DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia 11 stycznia 2021  r. 
Poz. 54 
 
USTAWA  
z dnia 18  grudnia 2020  r. 
o zmianie ustawy o  drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw1), 2) 
Art. 1. W ustawie z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publicznych (Dz.  U. z 2020  r. poz.  470, 471,  1087  i 2338 ) wpro-
wadza się następujące zmiany:  
1) w art.  4 pkt 26 otrzymuje brzmienie:  
„26) transeuropejska sieć drogowa – sieć drogową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej określoną w  załącz -
niku I do rozporządzenia Parlamentu Europe jskiego i  Rady (UE) nr  1315/2013 z  dnia 11  grudnia 2013  r. w spra-
wie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i  uchylające go decyzję 
nr 661/2010/UE (Dz.  Urz. UE  L 348 z  20.12.2013, str.  1, z późn. zm.3));”; 
2) art. 41  otrzymuje brzmienie:  
„Art.  41. 1. Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi 
napędowej  do 11,5  t, z uwzględnieniem art.  41a ust.  1 oraz z  wyjątkiem określonym w  art. 41b ust.  1. 
2. Dopuszcza się wprowadzenie albo ustanowienie zakazu ruchu pojazdów o  dopuszczalnym nacisku pojedy n-
czej osi napędowej powyżej 10  t albo powyżej 8  t: 
1) po określonej drodze publicznej lub jej odcinku,  
2) w strefie obejmującej co najmniej dwie drogi publiczne lub ich odcinki  
– zwanego  dalej „zakazem”.  
3. Zakaz, o  którym mowa w  ust. 2: 
1) pkt 1  – wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem znaku drogowego;  
2) pkt 2  – ustanawia właściwa rada gminy (miasta) w  drodze uchwały.  
                                                           
1) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji uzupełnia wdrożenie dyrektywy Rady 96/53/WE z  dnia 25  lipca  1996  r. ustanawiaj ą-
cej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w  ruchu 
krajowym i  międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w  ruchu międzynarodowym (Dz.  Urz. WE L 235 
z 17.09.1996,  str. 59, Dz.  Urz. WE L 67 z  09.03.2002, str.  47 oraz Dz.  Urz. UE  L 115 z  06.05.2015, str.  1) w zakresie przepisu art.  3 
ust. 1 i art. 7 w związku z  pkt 3.1 i  3.4 załącznika I, w  związku z  wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z  dnia 
21 marca 2019  r. w sprawie C -127/17  Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej – zbiór orzeczeń EU:C:2019:236.  
2) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego, ustawę z  dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, ustawę z  dnia 30  sierpnia 2002  r. – Prawo o  postępowaniu przed sądami admin i-
stracyjnymi oraz ustawę z  dnia 23  października 2018  r. o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg.  
3) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogło szone w  Dz. Urz. UE  L 136 z  09.05.2014, str.  10, Dz.  Urz. UE  L 126 z  14.05.2016 , 
str. 3, Dz.  Urz. UE LI 128 z  19.05.2017, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 43 z 14.02.2019, str.  1. 
      
Dziennik Ustaw  – 2 – Poz. 54 
 
 4. Wprowadzenie albo ustanowienie zakazu jest dopuszczal ne na drogach publicznych lub ich odcinkach, kt ó-
rych parametry techniczne lub stan techniczny konstrukcji nawierzchni jezdni nie są dostosowane do ruchu pojazdów  
o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 10  t albo powyżej 8  t, spełniających  co najmniej jedną 
z następujących przesłanek:  
1) droga lub jej odcinek przebiega przez obszar, na którym znajduje się:  
a) forma ochrony przyrody, o  której mowa w  art. 6 ust. 1 pkt 1 lub 5 ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. 
o ochronie przyrody  (Dz. U. z 2020 r. poz.  55, 471 i  1378), lub graniczy z  takim obszarem,  
b) wyjście:  
– ze żłobka lub klubu dziecięcego, o  których mowa w  art. 2 ust. 1 ustawy z  dnia 4  lutego 2011  r. o opiece 
nad dziećmi w  wieku do lat 3  (Dz. U. z 2020  r. poz.  326, 568 i  1747), lub  
– z przedszkola w  rozumieniu art.  2 pkt 1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2016  r. – Prawo oświat owe (Dz.  U. 
z 2020  r. poz.  910 i  1378  oraz z 2021 r. poz. 4 ), lub  
– ze szkoły w  rozumieniu art.  2 pkt 2 ustawy z  dnia 14  grudnia 2016  r. – Prawo oświatowe, do której 
uczęszczają dzieci w  wieku d o lat 15, lub  
– z placówki opiekuńczo -wychowawczej, o  której mowa w  art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy z  dnia 9  czerwca 
2011  r. o wspieraniu rodziny i  systemie pieczy zastępczej (Dz.  U. z 2020  r. poz.  821), do której uczę -
szczają dzieci w  wieku do lat 15,  
c) zabytek nieruchomy objęty formą ochrony zabytków, o  której mowa w  art. 7 pkt 1 lub 1a ustawy z  dnia 
23 lipca 2003  r. o ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami (Dz.  U. z 2020  r. poz.  282, 782 i  1378), lub 
graniczy z  takim obszarem;  
2) droga lub jej odcinek pr zebiega przez teren intensywnej zabudowy mieszkaniowej określonej w  miejscowym 
planie zagospodarowania przestrzennego, a  w przypadku jego braku – w studium uwarunkowań i  kierunków 
zagospodarowania przestrzennego gminy;  
3) droga lub jej odcinek przebiega pr zez uzdrowisko albo obszar ochrony uzdrowiskowej w  rozumieniu odpo-
wiednio art.  2 pkt 3 i 4 ustawy z  dnia 28  lipca 2005  r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i  obsza rach 
ochrony uzdrowiskowej oraz o  gminach uzdrowiskowych (Dz.  U. z 2020  r. poz.  1662  oraz z 2020 r. poz. 36) 
lub gr aniczy z  takim uzdrowiskiem albo obszarem ochrony uzdrowiskowej;  
4) droga lub jej odcinek przebiega przez obszar górniczy w  rozumieniu art.  6 ust. 1 pkt 5 ustawy z  dnia 9  czerwca 
2011  r. – Prawo geologiczne i  górnic ze (Dz.  U. z 2020  r. poz.  1064 , 1339  i 2320 ) lub graniczy z  takim obsz arem; 
5) droga lub jej odcinek przebiega przez  teren zagrożony ruchami masowymi ziemi , o którym mowa w  art. 110a 
ustawy z  dnia 27  kwietnia 2001  r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.  U. z 2020  r. poz.  1219, 1378, 1565 , 2127  
i 2338 ), lub teren, na którym występują te ruchy;  
6) droga lub jej odcinek przebiega przy obiekcie budowlanym, dla którego wstrząsy lub drgania wynikające 
z ruchu pojazdów o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 8  t mogą powodować uszk o-
dzenie tego o biektu;  
7) droga lub jej odcinek graniczy:  
a) z obszarem, na którym znajduje się szpital w  rozumieniu art.  2 ust. 1 pkt 9 ustawy z  dnia 15  kwietnia 
2011  r. o działalności leczniczej (Dz.  U. z 2020  r. poz.  295, 567, 1493 , 2112 , 2345 i 2401 ), 
b) ze strefą ochronną Pomnika Zagłady, o  której mowa w  art. 3 ustawy z  dnia 7  maja 1999  r. o ochronie ter e-
nów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz.  U. z 2015  r. poz.  2120).  
5. Wprowadzenie albo ustanowienie zakazu jest dopuszczalne także na drogach publicznych lub ich odcink ach, 
które:  
1) nie posiadają chodnika, bezkolizyjnego przejścia dla pieszych lub przejścia dla pieszych wyposażonego w  syg-
nalizację świetlną oraz  
2) przebiegają przez obszar, na którym znajduje się wyjście z  obiektu wymienionego w  ust. 4 pkt 1 lit. b. 
      
Dziennik Ustaw  – 3 – Poz. 54 
 
 6. Zakaz może być wprowadzony albo ustanowiony wyłącznie na drodze publicznej lub jej odcinku, które 
spełniają wymagania określone w  ust. 4 albo 5.  
7. Nie można wprowadzić ani ustanowić zakazu na:  
1) drogach publicznych lub ich odcinkach, które zostały wybudo wane lub przebudowane z  udziałem  środków po-
chodzących z  budżetu Unii Europejskiej, przez okres 5  lat od dnia oddania drogi lub jej odcinka do użytkowania;  
2) drogach publicznych lub ich odcinkach w  transeuropejskiej sieci drogowej;  
3) drogach krajowych lub  ich odcinkach , z wyjątkiem dróg krajowych zarządzanych przez prezydentów miast na 
prawach powiatu.  
8. Zakazu nie stosuje się do:  
1) autobusów;  
2) pojazdów biorących udział w  akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji skutków klęsk żywi o-
łowych;  
3) pojazdów zarządców dróg publicznych oraz podmiotów wykonujących obowiązki zarządcy drogi na jego rzecz 
z zakresu utrzymania dróg;  
4) pojazdów Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa W e-
wnętrznego, A gencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centra l-
nego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej w y-
korzystywanych przez Służbę Celno -Skarbową oraz jednostek ochrony przeci wpożarowej, wykonujących z a-
dania tych służb lub podmiotów;  
5) pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i  państw sojuszniczych;  
6) pojazdów Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz podmiotów wykonujących na jego rzecz 
zadania wynikające z  ustawy z  dnia 20  lipca 2017  r. – Prawo wodne (Dz.  U. z 2020  r. poz.  310, 284, 695, 782, 
875 i  1378).  
9. Zarządca drogi, z zachowaniem zasad niedyskryminacji , może zwolnić z  obowiązku przestrzegania zakazu, 
o którym mowa w  ust. 2 pkt 1, innych użytkowników drogi lub inne rodzaje pojazdów niż wymienione w  ust. 8. 
Informację o  zwolnieniu z  obowiązku przestrzegania zakazu umieszcza się na znaku drogowym, o  którym mowa 
w ust. 3 pkt 1. 
10. Strefa, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2, może obejmować wyłącznie drogi publi czne lub ich odcinki spełniaj ą-
ce wymagania, o  których mowa w  ust. 4 albo 5.  
11. Ustanowienie strefy, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2, wymaga uzyskania zgody organów zarządzających dr o-
gami i  ruchem na drogach publicznych lub ich odcinkach, które mają znajdować  się w  tej strefie . 
12. Organy, o  których mowa w  ust. 11, uzgadniają projekt uchwały, o  której mowa w  ust. 3 pkt 2, w terminie 
21 dni od dnia otrzymania projektu uchwały. Niezajęcie przez organ stanowiska w  tym terminie uznaje się za uzgo d-
nienie projektu u chwały.  
13. Uchwała , o której mowa w  ust. 3 pkt 2, jest aktem prawa miejscowego i  określa:  
1) drogi publiczne lub ich odcinki  objęte strefą, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2, oraz granice tej strefy;  
2) dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdów poruszających się po drogach publicznych lub ich 
odcinkach objętych strefą, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2. 
14. Rada gminy (miasta) może określić w  uchwale, o  której mowa w  ust. 3 pkt 2, wyjątki od stoso wania zak a-
zu, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 2, w odniesieniu do użytkowników drogi lub rodzajów pojazdów innych niż wymi e-
nione w  ust. 8, z zachowaniem zasad niedyskryminacji i  przejrzystości.  
15. Granicę strefy, o  której mowa w  ust. 2 pkt 2, oznacza się znaki em drogowym wskazującym dopuszczalny 
nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdów, które mogą poruszać się po drogach publicznych lub ich odcinkach  
objętych strefą.”;  
      
Dziennik Ustaw  – 4 – Poz. 54 
 
 3) po art.  41 dodaje się art.  41a–41e w  brzmieniu:  
„Art.  41a. 1. Na drogowych przejściach g ranicznych, o  których mowa w  art. 16 ust. 1 ustawy z  dnia 12  paź-
dziernika 1990  r. o ochronie granicy państwowej (Dz.  U. z  2019  r. poz.  1776), znajdujących się na granicy z e-
wnętrznej w  rozumieniu art.  2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2016/399 z  dnia 9  marca 
2016  r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny  Schengen) 
(Dz. Urz. UE  L 77 z  23.03.2016, str.  1, z późn. zm.4)), mogą być wprowadzane zakazy ruchu pojazdów o  dopu -
szczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej poniżej 11,5  t po drodze publicznej albo jej odcinku znajdujących się 
w zasięgu terytorialnym przejścia granicznego określonym zgodnie z  przepisami wydanymi na podstawie art.  16 
ust. 3a tej ustawy.  
2. Zakaz, o  którym mowa w ust. 1, wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem znaku drogowego.  
Art. 41b. 1. Po drogach publicznych o  nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa, 
w tym kostkowa lub płytowa, dopuszcza się wyłącznie ruch pojazdów o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi n a-
pędowej do 8  t. 
2. Przepisu ust.  1 nie stosuje się do pojazdów, o  których mowa w  art. 41 ust. 8. 
3. Zarządca drogi, z  zachowaniem zasad niedyskryminacji, na drogach, o  których mowa w  ust. 1, może po d-
nieść dla niektóryc h użytkowników drogi lub rodzajów pojazdów wartość dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi 
napędowej do 11,5  t albo 10  t w przypadkach uzasadnionych koniecznością:  
1) zapewnienia niezbędnego dojazdu do nieruchomości;  
2) prowadzenia robót budowlanych na tej drodze.  
4. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 3, zarządca drogi podnosi wartość dopuszczalnego nacisku pojedy n-
czej osi napędowej do 11,5  t albo 10  t za pośrednictwem znaku drogowego.  
Art. 41c. 1. Do kontroli przestrzegania przez korzystających z  dróg public znych zakazów, o  których mowa 
w art. 41 ust. 2 oraz art.  41a ust.  1, a także dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, o  którym mowa  
w art. 41b ust.  1 i 3, są uprawnieni:  
1) inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego;  
2) funkcjonariusze Policji;  
3) funkcjonariusze Straży Granicznej;  
4) funkcjonariusze Służby Celno -Skarbowej;  
5) osoby działające w  imieniu zarządcy drogi, z  wyjątkiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad;  
6) strażnicy gminni (miejscy).  
2. Kontrola , o której mowa w  ust. 1, jest przeprowadzana na zasadach i  warunkach określonych w  przepisach 
działu V rozdziału 1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym oraz w  sposób określony w  tych 
przepisach.  
3. Z kontroli, o  której mowa w  ust. 1, sporządza się protokół.  
4. Protokół podpisują kontrolujący i  kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego ko n-
trolujący odnotowuje w  protokole kontroli i  podaje jej przyczynę.  
5. Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a  kopię doręcza się kontrolowanemu.  
6. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.  
Art. 41d. 1. Za naruszenie zakazu, o  którym mowa w  art. 41 ust. 2 albo art.  41a ust.  1, albo za przekroczenie 
dopuszczalnego nacisku pojedynczej  osi napędowej, o  którym mowa w art. 41b ust.  1 albo 3 , wymierza się, w  drodze 
decyzji administracyjnej, karę pieniężną.  
2. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 1, wymierza się w  wysokości:  
1) 3000  zł – gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość nie więcej niż o  10%,  
2) 6000  zł – gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o  więcej niż 10% i  nie wi ę-
cej niż 20%,  
                                                           
4) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE  L 251 z  16.09 .2016, str.  1, Dz.  Urz. UE  L 74 z 18.03.2017,  
str. 1, Dz.  Urz. UE  L 327 z  09.12.2017, str.  1, Dz.  Urz. UE  L 236 z  19.09.2018, str.  1 oraz Dz.  Urz. UE  L 135 z  22.05.2019, str.  27. 
      
Dziennik Ustaw  – 5 – Poz. 54 
 
 3) 10 000 zł – gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o  więcej niż 20%  
– w przypadku gdy kontrolują cy nie stwierdzi jednoczesnego wykonywania przejazdu po drodze publicznej pojazdu 
nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V, o  którym mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – 
Prawo o  ruchu drogowym,  albo z przekroczonymi parametrami techn icznymi pojazdu wskazanymi w  tym zezwol e-
niu, w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.  
3. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 1, wymierza się w  wysokości:  
1) 12 000 zł – gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną warto ść nie więcej niż o 20%,  
2) 20 000 zł – gdy nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość o  więcej niż 20%  
– w przypadku gdy kontrolujący stwierdzi jednoczesne wykonywanie przejazdu po drodze publicznej pojazdu ni e-
normatywnego bez zezwol enia kategorii V, o  którym mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – 
Prawo o  ruchu drogowym,  albo z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w  tym zezwol e-
niu, w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej.  
4. Przekroczenia dopuszczalnej wartości nacisku pojedynczej osi napędowej, o  których mowa w  ust. 2 i 3, 
ustala się jako różnicę między naciskiem pojedynczej osi napędowej danego pojazdu poruszającego się po drodze 
lub jej odcinku, stwierdzonym przez kontrolu jącego, a  dopuszczalną wartością nacisku pojedynczej osi napędowej 
obowiązującą na danej drodze lub jej odcinku na podstawie zakazu, o  którym mowa w  art. 41 ust. 2 albo art.  41a 
ust. 1, albo zgodnie z  art. 41b ust.  1 albo 3.  
5. Przy ustalaniu wysokości kar y pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, zgodnie z  ust. 2 nie bierze się pod uwagę 
zakresu przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej ponad 11,5  t. 
6. W przypadku gdy naruszenie albo przekroczenie, o  którym mowa w  ust. 1, stwierdzono w  stosunku do wi ę-
cej niż jednej pojedynczej osi napędowej pojazdu, wysokość kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, ustala się na 
podstawie wartości nacisku pojedynczej osi napędowej o  największym przekroczeniu dopuszczalnej wartości nacisku.  
7. Decyzję o  nałożeniu kary pien iężnej, o  której mowa w  ust. 1, wydaje właściwy ze względu na miejsce prz e-
prowadzanej kontroli organ Inspekcji Transportu Drogowego, Policji, Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno -
-skarbowego albo zarządca drogi, z wyjątkiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad . 
8. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 2, decyzję o  nałożeniu kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, wydaje 
ponadto, z  upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej 
kontroli komend ant straży gminnej (miejskiej). Od decyzji komendanta straży gminnej (miejskiej) przysługuje odw o-
łanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.  
9. W przypadku gdy strażnik gminny (miejski) w  trakcie kontroli, o  której mowa w  art. 41c ust.  1, stwierdzi 
narus zenie albo przekroczenie, o  którym mowa w  ust. 1, oraz jednoczesny przejazd pojazdu nienormatywnego  bez 
zezwolenia kategorii V , o którym mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drog o-
wym,  albo z  przekroczonymi parametrami tec hnicznymi pojazdu wskazanymi w  tym zezwoleniu , w zakresie dopus z-
czalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, przekazuje protokół, o  którym mowa w  art. 41c ust.  3, właściwemu ze 
względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organowi Inspekcji Transportu Drogow ego. 
10. Karę pieniężną, o  której mowa w  ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący:  
1) przejazd;  
2) czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w  sposób powodujący przekroczenie nacisku pojedynczej 
osi napędowej  pojazdu, w  stosunku do wartości nacisku  osi określonej na podstawie zakazu, o  którym mowa 
w art. 41 ust. 2 albo art.  41a ust.  1, albo zgodnie z  art. 41b ust.  1 albo 3, jeżeli okoliczności lub dowody wska-
zują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia albo przekroczenia ok reślonego w  ust. 1; 
3) inne niż wymienione w  pkt 2 czynności związane z  przejazdem pojazdu, w  szczególności na organizatora tran -
sportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ 
lub godził się na p owstanie naruszenia albo przekroczenia określonego w  ust. 1. 
11. Nie wszczyna się postępowania w  sprawie nałożenia kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, wobec po d-
miotu wykonującego przejazd, a  postępowanie wszczęte w  tej sprawie umarza się, jeżeli rzecz ywista masa całkowita 
pojazdu lub zespołu pojazdów nie przekracza dopuszczalnej wielkości, a  przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku 
pojedynczej osi napędowej do 11,5  t w przypadku przewozu przez ten pojazd ładunków sypkich oraz drewna.  
12. Kara pieniężna,  o której mowa w  ust. 1, jest uiszczana na wskazany w  decyzji administracyjnej wyodrę b-
niony rachunek bankowy organu, który ją nałożył, w  terminie 21  dni od dnia, w  którym decyzja o  nałożeniu kary 
pieniężnej stała się ostateczna. Koszty związane z  uiszczeni em kary pokrywa obowiązany podmiot.  
      
Dziennik Ustaw  – 6 – Poz. 54 
 
 13. Środki z  kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, zgromadzone na rachunku, o  którym mowa w  ust. 12, są 
przekazywane w  terminie 7  dni od dnia uiszczenia tej kary do budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w  za-
rządzaniu której znajduje się droga publiczna lub jej odcinek, na których stwierdzono naruszenie zakazu, o  którym 
mowa w  art. 41 ust. 2 albo art.  41a ust.  1, albo stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi 
napędowej, o  którym mowa  w art. 41b ust.  1 albo 3.  
14. W przypadku gdy zostanie stwierdzona okoliczność uzasadniająca nałożenie kary pieniężnej, o  której mowa  
w ust. 1, na zagraniczny podmiot mający siedzibę albo miejsce zamieszkania w  państwie, z  którym Rzeczpospolita 
Polska nie jes t związana umową lub porozumieniem o  współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności, albo 
możliwość egzekucji należności nie wynika wprost z  przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa,  kon-
trolujący pobiera kaucję w  wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej. Przepisy art.  13m ust.  3–10 stosu-
je się odpowiednio.  
15. W przypadku naruszenia zakazu, o  którym mowa w  art. 41 ust. 2 albo art.  41a ust.  1, albo przekroczenia 
dopuszczalne go nacisku  pojedynczej osi napędowej, o  którym mowa w art. 41b ust.  3, nie stosuje się  przepisu  
art. 92 § 1 ustawy z  dnia 20  maja 1971  r. – Kodeks wykroczeń (Dz.  U. z 2019  r. poz.  821, z późn. zm.5)). 
Art. 41e. Na drogach publicznych nie stosuje się znaków  ograniczających dopuszczalny nacisk pojedynczej osi 
napędowej innych niż określone w  art. 41 ust. 3 pkt 1 i ust. 15 oraz  w art. 41a ust.  2.”. 
Art. 2. W ustawie z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.  U. z 2020  r. poz.  256, 
695, 1298  i 2320 ) wprowadza się następujące zmiany:  
1) po art.  145a dodaje się art.  145aa w  brzmieniu:  
„Art.  145aa.  § 1. Można żądać wznowienia postępowania również w  przypadku, gdy zostało wydane orzecz e-
nie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma w pływ na treść wydanej decyzji.  
§ 2. W sytuacji określonej w  § 1 skargę o  wznowienie wnosi się w  terminie jednego miesiąca od dnia publik a-
cji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.”;  
2) w art. 146 § 1 otrzymuje brzmienie:  
„§ 1. Uchylenie decyzji z  przyczyn określonych w  art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia dor ę-
czenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z  przyczyn określonych w  art. 145 § 1 pkt 3–8 oraz 
w art. 145a –145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.”;  
3) w art.  147 zdanie drugie otrzymuje brzmienie:  
„Wznowienie postępowania z  przyczyny określonej w  art. 145 § 1 pkt 4 oraz art.  145a –145b następuje tylko na ż ą-
danie strony.”;  
4) w art.  151 w  § 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie:  
„1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie 
art. 145 § 1, art.  145a, art.  145aa lub art.  145b, albo  
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdz i istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art.  145 § 1, 
art. 145a, art.  145aa lub art.  145b, i  wydaje nową decyzję rozstrzygającą o  istocie sprawy.”.  
Art. 3. W ustawie z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym (Dz.  U. z 2020  r. poz.  110, 2 84, 568, 695, 
1087 i  1517) wprowadza się następujące zmiany:  
1) w art.  2 pkt 35a otrzymuje brzmienie:  
„35a)  pojazd nienormatywny – pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z  ładunkiem lub bez ładunku, 
wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz  z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych prz e-
widzianych w  przepisach niniejszej ustawy;”;  
2) w art.  64: 
a) w ust.  2 wyrazy „zezwoleń kategorii I  lub kategorii II” zastępuje się wyrazami „zezwolenia kategorii I”,  
b) w ust.  3 wyrazy „kategorii  I–VII” zastępuje się wyrazami „kategorii I –V”, 
c) ust. 4  otrzymuje brzmienie:  
„4. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i  okazywać uprawnionym os o-
bom zezwolenie, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 1.”; 
                                                           
5) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2019  r. poz.  1238 oraz z  2020  r. poz.  568, 956, 1086, 
1517 i  2112.  
      
Dziennik Ustaw  – 7 – Poz. 54 
 
 3) uchyla się art.  64a; 
4) w art. 64b w  ust. 1 wyrazy „kategorii II” zastępuje się wyrazami „kategorii I”;  
5) w art.  64c: 
a) w ust.  1 wyrazy „kategorii III –VI” zastępuje się wyrazami „kategorii II –IV”, 
b) w ust.  3: 
– w pkt  1 wyrazy „kategorii III” zastępuje się wyrazami „kategorii II” , 
– w pkt  2 wyrazy „kategorii IV –VI” zastępuje się wyrazami „kategorii III i  IV”, 
c) w ust.  4 wyrazy „kategorii III i  IV” zastępuje się wyrazami „kategorii II i  III”, 
d) w ust.  5 wyrazy „kategorii IV” zastępuje się wyrazami „kategorii III” oraz wyrazy „kat egorii III” zastępuje się 
wyrazami „kategorii II”,  
e) uchyla się ust.  6, 
f) w ust.  8 uchyla się zdanie drugie,  
g) w ust.  9 wyrazy „kategorii V i  VI” zastępuje się wyrazami „kategorii IV”;  
6) w art.  64d w  ust. 1 wyrazy „kategorii VII” zastępuje się wyrazami  „kategorii V” oraz wyrazy „kategorii I –VI” zast ę-
puje się wyrazami „kategorii I –IV”; 
7) w art.  64e wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:  
„Przepisy art.  64 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust.  2 i 3 i art. 64b–64d nie dotyczą:”;  
8) w art.  64ea wyrazy „kateg orii VII” zastępuje się wyrazami „kategorii V”;  
9) w art.  64f ust.  1 otrzymuje brzmienie:  
„1. Ustala się maksymalną wysokość stawek opłat za wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormaty w-
nego w:  
1) kategorii I  – 120 zł; 
2) kategorii II – 2400  zł; 
3) kategorii III – 3600  zł; 
4) kategorii IV – 5800  zł; 
5) kategorii V na jednokrotny przejazd:  
a) pojazdu, którego wymiary przekraczają wielkości ustalone dla kategorii II i  III i którego naciski osi i  masa 
nie są większe od dopuszczalnych – 600 zł, 
b) w pozo stałych przypadkach – 2000  zł.”; 
10) w art.  64g w  ust. 1: 
a) pkt 1  otrzymuje brzmienie:  
„1) starostę – do budżetów właściwych jednostek samorządu terytorialnego, za zezwolenia kategorii I  i II;”, 
b) w pkt  2 wyrazy „kategorii III” zastępuje się wyrazami „ka tegorii II”,  
c) w pkt  3 wyrazy „kategorii IV –VII” zastępuje się wyrazami „kategorii III –V”, 
d) w pkt  4 wyrazy „kategorii VII” zastępuje się wyrazami „kategorii V”;  
11) w art.  129: 
a) w ust.  2 pkt 2b otrzymuje brzmienie:  
„2b) sprawdzania zezwolenia, o  który m mowa w  art. 64 ust. 1 pkt 1;”, 
b) w ust.  4b pkt  4 otrzymuje brzmienie:  
„4) kierujący pojazdem nienormatywnym nie posiada wymaganego zezwolenia;”;  
      
Dziennik Ustaw  – 8 – Poz. 54 
 
 12) w art.  129b:  
a) w ust.  2 w pkt 2 w lit. d kropkę zastępuje się przecinkiem i  dodaje się lit.  e w brzmien iu: 
„e) nacisku osi.”,  
b) w ust.  3 w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i  dodaje się pkt  9–11 w  brzmieniu:  
„9) sprawdzenia nacisku osi pojazdu znajdującego się na drodze;  
10) używania przyrządów kontrolnych lub pomiarowych służących do określania nacisku osi pojazdu;  
11) uniemożliwiania jazdy pojazdem przekraczającym dopuszczalny nacisk osi.”,  
c) po ust.  3 dodaje się ust.  3a w  brzmieniu:  
„3a. W celu dokonania sprawdzenia nacisku osi pojazdu strażnicy gminni (miejscy), mający prawo jazdy 
odpowiednie j kategorii, mogą kierować tym pojazdem.”;  
13) w art.  129d:  
a) po ust.  1 dodaje się ust.  1a w  brzmieniu:  
„1a. Osoby działające w  imieniu zarządcy drogi mogą także wykonywać, w  obecności strażnika gminnego 
(miejskiego), kontrolę ruchu drogowego w  stosunku d o pojazdów w  zakresie przestrzegania przepisów o  na-
cisku osi.”,  
b) w ust.  2 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie:  
„W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1 i 1a, osoby działające 
w imieniu zarządcy drogi s ą upoważnione do:”;  
14) w art.  140aa po ust.  3a dodaje się ust.  3b w  brzmieniu:  
„3b. Kary, o  której mowa w  ust. 1, za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V albo 
z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w  tym zezwol eniu, w  zakresie dopuszczalnego 
nacisku pojedynczej osi napędowej nie nakłada się, w  przypadku gdy kontrolujący stwierdził jednoczesne naruszenie 
zakazu, o  którym mowa w  art. 41 ust. 2 albo art.  41a ust.  1 ustawy z  dnia 21  marca 1985  r. o drogach publiczny ch, 
albo przekroczenie dopuszczalnego nacisku  pojedynczej osi napędowej,  o którym mowa w  art. 41b ust.  1 albo 3  tej 
ustawy .”; 
15) w art.  140ab w  ust. 1: 
a) w pkt  1 wyrazy „kategorii I  i II” zastępuje się wyrazami „kategorii I”,  
b) w pkt  2 wyrazy „kategorii  III–VI” zastępuje się wyrazami „kategorii II –IV”, 
c) w pkt  3 wprowadzenie do wyliczenia oraz lit.  a i b otrzymują brzmienie:  
„za brak zezwolenia kategorii V:  
a) 6000  zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu prze kra-
czają dopuszczalne wartości nie więcej niż o  10%,  
b) 10 000 zł – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu prz e-
kraczają dopuszczalne wartości o  więcej niż 10% i  nie więcej niż 20%,”,  
d) w pkt  7 wyrazy „kategorii VII ” zastępuje się wyrazami „kategorii V”;  
16) załącznik nr  1 do ustawy otrzymuje brzmienie określone w  załączniku do niniejszej ustawy.  
Art. 4. W ustawie z  dnia 30  sierpnia 2002  r. – Prawo o  postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.  U. z 2019  r. 
poz. 2325  oraz z 2020 r. poz. 2299 i 2320 ) wprowadza się następujące zmiany:  
1) w art.  272 po § 2 dodaje się §  2a w  brzmieniu:  
„§ 2a. Można żądać wznowienia postępowania również w  przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie Trybun a-
łu Sprawiedliwości Unii Europejskiej, które ma wpływ na treść wydanego orzeczenia. Przepis §  2 stosuje się odp o-
wiednio, z  tym że termin do wniesienia skargi o  wznowienie postępowania biegnie od dnia publikacji sentencji orz e-
czenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.”;  
2) w art.  285 § 2 otrzymuje brzmienie:  
„§ 2. Przepisu §  1 nie stosuje się, jeżeli skarga o  wznowienie postępowania została oparta na podstawie wzn o-
wienia określonej w  art. 272 § 1, 2a i  3.”. 
      
Dziennik Ustaw  – 9 – Poz. 54 
 
 Art. 5. W ustawie z  dnia 23  października 2018  r. o Rządowym Fundu szu Rozwoju Dróg (Dz.  U. z 2020  r. poz.  1430, 
1747 i  2338 ) w art. 24 w  ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie:  
„3) podnoszenie standardów technicznych dróg powiatowych i  dróg gminnych, w szczególności dostosowanie ich 
do ruchu pojazdów o  dopuszczalnym nacisku p ojedynczej osi napędowej do 11,5  t, oraz zachowanie jednoro d-
ności sieci dróg powiatowych i  dróg gminnych pod względem spełniania tych standardów;”.  
Art. 6. 1. Postępowania w  sprawie wydania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii I, o  której 
mowa w  art. 64a ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, wszczęte i  niezakończone decyzją ost a-
teczną przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, umarza się.  
2. Opłata, o  której mowa w  art. 64a ust.  2 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, jest zwracana 
podmiotowi, który złożył wniosek o  wydanie zezwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, w terminie 14  dni od dnia umorzenia 
postępowania.  
Art. 7. 1. Do postępowań w  sprawie wydania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywne go kategorii II –VII, 
o których mowa w  art. 64b–64d ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i  niezakończonych 
decyzją ostateczną przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.  
2. Postępowania w  sprawie wydania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii IV i  VI, o  których 
mowa w  art. 64c ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, obejmujące wyłącznie możliwość ruchu 
pojazdu o  naciskach osi nieprzekraczających wielko ści przewidzianych dla dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej 
osi napędowej do 11,5  t, wszczęte i  niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, 
umarza się.  
3. Opłata, o  której mowa w  art. 64c ust.  2 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, jest zwracana 
podmiotowi, który złożył wniosek o  wydanie zezwolenia, o  którym mowa w  ust. 2, w terminie 14  dni od dnia umorzenia 
postępowania.  
4. W przypadku gdy wniosek o  wydanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatyw nego kategorii IV i  VI, o  któ-
rych mowa w  art. 64c ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, złożony i  nierozpatrzony przed 
dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, obejmuje możliwość ruchu pojazdu o  naciskach osi nieprzekraczających wi elko-
ści przewidzianych dla dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5  t oraz inne przekroczenia w y-
miarów lub masy całkowitej, właściwy organ pomija wniosek w  zakresie nacisków osi oraz wydaje zezwolenie 
w pozostałym zakresie objętym wni oskiem.  
Art. 8. W przypadku stwierdzenia braku zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, w  odniesieniu do któr e-
go nie wszczęto postępowania w  sprawie nałożenia kary za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego przed 
dniem wejścia w  życie ni niejszej ustawy, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w  art. 1 i art. 3 w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą, z  wyjątkiem art.  140ab ust.  1 pkt 3 ustawy zmienianej w  art. 3, który stosuje się w  brzmieniu dotychcz a-
sowym.  
Art. 9. Postępowania w  sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego 
kategorii I, o  której mowa w  art. 64a ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, wszczęte na po d-
stawie art.  140aa ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 i niezak ończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w  życie 
niniejszej ustawy, umarza się.  
Art. 10. 1. Postępowania w  sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormaty w-
nego kategorii IV i  VI, o  których mowa w  art. 64c ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, obe j-
mujące wyłącznie brak zezwolenia na przejazd pojazdu o  naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla 
dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5  t, wszczęte na pod stawie art.  140aa ust.  1 ustawy 
zmienianej w  art. 3 i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, umarza się.  
2. Postępowania w  sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego k a-
tegorii IV i  VI, o  których mowa w  art. 64c ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, obejmujące 
brak zezwolenia na przejazd pojazdu o:  
1) naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedyn czej osi 
napędowej do 11,5  t oraz  
2) innych niż określone w  pkt 1 przekroczeniach wymiarów lub masy całkowitej  
– wszczęte na podstawie art.  140aa ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem 
wejścia w  życie niniejszej us tawy, umarza się w  zakresie określonym w  pkt 1. 
      
Dziennik Ustaw  – 10 – Poz. 54 
 
 Art. 11. 1. Do postępowań w  sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienorm a-
tywnego kategorii VII, o  którym mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotyc hczasowym, 
wszczętych i  niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy 
dotychczasowe.  
2. W przypadku postępowań w  sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienorm a-
tywne go kategorii VII, o  której mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, wszcz ę-
tych i  niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, przekroczenie dopuszczalnej 
wartości na oś, na podstawie  którego określa się wysokość kary pieniężnej, o  której mowa w  art. 140ab ust.  1 pkt 3 ust a-
wy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, ustala się jako różnicę między naciskiem pojedynczej osi napęd o-
wej danego pojazdu poruszającego się po drodze lub jej odcinku a  dopuszczalnym n aciskiem osi określonym w  lp. 7 za-
łącznika nr  1 do ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym.  
Art. 12. Zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, o  których mowa w  art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy zmieni a-
nej w  art. 3, obejmujące zezwolenie na przejazd pojazdu o  wymiarach lub masie całkowitej przekraczających dopuszcza l-
ne wielkości, wydane przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, zachowują ważność przez okres, na jaki zostały 
wydane.  
Art. 13. 1. Do postępowań prz ed sądami administracyjnymi dotyczących decyzji w  sprawie wydania zezwolenia na 
przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii I, o  której mowa w  art. 64a ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu 
dotychczasowym, wszczętych i  niezakończonych prawomocnym or zeczeniem przed dniem wejścia w  życie niniejszej 
ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
2. Opłata, o  której mowa w  art. 64a ust.  2 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, jest zwracana 
podmiotowi, który złożył wniosek o  wydanie zezwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, w terminie 14  dni od dnia, w  którym 
orzeczenie sądu administracyjnego skutkujące koniecznością zwrotu opłaty stało się prawomocne.  
Art. 14. 1. Do postępowań przed sądami adminis tracyjnymi dotyczących decyzji w  sprawie wydania zezwolenia na 
przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii II –VII, o  których mowa w  art. 64b–64d ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmie -
niu dotychczasowym, wszczętych i  niezakończonych prawomocnym orzeczeniem prz ed dniem wejścia w  życie niniejszej 
ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.  
2. Do postępowań przed sądami administracyjnymi dotyczących decyzji w  sprawie wydania zezwolenia na przejazd 
pojazdu nienormatywnego kategorii IV i  VI, o  których mowa w art. 64c ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu 
dotychczasowym, obejmujących wyłącznie możliwość ruchu pojazdu o  naciskach osi nieprzekraczających wielkości prze-
widzianych dla dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5  t, wszc zętych i  niezakończonych pr awo-
mocnym  orzeczeniem przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w  art. 3 
w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
3. Opłata, o  której mowa w  art. 64c ust.  2 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, jest zwracana 
podmiotowi, który złożył wniosek o  wydanie zezwolenia, o  którym mowa w  ust. 2, w terminie 14  dni od dnia, w  którym 
orzeczenie sądu administracyjnego skutkujące koniecznością zwrotu opłaty stało się prawomocne.  
Art. 15. Do postępowań przed sądami administracyjnymi dotyczących decyzji w  sprawie nałożenia kary pieniężnej 
za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii I, o  której mowa w  art. 64a ust.  1 ustawy zmienianej 
w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym , wydanych na podstawie art.  140aa ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3, wszczętych 
i niezakończonych prawomocnym orzeczeniem przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ust a-
wy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
Art. 16. 1. Do postępowań przed sądami administracyjnymi dotyczących decyzji w  sprawie nałożenia kary pienię ż-
nej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii IV i  VI, o  których mowa w  art. 64c ust.  1 ustawy 
zmienianej w  art. 3 w brzmien iu dotychczasowym, obejmujących wyłącznie brak zezwolenia na przejazd pojazdu o  na-
ciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej 
do 11,5  t, wydanych na podstawie art.  140aa ust.  1 ustawy  zmienianej w  art. 3, wszczętych i  niezakończonych prawomo c-
nym orzeczeniem przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmie -
niu nadanym niniejszą ustawą.  
2. Do postępowań przed sądami administracyjnymi  dotyczących decyzji w  sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak 
zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii IV i  VI, o  których mowa w  art. 64c ust.  1 ustawy zmienianej 
w art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, obejmujących brak zezwolenia na przej azd pojazdu o:  
1) naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o  dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi 
napędowej do 11,5  t oraz  
      
Dziennik Ustaw  – 11 – Poz. 54 
 
 2) innych niż określone w  pkt 1 przekroczeniach wymiarów lub masy całkowitej  
– wydanych na podstawie art.  140aa ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3, wszczętych i  niezakończonych prawomocnym 
orzeczeniem przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, w  zakresie określonym w  pkt 1 stosuje się przepisy niniejszej 
ustawy.  
Art. 17. 1. Do postępowań przed sądami admin istracyjnymi dotyczących decyzji w  sprawie nałożenia kary pienię ż-
nej za brak zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VII, o  którym mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy 
zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i  niezakończonych p rawomocnym orzeczeniem przed 
dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.  
2. W przypadku postępowań przed sądami administracyjnymi w  sprawie nałożenia kary pieniężnej za brak zezwol e-
nia na przejazd pojazdu nienormatywnego ka tegorii VII, o  której mowa w  art. 64d ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3 
w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i  niezakończonych prawomocnym orzeczeniem przed dniem wejścia w  życie 
niniejszej ustawy, przekroczenie dopuszczalnej wartości na oś, na podstawie  którego określa się wysokość kary pienię ż-
nej, o  której mowa w  art. 140ab ust.  1 pkt 3 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychczasowym, ustala się jako 
różnicę między naciskiem pojedynczej osi napędowej danego pojazdu poruszającego się po drodze lub jej odcinku 
a dopuszczalnym naciskiem osi określonym w  lp. 7 załącznika nr  1 do ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu dotychcz a-
sowym.  
Art. 18. 1. W  sprawie zakończonej decyzją ostateczną dotyczącą:  
1) zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego albo  
2) nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, o  którym mowa w  pkt 1, lub ni e-
zgodnie z  warunkami określonymi dla tego zezwolenia  
– w zakresie przejazdu dokonanego w  okresie od dnia 1  stycznia 2011  r. do dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy można 
żądać wznowienia postępowania w  związku z  orzeczeniem przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej niezgodn o-
ści przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających poruszanie się po drogach 
publicznyc h pojazdów o  nacisku pojedynczej osi do 11,5  t z dyrektywą Rady 96/53/WE z  dnia 25  lipca 1996  r. ustanawi a-
jącą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary 
w ruchu krajowym i  międzynarodowym or az maksymalne dopuszczalne obciążenia w  ruchu międzynarodowym (Dz.  Urz. 
WE L 235 z  17.09.1996, str.  59, Dz.  Urz. WE L 67 z  09.03.2002, str.  47 oraz Dz.  Urz. UE  L 115 z  06.05.2015, str.  1). 
2. Wznowienia, o  którym mowa w  ust. 1, można żądać niezależnie od t rasy przejazdu pojazdu lub miejsca jego zał a-
dunku lub rozładunku.  
3. W sytuacji określonej w  ust. 1 skargę o  wznowienie wnosi się w  terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w  ży-
cie niniejszej ustawy. Wznowienie postępowania następuje tylko na żądanie str ony. 
4. Skarga o  wznowienie postępowania zawiera:  
1) oznaczenie organu, który wydał decyzję, o  której mowa w  ust. 1; 
2) datę i  numer decyzji, o  której mowa w  ust. 1; 
3) oznaczenie strony albo stron decyzji, o  której mowa w  ust. 1. 
5. W przypadku gdy wznowi enia postępowania żąda podmiot, który wstąpił w  prawa lub obowiązki wynikające 
z decyzji, o  której mowa w  ust. 1, załącza on ponadto dowody potwierdzające następstwo prawne.  
6. Uchylenie albo zmiana decyzji z  przyczyny określonej w  ust. 1 nie może nastąpić , jeżeli od dnia wejścia w  życie 
niniejszej ustawy upłynęło pięć lat.  
7. W przypadku gdy w  wyniku wznowienia postępowania, o  którym mowa w  ust. 1, wydana zostanie decyzja sku t-
kująca koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w wyniku wykonania decyzji ostatecznej, 
o której mowa w  ust. 1, w decyzji tej określa się również kwotę podlegającą zwrotowi wraz z  odsetkami.  
8. Odsetki ustala się za okres od dnia zapłaty lub ściągnięcia tej kwoty od strony do dnia wydania decyzji skutku jącej 
koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w  wyniku wykonania decyzji ostatecznej, o  której 
mowa w  ust. 1, w wysokości jak dla zaległości podatkowych.  
9. Zwrot następuje w  terminie 14  dni od dnia, w  którym decyzja skutkująca koniecznością zwrotu środków zapłac o-
nych lub ściągniętych od strony w  wyniku wykonania decyzji ostatecznej, o  której mowa w  ust. 1, stała się ostateczna z:  
1) budżetu właściwej jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku gdy środki z  tytułu uiszczonej  opłaty albo na-
łożonej kary wpłynęły do tego budżetu na podstawie art.  64g ust.  1 pkt 1, 2 i  4 ustawy zmienianej w  art. 3 w brzmieniu  
dotychczasowym albo art.  140ae ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3; 
      
Dziennik Ustaw  – 12 – Poz. 54 
 
 2) Krajowego Funduszu Drogowego, o  którym mowa w ustawie z  dnia 27  października 1994  r. o autostradach płatnych 
oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.  U. z 2020  r. poz.  2268) – w przypadku gdy środki z  tytułu uiszczonej 
opłaty albo nałożonej kary wpłynęły do tego funduszu na podstawie art. 64g ust.  2 ustawy zmienianej w  art. 3 albo 
art. 140ae ust.  2 ustawy zmienianej w  art. 3. 
10. Postępowania wszczęte na podstawie działu II rozdziału 12 i  rozdziału 13 ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – 
Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.  U. z 2020 r. poz. 256, 695 , 1298  i 2320 ) w sprawach zakończonych dec y-
zjami ostatecznymi, o  których mowa w  ust. 1, w związku z  orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, 
o którym mowa w  ust. 1, i niezakończone decyzją ostateczną lub prawomocną przed dniem  wejścia w  życie niniejszej 
ustawy, stają się postępowaniami w  sprawie wznowienia postępowania, do których stosuje się ust.  2 i 6–9. 
11. W zakresie nieuregulowanym w  ust. 1–10, do postępowań, o  których mowa w  ust. 1 i 10, stosuje się przepisy 
ustawy z  dnia 14 czerwca 1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego.  
Art. 19. 1. W  sprawie określonej w  art. 18 ust. 1 zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego 
można żądać wznowienia postępowania przed tym sądem w  związku z  orzeczeniem przez Tryb unał Sprawiedliwości Unii 
Europejskiej niezgodności przepisów krajowych nakładających obowiązek posiadania zezwoleń umożliwiających por u-
szanie się po drogach publicznych pojazdów o  nacisku pojedynczej osi do 11,5  t z dyrektywą Rady 96/53/WE z  dnia 
25 lipca  1996  r. ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maks y-
malne dopuszczalne wymiary w  ruchu krajowym i  międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w  ruchu 
międzynarodowym.  
2. Wznowienia, o  którym m owa w  ust. 1, można żądać niezależnie od trasy przejazdu pojazdu lub miejsca jego zał a-
dunku lub rozładunku.  
3. W sytuacji określonej w  ust. 1 skargę o  wznowienie wnosi się w  terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w  życie 
niniejszej ustawy. Wznowienie pos tępowania następuje tylko na żądanie strony.  
4. Wznowienia, o  którym mowa w  ust. 1, nie można żądać po upływie pięciu lat od dnia wejścia w  życie niniejszej 
ustawy.  
5. W przypadku gdy w  wyniku wznowienia postępowania, o  którym mowa w  ust. 1, wydane zostani e prawomocne 
orzeczenie skutkujące koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w  wyniku wykonania dec y-
zji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o  którym mowa w  ust. 1, w  orzeczeniu tym określa się również kwotę 
podlegającą zwrot owi wraz z  odsetkami.  
6. Odsetki ustala się za okres od dnia zapłaty lub ściągnięcia tej kwoty od strony do dnia wydania prawomocnego 
orzeczenia skutkującego koniecznością zwrotu środków zapłaconych lub ściągniętych od strony w  wyniku wykonania 
decyzji ost atecznej albo prawomocnego orzeczenia, o  którym mowa w  ust. 1, w wysokości jak dla zaległości podatkowych.  
7. Zwrot następuje w  terminie 14  dni od dnia, w  którym orzeczenie skutkujące koniecznością zwrotu środków zapł a-
conych lub ściągniętych od strony w  wyniku wykonania decyzji ostatecznej albo prawomocnego orzeczenia, o  którym 
mowa w  ust. 1, stało się prawomocne z:  
1) budżetu właściwej jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku gdy środki z  tytułu uiszczonej opłaty albo 
nałożonej kary wpłynęły do teg o budżetu na podstawie art.  64g ust.  1 pkt 1, 2 i  4 ustawy zmienianej w  art. 3 
w brzmieniu dotychczasowym albo art.  140ae ust.  1 ustawy zmienianej w  art. 3; 
2) Krajowego Funduszu Drogowego, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 27  października 1994  r. o autostrad ach płatnych 
oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym – w przypadku gdy środki z  tytułu uiszczonej opłaty albo nałożonej kary 
wpłynęły do tego funduszu na podstawie art.  64g ust.  2 ustawy zmienianej w  art. 3 albo art.  140ae ust.  2 ustawy 
zmienianej w  art. 3. 
8. W zakresie nieuregulowanym w  ust. 1–7, do postępowania, o  którym mowa w  ust. 1, stosuje się przepisy ustawy 
z dnia 30  sierpnia 2002  r. – Prawo o  postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.  U. z 2019  r. poz.  2325  oraz 
z 2020 r. poz. 2 299 i 2320 ). 
Art. 20. Znaki kierunku i  miejscowości  wskazujące numer i  rodzaj (kategorię) drogi, oznaczające zarazem dopus z-
czalny nacisk pojedynczej osi pojazdu poruszającego się tą drogą, zgodnie z  art. 41 ustawy zmienianej w  art. 1 w brzmie -
niu dotychczasowym, umieszczone na drogach publicznych przed dni em wejścia w  życie niniejszej ustawy mogą pozostać 
na drogach publicznych do czasu ustalenia organizacji ruchu przewidującej wymianę tych znaków.  
      
Dziennik Ustaw  – 13 – Poz. 54 
 
 Art. 21. W przypadku gdy w  dniu wejścia w  życie niniejszej ustawy przeprowadza się nabór wniosków na dofina n-
sowanie zadań powiatowych oraz zadań gminnych, o  którym mowa w  art. 21 ust. 1 lub 4 ustawy zmienianej w  art. 5, do 
oceny tych wniosków stosuje się art.  24 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w  art. 5 w brzmieniu dotychczasowym.  
Art. 22. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 60  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem art.  2, art.  4, art.  18 i art. 19, 
które wchodzą w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia.  
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Duda  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
      
Dziennik Ustaw  – 14 – Poz. 54 
 
 Załącznik do ustawy  z dnia  18 grudnia 2020 r.  (poz. 54) 
 
„Załącznik nr 1 
 
KATEGORIE ZEZWOLEŃ N A PRZEJAZD POJAZDU N IENORMATYWNEGO  
 
Zezwolenie  Pojazdy nienormatywne  Drogi  
Kategoria I  o długości, wysokości, naciskach osi oraz rzeczywistej m asie całk o-
witej nie większych od dopuszczalnych,  
o szerokości nieprzekraczającej 3,5 m;  publiczne, z wyjątkiem 
ekspresowych i aut o-
strad  
Kategoria II  o naciskach osi i rzeczywistej masie całkowitej nie wię kszych od 
dopuszczalnych,  
o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m,  
o długości nieprzekraczającej:  
15 m dla pojedynczego pojazdu,  
23 m dla zespołu pojazdów,  
o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m;  publiczne  
Kategoria III  o rzeczywistej masie całkowitej oraz naciskach osi nie większych od  
dopuszczalnych,  
o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,  
o długości nieprzekraczającej:  
15 m dla pojedynczego pojazdu,  
23 m dla zespołu pojazdów,  
30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,  
o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m;  krajowe  
Kategoria IV  o szerokości nieprzekraczającej:  
3,4 m dla drogi jednojezdniowej,  
4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A i S,  
o długości nieprzekraczającej:  
15 m dla pojedynczego pojazdu,  
23 m dla zespołu pojazdów,  
30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,  
o wysokości niep rzekraczającej 4,3 m,  
o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t,  
o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych;  publiczne  
Kategoria V  o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od w y-
mienionych w kategoriach I –IV,  
o naciskach  osi przekraczających wielkości dopuszczalne.  wyznaczona trasa 
wskazana w zezwol e-
niu”