z  materiałem siewnym niezaliczonym do kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany lub 
kategorii standard,  
d) tworzenia partii materiału siewnego z  materiału siewnego wy tworzonego przez różnych producentów lub 
w różnych latach,  
e) tworzenia mieszanek materiału siewnego,  
f) obrotu materiałem siewnym.  
2. Przepisów ust. 1  pkt 2  lit. a–e nie stosuje się do przedsiębiorcy, o  którym mowa w  art. 84  ust. 1, który nabył mat e-
riał s iewny w  zamkniętym opakowaniu i  nie przepakował tego materiału.  
3. Obowiązku składania informacji, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1, nie stosuje się do materiału siewnego nabytego 
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od innych prowadzących obrót.  
4. Inform acje, o  których mowa w  ust. 1, prowadzący obrót składa raz w  danym roku gospodarczym.  
5. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) zakres i  terminy składania informacji, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1, z  uwzględnieniem poszcz ególnych gatunków 
oraz danych o  produkcji własnej, zakupie, sprzedaży i  zapasach, pozwalających zbilansować obrót materiałem sie w-
nym u każdego prowadzącego obrót na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,  
2) sposób prowadzenia dokumentacji,  o której mowa w  ust. 1 pkt 2  
– mając na uwadze specyfikę wytwarzania, przerobu i  przygotowania poszczególnych grup roślin lub gatunków partii 
materiału siewnego do wprowadzenia do obrotu oraz prowadzenie w  jednolity sposób dokumentacji dotyczącej materiału 
siewnego, a  także zapewnienie jednolitego sposobu składania informacji.  
Art. 93. 1. Zachowujący odmianę wprowadzający do obrotu materiał siewny roślin warzywnych kategorii standard 
własnych odmian:  
1) przechowuje przez 3  lata dokumentację dotyczącą wytworzenia każdej part ii materiału siewnego i  udostępnia ją 
wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę zachowującego o d-
mianę, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania zachowując e-
go odmianę – w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, 
lub właś ciwym urzędom innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;  
  
Dziennik  Ustaw  – 49 – Poz. 129 
 
 2) przechowuje przez 2 lata próby wzorcowe z  każdej:  
a) partii materiału siewnego wytworzonej i  wprowadzonej do obrotu, licząc od dnia wprowadzenia tej partii do obrotu,  
b) partii materiału siewnego odmian skreślonych z  krajowego rejestru, licząc od dnia ich skreślenia  
– i udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze wzg lędu na miejsce zamieszkania albo siedzibę zach o-
wującego odmianę, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania 
zachowującego odmianę – w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca dzia łalność gos -
podarczą  lub właściwym urzędom innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;  
3) składa wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę zachowującego 
odmianę albo miejsce wykonywania działalnośc i gospodarczej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania zachowuj ą-
cego odmianę – w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą 
sprawozdanie na piśmie o  ilości wprowadzonego do obrotu materiału siewnego.  
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, wielkość prób wzorcowych, o  których 
mowa w  ust. 1  pkt 2, oraz terminy i  zakres składania sprawozdania, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 3, mając na względzie 
zbilansowanie obrotu materiałem siew nym roślin warzywnych kategorii standard oraz zapewnienie prawidłowego prz e-
prowadzenia kontroli.  
Art. 94. 1. Dostawca prowadzi listę odmian materiału rozmnożeniowego i  nasadzeniowego roślin ozdobnych.  
2. W dyspozycji dostawcy powinny znajdować się opisy od mian zamieszczonych na liście, o  której mowa w  ust. 1.  
3. Dokumenty, o  których mowa w  ust. 1  i 2, dostawca udostępnia osobom zainteresowanym.  
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze rozporządzenia, zakres informacji, które powinien zawi e-
rać opis odmiany materiału rozmnożeniowego i  nasadzeniowego roślin ozdobnych, mając na względzie cechy biologiczne 
poszczególnych gatunków roślin niezbędne do identyfikacji odmiany.  
DZIAŁ II  
Przygotowanie materiału siewnego do obrotu  
Rozdział 1  
Materiał sie wny roślin rolniczych i  warzywnych  
Art. 95. 1. Materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych wprowadzany do obrotu i  znajdujący się w  obrocie p o-
winien być opakowany.  
2. Opakowanie materiału siewnego zabezpiecza się w  sposób trwały i  uniemożliwiający jego otwarcie bez uszkodzenia.  
Art. 96. 1. Materiał siewny znajdujący się w  obrocie zaopatruje się w  etykiety wydawane przez:  
1) wojewódzkiego inspektora – dla materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo  
2) właściwy urząd innego  niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego – dla materiału siewnego wytworzonego 
na terytorium tego państwa, albo  
3) prowadzącego obrót.  
2. Etykiety, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1  i 2, są etykietami urzędowymi.  
3. Na etykietach umieszcza się informa cje identyfikujące materiał siewny określone w  przepisach wydanych na po d-
stawie art. 101  pkt 4  lit. b.  
4. W przypadku materiału siewnego, o  którym mowa w  art. 104  ust. 1  pkt 14, na etykiecie umieszcza się napis „badania  
zdolności kiełkowania nie zakończono ”. 
5. W przypadku materiału siewnego, o  którym mowa w  art. 104  ust. 1  pkt 19 i  21 oraz art. 105  ust. 1  pkt 4, na etykiecie  
umieszcza się informację o  zdolności kiełkowania.  
6. W przypadku materiału siewnego odmian roślin warzywnych znanych przed dniem uzys kania przez Rzeczpospol i-
tą Polską członkostwa w  Unii Europejskiej, zachowywanych przez kilku zachowujących odmianę, na etykiecie oprócz 
nazwy odmiany, umieszcza się oznaczenie zachowującego odmianę.  
  
Dziennik  Ustaw  – 50 – Poz. 129 
 
 7. Oznaczenie,  o którym mowa w  ust. 6:  
1) nie może:  
a) dominować nad nazwą odmiany,  
b) dotyczyć szczególnych właściwości odmiany;  
2) podaje się obok nazwy odmiany, wyraźnie oddzielone myślnikiem.  
8. Za etykietę materiału siewnego, o  której mowa w  ust. 1  pkt 1  i 2, uznaje się również paszport roślin, jeżeli zawie ra 
informacje, które umieszcza się na etykiecie.  
Art. 97. 1. W  celu zabezpieczenia opakowania materiału siewnego stosuje się plomby wydawane przez wojewód z-
kich inspektorów, zwane dalej „plombami urzędowymi ”, albo plomby prowadzących obrót.  
2. Etykiety i  plomby urzędowe stosuje się dla materiału siewnego kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i  kategorii  
handlowy.  
3. Etykiety i  plomby prowadzących obrót stosuje się dla małych opakowań WE, materiału siewnego kategorii sta n-
dard roślin warzywnych, kategori i kwalifikowany odmian regionalnych roślin warzywnych, kategorii standard odmian 
regionalnych roślin warzywnych, kategorii standard odmian amatorskich, materiału siewnego odmian regionalnych roślin 
rolniczych oraz mieszanek dla ochrony środowiska.  
4. Za et ykiety, o  których mowa w  ust. 2  i 3, uznaje się również paszport roślin, jeżeli zawiera informacje, które p o-
winny być umieszczone na etykiecie.  
5. W przypadku małych opakowań WE za etykietę uznaje się trwały nadruk lub stempel umieszczony na tych opakow a-
niach. 
6. W przypadku przepakowania i  ponownego zaopatrzenia w  etykiety numer partii pozostaje bez zmian.  
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa może, w  drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek etykietowania m a-
łych opakowań WE materiału siewnego buraków cukrowych i  pastewnych etykietami urzędowymi, mając na uwadze 
usprawnienie kontroli obrotu tym materiałem.  
Art. 98.42) 1. Etykiety i plomby urzędowe, na wniosek prowadzącego obrót, wydaje odpłatnie wojewódzki inspektor.  
2. Wojewódzki  inspektor może upoważn ić prowadzącego obrót do:  
1) wypełniania etykiet urzędowych albo  
2) wydawania etykiet urzędowych.  
3. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule do udzielenia upoważnienia, o którym mowa w ust. 2, stosuje 
się przepisy działu  II rozdziału 8a Kodeksu  postępowania administracyjnego, z tym że termin określony w art. 122a § 2 
liczy się od dnia złożenia przez prowadzącego obrót oświadczenia do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu 
na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót, albo mie jsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli 
jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót – w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna wyk o-
nująca działalność gospodarczą.  
4. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, zawiera:  
1) nume r prowadzącego obrót wpisanego do ewidencji przedsiębiorców albo ewidencji rolników;  
2) wskazanie adresów miejsc wykonywania czynności z zakresu upoważnienia, o których mowa w ust. 2;  
3) imię i nazwisko osoby upoważnionej do kontaktu z wojewódzkim inspek torem.  
5. Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 3, podmiot ubiegający się o udzielenie upoważnienia do wydawania et y-
kiet urzędowych dołącza wzory etykiet, które będzie wydawał.  
6. Prowadzący obrót upoważniony do czynności, o których mowa w ust. 2, niezwł ocznie informuje wojewódzkiego 
inspektora o zmianie informacji zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 3.  
7. Prowadzący obrót upoważniony do czynności, o których mowa w ust. 2, prowadzi dokumentację dotyczącą et y-
kiet zawierającą numery etykiet wyda nych dla określonych partii materiału siewnego oraz etykiet zniszczonych podczas 
druku.  
8. Wojewódzki inspektor sprawuje nadzór nad prawidłowym wykonywaniem czynności z zakresu upoważnienia, o kt ó-
rych mowa w ust. 2, przez prowadzącego obrót, w szczególnoś ci w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących etyki e-
towania i plombowania materiału siewnego.  
                                                           
42) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 1 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 51 – Poz. 129 
 
 9. Wojewódzki  inspektor cofa, w drodze decyzji, upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, jeżeli prowadzący obrót:  
1) został wykreślony z ewidencji przedsiębio rców albo ewidencji rolników lub  
2) wykonuje czynności z zakresu upoważnienia, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przepisami dotyczącymi etyki e-
towania i plombowania materiału siewnego;  
3) złożył wniosek o cofnięcie upoważnienia.  
10. Zniszczenia etykie t urzędowych dokonuje się w obecności wojewódzkiego inspektora.  
11. Prowadzący obrót, któremu na podstawie ust. 9 cofnięto upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, może ponownie 
ubiegać się o udzielenie tego  upoważnienia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od  dnia jego cofnięcia.  
Art. 99. (uchylony)  
Art. 100. Do każdej partii materiału siewnego kategorii elitarny i  kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych 
posiadającego jedynie świadectwo oceny polowej (niezakwalifikowanego ostatecznie), który jest prze znaczony do dalszej 
oceny w  innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, wojewódzki inspektor dołącza informację o  dosta r-
czonym materiale, zwaną dalej „dokumentem towarzyszącym ”. 
Art. 101. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w  drodze ro zporządzenia:  
1) rodzaje opakowań materiału siewnego dla poszczególnych gatunków lub grup roślin rolniczych i  warzywnych, 
a także dla materiału siewnego zaprawianego, oraz sposoby zabezpieczania tych opakowań,  
2) jakie opakowania materiału siewnego roślin rolniczych i  warzywnych uznaje się za małe opakowania WE,  
3) maksymalną wielkość opakowań dla mieszanek odmianowych roślin warzywnych,  
4) szczegółowy sposób etykietowania  i plombowania materiału siewnego ro ślin rolniczych i  warzywnych, z uwzglę d-
nieniem:  
a) rozmiarów i  koloru etykiet ustalonych dla poszczególnych kategorii i  stopni kwalifikacji materiału siewnego, 
rodzajów materiału siewnego oraz mieszanek dla ochrony środowiska,  
b) treści informacji zamieszczanych na etykietach oraz w  dokumencie towarzysząc ym, 
c) małych opakowań WE , 
5)43) sposób nadawania numerów etykiet przez prowadzącego obrót  
– mając na względzie postęp techniki w  tej dziedzinie, zapewnienie identyfikacji materiału siewnego i  rozwiązania stos o-
wane przez międzynarodowe organizacje nasienne oraz biorąc pod uwagę rodzaj i  gatunek roślin, kategorię materiału 
siewnego, a  także masę netto opakowania.  
Rozdział 2  
Materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy i  materiał nasadzeniowy roślin warzywnych i  ozdobnych 
oraz  sadzonki winorośli  
Art. 102. 1. Do każdej przesyłki zawierającej jedną lub kilka partii wprowadzonego do obrotu materiału rozmnoż e-
niowego  lub materiału nasadzeniowego roślin warzywnych i ozdobnych dostawca dołącza informację  o dostarczonym 
materiale, zwaną dalej „dokumentem dostawcy ”. 
2. Dokument dostawcy sporządza się w dwóch egzemplarzach, przy czym jeden egzemplarz dołącza się do każdej  
przesyłki materiału, o której mowa w ust. 1, a drugi pozostawia u dostawcy.  
3. Dokument dostawcy zawiera:  
1) oznaczenie „jakość WE ”; 
2) oznaczenie „PL” jako oznaczenie państwa, w którym wystawiono ten dokument;  
3) napis „Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa ”; 
4) numer w ewidencji dostawców;  
5) numer partii określony przez dostawcę;  
6) datę wystawienia;  
                                                           
43) Dodany  przez art. 46 pkt 1 5 ustawy , o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 52 – Poz. 129 
 
 7) nazwę botaniczną;  
8) nazwę odmiany al bo jej opis;  
9) liczbę roślin objętych dokumentem dostawcy;  
10) nazwę państwa, w którym dokonano zbioru materiału – w przypadku importu z państw trzecich.  
4. Dokumentem dostawcy może być paszport roślin, jeżeli zawiera informacje, o których mowa w ust. 3 p kt 1, 3, 7 i 9.  
5. Dokumentem dostawcy dla materiału przeznaczonego dla nieprofesjonalnych odbiorców roślin warzywnych  lub 
ozdobnych może być etykieta, jeżeli zawiera informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 7 i 8.  
6. Dostawca przechowuje kopie dokumentów d ostawcy przez 12 miesięcy od dnia ich wydania.  
Art. 103. 1. Materiał szkółkarski kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany zaopatruje się w etykiety wydawane  
przez:  
1) wojewódzkiego inspektora – dla materiału wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo  
2) właściwy urząd innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego – dla materiału wytworzonego na  teryto-
rium tego państwa.  
2. Etykiety, o których mowa w ust. 1, są etykietami urzędowymi.  
3. Druk na etykiecie jest nieusuwalny, widoczny  i czytelny.  
4. Za etykiety, o których mowa w ust. 1, uznaje się również paszport roślin, jeżeli spełnia wymagania określone  dla 
etykiety.  
5. Etykiety, o których mowa w ust. 1 pkt 1, na wniosek prowadzącego obrót, wydaje odpłatnie wojewódzki  inspe k-
tor. Na etykietach umieszcza się informacje identyfikujące materiał siewny określone w przepisach wydanych  na podst a-
wie art.  103c pkt 1 lit. b.  
6.44) Wojewódzki inspektor może upoważnić podmiot wpisany do ewidencji dostawców do czynności, o których 
mowa w art. 98 u st. 2. Przepisy art. 98 ust. 3 –11 stosuje  się odpowiednio.  
7. Materiał szkółkarski kategorii elitarny i kategorii kwalifikowany jest wprowadzany do obrotu w opakowaniach  
zabezpieczonych przez plombowanie.  
8. Sadzonki winorośli zaopatruje się w etykietę dos tawcy.  
9. Na etykietach, o których mowa w ust. 8, mogą również zostać umieszczone informacje, które zawiera paszport roślin.  
Art. 103a.  1. Każdą przesyłkę zawierającą materiał szkółkarski składający się z różnych odmian lub rodzajów  mate-
riału kategorii eli tarny lub kategorii kwalifikowany zaopatruje się w szkółkarski dokument towarzyszący.  
2. Szkółkarski dokument towarzyszący jest wydawany przez dostawcę.  
3. Szkółkarski dokument towarzyszący jest wydawany co najmniej w dwóch egzemplarzach, przy czym jeden  dołą-
cza się do przesyłki zawierającej materiał, o którym mowa w ust. 1, a drugi pozostawia u dostawcy.  
4. Na szkółkarskim dokumencie towarzyszącym umieszcza się informacje identyfikujące materiał siewny określone  
w przepisach wydanych na podstawie art. 103c  pkt 1 lit. b.  
5. Jeżeli informacje umieszczone na szkółkarskim dokumencie towarzyszącym są niezgodne z informacjami  umies z-
czonymi na etykiecie, o której mowa w art. 103 ust. 1, za wiążące uznaje się informacje umieszczone na etykiecie.  
6. Na szkółkarskim dokumencie towarzyszącym mogą zostać umieszczone informacje, które zawiera paszport  roślin.  
7. Dostawca przechowuje kopie szkółkarskich dokumentów towarzyszących przez 12 miesięcy od dnia ich wydania.  
Art. 103b.  1. Do każdej przesyłki zawierającej jedną lu b kilka partii wprowadzonego do obrotu materiału szkółkarski e-
go CAC dostawca dołącza informację o dostarczonym materiale, zwaną dalej „szkółkarskim dokumentem dostawcy ”. 
2. Szkółkarski dokument dostawcy zawiera:  
1) informacje określone w przepisach wydanyc h na podstawie art. 103c pkt 2 oraz oznaczenie odbiorcy;  
2) co najmniej nazwę botaniczną, nazwę odmiany albo opis tej odmiany – dla materiału przeznaczonego dla niepro -
fesjonalnych  odbiorców roślin sadowniczych.  
                                                           
44) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 1 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 53 – Poz. 129 
 
 3. Szkółkarski dokument dostawcy jest wydawa ny przez dostawcę w dwóch egzemplarzach, przy czym jeden 
egzemplarz dołącza się do każdej przesyłki zawierającej materiał, o którym mowa w ust. 1, a drugi pozostawia u dostawcy.  
4. Na szkółkarskim dokumencie dostawcy mogą zostać również umieszczone informa cje, które zawiera paszport roślin.  
5. Druk na szkółkarskim dokumencie dostawcy jest nieusuwalny, widoczny i czytelny.  
6. Dostawca przechowuje kopie szkółkarskich dokumentów dostawcy przez 3 lata od dnia ich wydania.  
7. Przepisu ust. 6 nie stosuje się w pr zypadku materiału przeznaczonego dla nieprofesjonalnych odbiorców roślin  
sadowniczych.  
Art. 103c.  Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowy sposób etykietowania, plombowania i pakowania materiału szkółkarskiego k ategorii elitarny i kategorii  
kwalifikowany, z uwzględnieniem:  
a) rozmiarów i kolorów etykiet dla materiału szkółkarskiego,  
b) informacji, które umieszcza się na etykietach oraz szkółkarskim dokumencie towarzyszącym,  
2) informacje, które umieszcza się na s zkółkarskim dokumencie dostawcy,  
3) informacje, które umieszcza się na etykiecie dostawcy sadzonek winorośli , 
4)45) sposób nadawania numerów etykiet przez dostawcę  
– mając na względzie zapewnienie identyfikacji materiału siewnego i rozwiązania stosowane w t ym zakresie przez między -
narodowe  organizacje nasienne oraz zapewnienie widocznych różnic między tymi dokumentami, a także  biorąc pod uwagę 
rodzaj i gatunek roślin oraz kategorię materiału siewnego.  
DZIAŁ III  
Dopuszczenie do obrotu  
Art. 104. 1. Do obrotu d opuszcza się:  
1) materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany, kategorii standard i  kategorii handlowy odmian roślin 
rolniczych i  warzywnych wpisanych do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Po l-
ska państw czło nkowskich lub wspólnotowego katalogu lub rejestru państwa stowarzyszonego;  
2) materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i  kategorii standard odmian roślin rolniczych i  warzy w-
nych skreślonych z  krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów in nych niż Rzeczpospolita Polska państw członko w-
skich lub wspólnotowego katalogu lub rejestru państwa stowarzyszonego;  
3) materiał szkółkarski kategorii elitarny, materiał szkółkarski kategorii kwalifikowany i materiał szkółkarski  CAC 
odmian roślin chroniony ch wyłącznym prawem do odmiany, wpisanych do krajowego rejestru,  lub odmian p o-
wszechnie znanych;  
4) sadzonki winorośli;  
5) materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i  kategorii standard winorośli;  
6) sadzonki winorośli dopuszczone do obro tu na podstawie decyzji Komisji 2010/680/UE z  dnia 9  listopada 2010  r. 
zwalniającej Bułgarię, Republikę Czeską, Danię, Niemcy, Estonię, Irlandię, Hiszpanię, Francję, Cypr, Łotwę, Litwę, 
Maltę, Niderlandy, Polskę, Słowenię, Słowację, Finlandię, Szwecję i  Zjednoczone Królestwo z  obowiązku stosow a-
nia do niektórych gatunków dyrektyw Rady 66/401/EWG, 66/402/EWG, 68/193/EWG, 1999/105/WE, 2002/54/WE, 
2002/55/WE i  2002/57/WE w  sprawie obrotu materiałem siewnym roślin pastewnych, materiałem siewnym roślin 
zbożowych,  materiałem do wegetatywnego rozmnażania winorośli, leśnym materiałem rozmnożeniowym, materi a-
łem siewnym buraka, materiałem siewnym warzyw oraz materiałem siewnym roślin oleistych i  włóknistych 
(Dz. Urz. UE L 292  z 10.11.2010, str. 57);  
7) materiał szkółka rski kategorii elitarny, materiał szkółkarski kategorii kwalifikowany i materiał szkółkarski  CAC 
podkładek nienależących do odmiany;  
8) materiał siewny kategorii elitarny i  kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych pochodzących z  państw trzecich  
objętych systemem OECD, nieprzeznaczony do obrotu na obszarze Unii Europejskiej;  
                                                           
45) Dodany  przez art. 46 pkt 1 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 54 – Poz. 129 
 
 9) materiał rozmnożeniowy i  materiał nasadzeniowy roślin warzywnych uzyskany z  materiału siewnego kategorii elitarny , 
kategorii kwalifikowany lub kategorii standard odmian wpisan ych do krajowego rejestru lub wspólnotowego katal o-
gu, lub rejestru państwa stowarzyszonego albo skreślonych z  krajowego rejestru lub wspólnotowego katalogu, lub 
rejestru państwa stowarzyszonego;  
10) materiał rozmnożeniowy  i nasadzeniowy roślin ozdobnych or az odmian roślin:  
a) tradycyjnie uprawianych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub  
b) chronionych na podstawie ustawy z  dnia 26  czerwca 2003  r. o ochronie prawnej odmian roślin, lub  
c) wpisanych do odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Pol ska państw członkowskich albo państw 
trzecich, lub  
d) znajdujących się na liście odmian prowadzonej przez dostawcę;  
11) mieszankę uznaną za materiał siewny;  
12) materiał szkółkarski sprowadzany z  państw trzecich, który spełnia wymagania określone co najmni ej dla materiału 
szkółkarskiego CAC;  
13) materiał siewny kategorii elitarny i  kategorii kwalifikowany odmian roślin rolniczych posiadający jedynie świade c-
two oceny polowej (niezakwalifikowany ostatecznie), pod warunkiem doprowadzenia go przez nabywcę do st anu 
odpowiadającego wymaganiom w  zakresie jakości i  uzyskania świadectwa oceny laboratoryjnej lub świadectwa oc e-
ny cech zewnętrznych sadzeniaków ziemniaka, przed sprzedażą ostatecznemu odbiorcy na cele siewne;  
14) materiał siewny kategorii elitarny i  kateg orii kwalifikowany odmian roślin rolniczych, w  odniesieniu do którego nie 
została zakończona ocena laboratoryjna w  zakresie zdolności kiełkowania, pod warunkiem uzupełnienia wyniku 
kiełkowania przed sprzedażą materiału siewnego ostatecznemu odbiorcy na cel e siewne;  
15) materiał siewny odmian wpisanych do wspólnotowego katalogu lub krajowego rejestru, wytworzony w  państwie 
trzecim, w  którym obowiązuje system oceny równoważny z  systemem obowiązującym w  Unii Europejskiej;  
16) materiał siewny spełniający wymaga nia dla materiału siewnego kategorii kwalifikowany roślin rolniczych i  kategorii 
standard roślin warzywnych zgłoszonych do krajowego rejestru i  przyjętych do badań, z  przeznaczeniem do testów 
lub doświadczeń polowych;  
17) materiał siewny odmian regionalnyc h roślin rolniczych i  odmian regionalnych roślin warzywnych;  
18) materiał siewny odmian amatorskich;  
19) mieszanki dla ochrony środowiska;  
20) materiał siewny wytworzony w  ramach tymczasowego eksperymentu;  
21) materiał siewny kategorii elitarny, a w przypa dku koniczyny łąkowej – również materiał siewny kategorii  elitarny 
oraz materiał siewny kategorii kwalifikowany, który nie spełnia określonych dla danej kategorii  wymagań w zakresie 
zdolności kiełkowania.  
2. Materiał siewny, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, m oże znajdować się w obrocie w terminie podanym  przy skreś -
lonej odmianie w krajowym rejestrze, odpowiednich rejestrach innych niż Rzeczpospolita Polska państw  członkowskich 
lub wspólnotowym katalogu lub rejestrze państwa stowarzyszonego.  
3. Materiał siewny , o którym mowa w  ust. 1  pkt 16, może znajdować się w  obrocie w  okresie i  ilościach określonych 
w decyzji, o  której mowa w  art. 108  ust. 3.  
4. Materiał siewny, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 17, może znajdować się w  obrocie w  okresie, ilościach i  regionie 
poch odzenia określonych w  decyzji, o  której mowa w  art. 109  ust. 1.  
5. Materiał siewny, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 18, może znajdować się w  obrocie w  małych opakowaniach 
i w ilości, o  której mowa w  art. 111  ust. 2.  
6. Materiał siewny mieszanki, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 11, może znajdować się w  obrocie do dnia 30  czerwca 
trzeciego roku, licząc od umieszczonego na etykiecie dnia zabezpieczenia opakowania mieszanki materiału siewnego.  
7. Zdolność kiełkowania materiału siewnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 21, nie  może być niższa  o więcej niż 
10 punktów procentowych od zdolności kiełkowania określonej w wymaganiach szczegółowych  w zakresie wytwarzania 
i jakości materiału siewnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 55 – Poz. 129 
 
 8. Przepisu ust. 1  pkt 1  nie stosuje się do wytwarzanego na terytorium Rzeczypospolit ej Polskiej z  przeznaczeniem 
do obrotu w  innych państwach członkowskich materiału siewnego odmian wpisanych do krajowego rejestru.  
9. Rada Ministrów może, w  drodze rozporządzenia, wprowadzić zakaz stosowania materiału siewnego określonych 
odmian, kierując się ich nieprzydatnością do uprawy w  warunkach klimatyczno -glebowych Rzeczypospolitej Polskiej lub 
koniecznością uniknięcia zagrożeń zdrowia ludzi, zwierząt, roślin oraz dla środowiska.  
9a. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić zakaz ob rotu materiałem siewnym określonych  
odmian, kierując się ich nieprzydatnością do uprawy w warunkach klimatyczno -glebowych Rzeczypospolitej  Polskiej lub 
koniecznością uniknięcia zagrożeń zdrowia ludzi, zwierząt, roślin oraz dla środowiska.  
10. Minister właś ciwy do spraw rolnictwa powiadamia Komisję Europejską o wydaniu rozporządzenia,  o którym 
mowa w ust. 9 lub 9a, i przyczynach uzasadniających wydanie tego rozporządzenia.  
Art. 105. 1. W  przypadku braku albo niewystarczającej ilości materiału siewnego, a  także z innych ważnych pow o-
dów gospodarczych, minister właściwy do spraw rolnictwa może, w  drodze decyzji, dopuścić do obrotu:  
1) materiał siewny kategorii elitarny, kategorii kwalifikowany i  kategorii standard odmian roślin rolniczych i  warzy w-
nych niewpisany ch do krajowego rejestru, odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw czło n-
kowskich lub wspólnotowego katalogu lub rejestru państwa stowarzyszonego;  
2) materiał siewny kategorii handlowy;  
3) materiał siewny roślin rolniczych i  warzywnych , który nie spełnia wymagań w  zakresie jakości;  
4) materiał siewny kategorii kwalifikowany roślin rolniczych i  warzywnych, który nie spełnia wymagań w  zakresie 
zdolności kiełkowania.  
2. Decyzję, o  której mowa w  ust. 1, minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje po uzgodnieniu z  Komisją Eur o-
pejską i  właściwymi organami państw członkowskich.  
3. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, minister właściwy do spraw rolnictwa określa w  szczególności rodzaj i  ilość 
materiału siewnego oraz okres, w  jakim wprowadza się te n materiał siewny do obrotu.  
4. Decyzję, o  której mowa w  ust. 1, wydaje się na wniosek zainteresowanego.  
5. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 4, zawiera w  szczególności:  
1) nazwę gatunku i  odmiany rośliny uprawnej, kategorię i  stopień kwalifikacji, numer i  masę partii materiału siewnego;  
2) uzasadnienie dopuszczenia do obrotu materiału siewnego;  
3) okres, w  jakim materiał siewny ma być wprowadzony do obrotu.  
6. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 4, składa się w  terminie umożliwiającym ocenę materiału siewnego.  
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe terminy składania wniosku, o  którym mowa w  ust. 4,  
2) wzór wniosku, o  którym mowa w  ust. 4,  
3) warunki  i sposób wprowadzania do obrotu materiału siewnego, o  którym mowa w  ust. 1 
– mając na względzie przepisy Unii Europejskiej obowiązujące w  tym zakresie oraz zapewnienie właściwej identyfikacji 
tego materiału siewnego w  obrocie, a  także zapewnienie sprawnego i  poprawnego składania wniosków.  
Art. 105a.  (uchylony)46) 
DZIAŁ IV  
Mieszanki dla ochrony środowiska  
Art. 106. 1. Mieszanki dla ochrony środowiska mogą być wprowadzane do obrotu po uzyskaniu zgody ministra właś -
ciwego  do spraw rolnictwa, wydanej w  drodze decyzji, wyłącznie w  regionie, z  którym ta mieszanka jest naturalnie z wią-
zana, zwanym dalej „regionem pochodzenia mieszanki dla ochrony środowiska ”. 
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa wydaje zgodę na wprowadzenie do obrotu mieszanki dla ochrony środowis -
ka, o  której mowa w  ust. 1, na wniosek prowadzącego obrót, po zasię gnięciu opinii w  tym zakresie właściwego ze wzgl ę-
du na położenie obszaru źródłowego regionalnego dyrektora ochrony środowiska, jeżeli mieszanka dla ochrony środowiska  
spełnia wymagania w  zakresie wytwarzania i  jakości.  
                                                           
46) Przez art. 46 pkt 1 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 56 – Poz. 129 
 
 3. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 2, z awiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego obrót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej os oby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
2) określenie rodzaju mieszanki (mieszanka dla ochrony środowiska zbierana bezpośrednio albo uprawiana mieszanka 
dla ochrony środowiska);  
3) procento wy skład wagowy poszczególnych składników mieszanki dla ochrony środowiska, z  podaniem gatunków;  
4) zdolność kiełkowania poszczególnych składników mieszanki dla ochrony środowiska objętych przepisami ustawy – 
w przypadku uprawianych mieszanek dla ochrony ś rodowiska;  
5) określenie proponowanej do wprowadzenia do obrotu ilości mieszanki dla ochrony środowiska;  
6) wskazanie regionu pochodzenia mieszanki dla ochrony środowiska, którego położenie określa się zgodnie z  granicami  
jednostek zasadniczego trójstopnio wego podziału terytorialnego państwa;  
7) wskazanie obszaru źródłowego;  
8) określenie miejsca zbioru, a  w przypadku uprawianych mieszanek dla ochrony środowiska – dodatkowo miejsca 
rozmnażania;  
9) termin i  sposób zbioru mieszanek zbieranych bezpośrednio;  
10) określenie rodzaju siedliska występującego w  miejscu zbioru;  
11) rok zbioru mieszanki dla ochrony środowiska.  
4. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 2, dołącza się świadectwo mieszanki dla ochrony środowiska potwierdzające 
spełnienie wymagań w  zakresie wytw arzania i  jakości dla mieszanki dla ochrony środowiska.  
5. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa się:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę prowadzącego obrót, z  tym że 
w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
2) ilość mieszanki dla ochrony środowiska, jaka mo że być wprowadzona do obrotu;  
3) region pochodzenia mieszanki dla ochrony środowiska, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek 
zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa;  
4) okres, w  jakim wprowadza się mieszankę dla oc hrony środowiska do obrotu;  
5) informacje, o  których mowa w  ust. 3  pkt 2 –5, 7 i 8. 
6. Całkowita ilość mieszanek dla ochrony środowiska nie może przekroczyć 5% ilości materiału siewnego mieszanek 
roślin pastewnych wprowadzanego rocznie do obrotu na terytori um Rzeczypospolitej Polskiej.  
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) terminy składania wniosku, o  którym mowa w  ust. 2,  
2) wzór wniosku,  o którym mowa w  ust. 2  
– biorąc pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup r oślin i  gatunków oraz konieczność właściwego i  sprawnego 
zbilansowania ilości mieszanek dla ochrony środowiska, a  także zapewnienie sprawnego i  poprawnego składania wnios -
ków.  
Art. 107. Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje, na wniosek Komisji Eu ropejskiej lub właściwych org a-
nów państw członkowskich, informacje dotyczące ilości mieszanek dla ochrony środowiska wprowadzonych do obrotu na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz organów, o  których mowa w  art. 106  ust. 2.  
  
Dziennik  Ustaw  – 57 – Poz. 129 
 
 DZIAŁ V  
Odmiany w  trakcie b adań rejestrowych  
Art. 108. 1. Wprowadzenie do obrotu materiału siewnego z  przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych 
odmian roślin rolniczych, zgłoszonych do krajowego rejestru i  przyjętych do urzędowych badań, wymaga zgody dyrekt o-
ra Centralnego Oś rodka albo właściwego urzędu innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego, w  którym 
odmiana została zgłoszona do odpowiedniego rejestru i  przyjęta do urzędowych badań.  
2. Wprowadzenie do obrotu materiału siewnego z  przeznaczeniem do testów lub d oświadczeń polowych odmian 
roślin warzywnych, zgłoszonych do krajowego rejestru lub odpowiednich rejestrów państw członkowskich oraz przyjętych  
do badań, wymaga zgody odpowiednio dyrektora Centralnego Ośrodka albo właściwego urzędu innego niż Rzeczpospolit a 
Polska państwa członkowskiego.  
3. Decyzję w  sprawie wyrażenia zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego z  przeznaczeniem do testów 
lub doświadczeń polowych wydaje dyrektor Centralnego Ośrodka na wniosek zainteresowanego zachowującego odmianę 
lub upoważnionej przez niego osoby, która będzie prowadziła obrót materiałem siewnym odmiany przyjętej do urzęd o-
wych badań.  
4. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 3, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zach owującego odmianę, z  tym 
że w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszka nia tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny  w języku polskim i  nazwę botaniczną oraz:  
a) w przypadku roślin rolniczych:  
– opis odmiany,  
– powierzchnię plantacji nasiennej i  przewidywany zbiór materiału siewnego z  przeznaczeniem do testów lub 
doświa dczeń polowych,  
– ilość materiału siewnego proponowaną do wprowadzenia do obrotu z  przeznaczeniem do testów lub d o-
świadczeń polowych,  
– państwo członkowskie, w  którym będą przeprowadzane testy lub doświadczenia polowe,  
– miejsce prowadzenia zachowania odmi any, 
b) w przypadku roślin warzywnych:  
– opis odmiany,  
– miejsce prowadzenia zachowania odmiany,  
– potwierdzenie przyjęcia odmiany do badań przez właściwy urząd państwa członkowskiego, w  przypadku 
zgłoszenia odmiany w  tym państwie.  
5. Dyrektor Centralnego Ośrodka wydaje zgodę na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmiany  z przezn a-
czeniem do testów lub doświadczeń polowych:  
1) roślin rolniczych, jeżeli jest to uzasadnione uzyskaniem informacji o  wartości gospodarczej odmiany;  
2) roślin warzywnych, jeż eli jest to uzasadnione uzyskaniem praktycznej wiedzy podczas uprawy odmiany.  
6. W decyzji, o  której mowa w  ust. 3, określa się:  
1) nazwę gatunku;  
2) nazwę odmiany;  
3) ilość materiału siewnego, jaka może być wprowadzona do obrotu – w przypadku roślin rolni czych;  
4) okres, na jaki została wydana zgoda na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmiany z  przeznaczeniem do 
testów lub doświadczeń polowych – jednak nie dłuższy niż rok;  
5) nazwę państwa, w  którym będą przeprowadzane testy lub doświadczenia polo we – w przypadku roślin rolniczych;  
6) powierzchnię plantacji nasiennej – w przypadku roślin rolniczych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 58 – Poz. 129 
 
 7. Kopię decyzji, o  której mowa w  ust. 3, dyrektor Centralnego Ośrodka przesyła do ministra właściwego do spraw 
rolnictwa oraz do Głównego Inspektora.  
8. Zachowujący odmianę informuje dyrektora Centralnego Ośrodka o  ilości wprowadzonego do obrotu materiału 
siewnego wymienionego w  art. 104  ust. 1  pkt 16  w okresie, o  którym mowa w  ust. 6  pkt 4, w  terminie 30  dni od dnia 
wprowadzenia tego materiału do obrot u. 
9. Ilość materiału siewnego odmiany rośliny rolniczej, na którą została wydana zgoda na wprowadzenie do obrotu, 
nie może przekraczać wartości procentowych materiału siewnego danego gatunku stosowanego rocznie do zasiewów  
w państwie członkowskim, w  który m będą przeprowadzane testy lub doświadczenia polowe dla:  
1) pszenicy twardej – 0,05%;  
2) bobiku, grochu siewnego, jęczmienia, owsa, pszenicy zwyczajnej – 0,3%;  
3) pozostałych gatunków – 0,1%.  
10. Jeżeli ilość materiału siewnego określona w  ust. 9  nie wyst arcza do obsiania 10  ha, dyrektor Centralnego Ośrodka, 
w drodze decyzji, wydaje zgodę na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego w  ilości niezbędnej do obsiania 10  ha. 
11. Zainteresowany podmiot może złożyć wniosek  o przedłużenie okresu, na jaki została wydana zgoda, o  której 
mowa w  ust. 3, jeżeli odmiana jest nadal poddawana badaniom:  
1) w przypadku roślin rolniczych – za każdym razem, na okres nie dłuższy niż rok;  
2) w przypadku roślin warzywnych – maksymalnie dwukrotnie, na okresy nie dłuższe niż rok.  
12. Do wniosku,  o którym mowa w  ust. 11, dołącza się:  
1) kopię pierwszej decyzji, o  której mowa w  ust. 3;  
2) informacje dotyczące opisu, zachowania odmiany, wartości gospodarczej odmiany albo praktycznej wiedzy z  jej 
uprawy uzupełniające informacje zawarte  we wniosku, o  którym mowa w  ust. 3;  
3) zaświadczenie wydane przez właściwy urząd innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego potwierdz a-
jące, że odmiana nadal jest poddawana badaniom – w przypadku roślin warzywnych.  
13. Dyrektor Centralnego Ośr odka,  w drodze decyzji:  
1) przedłuża okres, na który została wydana zgoda, o  której mowa w  ust. 1, w  przypadku określonym w  ust. 11;  
2) uchyla zgodę na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmiany przeznaczonej do testów lub doświadczeń 
polowych,  w przypadku gdy:  
a) wniosek o  wpis odmiany do krajowego rejestru został wycofany,  
b) odmówiono wpisania odmiany do krajowego rejestru;  
3) stwierdza wygaśnięcie zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmiany z  przeznaczeniem do testów 
lub doświadcze ń polowych, w  przypadku gdy odmiana została wpisana do krajowego rejestru.  
14. Dyrektor Centralnego Ośrodka informuje Komisję Europejską oraz właściwe urzędy państw członkowskich 
o przyjętych wnioskach o  wyrażenie zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmian z  przeznaczeniem do 
testów lub doświadczeń polowych oraz o  wydanych w  tym zakresie zgodach.  
DZIAŁ VI  
Odmiany regionalne i  odmiany amatorskie  
Art. 109. 1. Materiał siewny odmian regionalnych może być wprowadzany do obrotu po uzyskaniu zgody ministra 
właściwego do spraw rolnictwa, wydanej w  drodze decyzji, wyłącznie w  regionie pochodzenia, z  zastrzeżeniem art. 110.  
2. Zgodę, o  której mowa w  ust. 1, wydaje się na wniosek zachowującego odmianę regionalną.  
3. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 2, zawi era: 
1) imię i  nazwisko oraz adres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę regi o-
nalną, z  tym że w  przypadku gdy zachowującym odmianę regionalną jest osoba fizyczna prowadząca działalność g o-
spodarczą zamiast adresu i  miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykonywania działalności, jeżeli są inne 
niż adres i  miejsce zamieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim oraz nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany regionalnej;  
4) położ enie i  powierzchnię plantacji nasiennej oraz przewidywaną ilość materiału siewnego odmiany regionalnej, jaka 
może być wprowadzona do obrotu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 59 – Poz. 129 
 
 4. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa się gatunek i  odmianę regionalną, ilość materiału siewnego tej odmi a-
ny, jaka może być wprowadzona do obrotu, oraz okres, w  jakim wprowadza się do obrotu materiał siewny tej odmiany.  
5. Ilość materiału siewnego odmiany regionalnej roślin rolniczych, na jaką została wydana zgoda,  o której mowa 
w ust. 1, nie może przekraczać w artości procentowych materiału siewnego danego gatunku stosowanego rocznie do z a-
siewów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla:  
1) rzepaku, jęczmienia, pszenicy, grochu, słonecznika, kukurydzy i  ziemniaka – 0,3%;  
2) pozostałych gatunków – 0,5%.  
6. Jeżeli ilość materiału siewnego odmiany regionalnej roślin rolniczych określona w  ust. 5  nie wystarcza do obsiania 
100 ha, minister właściwy do spraw rolnictwa w  decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa ilość materiału siewnego ni e-
zbędną do obsiania 100  ha. 
7. Całkowita ilość materiału siewnego odmian regionalnych roślin rolniczych danego gatunku nie może przekroczyć 
10% ilości materiału siewnego danego gatunku stosowanego rocznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
8. Ilość materiału siewnego odmiany regi onalnej roślin warzywnych, na jaką została wydana zgoda,  o której mowa 
w ust. 1, nie może przekraczać rocznie ilości materiału siewnego potrzebnego do obsiania powierzchni:  
1) 40 ha dla cebuli, jarmużu, kalafiora, kalarepy, kapusty brukselskiej, kapusty gł owiastej białej, kapusty głowiastej 
czerwonej, kapusty pekińskiej, papryki, cykorii liściowej, cykorii sałatowej, cykorii korzeniowej, melona, dyni 
olbrzymiej, karczocha, marchwi, sałaty, pomidora, fasoli zwykłej karłowej, fasoli zwykłej tycznej, grochu si ewnego 
cukrowego, grochu zwykłego łuskowego i  bobu;  
2) 20 ha dla szalotki, pora, czosnku pospolitego, buraka ćwikłowego, buraka liściowego, kawona, ogórka, dyni zw y-
czajnej, kopru włoskiego, oberżyny i  szpinaku;  
3) 10 ha dla cebuli siedmiolatki, szczypiorku , trybuły ogrodowej, selera korzeniowego, selera naciowego, szparaga, 
endywii, pietruszki, fasoli wielokwiatowej, rzodkiewki, rabarbaru, skorzonery, roszponki warzywnej, kukurydzy 
cukrowej i  kukurydzy pękającej.  
9. Minister właściwy do spraw rolnictwa okre śli, w  drodze rozporządzenia, terminy składania wniosków o  wyrażenie 
zgody na wprowadzenie do obrotu materiału siewnego odmian regionalnych roślin rolniczych i  roślin warzywnych, biorąc 
pod uwagę cechy biologiczne poszczególnych grup roślin i  gatunków.  
Art. 110. 1. Materiał siewny odmian regionalnych, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rolnictwa w y-
dawanej, w  drodze decyzji, może być wprowadzany do obrotu w  innym niż region pochodzenia regionie, zwanym dalej 
„dodatkowym regionem obrotu ”, z tym ż e gdy dla danej odmiany regionalnej nie został określony dodatkowy region w y-
twarzania, materiał tej odmiany może być wprowadzany do obrotu wyłącznie w  regionie pochodzenia.  
2. Ilość materiału siewnego odmian regionalnych wprowadzana do obrotu w  regionie po chodzenia oraz w  dodatk o-
wym regionie obrotu nie może przekraczać łącznie ilości materiału określonej w  decyzji, o  której mowa w  art. 109  ust. 1.  
3. Zgodę, o  której mowa w  ust. 1, wydaje się na wniosek zachowującego odmianę regionalną.  
4. Zgodę, o  której mo wa w  ust. 1, wydaje się, jeżeli dodatkowy region obrotu jest porównywalny z  regionem poch o-
dzenia pod względem siedlisk naturalnych i  częściowo naturalnych dla danej odmiany regionalnej.  
5. Wniosek,  o którym mowa w  ust. 3, zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz a dres i  miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i  siedzibę zachowującego odmianę, z  tym 
że w przypadku gdy zachowującym odmianę jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zamiast adresu 
i miejsca zamieszkania tej osoby – miejsce i  adres wykon ywania działalności, jeżeli są inne niż adres i  miejsce z a-
mieszkania tej osoby;  
2) nazwę rodzaju lub gatunku rośliny uprawnej w  języku polskim i  nazwę botaniczną;  
3) nazwę odmiany regionalnej;  
4) wskazanie regionu pochodzenia, którego położenie określa się  zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego trójsto p-
niowego podziału terytorialnego państwa;  
5) wskazanie dodatkowego regionu, którego położenie określa się zgodnie z  granicami jednostek zasadniczego tró j-
stopniowego podziału terytorialnego państwa, wraz z  uzasadnieniem konieczności określenia tego regionu.  
6. W decyzji, o  której mowa w  ust. 1, określa się w  szczególności gatunek i  odmianę regionalną, dodatkowy region 
obrotu materiałem siewnym tej odmiany, którego położenie określa się zgodnie z  granicami je dnostek zasadniczego tró j-
stopniowego podziału terytorialnego państwa, oraz okres, w  jakim wprowadza się do obrotu materiał siewny tej odmiany 
w tym regionie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 60 – Poz. 129 
 
 Art. 111. 1. Materiał siewny odmian amatorskich jest wprowadzany do obrotu w  małych opakowaniach.  
2. Ilość materiału siewnego odmian amatorskich  w małych opakowaniach nie może przekraczać ilości:  
1) 250 gramów dla kukurydzy cukrowej, kukurydzy pękającej, szpinaku, bobu, grochu siewnego cukrowego, grochu 
siewnego łuskowego, fasoli zwykłej karłowej, faso li zwykłej tycznej i  fasoli wielokwiatowej;  
2) 25 gramów dla cebuli (grupa  Cepa , grupa Aggregatum),  cebuli siedmiolatki, pora, czosnku pospolitego, trybuły 
ogrodowej, buraka ćwikłowego, buraka liściowego, kapusty pekińskiej, ogórka, dyni olbrzymiej, dyni z wyczajnej, 
marchwi i  sałaty;  
3) 5 gramów dla szczypiorku, selera korzeniowego, selera naciowego, szparaga, papryki, endywii, kawona, melona, 
karczocha, pomidora, kopru włoskiego, rabarbaru, oberżyny, cykorii korzeniowej, cykorii liściowej, cykorii sałat o-
wej, jarmużu, kalafiora, kalarepy, kapusty brukselskiej, kapusty głowiastej białej i  kapusty głowiastej czerwonej.  
Art. 112. Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje Komisji Europejskiej informacje o  regionach pochodz e-
nia, dodatkowych regionach wytwar zania materiału siewnego danej odmiany regionalnej oraz dodatkowych regionach 
obrotu tym materiałem, a  także, na wniosek Komisji Europejskiej lub właściwych organów państw członkowskich, info r-
macje dotyczące ilości materiału siewnego odmiany regionalnej, a  także materiału siewnego odmiany amatorskiej wpr o-
wadzonej do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.  
DZIAŁ VII  
Tymczasowe eksperymenty  
Art. 113. 1. Wojewódzki inspektor, w  przypadku gdy z  przepisów Unii Europejskiej wydanych w  trybie art. 13a  
dyrektywy Rady 66/401/EWG, art. 13a dyrektywy Rady 66/402/EWG, art. 19  dyrektywy Rady 2002/54/WE, art. 33  
dyrektywy Rady 2002/55/WE, art. 19  dyrektywy Rady 2002/56/WE lub art. 16  dyrektywy Rady 2002/57/WE wynika 
możliwość podjęcia tymczasowego eksperymentu, w ykonuje czynności związane z  tymczasowym eksperymentem i  jest 
organem właś ciwym w  sprawach wydawania pozwolenia na przeprowadzenie tego eksperymentu, kontroli w  zakresie 
przeprowadzania eksperymentu i  przyjmowania informacji o  jego przebiegu.  
2. Podmiot z ainteresowany udziałem  w tymczasowym eksperymencie jest obowiązany:  
1) uzyskać pozwolenie na przeprowadzenie eksperymentu;  
2) poddać się kontroli w  zakresie przeprowadzania eksperymentu;  
3) składać informację o  przebiegu eksperymentu.  
Art. 114. Minister wł aściwy do spraw rolnictwa może określić, w  drodze rozporządzenia, tymczasowe eksperyme n-
ty, w  ramach których może być wytwarzany materiał siewny, w  tym: 
1) warunki przeprowadzania tymczasowego eksperymentu lub  
2) czas trwania tymczasowego eksperymentu, lub  
3) zakres i  terminy składania wojewódzkiemu inspektorowi informacji o  przebiegu tymczasowego eksperymentu przez 
podmiot, który uzyskał pozwolenie na przeprowadzenie tymczasowego eksperymentu, lub  
4) zakres kontroli przeprowadzania tymczasowego eksperymentu , lub 
5) dodatkowe informacje umieszczane na etykietach,  w które zaopatruje się materiał siewny wytworzony w  ramach 
tymczasowego eksperymentu  
– uwzględniając przepisy Unii Europejskiej, o  których mowa w  art. 113  ust. 1, oraz zapewnienie kontroli nad prawid ło-
wym przeprowadzeniem tymczasowych eksperymentów i  materiałem siewnym wytworzonym w  ramach tych eksper y-
mentów. 
TYTUŁ VI  
Opłaty związane z  oceną materiału siewnego  
Art. 115. 1. Opłacie podlega:  
1) dokonanie oceny tożsamości oraz czystości odmianowej materi ału siewnego;  
2) pobranie urzędowych prób, dokonanie oceny polowej i oceny laboratoryjnej materiału siewnego oraz pobranie  prób 
gleby i podłoża, w których jest wytwarzany materiał szkółkarski kategorii elitarny i kategorii  kwalifikowany, przez 
organy Państ wowej Inspekcji;  
3) dokonanie ponownej oceny polowej i  ponownej oceny laboratoryjnej materiału siewnego;  
  
Dziennik  Ustaw  – 61 – Poz. 129 
 
 4) udzielenie akredytacji do pobierania prób materiału siewnego;  
5) udzielenie akredytacji do dokonywania oceny materiału siewnego;  
6) udzielenie upowa żnienia do wypełniania etykiet urzędowych;  
7) udzielenie zgody na pobieranie prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób materiału siewnego;  
8) przeprowadzenie egzaminu, o  którym mowa w  art. 75  ust. 1  pkt 3;  
9) wydanie świadectwa mieszanki materiału siewnego;  
10) wydanie etykiet i  plomb urzędowych;  
11) wykonywanie czynności w  ramach nadzoru nad akredytowanymi podmiotami, o  których mowa w  art. 81.  
2. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2, pobiera się również, w  przypadku gdy pobranie urzędowy ch prób lub d o-
konanie oceny nie było możliwe z  winy wnioskodawcy.  
3.47) Opłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 9 i 10, wnosi się na podstawie rachunku wystawionego odpowiednio 
przez wojewódzkiego inspektora albo Głównego Inspektora w terminie 14 dni od d nia doręczenia tego rachunku, przy 
czym rachunek za dokonanie oceny tożsamości i czystości odmianowej wystawia się przy pobieraniu próby do tej oceny.  
4. Opłaty,  o których mowa w  ust. 1  pkt 3 –7, wnosi się po złożeniu wniosku o:  
1) dokonanie ponownej oceny polowej i  oceny laboratoryjnej materiału siewnego;  
2) udzielenie akredytacji do pobierania prób materiału siewnego;  
3) udzielenie akredytacji do dokonywania oceny materiału siewnego;  
4) udzielenie upoważnienia do wypełniania etykiet urzędowych;  
5) udzielen ie zgody na pobieranie prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób materiału siewnego.  
5. Opłatę za przeprowadzenie egzaminu, o  której mowa w  ust. 1  pkt 8, wnosi się nie później niż na dzień przed prz y-
stąpieniem do egzaminu.  
6.48) Opłatę, o której mowa w ust. 1 pkt 11, wnosi się corocznie, w terminie do dnia 15 lutego, na podstawie rachunku 
wystawionego przez:  
1) wojewódzkiego inspektora – w przypadku nadzoru nad pracą akredytowanych kwalifikatorów i akredytowanych 
próbobiorców;  
2) Głównego  Inspektora – w przypadku nadzoru nad akredytowanymi laboratoriami.  
7. Opłaty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 –3 i 10, pobiera się również w przypadku materiału siewnego  odmian roś lin 
rolniczych objętych systemami OECD, nieprzeznaczonych do obrotu na obszar ze Unii Europejskiej.  
Art. 116. 1. Opłaty, o  których mowa w  art. 115  ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.  
2. Opłaty, o  których mowa w  art. 115  ust. 1, są ustalane z  uwzględnieniem kosztów poniesionych na dojazd do pla n-
tacji nasiennej lub miejsca pobran ia próby, czasu potrzebnego na dokonanie oceny lub pobranie próby, zużycia materi a-
łów i  odczynników stosowanych przy dokonywaniu oceny lub pobieraniu próby, kosztów przygotowania i  przeprowadz e-
nia egzaminu, kosztów prowadzenia nadzoru nad podmiotami akredy towanymi, a  także gatunku, kategorii oraz grupy 
roślin i  rodzaju dokonywanej oceny.  
Art. 117. W razie nieuiszczenia opłat, o  których mowa w  art. 115  ust. 1:  
1) pkt 1  – nie dokonuje się oceny tożsamości i  czystości odmianowej materiału siewnego;  
2) pkt 2  – nie wydaje się wyników dokonanych ocen;  
3) pkt 3  – nie dokonuje się ponownej oceny materiału siewnego;  
4) pkt 4  i 5 – wniosek o  udzielenie akredytacji odpowiednio do pobierania prób materiału siewnego lub dokonywania 
oceny materiału siewnego pozostawia się  bez rozpoznania;  
5) pkt 6  – wniosek o  upoważnienie do wypełniania etykiet urzędowych pozostawia się bez rozpoznania;  
                                                           
47) W brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 1 9 lit. a  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
48) W brzmieniu ustalonym przez art . 46 pkt 1 9 lit. b  ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 62 – Poz. 129 
 
 6) pkt 7  – wniosek o  udzielenie zgody na pobieranie prób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób 
pozostawia się bez rozpozn ania;  
7) pkt 8  – nie dopuszcza się do przystąpienia do egzaminu;  
8) pkt 9  i 10 – nie wydaje się świadectw mieszanki materiału siewnego oraz etykiet i  plomb urzędowych;  
9) pkt 11  – wydaje się decyzję o  cofnięciu akredytacji.  
Art. 118. Minister właściwy do s praw rolnictwa w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finansów pub -
licznych określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) sposób ustalania i  wysokość opłat, o  których mowa w  art. 115  ust. 1,  
2) sposób uiszczania opłat,  o których mowa w  art. 115  ust. 1  
– mają c na względzie zasady określone w  art. 116  ust. 2  oraz ułatwienie terminowego uiszczania tych opłat.  
TYTUŁ VI a49)  
Dotacje do badań podstawowych w hodowli roślin i nasiennictwie  
Art. 118a. 1. Koszty wykonywania zadań na rzecz hodowli roślin i nasiennictwa w zakresie postępu biologicznego 
w rolnictwie mogą być dofinansowywane z budżetu państwa na zasadach określonych w przepisach o finansach public z-
nych, w formie dotacji przedmiotowych dla podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa.  
2. Dotację, o któ rej mowa w ust. 1, udziela, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw rolnictwa.  
TYTUŁ VII  
Przywóz materiału siewnego z  państw trzecich  
Art. 119. Z państw trzecich może być przywożony wyłącznie materiał siewny dopuszczony do obrotu.  
Art. 120. Prowadzący  obrót materiałem siewnym lub dostawca, który przywiózł z  państw trzecich materiał siewny, 
w terminie 3  dni od dnia odprawy celnej, informuje wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce z a-
mieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót lub dostaw cy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli 
jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót lub dostawcy – w przypadku gdy prowadzącym obrót jest osoba 
fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, o  ilości i  rodzaju przywiezionego materiału siewnego oraz przedstawia 
dokumenty dotyczące wytwarzania i  jakości tego materiału.  
TYTUŁ VIII  
Kontrola materiału siewnego  
Art. 121. 1. Kontrola materiału siewnego polega na losowym sprawdzeniu wymagań w  zakresie jakości oraz spe ł-
niania innych wy magań w  zakresie wytwarzania, oceny i  przechowywania materiału siewnego, a  także obrotu tym mat e-
riałem.  
2. Kontrolę materiału siewnego przeprowadza wojewódzki inspektor.  
3. Pobieranie prób urzędowych i  ocena materiału siewnego, dokonywane przez organy Pańs twowej Inspekcji 
w ramach kontroli, nie podlegają opłacie.  
4. Jeżeli  w wyniku kontroli materiału siewnego stwierdzono, że jedna lub kilka partii materiału siewnego nie odp o-
wiadają wymaganiom w  zakresie jakości albo wytwarzania, oceny i  przechowywania mater iału siewnego lub obrotu tym 
materiałem, wojewódzki inspektor, w  drodze decyzji, w  zależności od zakresu i  stopnia naruszeń, może:  
1) nakazać usunięcie, w  określonym terminie, nieprawidłowości stwierdzonych w  trakcie kontroli;  
2) zakazać prowadzenia obrotu  partią materiału siewnego niespełniającą wymagań;  
3) nakazać poddanie partii materiału siewnego niespełniającej wymagań zabiegom uniemożliwiającym użycie go do 
siewu, sadzenia, szczepienia, okulizacji lub tylko do rozmnażania roślin.  
5. Decyzje, o  których  mowa w  ust. 4, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.  
                                                           
49) Tytuł dodany  przez art. 46 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 63 – Poz. 129 
 
 6. Do podmiotów, o  których mowa w  art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1, niebędących przedsiębiorcami w  rozumieniu prz e-
pisów ustawy z  dnia 6  marca 2018  r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.  U. z 2019 r. poz. 1292 i  1495 oraz z 2020 r. poz. 424 
i 1086 ), przepisy rozdziału 5  tej ustawy stosuje się odpowiednio.  
Art. 122. 1. Z materiału siewnego znajdującego się w  obrocie pobiera się kontrolne próby do wspólnotowych testów 
i doświadczeń porównawczych w  celu sprawdzenia jego jakości oraz harmonizacji metod dokonywania oceny.  
2. Główny Inspektor pobiera i  przesyła próby materiału siewnego, o  których mowa w  ust. 1, do odpowiednich jednostek  
prowadzących wspólnotowe testy i  doświadczenia porównawcze, zgodnie z  przepisami Uni i Europejskiej dotyczącymi 
przeprowadzania doświadczeń i  testów porównawczych.  
TYTUŁ IX  
Opłaty sankcyjne i  przepisy karne  
DZIAŁ I  
Opłaty sankcyjne  
Art. 123. 1. Kto prowadzi obrót materiałem siewnym niezgodnie z  warunkami określonymi w  art. 104  ust. 1 –7, jest 
obowiązany do wycofania go z  obrotu na własny koszt oraz do wniesienia na rachunek wojewódzkiego inspektoratu właś -
ciwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót albo dostawcy, albo miejsce wykonywania 
działalności gospodarcz ej, jeżeli jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót albo dostawcy – w przypadku 
gdy prowadzącym obrót jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, materiałem siewnym, opłaty sankcyjnej 
stanowiącej 200% kwoty należnej za sprzedany lu b dostarczony materiał siewny.  
2. Kto prowadzi obrót materiałem siewnym bez zgłoszenia właściwemu wojewódzkiemu inspektorowi zamiaru pr o-
wadzenia obrotu materiałem siewnym jest obowiązany do wniesienia na rachunek wojewódzkiego inspektoratu właściw e-
go ze wz ględu na miejsce zamieszkania lub siedzibę prowadzącego obrót albo dostawcy, opłaty sankcyjnej w  wysokości 
2270  zł, na podstawie decyzji wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę 
prowadzącego obrót albo dostawcy.  
3. Kto zastosował materiał siewny, co do którego zakaz stosowania wprowadzono w  przepisach wydanych na po d-
stawie art. 104  ust. 9, jest obowiązany do zniszczenia roślin oraz do wniesienia na rachunek wojewódzkiego inspektoratu 
właściwego ze względu na miejsc e zastosowania, opłaty sankcyjnej stanowiącej 200% wartości tego materiału siewnego.  
4. Stwierdzenia, o  którym mowa w  ust. 1, że obrót materiałem siewnym jest prowadzony niezgodnie z  warunkami 
określonymi w  art. 104  ust. 1 –7 dokonuje, w  drodze decyzji, woj ewódzki inspektor właściwy ze względu na miejsce z a-
mieszkania albo siedzibę prowadzącego obrót albo dostawcy, albo miejsce wykonywania działalności gospodarczej, jeżeli 
jest inne niż miejsce zamieszkania prowadzącego obrót albo dostawcy – w przypadku gdy p rowadzącym obrót albo d o-
stawcą jest osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, określając w  tej decyzji ilość sprzedanego lub dostarcz o-
nego materiału siewnego i  wysokość opłaty sankcyjnej, o  której mowa w  ust. 1.  
5. Stwierdzenia, o  którym mowa w  ust. 3, że zastosowano materiał siewny, co do którego obowiązuje zakaz stos o-
wania wprowadzony w  przepisach wydanych na podstawie art. 104  ust. 9  dokonuje, w  drodze decyzji, wojewódzki i n-
spektor właściwy ze względu na miejsce zastosowania tego materiału, okre ślając w  tej decyzji ilość i  wartość zastosow a-
nego materiału siewnego, sposób zniszczenia roślin oraz wysokość opłaty sankcyjnej, o  której mowa w  ust. 3.  
6. W przypadku gdy ilości i  wartości zastosowanego materiału siewnego, co do którego obowiązuje zakaz stosow a-
nia wprowadzony w  przepisach wydanych na podstawie art. 104  ust. 9, nie można określić w  oparciu o  dokument nabycia 
tego materiału, wojewódzki inspektor ustala ilość i  wartość tego materiału biorąc pod uwagę powierzchnię, na której z o-
stał zastosowan y materiał siewny oraz stosowane w  sezonie wegetacyjnym na obszarze danego województwa średnie 
ceny materiału siewnego i  średnie normy wysiewu dla gatunku, którego materiał siewny został zastosowany.  
Art. 124. Opłata sankcyjna, o  której mowa w  art. 123, st anowi dochód budżetu państwa i  stosuje się do niej przepisy 
działu III ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, 1423 , 2122 i 2123 ). 
Art. 125. Egzekucja opłat wynikających z  decyzji, o  których mowa w  art. 123  ust. 2, 4 i 5, następuje w  trybie przep i-
sów o  postępowaniu egzekucyjnym w  administracji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 64 – Poz. 129 
 
 DZIAŁ II  
Przepisy karne  
Art. 126. 1. Kto:  
1) nie stosuje nazwy odmiany zgodnie z  wpisem w  krajowym rejestrze lub w  odpowiednich rejestrach państw czło n-
kowskich, lub we wsp ólnotowych katalogach,  
2) nie przekazuje dyrektorowi Centralnego Ośrodka informacji, o  których mowa w  art. 23,  
3) nie stosuje się do zakazów obowiązujących w  rejonie zamkniętym,  
4) nie składa wojewódzkiemu inspektorowi obowiązującej informacji dotyczącej o brotu materiałem siewnym lub nie 
prowadzi obowiązującej dokumentacji dotyczącej tego materiału, o  których mowa w  art. 92,  
5) składa wojewódzkiemu inspektorowi nieprawdziwe informacje dotyczące obrotu materiałem siewnym,  
6) nie zaopatruje materiału siewnego  w etykiety, nie dołącza dokumentu dostawcy, szkółkarskiego dokumentu  towarz y-
szącego lub szkółkarskiego dokumentu dostawcy, nie stosuje plomb lub nie zabezpiecza opakowań  z materiałem 
siewnym zgodnie z art. 95 ust. 2, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1, art. 1 02 ust. 1, art. 103 ust. 1,  art. 103a ust. 1 lub 
art. 103b ust. 1 lub podaje na etykietach informacje niezgodne ze świadectwem oceny  laboratoryjnej,  
7) nie umieszcza na dokumencie sprzedaży nazwy gatunku, nazwy odmiany, numeru partii, kategorii lub stopnia  kwal i-
fikacji jako informacji identyfikujących ten materiał,   
8) nie prowadzi lub nie przechowuje dokumentacji zgodnie z art. 64 ust. 2 pkt 2 i ust. 3a, art. 92 ust. 1 pkt 2  oraz prz e-
pisami wydanymi na podstawie art. 72 pkt 3b , 
9) bez wymaganej zgody, o  której mowa w  art. 106  ust. 1, wprowadza do obrotu mieszanki dla ochrony środowiska,  
10) prowadzi obrót mieszanką dla ochrony środowiska niezgodnie z  decyzją, o  której mowa w  art. 106  ust. 1,  
11) przed zbiorem mieszanki dla ochrony środowiska zbieranej bezpo średnio lub składników uprawianej mieszanki dla 
ochrony środowiska nie informuje właściwego ze względu na położenie obszaru źródłowego regionalnego dyrektora 
ochrony środowiska o  wyznaczonym miejscu zbioru,  
12) nie będąc wpisanym do ewidencji dostawców, sp rzedaje materiał siewny przeznaczony dla nieprofesjonalnego  od-
biorcy poza obszarem powiatu, w którym go wytworzył,  
13) nabywa od producenta materiał rozmnożeniowy lub materiał nasadzeniowy roślin warzywnych lub ozdobnych lub 
materiał szkółkarski przeznaczo ny na jego własne niezarobkowe potrzeby, który wprowadza do obrotu lub rozmnaża 
w celach zarobkowych,  
14) prowadzi obrót materiałem siewnym wbrew zakazowi, o  którym mowa w  art. 90  ust. 1  pkt 2,  
15) bez wymaganej zgody, o  której mowa w  art. 108  ust. 3, wpro wadza do obrotu materiał siewny z  przeznaczeniem do 
testów lub doświadczeń polowych odmian roślin rolniczych lub roślin warzywnych,  
16) sporządza mieszanki roślin pastewnych przeznaczone na cele paszowe, nie posiadając opracowanej technologii sp o-
rządzania tych mieszanek oraz urządzeń niezbędnych do ich sporządzania,  
17) sporządza protokół pobrania prób materiału siewnego roślin rolniczych lub warzywnych na formularzu, który jest 
niezgodny ze wzorem określonym w  przepisach wydanych na podstawie art. 51  pkt 2 , 
18) nie składa wojewódzkiemu inspektorowi wykazu prowadzonych plantacji nasiennych odmian regionalnych, o  którym  
mowa w  art. 53  ust. 3,  
19) wydaje świadectwa albo informacje wymienione w  art. 73  ust. 1, które są niezgodne ze wzorami określonymi 
w przepis ach wydanych na podstawie art. 73  ust. 8,  
20) nie oznacza partii materiału siewnego wytworzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej numerem  utworzonym 
zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40 pkt 6, art. 72 pkt 2 lit. e lub art. 72a  pkt 2,  
21) będąc zachowującym odmianę wprowadzającym do obrotu materiał siewny kategorii standard roślin warzywnych 
własnych odmian:  
a) nie przechowuje lub nie udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi dokumentacji, o  której mowa w  art. 93  ust. 1  
pkt 1, lub  
b) nie prz echowuje lub nie udostępnia wojewódzkiemu inspektorowi lub właściwemu urzędowi innego niż Rzec z-
pospolita Polska państwa członkowskiego prób, o  których mowa w  art. 93  ust. 1  pkt 2, lub  
c) nie składa wojewódzkiemu inspektorowi sprawozdania o  ilości wprowadzo nego do obrotu materiału siewnego, 
o którym mowa w  art. 93  ust. 1  pkt 3,  
  
Dziennik  Ustaw  – 65 – Poz. 129 
 
 22) prowadzi obrót materiałem siewnym z  przeznaczeniem do testów lub doświadczeń polowych niezgodnie z  decyzją, 
o której mowa w  art. 108  ust. 3,  
23) nie informuje dyrektora Centralneg o Ośrodka o  ilości wprowadzonego do obrotu materiału siewnego, o  którym m o-
wa w  art. 108  ust. 8, w  terminie określonym w  tym przepisie,  
24) wytwarza materiał siewny odmian regionalnych roślin rolniczych poza regionem pochodzenia lub dodatkowym regi o-
nem wytw arzania lub prowadzi obrót tym materiałem siewnym poza regionem pochodzenia lub poza dodatkowym  
regionem obrotu, lub w  ilości większej niż określona w  decyzji, o  której mowa w  art. 109  ust. 1  lub art. 110  ust. 1,  
25) wytwarza materiał siewny odmian region alnych roślin warzywnych poza regionem pochodzenia lub dodatkowym 
regionem wytwarzania lub prowadzi obrót tym materiałem siewnym poza regionem pochodzenia lub poza dodatkowym 
regionem obrotu, lub w  ilości większej niż określona w  decyzji, o  której mowa w  art. 109  ust. 1 lub art. 110  ust. 1,  
26) wprowadza do obrotu materiał siewny odmian amatorskich w  ilości większej niż określona w  art. 111  ust. 2,  
27) dokonuje degradacji materiału siewnego do niższego stopnia kwalifikacji niezgodnie z  art. 50,  
28) nie wyko nuje obowiązku etykietowania etykietą urzędową małych opakowań WE materiału siewnego buraków 
cukrowych lub pastewnych wprowadzonego na podstawie art. 97  ust. 7,  
29) nie informuje wojewódzkiego inspektora o  zmianie danych wpisanych do ewidencji przedsiębior ców, ewidencji 
rolników i  ewidencji dostawców, o  których mowa w  art. 88  ust. 1  i 2, w terminie określonym w  tych przepisach,  
30) nie składa wojewódzkiemu inspektorowi wymaganych informacji o  przebiegu tymczasowego eksperymentu, okreś -
lonych w  przepisach wy danych na podstawie art. 114  pkt 3, w  terminie określonym w  tych przepisach, lub składa 
w tym zakresie nieprawdziwe informacje,  
31) przywozi materiał siewny z  państw trzecich niezgodnie z  wymaganiami określonymi w  art. 119  i 120, 
32) dokonuje pobierania pr ób za pomocą urządzenia do automatycznego pobierania prób bez uzyskania zgody, o  której 
mowa w  art. 46  ust. 4 , 
33) prowadzi obrót materiałem siewnym, który nie został poddany okresowej ocenie laboratoryjnej, o której mowa w  art. 48,  
34) nie przechowuje ety kiet zgodnie z art. 36a,  
35) nie przechowuje kopii dokumentu dostawcy, szkółkarskiego dokumentu towarzyszącego lub szkółkarskiego  doku-
mentu dostawcy zgodnie z art. 102 ust. 6, art. 103a ust. 7 lub art. 103b ust. 6,  
36) (uchylony)50) 
37) prowadzi obrót mater iałem siewnym wbrew zakazowi wprowadzonemu w przepisach wydanych na podstawie  
art. 104 ust. 9a  
– podlega karze grzywny.  
2. Orzekanie w  sprawach określonych w  ust. 1  następuje w  trybie przepisów Kodeksu postępowania w  sprawach 
o wykroczenia.  
TYTUŁ X 51) 
Prze pisy zmieniające, epizodyczne, przejściowe i końcowe  
Art. 127–130. (pominięte)  
Art. 130a.52) W okresie obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub 
stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 200 8 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób  
zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1845  i 2112 ) w związku z zakażeniami wirusem SARS -CoV -2 oraz w okresie od 
dnia odwołania tych stanów do dnia 31 grudnia 2020 r.:  
1) nie przeprowadza się szkoleń,  o których mowa w art. 79 ust. 3 i 5;  
2) nie stosuje się przepisów:  
a) art. 64 ust. 6,  
b) art. 79 ust. 4 i 6.  
                                                           
50) Przez art. 46 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
51) Oznaczenie t ytułu w brzmieniu ustalonym przez art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie 
działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS -CoV -2 (Dz. U. poz. 875), która weszł a w życie z dniem  
16 maja 2020 r.  
52) Dodany przez art. 25 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 51. 
  
Dziennik  Ustaw  – 66 – Poz. 129 
 
 Art. 131. Do spraw wszczętych na podstawie ustawy, o  której mowa w  art. 140, i  niezakończonych do dnia we jścia 
w życie niniejszej ustawy decyzj ą ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe.  
Art. 132. Odmiany roślin sadowniczych utrzymywane przez dostawców na liście odmian materiału szkółkarskiego 
CAC w  okresie od dnia 1  maja 2004  r. do dnia 30  września 2012  r. mogą być wpisane do krajowego reje stru bez przepr o-
wadzenia badań OWT, na wniosek zainteresowanego podmiotu złożony w  terminie do dnia 30  września 2014  r. 
Art. 133. 1. Upoważnienia oraz decyzje w  sprawie akredytacji wydane na podstawie ustawy, o  której mowa w  art. 140,  
stają się upoważnieni ami i  decyzjami w  sprawie akredytacji w  rozumieniu niniejszej ustawy.  
2. Zaświadczenia o  ukończeniu szkolenia, o  których mowa w  art. 45  ust. 1  pkt 3  ustawy, o  której mowa w  art. 140, 
stają się zaświadczeniami o  ukończeniu szkolenia, o  których mowa w  art. 7 5 ust. 1  pkt 3  niniejszej ustawy.  
Art. 134. 1. Materiał szkółkarski kategorii CAC wytworzony z  plantacji założonych przed dniem 30  września 
2012  r. może znajdować się w  obrocie do dnia 31  grudnia 2018  r. 
2. W przypadku materiału szkółkarskiego, o  którym mo wa w  ust. 1, na etykiecie lub dokumencie dostawcy umies z-
cza się napis „dyrektywa Rady 2008/90/WE art. 21 ”. 
Art. 135. Świadectwa i  informacje wydane na podstawie ustawy, o  której mowa w  art. 140, są równoważne ze świ a-
dectwami i  informacjami w  rozumieniu nin iejszej ustawy.  
Art. 136. 1. Wpis przedsiębiorców do rejestru przedsiębiorców i  rolników do rejestru rolników dokonany na podstawie 
ustawy, o  której mowa w  art. 140, zachowuje ważność przez okres 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
2. Wpis dostawców materiału szkółkarskiego, materiału rozmnożeniowego lub materiału nasadzeniowego roślin wa-
rzywnych i  ozdobnych wpisanych do rejestru przedsiębiorców dokonany na podstawie przepisów ustawy z  dnia 18  grudnia  
2003  r. o ochronie roślin ( Dz. U. z 2017 r. poz. 2138 oraz z 2018 r. poz.  810 i 1616 ) zachowuje ważność przez okres 
6 miesięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
3. Podmioty, które zgodnie z  art. 84  ust. 1, art. 86  ust. 1  i art. 87  ust. 1  niniejszej ustawy mają obowiązek zgłoszenia 
zamiaru prowadzenia obrotu odpowiednio materiałem siewnym roślin rolniczych i  warzywnych albo materiałem szkółka r-
skim, materiałem rozmnożeniowym lub materiałem nasadzeniowym roślin warzywnych i  ozdobnych, wpisane w  dniu 
wejścia w  życie niniejszej ustawy odpo wiednio do rejestru, o  którym mowa w  ust. 1  lub 2, mogą nadal prowadzić obrót 
materiałem siewnym roślin rolniczych i  warzywnych albo materiałem szkółkarskim, rozmnożeniowym i  nasadzeniowym 
roślin warzywnych i  ozdobnych, pod warunkiem że w  terminie 6  miesię cy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy zgł o-
szą wojewódzkiemu inspektorowi właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę prowadzenie obrotu 
tym materiałem.  
4. Przepisy art. 84  ust. 3 –6, art. 86  ust. 3 –6 i art. 87  ust. 4 –7 niniejszej usta wy stosuje się odpowiednio.  
Art. 137. Rejestr odmian prowadzony na podstawie ustawy, o  której mowa w  art. 140, staje się rejestrem odmian 
w rozumieniu niniejszej ustawy.  
Art. 138. 1. Prawa twórców odmian do wynagrodzenia za wszelkie zarobkowe korzyści z  odmiany nabyte na po d-
stawie przepisów ustawy z  dnia 24  listopada 1995  r. o nasiennictwie ( Dz. U. z 2001  r. poz. 563  i 811 oraz z  2002  r. 
poz. 253) pozostają w  mocy do czasu ich wygaśnięcia.  
2. Prawa hodowców, autorów odmian do premii autorskiej i  prawa osób fizycznych, które udzieliły pomocy przy w y-
twarzaniu odmian, istniejące w  dniu wejścia w  życie ustawy z  dnia 24  listopada 1995  r. o nasiennictwie, pozostają 
w mocy do czasu ich wygaśnięcia.  
3. Do praw, o  których mowa w  ust. 1  i 2, stosuje się przepisy ustaw y z dnia 24  listopada 1995  r. o nasiennictwie.  
4. Wysokość premii, o  której mowa w  ust. 2, ustala się w  wysokości premii uzyskanej za daną odmianę w  2003  r., 
przy czym warunkiem koniecznym do wypłacenia premii jest prowadzenie obrotu kwalifikowanym materia łem siewnym 
odmiany.  
5. Premię, o  której mowa w  ust. 2, wypłaca Centralny Ośrodek.  
  
  
Dziennik  Ustaw  – 67 – Poz. 129 
 
 Art. 139. Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 10, art. 12  ust. 7  i 12, art. 14  ust. 8, art. 22  ust. 3, art.  36 
ust. 2, art. 37  ust. 12, art. 40  ust. 7, art. 45b u st. 1, art. 45c, art. 46  ust. 4, art. 47  ust. 10, art. 47a ust. 2  i 3, art. 47b ust. 2, 
art. 48  ust. 8, art. 49  ust. 6, art. 52  ust. 7, art. 53, art. 55  ust. 3, art. 55a ust. 2, art. 59  ust. 12, art. 60  i art. 63  ustawy, 
o której mowa w  art. 140, zachowują  moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawc zych wydanych na podstawie 
art. 11, art. 24  ust. 6, art. 40, art. 51, art. 56, art. 57  ust. 11, art. 72, art. 73  ust. 8, art. 83  ust. 1, art. 92  ust. 5, art. 93  ust. 2, 
art. 94  ust. 4, art. 101, art. 103  ust. 9, art. 109  ust. 9  i art. 118  niniejszej ustawy , jednak nie dłużej niż do dnia 31 stycznia 
2017  r. 
Art. 140. Traci moc ustawa z  dnia 26  czerwca 2003  r. o nasiennictwie ( Dz. U. z 2007  r. poz. 271, z  późn. zm.53)). 
Art. 141. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia54). 
 
 
 
 
                                                           
53) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. poz. 541 i 1362, z 2009 r. poz. 591, 817 , 1241 
i 1665, z 2010 r. poz. 1591 oraz z 2011 r. poz. 622 i 1016.  
54) Ustawa została ogłoszona w dniu 28 grudnia 2012 r.