DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 8 stycznia 2020 r. 
Poz. 19 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 22 listopada 2019 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Ko deks karny skarbowy 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze usta wy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów norma tywnych 
i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r . poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszeg o obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dnia 10 września 1999 r. –  Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1958) , z uwzględnie- 
niem zmian wprowadzonych: 
1) ustawą z dnia 4 października 2018 r. o produktac h kosmetycznych (Dz. U. poz. 2227), 
2) ustawą z dnia 23 października 2018 r. o Solidarn ościowym Funduszu Wsparcia Osób Niepełnosprawnych ( Dz. U. 
poz. 2192), 
3) ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ust awy 
o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ord ynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 2193), 
4) ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie usta wy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz niektóry ch innych ustaw 
(Dz. U. poz. 2354), 
5) ustawą z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustaw y o wymianie informacji podatkowych z innymi państw ami oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 694), 
6) ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o  podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1520), 
7) ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego prz ewozu 
towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1 556), 
8) ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innyc h ustaw 
(Dz. U. poz. 1694), 
9) ustawą z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustaw y o podatku od towarów i usług oraz niektórych inny ch ustaw (Dz. U. 
poz. 1751) 
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych prz ed dniem 13 listopada 2019 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia  tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 
1) odnośników nr 1 i 2 oraz art. 65 ustawy z dnia 4  października 2018 r. o produktach kosmetycznych (D z. U. poz. 2227), 
które stanowią: 
„1)  Niniejsza ustawa została notyfikowana Komisji Euro pejskiej w dniu 30 kwietnia 2018 r., pod numerem 
2018/0186/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Min istrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu 
funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i  aktów prawnych (Dz. U. poz. 2039 oraz z 2004 r. 
poz. 597), które wdraża dyrektywę (UE) 2015/1535 Pa rlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 201 5 r. 
ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dzi edzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczący ch 
usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz. Urz. UE L 241 z 17.09.2015, str. 1). 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 19 
 
 2)  Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia P arlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 
30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetyc znych (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 342 
z 22.12.2009, str. 59, Dz. Urz. UE L 114 z 25.04.20 13, str. 1, Dz. Urz. UE L 139 z 25.05.2013, str. 8,  Dz. Urz. 
UE L 190 z 11.07.2013, str. 38, Dz. Urz. UE L 315 z  26.11.2013, str. 34, Dz. Urz. UE L 107 z 10.04.201 4, 
str. 5, Dz. Urz. UE L 238 z 09.08.2014, str. 3, Dz.  Urz. UE L 254 z 28.08.2014, str. 39, Dz. Urz. UE L  282 
z 26.09.2014, str. 1, Dz. Urz. UE L 282 z 26.09.201 4, str. 5, Dz. Urz. UE L 193 z 21.07.2015, str. 115 , Dz. Urz. 
UE L 199 z 29.07.2015, str. 22, Dz. Urz. UE L 60 z 05.03.2016, str. 59, Dz. Urz. UE L 106 z 22.04.2016 , str. 4, 
Dz. Urz. UE L 106 z 22.04.2016, str. 7, Dz. Urz. UE  L 187 z 12.07.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 187 z 12 .07.2016, 
str. 4, Dz. Urz. UE L 189 z 14.07.2016, str. 40, Dz . Urz. UE L 198 z 23.07.2016, str. 10, Dz. Urz. UE L 17 
z 21.01.2017, str. 52, Dz. Urz. UE L 36 z 11.02.201 7, str. 12, Dz. Urz. UE L 36 z 11.02.2017, str. 37,  Dz. Urz. 
UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 174 z 07.07.2017, str. 16, Dz. Urz. UE L 202 z 03.08.2017 , str. 1, 
Dz. Urz. UE L 203 z 04.08.2017, str. 1, Dz. Urz. UE  L 319 z 05.12.2017, str. 2, Dz. Urz. UE L 326 z 09 .12.2017, 
str. 55, Dz. Urz. UE L 158 z 21.06.2018, str. 1 ora z Dz. Urz. UE L 176 z 12.07.2018, str. 3).” 
„Art. 65.  Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem art. 62 ust. 1, który wchodzi w życie 
z dniem 12 lipca 2020 r.”; 
2) art. 37 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu Wsparcia Osób Niepełnospr awnych 
(Dz. U. poz. 2192), który stanowi: 
„Art. 37.  Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.”;  
3) art. 48 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizyczn ych, ustawy 
o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ord ynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 2193), który stanowi: 
„Art. 48.  Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem: 
1) art. 1 pkt 16 w zakresie art. 23s ust. 4 i art. 2 pkt 9 w zakresie art. 11g ust. 4 oraz art. 25, kt óre wchodzą w życie 
z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
2) art. 30 i art. 31, które wchodzą w życie po upły wie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
4) art. 33 i art. 38 ustawy z dnia 9 listopada 2018  r. o zmianie ustawy o Krajowej Administracji Skarb owej oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2354), które s tanowią: 
„Art. 33.  Postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe okr eślone w art. 62 § 2 i 2a oraz w art. 76 § 2 
ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny sk arbowy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1958, 2192, 2193 i 22 27) wszczę- 
te i niezakończone przed dniem wejścia w życie nini ejszej ustawy prowadzą organy właściwe przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy.” 
„Art. 38.  Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia og łoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 19 pkt 1, 3 i 4, art. 20 oraz art. 21, któr e wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogło szenia; 
2) art. 1 pkt 7 w zakresie art. 14 ust. 1 pkt 10–10 b, pkt 9 i pkt 38, art. 23 oraz art. 34 ust. 2, któ re wchodzą w życie 
z dniem 1 stycznia 2019 r.; 
3) art. 1 pkt 55 i art. 26, które wchodzą w życie z  dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
5) art. 15 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmian ie ustawy o wymianie informacji podatkowych z innym i państwami 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 694), któ ry stanowi: 
„Art. 15.  Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia og łoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 10 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem og łoszenia; 
2) art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 201 9 r.; 
3) art. 1 pkt 9 i art. 4 pkt 2, które wchodzą w życ ie z dniem 1 września 2019 r.”; 
6) art. 11 i art. 28 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 1520), które stanowią: 
„Art. 11. 1. W przypadku:  
1) mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsię biorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo 
przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 i 1495) ,  
2) organów władzy publicznej, w tym organów adminis tracji rządowej, organów kontroli państwowej i ochr ony 
prawa, sądów i trybunałów oraz urzędów obsługującyc h te organy, w zakresie, w jakim są uznane za podat ników 
podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ust . 1 i 6 ustawy zmienianej w art. 1,  
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 19 
 
 3) innych niż wymienione w pkt 2 państwowych jednos tek budżetowych,  
4) jednostek samorządu terytorialnego oraz ich zwią zków,  
5) związków metropolitalnych,  
6) samorządowych jednostek budżetowych i samorządow ych zakładów budżetowych, utworzonych przez jednost kę 
samorządu terytorialnego oraz urzędów obsługujących  jednostkę samorządu terytorialnego działających w for- 
mie samorządowej jednostki budżetowej, jeżeli rozli czają się jako podatnicy podatku od towarów i usług  odrębni 
od jednostki samorządu terytorialnego,  
7) agencji wykonawczych w rozumieniu przepisów o fi nansach publicznych,  
8) instytucji gospodarki budżetowej,  
9) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasy Rolnic zego Ubezpieczenia Społecznego,  
10) Narodowego Funduszu Zdrowia,  
11) podmiotów leczniczych w rozumieniu ustawy z dni a 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz . U. z 2018 r. 
poz. 2190 i 2219 oraz z 2019 r. poz. 492, 730 i 959 ),  
12) szkół i placówek niepublicznych, utworzonych na  podstawie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o syste mie oświaty 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1481) lub na podstawie ustaw y z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1148, 1078 i 1287),  
13) Polskiej Akademii Nauk i utworzonych przez nią jednostek organizacyjnych,  
14) instytutów badawczych w rozumieniu ustawy z dni a 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz.  U. 
z 2019 r. poz. 1350),  
15) państwowych i samorządowych instytucji kultury,   
16) jednostek publicznej radiofonii i telewizji,  
17) parków narodowych,  
18) Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospod arki Wodnej oraz wojewódzkich funduszy ochrony śro-
dowiska i gospodarki wodnej,  
19) Narodowego Banku Polskiego,  
20) Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełn osprawnych  
– przepisy art. 18c ust. 1 pkt 1, art. 33a ust. 7 i  12, art. 87 ust. 6a, art. 89a ust. 5, art. 99 ust.  7c, 11c i 13a, art. 109 ust. 3, 
3b–3k ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadan ym niniejszą ustawą, oraz przepisy art. 56 § 4 i ar t. 61a ustawy 
zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, a także przepisy wykonawcze wydane na podst awie 
art. 99 ust. 13b i 14 oraz art. 109 ust. 14 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje 
się od dnia 1 lipca 2020 r.  
2. W okresie od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. do podatników, o których mowa w ust . 1, 
stosuje się przepisy art. 18c ust. 1 pkt 1, art. 87  ust. 6a, art. 89a ust. 5 i 8, art. 101a, art. 102 ust. 3, art. 109 ust. 3 
ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczaso wym, art. 82 § 1b i 2d ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu 
dotychczasowym, oraz art. 56 § 4 ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu dotychczasowym, a także przep isy wyko- 
nawcze wydane na podstawie art. 99 ust. 14 ustawy z mienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z z astrzeże- 
niem ust. 4.  
3. Do importu towarów dokonanego przed dniem 1 lipc a 2020 r. przez podatników, o których mowa w ust. 1 , 
stosuje się przepisy art. 33a ustawy zmienianej w a rt. 1, w brzmieniu dotychczasowym.  
4. Za okres od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 30 c zerwca 2020 r. podatnicy, o których mowa w ust. 1, mogą 
przesyłać do właściwego urzędu skarbowego za pomocą  środków komunikacji elektronicznej ewidencję, o kt órej 
mowa w art. 109 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, na zasadach o kreślonych 
w art. 99 ust. 11c tej ustawy:  
1) łącznie z deklaracją za każdy miesiąc, w termini e do złożenia tej deklaracji – jeżeli są podatnikam i, o których 
mowa w art. 99 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1;  
2) za pierwszy i drugi miesiąc danego kwartału w te rminie do 25. dnia miesiąca następującego odpowiedn io po 
każdym z tych miesięcy, a za ostatni miesiąc danego  kwartału, łącznie z deklaracją, w terminie do złoż enia tej 
deklaracji – jeżeli są podatnikami, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1.  
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 19 
 
 5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4, przepisy ar t. 18c ust. 1 pkt 1, art. 33a ust. 7 i 12, art. 87 ust. 6a, 
art. 89a ust. 5, art. 99 ust. 7c, 11c, 13a, art. 10 9 ust. 3, 3b–3k ustawy zmienianej w art. 1, w brzmi eniu nadanym  
niniejszą ustawą, oraz przepisy art. 56 § 4 i art. 61a ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym  niniejszą usta- 
wą, a także przepisy wykonawcze wydane na podstawie  art. 99 ust. 13b i 14 oraz art. 109 ust. 14 ustawy  zmienianej 
w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, sto suje się. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
6. Podatnicy, o których mowa w ust. 1, którzy skorz ystali z uprawnienia, o którym mowa w ust. 4, nie m ogą 
ponownie rozpocząć rozliczania podatku na dotychcza sowych zasadach.” 
„Art. 28. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września  2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 6 pkt 10 i 11, art. 7 pkt 2, art. 9 i art. 23, które wchodzą w życie z dniem następującym po d niu ogłoszenia;  
2) art. 3 pkt 4, 6–11, art. 4, art. 8 i art. 25 ust . 3, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dni a ogłoszenia;  
3) art. 3 pkt 5, który wchodzi w życie po upływie 3 0 dni od dnia ogłoszenia;  
4) art. 6 pkt 1, 2, pkt 3 lit. a i b i pkt 4 oraz a rt. 19, art. 20 i art. 21 ust. 1, które wchodzą w ż ycie z dniem 1 listo-
pada 2019 r.;  
5) art. 1 pkt 21 i 24, art. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 1 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. ;  
6) art. 1 pkt 4, 7, pkt 12 lit. b, pkt 13, 17–19 i 23, art. 3 pkt 3, art. 5, art. 7 pkt 1, art. 11 i a rt. 12, które wchodzą 
w życie z dniem 1 kwietnia 2020 r.”; 
7) art. 19 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie  ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejo wego przewozu 
towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1 556), który stanowi: 
„Art. 19. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września  2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 15–18, pkt 22 lit. b i pkt 23, art. 9  pkt 1 lit. a, lit. b, lit. c tiret drugie i lit. d  oraz pkt 2–5, art. 14 oraz 
art. 18, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od  dnia ogłoszenia;  
2) art. 3, art. 5, art. 6, art. 10, art. 11 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3–6 oraz art. 16, które wchodzą w życie z dniem nastę- 
pującym po dniu ogłoszenia;  
3) art. 4, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia  2020 r.”; 
8) art. 8 i art. 22 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz  niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1694), które stanowią: 
„Art. 8. Przepisy ustaw wymienionych w art. 1–5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do spraw 
wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej.” 
„Art. 22. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 14 oraz art. 15, które wchodzą w życi e po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;  
2) art. 1 pkt 68, który wchodzi w życie z dniem nas tępującym po dniu ogłoszenia.”; 
9) art. 18 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmian ie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektór ych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 1751), który stanowi: 
„Art. 18. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 listopad a 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 6 i art. 14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;  
2) art. 1 pkt 7 lit. g oraz pkt 8 w zakresie art. 4 2c, które wchodzą w życie z dniem 1 kwietnia 2020 r .”. 
Marszałek Sejmu: E. Witek 
 
 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 19 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypo spolitej 
Polskiej z dnia 22 listopada 2019 r. (poz. 19) 
USTAWA 
z dnia 10 września 1999 r. 
Kodeks karny skarbowy 
TYTUŁ I 
PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE 
DZIAŁ I 
Część ogólna 
Rozdział 1 
Przepisy wstępne 
Art. 1.  § 1. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skar bowe lub odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe 
podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szk odliwy, zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obo wiązującą 
w czasie jego popełnienia. 
§ 2. Nie jest przestępstwem skarbowym lub wykroczen iem skarbowym czyn zabroniony, którego społeczna sz kod-
liwość jest znikoma. 
§ 3. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykro czenia skarbowego sprawca czynu zabronionego, jeżel i nie 
można mu przypisać winy w czasie czynu. 
§ 4. Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lu b wykroczenia skarbowego wymagane jest nastąpienie określo- 
nego w kodeksie skutku, sprawca zaniechania podlega  odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowie- 
dzialności za wykroczenie skarbowe tylko wtedy, jeż eli ciążył na nim prawny, szczególny obowiązek zapo biegnięcia skut- 
kowi. 
Art. 2.  § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w cza sie, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy, chyba ż e 
kodeks stanowi inaczej. 
§ 2. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa in na niż w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego  lub wykro- 
czenia skarbowego, stosuje się ustawę nową, jednakż e należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, j eżeli jest 
względniejsza dla sprawcy. 
§ 3. Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustaw y nowej i w części ustawy obowiązującej poprzednio.  
§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony obj ęty orzeczeniem zagrożony jest karą, której górna g ranica jest 
niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża s ię do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidz ianego za taki 
czyn zabroniony w nowej ustawie; jeżeli nowa ustawa  nie przewiduje możliwości zastosowania środka obję tego orzecze- 
niem, to środka tego nie wykonuje się. 
§ 5. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony obj ęty orzeczeniem nie jest już zagrożony karą pozbawi enia wolności, 
wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wy konaniu zamienia się na karę grzywny, przyjmując je den dzień 
kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawko m dziennym kary grzywny. 
§ 6. Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony obj ęty orzeczeniem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skaza- 
nie ulega zatarciu z mocy prawa, a ukaranie uważa s ię za niebyłe. 
Art. 3.  § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w mie jscu, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy, albo g dzie 
skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpi ł lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić. 
§ 2. Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który  popełnił czyn zabroniony na terytorium Rzeczypospo litej Pol- 
skiej, jak również na polskim statku wodnym lub pow ietrznym, chyba że kodeks stanowi inaczej. 
§ 3. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miej scu popełnienia przestępstwa skarbowego, przepisy k odeksu 
stosuje się także do obywatela polskiego oraz cudzo ziemca w razie popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skie- 
rowanego przeciwko istotnym interesom finansowym pa ństwa polskiego. 
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 19 
 
 § 3a. Niezależnie od przepisów obowiązujących w mie jscu popełnienia przestępstwa skarbowego, przepisy kodeksu sto- 
suje się także do obywatela polskiego w razie popeł nienia za granicą przestępstwa skarbowego określone go w rozdziale 6 i 7 
działu II tytułu I, skierowanego przeciwko intereso m finansowym Wspólnot Europejskich. 
§ 4. Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe o kreślone w rozdziale 7 są karalne także w razie pop ełnienia ich 
za granicą, jeżeli zostały ujawnione w wyniku czynn ości kontrolnych przeprowadzonych tam przez polski organ celny lub 
inny organ uprawniony na podstawie umów międzynarod owych; przepis stosuje się odpowiednio, jeżeli wykr oczenie skar- 
bowe określone w art. 106e, art. 106f i art. 106h p opełnione zostało za granicą. 
§ 5. Przepisy kodeksu stosuje się także do obywatel i polskich oraz cudzoziemców, którzy przebywając na  terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej nakłaniają lub udzielają pomocy do popełnienia za granicą przestępstwa skarb owego skierowa- 
nego przeciwko interesom finansowym Wspólnot Europe jskich, określonego w rozdziale 6 i 7 działu II tyt ułu I. 
Art. 4.  § 1. Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbow e można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeż eli 
kodeks tak stanowi. 
§ 2. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeże li sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce  go popełnić 
albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. 
§ 3. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, j eżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, p opełnia go 
jednak na skutek niezachowania ostrożności wymagane j w danych okolicznościach, mimo że możliwość popeł nienia tego 
czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. 
Art. 5.  § 1. Na zasadach określonych w kodeksie odpowiada ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony po ukończen iu 
lat 17, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej. 
§ 2. W stosunku do sprawcy, który popełnił przestęp stwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe po ukończeni u lat 17, 
lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary lub  środka karnego stosuje środki wychowawcze, lecznic ze albo popraw- 
cze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okolicznośc i sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściw ości i warunki 
osobiste za tym przemawiają. 
Art. 6.  § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przest ępstwo skarbowe albo tylko jedno wykroczenie skarbo we. 
§ 2. Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego zamiaru lub  
z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa si ę za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabro nionych polega- 
jących na uszczupleniu lub narażeniu na uszczupleni e należności publicznoprawnej za krótki odstęp czas u uważa się okres 
do 6 miesięcy. 
Art. 7.  § 1. Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona okreś lone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu, przypi suje 
się tylko jedno przestępstwo skarbowe lub tylko jed no wykroczenie skarbowe na podstawie wszystkich zbi egających się 
przepisów. 
§ 2. W wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę n a podstawie przepisu przewidującego karę najsurowsz ą, 
a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują zagroże nia takie same – na podstawie przepisu, którego zna miona najpełniej 
charakteryzują czyn sprawcy. Nie stoi to na przeszk odzie orzeczeniu także innych środków przewidzianyc h w kodeksie na 
podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. 
Art. 8.  § 1. Jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skar bowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje zara- 
zem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określone go w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się k ażdy z tych 
przepisów. 
§ 2. Wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wykonaniu środków karnych lub innych 
środków orzeczonych na podstawie wszystkich zbiegaj ących się przepisów. Środki karne i środki zabezpie czające oraz 
dozór stosuje się, chociażby je orzeczono tylko na podstawie jednego ze zbiegających się przepisów; w razie orzeczenia za 
zbiegające się czyny zabronione zakazów tego samego  rodzaju lub pozbawienia praw publicznych, sąd stos uje odpowied- 
nio przepisy o karze łącznej. 
§ 3. Jeżeli obok kary najsurowszej, która podlega w ykonaniu, orzeczono także karę grzywny, również ta kara podlega 
łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia obok kary na jsurowszej kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu po dlega tylko 
najsurowsza kara grzywny. 
Art. 9.  § 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wyk onuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozum ie- 
niu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykona niem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorz ystując uzależ- 
nienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu. 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 19 
 
 § 2. Każdy ze współsprawców wykonujących czyn zabro niony odpowiada w granicach swej umyślności lub nie -
umyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozost ałych sprawców; okoliczność osobistą, wyłączającą l ub łagodzącą 
albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie stano wi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia się tyl ko co do sprawcy, 
którego ona dotyczy. 
§ 3. Za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarb owe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podst awie prze- 
pisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub fa ktycznego wykonywania zajmuje się  sprawami gospodarczymi, 
w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby  prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej o sobowości prawnej. 
Art. 10.  § 1. Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto  pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej  jego 
znamię. 
§ 2. Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego  łagodniejszą odpowiedzialność sprawca, który dopus zcza się 
czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym prze konaniu, że zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu za- 
bronionego, od której taka łagodniejsza odpowiedzia lność zależy. 
§ 3. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykro czenia skarbowego, kto dopuszcza się czynu zabronio nego 
w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodz i okoliczność wyłączająca bezprawność. 
§ 4. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykro czenia skarbowego, kto dopuszcza się czynu zabronio nego 
w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności.  
§ 5. W wypadku określonym w § 3 lub 4, jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosow ać nad- 
zwyczajne złagodzenie kary, a jeżeli czyn zabronion y jest wykroczeniem skarbowym – sąd może odstąpić o d wymierzenia 
kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów o kreślonych 
w art. 29 pkt 4. 
Art. 11.  § 1. Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykr oczenia skarbowego, kto z powodu choroby psychicz- 
nej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie mógł w czasie czynu rozp oznać jego 
znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem. 
§ 2. Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa skarb owego zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kier owania po- 
stępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, są d może orzec karę w wysokości nieprzekraczającej dw óch trzecich 
górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego  za przypisane sprawcy przestępstwo skarbowe; sąd m oże zastoso- 
wać także nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet od stąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymie nionego 
w art. 22 § 2 pkt 2–6, chyba że przepadek dotyczy p rzedmiotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 3. Jeżeli w wypadku określonym w § 2 sprawca pope łnił wykroczenie skarbowe, sąd może odstąpić od wym ierzenia 
kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów o kreślonych 
w art. 29 pkt 4. 
§ 4. Przepisów § 1–3 nie stosuje się, gdy sprawca w prawił się w stan nietrzeźwości lub inny stan odurz enia powodu- 
jący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, któ re przewidywał albo mógł przewidzieć. 
Art. 12.  § 1. Kary, środki karne oraz inne środki przewidzi ane w kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad h uma- 
nitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności  człowieka. 
§ 2. Sąd wymierza karę, środek karny lub inny środe k według swego uznania, w granicach przewidzianych przez  
kodeks bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała  stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szk odliwości czynu 
oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowaw cze, które mają one osiągnąć w stosunku do sprawcy,  a także po- 
trzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej  społeczeństwa. 
§ 3. Wymierzając karę, środek karny lub inny środek  młodocianemu albo nieletniemu, sąd kieruje się prz ede wszyst- 
kim tym, aby sprawcę wychować. 
Art. 13.  § 1. Wymierzając karę, środek karny lub inny środe k, sąd uwzględnia w szczególności rodzaj i rozmiar 
ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i sto pień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku fina nsowego, jego 
motywację i sposób zachowania się, właściwości i wa runki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czy nu zabronionego 
i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza g dy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu nale żności publicznopraw- 
nej lub o jej późniejsze wyrównanie. 
§ 2. Okoliczności wpływające na wymiar kary, środka  karnego lub innego środka uwzględnia się tylko co do osoby, 
której one dotyczą. 
Art. 14.  Jeżeli sąd lub organ postępowania przygotowawczego  określa także obowiązek, sposób lub termin uiszcze nia 
uszczuplonej należności publicznoprawnej lub równow artości pieniężnej przepadku przedmiotów lub równow artości pie- 
niężnej przepadku korzyści majątkowej, to powinien przy tym wziąć pod uwagę w szczególności sytuację m ajątkową 
sprawcy oraz wysokość uszczuplonej należności publi cznoprawnej lub równowartości pieniężnej przedmiotó w bądź korzyści 
podlegających przepadkowi. 
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 19 
 
 Art. 15.  § 1. Orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o  przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie  
zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publiczn oprawnej. 
§ 2. W razie orzeczenia przepadku przedmiotów, ścią gnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia 
ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszc zenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych p rzedmiotów. 
§ 3. W razie uiszczenia należności publicznoprawnej  sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w warun kach 
określonych w art. 31 § 3 pkt 2. 
§ 4. W razie potrzeby orzeczenie kończące postępowa nie, na mocy którego nie orzeczono przepadku przedm iotów, 
ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowią zku uiszczenia równowartości pieniężnej tych przedm iotów, powinno 
zawierać również rozstrzygnięcie co do przekazania przedmiotu właściwemu organowi do odrębnego postępo wania. 
Rozdział 2 
Zaniechanie ukarania sprawcy 
Art. 16.  § 1. Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lu b wykroczenie skarbowe sprawca, który po popełnieni u 
czynu zabronionego zawiadomił o tym organ powołany do ścigania, ujawniając istotne okoliczności tego c zynu, w szcze- 
gólności osoby współdziałające w jego popełnieniu. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się tylko wtedy, gdy w ter minie wyznaczonym przez uprawniony organ postępowan ia przygo- 
towawczego uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną uszczuploną popełnionym czynem zabr onionym. 
Jeżeli czyn zabroniony nie polega na uszczupleniu t ej należności, a orzeczenie przepadku przedmiotów j est obowiązkowe, 
sprawca powinien złożyć te przedmioty, natomiast w razie niemożności ich złożenia – uiścić ich równowa rtość pieniężną; 
nie nakłada się obowiązku uiszczenia ich równowarto ści pieniężnej, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotó w określonych 
w art. 29 pkt 4. 
§ 3. Jeżeli złożone przedmioty podlegające przepadk owi mogą ulec szybkiemu zniszczeniu lub zepsuciu, i ch prze- 
chowywanie byłoby połączone z niewspółmiernymi kosz tami lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby  znaczne 
obniżenie ich wartości, organ postępowania przygoto wawczego nakłada na sprawcę obowiązek uiszczenia ic h równowartości 
pieniężnej, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 4. Zawiadomienie powinno być złożone na piśmie al bo przekazane ustnie do protokołu. 
§ 5. Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli został o złożone: 
1) w czasie, kiedy organ ścigania miał już wyraźnie  udokumentowaną wiadomość o popełnieniu przestępstw a skarbowe- 
go lub wykroczenia skarbowego; 
2) po rozpoczęciu przez organ ścigania czynności sł użbowej, w szczególności przeszukania, czynności sp rawdzającej 
lub kontroli zmierzającej do ujawnienia przestępstw a skarbowego lub wykroczenia skarbowego, chyba że c zynność ta 
nie dostarczyła podstaw do wszczęcia postępowania o  ten czyn zabroniony. 
§ 6. Przepisu § 1 nie stosuje się wobec sprawcy, kt óry: 
1) kierował wykonaniem ujawnionego czynu zabronione go; 
2) wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie , polecił jej wykonanie ujawnionego czynu zabronion ego; 
3) zorganizował grupę albo związek mający na celu p opełnienie przestępstwa skarbowego albo taką grupą lub związkiem 
kierował, chyba że zawiadomienia, o którym mowa w §  1, dokonał ze wszystkimi członkami grupy lub związ ku; 
4) nakłaniał inną osobę do popełnienia przestępstwa  skarbowego lub wykroczenia skarbowego w celu skier owania prze- 
ciwko niej postępowania o ten czyn zabroniony. 
Art. 16a. Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykr oczenie skarbowe, kto złożył prawnie skuteczną, 
w rozumieniu przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa  albo w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 listo pada 2016 r. 
o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r . poz. 768, 730, 1520 i 1556), korektę deklaracji p odatkowej 
i w całości uiścił, niezwłocznie lub w terminie wyz naczonym przez uprawniony organ, należność publiczn oprawną uszczuplo- 
ną lub narażoną na uszczuplenie. 
Art. 16b.  Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wyk roczenie skarbowe podatnik, który złożył zeznanie, 
o którym mowa w art. 45ca ust. 6 i 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizyc znych (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm. 1)), w przypadku gdy zawiera ono błędy lub oczywiste omyłki powstałe z winy organu 
podatkowego lub płatnika.  
                                                           
1) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta ły ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1358, 1394, 14 95, 1622, 1649, 1655, 
1726, 1751, 1798, 1818, 1834, 1835, 1978, 2020 i 21 66. 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 19 
 
 Art. 17.  § 1. Sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne po ddanie się odpowiedzialności, jeżeli wina sprawcy 
i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości, a  jednocześnie: 
1) uiszczono w całości wymagalną należność publiczn oprawną, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym  lub 
wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie tej n ależności; 
2) sprawca uiścił kwotę odpowiadającą co najmniej n ajniższej karze grzywny grożącej za dany czyn zabro niony; 
3) sprawca wyraził zgodę na przepadek przedmiotów c o najmniej w takim zakresie, w jakim ten przepadek jest  
obowiązkowy, a w razie niemożności złożenia tych pr zedmiotów – uiścił ich równowartość pieniężną; prze pisy art. 16 
§ 2 zdanie trzecie oraz art. 31 § 3 pkt 2 stosuje s ię odpowiednio; 
4) uiszczono co najmniej zryczałtowaną równowartość  kosztów postępowania. 
§ 2. Niedopuszczalne jest udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli: 
1) przestępstwo skarbowe zagrożone jest karą ograni czenia wolności albo karą pozbawienia wolności; 
2) przestępstwo skarbowe zagrożone tylko karą grzyw ny popełniono w warunkach określonych w art. 37 § 1  lub art. 38 § 2; 
3) zgłoszono interwencję co do przedmiotu podlegają cego przepadkowi, chyba że zostanie ona cofnięta pr zez inter-
wenienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sąd u. 
Art. 18.  § 1. Sąd, udzielając zezwolenia na dobrowolne podd anie się odpowiedzialności, orzeka: 
1) tytułem kary grzywny kwotę uiszczoną przez spraw cę; 
2) przepadek przedmiotów tylko w takich granicach, w jakich sprawca wyraził na to zgodę, a w razie nie możności ich 
złożenia – uiścił ich równowartość pieniężną. 
§ 2. Prawomocny wyrok o zezwoleniu na dobrowolne po ddanie się odpowiedzialności nie podlega wpisowi do  Kra- 
jowego Rejestru Karnego. 
§ 3. Uiszczenie określonej kwoty tytułem kary grzyw ny za przestępstwo skarbowe w drodze dobrowolnego p oddania 
się odpowiedzialności nie stanowi przesłanki recydy wy skarbowej określonej w art. 37 § 1 pkt 4. 
Art. 19.  § 1. Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, co nie  stoi na przeszkodzie orzeczeniu środka karnego wym ie- 
nionego w art. 22 § 2 pkt 2–6 lub w art. 47 § 2 pkt  2 i 3, jeżeli zachodzą warunki jego orzeczenia i c ele kary zostaną przez 
ten środek spełnione, w szczególności w wypadkach p rzewidzianych w kodeksie, a ponadto: 
1) za przestępstwa skarbowe – zagrożone karą pozbaw ienia wolności nieprzekraczającą 3 lat lub karą łag odniejszą, gdy 
stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu nie jest znaczny; przepisu nie stosuje się do spraw cy przestęp- 
stwa skarbowego popełnionego w warunkach określonyc h w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 
oraz art. 38 § 3; 
2) za wykroczenia skarbowe – w wypadkach zasługując ych na szczególne uwzględnienie, biorąc pod uwagę c harakter 
i okoliczności popełnienia wykroczenia skarbowego, właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego za chowanie 
się po popełnieniu tego wykroczenia. 
§ 2. Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub  wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie nale żności 
publicznoprawnej, sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2–6 lub 
w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 tylko wtedy, gdy ta wymagal na należność została w całości uiszczona przed wyda niem wyroku. 
§ 3. Odstępując od wymierzenia kary, sąd może równi eż odstąpić od orzeczenia środka karnego, chociażby  jego orze- 
czenie było obowiązkowe; przepisu nie stosuje się, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 4. W postępowaniu w stosunku do nieobecnych orzec zenie co do kary, środka karnego lub innego środka można 
ograniczyć do przepadku przedmiotów. 
Rozdział 3 
Przestępstwa skarbowe 
Art. 20.  § 1. Do przestępstw skarbowych nie mają zastosowan ia przepisy części ogólnej i rozdziału XXXVIII  
Kodeksu karnego, z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19, art. 20, ar t. 21 § 2 i 3, art. 22–24, art. 27 § 1, art. 40 § 1 , art. 41, art. 43 § 2, 
art. 43c, art. 57, art. 58 § 1 i 2a, art. 60 § 1 i 2, art. 62, art. 63, art. 66 § 1, art. 67, art. 68,  art. 69 § 1 i 2, art. 70, art. 72–77, 
art. 78 § 1 i 3, art. 80 § 1 i 3, art. 81–83, art. 85, art. 86 § 1a, 2 i 3, art. 87, art. 88, art. 89,  art. 89a § 3 zdanie pierwsze, 
art. 90, art. 93b–93g, art. 103 § 1, art. 106, art.  107, art. 108, art. 114 oraz art. 114a, a także ws kazane w innych przepisach 
niniejszego rozdziału przepisy części ogólnej Kodek su karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw s karbowych; do 
żołnierzy, którzy dopuścili się czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, stosuje się odpowiednio  także przepisy 
art. 318, art. 321, art. 322 § 1 i 3, art. 323, art . 324 § 1, art. 326–333, art. 335 oraz art. 336 Kod eksu karnego.  
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 19 
 
 § 3. W wypadku określonym w art. 21 § 3 Kodeksu kar nego sąd może także odstąpić od wymierzenia kary lu b środka 
karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 niniejszego kodeksu, chyba że przepadek dotyczy prz edmiotów okreś-
lonych w art. 29 pkt 4. 
§ 4. Wymieniona w art. 23 Kodeksu karnego przesłank a „dobrowolności” nie ma zastosowania do przestępst w skar- 
bowych. 
§ 5. W wypadku określonym w art. 27 § 1 Kodeksu kar nego dopuszczalny eksperyment dotyczy tylko ekspery mentu 
ekonomicznego lub technicznego. 
§ 6. Wymienione w § 2 oraz w art. 21 § 3, art. 26 §  4, art. 40 § 1 i art. 45 przepisy części ogólnej K odeksu karnego 
stosuje się odpowiednio także do osób wymienionych w art. 53 § 36, które dopuściły się przestępstwa sk arbowego, chyba 
że część wojskowa Kodeksu karnego zawiera odmienne przepisy ogólne. 
Art. 21.  § 1. Usiłowanie przestępstwa skarbowego zagrożoneg o karą nieprzekraczającą roku pozbawienia wolności 
lub karą łagodniejszą jest karalne tylko wtedy, gdy  kodeks tak stanowi. 
§ 2. Za usiłowanie można wymierzyć karę w wysokości  nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej granicy u stawowe- 
go zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstw a skarbowego. 
§ 3. Do usiłowania stosuje się odpowiednio także pr zepisy art. 13, 14 § 2 oraz art. 15 Kodeksu karnego ; przepis 
art. 20 § 4 niniejszego kodeksu stosuje się odpowie dnio. 
Art. 22.  § 1. Karami za przestępstwa skarbowe są: 
1) kara grzywny w stawkach dziennych; 
2) kara ograniczenia wolności; 
3) kara pozbawienia wolności. 
§ 2. Środkami karnymi są: 
1) dobrowolne poddanie się odpowiedzialności; 
2) przepadek przedmiotów; 
3) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku p rzedmiotów; 
4) przepadek korzyści majątkowej; 
4a) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej; 
5) zakaz prowadzenia określonej działalności gospod arczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowan ia okreś-
lonego stanowiska; 
6) podanie wyroku do publicznej wiadomości; 
7) pozbawienie praw publicznych; 
8) środki związane z poddaniem sprawcy próbie: 
a) warunkowe umorzenie postępowania karnego, 
b) warunkowe zawieszenie wykonania kary, 
c) warunkowe zwolnienie. 
§ 3. Środkami zabezpieczającymi są: 
1) elektroniczna kontrola miejsca pobytu; 
2) terapia; 
3) terapia uzależnień; 
4) pobyt w zakładzie psychiatrycznym; 
5) przepadek przedmiotów; 
6) zakazy wymienione w § 2 pkt 5. 
Art. 23.  § 1. Wymierzając karę grzywny, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej; jeżeli   
kodeks nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek  wynosi 10, najwyższa – 720. 
§ 2. Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywn y w granicach nieprzekraczających wysokości 200 sta wek 
dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodnie jszą. 
§ 3. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę  dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki  
majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna ni e może być niższa od jednej trzydziestej części min imalnego wynagro- 
dzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 19 
 
 Art. 24.  § 1. Za karę grzywny wymierzoną sprawcy przestępst wa skarbowego czyni się w całości albo w części od-
powiedzialną posiłkowo osobę fizyczną, osobę prawną  albo jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, której 
odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, jeżeli sprawcą czynu zabronionego jest zastępca tego podmi otu prowadzący 
jego sprawy jako pełnomocnik, zarządca, pracownik l ub działający w jakimkolwiek innym charakterze, a z astępowany 
podmiot odniósł albo mógł odnieść z popełnionego pr zestępstwa skarbowego jakąkolwiek korzyść majątkową . 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągni ęcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów . 
§ 3. W razie nałożenia odpowiedzialności posiłkowej  przy wymiarze kary grzywny stosuje się odpowiednio  art. 23 § 3. 
§ 4. Jeżeli odpowiedzialność, o której mowa w § 1 i  2, nałożono na kilka podmiotów odpowiedzialnych po siłkowo, 
odpowiadają oni solidarnie, chyba że ze względu na okoliczności sprawy sąd określi zakres odpowiedzial ności każdego 
z nich stosownie do osiągniętej korzyści majątkowej . 
§ 5. Niezależnie od nałożenia odpowiedzialności pos iłkowej sąd zobowiązuje podmiot, który uzyskał korz yść mająt- 
kową, do jej zwrotu w całości albo w części na rzec z Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorial nego; nie dotyczy 
to korzyści majątkowej podlegającej zwrotowi na rze cz innego uprawnionego podmiotu. 
Art. 25.  § 1. Odpowiedzialności posiłkowej nie stosuje się wobec państwowych jednostek budżetowych, o których 
mowa w przepisach o finansach publicznych. 
§ 2. Odpowiedzialność posiłkowa nie obciąża spadku.  
§ 3. Odpowiedzialność posiłkowa nie wygasa: 
1) w razie śmierci sprawcy skazanego po uprawomocni eniu się orzeczenia; 
2) jeżeli kary grzywny lub środka karnego ściągnięc ia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów n ie wykonano 
z powodu nieobecności skazanego w kraju. 
Art. 26.  § 1. Jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone k arą pozbawienia wolności, sąd może orzec zamiast ni ej 
karę ograniczenia wolności, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2–6, co 
nie stoi na przeszkodzie wymierzeniu także kary grz ywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawie nia wolności. 
§ 2. Wymierzając karę ograniczenia wolności za prze stępstwo skarbowe, w związku z którym nastąpiło usz czuplenie 
należności publicznoprawnej i tej wymagalnej należn ości nie uiszczono, sąd określa także obowiązek uis zczenia jej 
w całości w wyznaczonym terminie. 
§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy przest ępstwa skarbowego popełnionego w warunkach określon ych 
w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem ar t. 37 § 2 i 3 oraz art. 38 § 3. 
§ 4. Do wymiaru kary ograniczenia wolności stosuje się odpowiednio także art. 34 i art. 35 Kodeksu kar nego. 
Art. 27.  § 1. Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, kara pozba wienia wolności trwa najkrócej 5 dni, najdłużej – 5  lat; 
wymierza się ją w dniach, miesiącach i latach. 
§ 2. Kara aresztu wojskowego trwa najkrócej 5 dni, najdłużej – 2 lata; wymierza się ją w dniach, miesi ącach i latach. 
Art. 28.  § 1. Jeżeli kodeks przewiduje obniżenie albo nadzw yczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego zagro że- 
nia, w wypadku łącznego zagrożenia karami wymienion ymi w art. 22 § 1, obniżenie albo nadzwyczajne obos trzenie odnosi 
się do każdej z tych kar. 
§ 2. Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekro czyć 1080 stawek dziennych kary grzywny, 2 lat ogra niczenia 
wolności albo 10 lat kary pozbawienia wolności; kar ę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i  latach. 
Art. 29.  Przepadek przedmiotów obejmuje: 
1) przedmiot pochodzący bezpośrednio z przestępstwa  skarbowego; 
2) narzędzie lub inny przedmiot stanowiący mienie r uchome, które służyło lub było przeznaczone do pope łnienia prze- 
stępstwa skarbowego; 
3) opakowanie oraz przedmiot połączony z przedmiote m przestępstwa skarbowego w taki sposób, że nie moż na dokonać 
ich rozłączenia bez uszkodzenia któregokolwiek z ty ch przedmiotów; 
4) przedmiot, którego wytwarzanie, posiadanie, obró t, przechowywanie, przewóz, przenoszenie lub przesy łanie jest 
zabronione. 
Art. 30.  § 1. Sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a orzeka, jeże li 
kodeks tak stanowi. 
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 19 
 
 § 2. W wypadkach określonych w art. 54 § 1 i 2, art . 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art. 63 § 1–6, art. 64 § 1–6, art. 65 § 1 
i 3, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1 i 2,  art. 69 § 1–3, art. 69a § 1, art. 69b § 1, art. 69 c § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72, 
art. 73 § 1 oraz art. 73a § 1 i 2 można orzec przep adek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1–3. 
§ 3. W wypadkach określonych w art. 86 § 1–3, art. 87 § 1–3, art. 88 § 1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art. 90  § 1 oraz art. 91 § 1 
i 3 orzeka się przepadek przedmiotów wymienionych w  art. 29 pkt 1 lub 2, a także można orzec przepadek  przedmiotów 
wymienionych w art. 29 pkt 3. 
§ 4. W wypadku określonym w art. 106d § 1 orzeka si ę przepadek wartości dewizowych lub krajowych środk ów płat- 
niczych, a także można orzec przepadek innych przed miotów, określonych w art. 29 pkt 1–3. 
§ 4a. (uchylony) 
§ 5. W wypadkach określonych w art. 107 § 1–3 orzek a się przepadek dokumentu lub urządzenia do gry los owej, gry 
na automacie lub zakładu wzajemnego, a także znajdu jących się w nich środków pieniężnych oraz wygranyc h, które na 
podstawie tego dokumentu przypadają grającemu, a ta kże środków uzyskanych ze sprzedaży udziału w grze lub wpłaco- 
nych stawek. Przepis stosuje się odpowiednio także w wypadkach określonych w art. 107a § 1, art. 108 §  1, art. 109 
i art. 110. 
§ 5a. Sprzedaż urządzeń lub automatów do gier, w st osunku do których sąd nie zarządził zniszczenia, je st dopusz- 
czalna wyłącznie na rzecz podmiotów, które uzyskały  koncesje albo zezwolenie na urządzanie gier. 
§ 6. W wypadkach określonych w § 2–4 orzeka się prz epadek przedmiotów, o których mowa w art. 29 pkt 4.  
Art. 31.  § 1. Sąd może orzec albo orzeka przepadek przedmio tów określonych w art. 29 pkt 1, 3 i 4 w wypadkach 
przewidzianych w kodeksie, także wówczas, gdy przed mioty te nie są własnością sprawcy. 
§ 1a. Sąd może orzec przepadek przedmiotów określon ych w art. 29 pkt 2, niebędących własnością sprawcy , jeżeli 
ich właściciel lub inna osoba uprawniona przewidywa ła, że mogą one służyć lub być przeznaczone do pope łnienia prze- 
stępstwa skarbowego albo mogła to przewidzieć przy zachowaniu ostrożności wymaganej w danych okoliczno ściach. 
§ 2. Przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli s ą własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał je w  drodze czynu 
zabronionego jako przestępstwo lub wykroczenie. 
§ 3. Przepadku przedmiotów nie orzeka się także, je żeli: 
1) orzeczenie jego byłoby niewspółmierne do wagi po pełnionego przestępstwa skarbowego; 
2) uiszczono należność publicznoprawną dotyczącą pr zedmiotów zagrożonych przepadkiem, chyba że należno ść ta jest 
niewspółmiernie niska do kwoty równowartości pienię żnej przepadku przedmiotów albo przepadek dotyczy p rzed- 
miotów określonych w art. 29 pkt 4 lub które został y specjalnie przysposobione do popełnienia czynu za bronionego. 
§ 4. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na wł asność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. 
§ 5. 2) Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, w szczególno ści napojów alkoholowych, produktów kosmetycznych 
lub produktów leczniczych, może zarządzić ich znisz czenie w całości albo w części, jeżeli sprzedaż tyc h przedmiotów jest 
niemożliwa, znacznie utrudniona lub nieuzasadniona lub gdy przedmioty te nie odpowiadają warunkom dopu szczenia do 
obrotu w kraju określonym w odrębnych przepisach. 
§ 6. Wykonanie orzeczenia sądu o przepadku wyrobów tytoniowych następuje poprzez ich zniszczenie. 
§ 7. Koszty zniszczenia przedmiotów, których przepa dek orzeczono, ponosi sprawca czynu zabronionego. 
Art. 32.  § 1. W razie niemożności orzeczenia w całości albo  w części przepadku, o którym mowa w art. 29, gdy 
przedmiot został zniszczony, zgubiony, ukryty lub z  innych przyczyn faktycznych lub prawnych nie może być objęty 
w posiadanie, sąd orzeka środek karny ściągnięcia r ównowartości pieniężnej przepadku przedmiotów, chyb a że przepadek 
dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 2. Jeżeli równowartości pieniężnej przepadku prze dmiotów nie można określić dokładnie, oznacza się j ą w przybli- 
żeniu. 
§ 3. Jeżeli w popełnieniu przestępstwa skarbowego b rało udział kilka osób, odpowiadają one solidarnie za uiszczenie 
równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów. 
§ 4. Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio. 
                                                           
2) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 50 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych ( Dz. U. poz. 2227), która 
weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 19 
 
 Art. 33.  § 1. Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestę pstwa skarbowego, chociażby pośrednio, korzyść mają tko- 
wą niepodlegającą przepadkowi przedmiotów określony ch w art. 29 pkt 1 lub 4, sąd orzeka środek karny p rzepadku tej 
korzyści. W razie niemożności orzeczenia środka kar nego przepadku korzyści majątkowej orzeka się środe k karny ściąg-
nięcia jej równowartości pieniężnej. 
§ 1a. Za korzyść majątkową osiągniętą z popełnienia  przestępstwa skarbowego uważa się także pożytki z rzeczy lub 
praw stanowiących tę korzyść. 
§ 2. W razie skazania za przestępstwo skarbowe, z k tórego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby pośr ednio, ko- 
rzyść majątkową dużej wartości, albo przestępstwo s karbowe, z którego sprawca osiągnął lub mógł osiągn ąć, chociażby 
pośrednio, korzyść majątkową, zagrożone karą pozbaw ienia wolności, której górna granica jest wyższa ni ż 3 lata, lub po- 
pełnione w zorganizowanej grupie albo związku mając ych na celu popełnienie przestępstwa skarbowego za korzyść uzys-
kaną z popełnienia przestępstwa uważa się mienie, k tóre sprawca objął we władanie lub do którego uzysk ał jakikolwiek 
tytuł w okresie 5 lat przed popełnieniem przestępst wa skarbowego do chwili wydania chociażby nieprawom ocnego wyro- 
ku, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny. 
§ 3. Jeżeli mienie stanowiące korzyść uzyskaną z po pełnienia przestępstwa, o którym mowa w § 2, został o przenie- 
sione na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organ izacyjną niemającą osobowości prawnej, faktycznie l ub pod jakim- 
kolwiek tytułem prawnym, uważa się, że rzeczy będąc e w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki o raz przysługują- 
ce jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących ich nabyci u nie można 
było przypuszczać, że mienie to, chociażby pośredni o, pochodziło z czynu zabronionego. 
§ 4. Przepisy § 2 i 3 stosuje się także przy dokona niu zajęcia przy zabezpieczeniu grożącego przepadku  korzyści ma- 
jątkowej oraz przy egzekucji tego środka. Osoba lub  jednostka, której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może 
wystąpić z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie domniemania; do czasu prawomocnego rozstrz ygnięcia 
sprawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu. 
§ 5. W razie współwłasności orzeka się przepadek ud ziału należącego do sprawcy lub równowartości pieni ężnej tego 
udziału. 
§ 6. Środka karnego przepadku korzyści majątkowej l ub ściągnięcia jej równowartości pieniężnej nie orz eka się, jeżeli 
korzyść majątkowa podlega zwrotowi innemu uprawnion emu podmiotowi. 
§ 7. Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub ściąg nięcie jej równowartości pieniężnej przechodzi na w łasność 
Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku,  a w wypadku, o którym mowa w § 4 zdanie drugie, z chwilą upra- 
womocnienia się wyroku oddalającego powództwo przec iwko Skarbowi Państwa. 
Art. 34.  § 1. Zakaz prowadzenia określonej działalności gos podarczej oraz pozbawienie praw publicznych można 
orzec tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi. 
§ 2. 3) Sąd może orzec środek karny zakazu prowadzenia okr eślonej działalności gospodarczej w wypadkach okreś lo- 
nych w art. 38 § 1 i 2 oraz w razie skazania sprawc y za przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 1,  art. 55 § 1, 
art. 56 § 1, art. 63 § 1–5, art. 64 § 1–6, art. 65 § 1, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1 i 2,  art. 69 § 1–3, art. 69a § 1, 
art. 69b § 1, art. 69c § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art . 72, art. 73 § 1, art. 73a § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80f § 1–4, 
art. 82 § 1, art. 83 § 1, art. 85 § 1 i 2, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art. 88 § 1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art. 90 § 1 i 2, art. 91 § 1, 
art. 92 § 1, art. 93, art. 97 § 1 i 2, art. 100 § 1 , art. 101 § 1, art. 102 § 1, art. 103 § 1, art. 10 4 § 1, art. 106c § 1, art. 106d 
§ 1, art. 106j § 1, art. 107 § 1–3, art. 107a § 1 o raz art. 110. 
§ 3. Pozbawienie praw publicznych sąd może orzec w wypadkach określonych w art. 38 § 1 i 2 w razie ska zania na 
karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od la t 3. 
§ 4. Zakazy wymienione w art. 22 § 2 pkt 5 oraz poz bawienie praw publicznych orzeka się w latach, od r oku do lat 5. 
Art. 35.  W uzasadnionych wypadkach sąd może orzec podanie w yroku do publicznej wiadomości w sposób przez 
siebie określony. 
Art. 36.  § 1. Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, sąd m oże: 
1) wymierzyć karę ograniczenia wolności, jeżeli prz estępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności; 
przepis art. 26 § 2 stosuje się; 
2) odstąpić od wymierzenia kary i orzec środek karn y wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2–6; 
3) odstąpić od wymierzenia środka karnego, chociażb y jego orzeczenie było obowiązkowe; przepis art. 19  § 3 zdanie 
drugie stosuje się. 
                                                           
3) W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o pod atku dochodowym od osób 
fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób pra wnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych  innych ustaw 
(Dz. U. poz. 2193), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 19 
 
 § 2. Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nas tąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej i p rzed wyda- 
niem wyroku wymagalna należność została w całości u iszczona, nadzwyczajne złagodzenie kary może polega ć na orzecze- 
niu tylko kary grzywny w wysokości nieprzekraczając ej połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia prze widzianego za 
przypisane przestępstwo skarbowe, co nie stoi na pr zeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 
pkt 2–6, przewidzianych za to przestępstwo. 
§ 3. Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a n awet może warunkowo zawiesić jej wykonanie w stosun ku do 
sprawcy współdziałającego z inną osobą lub osobami w popełnieniu przestępstwa skarbowego, jeżeli ujawn ił przed organem 
postępowania przygotowawczego wszystkie istotne inf ormacje dotyczące tych osób oraz okoliczności jego popełnienia. 
§ 3a. 4) Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpi ło uszczuplenie należności publicznoprawnej, sąd mo że 
zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w przypadk u, gdy sprawca w terminie złożył informacje o schem acie podat- 
kowym, a uszczuplona należność publicznoprawna wyni ka bezpośrednio z zastosowania tego schematu podatk owego. 
§ 4. Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli sprawca: 
1) wezwany do złożenia wyjaśnień lub zeznań, nie po twierdził w postępowaniu w sprawie o przestępstwo s karbowe 
ujawnionych przez siebie informacji; 
2) kierował wykonaniem ujawnionego przestępstwa ska rbowego; 
3) wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie , polecił jej wykonanie ujawnionego przestępstwa sk arbowego; 
4) nakłaniał inną osobę do popełnienia przestępstwa  skarbowego w celu skierowania przeciwko niej postę powania o ten 
czyn zabroniony. 
§ 5. Warunkowego zawieszenia wykonania kary, o któr ym mowa w § 3, nie stosuje się także do sprawcy okr eślonego 
w art. 37 § 1 pkt 2 i 5. 
Art. 37.  § 1. Sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, je żeli sprawca: 
1) popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, powoduj ąc uszczuplenie należności publicznoprawnej dużej w artości albo 
popełnia umyślnie przestępstwo skarbowe, a wartość przedmiotu czynu zabronionego jest duża; 
1a) popełnia przestępstwo skarbowe określone w art.  62 § 2, a kwota podatku wynikająca z faktury albo suma kwot 
podatku wynikających z faktur jest dużej wartości; 
2) uczynił sobie z popełniania przestępstw skarbowy ch stałe źródło dochodu; 
3) popełnia dwa albo więcej przestępstw skarbowych,  zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomoc ny, co do 
któregokolwiek z nich i każdy z tych czynów wyczerp uje znamiona przestępstwa skarbowego określonego w tym 
samym przepisie, a odstępy czasu pomiędzy nimi nie są długie; 
4) skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę  pozbawienia wolności lub karę ograniczenia wolnośc i albo karę 
grzywny, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 mie sięcy kary pozbawienia wolności lub 6 miesięcy kary  ogranicze- 
nia wolności albo po uiszczeniu grzywny wynoszącej co najmniej 120 stawek dziennych popełnia umyślnie przestęp- 
stwo skarbowe tego samego rodzaju; 
5) popełnia przestępstwo skarbowe, działając w zorg anizowanej grupie albo w związku mającym na celu po pełnienie 
przestępstwa skarbowego; 
6) popełnia przestępstwo skarbowe, używając przemoc y lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo dział ając wspól- 
nie z inną osobą, która używa przemocy lub grozi na tychmiastowym jej użyciem; 
7) przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzys tanie krytycznego położenia doprowadza inną osobę d o popełnie- 
nia czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe. 
§ 2. Przepisów § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżel i w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło usz czuplenie  
należności publicznoprawnej, a wymagalna należność została w całości uiszczona przed zamknięciem przew odu sądowego 
w pierwszej instancji. 
§ 2a. Przepisu § 1 pkt 1a nie stosuje się, jeżeli w ymagalna należność została w całości uiszczona prze d zamknięciem 
przewodu sądowego w pierwszej instancji. 
§ 3. Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli spr awca odstąpił od udziału w zorganizowanej grupie lu b związku 
i ujawniając przed organem ścigania istotne okolicz ności zamierzonego przestępstwa skarbowego, zapobie gł jego popeł- 
nieniu. 
                                                           
4) Dodany przez art. 9 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 19 
 
 § 4. W wypadkach określonych w § 1 pkt 3 sąd orzeka  tylko jeden raz karę za wszystkie zbiegające się p rzestępstwa 
skarbowe na podstawie przepisu, którego znamiona ka żde z nich wyczerpuje, w granicach określonych w ar t. 38 § 1 lub 2. 
Art. 38.  § 1. Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd w ymierza karę pozbawienia wolności: 
1) do 6 miesięcy albo karę ograniczenia wolności, j eżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone tylko ka rą grzywny do 
360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzenia ta kże kary grzywny grożącej za to przestępstwo; 
2) do roku albo karę ograniczenia wolności, jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone tylko karą grz ywny przekracza- 
jącą 360 stawek dziennych, co nie wyłącza wymierzen ia także kary grzywny grożącej za to przestępstwo; 
3) przewidzianą  za przypisane przestępstwo skarbowe w wysokości pow yżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, nie 
niższej niż  1 miesiąc do górnej granicy ustawowego zagrożenia z większonego o połowę, co nie wyłącza wymierzenia 
z takim samym obostrzeniem także kary grzywny grożą cej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolnoś ci. 
§ 2. Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wy mierza karę  pozbawienia wolności w wysokości powyżej dolnej 
granicy ustawowego zagrożenia, nie niższej niż  3 miesiące do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego po- 
dwójnie, co nie wyłącza wymierzenia w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o  połowę  
także kary grzywny grożącej za to przestępstwo, jeż eli sprawca popełnia ten czyn zabroniony określony w: 
1) art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 63 §  1–5, art. 65 § 1, art. 67 § 1, art. 69a § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 73a § 1, 
art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art. 90 § 1, art. 91 § 1 oraz  art. 92 § 1, a kwota 
uszczuplonej należności publicznoprawnej lub wartoś ć przedmiotu czynu zabronionego jest wielka; 
2) (uchylony) 
3) art. 62 § 2, a kwota podatku wynikająca z faktur y albo suma kwot podatku wynikających z faktur stan owiących 
przedmiot czynu zabronionego jest wielkiej wartości . 
§ 3. W wypadku określonym w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje  się odpowiednio przepis art. 26 § 2, a w wypadku o kreślonym 
w § 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 37 § 2 l ub 3. 
Art. 39.  § 1. Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwy ższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępst wa 
skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1080  stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolno ści albo 15 lat 
pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wy mierza się w miesiącach i latach. 
§ 2. W razie skazania za zbiegające się przestępstw o skarbowe i przestępstwo określone w innej ustawie  karnej, sąd 
wymierza karę łączną na zasadach określonych w nini ejszym kodeksie; przepis art. 43 § 1 Kodeksu karneg o stosuje się 
odpowiednio. 
Art. 40.  § 1. Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art.  85 Kodeksu karnego popełnia dwa albo więcej ciągów  
przestępstw skarbowych określonych w art. 37 § 1 pk t 3 albo ciąg przestępstw skarbowych oraz przestęps two skarbowe, 
sąd orzeka karę łączną, stosując odpowiednio przepi sy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łącz eniu kar 
i środków karnych. 
§ 2. Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więce j orzeczeniami za przestępstwa skarbowe należące do  ciągu 
przestępstw skarbowych określonego w art. 37 § 1 pk t 3, orzeczona w wyroku łącznym kara nie może przek roczyć górnych 
granic wymiaru określonych w art. 38 § 1 lub 2. 
§ 3. Kara łączna ograniczenia wolności nie może prz ekraczać 18 miesięcy, a kara łączna grzywny nie moż e przekraczać 
1080 stawek dziennych. Przy określaniu na nowo staw ki dziennej, sąd kieruje się wskazaniami określonym i w art. 23 § 3. 
Art. 41.  § 1. Warunkowe umorzenie postępowania karnego możn a zastosować do sprawcy przestępstwa skarbowego, 
chyba że przestępstwo to popełniono w warunkach okr eślonych w art. 37 § 1 pkt 1–3, 5–7 lub w art. 38 §  2, z zastrzeże- 
niem art. 37 § 2 i 3 oraz art. 38 § 3. 
§ 2. Umarzając warunkowo postępowanie karne za prze stępstwo skarbowe, w związku z którym nastąpiło usz czuple- 
nie należności publicznoprawnej i tej wymagalnej na leżności nie uiszczono, sąd określa także obowiązek  uiszczenia jej 
w całości w wyznaczonym terminie. 
§ 3. Sąd może także podjąć warunkowo umorzone postę powanie karne, jeżeli sprawca w okresie próby uchyl a się od 
wykonania określonego obowiązku uiszczenia należnoś ci publicznoprawnej. 
§ 4. Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio w raz ie: 
1) warunkowego zawieszenia wykonania kary; 
2) warunkowego zwolnienia. 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 19 
 
 Art. 41a.  § 1. Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie st osuje się także do sprawcy określonego w art. 37 § 1 
pkt 2 i 5, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uza sadniony szczególnymi okolicznościami. 
§ 2. W wypadku warunkowego zawieszenia wykonania ka ry pozbawienia wolności wobec sprawcy określonego 
w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 okres próby wynosi od 3 do 5 lat, a dozór jest obowiązkowy. 
Art. 42.  § 1. Jeżeli sprawca skazany za umyślne przestępstw o skarbowe na karę pozbawienia wolności popełnił 
w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku tej kary umyślnie przestępstwo skarbowe tego samego rodzaju,  sąd może go 
warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary. 
§ 2. Skazanego określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 można warunkowo zwolnić po odbyciu trzech czwartych  kary. 
§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do sumy dw óch lub więcej niepodlegających łączeniu kar pozbaw ienia wol- 
ności, które skazany ma odbyć kolejno; przepis § 1 stosuje się, jeżeli chociażby jedno z przestępstw p opełniono w określo- 
nych tam warunkach. 
§ 4. Jeżeli skazanym jest osoba określona w § 2, ok res próby nie może być krótszy niż 3 lata. 
Art. 43.  § 1. Przepadek przedmiotów wymieniony w art. 22 § 3 pkt 5 można orzec tytułem środka zabezpieczająceg o, 
jeżeli: 
1) sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie  niepoczytalności; 
2) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma; 
3) zastosowano warunkowe umorzenie postępowania kar nego; 
4) zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawc y czynu zabronionego; 
5) zastosowano art. 5 § 2. 
§ 2. Przepisy o przepadku przedmiotów tytułem środk a zabezpieczającego stosuje się odpowiednio także w  razie 
umorzenia postępowania wobec niewykrycia sprawcy. 
§ 3. Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio. 
§ 4. Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego  w stanie niepoczytalności, sąd może orzec tytułem środka zabez- 
pieczającego także zakaz prowadzenia określonej dzi ałalności gospodarczej, wykonywania określonego zaw odu lub zaj- 
mowania określonego stanowiska, gdy jest to koniecz ne ze względu na ochronę porządku prawnego. 
§ 5. Wymienione w § 4 zakazy orzeka się bez wyznacz enia terminu; sąd uchyla zakaz, jeżeli ustały przyc zyny jego 
orzeczenia. 
Art. 43a.  Jeżeli zebrane dowody wskazują, że w razie skazani a zostałby orzeczony przepadek, sąd może go orzec 
także w przypadku śmierci sprawcy, umorzenia postęp owania z powodu niewykrycia sprawcy, a także w przy padku zawie- 
szenia postępowania w sprawie, w której nie można u jąć oskarżonego albo oskarżony nie może brać udział u w postępowa- 
niu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej  choroby. 
Art. 44.  § 1. Karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeż eli od czasu jego popełnienia upłynęło lat: 
1) 5 – gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagro żone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub k arą  
pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat; 
2) 10 – gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagr ożone karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 la ta. 
§ 2. Karalność przestępstwa skarbowego polegającego  na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie nale żności  
publicznoprawnej ustaje także wówczas, gdy nastąpił o przedawnienie tej należności. 
§ 3. W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2 bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego polegającego na 
uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należnoś ci publicznoprawnej rozpoczyna się z końcem roku, w  którym upłynął 
termin płatności tej należności. Jeżeli sprawca prz estępstwa skarbowego dopuścił się uszczuplenia lub narażenia na 
uszczuplenie należności celnej, bieg jego przedawni enia rozpoczyna się z dniem, w którym powstał dług celny; jeżeli nie 
jest możliwe określenie dnia powstania długu celneg o, bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego rozpo czyna się 
z dniem najwcześniejszym, w którym istnienie długu celnego zostało ustalone. 
§ 4. W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2, jeże li dokonanie przestępstwa skarbowego zależy od nast ąpienia 
określonego w kodeksie skutku, bieg przedawnienia r ozpoczyna się od czasu, gdy skutek nastąpił. 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 19 
 
 § 5. Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 lub § 2 w szczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność p opełnione- 
go przez niego przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 1 ustaje z upływem 5 lat, a przestępstwa skarbowego okreś-
lonego w § 1 pkt 2 – z upływem 10 lat od zakończeni a tego okresu. 
§ 6. W razie uchylenia prawomocnego orzeczenia prze dawnienie biegnie od dnia wydania orzeczenia w tym przed- 
miocie, chyba że karalność przestępstwa skarbowego już ustała. 
§ 7. Przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis usta wy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania 
w sprawie o przestępstwo skarbowe. 
Art. 45.  § 1. Do przedawnienia wykonania środków karnych wy mienionych w art. 22 § 2 pkt 2–7 stosuje się odpo- 
wiednio art. 103 § 1 pkt 3 Kodeksu karnego. 
§ 1a. Środków zabezpieczających określonych w art. 22 § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia  się orze- 
czenia upłynęło 10 lat. 
§ 2. Do zatarcia skazania w odniesieniu do środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2–7 stosuje się odpo- 
wiednio art. 107 § 6 Kodeksu karnego. 
Rozdział 4 
Wykroczenia skarbowe 
Art. 46.  Do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania prze pisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń. 
Art. 47.  § 1. Karą za wykroczenia skarbowe jest kara grzywn y określona kwotowo. 
§ 2. Środkami karnymi są: 
1) dobrowolne poddanie się odpowiedzialności; 
2) przepadek przedmiotów; 
3) ściągnięcie równowartości pieniężnej przepadku p rzedmiotów. 
§ 3. Do środka karnego ściągnięcia równowartości pi eniężnej przepadku przedmiotów stosuje się odpowied nio art. 31 
§ 4 i art. 32. 
§ 4. Przepadek przedmiotów określony w § 2 pkt 2 mo żna orzec tytułem środka zabezpieczającego; przepis y art. 31 
§ 1, art. 43 § 1 pkt 1, 2 i 4 oraz § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 48.  § 1. Kara grzywny może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej wysokości  
minimalnego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej. 
§ 2. Mandatem karnym można nałożyć karę grzywny w g ranicach nieprzekraczających podwójnej wysokości mi ni- 
malnego wynagrodzenia. 
§ 3. Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywn y w granicach nieprzekraczających dziesięciokrotnej  
wysokości minimalnego wynagrodzenia. 
§ 4. Wymierzając karę grzywny lub nakładając ją man datem karnym, uwzględnia się także stosunki majątko we 
i rodzinne sprawcy oraz jego dochody i możliwości z arobkowe. 
§ 5. W razie zatrzymania osoby podejrzanej o popełn ienie wykroczenia skarbowego, zgodnie z art. 244–24 8 Kodeksu 
postępowania karnego, na poczet orzeczonej kary grz ywny sąd zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wo lności, zaokrąg-
lając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczy wistego pozbawienia wolności jest równoważny karze grzywny 
w wysokości od jednej pięćsetnej do jednej pięćdzie siątej górnej granicy ustawowego zagrożenia karą gr zywny. 
Art. 49.  § 1. Do przepadku przedmiotów stosuje się odpowied nio przepisy art. 29, art. 30 § 1 i 6 oraz art. 31,  przy 
czym nie obejmuje on środka przewozowego stanowiące go przedmiot określony w art. 29 pkt 2, chyba że zo stał on spe- 
cjalnie przysposobiony do popełnienia czynu zabroni onego jako przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarb owe, przestęp- 
stwo lub wykroczenie. 
§ 2. W wypadkach określonych w art. 54 § 3, art. 55  § 3, art. 56 § 3, art. 63 § 7, art. 64 § 7, art. 6 6 § 2, art. 67 § 4, 
art. 68 § 3, art. 69a § 2, art. 69b § 2, art. 69c §  2, art. 70 § 5, art. 73 § 2, art. 73a § 3, art. 86  § 4, art. 87 § 4, art. 88 § 3, 
art. 89 § 3, art. 90 § 3, art. 107 § 4 oraz art. 10 7a § 2 można orzec przepadek przedmiotów określonyc h w § 1. 
§ 3. W wypadkach określonych w art. 65 § 4 oraz art . 91 § 4 można orzec przepadek przedmiotów określon ych w § 1, 
jeżeli czyn zabroniony został popełniony umyślnie. 
§ 4. W wypadku określonym w art. 106d § 2 orzeka si ę przepadek wartości dewizowych lub krajowych środk ów płat- 
niczych, a także można orzec przepadek innych przed miotów określonych w § 1. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 19 
 
 Art. 50.  § 1. Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych, sąd wymierza 
łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie  stoi na prze- 
szkodzie orzeczeniu także innych środków za pozosta jące w zbiegu wykroczenia. 
§ 2. (uchylony) 
Art. 51.  § 1. Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeże li od czasu jego popełnienia upłynął rok. Przepisy art. 44 
§ 2–4 i 6–7 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnion ego przez 
niego wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat  od zakończenia tego okresu. 
§ 3. Orzeczona kara lub środek karny wymieniony w a rt. 47 § 2 pkt 2 i 3 nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty upra- 
womocnienia się orzeczenia upłynęły 3 lata. 
§ 4. Środka zabezpieczającego określonego w art. 47  § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia s ię orze- 
czenia upłynęły 3 lata. 
Art. 52.  § 1. Orzeczenie kary lub środka karnego wymienione go w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 uważa się za niebyłe z u pły- 
wem 2 lat od wykonania, darowania albo przedawnieni a ich wykonania, chyba że kodeks stanowi inaczej. 
§ 2. W razie odstąpienia od wymierzenia kary lub śr odka karnego, zatarcie skazania następuje z upływem  roku od 
wydania prawomocnego orzeczenia. 
§ 3. Jeżeli ukarany po rozpoczęciu, lecz przed upły wem okresu przewidzianego w § 1 ponownie popełnił p rzestęp- 
stwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo l ub wykroczenie, za które orzeczono karę lub środek karny, wymie- 
niony w art. 22 § 2 pkt 2–7 i 8 lit. b lub w art. 4 7 § 2 pkt 2 i 3, lub w razie odstąpienia od ich wym ierzenia, dopuszczalne 
jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. 
§ 4. Nałożenie kary grzywny w drodze mandatu karneg o uważa się za niebyłe z upływem roku od uiszczenia  lub ściąg-
nięcia tej grzywny albo od przedawnienia jej wykona nia. 
Rozdział 5 
Objaśnienie wyrażeń ustawowych 
Art. 53.  § 1. Czyn zabroniony jest to zachowanie o znamiona ch określonych w kodeksie, chociażby nie stanowiło ono 
przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.  Określenie czynu zabronionego jako przestępstwa sk arbowego lub 
wykroczenia skarbowego może nastąpić tylko w niniej szym kodeksie. 
§ 2. Przestępstwo skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny w stawkach dzi ennych, 
kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wol ności. 
§ 3. Wykroczenie skarbowe jest to czyn zabroniony p rzez kodeks pod groźbą kary grzywny określonej kwot owo, jeżeli 
kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie na leżności publicznoprawnej albo wartość przedmiotu c zynu nie prze- 
kracza pięciokrotnej wysokości minimalnego wynagrod zenia w czasie jego popełnienia. Wykroczeniem skarb owym jest 
także inny czyn zabroniony, jeżeli kodeks tak stano wi. 
§ 4. Minimalne wynagrodzenie jest to wynagrodzenie za pracę ustalone na podstawie ustawy z dnia 10 paź dziernika 
2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U.  z 2018 r. poz. 2177 oraz z 2019 r. poz. 1564). 
§ 5. Zagrożenie karne jest to zagrożenie karą przew idziane w odpowiednim przepisie tytułu I działu II – Część szcze- 
gólna, określającym dany typ przestępstwa skarboweg o lub wykroczenia skarbowego. 
§ 6. Ustawowy próg, o którym mowa w tytule I w dzia le II – Część szczególna, jest to wysokość kwoty ok reślonej 
w § 3 zdanie pierwsze. 
§ 7. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości cz ynu zabronionego bierze się pod uwagę rodzaj i char akter zagro- 
żonego lub naruszonego dobra, wagę naruszonego prze z sprawcę obowiązku finansowego, wysokość uszczuplo nej lub 
narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawn ej, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabroni onego, jak rów- 
nież postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naru szonej reguły ostrożności i stopień jej naruszenia.  
§ 8. W rozumieniu kodeksu wypadek mniejszej wagi je st to czyn zabroniony jako wykroczenie skarbowe, kt óre 
w konkretnej sprawie, ze względu na jej szczególne okoliczności – zarówno przedmiotowe, jak i podmioto we – zawiera 
niski stopień społecznej szkodliwości czynu, w szcz ególności gdy uszczuplona lub narażona na uszczuple nie należność 
publicznoprawna nie przekracza ustawowego progu z §  6, a sposób i okoliczności popełnienia czynu zabro nionego nie 
wskazują na rażące lekceważenie przez sprawcę porzą dku finansowoprawnego lub reguł ostrożności wymagan ych 
w danych okolicznościach, albo sprawca dopuszczając y się czynu zabronionego, którego przedmiot nie prz ekracza kwoty 
małej wartości, czyni to z pobudek zasługujących na  uwzględnienie. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 19 
 
 § 9. W rozumieniu kodeksu zasada terytorialności, o  której mowa w art. 3 § 2, obejmuje również znajduj ącą się poza 
morzem terytorialnym wyłączną strefę ekonomiczną, w  której Rzeczpospolita Polska na podstawie prawa we wnętrznego 
i zgodnie z prawem międzynarodowym wykonuje prawa o dnoszące się do badania i eksploatacji dna morskieg o i jego 
podglebia oraz ich zasobów naturalnych. 
§ 10. Za statek wodny uważa się także stałą platfor mę umieszczoną na szelfie kontynentalnym. 
§ 11. Przestępstwo skarbowe skierowane przeciwko is totnym interesom finansowym państwa polskiego, o kt órym 
mowa w art. 3 § 3, jest to takie przestępstwo skarb owe, które zagraża Skarbowi Państwa powstaniem uszc zerbku finan-
sowego w wysokości co najmniej dziesięciokrotności wielkiej wartości. 
§ 12. Przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju są to przestępstwa skarbowe określone w tym samym rozd ziale 
kodeksu; przestępstwa skarbowe z użyciem przemocy l ub groźby jej użycia uważa się za przestępstwa skar bowe tego 
samego rodzaju. 
§ 13. Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść  zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego. 
§ 14. Mała wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie przekracza dwust ukrotnej 
wysokości minimalnego wynagrodzenia. 
§ 15. Duża wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza pięćsetkr otną wyso- 
kość minimalnego wynagrodzenia. 
§ 16. Wielka wartość jest to wartość, która w czasi e popełnienia czynu zabronionego przekracza tysiąck rotną wyso- 
kość minimalnego wynagrodzenia. 
§ 17. Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, jako warto ść przedmiotu czynu zabronionego przyjmuje się jego  wartość ryn- 
kową, ustaloną według przeciętnej ceny rynkowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w razie bra ku tych danych – 
na podstawie oszacowania. O wartości rozstrzyga cza s popełnienia czynu zabronionego, a gdy nie można g o ustalić – czas 
jego ujawnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej. 
§ 18. W rozumieniu kodeksu środek przewozowy jest t o przedmiot używany do przewozu osób lub towarów, 
w szczególności: pojazd drogowy, szynowy środek tra nsportu, przyczepa, naczepa, jednostka pływająca or az statek po- 
wietrzny. 
§ 19. Młodociany jest to osoba, która w czasie pope łnienia czynu zabronionego nie ukończyła 21 lat i w  czasie orze- 
kania w pierwszej instancji 24 lat. 
§ 20. Dokument jest to każdy przedmiot lub inny zap isany nośnik informacji, z którym jest związane okr eślone prawo, 
albo który ze względu na zawartą w nim treść stanow i dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności m ającej znacze- 
nie prawne. 
§ 21. Księgami są: 
1) księgi rachunkowe; 
2) podatkowa księga przychodów i rozchodów; 
3) ewidencja; 
4) rejestr; 
5) inne podobne urządzenia ewidencyjne, do których prowadzenia zobowiązuje ustawa, a w szczególności z apisy kasy 
rejestrującej. 
§ 22. Księga nierzetelna jest to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym. 
§ 23. Księga wadliwa jest to księga prowadzona niez godnie z przepisem prawa. 
§ 24. (uchylony) 
§ 25. (uchylony) 
§ 26. W rozumieniu kodeksu należność publicznoprawn a jest to należność państwowa lub samorządowa, będą ca 
przedmiotem przestępstwa skarbowego lub wykroczenia  skarbowego; należnością państwową jest podatek sta nowiący 
dochód budżetu państwa, należność z tytułu rozlicze nia udzielonej dotacji lub subwencji lub należność celna, a należnością 
samorządową – podatek stanowiący dochód jednostki s amorządu terytorialnego lub należność z tytułu rozl iczenia udzielo- 
nej dotacji lub subwencji. 
§ 26a. W rozumieniu kodeksu należnością publicznopr awną, w tym podatkiem, jest także należność stanowi ąca przy- 
chód budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub bud żetu zarządzanego przez Wspólnoty Europejskie lub w  ich imieniu, 
w rozumieniu wiążących Rzeczpospolitą Polską przepi sów prawa Unii Europejskiej, będąca przedmiotem prz estępstwa 
skarbowego lub wykroczenia skarbowego. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 19 
 
 § 27. Należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo kwota pienięż na, od 
której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w c ałości lub w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości 
ten uszczerbek finansowy nastąpił. 
§ 28. Narażenie na uszczuplenie należności publiczn oprawnej czynem zabronionym jest to spowodowanie ko nkretne- 
go niebezpieczeństwa takiego uszczuplenia – co ozna cza, że zaistnienie uszczerbku finansowego jest wys oce prawdopo- 
dobne, choć nie musi nastąpić. 
§ 29. Przepisy § 27 i 28 stosuje się odpowiednio do  następujących określeń: „kwota niewpłaconego podat ku”, „niena- 
leżny zwrot należności celnej lub umorzenie należno ści celnej należnej do zapłacenia”, „nienależny zwr ot należności po- 
datkowej”, „nie pobiera podatku”, „nie wpłaca w ter minie podatku”, „pobrany podatek”, „pobranego podat ku nie wpłaca”, 
„podatek” oraz „wypłata lub pobranie nienależnej, n admiernej lub wykorzystanej niezgodnie z przeznacze niem dotacji lub 
subwencji”. 
§ 30. 5) Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia, a w szczeg ólności: „czynności sprawdzające”, „deklaracja”, „i nfor- 
macja podatkowa”, „inkasent”, „kontrola podatkowa”,  „obowiązek podatkowy”, „podatek”, „podatnik”, „pła tnik”, „zwrot 
podatku”, „schemat podatkowy”, „schemat podatkowy s tandaryzowany”, „NSP”, mają znaczenie nadane im w u stawie 
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (D z. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm. 6)), z tym że określenie: 
1) „podatek” oznacza również zaliczkę na podatek, r atę podatku, a także opłaty, inne niepodatkowe nale żności budżetu 
państwa o podobnym charakterze daninowym oraz danin ę solidarnościową, o której mowa w art. 30h ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizyc znych; 
2) „podatnik” oznacza również osobę zobowiązaną do uiszczenia opłat, niepodatkowych należności budżetu  państwa 
o podobnym charakterze daninowym oraz daniny solida rnościowej, o której mowa w art. 30h ustawy z dnia 26 lipca 
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. 
§ 30a. Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenie „poda tnik” oznacza również podmiot zobowiązany do uiszcz enia  
należności, o których mowa w § 26a. 
§ 30b. (uchylony)  
§ 30c. 7) Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia „informacja  podsumowująca” oraz „mechanizm podzielonej płatnoś - 
ci” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 11 ma rca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. 
poz. 2174, z późn. zm. 8)). 
§ 30d. Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia: „dok ument handlowy zastępujący uproszczony dokument tow arzy- 
szący”, „dokument zastępujący e-AD”, „dostawa wewną trzwspólnotowa”, „e-AD”, „eksport”, „import”, „lega lizacyjne 
znaki akcyzy”, „nabycie wewnątrzwspólnotowe”, „nume r referencyjny”, „procedura zawieszenia poboru akcy zy”, „przed- 
płata akcyzy”, „skład podatkowy”, „System”, „teryto rium kraju”, „terytorium państwa członkowskiego”, „ uproszczony 
dokument towarzyszący”, „uszkodzone znaki akcyzy”, „wyroby akcyzowe”, „znaki akcyzy”, „zniszczone znak i akcyzy” 
mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 6 grudnia  2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2019 r. poz.  864, z późn. 
zm. 9)). 
§ 30e. Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia: „kon centrat”, „urobek rudy miedzi” oraz „wydobycie mied zi oraz 
srebra” mają znaczenia nadane im w ustawie z dnia 2  marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych ko palin (Dz. U. 
z 2018 r. poz. 228 oraz z 2019 r. poz. 968 i 1978).  
§ 30f. Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia „spra wozdanie finansowe” i „sprawozdanie z badania” mają  znaczenie 
nadane im w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o ra chunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571,  1655 i 1680) 
oraz ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewi dentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicz nym (Dz. U. z 2019 r. 
poz. 1421 i 1571). 
§ 31. Kontrola celno-skarbowa, audyt, czynności aud ytowe, urzędowe sprawdzenie są to czynności określo ne 
w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Ad ministracji Skarbowej. 
                                                           
5) W brzmieniu ustalonym przez art. 25 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o Solidarnościowym Funduszu  Wsparcia Osób Niepeł- 
nosprawnych (Dz. U. poz. 2192), która weszła w życi e z dniem 1 stycznia 2019 r.; ze zmianą wprowadzoną  przez art. 9 pkt 3 usta- 
wy, o której mowa w odnośniku 3. 
6) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta ły ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 924, 1018, 149 5, 1520, 1553, 1556, 1649, 
1655, 1667, 1751, 1818, 1978 i 2020. 
7) W brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1751), która w eszła w życie z dniem 1 listopada 2019 r. 
8) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta ły ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2193, 2215, 22 44, 2354, 2392 i 2433 oraz 
z 2019 r. poz. 675, 1018, 1495, 1520, 1751, 1818 i 2166. 
9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta ły ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1123, 1495, 15 01, 1520, 1556 i 2116. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 19 
 
 § 31a. (uchylony)  
§ 32. Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenia, a w s zczególności: „dozór celny”, „kontrola celna”, „mag azyn czaso- 
wego składowania”, „odprawa czasowa”, „organ celny” , „pozwolenie”, „przedstawienie towaru organowi cel nemu”, „skład 
celny”, „stawka celna”, „wolny obszar celny”, „zamk nięcie celne”, „zgłoszenie celne”, mają znaczenie n adane im w rozpo- 
rządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 9 52/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiający m unijny kodeks 
celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z pó źn. zm. 10)), zwanym dalej „unijnym kodeksem celnym”, w rozpor ządze- 
niu wykonawczym Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 li stopada 2015 r. ustanawiającym szczegółowe zasady w ykonania 
niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Euro pejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego u nijny kodeks 
celny (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 558, z późn. zm. 11)) oraz w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 
2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającym ro zporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) n r 952/2013 
w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących ni ektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Ur z. 
UE L 343 z 29.12.2015, str. 1, z późn. zm. 12)). Określenie „należność celna” oznacza odpowiednio  „należności celne przy- 
wozowe” i „należności celne wywozowe” w rozumieniu unijnego kodeksu celnego. 
§ 33. Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenie „regla mentacja pozataryfowa” oznacza odpowiednio środki p olityki 
handlowej ustanowione przez Wspólnotę Europejską w ramach wspólnej polityki handlowej postanowieniami wspólnoto- 
wymi stosowanymi w odniesieniu do ograniczenia świa dczenia usług, wywozu lub przywozu towarów, takie j ak środki 
nadzoru lub ochrony, ograniczenia ilościowe i zakaz y przywozu oraz wywozu, a także środki administrowa nia obrotem 
towarami lub usługami z zagranicą, ustanowione prze z właściwy organ administracji państwowej. 
§ 33a. Jeżeli przedmiotem czynu zabronionego określ onego w rozdziale 7 kodeksu jest towar wprowadzany na obszar 
celny Wspólnoty, przez wartość przedmiotu czynu zab ronionego rozumie się wartość celną towaru. 
§ 34. Użyte w rozdziale 8 kodeksu określenia, a w s zczególności: „działalność kantorowa”, „indywidualn e zezwolenie 
dewizowe”, „jednostki uczestnictwa w funduszu zbior owego inwestowania”, „kontrola”, „kraj”, „kraje trz ecie”, „krajowe 
środki płatnicze”, „nierezydent”, „nierezydent z kr aju trzeciego”, „obrót dewizowy”, „obrót dewizowy z  zagranicą”, „pa- 
piery wartościowe”, „rezydent”, „uprawniony bank”, „wartości dewizowe”, „waluta polska”, „waluta wymie nialna”, „za- 
graniczne środki płatnicze”, „zezwolenie dewizowe”,  mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 27 lipca  2002 r. – Prawo 
dewizowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 160). 
§ 35. Użyte w rozdziale 9 kodeksu określenia, a w s zczególności: „gra bingo fantowe” „gra losowa”, „gr a na auto-
macie”, „loteria audioteksowa”, „loteria fantowa”, „loteria promocyjna”, „zakłady wzajemne”, „koncesja ”, „zezwolenie”, 
mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 19 listop ada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. p oz. 847 i 1495). 
§ 35a. Ilekroć w ustawie jest mowa o „automacie” lu b „grze na automacie” rozumie się przez to także od powiednio 
„automat o niskich wygranych” lub „grę na automacie  o niskich wygranych” w rozumieniu ustawy z dnia 19  listopada 
2009 r. o grach hazardowych. 
§ 36. Żołnierz jest to osoba, która pełni czynną  służbę  wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowe j pełnio- 
nej dyspozycyjnie; przepisy Kodeksu karnego skarbow ego dotyczące żołnierzy stosuje się  odpowiednio także do żołnierzy 
sił zbrojnych państw obcych przebywających na teryt orium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich p ersonelu cywil- 
nego, jeżeli ich przestępstwa skarbowe lub wykrocze nia skarbowe pozostają  w związku z pełnieniem obowiązków służbo- 
wych. 
§ 37. Finansowym organem postępowania przygotowawcz ego jest: 
1) naczelnik urzędu skarbowego; 
2) naczelnik urzędu celno-skarbowego; 
3) Szef Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 38. Niefinansowy organ postępowania przygotowawcz ego jest to: 
1) Straż Graniczna; 
2) Policja; 
3) Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego; 
4) Żandarmeria Wojskowa; 
5) Centralne Biuro Antykorupcyjne. 
                                                           
10) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszo na w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013, str. 90. 
11) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszo na w Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, str. 35. 
12) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszo ne w Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016, str. 1, Dz. Urz . UE L 87 z 02.04.2016, 
str. 35 oraz Dz. Urz. UE L 111 z 27.04.2016, str. 1 . 
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 19 
 
 § 39. Organem nadrzędnym nad finansowym organem pos tępowania przygotowawczego jest: 
1) miejscowo właściwy dyrektor izby administracji s karbowej – w sprawach należących do właściwości nac zelnika 
urzędu skarbowego oraz naczelnika urzędu celno-skar bowego; 
2) Szef Krajowej Administracji Skarbowej – jeżeli p ostanowienie lub zarządzenie wydał organ nadrzędny nad finanso- 
wym organem postępowania przygotowawczego określony  w pkt 1; 
3) minister właściwy do spraw finansów publicznych – w sprawach należących do właściwości Szefa Krajow ej Admini- 
stracji Skarbowej. 
§ 39a. Organem nadrzędnym nad niefinansowymi organa mi postępowania przygotowawczego określonymi w § 38  
pkt 1–3 jest prokurator, a nad niefinansowym organe m postępowania przygotowawczego określonym w § 38 p kt 4 –  
prokurator do spraw wojskowych. 
§ 40. Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posi łkowej jest to osoba fizyczna, osoba prawna lub jed nostka 
organizacyjna niemająca osobowości prawnej, którą o rgan prowadzący postępowanie w sprawie o przestępst wo skarbowe 
wezwał do udziału w tym charakterze. 
§ 41. Interwenient jest to podmiot, który, nie będą c podejrzanym lub oskarżonym w postępowaniu w spraw ie 
o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, z głosił w tym postępowaniu roszczenie do przedmiotów  podlegają- 
cych przepadkowi. 
DZIAŁ II 
Część szczególna 
Rozdział 6 
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeci wko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom  
z tytułu dotacji lub subwencji 
Art. 54.  § 1. Podatnik, który uchylając się od opodatkowani a, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu lub p od- 
stawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, prze z co naraża podatek na uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczupleni e jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego o kreślonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczupleni e nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu za bronione- 
go określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 55.  § 1. Podatnik, który w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek lub rz eczy- 
wistych rozmiarów tej działalności, posługuje się i mieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą innego podmio tu i przez to 
naraża podatek na uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym k arom łącz- 
nie. 
§ 2. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczupleni e jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego o kreślonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczupleni e nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu za bronione- 
go określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 56.  § 1. Podatnik, który składając organowi podatkowem u, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi de- 
klarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zat aja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomieni a o zmianie 
objętych nimi danych, przez co naraża podatek na us zczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczupleni e jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego o kreślonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 19 
 
 § 3. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczupleni e nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu za bronione- 
go określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 4. 13) Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik,  który mimo ujawnienia przedmiotu lub podstawy opod at- 
kowania nie składa w terminie organowi podatkowemu lub płatnikowi deklaracji lub oświadczenia lub wbre w obowiązko- 
wi nie składa ich za pomocą środków komunikacji ele ktronicznej. 
§ 4. 14) Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik,  który mimo ujawnienia przedmiotu lub podstawy 
opodatkowania nie składa w terminie organowi podatk owemu lub płatnikowi deklaracji lub oświadczenia lu b 
wbrew obowiązkowi nie składa ich za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub składa je niezgodnie  z wzo- 
rem dokumentu elektronicznego. 
Art. 56a.  § 1. Podatnik, który wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu organowi podatkowemu informacji, 
o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy z dnia 11 m arca 2004 r. o podatku od towarów i usług, albo skł ada ją po terminie 
lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywi stym, dokonując odliczenia podatku niezgodnie z prz episami 
o podatku od towarów i usług, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za w ykro- 
czenie skarbowe. 
§ 3. Nie podlega karze określonej w § 1 i 2 podatni k, który złożył właściwemu organowi podatkowemu inf ormację, 
o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy z dnia 11 m arca 2004 r. o podatku od towarów i usług, po termi nie, jeżeli złożenie 
tej informacji nastąpiło przed dniem: 
1) rozpoczęcia czynności sprawdzających w zakresie podatku od towarów i usług; 
2) doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia ko ntroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i u sług, 
a w przypadku gdy nie stosuje się zawiadomienia – p rzed dniem wszczęcia takiej kontroli, jeżeli nie mi ał miejsca 
przypadek wskazany w pkt 1; 
2a) wszczęcia kontroli celno-skarbowej w zakresie p odatku od towarów i usług; 
3) wszczęcia postępowania podatkowego w zakresie po datku od towarów i usług, jeżeli nie miał miejsca p rzypadek 
wskazany w pkt 1 lub 2. 
Art. 56b.  § 1. Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 20a us t. 1 oraz art. 20f ust. 2–4 ustawy z dnia 6 grudnia  
2008 r. o podatku akcyzowym nie składa wniosku o wp is do rejestru pośredniczących podmiotów tytoniowyc h lub nie 
powiadamia o zaprzestaniu prowadzenia działalności jako pośredniczący podmiot tytoniowy, lub nie powia damia 
o zmianie danych zawartych we wniosku o wpis do rej estru pośredniczących podmiotów tytoniowych lub we wniosku 
o dokonanie zmiany wpisu do tego rejestru albo skła da wniosek lub dokonuje powiadomienia po terminie l ub podaje 
w nich dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, podle ga karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. 15) Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 16, art. 16 b, art. 17 i art. 19 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r . o po- 
datku akcyzowym nie składa zgłoszenia rejestracyjne go, zgłoszenia rejestracyjnego uproszczonego, powia domienia, zgło- 
szenia o zaprzestaniu prowadzenia działalności, alb o nie zgłasza zmiany danych w nich zawartych, albo składa je po termi- 
nie lub podaje w nich dane niezgodne ze stanem rzec zywistym, podlega karze grzywny do 120 stawek dzien nych. 
Art. 56c. 16) § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu o rganowi podatkowemu oświadczenia, o którym 
mowa w art. 23y ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w a rt. 11m ust. 1 
ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowy m od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z pó źn. zm. 17)), albo 
składa to oświadczenie po terminie lub poświadcza w  nim informacje niezgodne ze stanem rzeczywistym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za w ykro- 
czenie skarbowe. 
                                                           
13) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmia ny, o której mowa w odnośniku 14. 
14) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektó- 
rych innych ustaw (Dz. U. poz. 1520), który wejdzie  w życie z dniem 1 kwietnia 2020 r. 
15) W brzmieniu ustalonym przez art. 6 ustawy z dnia 1 9 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie monitor owania drogowego i kole- 
jowego przewozu towarów oraz niektórych innych usta w (Dz. U. poz. 1556), który wszedł w życie z dniem 21 sierpnia 2019 r. 
16) Dodany przez art. 9 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
17) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta ły ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1018, 1309, 13 58, 1495, 1571, 1572, 
1649,  1655, 1751, 1798, 1978 i 2020. 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 19 
 
 Art. 56d. 16) § 1. Kto podaje nieprawdę lub zataja prawdę składa jąc: 
1) oświadczenie, o którym mowa w art. 41 ust. 15, 2 1 lub 25 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku d ochodowym od 
osób fizycznych lub w art. 26 ust. 1ab, 7a lub 7g u stawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym  od osób 
prawnych, 
2) oświadczenie co do zgodności z prawdą faktów prz edstawionych we wniosku o zwrot podatku, o którym m owa 
w rozdziale 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o pod atku dochodowym od osób fizycznych lub w rozdziale 6a ustawy 
z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od os ób prawnych lub we wniosku o wydanie opinii o stoso waniu 
zwolnienia, o którym mowa w art. 26b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od os ób praw- 
nych, oraz co do zgodności z oryginałem dokumentacj i załączonej do tych wniosków, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za w ykro- 
czenie skarbowe.  
Art. 57.  § 1. Podatnik, który uporczywie nie wpłaca w termi nie podatku, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie o wykroczen ie skar- 
bowe określone w § 1 wpłacono w całości należny pod atek na rzecz właściwego organu. 
Art. 57a. § 1. Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi, o kt órym mowa w art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 22 mar- 
ca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. poz. 771,  z późn. zm. 18)), nie przekazuje na rachunek właściwego urzędu 
skarbowego podlegających przekazaniu opłat egzekucy jnych albo przekazuje je w niewłaściwej wysokości, 
 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo  karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łąc znie. 
§ 2. Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1,  jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego ok reślonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1,  nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zab ronionego 
określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 57b. § 1. Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi nie s kłada właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowe- 
go informacji, o której mowa w art. 149 ust. 5 usta wy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, albo składa ją po 
terminie lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem  rzeczywistym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi sprawca czynu zabroni onego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 57c. 19) § 1. Podatnik, który wbrew obowiązkowi dokonuje pł atności kwoty należności wynikającej z faktury 
z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności,  
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.  
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za w ykro- 
czenie skarbowe. 
Art. 58.  (uchylony) 
Art. 59.  (uchylony) 
Art. 60.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi księgi, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
                                                           
18) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1443, 1669 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 55, 730, 1469, 2020 
i 2070. 
19) Dodany przez art. 4 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 19 
 
 § 2. Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje księgi w  miejscu wykonywania działalności lub w miejscu wsk azanym 
przez podatnika jako jego siedziba, przedstawiciels two lub oddział, a jeżeli prowadzenie księgi został o zlecone biuru 
rachunkowemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi – w  miejscu określonym w umowie z biurem rachunkowym l ub 
w miejscu wskazanym przez kierownika jednostki, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega także ten podat nik lub płatnik, który nie zawiadamia w terminie wł aściwego 
organu o prowadzeniu księgi przez doradcę podatkowe go, lub inny podmiot upoważniony do prowadzenia ksi ąg w jego 
imieniu i na jego rzecz. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1–3 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 61.  § 1. Kto nierzetelnie prowadzi księgę, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto wadliwie prowadzi księgę. 
Art. 61a. 20) § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie przesyła księgi właś ciwemu organowi podatkowemu albo przesyła 
ją nierzetelną,  
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.  
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1  
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.  
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto księgę przesyła po terminie lub wadliwą. 
Art. 62.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie wystawia faktury lu b rachunku, wystawia je w sposób wadliwy albo odma-
wia ich wydania, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 2.  Kto fakturę  lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo tak im dokumentem się  posługuje, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od r oku, albo 
obu tym karom łącznie. 
§ 2a. Kto fakturę  lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo tak im dokumentem się  posługuje, a kwota podat- 
ku wynikająca z faktury albo suma kwot podatku wyni kających z faktur jest małej wartości, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 3. Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje wystawionej lub o trzymanej 
faktury lub rachunku, bądź dowodu zakupu towarów. 
§ 4. Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew przepisom ustawy dokona sprzedaży z pominięci em kasy 
rejestrującej albo nie wyda dokumentu z kasy rejest rującej, stwierdzającego dokonanie sprzedaży. 
§ 5. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1–4 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 63.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy wydaje wyroby akcy zowe, w stosunku do których zakończono procedurę 
zawieszenia poboru akcyzy, bez ich uprzedniego ozna czenia znakami akcyzy, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym k arom łącz- 
nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom u stawy sprowadza na terytorium kraju wyroby akcyzowe  bez ich 
uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy. 
                                                           
20) Dodany przez art. 5 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 14. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 19 
 
 § 3. Tej samej karze podlega, kto produkując poza s kładem podatkowym wyroby akcyzowe, o których mowa 
w art. 47 ust. 1 pkt 1, 2, 4 lub 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym wydaje z magazy nu wyrobów go- 
towych lub sprzedaje wyroby akcyzowe bez ich uprzed niego oznaczenia znakami akcyzy. 
§ 4. Tej samej karze podlega, kto wyprowadza ze skł adu podatkowego na podstawie zezwolenia na wyprowad zanie 
jako podatnik wyrobów akcyzowych z cudzego składu p odatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy , wyroby 
akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akc yzy. 
§ 5. Karze określonej w § 1 podlega także, kto dopu szcza się czynu zabronionego określonego w § 1–4 w stosunku do 
wyrobów akcyzowych, które oznaczono nieprawidłowo l ub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności znakami 
uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi, przerobio nymi lub nieważnymi. 
§ 6. Jeżeli należny podatek akcyzowy jest małej war tości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 –5 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 7. Jeżeli należny podatek akcyzowy nie przekracza  ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego okreś lonego 
w § 1–5 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 64.  § 1. Kto bez pisemnego powiadomienia w terminie wł aściwego organu wyprowadza ze składu podatkowego 
wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przez naczeniem do dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnot owej lub 
eksportu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto produkując poza s kładem podatkowym wina gronowe uzyskane z winogron pocho- 
dzących z upraw własnych, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o poda tku akcyzowym, 
bez pisemnego powiadomienia w terminie właściwego o rganu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakam i akcyzy 
z przeznaczeniem do dokonania ich dostawy wewnątrzw spólnotowej lub eksportu. 
§ 3. Tej samej karze podlega, kto produkując poza s kładem podatkowym alkohol etylowy, o którym mowa w art. 47 
ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o poda tku akcyzowym, w gorzelni prawnie i ekonomicznie ni ezależnej od 
wszelkich innych gorzelni oraz niedziałającej na po dstawie licencji uzyskanej od innego podmiotu, bez pisemnego powia- 
domienia w terminie właściwego organu wydaje te wyr oby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznac zeniem do 
dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksp ortu. 
§ 4. Tej samej karze podlega, kto produkując poza s kładem podatkowym wyroby akcyzowe z wykorzystaniem wy- 
łącznie wyrobów akcyzowych, od których akcyza zosta ła zapłacona w wysokości równej lub wyższej od kwot y akcyzy 
przypadającej do zapłaty od wyprodukowanych wyrobów  akcyzowych, bez pisemnego powiadomienia w terminie  właś-
ciwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczon e znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania dost awy  
wewnątrzwspólnotowej lub na eksport. 
§ 5. Tej samej karze podlega, kto produkując poza s kładem podatkowym wyroby akcyzowe, od których zosta ła zapła- 
cona przedpłata akcyzy, bez pisemnego powiadomienia  w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcy zowe nie-
oznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokona nia dostawy wewnątrzwspólnotowej lub na eksport. 
§ 6. Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto bez pisemnego powiadomienia w terminie właściwego o rganu 
umieszcza w wolnym obszarze celnym wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy, przeznaczone do sprzed aży 
w jednostkach handlowych tam usytuowanych. 
§ 7. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1–6 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 65.  § 1. Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła l ub przenosi wyroby akcyzowe stanowiące przedmiot 
czynu zabronionego określonego w art. 63, art. 64 l ub art. 73 lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby a kcyzowe przyjmuje 
lub pomaga w ich ukryciu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym k arom łącz- 
nie. 
§ 2. Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lu b przenosi wyroby akcyzowe, o których na podstawie towarzy- 
szących okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowią one przedmiot czynu zabronionego określ onego 
w art. 63, art. 64 lub art. 73, lub pomaga w ich zb yciu albo te wyroby akcyzowe przyjmuje lub pomaga w  ich ukryciu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
  
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 19 
 
 § 3. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczupleni e jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego o kreślonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 4. Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczupleni e nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu za bronione- 
go określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 66.  § 1. Kto wyroby akcyzowe oznacza nieprawidłowo lub  nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności 
znakami uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi, p rzerobionymi lub nieważnymi, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 67.  § 1. Kto podrabia albo przerabia znak akcyzy albo upoważnienie do odbioru banderol, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. Kto w celu popełnienia przestępstwa skarbowego  określonego w § 1 uzyskuje lub przysposabia środki , 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym k arom łącz- 
nie. 
§ 3. Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe okr eślone w § 2 sprawca, który odstąpił od jego dokona nia, 
w szczególności zniszczył uzyskane lub przysposobio ne środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przys złości. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 68.  § 1. Kto nie dopełnia obowiązku sporządzenia spisu  i przedstawienia go do potwierdzenia właściwemu or ga- 
nowi w przypadku wystąpienia w obrocie poza procedu rą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych nie oznaczo- 
nych, oznaczonych nieprawidłowo lub nieodpowiednimi  znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzony mi, znisz- 
czonymi, podrobionymi, przerobionymi lub nieważnymi , 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obow iązku oznaczenia wyrobów akcyzowych legalizacyjnymi  znakami 
akcyzy. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywn y za 
wykroczenie skarbowe. 
Art. 69.  § 1. Kto bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzeni a podejmuje czynności bezpośrednio związane 
z produkcją, importem lub obrotem wyrobami akcyzowy mi, a także z ich oznaczaniem znakami akcyzy, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Kto podaje nieprawdziwe dane o rodzaju, ilości  lub jakości wyprodukowanych wyrobów akcyzowych, 
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych. 
§ 3. Kto wbrew przepisom usuwa wyroby akcyzowe z mi ejsca produkcji, przerobu, zużycia, przechowywania lub 
podczas przewozu, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 4. Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego  w § 2 lub 3 jest karalne. 
Art. 69a.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy, naruszając warunk i zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy,  
produkuje, magazynuje lub przeładowuje wyroby akcyz owe poza składem podatkowym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym k arom łącznie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
  
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 19 
 
 Art. 69b.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy dokonuje dostawy w ewnątrzwspólnotowej lub nabycia wewnątrzwspól- 
notowego wyrobów akcyzowych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 69c.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi przemieszcza wyroby akc yzowe z terytorium jednego państwa członkowskie- 
go na terytorium innego państwa członkowskiego prze z terytorium kraju bez uproszczonego dokumentu towa rzyszącego 
albo dokumentu handlowego zastępującego uproszczony  dokument towarzyszący albo bez wydruku e-AD z nada nym  
numerem referencyjnym albo innego dokumentu handlow ego, w którym umieszczono numer referencyjny nadany  e-AD 
w Systemie, albo dokumentu zastępującego e-AD, albo  na podstawie tych dokumentów zawierających dane ni ezgodne ze 
stanem rzeczywistym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 70.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy zbywa lub w inny s posób przekazuje znaki akcyzy osobie nieuprawnionej , 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym k arom łącz- 
nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto w celu użycia lub  wprowadzenia w obieg nabywa lub w inny sposób przy jmuje zna- 
ki akcyzy od osoby nieuprawnionej lub usuwa je z wy robu akcyzowego w celu ponownego ich użycia lub wpr owadzenia 
w obieg. 
§ 3. Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego  w § 1 lub 2 jest karalne. 
§ 4. Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto,  nie będąc do tego uprawnionym, posiada, przechowuj e, przewozi, 
przesyła lub przenosi znaki akcyzy. 
§ 5. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1, 2 i 4 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 71.  Kto przez rażące naruszenie przepisów dotyczących przewozu lub przechowywania znaków akcyzy naraża je  
na bezpośrednie niebezpieczeństwo kradzieży, zniszc zenia, uszkodzenia lub zgubienia, 
podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych. 
Art. 72.  Kto wbrew obowiązkowi nie rozlicza się w terminie z właściwym organem ze stanu zużycia znaków akcyzy,  
w szczególności nie zwraca znaków niewykorzystanych , uszkodzonych, zniszczonych lub nieważnych, 
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych. 
Art. 73.  § 1. Kto, w użyciu wyrobu akcyzowego, zmienia cel,  przeznaczenie lub nie zachowuje innego warunku, od  
którego ustawa uzależnia zwolnienie wyrobu akcyzowe go z obowiązku oznaczania znakami akcyzy, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli niepobrany podatek akcyzowy nie przekra cza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego ok reślone- 
go w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 73a.  § 1. Kto w użyciu wyrobu akcyzowego zmienia jego p rzeznaczenie, w szczególności używa oleju opałowe- 
go jako oleju napędowego, przez co naraża podatek a kcyzowy na uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym k arom łącznie. 
  
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 19 
 
 § 2. Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatk u akcyzowego jest małej wartości, sprawca czynu zab ronionego 
określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatk u akcyzowego nie przekracza ustawowego progu, spraw ca czynu 
zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 74.  (uchylony) 
Art. 75.  Importer, podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspól notowego oraz przedstawiciel podatkowy, który nie 
dopełnia obowiązku uzyskania od podmiotu mającego s iedzibę poza terytorium kraju rozliczenia z przekaz anych mu zna- 
ków akcyzy, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
Art. 75a.  § 1. Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopa lin, który wbrew obowiązkowi nie dokonuje pomiaru 
zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie, lub dokonuje pomiaru z naruszenie m zasad okreś-
lonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 2 i 3  oraz ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatk u od wydobycia niektó- 
rych kopalin, przez co naraża podatek od wydobycia niektórych kopalin na uszczuplenie, podlega karze g rzywny do 
720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolnośc i do lat 2, albo obu tym karom łącznie. 
§ 2. Tej samej karze podlega podatnik podatku od wy dobycia niektórych kopalin, który wbrew obowiązkowi  nie do- 
konuje pomiaru ilości urobku rudy miedzi, koncentra tu, gazu ziemnego lub ropy naftowej lub dokonuje po miaru 
z naruszeniem zasad określonych w art. 15 ust. 1 pk t 1, ust. 2 pkt 1, ust. 5 lub art. 15a ustawy z dni a 2 marca 2012 r. 
o podatku od wydobycia niektórych kopalin, przez co  naraża podatek od wydobycia niektórych kopalin na uszczuplenie.  
§ 3. Jeżeli kwota narażona na uszczuplenie jest mał ej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego  w § 1 oraz 
§ 2 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
Art. 75b.  § 1. Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopa lin, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi ewidencji  
pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rud y miedzi lub koncentracie lub pomiaru ilości urobku  rudy miedzi, 
wyprodukowanego koncentratu, wydobytego gazu ziemne go lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa w art . 16 ustawy 
z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niekt órych kopalin, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.  
§ 2. Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopal in, który nierzetelnie prowadzi ewidencję pomiarów zawartości 
miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncent racie lub pomiaru ilości urobku rudy miedzi i wypro dukowanego 
koncentratu, wydobytego gazu ziemnego lub wydobytej  ropy naftowej, o której mowa w art. 16 ustawy z dn ia 2 marca 2012 r. 
o podatku od wydobycia niektórych kopalin, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 lub 2 podlega karze grzywn y za 
wykroczenie skarbowe. 
§ 4. Karze określonej w § 3 podlega podatnik podatk u od wydobycia niektórych kopalin, który wadliwie p rowadzi 
ewidencję pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie lub pomiaru ilo ści urobku rudy 
miedzi, wyprodukowanego koncentratu, wydobytego gaz u ziemnego lub wydobytej ropy naftowej, o której mo wa 
w art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku o d wydobycia niektórych kopalin.  
Art. 75c.  Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia 
prowadzi działalność w zakresie wydobycia miedzi, s rebra, gazu ziemnego lub ropy naftowej, podlega kar ze grzywny do 
720 stawek dziennych.  
Art. 76.  § 1. Kto przez podanie danych niezgodnych ze stane m rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rz e- 
czy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na ni enależny zwrot podatkowej należności publicznoprawn ej, 
w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu pr zepisów o podatku od towarów i usług, podatku akcyz owym, zwrot 
nadpłaty lub jej zaliczenie na poczet zaległości po datkowej lub bieżących albo przyszłych zobowiązań p odatkowych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot poda tku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego  określonego 
w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot poda tku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronio- 
nego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
  
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 19 
 
 Art. 76a.  § 1. Kto przez podanie danych niezgodnych ze stane m rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rz e- 
czy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na ni enależny zwrot wydatków, o których mowa w przepisac h o zwrocie 
osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z b udownictwem mieszkaniowym, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wyda tków, o których mowa w § 1, jest małej wartości, sp rawca czynu 
zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wyda tków, o których mowa w § 1, nie przekracza ustawowe go progu, 
sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 76b. § 1. Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem  rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rze - 
czy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na ni enależny zwrot wydatków, o których mowa w przepisac h o zwrocie 
osobom fizycznym niektórych wydatków poniesionych w  związku z budową pierwszego własnego mieszkania, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wyda tków, o których mowa w § 1, jest małej wartości, sp rawca czynu 
zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wyda tków, o których mowa w § 1, nie przekracza ustawowe go progu, 
sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 77.  § 1. Płatnik lub inkasent, który pobranego podatku  nie wpłaca w terminie na rzecz właściwego organu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym k arom łącz- 
nie. 
§ 2. Jeżeli kwota niewpłaconego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota niewpłaconego podatku nie przekra cza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego ok reślone- 
go w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 4. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie k ary, a nawet odstąpić od wymierzenia kary lub środk a karnego, 
jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie o pr zestępstwo skarbowe określone w § 1 lub 2 wpłacono w całości po- 
brany podatek na rzecz właściwego organu. 
§ 5. Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie o wykroczen ie skar- 
bowe określone w § 3 wpłacono w całości pobrany pod atek na rzecz właściwego organu. 
Art. 78.  § 1. Płatnik, który nie pobiera podatku albo pobie ra go w kwocie niższej od należnej, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym k arom łącznie. 
§ 2. Jeżeli kwota niepobranego podatku jest małej w artości, sprawca czynu zabronionego określonego w §  1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota niepobranego podatku nie przekrac za ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego okr eślonego 
w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 79.  § 1. Płatnik lub inkasent, który nie wyznacza w wy maganym terminie osoby, do której obowiązków należy  
obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpł acanie organowi podatkowemu pobranych kwot, lub nie  zgłasza 
właściwemu miejscowo organowi podatkowemu wymaganyc h danych takiej osoby, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Tej samej karze podlega płatnik, który nie skł ada w terminie deklaracji. 
  
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 19 
 
 Art. 80.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie w łaściwemu organowi wymaganej informacji podatkowej,  
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
§ 2. Płatnik oraz podmiot, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym  od osób 
fizycznych, niepełniący funkcji płatnika, który wbr ew obowiązkowi nie składa w terminie podatnikowi lu b właściwemu 
organowi wymaganej informacji podatkowej lub inform acji, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 powołan ej ustawy, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 2a. Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie w łaściwemu organowi informacji o amerykańskich rachu nkach 
raportowanych, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o wykonywaniu Umowy między 
Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zj ednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania m iędzy-
narodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia us tawodawstwa FATCA (Dz. U. z 2017 r. poz. 1858 oraz z 2019 r. 
poz. 694 i 730) 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli informację określoną w § 1–2a złożono n ieprawdziwą, sprawca podlega karze grzywny do 240 s tawek 
dziennych. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1–3 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 80a.  § 1. Kto w informacji podsumowującej podaje niepra wdę lub zataja prawdę, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2. Kto, wbrew obowiązkowi, nie składa w terminie właściwemu organowi informacji podsumowującej lub w brew 
obowiązkowi nie składa jej za pomocą  środków komunikacji elektronicznej, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 80b.  Kto wbrew obowiązkowi nie przekazuje w terminie wł aściwemu organowi podatkowemu sprawozdania 
finansowego lub sprawozdania z badania, podlega kar ze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 80c.  § 1.21) Kto, działając w imieniu lub interesie raportujące j instytucji finansowej, wbrew przepisom ustawy 
z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatk owych z innymi państwami (Dz. U. z 2019 r. poz. 648 , 694 i 730), nie 
dopełnia obowiązku: 
1) stosowania zasad i procedur należytej starannośc i oraz procedur sprawozdawczych, 
2) rejestrowania czynności podejmowanych w ramach p rocedur należytej staranności, 
3) gromadzenia dokumentacji wymaganej w ramach stos owania procedur należytej staranności, 
4) usunięcia w terminie nieprawidłowości wskazanych  w wyniku kontroli, o którym mowa w art. 70 ust. 4 tej ustawy, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 2. 22) W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronione go określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykro - 
czenie skarbowe. 
Art. 80d.  § 1. 23) Kto, działając w imieniu lub interesie podatnika, wbrew przepisom ustawy z dnia 9 marca 2017 r. 
o wymianie informacji podatkowych z innymi państwam i, składa nieprawdziwą informację dla celów informa cji o jednost- 
kach wchodzących w skład grupy podmiotów, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2. 24) W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronione go określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykro - 
czenie skarbowe. 
                                                           
21) Oznaczenie § 1 nadane przez art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o wymianie  informacji podatkowych 
z innymi państwami oraz niektórych innych ustaw (Dz . U. poz. 694), która weszła w życie z dniem 30 kwi etnia 2019 r. 
22) Dodany przez art. 3 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 21. 
23) Oznaczenie § 1 nadane przez art. 3 pkt 2 ustawy, o  której mowa w odnośniku 21. 
24) Dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 21. 
  
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 19 
 
 Art. 80e. 25) § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie składa Szefowi Kraj owej Administracji Skarbowej informacji o cenach 
transferowych, o której mowa w art. 23zf ust. 1 ust awy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od  osób fizycznych 
oraz w art. 11t ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992  r. o podatku dochodowym od osób prawnych, albo skł ada tę informację 
po terminie lub składa nieprawdziwą informację, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za w ykro- 
czenie skarbowe. 
Art. 80f. 25) § 1. Kto wbrew obowiązkowi: 
1) nie przekazuje właściwemu organowi informacji o schemacie podatkowym albo przekazuje informacje po terminie, 
2) nie przekazuje właściwemu organowi danych dotycz ących podmiotów, którym udostępniono standaryzowany  schemat 
podatkowy, albo przekazuje je po terminie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi  nie składa informacji, o której mowa w art. 86j § 1 ustawy 
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. 
§ 3. Karze określonej w § 1 podlega również, kto wb rew obowiązkowi: 
1) nie informuje pisemnie podmiotu obowiązanego do przekazania schematu podatkowego o tym obowiązku lu b robi to 
po terminie; 
2) nie przekazuje podmiotowi obowiązanemu do przeka zania schematu podatkowego danych, o których mowa w  art. 86f 
§ 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja p odatkowa, dotyczących schematu podatkowego lub robi  to po 
terminie; 
3) nie informuje pisemnie podmiotów obowiązanych do  przekazania informacji o schemacie podatkowym, o t ym, że nie 
przekaże informacji o schemacie podatkowym lub robi  to po terminie; 
4) nie występuje do podmiotu zlecającego czynności z odrębnym pismem o przekazanie mu pisemnego oświad czenia, że 
uzgodnienie nie stanowi schematu podatkowego, lub r obi to po terminie. 
§ 4. Kto wbrew art. 86i § 4 ustawy z dnia 29 sierpn ia 1997 r. – Ordynacja podatkowa posługuje się unie ważnionym NSP, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 5. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1–4, podlega karze grzywny z a wy- 
kroczenie skarbowe. 
Art. 81.  § 1. Podatnik lub płatnik, który wbrew obowiązkowi : 
1) nie dokonuje w terminie zgłoszenia identyfikacyj nego albo aktualizacji objętych nim danych albo też  podaje w nim 
dane niezgodne ze stanem rzeczywistym lub niepełne,  
2) dokonuje zgłoszenia więcej niż jeden raz, 
3) nie podaje numeru identyfikacji podatkowej lub p odaje numer nieprawdziwy, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. (uchylony) 
Art. 82.  § 1. Kto naraża finanse publiczne na uszczuplenie poprzez nienależną wypłatę, pobranie lub niezgodne 
z przeznaczeniem wykorzystanie dotacji lub subwencj i, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wypłata lub pobranie nienależnej, nadmi ernej lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem  dotacji lub 
subwencji nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 3. (uchylony) 
                                                           
25) Dodany przez art. 9 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
  
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 19 
 
 Art. 83.  § 1. 26) Kto osobie uprawnionej do przeprowadzenia czynnośc i sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli 
celno-skarbowej, audytu lub czynności audytowych ud aremnia lub utrudnia wykonanie czynności służbowej,  w szczegól- 
ności kto wbrew żądaniu tej osoby nie okazuje księg i lub innego dokumentu dotyczącego prowadzonej dzia łalności gos-
podarczej lub księgę lub inny dokument niszczy, usz kadza, czyni bezużytecznymi, ukrywa lub usuwa, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 84.  § 1. Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad pr zestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności 
danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizac yjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do popełni enia czynu 
zabronionego określonego w tym rozdziale, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn spra wcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa skarbow ego lub 
wykroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale albo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy  do ich 
znamion. 
Rozdział 7 
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeci wko obowiązkom celnym oraz zasadom obrotu  
z zagranicą towarami i usługami 
Art. 85.  § 1. Kto wyłudza pozwolenie lub inny podobny dokum ent, dotyczący warunków obrotu z zagranicą towarami  
lub usługami, regulowany przez przepisy, o których mowa w art. 53 § 32 lub 33, przez podstępne wprowad zenie w błąd 
organu uprawnionego do wydania takich dokumentów, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym k arom łącz- 
nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu u zyskanego w sposób określony w § 1. 
§ 3. Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego  w § 1 lub 2 jest karalne. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 86.  § 1. Kto, nie dopełniając ciążącego na nim obowiąz ku celnego, przywozi z zagranicy lub wywozi za gran icę 
towar bez jego przedstawienia organowi celnemu lub zgłoszenia celnego, przez co naraża należność celną  na uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli przemy t celny dotyczy towaru w obrocie z zagranicą, co do  którego ist- 
nieje reglamentacja pozataryfowa. 
§ 3. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na us zczuplenie lub wartość towaru w obrocie z zagranicą , co do które- 
go istnieje reglamentacja pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 4. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na us zczuplenie lub wartość towaru w obrocie z zagranicą , co do które- 
go istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekra cza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego ok reślonego w § 1 
lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 5. (uchylony) 
Art. 87.  § 1. Kto przez wprowadzenie w błąd organu uprawnio nego do kontroli celnej naraża należność celną na 
uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli oszust wo celne dotyczy towaru lub usługi w obrocie z zagr anicą, co do 
których istnieje reglamentacja pozataryfowa. 
                                                           
26) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowe j Administracji Skarbowej 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2354), kt óra weszła w życie z dniem 2 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 19 
 
 § 3. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na us zczuplenie lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą, co 
do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, jes t małej wartości, sprawca czynu zabronionego określ onego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 4. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na us zczuplenie lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą, co 
do których istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie  przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabroni onego określo- 
nego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 88.  § 1. Kto, będąc uprawnionym do korzystania z proce dury odprawy czasowej towaru objętego tą procedurą na 
podstawie zgłoszenia dokonanego w formie ustnej, ni e dokonuje jego powrotnego wywozu lub nie podejmuje  innych czyn- 
ności w celu zamknięcia procedury, zgodnie z art. 2 15 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, przez co naraża  należność celną na 
uszczuplenie, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn z abroniony dotyczy towaru w obrocie z zagranicą, co do którego 
istnieje reglamentacja pozataryfowa. 
§ 3. Jeżeli kwota należności celnej narażonej na us zczuplenie lub wartość towaru w obrocie z zagranicą , co do które- 
go istnieje reglamentacja pozataryfowa, nie przekra cza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego ok reślonego w § 1 
lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 89.  § 1. Kto w użyciu towaru zmienia cel, przeznaczeni e lub nie zachowuje innego warunku, od którego uzal eż- 
nione jest zwolnienie towaru w całości lub w części  od należności celnej, w szczególności od cła, albo  zastosowanie zero- 
wej, obniżonej lub preferencyjnej stawki celnej, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega sprawca, jeżeli czyn z abroniony dotyczy towaru lub usługi w obrocie z zag ranicą, które 
zwolniono od reglamentacji pozataryfowej. 
§ 3. Jeżeli niepobrana należność celna lub wartość towaru lub usługi w obrocie z zagranicą, które zwol niono od  
reglamentacji pozataryfowej, nie przekracza ustawow ego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w  § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 90.  § 1. Kto usuwa towar lub środek przewozowy spod do zoru celnego, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym k arom łącznie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto bez zgody uprawni onego organu niszczy, uszkadza lub usuwa zamknięcie  celne. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 91.  § 1. Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła l ub przenosi towar stanowiący przedmiot czynu zabron io- 
nego określonego w art. 86–90 § 1, lub pomaga w jeg o zbyciu albo ten towar przyjmuje lub pomaga w jego  ukryciu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym k arom łącznie. 
§ 2. Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lu b przenosi towar, o którym na podstawie towarzysząc ych  
okoliczności powinien i może przypuszczać, że stano wi przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 86–90 § 1, lub 
pomaga w jego zbyciu albo ten towar przyjmuje lub p omaga w jego ukryciu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota należności celnej lub wartość tow aru w obrocie z zagranicą, co do którego istnieje r eglamentacja 
pozataryfowa, jest małej wartości, sprawca czynu za bronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 4. Jeżeli kwota należności celnej lub wartość tow aru w obrocie z zagranicą, co do którego istnieje r eglamentacja 
pozataryfowa, nie przekracza ustawowego progu, spra wca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
  
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 19 
 
 Art. 92.  § 1. Kto przez podanie danych niezgodnych ze stane m rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego stanu rz e- 
czy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na ni enależny zwrot należności celnej lub umorzenie nale żności celnej 
należnej do zapłacenia, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 2. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot lub umorzenie należności celnej jest małej wartości, sp rawca czynu 
zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 3. Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot lub umorzenie należności celnej nie przekracza ustawowe go progu, 
sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 93.  § 1. (uchylony) 
§ 2. Kto rażąco narusza przepisy prawa celnego w za kresie warunków działalności wolnego obszaru celneg o lub 
składu celnego, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 3. Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto rażąco narusza przepisy w zakresie warunków prowadz enia maga- 
zynu czasowego składowania. 
Art. 94.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub  pisemnych wyjaśnień mających znaczenie dla kontrol i 
celnej lub nie udostępnia wymaganych dokumentów dot yczących obrotu z zagranicą towarami lub usługami, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Tej samej karze podlega ten, kto w inny sposób  osobie uprawnionej do przeprowadzania czynności ko ntrolnych 
lub dozoru celnego udaremnia lub utrudnia wykonanie  czynności służbowej, w szczególności kto odmawia w ykonania 
czynności przygotowawczych do kontroli celnej lub n ie dopełnia obowiązku niezwłocznego dostarczenia to waru do miej- 
sca wskazanego przez organ celny. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 95.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumen tów mających znaczenie dla kontroli celnej, 
podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 96.  § 1. Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad pr zestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności 
danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizac yjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do popełni enia czynu 
zabronionego określonego w tym rozdziale, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn spra wcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa skarbow ego lub wy- 
kroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale al bo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy d o ich znamion. 
Rozdział 8 
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeci wko obrotowi dewizowemu 
Art. 97.  § 1. Kto wyłudza indywidualne zezwolenie dewizowe przez podstępne wprowadzenie w błąd organu upraw- 
nionego do udzielania takich zezwoleń, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym k arom łącz- 
nie. 
§ 2. Tej samej karze podlega, kto używa dokumentu u zyskanego w sposób określony w § 1. 
§ 3. Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego  w § 1 lub 2 jest karalne. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
  
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 19 
 
 Art. 98.  (uchylony) 
Art. 99.  (uchylony) 
Art. 100.  § 1. Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dew izowego albo wbrew jego warunkom wywozi, wysyła 
lub przekazuje do krajów trzecich krajowe lub zagra niczne środki płatnicze, z przeznaczeniem na podjęc ie lub rozszerze- 
nie w tych krajach działalności gospodarczej, w tym  na nabycie nieruchomości na potrzeby tej działalno ści, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mow a w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 101.  § 1. Nierezydent z kraju trzeciego, który bez wyma ganego zezwolenia dewizowego albo wbrew jego wa- 
runkom zbywa w kraju, zarówno bezpośrednio, jak i z a pośrednictwem innych podmiotów, papiery wartościo we dłużne 
o terminie wykupu krótszym niż rok albo wierzytelno ści lub inne prawa, których wykonywanie następuje p oprzez dokony- 
wanie rozliczeń pieniężnych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mow a w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 102.  § 1. Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dew izowego albo wbrew jego warunkom nabywa: 
1) (uchylony) 
2) udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w  krajach trzecich albo obejmuje udziały lub akcje w  takich spół- 
kach, 
3) jednostki uczestnictwa w funduszach zbiorowego i nwestowania mających siedzibę w krajach trzecich, 
4) dłużne papiery wartościowe wyemitowane bądź wyst awione przez nierezydentów z krajów trzecich, 
5) wartości dewizowe zbywane przez nierezydentów z krajów trzecich, w zamian za inne wartości dewizowe  lub krajo- 
we środki płatnicze, 
6) wierzytelności lub inne prawa, których wykonywan ie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń pieniężn ych, zbywane 
przez nierezydentów z krajów trzecich, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mow a w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 103.  § 1. Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dew izowego albo wbrew jego warunkom zbywa w kraju 
trzecim, zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictw em innych podmiotów, papiery wartościowe dłużne o t erminie wykupu 
krótszym niż rok albo wierzytelności lub inne prawa , których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie  rozliczeń 
pieniężnych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mow a w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 104.  § 1. Rezydent, który bez wymaganego zezwolenia dew izowego albo wbrew jego warunkom otwiera bądź 
utrzymuje rachunek w banku lub oddziale banku mając ym siedzibę w kraju trzecim, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mow a w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 105.  (uchylony) 
Art. 106.  (uchylony) 
Art. 106a.  (uchylony) 
Art. 106b.  (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 19 
 
 Art. 106c.  § 1. Kto bez wymaganego zezwolenia dewizowego albo  wbrew jego warunkom dokonuje w obrocie dewi- 
zowym z zagranicą rozliczeń pieniężnych, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli wartość przedmiotu obrotu, o którym mow a w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106d.  § 1. Kto wykonuje działalność gospodarczą polegają cą na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych oraz 
pośrednictwie w ich kupnie i sprzedaży bez wpisu do  rejestru działalności kantorowej lub wbrew przepis om ustawy, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do roku, albo obu tym ka rom 
łącznie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106e.  Kto wbrew obowiązkowi nie udziela ustnych lub pise mnych wyjaśnień albo nie udostępnia wymaganych 
dokumentów związanych z zakresem objętym kontrolą d okonywaną na podstawie przepisów ustawy, o której m owa 
w art. 53 § 34, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106f.  Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza organom celnym l ub organom Straży Granicznej przywozu do kraju 
albo wywozu za granicę wartości dewizowych lub kraj owych środków płatniczych albo w zgłoszeniu tym pod aje nieprawdę, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106g.  (uchylony) 
Art. 106h.  Kto wbrew obowiązkowi nie przedstawia organom celn ym lub organom Straży Granicznej, na ich żądanie, 
przywożonych do kraju lub wywożonych za granicę war tości dewizowych lub krajowych środków płatniczych,  
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106i.  (uchylony) 
Art. 106j.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi dokonuje przekazu pieni ężnego za granicę lub rozliczenia w kraju, związa- 
nego z obrotem dewizowym, bez pośrednictwa uprawnio nego banku, instytucji płatniczej, instytucji pieni ądza elektronicz- 
nego lub – w przypadku dokonywania rozliczeń w kraj u – biura usług płatniczych, 
podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106k.  Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje dokumentów z wiązanych z dokonanym obrotem dewizowym 
lub wykonywaną działalnością kantorową, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106l.  § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie zgłasza Narodowemu Bankowi Polskiemu danych o dokonanym obrocie 
dewizowym lub wykonywanej działalności kantorowej, w zakresie niezbędnym do sporządzania bilansu płatn iczego oraz 
międzynarodowej pozycji inwestycyjnej, lub zgłasza dane niezgodne ze stanem faktycznym, 
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 106ł.  § 1. Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad pr zestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności 
danego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizac yjnej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do popełni enia czynu zabro- 
nionego określonego w tym rozdziale, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn spra wcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa skarbow ego lub wy- 
kroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale al bo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy d o ich znamion. 
  
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 19 
 
 Rozdział 9 
Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeci wko organizacji gier hazardowych 
Art. 107.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom konce sji lub zezwolenia urządza lub prowadzi gry  
hazardowe, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym k arom łącznie. 
§ 2.  Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uczestn iczy w zagranicznej grze hazardowej, 
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
§ 3.  Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu zabronionego okr eślonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkow ej 
z organizowania zbiorowego uczestnictwa w grze haza rdowej, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącz nie. 
§ 4. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 lub 2 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 107a.  § 1. Kto urządza lub prowadzi grę hazardową bez wy maganego urzędowego sprawdzenia lub bez nałoże- 
nia wymaganych urzędowych zamknięć, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym k arom łącznie. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 107b.  § 1. Kto niszczy losy, kartony lub inne dowody udz iału w loterii pieniężnej, loterii fantowej lub grz e bingo 
fantowe bez wymaganego zawiadomienia właściwego org anu, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 107c.  Kto wbrew obowiązkowi nie zawiadamia w terminie wł aściwego organu o zniszczeniu lub kradzieży 
automatu lub urządzenia do gier, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 107d.  Kto wbrew warunkom koncesji lub bez wymaganego urz ędowego sprawdzenia lub bez nałożenia wyma- 
ganych urzędowych zamknięć posiada automat do gier,  
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym k arom łącznie. 
Art. 108.  § 1. Kto wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwo lenia urządza lub prowadzi loterię fantową, grę 
bingo fantowe, loterię promocyjną lub loterię audio teksową, 
podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych. 
§ 2. Jeżeli nadwyżka z loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej lub loterii audiotekso wej była przezna- 
czona na cel społecznie użyteczny, w szczególności dobroczynny, sprawca czynu zabronionego określonego  w § 1 podlega 
karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
Art. 109.  Kto uczestniczy w grze hazardowej, urządzanej lub prowadzonej wbrew przepisom ustawy lub warunkom 
koncesji lub zezwolenia, 
podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych. 
Art. 110.  Kto, nie będąc do tego uprawnionym, w celu osiągni ęcia korzyści majątkowej trudni się sprzedażą losów  
lub innych dowodów udziału w grze losowej, zakładzi e wzajemnym lub grze na automacie, 
podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych albo karze ograniczenia wolności, albo obu tym karom łąc znie. 
Art. 110a.  § 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, zleca lub prowad zi reklamę lub promocję gier cylindrycznych, gier 
w karty, gier w kości, zakładów wzajemnych lub gier  na automatach, umieszcza reklamę takich gier lub z akładów lub 
informuje o sponsorowaniu przez podmiot prowadzący działalność w zakresie takich gier lub zakładów, 
podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych. 
  
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 19 
 
 § 2. Tej samej karze podlega kto czerpie korzyści z  reklamy lub promocji gier cylindrycznych, gier w k arty, gier 
w kości, zakładów wzajemnych lub gier na automatach  zlecanych lub prowadzonych wbrew przepisom ustawy,  z umiesz- 
czania reklamy wbrew przepisom ustawy albo informow ania o sponsorowaniu przez podmiot prowadzący dział alność 
w zakresie takich gier lub zakładów. 
§ 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabron ionego określonego w § 1 lub 2, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
Art. 110b.  Kto umożliwia osobie, która nie ukończyła 18. roku  życia, udział w grze hazardowej innej niż loteria pro- 
mocyjna lub fantowa, 
podlega karze grzywny za wykroczenia skarbowe. 
Art. 111.  § 1. Kto, nie dopełniając obowiązku nadzoru nad pr zestrzeganiem reguł obowiązujących w działalności d a- 
nego przedsiębiorcy lub innej jednostki organizacyj nej, dopuszcza, chociażby nieumyślnie, do popełnien ia czynu zabro- 
nionego określonego w tym rozdziale, 
podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli czyn spra wcy wyczerpuje znamiona innego przestępstwa skarbow ego lub wy- 
kroczenia skarbowego określonego w tym rozdziale al bo jeżeli niedopełnienie obowiązku nadzoru należy d o ich znamion. 
Rozdział 10 
(uchylony) 
TYTUŁ II 
POSTĘPOWANIE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I W YKROCZENIA SKARBOWE 
DZIAŁ I 
Przepisy wstępne 
Rozdział 11 
Przepisy ogólne 
Art. 113.  § 1. W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skar bowe i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowied- 
nio przepisy Kodeksu postępowania karnego, jeżeli p rzepisy niniejszego kodeksu nie stanowią inaczej. 
§ 2. Nie stosuje się przepisów: 
1) Kodeksu postępowania karnego dotyczących pokrzyw dzonego i mediacji; 
2) art. 325f Kodeksu postępowania karnego. 
§ 3. W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbo we nie stosuje się przepisów: 
1) Kodeksu postępowania karnego dotyczących środków  zapobiegawczych, poszukiwania oskarżonego i listu gończego; 
2) art. 18 § 1, art. 400 i art. 589a–589f, art. 590 –607zc, art. 611g–611s oraz art. 615 Kodeksu postęp owania karnego. 
Art. 114.  § 1. Przepisy kodeksu mają ponadto na celu takie u kształtowanie postępowania w sprawach o przestępstw a 
skarbowe i wykroczenia skarbowe, aby osiągnięte zos tały cele tego postępowania w zakresie wyrównania u szczerbku 
finansowego Skarbu Państwa, jednostki samorządu ter ytorialnego lub innego uprawnionego podmiotu, spowo dowanego 
takim czynem zabronionym. 
§ 2. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany także pouczyć sprawcę o przysługujących mu uprawnie niach 
w razie wyrównania uszczerbku finansowego Skarbu Pa ństwa, jednostki samorządu terytorialnego lub inneg o uprawnione- 
go podmiotu. 
Art. 114a. Postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i w ykroczenia skarbowe może być także zawieszone, 
jeżeli jego prowadzenie jest w istotny sposób utrud nione ze względu na prowadzoną kontrolę podatkową, kontrolę celno- 
-skarbową lub toczące się postępowanie przed organa mi podatkowymi, organami celnymi lub sądami adminis tracyjnymi. 
Zawieszone postępowanie podejmuje się, jeżeli ustąp iły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie. 
Art. 114b. W razie uzasadnionej potrzeby akta sprawy można udo stępnić, wydać z nich odpisy lub kopie także orga- 
nom prowadzącym kontrolę podatkową, kontrolę celno- skarbową, postępowanie podatkowe, celne lub adminis tracyjne, 
w zakresie niezbędnym do prawidłowego przeprowadzen ia tej kontroli lub tego postępowania. 
  
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 19 
 
 Art. 115.  § 1. W sprawach o przestępstwa skarbowe i wykrocze nia skarbowe orzekają sądy powszechne albo sądy 
wojskowe. 
§ 1a. Sądy wojskowe orzekają w sprawach o przestęps twa skarbowe i wykroczenia skarbowe osób, o których  mowa 
w art. 53 § 36: 
1) popełnione podczas lub w związku z pełnieniem ob owiązków służbowych, w obrębie obiektu wojskowego l ub wyzna- 
czonego miejsca przebywania, na szkodę wojska lub z  naruszeniem obowiązku wynikającego ze służby wojsk owej; 
2) popełnione za granicą, podczas użycia lub pobytu  Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza grani cami państwa, 
w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o zas adach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospoli tej Polskiej 
poza granicami państwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1510 oraz z 2019 r. poz. 1726). 
§ 2. Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji, z w yjątkiem spraw przekazanych ustawą do właściwości i nnego sądu. 
§ 3. W sprawach podlegających orzecznictwu sądów wo jskowych w pierwszej instancji orzeka: 
1) wojskowy sąd garnizonowy; 
2) wojskowy sąd okręgowy, gdy chodzi o przestępstwa  skarbowe popełnione przez żołnierzy, o których mow a w art. 654 
§ 1 pkt 1 Kodeksu postępowania karnego. 
Art. 116.  § 1. Orzecznictwu wojskowego sądu garnizonowego po dlegają także sprawy o wykroczenia skarbowe po- 
pełnione przez osoby, o których mowa w art. 53 § 36 , w zakresie wynikającym z art. 115 § 1a, co nie wy klucza odpowie- 
dzialności dyscyplinarnej. W wypadku popełnienia wy kroczenia skarbowego podlegającego właściwości sądó w wojsko- 
wych właściwy dowódca zawiadamia niezwłocznie proku ratora do spraw wojskowych albo wojskowy sąd garniz onowy 
o wynikach postępowania dyscyplinarnego i zastosowa nych karach dyscyplinarnych. Sprawy o wykroczenia s karbowe nie 
przestają podlegać orzecznictwu wojskowego sądu gar nizonowego mimo zwolnienia żołnierza z czynnej służ by wojskowej. 
§ 2. Przepis § 1 nie wyłącza w stosunku do żołnierz y w czynnej służbie wojskowej postępowania mandatow ego na 
zasadach i w trybie określonych w niniejszym kodeks ie, z tym że w razie odmowy przyjęcia mandatu karne go lub nieuisz- 
czenia w terminie kary grzywny nałożonej w drodze m andatu karnego – właściwy do rozpoznania sprawy jes t wojskowy 
sąd garnizonowy. 
§ 3. O popełnieniu przez żołnierza w czynnej służbi e wojskowej wykroczenia skarbowego podlegającego wł aściwości 
sądów wojskowych zawiadamia się prokuratora do spra w wojskowych. Dotyczy to również wypadku przewidzia nego w § 2, 
ale tylko w razie odmowy przyjęcia mandatu karnego lub nieuiszczenia w terminie kary grzywny nałożonej  w drodze man- 
datu karnego. 
§ 4. Wojskowy sąd garnizonowy może odmówić wszczęci a postępowania w sprawie o wykroczenie skarbowe, 
a wszczęte umorzyć i sprawę przekazać właściwemu do wódcy z wnioskiem o wymierzenie kary przewidzianej 
w wojskowych przepisach dyscyplinarnych, jeżeli uzn a to za wystarczającą reakcję na wykroczenie skarbo we. Przed wnie- 
sieniem aktu oskarżenia uprawnienie to przysługuje prokuratorowi do spraw wojskowych; zażalenie na pos tanowienie 
prokuratora rozpoznaje wojskowy sąd garnizonowy. 
§ 5. Jeżeli przepisy § 1–4 nie stanowią inaczej, po stępowanie w sprawach o wykroczenia skarbowe podleg ające właś-
ciwości sądów wojskowych odbywa się według przepisó w niniejszego kodeksu, mających zastosowanie w spra wach kar- 
nych podlegających orzecznictwu sądów wojskowych, k tóre stosuje się odpowiednio; w szczególności w spr awach 
o wykroczenia skarbowe stosuje się przepisy Kodeksu  postępowania karnego. 
Art. 116a.  Jeżeli rozpoznanie sprawy w sądzie miejscowo właśc iwym nie jest możliwe w czasie zapewniającym 
uniknięcie przedawnienia karalności przestępstwa sk arbowego w terminie określonym w art. 44 § 1 lub 2 albo wykroczenia 
skarbowego w terminie określonym w art. 51 § 1, uwz ględniając wniosek sądu właściwego, sąd okręgowy mo że przekazać 
taką sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędn emu. 
Art. 117.  § 1. Orzekanie w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe następuje w postępowaniu: 
1) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na dobrowoln e poddanie się odpowiedzialności; 
2) zwyczajnym; 
3) nakazowym; 
4) w stosunku do nieobecnych. 
§ 2. W sprawach o wykroczenia skarbowe w postępowan iu zwyczajnym orzeka się, gdy brak jest podstaw do rozpo- 
znania sprawy w postępowaniu nakazowym oraz gdy odm ówiono uprzednio udzielenia zezwolenia na dobrowoln e podda- 
nie się odpowiedzialności. 
§ 3. W wypadkach wskazanych w kodeksie i na zasadac h w nim określonych upoważniony organ postępowania przy- 
gotowawczego lub jego przedstawiciel może nakładać za wykroczenia skarbowe karę grzywny w drodze manda tu karnego. 
  
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 19 
 
 Art. 118.  § 1.  Organami postępowania przygotowawczego w sprawach o  przestępstwa skarbowe i wykroczenia skar- 
bowe są: 
1) naczelnik urzędu skarbowego; 
2) naczelnik urzędu celno-skarbowego; 
3) Szef Krajowej Administracji Skarbowej; 
4) Straż Graniczna; 
5) Policja; 
6) Żandarmeria Wojskowa. 
§ 2. Organem postępowania przygotowawczego w sprawa ch o przestępstwa skarbowe jest także Agencja Bez-
pieczeństwa Wewnętrznego oraz Centralne Biuro Antyk orupcyjne. 
§ 3. Czynności procesowe organów, o których mowa w § 1 i § 2, wykonują upoważnieni przedstawiciele tyc h orga- 
nów. 
§ 4. (uchylony)  
Art. 118a.  § 1. W razie potrzeby dokonania czynności procesow ej poza siedzibą organu prowadzącego postępowanie 
przygotowawcze można zwrócić się do innego organu p ostępowania przygotowawczego o udzielenie pomocy pr awnej. 
§ 2. We wniosku o udzielenie pomocy prawnej należy określić czynności, jakie mają być dokonane, oraz w skazać 
okoliczności wymagające wyjaśnienia. Do wniosku pow inny być dołączone niezbędne odpisy akt sprawy. Akt a lub odpo- 
wiednią ich część przesyła się tylko w razie istotn ej potrzeby. 
§ 3. Organ postępowania przygotowawczego wezwany do  udzielenia pomocy prawnej powinien niezwłocznie do ko- 
nać czynności tak, aby nie zachodziła konieczność i ch powtarzania lub uzupełnienia, a także z własnej inicjatywy wykonać 
inne niezbędne czynności. 
§ 4. Jeżeli zleconych czynności nie można wykonać w  ciągu 30 dni, należy niezwłocznie zawiadomić organ  wzywają- 
cy do udzielenia pomocy prawnej o przyczynie zwłoki , z podaniem terminu wykonania czynności. 
Art. 119.  § 1. Interwenient roszczący sobie prawo do przedmi otów podlegających przepadkowi może dochodzić 
swych roszczeń w postępowaniu w sprawie o przestęps two skarbowe lub wykroczenie skarbowe. 
§ 2. W razie prawomocnego orzeczenia przepadku prze dmiotów, co do których podmiot określony w § 1 nie zgłosił 
interwencji we właściwym czasie z przyczyn od siebi e niezależnych, odpowiedzialność Skarbu Państwa oce nia się według 
przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu. 
§ 3. Roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia  przedawnia się, jeżeli powództwa nie wytoczono prz ed upły- 
wem 3 miesięcy od dnia, w którym powód dowiedział s ię o prawomocnym orzeczeniu przepadku przedmiotów, nie później 
jednak niż przed upływem 10 lat od prawomocnego orz eczenia przepadku. 
Rozdział 12 
Strony i ich procesowi przedstawiciele 
Art. 120.  § 1. W postępowaniu w sprawach o przestępstwa skar bowe stronami są: oskarżyciel publiczny, oskarżony,  
podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej  oraz interwenient. 
§ 2. W postępowaniu w sprawach o wykroczenia skarbo we stronami są: oskarżyciel publiczny, oskarżony or az inter- 
wenient. 
§ 3. Interwenientowi w toku całego postępowania prz ysługują uprawnienia w granicach interwencji. 
Art. 121.  § 1. Oprócz prokuratora, oskarżycielem publicznym przed sądem jest organ, który wnosi i popiera akt 
oskarżenia. 
§ 2. Organy postępowania przygotowawczego określone  w art. 133 § 1 i art. 134 § 1 pkt 1 i 2 mają w spr awach 
o wykroczenia skarbowe uprawnienia do sporządzania i wnoszenia aktu oskarżenia oraz do popierania go p rzed sądem, 
a także do występowania w toku całego postępowania,  nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się or zeczenia. 
§ 3. Oskarżycielem publicznym w postępowaniu w spra wach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe  przed 
wojskowym sądem garnizonowym lub w sprawach o przes tępstwa skarbowe przed wojskowym sądem okręgowym je st 
wyłącznie prokurator do spraw wojskowych. 
  
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 19 
 
 Art. 122.  § 1. W sprawach, w których finansowy organ postępo wania przygotowawczego jest uprawniony do prowa- 
dzenia takiego postępowania, a następnie do wniesie nia i popierania aktu oskarżenia przed sądem: 
1) 27) przez wyrażenie „prokurator” w art. 18 § 2, art. 19  § 1 zdanie pierwsze, § 2 i 4, art. 20 § 1 i 1b, ar t. 23, art. 71 § 2, 
art. 87 § 3, art. 93 § 3, art. 135, art. 156 § 5, a rt. 158, art. 160 § 4, art. 192 § 2, art. 198 § 1, art. 215, art. 218 § 1 zda- 
nie pierwsze, art. 231 § 1, art. 232 § 1, art. 232a  § 2, art. 236, art. 281, art. 282 § 1 pkt 1, art. 285 § 1a, art. 288 § 1, 
art. 290 § 1 i 2, art. 293 § 1 i 4, art. 299 § 3, a rt. 308 § 1, art. 317 § 2, art. 323 § 1 i 3, art. 3 24 § 1 i 2, art. 325e § 2 
zdanie drugie, art. 327 § 1 i 3, art. 333 § 2, art.  336 § 1 i 3, art. 340 § 2, art. 341 § 1 i 2, art. 343a § 2 zdanie drugie, 
art. 387 § 2, art. 441 § 4, art. 446, art. 448, art . 505, art. 526 § 2, art. 527 § 1, art. 530 § 4 i 5 , art. 545 § 2, art. 550 
§ 2, art. 570, art. 571 § 2, art. 611fs, art. 618 §  1 pkt 2 oraz art. 626a Kodeksu postępowania karneg o rozumie się tak- 
że „finansowy organ postępowania przygotowawczego”;  
2) przez wyrażenie „prokurator” w art. 15 § 1, art.  48 § 1, art. 179 § 3, art. 325, art. 325e § 4 zdan ie drugie, art. 326 § 1–3, 
art. 327 § 2 i 3 oraz art. 626a Kodeksu postępowani a karnego rozumie się także „organ nadrzędny nad fi nansowym 
organem postępowania przygotowawczego”, z tym że z tytułu sprawowanego nadzoru Szef Krajowej Administr acji 
Skarbowej i minister właściwy do spraw finansów pub licznych jako organy nadrzędne nie mogą przejąć spr awy do 
swego prowadzenia; 
3) przez wyrażenie „Prokurator Generalny” w art. 32 8 Kodeksu postępowania karnego rozumie się także „m inistra właś-
ciwego do spraw finansów publicznych”, gdy potrzeba  uchylenia prawomocnego postanowienia zachodzi w sp rawie 
o wykroczenie skarbowe. 
§ 2. Finansowy organ postępowania przygotowawczego może wystąpić z wnioskiem do prokuratora o podjęcie  czyn- 
ności, o których mowa w art. 73 § 2 i 3, art. 180 §  1, art. 202 § 1, art. 203 § 2, art. 214 § 1 i 8, a rt. 218 § 1 zdanie drugie, 
art. 220 § 1, art. 226 zdanie drugie, art. 237 § 1 i 2, art. 247 § 1 i 2, art. 250 § 2–4, art. 263 § 2 , art. 270 § 1 oraz art. 293 
§ 1 Kodeksu postępowania karnego. Jeżeli w wypadku,  o którym mowa w art. 202 § 1 Kodeksu postępowania karnego, 
prokurator powołuje biegłych lekarzy psychiatrów, a  także gdy sąd zastosował tymczasowe aresztowanie p odejrzanego, 
prokurator z mocy prawa obejmuje nadzorem postępowa nie przygotowawcze. W sprawach o wykroczenia skarbo we w celu 
zbadania stanu zdrowia psychicznego oskarżonego pow ołuje się jednego biegłego lekarza psychiatrę, a po wołując go, 
prokurator może objąć dochodzenie nadzorem. 
§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w razie prze jęcia sprawy przez prokuratora do swego prowadzenia . 
Art. 122a.  § 1. W sprawach o wykroczenia skarbowe oskarżony m oże korzystać z pomocy jednego obrońcy. 
§ 2. Obrońcą w sprawie o wykroczenie skarbowe może być także radca prawny. 
Art. 123.  § 1. Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posi łkowej i interwenient mogą ustanowić pełnomocnika. 
Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny. 
§ 2. Za podmiot pociągnięty do odpowiedzialności po siłkowej i interwenienta, którzy nie są osobami fiz ycznymi, 
czynności procesowych może dokonać także organ upra wniony do działania w ich imieniu. 
§ 3. W sprawach o wykroczenia skarbowe interwenient  może mieć tylko jednego pełnomocnika. 
Art. 124.  § 1. Pociągnięcie do odpowiedzialności posiłkowej następuje w formie postanowienia. 
§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, wydaje w p ostępowaniu przygotowawczym organ prowadzący to pos tę- 
powanie, a po wniesieniu aktu oskarżenia – sąd. 
§ 3. Postanowienie zawiera wskazanie oskarżonego, z arzucanego mu przestępstwa skarbowego, kwalifikacji  prawnej, 
podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłko wej oraz podstaw pociągnięcia podmiotu do odpowiedz ialności 
posiłkowej. 
§ 4. Zmiana lub uzupełnienie postanowienia, o który m mowa w § 1, następuje w formie postanowienia. W r azie braku 
podstaw do pociągnięcia podmiotu do odpowiedzialnoś ci posiłkowej zmiana ta może polegać także na uchyl eniu wydane- 
go poprzednio postanowienia. 
§ 5. (uchylony) 
Art. 125.  § 1. Do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialnośc i posiłkowej oraz jego pełnomocnika stosuje się od-
powiednio dotyczące podejrzanego, oskarżonego i obr ońcy przepisy: art. 72, art. 74 § 1, art. 75–79, ar t. 81, art. 81a,  
art. 83–86, art. 89, art. 157 § 1 i 2, art. 174–176 , art. 300, art. 301, art. 315 § 1, art. 316, art. 321, art. 323 § 2, art. 334 § 3 
zdanie pierwsze, art. 338 § 1, art. 343 § 5, art. 3 53 § 2, art. 386, art. 389, art. 390, art. 391 § 2,  art. 431 § 2 i 3, art. 434, 
art. 435, art. 440, art. 443, art. 453 § 3, art. 45 4 § 1, art. 455, art. 524 § 3, art. 540 § 2 i 3, ar t. 542 § 2, art. 545 § 1, 
art. 547 § 3, art. 548, art. 624 § 1, art. 627, art . 630, art. 632–633 oraz art. 636 § 1 Kodeksu postę powania karnego. 
                                                           
27) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 ustawy z dnia 1 9 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowa nia karnego oraz niektó- 
rych innych ustaw (Dz. U. poz. 1694), która weszła wżycie z dniem 5 października 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 19 
 
 § 2. Do osób najbliższych podmiotu pociągniętego do  odpowiedzialności posiłkowej będącego osobą fizycz ną stosuje 
się odpowiednio art. 182, 185 i 186 Kodeksu postępo wania karnego. 
§ 3. Od chwili wydania postanowienia, o którym mowa  w art. 124 § 1, podmiot pociągnięty do odpowiedzia lności po- 
siłkowej może być w tym charakterze wezwany do udzi ału w czynnościach procesowych. 
§ 4. Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posił kowej nie może być przesłuchany w charakterze świad ka, także 
w wypadku, gdy jest interwenientem lub podmiotem ob owiązanym do zwrotu korzyści majątkowej, o którym m owa 
w art. 24 § 5. 
§ 5. Do podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową, przepisy art. 117a § 2, art. 156 § 1 i 2, art. 167,  art. 171 § 2, 
art. 370 § 1, art. 384 § 2 i 3, art. 406 § 1, art. 422 § 1, art. 425 § 1 i art. 444 Kodeksu postępowan ia karnego stosuje się 
odpowiednio. 
§ 6. Przed zakończeniem przewodu sądowego sąd przes łuchuje w charakterze świadka podmiot, który uzyska ł  
korzyść majątkową z przestępstwa. Jeżeli podmiotem tym nie jest osoba fizyczna, przesłuchuje się organ  uprawniony do 
działania w jego imieniu. Osoba ta może odmówić zez nań. Przepisy art. 72, art. 75, art. 87 i art. 89 s tosuje się odpowiednio. 
Art. 126.  § 1. Interwencja może być zgłoszona do chwili rozp oczęcia przewodu sądowego w pierwszej instancji. 
§ 2. Jeżeli interwenient w zgłoszeniu nie podał mie jsca swego zamieszkania, pobytu lub siedziby lub po dał co do tego 
nieprawdziwe dane, zgłoszenie jest bezskuteczne. 
Art. 127.  § 1. Interwencję zgłasza się pisemnie albo ustnie do protokołu. 
§ 2. Jeżeli na podstawie danych zebranych w toku po stępowania zostanie ustalony podmiot spełniający wa runki do 
zgłoszenia interwencji, należy go niezwłocznie zawi adomić o przysługującym uprawnieniu, chyba że nie m ożna ustalić 
jego miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby. 
§ 3. Jeżeli w toku postępowania zatrzymano przedmio t lub dokonano zajęcia albo zabezpieczenia, należy o tym nie- 
zwłocznie zawiadomić interwenienta. 
§ 4. Odpis wniosku, o którym mowa w art. 323 § 3 Ko deksu postępowania karnego, doręcza się niezwłoczni e inter- 
wenientowi. 
Art. 128.  § 1. Do interwenienta oraz jego pełnomocnika stosu je się odpowiednio przepisy art. 232 § 3, art. 305 § 4, 
art. 315 § 1, art. 316 § 1, art. 318, art. 321, art . 323 § 2, art. 334 § 2, art. 338 § 1, art. 343 § 5 , art. 343a, art. 540 § 2, 
art. 549 oraz art. 550 § 2 Kodeksu postępowania kar nego. 
§ 2. Interwenient może być przesłuchany w charakter ze świadka. 
§ 3. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozpra wie prawidłowo zawiadomionego o terminie interwenie nta lub 
jego pełnomocnika nie jest przeszkodą do jej przepr owadzenia i wydania orzeczenia. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. W razie nieuwzględnienia interwencji koszty wy nikłe z jej zgłoszenia ponosi interwenient. 
Rozdział 13 
Zatrzymanie rzeczy. Zabezpieczenie majątkowe 
Art. 129.  W wypadkach niecierpiących zwłoki organ postępowan ia przygotowawczego może żądać od podmiotów 
wymienionych w art. 218 § 1 Kodeksu postępowania ka rnego zatrzymania przesyłki, co do której istnieje podejrzenie, że 
zawiera przedmioty przestępstwa skarbowego lub wykr oczenia skarbowego. Zatrzymanie to trwa aż do czasu  uzyskania 
zatwierdzenia przez prokuratora – nie dłużej jednak  niż 7 dni. 
Art. 129a.  § 1. W razie zarządzenia przez finansowy organ pos tępowania przygotowawczego sprzedaży przedmio- 
tów, o których mowa w art. 232 § 1 Kodeksu postępow ania karnego, jej wykonanie następuje w trybie prze pisów ustawy 
z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjn ym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z p óźn. zm. 28)). 
§ 2. Uzyskaną ze sprzedaży kwotę pieniężną można zł ożyć także do depozytu we właściwym miejscowo finan sowym 
organie postępowania przygotowawczego. 
Art. 130.  Przedmiot, co do którego powstaje wątpliwość, komu  należy go wydać, można złożyć do depozytu także we  
właściwym miejscowo finansowym organie postępowania  przygotowawczego. 
                                                           
28) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zosta ły ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1495, 1501, 15 53, 1579, 1655, 1798, 
1901 i 2070. 
  
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 19 
 
 Art. 131.  § 1. W razie popełnienia przestępstwa skarbowego l ub wykroczenia skarbowego można zabezpieczyć także 
środek karny, o którym mowa w art. 22 § 2 pkt 2–4a,  obowiązek zwrotu korzyści majątkowej oraz uiszczen ie należności 
publicznoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym, j eżeli zachodzi uzasadniona obawa, że bez takiego za bezpieczenia 
wykonanie orzeczenia w zakresie tych środków, obowi ązku lub ściągnięcie uszczuplonej należności public znoprawnej 
będzie niemożliwe lub znacznie utrudnione. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Karę grzywny, środek karny ściągnięcia równowa rtości pieniężnej przepadku przedmiotów, przepadku korzyści ma- 
jątkowej, ściągnięcia równowartości pieniężnej prze padku korzyści majątkowej oraz obowiązek zwrotu kor zyści majątko- 
wej można zabezpieczyć także na mieniu podmiotu poc iągniętego do odpowiedzialności posiłkowej. 
§ 4. (uchylony) 
Art. 132.  § 1. Zabezpieczenie majątkowe, o którym mowa w art . 131, upada, gdy nie zostaną prawomocnie orzeczo- 
ne: przepadek przedmiotów lub ściągnięcie ich równo wartości pieniężnej, środek karny przepadku korzyśc i majątkowej lub 
ściągnięcia jej równowartości pieniężnej. Zabezpiec zenie należności publicznoprawnej upada, jeżeli w c iągu 3 miesięcy od 
daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego post ępowanie w sprawie nie zostanie wszczęta egzekucja dla ściągnięcia 
tych należności. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 43a, zabe zpieczenie pozostaje w mocy do chwili prawomocnego orze- 
czenia przez sąd w przedmiocie przepadku.  
Art. 132a.  W wypadkach określonych w art. 131 można także dok onać tymczasowego zajęcia mienia ruchomego 
osoby podejrzanej, jeżeli zachodzi obawa usunięcia tego mienia. 
Rozdział 14 
Właściwość organów postępowania przygotowawczego 
Art. 133.  § 1. Postępowanie przygotowawcze prowadzą: 
1) 29) naczelnik urzędu celno-skarbowego – w sprawach o p rzestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określo ne 
w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 62 § 2 i 2a, art. 63–68, art. 69 § 1, 3 i 4, art. 69a–70 , art. 73–73a, art. 75a–75c, 
art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 85– 95, art. 96 § 1, art. 97–106k, art. 107–110b i art.  111 § 1 oraz 
w sprawach ujawnionych w zakresie swojego działania  przez naczelnika urzędu celno-skarbowego określony ch 
w art. 54 § 2 i 3, art. 55 § 2 i 3, art. 56 § 2–4, art. 56a, art. 56b, art. 57 § 1, art. 60–61, art. 6 2 § 1 i 3–5, art. 69 § 2, 
art. 71, art. 72, art. 75, art. 76 § 3, art. 77 § 2  i 3, art. 78 § 2 i 3, art. 80, art. 80a, art. 81–8 3, art. 84 § 1, art. 106l 
i art. 106ł; 
2) naczelnik urzędu skarbowego – w sprawach o pozos tałe przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe; 
3) 30) Szef Krajowej Administracji Skarbowej – w sprawach  o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe uja wnione 
w zakresie swojego działania, jeżeli nie przekaże i ch organom wskazanym w pkt 1 lub 2. 
§ 2. Organy, o których mowa w § 1, mogą wszcząć pos tępowanie przygotowawcze w sprawach o przestępstwa skar- 
bowe i wykroczenia skarbowe nienależące do ich właś ciwości; po zabezpieczeniu dowodów przekazują spraw ę do dalsze- 
go prowadzenia właściwemu organowi. 
§ 3. Organy, o których mowa w § 1, informują o wszc zęciu i prawomocnym zakończeniu postępowania w spra wie 
o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe wł aściwe organy podatkowe lub celne, jeżeli podejrzen ie popełnienia 
przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonan iem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu c elnego. 
Art. 134.  § 1. Postępowanie przygotowawcze prowadzą także: 
1) Straż Graniczna – w sprawach o przestępstwa skar bowe i wykroczenia skarbowe określone w art. 63–71,  art. 85–96 
§ 1, art. 106e i 106f oraz art. 106h, ujawnione w z akresie swego działania przez Straż Graniczną; 
2) Policja – w sprawach o przestępstwa skarbowe i w ykroczenia skarbowe ujawnione w zakresie swego dzia łania przez 
Policję; 
3) Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego – w sprawach  o przestępstwa skarbowe ujawnione w zakresie swego  działa- 
nia przez ten organ; 
4) Żandarmeria Wojskowa – w sprawach o przestępstwa  skarbowe i wykroczenia skarbowe popełnione przez o soby 
określone w art. 53 § 36, w zakresie podlegającym w łaściwości sądów wojskowych; 
5) Centralne Biuro Antykorupcyjne – w sprawach o pr zestępstwa skarbowe ujawnione w zakresie swojej wła ściwości. 
                                                           
29) W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 2 ustawy, o  której mowa w odnośniku 26. 
30) W brzmieniu ustalonym przez art. 9 pkt 6 ustawy, o  której mowa w odnośniku 3. 
  
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 19 
 
 § 1a. Organy, o których mowa w § 1, informują o wsz częciu i prawomocnym zakończeniu postępowania w spr awie 
o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe wł aściwe organy podatkowe lub celne, jeżeli podejrzen ie popełnienia 
przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonan iem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu c elnego. 
§ 2. Organy określone w § 1 pkt 1–3 zawiadamiają ni ezwłocznie o prowadzeniu postępowania przygotowawcz ego 
właściwe finansowe organy postępowania przygotowawc zego przez przesłanie odpisu postanowienia o jego w szczęciu, 
chyba że ograniczą swoje czynności do zabezpieczeni a śladów i dowodów przestępstwa skarbowego lub wykr oczenia 
skarbowego oraz przekazania sprawy do dalszego prow adzenia tym organom. 
§ 3. Organ określony w § 1 pkt 4 o wszczęciu postęp owania przygotowawczego zawiadamia niezwłocznie wła ś-
ciwego prokuratora do spraw wojskowych. 
§ 4. W razie zgłoszenia przez sprawcę czynu zabroni onego wniosku o zezwolenie na dobrowolne poddanie s ię odpo- 
wiedzialności i po otrzymaniu przez niego pisemnego  pouczenia o warunkach dopuszczalności tego środka karnego, prze- 
kazanie sprawy właściwemu finansowemu organowi post ępowania przygotowawczego jest obowiązkowe. 
§ 5. Przepisy § 1, 1a, 2 i 4 stosuje się odpowiedni o w przypadku, gdy organ określony w § 1 pkt 1–3 je st właściwy do 
prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie  o czyn zabroniony jako przestępstwo lub wykroczeni e określone 
w przepisach karnych innej ustawy, który wyczerpuje  zarazem znamiona przestępstwa skarbowego lub wykro czenia skar- 
bowego. 
Art. 134a.  § 1. Prokurator prowadzi postępowanie przygotowawc ze, jeżeli przepis ustawy tak stanowi. 
§ 2. Przepis art. 134 § 1a stosuje się odpowiednio.  
Art. 135.  § 1. W wypadku gdy sprawcy zarzucono kilka przestę pstw skarbowych albo wykroczeń skarbowych, 
względnie gdy zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1, a sprawy należą do właściwości różnych organów postę- 
powania przygotowawczego, właściwy jest organ, któr y pierwszy wszczął postępowanie. 
§ 2. Jeżeli sprawcy zarzucono przestępstwo skarbowe  i wykroczenie skarbowe, a sprawy należą do właściw ości róż- 
nych finansowych organów postępowania przygotowawcz ego, właściwy jest organ, który wszczął postępowani e w sprawie 
o przestępstwo skarbowe. 
§ 3. Jeżeli sprawa o przestępstwo skarbowe i wykroc zenie skarbowe należy do właściwości finansowych i niefinan- 
sowych organów postępowania przygotowawczego, postę powanie prowadzi finansowy organ postępowania przyg otowaw- 
czego, chyba że postępowanie przygotowawcze prowadz i Żandarmeria Wojskowa. Spór o właściwość między fi nansowymi 
i niefinansowymi organami postępowania przygotowawc zego rozstrzyga prokurator właściwy ze względu na s iedzibę orga- 
nu niefinansowego. 
§ 4. Spór o właściwość między finansowymi organami postępowania przygotowawczego rozstrzyga organ nadr zędny 
nad tymi organami. Jeżeli spór toczy się między fin ansowymi organami postępowania przygotowawczego nie mającymi 
wspólnego organu nadrzędnego, rozstrzyga go Szef Kr ajowej Administracji Skarbowej. 
§ 5. W czasie trwania sporu o właściwość każdy z or ganów postępowania przygotowawczego dokonuje czynno ści 
niecierpiących zwłoki. 
DZIAŁ II 
Pociągnięcie do odpowiedzialności za zgodą sprawcy 
Rozdział 15 
Postępowanie mandatowe 
Art. 136.  § 1. Postępowanie mandatowe prowadzi finansowy org an postępowania przygotowawczego lub jego upo- 
ważniony przedstawiciel, a także niefinansowy organ  postępowania przygotowawczego, gdy przepis szczegó lny tak stano- 
wi; postępowaniu temu nie stoi na przeszkodzie uprz ednie wszczęcie postępowania przygotowawczego. 
§ 2. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzeni a, szczegółowe zasady i sposób wydawania funkcjonar iuszom 
finansowych organów postępowania przygotowawczego i  niefinansowych organów postępowania przygotowawcze go upo- 
ważnienia do nakładania kary grzywny w drodze manda tu karnego za wykroczenia skarbowe, szczegółowe zas ady jej na- 
kładania i sposób uiszczania, sposób ewidencjonowan ia grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego, or gany właściwe 
w sprawach rozliczania formularzy mandatu karnego o raz wzory formularzy mandatu karnego, mając na wzgl ędzie potrze- 
bę szybkiej reakcji na fakt popełnienia wykroczenia  skarbowego oraz potrzebę ujednolicenia zasad nakła dania przez funk- 
cjonariuszy uprawnionych organów kary grzywny w dro dze mandatu karnego, a także pouczenia osób karanyc h o ich pra- 
wach i obowiązkach. 
Art. 137.  § 1. W postępowaniu mandatowym, jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, karę grzywny w drodze mandatu kar-
nego nałożyć można jedynie, gdy osoba sprawcy i oko liczności popełnienia wykroczenia skarbowego nie bu dzą wątp-
liwości, a nie zachodzi potrzeba wymierzenia kary s urowszej niż ta, która jest określona w art. 48 § 2 . 
  
Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 19 
 
 § 2. Postępowania mandatowego nie stosuje się, jeże li: 
1) w związku z wykroczeniem skarbowym nastąpiło usz czuplenie należności publicznoprawnej, chyba że do chwili 
przyjęcia mandatu karnego wymagalna należność zosta ła w całości uiszczona; 
2) zachodzi zbieg przepisów określony w art. 7 § 1,  a ten sam czyn sprawcy wykroczenia skarbowego wycz erpuje zara- 
zem znamiona przestępstwa skarbowego; 
3) (uchylony) 
4) za wykroczenie skarbowe należałoby orzec przepad ek przedmiotów. 
§ 3. Warunkiem nałożenia kary grzywny w drodze mand atu karnego jest wyrażenie przez sprawcę wykroczeni a skar- 
bowego zgody na przyjęcie mandatu; zgodę tę odnotow uje się na dokumencie mandatu karnego. 
§ 4. Upoważniony organ postępowania przygotowawczeg o lub jego przedstawiciel, nakładając karę grzywny 
w drodze mandatu karnego, obowiązany jest określić wykroczenie skarbowe zarzucane sprawcy oraz pouczyć  go o warunkach 
dopuszczalności postępowania mandatowego, a zwłaszc za o skutkach prawnych braku zgody, o której mowa w  § 3. 
Art. 138.  § 1. W postępowaniu mandatowym można nałożyć karę grzywny w drodze mandatu karnego: 
1) wydanego ukaranemu po uiszczeniu kary grzywny be zpośrednio upoważnionemu podmiotowi, który ją nałoż ył; 
2) kredytowanego, wydawanego za potwierdzeniem odbi oru ukaranemu. 
§ 2. Mandatem karnym, o którym mowa w § 1 pkt 1, mo że być nałożona kara grzywny jedynie na osobę czaso wo tyl- 
ko przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Pols kiej lub niemającą stałego miejsca zamieszkania lub  stałego miejsca 
pobytu. 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do osób st ale przebywających na terytorium Rzeczypospolitej P olskiej, które 
czasowo opuszczają to terytorium. 
§ 4. Mandat karny, o którym mowa w § 1 pkt 1, staje  się prawomocny z chwilą uiszczenia kary grzywny up oważnionemu 
podmiotowi, który ją nałożył, zaś mandat karny kred ytowany – z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego. 
§ 5. Mandat karny kredytowany powinien zawierać pou czenie o obowiązku uiszczenia nałożonej kary grzywn y 
w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu oraz o s kutkach jej nieuiszczenia w tym terminie. 
§ 6. (uchylony) 
Art. 139.  § 1. W razie braku zgody, o której mowa w art. 137  § 3, sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogól- 
nych. 
§ 2. W sytuacji, o której mowa w § 1, a zwłaszcza g dy sprawca wykroczenia skarbowego przebywa stale za  granicą 
albo gdy nie można ustalić jego miejsca zamieszkani a lub pobytu w kraju, organ postępowania przygotowa wczego lub jego 
przedstawiciel może dokonać tymczasowego zajęcia mi enia ruchomego sprawcy, w szczególności przedmiotów  zagrożo- 
nych przepadkiem. 
Art. 140.  § 1. Prawomocny mandat karny podlega niezwłocznie uchyleniu, jeżeli karę grzywny nałożono za czyn nie - 
będący czynem zabronionym jako wykroczenie skarbowe  albo na osobę, która nie podpisała mandatu karnego  lub która nie 
ponosi odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe. U chylenie następuje na wniosek ukaranego, jego przed stawiciela 
ustawowego lub opiekuna prawnego złożony nie późnie j niż w terminie 7 dni od daty przyjęcia mandatu al bo z urzędu. 
§ 1a. Prawomocny mandat karny podlega także niezwło cznie uchyleniu w trybie określonym w § 1 zdanie dr ugie,  
jeżeli karę grzywny nałożono wbrew zakazom określon ym w art. 137 § 2 pkt 2 i 4. Podlega on także niezw łocznie uchyle- 
niu, gdy karę grzywny nałożono w wysokości wyższej niż wynika to z art. 48 § 2, z tym że w takim wypad ku jedynie 
w części przekraczającej dopuszczalną jej wysokość.  
§ 2. Uprawniony do uchylenia prawomocnego mandatu k arnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego 
obszarze działania została nałożona kara grzywny. W  przedmiocie uchylenia mandatu karnego sąd orzeka n a posiedzeniu. 
W posiedzeniu ma prawo uczestniczyć ukarany, organ,  który lub którego funkcjonariusz nałożył karę grzy wny w drodze 
mandatu karnego, albo przedstawiciel tego organu or az ujawniony interwenient. Przed wydaniem postanowi enia sąd może 
zarządzić stosowne czynności w celu sprawdzenia pod staw do uchylenia mandatu karnego. 
§ 3. Uchylając mandat karny, nakazuje się podmiotow i, na rachunek którego pobrano grzywnę, niezwłoczny  zwrot 
uiszczonej kwoty, chyba że czyn zarzucany sprawcy w yczerpuje znamiona przestępstwa skarbowego, przestę pstwa lub 
wykroczenia; w takim wypadku uiszczoną kwotę zatrzy muje się do zakończenia postępowania jako zabezpiec zenie mająt- 
kowe grożących mu kar, środków karnych lub innych ś rodków oraz kosztów postępowania. 
§ 4. W razie uchylenia mandatu karnego sprawa podle ga rozpoznaniu na zasadach ogólnych. 
Art. 141.  Nadzór nad postępowaniem mandatowym sprawuje minis ter właściwy do spraw finansów publicznych, 
a w sprawach, o których mowa w art. 134 § 1, odpowi ednio – minister właściwy do spraw wewnętrznych alb o Minister 
Obrony Narodowej. 
  
Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 19 
 
 Rozdział 16 
Zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialn ości 
Oddział 1 
Przebieg negocjacji 
Art. 142.  § 1. W postępowaniu prowadzonym przez finansowy or gan postępowania przygotowawczego, zanim wnie- 
siono akt oskarżenia, sprawca przestępstwa skarbowe go lub wykroczenia skarbowego może zgłosić wniosek o zezwolenie 
na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. 
§ 2. Przed pierwszym przesłuchaniem finansowy organ  postępowania przygotowawczego jest obowiązany pouc zyć 
sprawcę także o prawie złożenia takiego wniosku. 
§ 3. Jeżeli sprawcą jest osoba w wieku po ukończeni u lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, wniosek, o  którym mowa 
w § 1, może w jego imieniu zgłosić przedstawiciel u stawowy. 
§ 4. Wniosek sprawcy, o którym mowa w § 1, może być  złożony na piśmie albo ustnie do protokołu. Do wni osku 
dołącza się dowody wykonania czynności wymienionych  w art. 143 § 1–3. 
§ 5. Do sprawcy, o którym mowa w § 1, stosuje się o dpowiednio przepisy o podejrzanym, jeżeli przepisy niniejszego 
rozdziału nie stanowią inaczej. 
Art. 143.  § 1. Składając wniosek, o którym mowa w art. 142 §  1, należy łącznie uiścić: 
1) należność publicznoprawną, jeżeli w związku z pr zestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym na stąpiło 
uszczuplenie tej należności, chyba że do chwili zgł oszenia wniosku ta wymagalna należność została w ca łości uisz- 
czona; 
2) tytułem kary grzywny kwotę odpowiadającą co najm niej jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia, a z a wykrocze- 
nie skarbowe – kwotę odpowiadającą co najmniej jedn ej dziesiątej tego wynagrodzenia; 
3) co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów p ostępowania. 
§ 2. Jeżeli za czyn zabroniony, o który toczy się p ostępowanie, przewidziane jest obowiązkowe orzeczen ie przepadku 
przedmiotów, sprawca składając wniosek, o którym mo wa w art. 142 § 1, jest obowiązany wyrazić zgodę na  ich przepadek, 
a w razie niemożności złożenia tych przedmiotów – u iścić ich równowartość pieniężną. 
§ 3. Jeżeli orzeczenie przepadku przedmiotów nie je st obowiązkowe, sprawca może ograniczyć wyrażenie z gody na 
przepadek, a w razie niemożności złożenia tych prze dmiotów – uiścić równowartość pieniężną tylko niekt órych przedmio- 
tów zagrożonych przepadkiem albo złożyć wniosek o c ałkowite zaniechanie orzeczenia przepadku przedmiot ów lub uisz- 
czenia ich równowartości pieniężnej. 
§ 4. Uiszczenie przez sprawcę równowartości pienięż nej przedmiotów zagrożonych przepadkiem nie dotyczy  przed- 
miotów określonych w art. 29 pkt 4. 
§ 5. Przepisy art. 16 § 3 i art. 31 § 3 pkt 2 stosu je się odpowiednio. 
§ 6. Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z mini strem właściwym do spraw finansów publicznych okreś li, 
w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanych k osztów postępowania związanych ze zgłoszeniem wnios ku 
o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzia lności w wysokości nie wyższej niż jedna dziesiąta minimalnego 
wynagrodzenia, mając na uwadze w szczególności prze ciętne wydatki finansowego organu postępowania przy gotowaw- 
czego, poniesione w związku z jego rozpoznaniem. 
Art. 143a.  § 1. Jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 142 § 1,  nie odpowiada wymaganiom formalnym, a brak jest 
tego rodzaju, że wniosek nie może otrzymać biegu, w zywa się osobę, od której wniosek pochodzi, do usun ięcia braku 
w terminie 7 dni. 
§ 2. W razie uzupełnienia braku w terminie, wniosek  wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. W razie n ieuzupełnie- 
nia braku w terminie, wniosek uznaje się za bezskut eczny, o czym należy pouczyć przy doręczeniu wezwan ia. 
Art. 144.  § 1. Cofnięcie wniosku, o którym mowa w art. 142 §  1, nie jest możliwe przed upływem 1 miesiąca od je go 
złożenia, a także po wniesieniu do sądu przez finan sowy organ postępowania przygotowawczego wniosku o udzielenie 
zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialn ości. 
§ 2. Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne.  
§ 3. W razie cofnięcia wniosku uiszczone przez spra wcę kwoty zatrzymuje się do zakończenia postępowani a jako 
zabezpieczenie grożących mu kar, środków karnych lu b innych środków oraz kosztów postępowania. 
Art. 145.  § 1. W razie wystąpienia przez sprawcę o zezwoleni e na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności  
finansowy organ postępowania przygotowawczego może zamiast aktu oskarżenia wnieść niezwłocznie do sądu  wniosek 
o udzielenie takiego zezwolenia. 
  
Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 19 
 
 § 2. Wniosek finansowego organu postępowania przygo towawczego powinien zawierać: 
1) imię i nazwisko sprawcy oraz inne dane określają ce jego tożsamość; 
2) dokładne określenie czynu zarzucanego sprawcy ze  wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popeł- 
nienia, a zwłaszcza wysokości uszczuplonej lub nara żonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej; 
3) wskazanie przepisów kodeksu, pod które zarzucany  czyn podpada; 
4) dokładne określenie wykonanych przez sprawcę obo wiązków, o których mowa w art. 143 § 1–3; 
5) wskazanie sądu właściwego do udzielenia zezwolen ia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności. 
§ 3. Uzasadnienie wniosku może być ograniczone do w skazania dowodów świadczących o tym, że wina sprawc y 
i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie b udzą wątpliwości, a ponadto innych okoliczności świ adczących o tym, 
że w danej sprawie można zezwolić na dobrowolne pod danie się odpowiedzialności, w szczególności ze wzg lędu na to, że 
jest to wystarczające dla zaspokojenia uzasadnioneg o interesu finansowego Skarbu Państwa, jednostki sa morządu teryto- 
rialnego lub innego uprawnionego podmiotu. 
§ 4. Z wnioskiem, o którym mowa w § 1, przesyła się  sądowi akta postępowania wraz z załącznikami. 
§ 5. O wniesieniu do sądu wniosku, o którym mowa w § 1, finansowy organ postępowania przygotowawczego zawia- 
damia niezwłocznie sprawcę, jak również przedstawic iela ustawowego, o którym mowa w art. 142 § 3. 
Art. 146.  § 1. Złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na d obrowolne poddanie się odpowiedzialności finansowy 
organ postępowania przygotowawczego uzależnia od wy konania obowiązku uiszczenia w całości wymagalnej n ależności 
publicznoprawnej, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszc zuplenie tej 
należności, a do tej chwili należność ta nie został a uiszczona. 
§ 2. Złożenie wniosku, o którym mowa w § 1, finanso wy organ postępowania przygotowawczego może uzależn ić: 
1) od uiszczenia tytułem kary grzywny dodatkowej kw oty, nieprzekraczającej jednak łącznie z kwotą już wpłaconą wy- 
sokości połowy sumy odpowiadającej górnej granicy u stawowego zagrożenia za dany czyn zabroniony; 
2) od wyrażenia zgody na przepadek przedmiotów nieo bjętych wnioskiem sprawcy, o którym mowa w art. 142  § 1, 
a w razie niemożności ich złożenia – od uiszczenia równowartości pieniężnej tych przedmiotów, chyba że  przepadek 
dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4; 
3) od uiszczenia pozostałych kosztów postępowania. 
§ 3. Czas, rodzaj i sposób wykonania obowiązków, o których mowa w § 1 lub 2, finansowy organ postępowa nia przygo- 
towawczego określa po wysłuchaniu sprawcy, jak równ ież przedstawiciela ustawowego, o którym mowa w art . 142 § 3. 
Art. 147.  Na postanowienie odmawiające wniesienia wniosku o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się 
odpowiedzialności przysługuje zażalenie do organu n adrzędnego nad finansowym organem postępowania przy gotowaw- 
czego, o czym należy sprawcę pouczyć. W razie nieuw zględnienia zażalenia stosuje się odpowiednio art. 144 § 3. 
Oddział 2 
Zezwolenie 
Art. 148.  § 1. W kwestii udzielenia zezwolenia na dobrowolne  poddanie się odpowiedzialności sąd orzeka nie- 
zwłocznie na posiedzeniu. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział sprawca i jego obrońca, a także przedstawiciel ustawowy, o kt órym mowa 
w art. 142 § 3. Nieusprawiedliwione niestawiennictw o prawidłowo zawiadomionego o terminie sprawcy lub jego obrońcy, 
a także przedstawiciela ustawowego, o którym mowa w  art. 142 § 3, nie jest przeszkodą do przeprowadzen ia posiedzenia. 
§ 4. Stawiennictwo na posiedzenie finansowego organ u postępowania przygotowawczego lub jego przedstawi ciela, 
w szczególności tego, który złożył wniosek, jest ob owiązkowe, jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.  
§ 5. Sąd, uwzględniając wniosek, orzeka wyrokiem. 
§ 6. Jeżeli sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do u względnienia wniosku, niezwłocznie zwraca sprawę fi nansowemu 
organowi postępowania przygotowawczego. Przepis art . 144 § 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 149.  § 1. W razie zaskarżenia wyroku o zezwoleniu na do browolne poddanie się odpowiedzialności ulega on 
uchyleniu lub zmianie w postępowaniu odwoławczym ty lko wtedy, gdy sąd orzekł: 
1) tytułem kary grzywny kwotę inną niż uiszczona pr zez sprawcę; 
2) przepadek przedmiotów lub uiszczenie ich równowa rtości pieniężnej w zakresie nieobjętym zgodą spraw cy. 
§ 2. Sąd odwoławczy orzeka na posiedzeniu jednoosob owo. 
  
Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 19 
 
 DZIAŁ III 
Postępowanie przygotowawcze 
Art. 150.  § 1. Określone w Kodeksie postępowania karnego obo wiązki i uprawnienia Policji, z wyjątkiem art. 214 
§ 6, dotyczą także innych organów dochodzenia. 
§ 2. W razie potrzeby inny niż Policja organ dochod zenia może zwrócić się do Policji z wnioskiem o udz ielenie po- 
mocy przy dokonaniu czynności procesowej. 
§ 3. Czynności, o których mowa w art. 75 § 2 oraz a rt. 285 § 2 Kodeksu postępowania karnego, są dokony wane przez 
Policję, Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową, Ag encję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralne Biuro Antykorup- 
cyjne lub Żandarmerię Wojskową, a gdy postępowanie przygotowawcze prowadzone jest przez inny niż nacze lnik urzędu 
celno-skarbowego finansowy organ postępowania przyg otowawczego – przez Policję na żądanie tego organu.  
§ 4. Oprócz Policji czynność, o której mowa w art. 244 § 1 Kodeksu postępowania karnego, może być doko nana tak- 
że przez Straż Graniczną, Służbę Celno-Skarbową, Ag encję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralne Biuro Antykorup- 
cyjne lub Żandarmerię Wojskową. 
Art. 151.  § 1. Można odmówić wszczęcia postępowania w sprawi e o wykroczenie skarbowe, a wszczęte umorzyć 
także wtedy, gdy w sprawie o ten sam czyn zabronion y wyczerpujący zarazem znamiona wykroczenia skarbow ego 
i przestępstwa, postępowanie karne w sprawie o prze stępstwo zostało już prawomocnie zakończone orzecze niem skazują- 
cym. 
§ 2. Można odmówić wszczęcia postępowania, a wszczę te umorzyć, jeżeli o ten sam czyn zabroniony wyczer pujący 
zarazem znamiona wykroczenia skarbowego i przestęps twa toczy się postępowanie karne w sprawie o przest ępstwo ściga- 
ne z urzędu. 
Art. 151a.  § 1. Postępowanie przygotowawcze prowadzi się w fo rmie śledztwa lub dochodzenia. Śledztwo prowadzi 
finansowy organ postępowania przygotowawczego, chyb a że prowadzi je prokurator. 
§ 2. Śledztwo prowadzi się w sprawach o przestępstw a skarbowe: 
1) popełnione w warunkach określonych w art. 37 § 1  lub art. 38 § 2; 
2) jeżeli osobą podejrzaną jest sędzia, prokurator,  funkcjonariusz Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wew nętrznego, 
Agencji Wywiadu lub Centralnego Biura Antykorupcyjn ego; 
3) jeżeli osobą podejrzaną jest funkcjonariusz Stra ży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, finansowego o rganu postę- 
powania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad  finansowym organem postępowania przygotowawczego; 
4) jeżeli prokurator lub finansowy organ postępowan ia przygotowawczego tak zarządzi. 
Art. 151b.  § 1. Wydając postanowienie o wszczęciu śledztwa, f inansowy organ postępowania przygotowawczego 
niezwłocznie przesyła jego odpis prokuratorowi. 
§ 2. Jeżeli prokurator wszczął śledztwo, może powie rzyć organowi określonemu w art. 118 § 1 pkt 1–5 al bo w § 2  
jego przeprowadzenie w całości lub w określonym zak resie albo dokonanie poszczególnych czynności tego postępowania. 
W wypadkach określonych w art. 151a § 2 pkt 2 i 3 p rokurator może powierzyć innemu organowi jedynie do konanie po- 
szczególnych czynności postępowania, z wyłączeniem jednak czynności związanych z przedstawieniem zarzu tów, ich 
zmianą lub uzupełnieniem oraz zamknięciem śledztwa.  
§ 3. Powierzając prowadzenie wszczętego śledztwa w całości lub w określonym zakresie innemu organowi, prokura- 
tor może zastrzec do osobistego wykonania jakąkolwi ek czynność, w szczególności wymagającą wydania pos tanowienia, 
związaną z przedstawieniem zarzutów, ich zmianą lub  uzupełnieniem, pociągnięciem do odpowiedzialności posiłkowej 
i zmianą postanowienia o pociągnięciu do tej odpowi edzialności albo zamknięciem śledztwa. 
Art. 151c.  § 1. Śledztwo prowadzone przez finansowy organ pos tępowania przygotowawczego nadzoruje prokurator. 
§ 2. Prokurator sprawuje także nadzór nad dochodzen iem w sprawie o przestępstwo skarbowe prowadzonym p rzez 
organ wskazany w § 1, gdy zachodzą okoliczności okr eślone w art. 79 § 1 Kodeksu postępowania karnego o raz w wypad- 
ku, o którym mowa w art. 122 § 2 zdanie drugie, a t akże gdy obejmie on je swym nadzorem z uwagi na wag ę lub zawiłość 
sprawy. W sprawach o wykroczenia skarbowe sprawuje on taki nadzór jedynie w razie objęcia go nim w wyp adku okreś-
lonym w art. 122 § 2 zdanie trzecie. 
§ 3. W pozostałych wypadkach nadzór nad dochodzenie m prowadzonym przez organ wskazany w § 1 sprawuje o rgan 
nadrzędny nad tym organem. 
  
Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 19 
 
 Art. 152.  W sprawach o wykroczenia skarbowe prowadzi się doc hodzenie. Ogranicza się ono do przesłuchania podej-
rzanego oraz w razie potrzeby także do innych czynn ości w zakresie niezbędnym do wniesienia aktu oskar żenia lub innego 
zakończenia postępowania. 
Art. 153.  § 1. Postępowanie przygotowawcze w sprawie o przes tępstwo skarbowe powinno być zakończone w ciągu 
3 miesięcy. W razie niezakończenia postępowania w t ym terminie organ nadrzędny nad finansowym organem postępowa- 
nia przygotowawczego, a gdy postępowanie prowadzi l ub nadzoruje prokurator – prokurator bezpośrednio p rzełożony, 
mogą przedłużyć je na okres do 1 roku. W szczególni e uzasadnionych wypadkach organ nadrzędny nad finan sowym orga- 
nem postępowania przygotowawczego, a gdy postępowan ie prowadzi lub nadzoruje prokurator – prokurator b ezpośrednio 
przełożony mogą przedłużyć okres postępowania na da lszy czas oznaczony, jednak gdy jest ono prowadzone  w formie 
śledztwa, przedłużenia na okres przekraczający rok dokonuje prokurator nadrzędny nad prokuratorem nadz orującym lub 
prowadzącym postępowanie. 
§ 2. Dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe po jego przedłużeniu toczy się nadal jako dochodzen ie. 
§ 3. W razie niezakończenia dochodzenia w sprawie o  wykroczenie skarbowe prowadzonego przez organ post ępowa- 
nia przygotowawczego w ciągu 2 miesięcy, organ nadr zędny nad tym organem może przedłużyć dochodzenie n a czas 
oznaczony. 
Art. 153a. Postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia, o je go zawieszeniu oraz o jego umorzeniu, gdy nie 
podlegało ono nadzorowi prokuratora, zatwierdza org an nadrzędny nad finansowym organem postępowania pr zygotowaw- 
czego. Zażalenie na postanowienie wnosi się do orga nu, który zatwierdził zaskarżone orzeczenie. Jeżeli  organ nadrzędny 
nad finansowym organem postępowania przygotowawczeg o nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sąd u. 
Art. 154.  (uchylony) 
Art. 154a.  Czynności końcowego zaznajomienia się stron z mate riałem postępowania przygotowawczego, o których 
mowa w art. 321 Kodeksu postępowania karnego, przep rowadza się na wniosek podejrzanego, osoby pociągni ętej do od- 
powiedzialności posiłkowej oraz interwenienta, a ta kże obrońców i pełnomocników tych stron. 
Art. 155.  § 1. W sprawie, w której finansowy organ postępowa nia przygotowawczego prowadził śledztwo, oraz 
w sprawie o przestępstwo skarbowe, w której prowadz ił on dochodzenie objęte nadzorem prokuratora, orga n ten, jeżeli nie 
umarza postępowania, sporządza w ciągu 14 dni od za kończenia dochodzenia lub śledztwa akt oskarżenia i  przesyła go 
wraz z aktami prokuratorowi, ze wskazaniem, jaki ma teriał dowodowy przedstawiono stronom podczas czynn ości, o której 
mowa w art. 154a, jako przekazywany do sądu wraz z aktem oskarżenia, przekazując jednocześnie prokurat orowi także 
ewentualne wnioski, o których mowa w § 7, oraz dowo dy rzeczowe. 
§ 2. Akt oskarżenia zatwierdza i wnosi do sądu prok urator. W akcie oskarżenia należy także wskazać fin ansowy organ 
postępowania przygotowawczego, który prowadził post ępowanie przygotowawcze, któremu przysługują przed sądem 
uprawnienia oskarżyciela publicznego. Organ ten zaw iadamia się o wniesieniu aktu oskarżenia przez dorę czenie jego odpisu. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio, gdy w sprawach w nich wskazanych zachodzą warunki do do łączenia do 
aktu oskarżenia wniosku o skazanie bez rozprawy lub  do wystąpienia z wnioskiem o warunkowe umorzenie p ostępowania 
albo z wnioskiem, o którym mowa w art. 324 Kodeksu postępowania karnego. Finansowy organ postępowania przygoto- 
wawczego, który prowadził to postępowanie, ma wówcz as prawo uczestniczyć w posiedzeniach przewidzianyc h w art. 341 
§ 1, art. 343 § 5 i art. 354 pkt 2 Kodeksu postępow ania karnego oraz w rozprawie, gdy rozpoznanie spra wy przekazano na 
rozprawę. 
§ 4. W pozostałych sprawach, w których finansowy or gan postępowania przygotowawczego prowadził dochodz enie, 
sporządza on w ciągu 14 dni od jego zakończenia akt  oskarżenia albo wniosek o warunkowe umorzenie post ępowania 
i wnosi go do właściwego sądu oraz popiera przed ty m sądem albo wydaje postanowienie o umorzeniu lub o  zawieszeniu 
postępowania przygotowawczego lub zarządza uzupełni enie dochodzenia. 
§ 5. O wniesieniu aktu oskarżenia w sprawie o przes tępstwo skarbowe zawiadamia się niezwłocznie prokur atora przez 
przesłanie mu odpisu tego aktu. W sprawie o wykrocz enie skarbowe finansowy organ postępowania przygoto wawczego 
zawiadamia prokuratora o wniesieniu aktu oskarżenia  jedynie w razie uprzedniego objęcia przez prokurat ora nadzoru nad 
dochodzeniem w tej sprawie. 
§ 6. W sprawie o przestępstwo skarbowe, w której po dejrzany jest tymczasowo aresztowany, terminy okreś lone w § 1 i 4 
wynoszą 7 dni. Jeżeli wobec podejrzanego stosowane jest tymczasowe aresztowanie, akt oskarżenia należy  wnieść do sądu 
nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas okr eślonego terminu stosowania tego środka. 
  
Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 19 
 
 § 7. Do aktu oskarżenia prokurator lub finansowy or gan postępowania przygotowawczego dołącza wniosek 
o nałożenie odpowiedzialności posiłkowej, jeżeli us talono istnienie podstaw tej odpowiedzialności okre ślonych w art. 24 
§ 1 i 2, a także wniosek o zobowiązanie określonego  podmiotu do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa lub jed nostki samorzą- 
du terytorialnego korzyści majątkowej uzyskanej z p rzestępstwa skarbowego zarzucanego oskarżonemu, jeż eli ustalono 
istnienie podstaw do nałożenia takiego obowiązku, w skazanych w art. 24 § 5, załączając do tych wnioskó w materiał dowo- 
dowy ich dotyczący. Wnioski te dołącza się do aktu oskarżenia wraz z odpisami dla oskarżonego i podmio tów, których 
dotyczą, powiadamiając ich o złożeniu tych wniosków . 
Art. 156.  § 1. Prokurator, a także finansowy organ postępowa nia przygotowawczego może dołączyć do aktu oskarże-
nia wniosek o wydanie, bez przeprowadzania rozprawy , wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z os karżonym 
kary lub środka karnego za zarzucane mu przestępstw o skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli okolicz ności popełnie- 
nia czynu zabronionego nie budzą wątpliwości, a pos tawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zos taną osiągnięte. 
§ 2. Wniosek może dotyczyć: 
1) w sprawie o przestępstwo skarbowe – wymierzenia oskarżonemu kary z zastosowaniem nadzwyczajnego jej  złago- 
dzenia, orzeczenia środka karnego określonego w art . 22 § 2 pkt 2–6, odstąpienia od ich wymierzenia lu b warunko- 
wego zawieszenia wykonania kary; przepisu nie stosu je się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnion ego 
w warunkach określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38  § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 albo art. 38 § 3; 
2) w sprawie o wykroczenie skarbowe – wymierzenia o skarżonemu kary grzywny nieprzekraczającej dziesięc iokrotności 
minimalnego wynagrodzenia albo orzeczenia środka ka rnego określonego w art. 47 § 2 pkt 2 lub 3 albo z odstąpie- 
niem od ich wymierzenia. 
§ 3. Przepisy art. 335 § 2 i 2a, art. 339 § 1 pkt 3  i art. 343 § 3–7 Kodeksu postępowania karnego stos uje się odpo- 
wiednio; jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym  lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności 
publicznoprawnej, a nie została ona w całości uiszc zona, sąd uzależnia uwzględnienie wniosku od uiszcz enia tej wymagal- 
nej należności w całości w wyznaczonym terminie. 
§ 4. Nie można uwzględnić wniosku o orzeczenie prze padku przedmiotów, jeżeli interwenient temu się spr zeciwi na 
piśmie albo ustnie do protokołu. 
DZIAŁ IV 
Postępowanie przed sądem 
Rozdział 17 
Postępowanie przed sądem pierwszej instancji 
Art. 157.  § 1. Jeżeli akt oskarżenia w sprawie o przestępstw o skarbowe wniósł finansowy organ postępowania przy - 
gotowawczego, udział tego organu lub jego przedstaw iciela w rozprawie głównej jest obowiązkowy. Jeżeli  akt oskarżenia 
dotyczy wykroczenia skarbowego, udział ten jest obo wiązkowy, gdy prezes sądu lub sąd tak zarządzi. 
§ 2. W sprawach o przestępstwa skarbowe, w których akt oskarżenia wniósł prokurator, finansowy organ d ochodzenia 
lub jego przedstawiciel może działać obok prokurato ra w charakterze oskarżyciela publicznego. 
Art. 158.  § 1. Niestawiennictwo na rozprawę podmiotu pociągn iętego do odpowiedzialności posiłkowej, któremu 
prawidłowo doręczono wezwanie, nie stoi na przeszko dzie rozpoznaniu sprawy i wydaniu orzeczenia. 
§ 2. Jeżeli podmiot, o którym mowa w § 1, usprawied liwi swoje niestawiennictwo i jednocześnie wniesie o odrocze- 
nie rozprawy, nie można jej prowadzić w czasie nieo becności tego podmiotu w zakresie dotyczącym jego i nteresu proce- 
sowego. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 159.  W razie wyłączenia jawności rozprawy głównej także  podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłko- 
wej oraz interwenient mogą żądać pozostawienia na s ali rozpraw po nie więcej niż dwie osoby. 
Art. 160.  Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwan ej na wezwanie przewodniczącego, stosownie do 
art. 171 § 1 Kodeksu postępowania karnego, mogą zad awać jej pytania w następującym porządku: oskarżyci el publiczny, 
interwenient, pełnomocnik interwenienta, biegły, po dmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej, pełnomocnik 
podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłko wej, obrońca, oskarżony, członkowie składu orzekają cego. Przepisy 
art. 370 § 2–4 Kodeksu postępowania karnego stosuje  się. 
Art. 161.  § 1. Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lu b wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie 
należności publicznoprawnej, a nie została ona w ca łości uiszczona, sąd uzależnia uwzględnienie wniosk u oskarżonego, 
o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania k arnego, od uiszczenia tej wymagalnej należności w c ałości w wy- 
znaczonym terminie. 
  
Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 19 
 
 § 2. Jeżeli w sprawie o przestępstwo skarbowe lub w ykroczenie skarbowe zgłoszono interwencję, sąd nie może przy- 
chylić się do wniosku, o którym mowa w art. 387 § 1  Kodeksu postępowania karnego, dotyczącego orzeczen ia przepadku 
przedmiotów, gdy interwenient temu się sprzeciwi na  piśmie albo ustnie do protokołu. 
§ 3. Wniosek oskarżonego, o którym mowa w art. 387 § 1 Kodeksu postępowania karnego, złożony przed roz prawą, 
sąd może rozpoznać na posiedzeniu. Sąd, uwzględniaj ąc wniosek, skazuje oskarżonego wyrokiem. 
§ 4. O terminie posiedzenia zawiadamia się strony, przesyłając im odpis wniosku. 
§ 5. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo oskarżyci ela publicznego, podmiotu pociągniętego do odpowied zialności 
posiłkowej lub interwenienta na rozprawę bądź posie dzenie nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wnios ku, jeżeli pozo- 
stałe warunki określone w art. 387 Kodeksu postępow ania karnego i w § 1 są spełnione. 
Art. 161a.  Jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się , że czyn oskarżonego stanowi wykroczenie skarbo- 
we, sąd rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu, w tym sa mym składzie. 
Art. 162.  § 1. Po zamknięciu przewodu sądowego przewodnicząc y udziela głosu stronom oraz ich przedstawicielom. 
Zabierają one głos w następującej kolejności: oskar życiel publiczny, interwenient, podmiot pociągnięty  do odpowiedzial- 
ności posiłkowej i oskarżony. Przedstawiciele proce sowi stron zabierają głos przed stronami, które rep rezentują. 
§ 2. Jeżeli oskarżyciel publiczny, interwenient lub  jego pełnomocnik ponownie zabierają głos, należy r ównież udzie- 
lić głosu podmiotowi pociągniętemu do odpowiedzialn ości posiłkowej, jego pełnomocnikowi, obrońcy i osk arżonemu. 
Art. 163.  Orzeczenie kończące postępowanie powinno w miarę p otrzeby zawierać także rozstrzygnięcie co do prze- 
padku przedmiotów i ściągnięcia ich równowartości p ieniężnej, środka karnego przepadku korzyści majątk owej i ściągnię- 
cia jej równowartości pieniężnej, należności public znoprawnej uszczuplonej czynem zabronionym, odpowie dzialności 
posiłkowej, zobowiązania podmiotu, który uzyskał ko rzyść majątkową, do jej zwrotu lub roszczeń interwe nienta. Uniewin- 
niając oskarżonego albo skazując go za przestępstwo , które nie przyniosło korzyści majątkowej podmioto wi, o którym 
mowa w art. 24 § 5, lub umarzając postępowanie – są d pozostawia wniosek o zobowiązanie tego podmiotu d o zwrotu  
korzyści majątkowej bez rozpoznania. 
Art. 163a.  (uchylony) 
Art. 164.  Jeżeli ukarany za wykroczenie skarbowe jest osobą przebywającą jedynie czasowo na terytorium Rzeczy-
pospolitej Polskiej albo nie ma na tym terytorium s tałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca pob ytu, sąd może orzec 
natychmiastową wykonalność orzeczenia wymierzająceg o karę grzywny; jednocześnie sąd orzeka zastępczą k arę pozba- 
wienia wolności na wypadek nieuiszczenia orzeczonej  kary grzywny w terminie 3 dni, a ponadto zarządza zatrzymanie 
paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do pr zekroczenia granicy, na czas do uiszczenia orzeczon ej kary grzywny 
lub wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności.  
Rozdział 18 
Postępowanie odwoławcze i nadzwyczajne środki zaska rżenia 
Art. 165.  Do udziału finansowego organu postępowania przygot owawczego jako oskarżyciela publicznego 
w rozprawie odwoławczej stosuje się odpowiednio prz epis art. 157. 
Art. 166.  Podmiot odpowiedzialny posiłkowo może wnieść apela cję z powodu nałożenia odpowiedzialności posiłko- 
wej, natomiast z powodu skazania oskarżonego – tylk o wtedy, gdy skazanie jest podstawą tej odpowiedzia lności. 
Art. 167.  § 1. Zażalenie na postanowienia i zarządzenia oraz  na inne czynności lub zaniechanie czynności finans owe- 
go organu postępowania przygotowawczego rozpoznaje organ nadrzędny, a w wypadkach przewidzianych przez  ustawę – 
prokurator sprawujący nadzór nad tym postępowaniem albo sąd. 
§ 2. Zażalenie na postanowienie Żandarmerii Wojskow ej rozpoznaje właściwy prokurator do spraw wojskowy ch, 
a w wypadkach przewidzianych przez ustawę – sąd woj skowy. 
§ 3. Właściwy do rozpoznania zażaleń na wydane w sp rawach o wykroczenia skarbowe w postępowaniu przed sądem 
rejonowym postanowienia i zarządzenia zamykające dr ogę do wydania wyroku jest sąd okręgowy, zaś pozost ałych zażaleń – 
sąd rejonowy w innym równorzędnym składzie. 
Art. 167a.  Kasację w sprawie o wykroczenie skarbowe może wnie ść wyłącznie Prokurator Generalny i Rzecznik 
Praw Obywatelskich. Kasację taką wnieść można od ka żdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postę powanie. 
Art. 168.  (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 19 
 
 Art. 169.  Podmiot odpowiedzialny posiłkowo lub interwenient może wnieść kasację lub wniosek o wznowienie po- 
stępowania wyłącznie przez pełnomocnika będącego ad wokatem lub radcą prawnym. 
Art. 170.  Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzecze niem wznawia się w zakresie rozstrzygnięcia 
o nałożeniu odpowiedzialności posiłkowej także wted y, gdy po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty  lub dowody 
nieznane przedtem sądowi, wskazujące na to, że nies łusznie nałożono tę odpowiedzialność. 
DZIAŁ V 
Postępowanie nakazowe 
Art. 171.  Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne tak że wtedy, gdy: 
1) stosuje się przepisy o odpowiedzialności posiłko wej; 
2) zgłoszono interwencję co do przedmiotów podlegaj ących przepadkowi, chyba że zostanie ona cofnięta p rzez interwe- 
nienta do czasu wniesienia aktu oskarżenia do sądu.  
Art. 172.  § 1. Wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstw o skarbowe karę grzywny określoną w art. 23 § 2 
albo karę ograniczenia wolności, a za wykroczenie s karbowe – karę grzywny określoną w art. 48 § 3. 
§ 2. Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w kodeksie, orzec środek karny okreś lony 
w art. 22 § 2 pkt 2–6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 lub 3 . 
DZIAŁ VI 
Postępowanie w stosunku do nieobecnych 
Rozdział 19 
Przesłanki 
Art. 173.  § 1. Przeciwko sprawcy przestępstwa skarbowego lub  wykroczenia skarbowego przebywającemu stale za 
granicą albo gdy nie można ustalić jego miejsca zam ieszkania lub pobytu w kraju, postępowanie toczyć s ię może podczas 
jego nieobecności. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli: 
1) wina sprawcy lub okoliczności popełnienia czynu zabronionego budzą wątpliwości; 
2) oskarżony o przestępstwo skarbowe ukrył się po w niesieniu do sądu aktu oskarżenia, a także wówczas,  gdy w toku 
postępowania przed sądem ustalono jego miejsce zami eszkania lub pobytu w kraju. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do po dmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowe j. 
Rozdział 20 
Przebieg postępowania 
Art. 174.  W postępowaniu w stosunku do nieobecnych nie stosu je się przepisów, których stosowanie wymaga obec- 
ności oskarżonego lub podmiotu pociągniętego do odp owiedzialności posiłkowej. 
Art. 175.  § 1. O zastosowaniu postępowania w stosunku do nie obecnych organ prowadzący postępowanie wydaje po- 
stanowienie. W postępowaniu przygotowawczym w spraw ach o przestępstwa skarbowe postanowienie to wymaga  zatwier- 
dzenia przez prokuratora. 
§ 2. Postanowienia o zastosowaniu postępowania w st osunku do nieobecnych nie ogłasza się nieobecnej st ronie. 
Art. 176.  § 1. Prezes lub referendarz sądowy sądu właściwego  do rozpoznania sprawy wyznacza nieobecnemu oskar- 
żonemu obrońcę z urzędu. Udział obrońcy jest obowią zkowy także w postępowaniu odwoławczym. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podmiot u pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej, gd y nie ma on 
pełnomocnika. Wyznaczenie adwokata lub radcy prawne go dla nieobecnego podmiotu pociągniętego do odpowi edzial-
ności posiłkowej jest równoznaczne z udzieleniem pe łnomocnictwa. 
Art. 177.  W razie osobistego zgłoszenia się skazanego do dys pozycji sądu lub ujęcia skazanego doręcza mu się od pis 
prawomocnego wyroku. Na wniosek skazanego złożony n a piśmie w zawitym terminie 14 dni od daty doręczen ia sąd, 
którego wyrok się uprawomocnił, wyznacza niezwłoczn ie rozprawę, a wydany w tej instancji wyrok traci m oc z chwilą 
stawienia się skazanego na rozprawie. 
  
Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 19 
 
 TYTUŁ III 
POSTĘPOWANIE WYKONAWCZE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA S KARBOWE  
I WYKROCZENIA SKARBOWE 
DZIAŁ I 
Część ogólna 
Rozdział 21 
Zakres obowiązywania 
Art. 178.  § 1. Do wykonywania orzeczeń w sprawach o przestęp stwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się 
odpowiednio przepisy Kodeksu karnego wykonawczego, jeżeli przepisy niniejszego kodeksu nie stanowią in aczej. 
§ 2. W postępowaniu wykonawczym w sprawach o przest ępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przez wyraże nie 
„prokurator” użyte w przepisach Kodeksu karnego wyk onawczego rozumie się także „finansowy organ postęp owania przy- 
gotowawczego”. 
Rozdział 22 
Postępowanie 
Art. 179. § 1. Organem wykonującym zabezpieczenie majątkowe j est naczelnik urzędu skarbowego, chyba że kodeks 
stanowi inaczej. 
§ 2. Zabezpieczenia majątkowego na towarach podlega jących kontroli wykonywanej przez naczelnika urzędu  celno- 
-skarbowego, będących w jego dyspozycji oraz na war tościach dewizowych lub krajowych środkach płatnicz ych podlega- 
jących kontroli dewizowej wykonywanej przez naczeln ika urzędu celno-skarbowego, w sprawach o przestęps twa skarbowe 
i wykroczenia skarbowe prowadzonych przez naczelnik a urzędu celno-skarbowego, dokonuje ten organ. 
§ 3. Zabezpieczenia majątkowego może dokonywać  także Szef Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. W razie orzeczenia środka karnego przepadku ko rzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równowartości  pieniężnej 
organ egzekucyjny określony w art. 27 Kodeksu karne go wykonawczego prowadzi także egzekucję  orzeczonej równocześ-
nie kary grzywny, środka karnego przepadku przedmio tów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej, j eżeli ich zabez- 
pieczenia dokonał uprzednio naczelnik urzędu skarbo wego, naczelnik urzędu celno-skarbowego lub Szef Kr ajowej Admi- 
nistracji Skarbowej. 
§ 5. Jeżeli orzeczenie o przepadku przedmiotów doty czy towarów nieunijnych, o których mowa w art. 5 pk t 24 roz-
porządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr  952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiają cego unijny 
kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm. 31)), organem postępowania wykonawczego właściwym 
do wykonania orzeczenia o przepadku przedmiotów w t ym zakresie jest naczelnik urzędu celno-skarbowego.  Wykonanie 
orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określo nych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w adm inistracji, 
z uwzględnieniem przepisów prawa celnego. 
§ 6. 32) Naczelnik urzędu celno-skarbowego jest organem pos tępowania wykonawczego właściwym do wykonania 
orzeczenia o przepadku przedmiotów także w zakresie  innych przedmiotów, niż określone w § 5, w prowadz onych przez 
ten organ sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroc zenia skarbowe. Wykonanie orzeczenia następuje w tr ybie i na zasa- 
dach określonych w przepisach o postępowaniu egzeku cyjnym w administracji.  
Art. 179a.  § 1. Jeżeli w orzeczeniu o przepadku przedmiotów z arządzono ich zniszczenie, sąd określa warunki i tr yb 
niezwłocznego zniszczenia przedmiotów przez odpowie dni organ postępowania wykonawczego. 
§ 2. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z min istrem właściwym do spraw finansów publicznych, okr eśli, 
w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb  niezwłocznego zniszczenia przedmiotów, o których m owa w § 1 
oraz w art. 31 § 6, mając na uwadze w szczególności  rodzaj przedmiotów i podmioty wyspecjalizowane w i ch niszczeniu, 
a także zapewnienie sprawności postępowania wykonaw czego i jego koszty, jak również konieczność właści wego zabez- 
pieczenia wykonywanych czynności likwidacyjnych. 
                                                           
31) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszo ne w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013, str. 90, Dz. U rz. UE L 267 z 30.09.2016, 
str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 354 z 23.12.2016, str. 32 . 
32) Dodany przez art. 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 26. 
  
Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 19 
 
 Art. 180.  § 1. Do zabezpieczenia i egzekucji środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku prze d- 
miotów, środka karnego ściągnięcia równowartości pi eniężnej przepadku korzyści majątkowej lub należnoś ci publiczno- 
prawnej uszczuplonej czynem zabronionym stosuje się  odpowiednio art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego. 
§ 2. Interwenient roszczący sobie prawo do przedmio tów objętych zabezpieczeniem lub egzekucją przepadk u przed- 
miotów lub ściągnięcia ich równowartości pieniężnej  może dochodzić swych roszczeń tylko w trybie okreś lonym 
w art. 119. 
Art. 180a.  Do zabezpieczenia i egzekucji środka karnego przep adku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równo-
wartości pieniężnej stosuje się odpowiednio art. 33  § 2–4. 
Art. 181.  § 1. W wypadkach określonych w art. 8 § 1 w razie niejednoczesnego skazania przez sądy na kary, środk i 
karne lub inne środki, sąd, który ostatni wydał orz eczenie w pierwszej instancji, na wniosek skazanego  rozstrzyga posta- 
nowieniem, która kara, jako najsurowsza, podlega wy konaniu. Wniosek o rozstrzygnięcie tej kwestii może  złożyć również 
organ postępowania przygotowawczego. Na postanowien ie służy zażalenie organowi postępowania przygotowa wczego 
i skazanemu. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie ni ejednoczesnego skazania przez organy orzekające na karę grzywny 
za wykroczenie skarbowe i na karę grzywny za wykroc zenie. 
§ 3. W wypadku określonym w art. 8 § 2 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego d otyczące 
wyroku łącznego. 
§ 4. W razie uprzedniego wykonania kary łagodniejsz ej lub środka karnego w całości lub w części zalicz a się je na 
poczet kary najsurowszej podlegającej wykonaniu, uw zględniając różnice zachodzące między tymi karami l ub środkami 
karnymi. 
DZIAŁ II 
Część szczególna 
Rozdział 23 
Wykonywanie kar 
Art. 182.  Jeżeli kara grzywny wymierzona za przestępstwo ska rbowe została uiszczona lub ściągnięta w drodze egz e- 
kucji tylko w części i zostanie stwierdzone, że spo wodowane to jest tym, że okoliczności wymagane dla ustalenia stawki 
dziennej uległy istotnej zmianie, sąd dla nieuiszcz onej jeszcze w części kary grzywny określa na nowo wysokość stawki 
dziennej, kierując się wskazaniami określonymi w ar t. 23 § 3, chyba że skazany wykaże, iż nastąpiło to  z przyczyn od 
niego niezależnych. 
Art. 183.  § 1. Rozłożenie kary grzywny na raty sąd może uzal eżnić od zabezpieczenia jej na majątku skazanego za  
przestępstwo skarbowe lub podmiotu odpowiedzialnego  posiłkowo. 
§ 2. Na postanowienie w przedmiocie rozłożenia kary  grzywny na raty przysługuje zażalenie. 
Art. 184.  § 1. Podmiot odpowiedzialny posiłkowo uiszcza wymi erzoną karę grzywny, jeżeli skazany nie zapłaci jej  
w terminie i zostanie stwierdzone, że nie można jej  ściągnąć w drodze egzekucji. 
§ 2. Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczo na lub ściągnięta od skazanego w drodze egzekucji t ylko 
w części, odpowiedzialność posiłkową zmniejsza się w sposób odpowiadający stosunkowi kwoty zapłaconej do wysokości 
orzeczonej kary. 
§ 3. Jeżeli wymierzona kara grzywny została uiszczo na lub ściągnięta od podmiotu odpowiedzialnego posi łkowo tyl- 
ko w części, przepisy art. 45 § 1, 2 i 4 oraz art. 46 Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się odpowie dnio. 
§ 4. W stosunku do podmiotu odpowiedzialnego posiłk owo nie stosuje się wykonania pracy społecznie użyt ecznej ani 
zastępczej kary pozbawienia wolności. 
§ 5. Postępowania wykonawczego nie umarza się w raz ie śmierci sprawcy skazanego za przestępstwo skarbo we po 
uprawomocnieniu się orzeczenia o nałożeniu odpowied zialności posiłkowej. 
§ 6. Przepisy § 1, 2 i 5 stosuje się odpowiednio do  środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężne j przepadku 
przedmiotów. 
Art. 185.  § 1. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskute czna lub z okoliczności sprawy wynika, że byłaby on a 
bezskuteczna, sąd może zamienić karę grzywny na pra cę społecznie użyteczną, określając czas jej trwani a. Praca społecz- 
nie użyteczna trwa najkrócej 7 dni, najdłużej – 3 m iesiące; określa się ją w dniach i miesiącach. 
  
Dziennik Ustaw – 56 – Poz. 19 
 
 § 2. Praca społecznie użyteczna polega na wykonywan iu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społec zne, wska- 
zanej przez sąd, w odpowiednim zakładzie pracy, pla cówce służby zdrowia, opieki społecznej, organizacj i lub instytucji 
niosącej pomoc charytatywną lub na rzecz społecznoś ci lokalnej, w wymiarze od 5 do 10 godzin w stosunk u tygodniowym. 
§ 3. Na postanowienie w przedmiocie zamiany grzywny  na pracę społecznie użyteczną przysługuje zażaleni e. 
Art. 186.  § 1. Jeżeli egzekucja grzywny okazała się bezskute czna lub z okoliczności sprawy wynika, że byłaby on a 
bezskuteczna, sąd zarządza wykonanie zastępczej kar y pozbawienia wolności, gdy: 
1) ukarany oświadczy, że nie podejmie pracy społecz nie użytecznej zamienionej na podstawie art. 185 al bo uchyla się 
od jej wykonania, lub 
2) zamiana grzywny na pracę społecznie użyteczną je st niemożliwa lub niecelowa. 
§ 2. Zarządzając wykonanie zastępczej kary pozbawie nia wolności, sąd przyjmuje, że jeden dzień pozbawi enia wol- 
ności równoważny jest grzywnie wynoszącej od jednej  pięćsetnej do jednej pięćdziesiątej górnej granicy  ustawowego 
zagrożenia karą grzywny. 
§ 3. Zastępcza kara pozbawienia wolności nie może p rzekroczyć 3 miesięcy; wymierza się ją w dniach i m iesiącach. 
§ 4. Na postanowienie w przedmiocie zarządzenia wyk onania zastępczej kary pozbawienia wolności przysłu guje za- 
żalenie. 
Art. 187.  § 1. Kary grzywny wymierzone w sprawach o wykrocze nia skarbowe, niezależnie od trybu, w jakim je wy- 
mierzono, przypadają Skarbowi Państwa. 
§ 2. Wykonanie prawomocnych mandatów karnych, o któ rych mowa w art. 138 § 1 pkt 2, następuje w trybie przepi- 
sów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu  egzekucyjnym w administracji. 
Art. 188.  W razie skazania sprawcy na karę ograniczenia woln ości za przestępstwo skarbowe, w związku z którym 
nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej,  uchylaniem się skazanego od odbywania kary ogranic zenia wolności 
jest również nieuiszczenie tej wymagalnej należnośc i w wyznaczonym terminie. 
Rozdział 24 
Wykonywanie środków karnych 
Art. 189. Do wykonania orzeczenia w części dotyczącej środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej prze- 
padku przedmiotów lub środka karnego ściągnięcia ró wnowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowe j stosuje się 
odpowiednio art. 27, art. 44, art. 49–51 i art. 187 –195a Kodeksu karnego wykonawczego. 
Art. 190.  Sąd nie może w okresie próby ustanawiać, rozszerza ć lub zmieniać obowiązku uiszczenia należności  
publicznoprawnej, o którym mowa w art. 41 § 2 lub 4 , albo od jego wykonania zwolnić. 
Art. 191.  § 1. Po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art. 22 § 2 pkt 5 i 7, ni e 
wcześniej jednak niż po roku, sąd może uznać je za wykonane, jeżeli skazany przestrzegał porządku praw nego. 
§ 2. Na postanowienie w przedmiocie wykonania środk a karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 5 i 7 przy sługuje 
zażalenie.