DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  22 maja 2020  r. 
Poz. 908 
 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  7 maja 2020  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o elektromobilności i  paliwach alternatywnych  
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze  ustawy z dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych (Dz.  U. z 2019  r. poz.  1461 ) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dni a 11 stycznia 2018  r. o elektromobilności i  paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2019 r.  poz. 1124 ), 
z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:  
1) ustawą  z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz niektórych innych 
ustaw  (Dz. U. poz. 1527 ), 
2) ustawą  z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich or az niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 1716 ), 
3) ustawą z dnia 31 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń regulacyjny ch (Dz. U. 
poz. 1495  oraz z 2020 r. poz. 568 ), 
4) ustawą z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 284) , 
5) ustaw ą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, 
przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzys o-
wych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568 i 6 95) 
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 5 maja  2020  r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) art. 17 i art. 29 ustawy  z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach ciekłych oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1527),  które stanowi ą: 
„Art. 17. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 25 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, 
w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na 
podstawie art. 41 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż 
przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie n iniejszej ustawy, i mogą być zmieniane w granicach określonyc h 
w art. 41 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.”  
„Art. 29. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem:  
1) art. 28, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 1 pkt 24 –26, 36, 37 i pkt 38 lit. b oraz e, art. 6 pkt 1, 3 i 4 oraz art. 7, któr e wchodzą w życie po upływie 
14 dni od dnia ogłoszenia;  
3) art. 3, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r. ”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 908 
 
 2) odnośn ika nr 1 oraz art. 20 ustawy  z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1716) , które stanowi ą: 
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady (UE) 2017/352 z dnia 
15 lutego  2017 r. ustanawiającego ramy w zakresie świadczenia usług portowych oraz wspólne zasady dotycz ą-
ce przejrzystości finansowej portów (Dz. Urz. UE L 57 z 03.03.2017, str. 1). ”   
„Art. 20. Ustawa wchodzi w życie po upływi e 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 12 w zakresie 
art. 25 ust. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. ”; 
3) art. 86 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ogranicze nia obciążeń regulacyjnych 
(Dz. U. poz.  1495  oraz z 2020 r. poz. 568 ), który stanowi:  
„Art. 86. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r., z wyjątkiem:  
1) art. 67, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z mocą od dnia 27 lipca 2019 r.;  
2) art. 19 pkt 2 i 3 oraz art. 57, które wchod zą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
3) art. 2 pkt 2 i 18 –21, które wchodzą w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia;  
4) art. 62 pkt 1, 4 i 5, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia;  
5) art. 1 pkt 1 –3, art. 55 oraz art. 70, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia  2021 r.;  
6) art. 33 pkt 2 i 4, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2020 r.;  
7) art. 62 pkt 6 lit. a tiret trzecie, lit. b i e i pkt 7 oraz art. 73 ust. 1 –8, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia  2021 r.;  
8) art. 14:  
a) pkt 1:  
– lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art. 4ba ust. 6,  
– lit. c w zakresie dodanego art. 4ba ust. 9,  
b) pkt 4:  
– lit. a i lit. b w zakresie uchylonego art. 43d ust. 2,  
– lit. c w zakresie dodanego art. 43d ust. 6,  
c) pkt 5,  
d) pkt 6 w zakresie dodanego art. 43f ust. 1 –3 i 5  
– które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2021 r.;  
9) art. 63 pkt 1 lit. b i pkt 2 oraz art. 68, które wchodzą w życie z dniem wystąp ienia Zjednoczonego Królestwa 
z Unii Europejskiej bez zawarci a umowy, o której mowa w art. 50 ust. 2 zdanie drugie Traktatu o Unii Europe j-
skiej (Dz. U. z 2004 r. poz. 864). ”; 
4) art. 98, art. 101 i art. 114 ustawy z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz 
niektórych innych us taw (Dz. U. poz. 284) , które stanowi ą: 
„Art. 98. 1. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się 
przepisy dotychczasowe, z tym że sprawy te toczą się przed organami, które przejęły zadania i kompetencje na  pod-
stawie niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem art. 99.  
2. Organy, które przejęły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują związane z tymi z a-
daniami i kompetencjami prawa i obowiązki organów, które utraciły te zadania i kompetencje, w tym także wynik a-
jące z umów i porozumień.  
3. Akta spraw, rejestry, ewidencje, listy i bazy danych, prowadzone przed dniem wejścia w życie niniejszej 
ustawy przez organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przejmują orga ny, które 
przejęły od nich w tym zakresie zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy.  
4. Organy, które utraciły zadania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, przekazują niezwłocznie org a-
nom, które przejęły od nich zadania i kompetencje n a podstawie niniejszej ustawy, dokumentację związaną z wyk o-
nywaniem przejętych zadań i kompetencji, w tym także w postaci informatycznych nośników danych.  
5. Z czynności, o których mowa w ust. 3 i 4, sporządza się protokół.”  
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 908 
 
 „Art. 101. Czynności dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przez organy, które utraciły z a-
dania i kompetencje na podstawie niniejszej ustawy, a także dokumenty sporządzone przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy przez te organy albo przy ich udziale, w szczególno ści uzgodnienia, zatwierdzenia, akceptacje, 
wezwania, wpisy do rejestrów, zlecenia, wskazania, weryfikacje, notyfikacje, opinie i zaświadczenia, zachowują 
ważność, przy czym dokumenty wydane na czas określony – zachowują ważność przez okres, na który zosta ły wy-
dane. ” 
„Art. 114. Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 106 ust. 4, art. 107 
ust. 2 i art. 108 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia. ”; 
5) art. 86 i art. 101 ustaw y z dnia 31 marca  2020 r. o zmianie ustawy o szczegól nych rozwiązaniach związanych 
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi 
sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568 i 695) , które stano wią: 
„Art. 86. 1. Jeżeli termin na zgłaszanie uwag, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. 
o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1124, 1495, 1527 i 1716 oraz z 2020 r. poz. 284),  
do projektów planów budowy ogólnodostępnych stacji ładowania zakończył się do dnia 15 marca 2020 r. włącznie, 
stosuje się przepis art. 62 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym.  
2. Jeżeli termin na zgłaszanie uwag, o którym mowa w art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektro -
mobilności i paliwach alternatywnych, do projektów planów budowy ogólnodostępnych stacji ładowania zakończył 
się po dniu 15 marca 2020 r., stosuje się przepis art. 62 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.  
3. Jeż eli plany budowy ogólnodostępnych stacji ładowania zostały przekazane, zg odnie z art. 62 ust. 4 ustawy 
z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, w celu uzgodnienia z operatorami syst e-
mów dystrybucyjnych elektroenergetycznych , na obszarze działania których planowane jest rozmieszczenie ogóln o-
dostępnych stacji ładowania, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 62 ust. 4 ustawy 
z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywny ch, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. ”  
„Art. 101. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia:  
1) z wyjątkiem:  
a) art. 31, który wchodzi w życie z dniem 7 lipca 2020 r.,  
b) art. 8 pkt 4 w zakresie dodawanego art. 6 ust. 4 oraz art. 22 pkt 1 –3, które wchodzą w życie z dniem 
1 stycznia 2021 r.,  
c) art. 27 pkt 7 w zakresie zmienianego art. 4065 § 5–7, który wchodzi w życie z dniem 3 września 2020 r.;  
2) z tym że:  
a) art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15h ust. 1 pkt 1 – z mocą od dnia 9 grudnia 20 19 r.,  
b) art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15zb – z mocą od dnia 7 lutego 2020 r.,  
c) art. 1 pkt 17 w zakresie dodawanego art. 31x – z mocą od dnia 1 marca 2020 r.,  
d) art. 1 pkt 11, pkt 14 w zakresie dodawanych art. 15a –15d, art. 15h ust. 1 pkt  2, art. 15l i art. 15zc oraz 
pkt 17 w zakresie dodawanych art. 31e, art. 31f, art. 31j, art. 31m  i art. 31zm – z mocą od dnia 8 marca 2020 r.,   
e) art. 1 pkt 14 w zakresie dodawanego art. 15f – z mocą od dnia 12 marca 2020 r.,  
f) art. 1 pkt 14 w zakresie  dodawanego art. 15k – z mocą od dnia 13 marca 2020 r.,  
g) art. 89 – z mocą od dnia 15 marca 2020 r.,  
h) art. 1 pkt 3 lit. a –c oraz art. 66 – z mocą od dnia 26 marca 2020 r. ”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek  
 
 
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 908 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 7 maja 2020  r. (poz . 908) 
USTAWA  
z dnia  11 stycznia 2018  r. 
o elektromobilności i  paliwach alternatywnych1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. Ustawa określa:  
1) zasady rozwoju i  funkcjonowania infrastruktury służącej do wykorzystania paliw alternatywnych w  transporcie, 
zwanej dalej „infrastrukturą paliw alternatywnych”, w  tym wymagania techniczne, jakie ma spełniać ta infrastruktura;  
2) obowiązki podmiotów publicznych w  zakresie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych;  
3) obowiązki informacyjne w  zakresie paliw alternatywnych;  
4) warunki funkcjonowania stref czystego transportu;  
5) Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych oraz sposób ich realizacji.  
Art. 2. Użyte w  ustawie określenia oznaczają:  
1) autobus zeroemisyjny – autobus w  rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu dr o-
gowym ( Dz. U. z 2020 r. poz. 110, 284, 568 i 695 ), wykorzystujący do napędu energię elektryczną wytworzoną 
z wodoru w  zainstalowanych w  nim ogniwach paliwowych lub wyłącznie silnik, którego cykl pracy nie prowadzi do 
emisji gazów cieplarnianych lub innych substancji objętych systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych, 
o którym mowa w  ustawie z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych 
substancji (Dz.  U. z 2019 r. poz. 1447 i 1501  oraz z 2020 r. poz. 284 ), oraz trolejbus w  rozumieniu art.  2 pkt 83 ustawy  
z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym;  
2)2) bunkrowanie skroplonym gazem ziemnym (LNG) – napełnianie zbiorni ków jednostek pływających skrop lonym 
gazem ziemnym (LNG) służącym do napędu tych jednostek lub do napędu urządzeń znajdujących się na tych 
jednostkach;  
3) infrastruktura ładowania drogowego transportu publicznego – punkty ładowania lub tankowania wodoru wraz 
z niezbędną dla ich funkcjonowan ia infrastrukturą towarzyszącą, przeznaczone do ładowania lub tankowania , w szcze -
gólności autobusów zeroemisyjnych, wykorzystywanych w  transporcie publicznym;  
4) jednostka pływająca – statek w  rozumieniu art.  5 ust. 1 pkt 1 ustawy z  dnia 21  grudnia 2000  r. o żegludze śródląd o-
wej (Dz.  U. z 2019 r. poz. 1568, 1901 i 2170  oraz z 2020 r. poz. 284 ) oraz statek morski w  rozumieniu art.  2 § 1 
ustawy z  dnia 18  września 2001  r. – Kodeks morski (Dz.  U. z 2018 r. poz.  2175 ); 
5) ładowanie – pobór energii elektrycznej przez:  
a) pojazd elektryczny, pojazd hybrydowy, autobus zeroemisyjny,  
b) niebędący pojazdem elektrycznym pojazd silnikowy, motorower, rower lub wózek rowerowy, w  rozumieniu 
ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym  
– na potrzeby napędu tego  pojazdu;  
6) ogólnodostępna stacja ładowania – stację ładowania dostępną na zasadach równoprawnego traktowania dla każdego 
posiadacza pojazdu elektrycznego i  pojazdu hybrydowego;  
7) operator ogólnodostępnej stacji ładowania – podmiot odpowiedzialny za budo wę, zarządzanie, bezpieczeństwo fun k-
cjonowania, eksploatację, konserwację i  remonty ogólnodostępnej stacji ładowania;  
                                                           
1) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2014/94/UE z  dnia 22 października  
2014  r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych ( Dz. Urz. UE L 307 z 28.10.2014,  str. 1). 
2) W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 lit. a ustaw y z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o portach i przystaniach morskich 
oraz n iektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1716),  która weszła w życie z dniem 17 września 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 908 
 
 8) operator stacji gazu ziemnego – podmiot świadczący usługę tankowania gazu ziemnego w  postaci sprężonego gazu 
ziemnego (CNG) lub skroplo nego gazu ziemnego (LNG), w  tym pochodzącego z  biometanu;  
9) operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego – operator a systemu dystrybucyjnego w  rozumieniu art. 3 
pkt 25 ustawy  z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne ( Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm.3)), zajmuj ą-
cego się dystrybucją energii elektrycznej;  
10) operator systemu dystrybucyjnego gazowego – operator a systemu dystrybucyjnego w  rozumieniu art. 3 pkt 25 usta-
wy z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne, zajmującego się dys trybucją paliw gazowych;  
11) paliwa alternatywne – paliwa lub energi ę elektryczną wykorzystywane do napędu silników pojazdów samochod o-
wych lub jednostek pływających stanowiące substytut dla paliw pochodzących z  ropy naftowej lub otrzymywanych 
w procesach j ej przetwórstwa, w  szczególności energię elektryczną, wodór, biopaliwa ciekłe, paliwa syntetyczne 
i parafinowe, sprężony gaz ziemny (CNG), w  tym pochodzący z  biometanu, skroplony gaz ziemny (LNG), w  tym 
pochodzący z  biometanu, lub gaz płynny (LPG);  
12) pojazd elektryczny – pojazd samochodowy w  rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu wyłącznie energię elektryczną akumulowaną przez podłączenie do 
zewnętrznego źródła zasilania;  
13) pojazd hybrydowy – pojazd samochodowy w  rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym, o  napędzie spalinowo -elektrycznym, w  którym energia elektryczna jest akumulowana przez po d-
łączenie do zewnętrznego źródła zasilania;  
14) pojazd napędzany gazem ziemnym – pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy  z dnia 20  czerwca 
1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu sprężony gaz ziemny (CNG) lub skroplony gaz 
ziemny (LNG), w  tym pochodzący z  biometanu;  
15) pojazd napędzany wodorem – pojazd samochodowy w  rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – 
Prawo o  ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu energię elektryczną wytworzoną z  wodoru w  zainstalowanych 
w nim ogniwach paliwowych;  
16)4) punkt bunk rowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) – urządzenie lub zespół urządzeń służących do za -
opatrywania jednostek pływających w skroplony gaz ziemny (LNG), w tym pochodzący z biometanu, ze zbiorników 
magazynowych lub zbiorników transportowych spełniających wy mogi odpowiednio umów i regulaminu wymieni o-
nych w art. 2 pkt 1 –3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów nie bezpiecznych (Dz. U. z 20 20 r. 
poz. 154) lub kodeksu IMDG, o którym mowa w art. 7 tej ustawy, lub z innych jednostek, przyłączy lub urządzeń 
pływających do tego przystosowanych;  
17) punkt ładowania – urządzenie umożliwiające ładowanie pojedynczego pojazdu elektrycznego, pojazdu hybrydowego 
i autobusu zeroemisyjnego oraz miejsce, w  którym wymienia się lub ładuje akumulator służący do na pędu tego pojazdu;  
18) punkt ładowania o  normalnej mocy – punkt ładowania o  mocy mniejszej lub równej 22  kW, z  wyłączeniem urządzeń 
o mocy mniejszej lub równej 3,7  kW zainstalowanych w  miejscach innych niż ogólnodostępne stacje ładowania, 
w szczególności w  budynkach mieszkalnych;  
19) punkt ładowania o  dużej mocy – punkt ładowania o  mocy większej niż 22  kW; 
20) punkt tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) – zespół urządzeń służących do zaopatrywania pojazdów s a-
mochodowych w  sprężony gaz ziemny (CNG), w  tym pochodzący z  biometanu, w  celu napędu silników tych poja z-
dów;  
21) punkt tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) – zespół urządzeń służących do zaopatrywania pojazdów 
samochodowych w  skroplony gaz ziemny (LNG), w  tym pochodzący z  biometanu, w  celu napę du silników tych 
pojazdów;  
22) punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu – zespół urządzeń służących do zasilania energią 
elektryczną jednostek pływających w  czasie postoju w  porcie, gdy silniki pomocnicze tych jednostek są wyłączone ; 
23) sieć bazowa TEN -T – bazową transeuropejską sieć transportową , o której mowa w  rozporządzeniu Parlamentu Eur o-
pejskiego i  Rady (UE)  nr 1315/2013  z dnia 11  grudnia 2013  r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju 
transeuropejskiej sieci transpo rtowej i  uchylającym decyzję  nr 661/2010/UE ( Dz. Urz. UE L 348 z 20.12.2013,  str. 1, 
z późn. zm.5)); 
                                                           
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 730, 1435, 1495, 1517, 1520, 1524, 1556 
i 2166  oraz z 2020 r. poz. 284, 47 1 i 568.  
4) W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
5) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w  Dz. Urz. UE L 136 z  09.05.2014, str.  10, Dz.  Urz. UE  L 126 z  14.05.2016,  
str. 3 oraz Dz. Urz. UE  L 128 z 19.05. 2017 , str. 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 908 
 
 24) skroplony gaz ziemny (LNG) – skroplony gaz ziemny  w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7a ustawy z  dnia 25  sierpnia 
2006  r. o systemie monitorowania i  kontrolowania jakości paliw ( Dz. U. z 2019 r. poz. 660 i 1527 oraz z 2020 r. 
poz. 284); 
25) sprężony gaz ziemny (CNG) – sprężony gaz ziemny  w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy  z dnia 25  sierpnia 
2006  r. o systemie monitorowania i  kontrolowania jakości paliw;  
26) stacja gazu ziemnego – zespół urządzeń, w  tym punkt tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub punkt ta n-
kowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), przyłączonych do sieci dystrybucyjnej gazowej lub terminalu przezn a-
czonego do sprowadzania, wyład unku i  regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego (LNG) wraz z  instalacjami p o-
mocniczymi i  zbiornikami magazynowymi wykorzystywanymi w  procesie regazyfikacji;  
27) stacja ładowania:  
a) urządzenie budowlane obejmujące punkt ładowania o  normalnej mocy lub punkt ładowania o  dużej mocy, zwi ą-
zane z  obiektem budowlanym, lub  
b) wolnostojący obiekt budowlany z  zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy 
lub punktem ładowania o  dużej mocy  
– wyposażone w  oprogramowanie umożliwiające świadczenie u sług ładowania, wraz ze stanowiskiem postojowym 
oraz, w  przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w  rozumieniu ustawy z  dnia 
10 kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne, instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elekt roenerg e-
tycznego;  
28) tankowanie gazu ziemnego – napełnianie zbiorników pojazdów samochodowych sprężonym gazem ziemnym (CNG) 
lub skroplonym gazem ziemnym (LNG), w  tym pochodzącym z  biometanu, służącym do napędu tych pojazdów.  
Rozdział 2  
Zasady rozwoju i  funkcjonowania infrastruktury paliw alternatywnych  
Art. 3. 1. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania:  
1) zapewnia, aby:  
a) w ogólnodostępnej stacji ładowania prowadził działalność co najmniej jeden dostawca usługi ładowania,  
b) ogólnodostępna stacja ład owania spełniała wymagania techniczne, o  których mowa w  art. 13 oraz przepisach 
wydanych na podstawie art. 17; 
2) zapewnia przeprowadzenie przez Urząd Dozoru Technicznego, zwany dalej „UDT”, badań ogólnodostępnej stacji 
ładowania;  
3) zapewnia bezpieczną ek sploatację ogólnodostępnej stacji ładowania;  
4) wyposaża:  
a) ogólnodostępną stację ładowania w  oprogramowanie pozwalające na:  
– podłączenie i  ładowanie pojazdu elektrycznego i  pojazdu hybrydowego,  
– przekazywanie danych do Ewidencji Infrastruktury Paliw Al ternatywnych o  dostępności punktu ładowania 
i cenie za usługę ładowania,  
b) każdy punkt ładowania zainstalowany w  ogólnodostępnej stacji ładowania, którą zarządza, w  system pomiarowy 
umożliwiający pomiar zużycia energii elektrycznej i  przekazywanie danych pomiarowych z  tego systemu do 
systemu zarządzania stacji ładowania w  czasie zbliżonym do rzeczywistego;  
5) zawiera umowę o  świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej, o  której mowa w  art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy 
z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo ene rgetyczne, na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania oraz świadczenia 
usług ładowania – jeżeli stacja ładowania jest przyłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy z  dnia 
10 kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne;  
6) przekazuje operatorowi system u dystrybucyjnego elektroenergetycznego, dostawcy usług ładowania i  sprzedawcy 
energii elektrycznej, który zawarł umowę sprzedaży energii elektrycznej z  dostawcą usług ładowania prowadzącym 
działalność na tej stacji, dane dotyczące ilości zużytej energii e lektrycznej odrębnie na świadczenie usług ładowania 
oraz na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania;  
7) zawiera umowę sprzedaży energii elektrycznej na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania;  
8) rozlicza straty energii elektrycznej wynikające z  funkcjon owania stacji ładowania;  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 908 
 
 9) udostępnia w  ogólnodostępnej stacji ładowania informacje dotyczące zasad korzystania z  tej stacji oraz instrukcję jej 
obsługi;  
10) zapewnia dostawcom usług ładowania, na zasadach równoprawnego traktowania, dostęp do ogólnodostęp nej stacji 
ładowania;  
11) uzgadnia z  organem zarządzającym ruchem na drogach liczbę możliwych do wyznaczenia stanowisk postojowych 
przy ogólnodostępnych stacjach ładowania w  przypadkach, o  których mowa w  art. 12b ust. 1 ustawy  z dnia 21  marca 
1985  r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2020 r. poz. 470 i 471 ). 
2. Dostawca usługi ładowania:  
1) zawiera ze sprzedawcą energii elektrycznej umowę  sprzedaży energii elektrycznej, o  której mowa w  art. 5 ust. 2 
pkt 1 ustawy  z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne;  
2) świadczy usługę ładowania obejmującą ładowanie oraz zapewnienie możliwości korzystania z  infrastruktury stacji 
ładowania, na potrzeby ładowania;  
3) udostępnia, na swojej stronie internetowej, informacje o  cenie usługi ładowania i  warunkach  jej świadczenia.  
Art. 4. Dostawca usługi ładowania korzysta z  ogólnodostępnej stacji ładowania na podstawie umowy zawartej 
z operatorem ogólnodostępnej stacji ładowania.  
Art. 5. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania ponosi odpowiedzialność za szkody p owstałe w  związku z  nie-
spełnieniem przez ogólnodostępną stację ładowania wymagań technicznych , określonych w  art. 13 oraz w przepisach  
wydanych na podstawie art. 17, lub w  wyniku niezrealizowania obowiązków, o  których mowa w  art. 3 ust. 1 pkt 3 i 9, na 
zasadach określonych w  art. 435 ustawy  z dnia 23  kwietnia 1964  r. – Kodeks cywilny ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495 ). 
Art. 6. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania może wykonywać zadania dostawcy usługi ładowania.  
Art. 7. Dostawca usługi ładowania ni e może uzależniać świadczenia usługi ładowania od uprzedniego zawarcia 
przez użytkownika pojazdu elektrycznego lub pojazdu hybrydowego umowy w  formie pisemnej, w  postaci papierowej lub 
elektronicznej.  
Art. 8. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania zapew nia, aby energia elektryczna dostarczana do ogólnodostę p-
nej stacji ładowania była wykorzystywana wyłącznie w  celu:  
1) ładowania;  
2) ładowania lub wymiany akumulatora służącego do napędu pojazdu elektrycznego, pojazdu hybrydowego, autobusu 
zeroemisyjnego lu b pojazdu silnikowego, w  rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo 
o ruchu drogowym, niebędącego pojazdem elektrycznym;  
3) zapewnienia funkcjonowania tej stacji.  
Art. 9. 1. Dostawca usługi ładowania wskazuje operatorowi ogólnodostęp nej stacji ładowania sprzedawcę energii 
elektrycznej, z  którym zawarł umowę sprzedaży energii elektrycznej, najpóźniej w  dniu rozpoczęcia świadczenia usług 
ładowania, oraz informuje operatora ogólnodostępnej stacji ładowania o  każdorazowej zmianie tego spr zedawcy.  
2. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania przekazuje operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetyczn e-
go informację o  zmianie przez dostawcę usług ładowania sprzedawcy energii elektrycznej, w  terminie 7  dni od dnia 
otrzymania tej informac ji. 
3. Przepis art. 4j ustawy z  dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne stosuje się odpowiednio.  
Art. 10. 1. Jeżeli w  pojeździe elektrycznym lub pojeździe hybrydowym zainstalowany jest układ pomiarowo -
-rozliczeniowy, który umożliwia komunikację z systemem teleinformatycznym ogólnodostępnej stacji ładowania oraz  prze-
kazanie do tego systemu informacji o  warunkach, na jakich użytkownik tego pojazdu dokonuje zakupu energii elektryc z-
nej na podstawie zawartej przez siebie umowy sprzedaży energii elektr ycznej, o  której mowa w  art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy  
z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne, dostawca usług ładowania zapewnia użytkownikowi tego pojazdu moż-
liwość zapłaty za energię elektryczną pobraną do ładowania pojazdu na warunkach określonych w tej umowie sprzedaży.  
2. Jeżeli w  pojeździe elektrycznym lub pojeździe hybrydowym zainstalowany jest układ pomiarowo -rozliczeniowy, 
który umożliwia komunikację z  układem pomiarowo -rozliczeniowym służącym do pomiaru energii elektrycznej pobranej 
przez u żytkownika pojazdu w  budynku mieszkalnym jednorodzinnym albo lokalu mieszkalnym znajdującym się w  bu-
dynku mieszkalnym wielorodzinnym, do którego posiada on tytuł prawny, sprzedawca energii elektrycznej uwzględnia 
pobraną podczas ładowania energię elektrycz ną w  fakturze za energię elektryczną użytkownika tego pojazdu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 908 
 
 Art. 11. Budowa i  utrzymanie infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego oraz przedsięwzięcia ni e-
zbędne do przyłączania do sieci punktów ładowania stanowiących element tej infrast ruktury, polegające w  szczególności 
na modernizacji, rozbudowie albo budowie sieci, są celem publicznym w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 21  sierpnia 
1997  r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2020 r. poz. 65, 284, 471 i 782 ). 
Art. 12. 1. Budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wielorodzinne, usytuowane w  gminach , o których 
mowa w  art. 60 ust. 1, oraz związane z  nimi wewnętrzne i  zewnętrzne stanowiska postojowe, projektuje się i  buduje, za-
pewniając moc przyłączeniową pozwalającą wyp osażyć te stanowiska w  punkty ładowania o  mocy nie mniejszej niż 3,7  kW. 
2.6) Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania minimalnej mocy przył ą-
czeniowej, o której mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia w budynkach, o których mowa w ust. 1, mocy 
przyłączeniowej pozwalającej instalować punkty ładowania oraz koniecznością stopniowego zwięk szania liczby punktów 
ładowania i biorąc pod u wagę potrzebę zaspokojenia bieżącego zapotrzebowania na ene rgię elektryczną wynikającego 
z używania tych budynków.  
Art. 13. Stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego transportu pub -
licznego  oraz punkty zasilan ia jednostek pływających energią elektryczną z  lądu spełniają wymagania techniczne 
i eksploatacyjne określone w  szczególności w  Polskich Normach, zapewniające ich bezpieczne używanie, w  tym bezpi e-
czeństwo pożarowe, bezpieczne funkcjonowanie sieci elektroen ergetycznych oraz dostęp do stacji ładowania dla osób 
niepełnosprawnych.  
Art. 14. 1. Eksploatację stacji ładowania, punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury ładowania drog o-
wego transportu publicznego oraz punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu prowadzi się zgo d-
nie z  ich przeznaczeniem oraz gdy ich stan techniczny zapewnia bezpieczne korzystanie z  nich.  
2. Stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego transportu public z-
nego oraz punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu posiadają dokumenty określające ich właściw o-
ści konstrukcyjne, techniczne i  eksploatacyjne.  
Art. 15. 1. Przed przystąpieniem do budowy stacji ładowania można wystąpić z  wnioskiem do Pre zesa Urzędu D o-
zoru Technicznego, zwanego dalej „Prezesem UDT”, o  opinię w  zakresie zgodności dokumentacji technicznej projekt o-
wanej stacji z  wymaganiami technicznymi określonymi w  art. 13 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 17. 
2. Prezes UDT wydaj e opinię, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku.  
3. Wydanie opinii , o której mowa w  ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód UDT.  
Art. 16. 1. Stacje ładowania i  punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowani a drogowego transportu 
publicznego w  zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji podlegają badaniom technicznym przepr o-
wadzanym przez UDT.  
2. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się:  
1) przed oddaniem do eksploatacji stacji łado wania lub infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego;  
2) każdorazowo w  przypadku naprawy lub modernizacji takiej stacji lub infrastruktury, w  tym polegającej na zwiększ e-
niu liczby punktów ładowania, lub zmiany miejsca zainstalowania punktu ł adowania w  tej stacji lub infrastrukturze.  
3. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się odpowiednio na wniosek operatora ogólnodostępnej stacji 
ładowania lub podmiotu eksploatującego stację ładowania inną niż ogólnodostępna stacja ładowania lub inf rastrukturę 
ładowania drogowego transportu publicznego.  
4. Prezes UDT wydaje decyzję o  wstrzymaniu eksploatacji odpowiednio punktu ładowania zainstalowanego na stacji 
ładowania lub stacji ładowania, lub punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury ładowania drogowego tran s-
portu publicznego, w  przypadku stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o  których mowa w  ust. 1, niespełnienia o d-
powiednio przez punkt ładowania zainstalowany na stacji ładowania lub stację ładowania, lub punkt ładowania stanowi ą-
cy element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego wymagań technicznych określonych w  art. 13 lub 
w przepisach wydanych na podstawie art. 17. 
5. Za przeprowadzenie badań, o  których mowa w  ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią przychód UDT.  
                                                           
6) W brzmieniu ustalonym przez art. 60 pkt 1 ustaw y z dnia 31 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń 
regulacy jnych (Dz. U. poz. 1495  oraz z 2020 r. poz. 568 ), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 908 
 
 Art. 17. 1. Minister właściwy do spraw energii określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne, inne niż w  zakresie wymiany akumulatorów służących do napędu pojazdów:  
a) dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i  modernizacji stacji ładowania,  
b) dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i  modernizacji punktów ładowania stanowiących element infr a-
struktury ładowania drogowego transportu publicznego,  
c) jakie muszą spełniać ogólnodostępne stacje ładowania i  punkt y ładowania stanowiące element infrastruktury  
ładowania drogowego transportu publicznego w  zakresie dotyczącym gniazd wyjściowych lub złączy pojazdowych,  
2) rodzaje badań, jakim podlegają stacje ładowania i  punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania 
drogowego transportu publicznego, oraz sposób i  terminy przeprowadzania tych badań przez UDT,  
3) dokumenty dołączane do wniosku o  przeprowadzenie badań,  
4) wysokość opłaty, o  której mowa w  art. 15 ust. 3 i art. 16 ust. 5 
– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości rozwiązań technicznych, bezpieczeństwa użytkowników, d o-
stępu dla osób niepełnosprawnych, zakres badania przeprowadzanego przez UDT oraz rodzaj przedmiotu tego badania.  
2. Minister właściwy do spraw energii może określić w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i  modernizacji punktów ład o-
wania w  zakresie wymiany akumulatorów służących do napędu pojazdów elektryc znych lub pojazdów hybrydowych , 
2) sposób i  terminy przeprowadzania przez UDT badań punktów ładowania, o  których mowa w  pkt 1, 
3) dokumenty dołączane do wniosku o  przeprowadzenie badań,  
4) wysokość opłaty, o  której mowa w  art. 16 ust. 5 
– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości rozwiązań technicznych, bezpieczeństwa podczas wymiany 
i przechowywania akumulatorów służących do napędu pojazdów, zakres badania przeprowadzanego przez UDT oraz 
rodzaj przedmiotu badania.  
Art. 18. 1. Punkty zasilania j ednostek pływających energią elektryczną z  lądu, w  zakresie ich bezpiecznej eksploat a-
cji, naprawy i  modernizacji, podlegają badaniom technicznym przeprowadzanym przez Transportowy Dozór Techniczny, 
zwany dalej „TDT”.  
2.7) Badanie, o którym mowa w ust. 1, p rzeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji punktu zasilania jednostek 
pływających energią elektryczną z lądu, każdorazowo w przypadku naprawy lub modernizacji takiego punktu oraz każd o-
razowo w przypadku powzięcia informacji o nieprawidłowościach w funk cjonowaniu  punktu lub wypadku związanym 
z jego eksploatacją przekazanych zgodnie z ust. 3a.  
3. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się na wniosek podmiotu eksploatującego punkt zasilania jedn o-
stek pływających energią elektryczną z  lądu.  
3a.8) Podmiot eksploatujący punkt zasilania jednostek pływających energią  elektryczną z lądu jest obowią zany ni e-
zwłocznie zawiadomić TDT o każdej nieprawidłowości w funkcjonowaniu tego punktu lub wypadku związanym z jego 
eksploatacją.  
4. Dyrektor Transportowego Doz oru Technicznego, zwany dalej „Dyrektorem TDT”, wydaje decyzję o  wstrzymaniu 
eksploatacji punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu w  przypadku stwierdzenia, na podstawie 
wyników badań, o  których mowa w  ust. 1, niespełnienia przez punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną 
z lądu wymagań technicznych określonych w  art. 13 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 19. 
5. Za przeprowadzenie badań, o  których mowa w  ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią przychód TDT.  
  
                                                           
7) W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
8) Dodany  przez art. 8 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 908 
 
 Art. 18a. 1. Przed przystąpieniem do budowy punktu zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu 
można wystąpić z  wnioskiem do Dyrektora TDT o  opinię w  zakresie zgodności dokumentacji technicznej projektowanego 
punktu zasilania jednoste k pływających energią elektryczną z  lądu z  wymaganiami technicznymi okreś lonymi w  art. 13 
oraz w  przepisach wydanych na podstawie art. 19.  
2. Dyrektor TDT wydaje opinię, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku.  
3. Wydanie opinii, o  której mowa w  ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód TDT.  
Art. 19. Minister właściwy do spraw energii, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej 
i ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej, określi, w  drodz e rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne, jakie muszą spełniać punkty zasilania jednostek pływających energią elektryc z-
ną z lądu, w  zakresie bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i  modernizacji tych punktów,  
2) rodzaje badań punktów zasilania j ednostek pływających energią elektryczną z  lądu przeprowadzanych przez TDT 
oraz sposób i  terminy ich przeprowadzania,  
3) wysokość opłaty, o  której mowa w  art. 18 ust. 5 
– kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa zasilania jednostek pływających , jednolitości rozwiązań tec h-
nicznych i  bezpieczeństwa działania sieci, dostępu dla osób niepełnosprawnych oraz biorąc pod uwagę zakres badania 
przeprowadzanego przez TDT oraz rodzaj przedmiotu badania.  
Art. 20. 1. Operator systemu dystrybucyjnego gazowego , o którym mowa w art. 9d ust. 1d ustawy z dnia 10 kwietnia  
1997 r. – Prawo energetyczne, z wyłączeniem przedsiębiorstw, o których mowa w art. 9d ust. 7 pkt 3 i 4 tej ustawy, opr a-
cowuje program budowy stacji gazu ziemnego oraz przedsięwzięć w zakresie mode rnizacji, rozbudowy albo budowy sieci 
niezbędnych do przyłączenia tych stacji.  
2. Program, o  którym mowa w  ust. 1, stanowi wyodrębnioną część planu rozwoju w  zakresie zaspokojenia obecnego 
i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, o  którym mowa w  art. 16 ust. 4 ustawy  z dnia 10  kwietnia 1997  r. – 
Prawo energetyczne.  
3. W programie, o  którym mowa w  ust. 1, operator systemu dystrybucyjnego gazowego uwzględnia każdą gminę p o-
łożoną na obszarze jego działania, która spełnia łącznie następujące kryteria : 
1) liczba mieszkańców tej gminy wynosi co najmniej 100  000 oraz 
2) zostało w  tej gminie zarejestrowanych co najmniej 60  000 pojazdów samochodowych, oraz  
3) na 1000  mieszkańców tej gminy przypada co najmniej 400  pojazdów samochodowych.  
4. Program, o  który m mowa w  ust. 1, określa:  
1) liczbę planowanych stacji gazu ziemnego;  
2) parametry techniczne oraz lokalizacje stacji gazu ziemnego planowanych do przyłączenia do sieci;  
3) informację o  dostępnych zdolnościach technicznych sieci gazowych, do których mają z ostać przyłączone stacje gazu 
ziemnego;  
4) informację o  mocy przyłączeniowej dostępnej w  punkcie wyjścia.  
Art. 21. 1. Operator systemu dystrybucyjnego gazowego:  
1) buduje stację gazu ziemnego zgodnie z  programem, o  którym mowa w  art. 20, w  tym punkty tanko wania sprężonego 
gazu ziemnego (CNG);  
2) dokonuje napraw i  modernizacji stacji gazu ziemnego.  
2. Ponoszone przez operatora systemu dystrybucyjnego gazowego koszty budowy, napraw i  modernizacji stacji gazu 
ziemnego, o  których mowa w  ust. 1, z wyłączeniem kosztów, o  których mowa w  art. 23 pkt 4, są zaliczane do jego kos z-
tów uzasadnionych w  rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy  z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne.  
Art. 22. 1. Operator systemu dystrybucyjnego gazowego wyłania operatora stacji gazu ziemn ego w  drodze przetargu 
i zawiera z  nim umowę na świadczenie usług tankowania i  prowadzenie stacji gazu ziemnego. Przepisy ustawy z  dnia 
21 października 2016  r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1528, 1655 i 2020 ) 
stosu je się odpowiednio.  
2. W przypadku braku możliwości wyłonienia operatora stacji gazu ziemnego zgodnie z  ust. 1, funkcję operatora st a-
cji gazu ziemnego pełni przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w  zakresie obrotu paliwami 
gazowym i, do którego wniesiono na pokrycie kapitału zakładowego wkład niepieniężny, o  którym mowa w  art. 5b1 usta-
wy z  dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 908 
 
 Art. 23. Operator stacji gazu ziemnego:  
1) odpowiada za stan techniczny i  bezpieczną eksploatację stacji gazu ziemnego;  
2) zapewnia przeprowadzenie badań technicznych stacji gazu ziemnego, o  których mowa w  art. 27; 
3) prowadzi stację gazu ziemnego zgodnie z  umową, o  której mowa w  art. 22 ust. 1; 
4) pokrywa koszty napraw i  remontów wynikających z  eksploatacji stacji gazu ziemnego prowadzonej w  sposób ni e-
zgodny z  warunkami umowy, o  której mowa w  art. 22 ust. 1; 
5) świadczy usługę tankowania sprężonym gazem ziemnym (CNG).  
Art. 24. Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN -T zapewnia,  aby w  tym porcie był dostępny 
punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG).  
Art. 25. Stacje gazu ziemnego oraz punkty bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) są budowane, eks -
ploatowane, naprawiane i  modernizowane w  sposób zgodny z  wymaganiami te chnicznymi określonymi w  przepisach 
wydanych na podstawie art. 29 oraz warunkami tankowania pojazdów i  bunkrowania jednostek pływających, zapewniaj ą-
cymi:  
1) bezpieczeństwo użytkowników;  
2) prawidłowe funkcjonowanie sieci gazowej;  
3) bezpieczeństwo pożarowe ; 
4) dostęp dla osób niepełnosprawnych;  
5) właściwy stan techniczny wykorzystywanej infrastruktury.  
Art. 26. 1. Przed przystąpieniem do budowy stacji gazu ziemnego operator systemu dystrybucyjnego gazowego 
może wystąpić z  wnioskiem do UDT o  opinię w  zakres ie zgodności dokumentacji technicznej projektowanej stacji 
z wyma ganiami technicznymi określonymi w  art. 25 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1. 
2. Prezes UDT wydaje opinię, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia otrzymania wniosku.  
3. Wydanie opinii , o której mowa w  ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód UDT.  
Art. 27. 1. Stacje gazu ziemnego, w  zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji, podlegają bad a-
niom technicznym przeprowadzanym przez UDT.  
2. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji stacji gazu ziemnego oraz 
każdorazowo w  przypadku naprawy lub modernizacji takiej stacji.  
3. Badanie, o  którym mowa w  ust. 1, przeprowadza się na wniosek operatora stacji gaz u ziemnego.  
4. Prezes UDT wydaje decyzję o  wstrzymaniu eksploatacji stacji gazu ziemnego w  przypadku stwierdzenia, na po d-
stawie wyników badań, o  których mowa w  ust. 1, niespełnienia przez stację gazu ziemnego wymagań określonych 
w art. 25 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1. 
5. Za przeprowadzenie badań, o  których mowa w  ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią przychód UDT.  
Art. 28. 1. Punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), w  zakresie jego bezpiecznej eksploatacji, napr a-
wy i modernizacji, podlega badaniom technicznym przeprowadzanym przez TDT.  
2.9) Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji punktu bunkrowa nia skr o-
plonego gazu ziemnego (LNG), każdorazowo w przypadku naprawy lub modernizacji takiego punktu, okresowo – co 
najmniej raz w roku oraz każdorazowo w przypadku powzięcia informacji o nieprawidłowościach w funkcjonowaniu 
punktu lub wypadku związanym z jego eksploatacją przekazanych zgodnie z ust. 3a.  
3. Badanie, o  którym mo wa w  ust. 1, przeprowadza się na wniosek podmiotu eksploatującego punkt bunkrowania 
skroplonego gazu ziemnego (LNG).  
3a.10) Podmiot eksploatujący punkt bunkrowania skroplonego gazu zie mnego (LNG) jest obowiązany nie zwłocznie 
zawiadomić TDT o każdej nieprawi dłowości w funkcjonowaniu tego punktu lub wypadku związanym z jego eksploatacją.  
                                                           
9) W brzmieniu ustalonym przez art. 8 pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
10) Dodany  przez art. 8 pkt 3 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 908 
 
 4. Dyrektor TDT wydaje decyzję o  wstrzymaniu eksploatacji punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego 
(LNG) w  przypadku stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o  których mo wa w  ust. 1, niespełnienia przez ten punkt 
wymagań technicznych określonych w  art. 25 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 2. 
5. Za przeprowadzenie badań, o  których mowa w  ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią przychód TDT.  
Art. 28a. 1. Przed przystąpieniem do budowy punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) można w y-
stąpić z  wnioskiem do Dyrektora TDT o  opinię w  zakresie zgodności dokumentacji technicznej projektowanego punktu 
bunkrowania gazu ziemnego z  wymaganiami technicznym i określonymi w  art. 25 oraz w  przepisach wydanych na po d-
stawie art.  29 ust. 2. 
2. Dyrektor TDT wydaje opinię, o  której mowa w  ust. 1, w terminie 30  dni od dnia złożenia wniosku.  
3. Wydanie opinii, o  której mowa w  ust. 1, podlega opłacie, która stanowi prz ychód TDT.  
Art. 29. 1. Minister właściwy do spraw energii określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji stacji gazu ziemnego,  
2) rodzaje badań technicznych stacji gazu ziemn ego przeprowadzanych przez UDT oraz sposób i  terminy ich przepr o-
wadzania,  
3) wysokość opłat, o  których mowa w  art. 26 ust. 3 i art. 27 ust. 5 
– kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania i  korzystania z  tych stacji, jednolitości rozwi ą-
zań technicznych oraz biorąc pod uwagę zakres badania przeprowadzanego przez UDT oraz rodzaj przedmiotu tego badania.  
2. Minister właściwy do spraw energii, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej oraz 
ministrem właściwym do  spraw żeglugi śródlądowej określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpiecznej eksploatacji, naprawy i  modernizacji punktów bunkr o-
wania skroplonego gazu ziemnego (LNG),  
2) rodzaje badań technicznych punktów bunkrowan ia skroplonego gazu ziemnego (LNG) przeprowadzanych przez 
TDT oraz sposób i  terminy ich przeprowadzania,  
3) wysokość opłaty, o  której mowa w  art. 28 ust. 5 
– kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania i  korzystania z  tych punktów,  jednolitości ro z-
wiązań technicznych oraz biorąc pod uwagę zakres badania przeprowadzanego przez TDT oraz rodzaj przedmiotu tego 
badania.  
Art. 30. Podstawą ustalenia wysokości opłat, o  których mowa w  art. 15 ust. 3, art. 16 ust. 5, art. 18 ust. 5, art. 26 
ust. 3, art. 27 ust. 5 i art. 28 ust. 5, jest przeciętne miesięczne wynagrodzenie w  gospodarce narodowej w  roku poprzednim 
ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor 
Polski”, zgodnie z  art. 5 ust. 7 ustawy  z dnia 4  marca 1994  r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1352 i 1907  oraz z 2020 r. poz. 2 78), obowiązujące w  dniu złożenia wniosku o  przeprowadzenie badania 
technicznego lub sporządzenie opinii.  
Art. 31. 1. Do postępowań w  sprawie wydania decyzji o  wstrzymaniu eksploatacji, o  których mowa w  art. 16 ust. 4, 
art. 18 ust. 4, art. 27 ust. 4 i art. 28 ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks postępowania 
administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 i 695 ). 
2. W przypadku odwołania od decyzji, o  których mowa w  art. 16 ust. 4, art. 18 ust. 4, art. 27 ust. 4 i art. 28 ust. 4, 
organem wyższego stopnia w  rozumieniu ustawy z  dnia 14  czerwca 1960  r. – Kodeks postępowania administracyjnego 
jest minister właściwy do spraw energii.  
Rozdział 3  
Obowiązki podmiotów publicznych w  zakresie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych  
Art. 32. 1. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad opracowuje plan lokalizacji ogólnodostępn ych stacji 
ładowania oraz stacji gazu ziemnego wzdłuż pozostających w  jego zarządzie dróg sieci bazowej TEN -T, na okres nie 
krótszy niż 5  lat. 
2. Plan, o  którym mowa w  ust. 1, określa liczbę i  miejsce położenia ogólnodostępnych stacji ładowania oraz stacji   
gazu ziemnego, z  uwzględnieniem punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) oraz punktów tankowania skrop -
lonego  gazu ziemnego (LNG), niezbędnych do pokrycia zapotrzebowania na paliwa alternatywne w  pojazdach poruszaj ą-
cych się po drogach sieci bazo wej TEN -T. 
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 908 
 
 3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad konsultuje projekt planu, o  którym mowa w  ust. 1, z właściwymi 
operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych oraz z  podmiotami zarządzającymi miejscami 
obsługi podróżnych, o których mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  7 ust. 2 pkt 2 ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – 
Prawo budowlane ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 , z późn. zm.11)). 
4. Operatorzy systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych oraz podmioty zarządzające miejscami 
obsługi podróżnych, o  których mowa w  przepisach wydanych na podstawie art.  7 ust. 2 pkt 2 ustawy z  dnia 7  lipca 1994  r. – 
Prawo budowlane, przekazują stanowisko do projektu planu, o  którym mowa w  ust. 1, w  terminie 2  miesięcy od dnia 
otrzymania tego projektu. Stanowisko zawiera ocenę technicznych i  ekonomicznych warunków przyłączenia punktów 
ładowania oraz stacji gazu ziemnego w  lokalizacjach wskazanych w  planie, o  którym mowa w  ust. 1. 
5. Generalny Dyrektor Dró g Krajowych i  Autostrad publikuje plan, o  którym mowa w  ust. 1, wraz z  wynikami ko n-
sultacji i  stanowiskami operatorów systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych, na stronie internetowej 
obsługującego go urzędu.  
6. Generalny Dyrektor Dróg Kra jowych i  Autostrad w  planie, o  którym mowa w  ust. 1, może ująć lokalizację pun k-
tów tankowania wodoru, czyli zespołów urządzeń służących do zaopatrywania w  wodór pojazdów napędzanych wodorem 
w celu napędu silników tych pojazdów, jeśli lokalizacja takich pun któw będzie uzasadniona potrzebami rozwoju rynku 
paliw alternatywnych. Przepisy ust. 2–5 stosuje się odpowiednio.  
Art. 33. 1. Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN -T przygotowuje plan lokalizacji punktów 
bunkrowania skroplonego gazu zi emnego (LNG) lub możliwości bunkrowania za pomocą bunkierek oraz punktów zasil a-
nia jednostek pływających energią elektryczną z  lądu, uwzględniając ocenę, o  której mowa w  art. 43 ust. 2 pkt 8. 
2. Plan, o  którym mowa w  ust. 1, określa liczbę i  miejsce położenia punktów bunkrowania skroplonego gazu zie m-
nego (LNG) oraz punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu.  
3. Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN -T konsultuje projekt planu, o  którym mowa 
w ust. 1, z właśc iwymi operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych.  
4. Operatorzy systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych przekazują stanowisko do projektu pl a-
nu, o  którym mowa w  ust. 1, w terminie 2  miesięcy od dnia otrzymania t ego projektu. Stanowisko zawiera ocenę tec h-
nicznych i  ekonomicznych warunków przyłączenia punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) oraz pun k-
tów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu.  
5. Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN -T publikuje plan, o  którym mowa w  ust. 1, wraz 
z wynikami konsultacji i  stanowiskami operatorów systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych, na 
swojej stronie internetowej.  
Art. 34. 1. Naczelne i  centralne organy administ racji państwowej zapewniają, aby udział pojazdów elektrycznych we 
flocie użytkowanych pojazdów w  obsługującym je urzędzie lub instytucji gospodarki budżetowej lub innym podmiocie 
zapewniającym obsługę w  zakresie transportu osób wynosił co najmniej 50% licz by użytkowanych pojazdów.  
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do:  
1) ministra właściwego do spraw zagranicznych w  zakresie pojazdów wykorzystywanych w  placówkach zagranicznych 
Rzeczypospolitej Polskiej w  rozumieniu ustawy z  dnia 27  lipca 2001  r. o służbie z agranicznej (Dz.  U. z 2020 r.  poz. 211 
i 284 ); 
2) Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, Komendanta Głównego Policji, Głównego Inspektora Transportu Dr o-
gowego, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wo j-
skowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Komendanta Główn e-
go Straży Granicznej i  Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej;  
3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w  zakresie pojazdów używanych do celów specjalnych w  rozumieniu art. 2 
pkt 37 ustawy  z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym;  
4) Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i  Autostrad w  zakresie pojazdów innych niż wykorzystywane wyłącznie do 
przewozu osób;  
5) Służby Ochrony Państwa.  
                                                           
11) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz.  U. z 2019 r. poz. 1309,  1524, 1696, 1712, 1815, 2166  i 2170 
oraz z 2020 r. poz. 148 , 471, 695 i 782 . 
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 908 
 
 Art. 35. 1. Jednostka samorządu terytorialnego, z  wyłączeniem gmin i  powiatów, których liczba mieszkańców nie 
przekracza 50  000, zapewnia, aby udział pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów w  obsługującym ją 
urzędzie wynosił co najmniej 30% liczb y użytkowanych pojazdów.  
2.12) Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, których liczba mieszkańców nie przekr a-
cza 50 000:  
1) wykonuje zadania publiczne określone w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 m arca 1990 r. o samorządzie gmin nym (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 713), art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 5 czer wca 1998 r. o samorządzie powia towym (Dz. U. z 2019 r.  
poz. 511, 1571 i 1815 ) albo art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie woje wództwa (Dz. U.  z 2019 r. 
poz. 512, 1571 i 1815 ), z wyłączeniem publicznego transportu zbioroweg o, przy wykorzysta niu co najmniej 30% p o-
jazdów elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym lub  
2) zleca wykonywanie zadań publicznych, o których mowa w pkt 1, z wyłączeniem publicznego transpor tu zbiorowego, 
podmiotowi, którego co najmniej 30% floty pojazdów użytkowanych przy wykonywaniu tego zadania stanowią p o-
jazdy elektryczne lub pojazdy napędzane gazem ziemnym.  
3.13) Przepisu ust. 2 pkt 2 nie stosuje się do zlecania wykonania zadania publiczn ego, którego wartość nie przekracza 
równowartości kwoty 30 000 euro wyrażonej w złotych.  
Art. 36. 1. Jednostka samorządu terytorialnego, z  wyłączeniem gmin i  powiatów, których liczba mieszkańców nie 
przekracza 50  000, świadczy usługę lub zleca świadczenie usługi komunikacji miejskiej w  rozumieniu ustawy z  dnia 
16 grudnia 2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2475  i 2493  oraz z 2020 r. poz. 400 i 462 ) 
podmiotowi, którego udział autobusów zeroemisyjnych we flocie użytkowanych pojaz dów na obszarze tej jednostki 
samorządu terytorialnego wynosi co najmniej 30%.  
2. Jednostka samorządu terytorialnego, z  wyłączeniem gmin i  powiatów, których liczba mieszkańców nie przekracza 
50 000, świadczy usługę lub zleca świadczenie usługi komunikacji miejskiej w  rozumieniu ustawy z  dnia 16  grudnia 
2010  r. o publicznym transporcie zbiorowym podmiotowi, którego udział jednostek pływających wykorzystujących do 
napędu wyłącznie silnik, którego cykl pracy nie prowadzi do emisji gazów cieplarnianych lub innych substancji objętych 
systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie z a-
rządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji, we flocie użytkowanej na obszarze tej jednostki samorzą du 
terytorialnego wynosi co najmniej 30%.  
Art. 37. 1. Jednostka samorządu terytorialnego, o  której mowa w  art. 36, sporządza, co 36  miesięcy, analizę kosztów 
i korzyści związanych z  wykorzystaniem, przy świadczeniu usług komunikacji miejskiej, autobusów ze roemisyjnych oraz 
innych środków transportu, w  których do napędu wykorzystywane są wyłącznie silniki, których cykl pracy nie powoduje 
emisji gazów cieplarnianych lub innych substancji objętych systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych, o któ-
rym m owa w  ustawie z  dnia 17  lipca 2009  r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i  innych substancji.  
2. Analiza, o  której mowa w  ust. 1, obejmuje w  szczególności:  
1) analizę finansowo -ekonomiczną;  
2) oszacowanie efektów środowiskowych związanyc h z emisją szkodliwych substancji dla środowiska naturalnego 
i zdrowia ludzi;  
3) analizę społeczno -ekonomiczną uwzględniającą wycenę kosztów związanych z  emisją szkodliwych substancji.  
3. Jednostka samorządu terytorialnego, o  której mowa w  art. 36, zapewn ia możliwość udziału społeczeństwa 
w opracowaniu analizy, o  której mowa w  ust. 1, na zasadach określonych w  dziale III w  rozdzia łach 1 i 3 ustawy  z dnia 
3 października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie śr o-
dowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2020 r. poz. 283, 284,  322 i 471 ). 
4.14) Analiza, o  której mowa w  ust. 1, niezwłocznie po jej sporządzeniu jest przekazywana ministrowi właściwemu 
do spraw energii, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki i  ministrowi właściwemu do spraw klimatu . 
                                                           
12) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 1 li t. a ustaw y z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o biokomponentach i biopaliwach 
ciekłych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1527),  która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.; wszedł w życie z dniem 
29 sierpnia 2019 r.  
13) Dodany przez art. 6 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 12; wszedł w życie z dniem 29 sierpnia 2019 r.  
14) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 91 pkt 1 ustaw y z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 284) , która weszła w życie z dniem 29 lutego 2020 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 908 
 
 5. Jeżeli wyniki analizy, o  której mowa w  ust. 2 pkt 3, wskazują na brak korzy ści z  wykorzystywania autobusów 
zeroemisyjnych, jednostka samorządu terytorialnego, o  której mowa w  art. 36, może nie realizować obowiązku osiągnię -
cia poziomu udziału autobusów zeroemisyjnych.  
Art. 38.15) Podmioty, o  których mowa w  art. 34–36, do dnia 31  stycznia każdego roku przekazują ministrowi właś -
ciwemu do spraw energii oraz ministrowi właściwemu do spraw klimatu informację o  liczbie i  udziale procentowym p o-
jazdów elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym w  użytkowanej flocie pojazdów, wed ług stanu na dzień 
31 grudnia roku poprzedzającego przekazanie tej informacji.  
Art. 39. 1. W celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi i  środowisko w  związku z  emisją z a-
nieczyszczeń z  transportu w  gminie liczącej powyżej 100  000 mieszkań ców dla terenu śródmiejskiej zabudowy lub jej 
części, stanowiącej zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagos -
podarowania przestrzennego, a  w przypadku jego braku w  studium uwarunkowań i  kierunków zagospod arowania prz e-
strzennego gminy, można ustanowić na obszarze obejmującym drogi, których zarządcą jest gmina, strefę czystego tran s-
portu, do której ogranicza się wjazd pojazdów innych niż:  
1) elektryczne;  
2) napędzane wodorem;  
3) napędzane gazem ziemnym.  
2. Posiadacz pojazdu napędzanego gazem ziemnym może skorzystać z  wyłączenia, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 3,  
jeżeli zapewni oznakowanie tego pojazdu na jego przedniej szybie zgodne z  przepisami wydanymi na podstawie art. 76 
ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym. Oznakowanie to wydaje posiadaczowi 
pojazdu wójt, burmistrz albo prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedziby posiadacza 
pojazdu.  
3. Od ograniczenia, o  którym mowa w  ust. 1, są zwolnion e: 
1) pojazdy:  
a) Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby  
Kontr wywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży  Gra-
nicznej, Służby Ochrony Państwa, Służ by Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej, jednostek ochrony 
przeciwpożarowej, Morskiej Służby Poszukiwania i  Ratownictwa oraz służb ratowniczych,  
b)  używane we flocie obsługującej Kancelarię Prezesa Rady Ministrów,  
c) zarządów dróg i  realizujące zadania na rzecz zarządców dróg,  
d) Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a  także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli umowa międzynarodowa, 
której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,  
da)16) urzędów morskich realizujących zadania w pasie techn icznym i ochronnym wy brzeża oraz w portach i przyst a-
niach morskich,  
e) o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5  t, których właścicielami, posiadaczami lub użytkownikami są mies z-
kańcy strefy czystego transportu;  
2) specjalistyczne środki transportu sanitarnego, wykorzystywane przez zespoły ratownictwa medycznego oraz zespoły 
transportu sanitarnego;  
3) autobusy zeroemisyjne;  
4) autobusy szkolne.  
4. Rada gminy, w  uchwale ustanawiającej strefę czystego transportu, może ustanowić wyłączenia od ograniczen ia 
wjazdu do tej strefy inne niż określone w  ust. 3. 
4a. Rada gminy, w  uchwale ustanawiającej strefę czystego transportu, może dopuścić poruszanie się po tej strefie, 
w okresie nie dłuższym niż 3  lata od dnia przyjęcia uchwały, pojazdów innych niż określon e w ust. 1 i 3–4 pod waru n-
kiem uiszczenia opłaty.  
                                                           
15) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 91 pkt 2 ustawy , o której mowa w odnośniku  14. 
16) Dodana  przez art. 8 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 908 
 
 4b. Opłata za wjazd do strefy czystego transportu stanowi dochód gminy, który może być wykorzystany wyłącznie 
na potrzeby:  
1) oznakowania strefy czystego transportu;  
2) zakupu autobusów zeroemisyjnych;  
3) pokrycia kosztów wykonania analizy, o  której mowa w  art. 37 ust. 1. 
4c. Opłata za wjazd do strefy czystego transportu:  
1) nie może być wyższa niż 2,50  zł za godzinę i  może być pobierana jedynie za poruszanie się po tej strefie pojazdów 
innych niż określone w ust. 1 i 3–4 w godzinach od 900 do 1700; 
2) może mieć formę opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej.  
4d. Opłatę za wjazd do strefy czystego transportu pobiera wójt, burmistrz albo prezydent miasta.  
5. Granice obszaru strefy czystego transportu oznacza si ę znakami drogowymi.  
Art. 40. 1. Strefę czystego transportu ustanawia, w  drodze uchwały, rada gminy.  
2. Uchwała, o  której mowa w  ust. 1, określa:  
1) granice obszaru stref y czystego transportu;  
2) sposób organizacji ograniczenia wjazdu do strefy czystego transportu;  
3) dodatkowe sposoby podania do publicznej wiadomości treści uchwały o  ustanowieniu strefy czystego transportu.  
3. Uchwała, o  której mowa w  ust. 1, stanowi akt prawa miejscowego.  
Rozdział 4  
Obowiązki informacyjne w  zakresie paliw alternatywnych  
Art. 41. 1. Informacja o  rodzaju paliwa alternatywnego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego jest 
umieszczana:  
1) w instrukcji obsługi tego pojazdu – przez producenta pojazdu samochodowego;  
2) na korkach wlewu paliwa lub gniazdach pojazdowych l ub w  pobliżu tych korków lub tych gniazd – przez producenta 
pojazdu samochodowego;  
3)17) na terenie placówki handlowej prowadzącej sprzedaż pojazdów silnikow ych – przez przedsiębiorcę wyko nującego 
działalność gospodarczą w tym zakresie.  
2. Operator ogólnodo stępnej stacji ładowania i  operator stacji gazu ziemnego oznaczają odpowiednio ogólnodostę p-
ną stację ładowania lub stację gazu ziemnego w  sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość ładowania lub tankow a-
nia pojazdu gazem ziemnym.  
2a.18) Podmiot świadczący usługę tankowania pojazdu samochodowego paliwem alternatywnym, innym niż wymi e-
nione w ust. 2, oznacza miejsce tankowania pojazdu samochodowego w sposób jednoznacznie wskazujący na możliwość 
tankowania pojazdu paliwem alternatywnym danego rodzaju.  
3. Jeżeli  na stacji paliw płynnych w  rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy  z dnia 
7 lipca 1994  r. – Prawo budowlane, pojazdy samochodowe mogą być ładowane lub tankowane paliwami alternatywnymi, 
właściciel tej stacji umieszcza na tej stacji porównanie cen jednostkowych oferowanych na niej paliw.  
4. Informacje, o  których mowa w  ust. 1–3, umieszcza się w  widocznym i  dostępnym miejscu.  
5. Kontrolę wykonania obowiązków informacyjnych, o  których mowa w  ust. 1–4, przeprowadza Inspekcja Handlowa.  
6.19) Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób:  
1) formułowania i udostępniania informacji, o których mowa w ust. 1,  
2) oznakowania miejsc tankowania lub ładowania pojazdu samochodowego paliwem alte rnatywnym, w tym urządzeń 
służących do tankowania lub ładowania,  
                                                           
17) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
18) Dodany  przez art. 6 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
19) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 12. 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 908 
 
 3) porównywania cen paliw alternatywnych z cenami benzyny silnikowej oraz ole ju napędowego, o których mowa 
w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw  
– biorąc pod uwagę konieczność udzielania użytkownikom pojazdów samochodowych kompletnych informacji w zakresie 
poszczególnych rodzajów paliw alternatywnych oraz zapewnienia przejrzystości danych porównywa nych cen paliw, 
a w przypadku, gdy zostały wydane odpowiednie Polskie Normy, także ich postanowienia.  
Art. 42. 1. Ewidencja Infrastruktury Paliw Alternatywnych, zwana dalej „rejestrem”, jest rejestrem publicznym pr o-
wadzonym dla zapewnienia użytkownikom pojazdów elektrycznych i  pojazdów napędzanych gazem ziemnym informacji 
ułatwiających korzystanie z  tych pojazdów.  
2. Rejestr prowadzi Prezes UDT przy użyciu systemu teleinformatycznego.  
3. Rejestr zawiera informacje o:  
1) współrzędnych stacji gazu ziemnego, zgodnie z  państwowym sy stemem odniesień przestrzennych w  układzie wspó ł-
rzędnych płaskich prostokątnych;  
2) współrzędnych ogólnodostępnych stacji ładowania, zgodnie z  państwowym systemem odniesień przestrzennych 
w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych;  
3) aktualnych cenach paliw alternatywnych w  miejscach wskazanych w  pkt 1 i 2; 
4) dostępności punktów ładowania zainstalowanych w  ogólnodostępnych stacjach ładowania.  
4. W systemie teleinformatycznym, o  którym mowa w  ust. 2, udostępnia się:  
1) usługi elektroniczne pozwalające na:  
a) zgłoszenie do rejestru oraz aktualizację danych, dotyczących punktu tankowania sprężonego gazu ziemnego 
(CNG), punktu tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub punktu ładowania zainstalowanego w  ogól-
nodostępnej stacji ładowania, prz y użyciu formularza elektronicznego,  
b) przesyłanie aktualnej informacji o  dostępności punktu ładowania zainstalowanego w  ogólnodostępnej stacji 
ładowania i  aktualnych cenach paliw alternatywnych, przy użyciu udostępnionej usługi sieciowej;  
2) interaktywną  mapę zawierającą informacje, o  których mowa w  ust. 3. 
5. Operator ogólnodostępnej stacji ładowania oraz operator stacji gazu ziemnego są obowiązani do dokonania zgł o-
szenia do rejestru, przy użyciu formularza elektronicznego, o  którym mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. a, danych dotyczących:  
1) oznaczenia firmy operatora ogólnodostępnej stacji ładowania lub operatora stacji gazu ziemnego, adres jego siedziby 
oraz jego dane teleadresowe,  
2) określenia rodzaju infrastruktury obsługiwanej przez operatora,  
3) współrzędny ch stacji gazu ziemnego lub ogólnodostępnej stacji ładowania, o  których mowa w  ust. 3 pkt 1 i 2 
– najpóźniej w  dniu rozpoczęcia świadczenia usług ładowania lub usług tankowania gazu ziemnego oraz każdorazowo 
w przypadku zmiany tych danych.  
6. Operator ogól nodostępnej stacji ładowania jest obowiązany do przekazywania, za pomocą usługi sieciowej, 
o której mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. b, informacji o:  
1) dostępności punktu ładowania zainstalowanego w  ogólnodostępnej stacji ładowania – natychmiast po zmianie stanu 
dostępności tego punktu, w  czasie wynikającym ze sposobu działania usługi sieciowej;  
2) aktualnych cenach usług ładowania – w ciągu godziny od zmiany tej ceny.  
7. Operator stacji gazu ziemnego przekazuje informacje o  aktualnych cenach gazu ziemnego, za pom ocą usługi si e-
ciowej, o  której mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. b, w ciągu godziny od zmiany tej ceny.  
8. Dane prezentowane na mapie, o  której mowa w  ust. 4 pkt 2, są aktualizowane w  zakresie informacji, o  których 
mowa w:  
1) ust. 3  pkt 3 – w ciągu godziny od zmiany ceny;  
2) ust. 3  pkt 4 – natychmiast po zmianie stanu dostępności, w  czasie wynikającym ze sposobu działania usługi sieci o-
wej, o  której mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. b. 
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 908 
 
 9. Szczegółowa specyfikacja usługi sieciowej, o  której mowa w  ust. 4 pkt 1 lit. b, zde finiowana językiem opisu usług 
sieciowych WSDL, jest udostępniana w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej UDT.  
10. System teleinformatyczny, o  którym mowa w  ust. 2, umożliwia udostępnianie zgromadzonych w  nim informacji, 
o których mowa w  ust. 3, każdemu podmiotowi zainteresowanemu ich przetwarzaniem w  celu udostępnienia na mapie.  
11. Minister właściwy do spraw energii określi, w  drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 5, 
kierując się koniecznością ujednolicenia formy i sposobu przekazywania informacji zawartych w  zgłoszeniu.  
Rozdział 5  
Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych  
Art. 43. 1.20) Minister właściwy do spraw klimatu  opracowuje Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw 
alternatywnych, zwane dalej „Krajowymi ramami”.  
2. Krajowe ramy zawierają w  szczególności:  
1) ocenę istniejącego stanu i  przyszłego rozwoju rynku paliw alternatywnych w  sektorze transportu;  
2) krajowy cel w  zakresie liczby punktów ładowania zainstalowanych w  ogólnodostępnych stacjach ładowania w  gmi-
nach, o  których mowa w  art. 60 ust. 1, w podziale na punkty ładowania o  normalnej mocy i  punkty ładowania  o dużej 
mocy;  
3) krajowy cel w  zakresie lic zby punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), punktów tankowania skr o-
plonego gazu ziemnego (LNG) i  punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG);  
4) działania niezbędne do zapewnienia osiągnięcia krajowych celów, o  których mowa w  pkt 2 i 3; 
5) działania służące wsparciu rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych w  usługach publicznego transportu zbiorowego;  
6) wykaz gmin i  sieci transportowych, w  których, przy uwzględnieniu potrzeb rynkowych, mają zostać rozmieszczone 
punkty tankowania spręż onego gazu ziemnego (CNG);  
7) ocenę potrzeby instalowania punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) w  portach morskich poza 
siecią bazową TEN -T; 
8) ocenę potrzeby instalowania w  portach morskich punktów zasilania jednostek pływających energią ele ktryczną 
z lądu;  
9) ocenę potrzeby instalowania w  portach lotniczych urządzeń do zasilania energią elektryczną samolotów podczas 
postoju.  
3.20) Minister właściwy do spraw klimatu  może określić w  Krajowych ramach cele i  działania związane z  rozwojem 
infrastruktury paliw alternatywnych w  portach śródlądowych.  
4.20) Rada Ministrów przyjmuje Krajowe ramy, w  drodze uchwały, na wniosek ministra właściwego do spraw klimatu . 
5. Krajowe ramy ogłasza się w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.  
6.20) Minister właściwy do spraw klimatu , niezwłocznie po przyjęciu przez Radę Ministrów Krajowych ram, przek a-
zuje je Komisji Europejskiej.  
7. Krajowe ramy aktualizuje się, biorąc pod uwagę ocenę ich funkcjonowania oraz wyniki monitorowania, ocenę 
i sprawozdanie, o  których mowa w  art. 44 ust. 1. Do aktualizacji Krajowych ram przepisy ust.  2–6 stosuje się odpowiednio.  
Art. 44. 1.20) Minister właściwy do spraw klimatu : 
1) monitoruje poziom osiągnięcia celów określonych w  Krajowych ramach, w  szczególności na podstawie danych 
zawartych w  rejestrze oraz wyników b adań statystycznych prowadzonych zgodnie z  programem badań  statystycznych 
statystyki publicznej w  rozumieniu ustawy z  dnia 29  czerwca 1995  r. o statystyce publicznej ( Dz. U. z 2020 r. 
poz. 443); 
2) dokonuje, corocznie, oceny poziomu osiągnięcia celów okreś lonych w  Krajowych ramach i  publikuje ją na stronie 
internetowej obsługującego go urzędu;  
3) na podstawie oceny, o  której mowa w  pkt 2, sporządza, co 3  lata, sprawozdanie z  realizacji Krajowych ram, które 
przedstawia do zatwierdzenia Radzie Ministrów w  terminie do dnia 15  października trzeciego roku objętego sprawo -
zdaniem ; 
4) przekazuje Komisji Europejskiej zatwierdzone przez Radę Ministrów sprawozdanie, o  którym mowa w  pkt 3, w terminie 
do dnia 18  listopada trzeciego roku objętego sprawozdaniem.  
                                                           
20) Ze zmian ą wprowadzoną przez art. 91 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 14. 
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 908 
 
 2. Sprawozdanie, o  którym mowa w  ust. 1 pkt 3, zawiera w  szczególności:  
1) omówienie poziomu realizacji celów, o  których mowa w  art. 43 ust. 2 pkt 2 i 3, oraz informacje o  działaniach podj ę-
tych dla ich realizacji;  
2) informacje o  zastosowanych bezpośrednich i nstrumentach wsparcia, w  szczególności o  instrumentach podatkowych 
oraz zachętach niefinansowych do nabywania pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi lub budowy infr a-
struktury tych paliw;  
3) informacje o  polityce stosowanej w  zakresie zamówień publicz nych w  celu wspierania wykorzystania paliw altern a-
tywnych w  transporcie;  
4) ocenę konieczności instalacji punktów tankowania paliwa lotniczego ze źródeł odnawialnych w  portach lotniczych 
należących do sieci bazowej TEN -T; 
5) informacje o  procedurach i  przepisach związanych z  ułatwieniem obrotu paliwami alternatywnymi w  transporcie;  
6) informacje o  rocznej wielkości środków publicznych przeznaczonych na:  
a) rozwój infrastruktury paliw alternatywnych,  
b) wsparcie zakładów produkcyjnych w  zakresie technologii związanych z  paliwami alternatywnymi,  
c) wsparcie badań naukowych, rozwoju technologicznego i  projektów pilotażowych związanych z  paliwami alte r-
natywnymi  
– w podziale na poszczególne paliwa alternatywne i  rodzaje środków transportu;  
7) informacje o  przewidywanej liczbie zarejestrowanych na terenie kraju pojazdów napędzanych paliwami alternaty w-
nymi w  latach 2020, 2025  oraz 2030.  
Rozdział 6  
Kary pieniężne  
Art. 45. 1. Karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który:  
1) nie przestrzega obowiązku zapewnienia dostawcom usługi ładowania dostępu, o  którym mowa w  art. 3 ust. 1 pkt 10; 
2) uzależnia świadczenie usługi ładowania w  ogólnodostępnej stacji ładowania od uprzedniego zawarcia przez posiad a-
cza pojazdu elektrycznego lub pojazdu hybrydowego umowy w formie pisemnej lub elektronicznej;  
3) nie zapewnia w  ogólnodostępnej stacji ładowania wykorzystania energii elektrycznej w  sposób wskazany w  art. 8; 
4) nie zapewnia przeprowadzenia badań, o  których mowa w  art. 16 ust. 1 lub art. 27 ust. 1, lub eksploatu je ogólno -
dostępne stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego transportu  
publicznego lub stacje gazu ziemnego wbrew decyzji o  wstrzymaniu eksploatacji, o  której mowa w  art. 16 ust. 4 
i art. 27 ust. 4; 
5) nie p rzestrzega wymagań technicznych określonych w  przepisach wydanych na podstawie art. 17 lub art. 29 ust. 1; 
6) nie przestrzega wymagań technicznych określonych w  przepisach wydanych na podstawie art. 19 oraz art. 29 ust. 2; 
7) nie opracowuje programu, o  którym mowa w  art. 20 ust. 1; 
8) nie buduje stacji gazu ziemnego zgodnie z  art. 21 ust. 1 pkt 1; 
9) nie wypełnia obowiązku, o  którym mowa w  art. 24; 
10) nie przestrzega obowiązków informacyjnych, o  których mowa w  art. 41 ust. 1–4; 
11) nie wykonuje obowiązk u, o którym mowa w  art. 42 ust. 5; 
12) nie buduje ogólnodostępnej stacji ładowania zgodnie z  art. 64 ust. 1. 
2. Wysokość kary w  przypadkach określonych w  ust. 1 w: 
1) pkt 1  wynosi od 5000  zł do 150  000 zł; 
2) pkt 2  wynosi od 1000  zł do 50  000 zł; 
3) pkt 3  wynosi od 5000  zł do 50  000 zł; 
4) pkt 4 –6 wynosi od 1000  zł do 100  000 zł; 
5) w pkt  7 i 12 wynosi od 5000  zł do 500  000 zł; 
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 908 
 
 6) pkt 8  wynosi od 10  000 zł do 2  000 000 zł; 
7) pkt 9  wynosi 50  000 zł do 1  000 000 zł; 
8) pkt 10  wynosi od 500  zł do 2000  zł; 
9) pkt 11  wynosi od 500  zł do 10  000 zł. 
3. Wysokość kary pieniężnej, o  której mowa w  ust. 1, nie może przekroczyć 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy,  
osiągniętego w  poprzednim roku podatkowym.  
Art. 46. 1. Karę pieniężną, o  której mowa w  art. 45 ust. 1: 
1) pkt 1 –3, 7, 8 i  12 – wymierza  Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, zwany dalej „Prezesem URE” ; 
2) pkt 4, 5  i 11 – wymierza Prezes UDT;  
3) pkt 6  – wymierza Dyrektor TDT;  
4) pkt 9  – wymierza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego;  
5) pkt 10  – wymierza wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej.  
2. Prezes URE wymierza kary, o  których mowa w  art. 45 ust. 1 pkt 1–3, 7, 8 i  12, w  drodze decyzji, od której prz y-
sługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w  Warszawie – sądu ochrony konkurencji i  konsumentów.  Karę pieniężną uis z-
cza się w  terminie 14  dni od dnia, w  którym decyzja o  jej nałożeniu stała się prawomocna.  
3. Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej wymierza karę, o  której mowa w  art. 45 ust. 1 pkt 10, w  drodze dec y-
zji, od której przysługuje odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsumentów.  
4. Dyrektor urzędu morskiego wymierza karę, o  której mowa w  art. 45 ust. 1 pkt 9, w drodze decyzji, od której prz y-
sługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.  
5. Prezes UDT wymi erza karę, o  której mowa w  art. 45 ust. 1 pkt 4, 5 i 11, w  drodze decyzji, od której przysługuje 
odwołanie do ministra właściwego do spraw energii.  
6. Dyrektor TDT wymierza karę, o  której mowa w  art. 45 ust. 1 pkt 6, w drodze decyzji, od której przysługuje  odwo-
łanie do ministra właściwego do spraw transportu.  
Art. 47. Należności pieniężne z  tytułu kar, o  których mowa w  art. 46: 
1) ust. 2 –4 – stanowią dochód budżetu państwa;  
2) ust. 5  – stanowią przychód UDT;  
3) ust. 6  – stanowią przychód TDT.  
Rozdział 7  
Zmiany w  przepisach obowiązujących  
Art. 48–59. (pominięte)  
Rozdział 8  
Przepisy epizodyczne  
Art. 60. 1. Minimalna liczba punktów ładowania zainstalowanych do dnia 31  grudnia 2020  r. w ogólnodostępnych 
stacjach ładowania, zlokalizowanych w  gminach wynosi:  
1) 1000  – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 1  000 000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
600 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 700  pojazdów samochodowych;  
2) 210 – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 300  000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
200 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 500  pojazdów samochodowych;  
3) 100 – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 150  000, w  których zostało zareje strowanych co najmniej 
95 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 400  pojazdów samochodowych;  
4) 60 – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 100  000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
60 000 pojazdów samochod owych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 400  pojazdów samochodowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 908 
 
 2. Minimalna liczba punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) zlokalizowanych w  gminach do dnia 
31 grudnia 2020  r. wynosi co najmniej:  
1) 6 – w gminach o  liczbie mieszkańc ów wyższej niż 1  000 000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
60 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 700  pojazdów samochodowych;  
2) 2 – w gminach o  liczbie mieszkańców wyższej niż 100  000, w  których zostało zarejestrowanych co najmniej 
60 000 pojazdów samochodowych i  na 1000  mieszkańców przypada co najmniej 400  pojazdów samochodowych.  
3. W liczbie punktów ładowania zainstalowanych w  ogólnodostępnych stacjach ładowania, o  której mowa w  ust. 1, 
i w liczbie punk tów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), o  której mowa w  ust. 2, uwzględnia się odpowiednio 
punkty ładowania i  punkty tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) zlokalizowane wzdłuż sieci bazowej TEN -T. 
Art. 61. 1. Wójt, burmistrz albo prezydent miast a, na podstawie informacji zgromadzonych w  Ewidencji Infrastru k-
tury Paliw Alternatywnych oraz informacji uzyskanych od właściwego organu administracji architektoniczno -budowlanej, 
sporządza, w  terminie do dnia 15  stycznia 2020  r., raport dotyczący punktów  ładowania na obszarze gminy zainstalow a-
nych w  ogólnodostępnych stacjach ładowania.  
2. Raport zawiera informację o:  
1) liczbie i  lokalizacji ogólnodostępnych stacji ładowania, z  uwzględnieniem mocy punktów ładowania zainstalow a-
nych w  tych stacjach;  
2) liczbie i lokalizacji planowanych do wybudowania do dnia 31  grudnia 2020  r. ogólnodostępnych stacji ładowania, 
z uwzględnieniem mocy punktów ładowania planowanych do zainstalowania w  tych stacjach;  
3) liczbie punktów ładowania brakującej do osiągnięcia minimal nej liczby punktów ładowania wskazanej w  art. 60 
ust. 1, na dzień 31  grudnia 2020  r., przy uwzględnieniu punktów ładowania, o  których mowa w  pkt 2. 
Art. 62. 1. W  przypadku gdy z  raportu, o  którym mowa w  art. 61, wynika, że nie została osiągnięta minimalna liczba 
punktów ładowania wskazana w  art. 60 ust. 1, wójt, burmistrz albo prezydent miasta dla gminy:  
1) której liczba mieszkańców wynosi co najmniej 100  000 oraz 
2) w której zostało zarejestrowanych co najmniej 60  000 pojazdów samochodowych, oraz  
3) w której co najmniej 400  pojazdów samochodowych przypada na 1000  mieszkańców  
– sporządza plan budowy ogólnodostępnych stacji ładowania, zwany dalej „planem”.  
2. Plan określa:  
1) liczbę i  lokalizację planowanych ogólnodostępnych stacji ładowania z  liczbą plan owanych do zainstalowania w  nich 
punktów ładowania, z  uwzględnieniem mocy każdego z  tych punktów;  
2) proponowany harmonogram budowy ogólnodostępnych stacji ładowania.  
3.21) Wójt, burmistrz albo prezydent miasta opracowuje projekt planu w terminie do dnia 15  marca 2020 r. i konsult u-
je go z mieszkańcami gminy, zamieszczając go na stronie internetowej obsługującego go urzędu i wyznaczając termin na 
zgłaszanie uwag. Termin konsultacji nie może być krótszy niż 45 dni, przy czym koniec tego terminu nie może przypa dać 
później niż dnia 31 maja 2020 r.  
4.21) Projekt planu wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje operatorom systemów dystrybucyjnych elektro -
energetycznych, na obszarze działania których planowane jest rozmieszczenie ogólnodostępnych stacji ładowania, w celu 
uzgodnienia. Termin na uzgodnienie projektu planu nie może być krótszy niż 30 dni od daty zakończenia konsultacji 
społecznych, o których w  ust. 3.  
5. Operatorzy uzgadniają projekt planu, biorąc pod uwagę moce przyłączeniowe istniejące oraz przewidywane 
w planie rozwoju w  zakresie zaspokojenia obecnego i  przyszłego zapotrzebowania na energię, o  którym mowa w  art. 16 
ust. 4 ustawy  z dnia 10 kw ietnia 1997 r. – Prawo energetyczne.  
6. Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego informuje o  uzgodnieniu projektu planu wójta, burm i-
strza albo prezydenta miasta oraz przekazuje mu opracowany program przyłączania, o  którym mowa w  ust. 11. 
7. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje projekt planu radzie gminy, niezwłocznie po jego uzgodnieniu 
przez ostatniego operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego.  
                                                           
21) W brzmieniu ustalonym przez art. 51 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szcz ególnych rozwiązaniach związanych 
z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryz y-
sowy ch oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568 i 695), która weszła w życie z dniem 31 marca 2020 r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 908 
 
 8. Rada gminy przyjmuje plan, w  drodze uchwały, w  terminie 14  dni od dnia  jego otrzymania.  
9. Plan nie jest aktem prawa miejscowego.  
10. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje przyjęty plan operatorom systemów dystrybucyjnych elektro -
energetycznych, informuje o  jego przyjęciu Prezesa URE oraz publikuje ten plan na str onie internetowej obsługującego go 
urzędu.  
11. Na podstawie projektu planu przekazanego operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, oper a-
tor ten opracowuje program przyłączania do systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego ogólnodostępnyc h stacji 
ładowania przewidzianych w  projekcie planu. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta wyznacza termin na opracowanie 
tego programu, nie krótszy niż 30  dni, licząc od dnia przekazania temu operatorowi projektu planu.  
12. Program przyłączania, o  którym mowa w  ust. 11, określa techniczne i  ekonomiczne warunki przyłączenia ogó l-
nodostępnych stacji ładowania wskazanych w  projekcie planu wraz z  przewidywanymi terminami przyłączenia.  
Art. 63. Zadanie dotyczące sporządzenia planu jest zadaniem zleconym z  zakres u administracji rządowej.  
Art. 64. 1. Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, właściwy ze względu na lokalizację ogólno -
dostępnej stacji ładowania wskazanej w  planie, buduje taką stację.  
2. Ponoszone przez operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego koszty budowy ogólnodostępnych 
stacji ładowania, o  których mowa w  ust. 1, są zaliczane do kosztów uzasadnionych w  rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy  
z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo energetyczne.  
Art. 65. 1. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta składa wniosek do Prezesa URE o  wyznaczenie przedsiębiorstwa 
energetycznego, które będzie pełnić funkcję operatora ogólnodostępnej stacji ładowania, która zostanie wybudowana 
zgodnie z  planem, wykonującego zadania w  zakresie zarządzania, b ezpieczeństwa funkcjonowania, eksploatacji, konse r-
wacji i  remontów takiej stacji oraz dostawcy usług ładowania na takiej stacji.  
2. Prezes URE wyznacza, w  drodze decyzji, do pełnienia funkcji operatora ogólnodostępnej stacji ładowania oraz 
dostawcy usług ł adowania, przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w  zakresie obrotu energią 
elektryczną, które dokonuje sprzedaży energii elektrycznej do największej liczby odbiorców końcowych przyłączonych 
do sieci dystrybucyjnej elektroenergetyc znej na terenie gminy, w  której ma pełnić funkcję operatora ogólnodostępnej 
stacji ładowania.  
3. Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, który wybudował ogólnodostępną stację ładowania, 
w terminie roku od dnia objęcia funkcji operatora tej stacji przez przedsiębiorstwo energetyczne wyznaczone zgodnie 
z ust. 2, przeprowadza postępowanie w  celu wyłonienia operatora ogólnodostępnej stacji ładowania prowadzącego dzi a-
łalność w  zakresie wskazanym w  ust. 1. Przepisy ustawy z  dnia 21  października 20 16 r. o umowie koncesji na roboty 
budowlane lub usługi stosuje się odpowiednio.  
Art. 66. Skarb Państwa, gmina oraz gminna osoba prawna ustanawiają nieodpłatnie służebność przesyłu na rzecz 
operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego dla sieci d ostarczającej energię elektryczną do ogólnodostępnej 
stacji ładowania wybudowanej przez tego operatora zgodnie z  art. 64 ust. 1. 
Art. 67. Budowa ogólnodostępnych stacji ładowania wskazanych w  planie oraz realizacja przedsięwzięć niezbę d-
nych do przyłączania  ich do sieci, w  szczególności modernizacja, rozbudowa albo budowa sieci, stanowią cel publiczny 
w rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 21  sierpnia 1997  r. o gospodarce nieruchomościami.  
Art. 68. 1.22) Naczelny lub centralny organ administracji państwowej, o którym mowa w a rt. 34, zapewnia, aby 
udział po jazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów wynosił co najmniej:  
1) 10% – od dnia 1 stycznia 2022 r.;  
2) 20% – od dnia 1 stycznia 2023 r.  
2.22) Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 35 ust. 1, zap ewnia, aby udział pojazdów elek trycz-
nych we flocie użytkowanych pojazdów, od dnia 1 styczn ia 2022 r., wynosił co najmniej 10%.  
3.22) Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 35 ust. 2, od dnia 1 stycznia 2022 r., wykonuje lub 
zleca wykony wanie zadań publicznych, o których mowa w art. 35 ust. 2 pkt 1, podmiotowi, którego udział pojazdów 
elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym we flocie pojazdów użytkowanych przy wykonywaniu tego 
zadania wynosi co najmniej 10%.  
                                                           
22) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 12; wszedł w życie z dniem 29 sierpnia 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 908 
 
 4. Jednostka samo rządu terytorialnego, o  której mowa w  art. 36 ust. 1, zapewnia udział autobusów zeroemisyjnych 
w użytkowanej flocie pojazdów co najmniej:  
1) 5% – od 1 stycznia 2021  r.; 
2) 10% – od 1 stycznia 2023  r.; 
3) 20% – od 1 stycznia 2025  r. 
Rozdział 9  
Przepisy dost osowujące, przejściowe i  końcowe  
Art. 69. Tworzy się Ewidencję Infrastruktury Paliw Alternatywnych.  
Art. 70. 1. Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych przyjęte uchwałą Rady Ministrów 
w dniu 29  marca 2017  r. stanowią Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, o  których mowa 
w art. 43. 
2. Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, o  których mowa w  ust. 1, ogłasza  się w  Dzien -
niku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w  terminie 60  dni od dnia wejścia w  życie ustawy.  
Art. 71. Minister właściwy do spraw energii po raz pierwszy przekaże Komisji Europejskiej sprawozdanie, o  którym 
mowa w  art. 44 ust. 1 pkt 3, w terminie do dnia 18  listopada 2019  r. 
Art. 72. Jednostka samorzą du terytorialnego po raz pierwszy sporządza analizę, o  której mowa w  art. 37 ust. 1, 
w terminie do dnia 31  grudnia 2018  r. 
Art. 73. Informację, o  której mowa w  art. 38, podmioty obowiązane do jej przekazania, po raz pierwszy przekazują 
ministrowi właściwem u do spraw energii w  terminie 3  miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy. Informacja obejmuje 
dane według stanu na dzień 31  grudnia roku poprzedzającego rok przekazania tej informacji.  
Art. 74. 1. Podmioty eksploatujące w  dniu wejścia w  życie ustawy stacje ładowania, punkty ładowania wchodzące 
w skład infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego pojazdów, punkty zasilania jednostek pływających 
energią elektryczną z  lądu oraz stacje gazu ziemnego i  punkty bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LN G), w  celu 
ich dalszej eksploatacji są obowiązane w  terminie 12  miesięcy od dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wyd a-
nych na podstawie odpowiednio art. 17, art. 19 i art. 29, dostosować je do wymagań określonych w  niniejszej ustawie oraz 
w tych przepisach wykonawczych a  także złożyć, odpowiednio do UDT lub TDT, wniosek o  przeprowadzenie badania 
zezwalającego na ich dalszą eksploatację.  
2. Do podmiotów, które rozpoczęły eksploatację albo budowę stacji ładowania, punktów ładowania wchodzących 
w skład infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego pojazdów, punktów zasilania jednostek pływających 
energią elektryczną z  lądu oraz stacji gazu ziemnego i  punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) po dniu 
wejścia w  życie niniejszej ust awy, a  przed dniem wejścia w  życie przepisów wykonawczych, wydanych na podstawie 
odpowiednio art.  17, art.  19 i art. 29, w  celu rozpoczęcia lub ich dalszej eksploatacji są obowiązane w  terminie 12  mie-
sięcy od dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wy danych na podstawie odpowiednio art.  17, art.  19 i art. 29, 
dostosować się do wymagań określonych w  niniejszej ustawie oraz w  tych przepisach wykonawczych, a  także złożyć, 
odpowiednio do UDT lub TDT, wniosek o  przeprowadzenie badania zezwalającego na rozpo częcie lub ich dalszą ekspl o-
atację. Przepisu art.  16 nie stosuje się.  
Art. 75. 1.23) Przepisu art. 12 ust. 1 nie stosuje się do zamierzeń budowlanych, dla których przed dniem 1  stycznia 
2019  r. złożono wniosek o  wydanie decyzji o  pozwolenie na budowę albo o drębnej decyzji o  zatwierdzeniu projektu b u-
dowlanego.  
2.24) Przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 12 ust. 2 nie stosuje się do zamierzeń budowlanych, dla 
których wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę albo odrębnej decyzji o zatwierdze niu projektu budowlanego 
złożono przed dniem wejścia w życie tych przepisów wykonawczych.  
Art. 76.25) 1. Umowy zawarte przez naczelny i centralny organ administracji państwowej z podmiotem zapewnia ją-
cym obsługę gospodarczą w zakresie transportu wygasają z d niem 31 grudnia 2021  r., jeżeli nie zapewniają wyko rzystania 
pojazdów elektrycznych na poziomie określonym w art. 68 ust. 1.  
2. Umowy zawarte przez jednostki samorządu terytorialnego na wykonywanie zadań publicznych, o których mowa 
w art. 35 ust. 2 pkt 1,  z wyłączeniem publicznego transportu zbiorowego, wygasają z dniem 31 grudnia 2021 r., jeżeli nie 
zapewniają wykorzystania pojazdów elektrycznych lub pojazdów nap ędzanych gazem ziemnym na pozio mie określonym 
w art. 68 ust. 3.  
                                                           
23) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art. 60 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6. 
24) Dodany przez art. 60 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 6. 
25) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 12; wszedł w życie z dniem 29 sierpnia 2019 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 908 
 
 Art. 77. Do dnia wejścia w  życie art. 65l ust. 4 pkt 3 ustawy  zmienianej w  art. 5526) do wniosku o  zezwolenia na 
przeprowadzenie prac badawczych załącza się kopię decyzji o  czasowej rejestracji pojazdu wydanej na podstawie art. 74 
ust. 2 pkt 3 ustawy  zmienianej w  art. 55. 
Art. 78. 1. Jeżeli termin sporządzenia przez operatora systemu dystrybucyjnego gazowego aktualizacji planu rozw o-
ju w  zakresie zaspokojenia obecnego i  przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, o  którym mowa w  art. 16 ust. 4 
ustawy  z dnia 10  kwietnia 1997  r. – Prawo  energetyczne, przypada po upływie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie ninie j-
szej ustawy, operator ten opracowuje program, o  którym mowa w  art. 20 ust. 1, w terminie 6  miesięcy od dnia wejścia 
w życie niniejszej ustawy na okres obowiązywania planu rozwoju a ktualnego na dzień wejścia w  życie niniejszej ustawy, 
i uzgadnia go z  operatorem systemu przesyłowego gazowego, a  następnie z  Prezesem URE.  
2. W programie, o  którym mowa w  art. 20 ust. 1, operator systemu dystrybucyjnego gazowego określa liczbę plan o-
wanych  punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), nie mniejszą niż określona w  art. 60 ust. 2. 
3. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i  Autostrad przygotowuje po raz pierwszy plan lokalizacji ogólnodostę p-
nych stacji ładowania oraz stacji gazu ziemnego wzdł uż pozostających w  jego zarządzie dróg sieci bazowej TEN -T, 
o którym mowa w  art. 32 ust. 1, oraz przekazuje go do konsultacji z  operatorami systemów dystrybucyjnych elektroene r-
getycznych i  gazowych oraz z  podmiotami zarządzającymi miejscami obsługi podróżn ych, w  terminie 6  miesięcy od dnia 
wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
4. Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN -T przygotowuje po raz pierwszy plan lokalizacji 
punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub możliwości bunkrowan ia za pomocą bunkierek oraz pun k-
tów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z  lądu, o  którym mowa w  art. 33 ust. 1, oraz przekazuje go do 
konsultacji z  właściwymi operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i  gazowych, w  terminie  6 mie-
sięcy od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
Art. 79. Podmioty obowiązane do przekazywania informacji do rejestru po raz pierwszy przekazują informacje, 
o których mowa w  art. 42 ust. 3, do dnia 15  stycznia 2019  r., z wyłączeniem podmiotów, o  których mowa w  art. 74,  
eksploatujących ogólnodostępne stacje ładowania lub stacje gazu ziemnego, które przekazują te informacje po raz pierwszy  
w terminie miesiąca od dnia przeprowadzenia badania zezwalającego na dalszą eksploatację tych stacji.  
Art. 80. Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego, o  którym mowa w  art. 9 ustawy  zmie -
nianej w  art. 5927), podmiot obowiązany do jego opracowania aktualizuje w  celu uwzględnienia wymagań, o  których mowa  
w art. 12 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 1a i 2a–2c ustawy zmienianej w  art. 59, w  brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w  terminie 
roku od dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy.  
Art. 81. Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach realizuje obowiązek, o  którym mowa w  art. 12b 
i art. 13b ust. 6 pkt 1a us tawy zmienianej w  art. 4928), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, od pierwszego dnia miesi ą-
ca następującego po upływie 3  miesięcy od dnia wejścia w  życie przepisów określających warunki dla oznakowania 
miejsc postojowych dla pojazdów elektrycznych.  
Art. 82. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy  zmienianej w  art. 5429) 
zachowują moc do dnia wejścia w  życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy  
zmienianej w  art. 54, w  brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż 36  miesięcy.  
Art. 83. 1. Maksymalny limit wydatków z  budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań naczelnych 
i centralnych organów administracji państwowej wynikających z  niniejszej ustawy wynosi w  roku:  
1) 2018 r. – 4 010 000 zł; 
2) 2019  r. – 4 402 000 zł; 
3) 2020  r. – 13 716 000 zł; 
4) 2021  r. – 2 060 000 zł; 
5) 2022  r. – 2 320 000 zł; 
6) 2023  r. – 7 193 000 zł; 
7) 2024  r. – 2 060 000 zł; 
8) 2025  r. – 19 689 000 zł; 
9) 2026  r. – 2 060 000 zł; 
10) 2027  r. – 2 060 000 zł. 
                                                           
26) Artykuł 55 zawiera zmiany do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym . 
27) Artykuł 59  zawiera zmiany do ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym . 
28) Artykuł 49  zawiera zmiany  do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.  
29) Artykuł 54  zawiera zmiany do ustawy z dnia  10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne . 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 908 
 
 2. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy limitu wydatków 
określonego w  ust. 1 stosuje się mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu realizacji obowiązku zapewnienia 
udziału pojazdów elektr ycznych we flocie użytkowanych pojazdów, określonego w  art. 34 i art. 35 ust. 1. 
3. Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o  którym mowa w  ust. 1, jest minister 
właściwy do spraw energii.  
4. Naczelne i  centralne organy administra cji państwowej są odpowiedzialne za wdrożenie mechanizmu korygując e-
go, o  którym mowa w  ust. 2. 
Art. 84. Przepisy:  
1) art. 66  niniejszej ustawy,  
2) art. 50a ustawy zmienianej w  art. 49 
– w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się od dnia ogłoszenia p ozytywnej decyzji Komisji Europejskiej  o zgodności 
pomocy publicznej przewidzianej w  tych przepisach ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję Europejską, że 
przepisy te nie stanowią pomocy publicznej.  
Art. 85. 1. Przepisy art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy  zmienianej w  art. 5130), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą , oraz 
art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy  zmienianej w  art. 5231), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się:  
1) od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o  zgodności pomo cy publicznej przewidzianej w  tych 
przepisach ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję Europejską, że przepisy te nie stanowią pomocy 
publicznej;  
2) w odniesieniu do pojazdów elektrycznych w  rozumieniu niniejszej ustawy oddanych do używania po dn iu określ o-
nym zgodnie z  pkt 1. 
2. Przepisy art.  109a oraz art.  163a ustawy zmienianej w  art. 5832), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się:  
1) od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o  zgodności pomocy publicznej przewidzianej w tych 
przepisach ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję Europejską, że przepisy te nie stanowią pomocy 
publicznej;  
2) do pojazdów elektrycznych, pojazdów hybrydowych i  pojazdów napędzanych wodorem, w  rozumieniu niniejszej 
ustawy, w  stosunku do  których obowiązek podatkowy w  akcyzie powstał po dniu określonym zgodnie z  pkt 1. 
Art. 85a. Przepis art.  3 ust. 1 pkt 10 stosuje się od dnia 1  stycznia 2023  r. 
Art. 86. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia33), z wyjątkiem:  
1) art. 3 ust. 1 pkt 8, który wchodzi w  życie z  dniem 1  września 2018  r.; 
2) art. 24, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2026  r.; 
3) art. 34  i art. 35, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2025  r.; 
4) art. 36, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 202 8 r.; 
5) art. 39  ust. 2, który wchodzi w  życie po upływie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy;  
6) art. 41  ust. 1, który wchodzi w  życie po upływie 3  miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy;  
7) art. 42  i art. 69, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2019  r.; 
8) art. 49  pkt 6, który wchodzi w  życie z  dniem 3  listopada 2018  r.; 
9) art. 55:  
a) pkt 1  w zakresie dodawanego art. 65l ust. 4 pkt 3, który wchodzi w  życie z  dniem 1  lipca 2019  r., 
b) pkt 2, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r. 
                                                           
30) Artykuł 51 zawiera zmiany do ustawy z dnia  26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych . 
31) Artykuł 52 zawiera zmiany do ustawy z dnia  15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych . 
32) Artykuł 58 zawiera zmiany do ustawy z dnia  6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym . 
33) Ustawa została ogłoszona w dniu 7 lutego 2018 r.