DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  14 lutego 2019  r. 
Poz. 284 
 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia 17 stycznia 2019  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o broni i  amunicji  
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze  ustawy z dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niekt órych innych aktów prawnych (Dz.  U. z 2017 r. poz.  1523  oraz z 2018 r. poz. 2243 ) ogłasza się w załączniku do 
niniejszego obwies zczenia jednolity tekst ustawy z dnia 21 maja 1999  r. o broni i  amunicji  (Dz. U. z  2017 r. poz. 1839 ), 
z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:  
1) ustawą  z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa  (Dz. U. z 2018 r. poz. 138),  
2) ustawą z dnia 26 stycznia 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustaw ę o Straży Marszałkowskiej (Dz. U. poz. 730) , 
3) ustawą  z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo łowieckie oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz. 651) , 
4) ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszcze ń dla przedsiębiorców 
w prawie podatkowym i gospodarczym  (Dz. U. poz. 2244)  
oraz zmian wynikających z pr zepisów ogłoszonych przed dniem  16 stycznia 2019  r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) art. 392 ustawy  z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 138),  który stanowi:  
„Art. 392. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem ar t. 346, który wchodzi w życie 
z dniem  ogłoszenia. ”; 
2) art. 47 ustawy  z dnia 26 stycznia 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Stra ży Marszałkowskiej (Dz. U. 
poz. 730),  który stanowi:  
„Art. 47. Ustawa wchodzi w życie z dniem 20 maja 2018 r., z wyjątkiem:  
1) art. 3 pkt 4 i 5, art. 4 pkt 3, 4 i 6, art. 6 pkt 2 –5, pkt 6 w zakresie art. 88 ust. 4 pkt 2 oraz pkt 7, art. 8, art. 9,  
art. 21 pkt 3, 5 i 6, art. 22, art. 23 pkt 2, art. 25 –27, art. 29, art. 35 pkt 10 lit. b tir et drugie w zakresie pkt 4, 
pkt 12 w zakresie ust. 2, pkt 16 lit. b i pkt 17 w zakresie art. 35, które wch odzą w życie po upływie 2 lat od dnia 
ogłoszenia;  
2) art. 38 i art. 39, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. ”; 
3) art. 14 ustawy  z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo łowieckie oraz niekt órych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 651), który stanowi:  
„Art. 14. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2018 r. ”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 284 
 
 4) art. 51 i art. 54 ustaw y z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla 
przedsiębiorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. poz. 2244) , które stanowią:  
„Art. 51. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 15l ustawy zmienianej w art. 15 z a-
chowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 15l ustawy zmienianej 
w art. 15 w brzmi eniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie 
niniejszej ustawy.”  
„Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 1, art. 18 i art. 35, które wchodzą w życie po upływie 3 mi esięcy od dnia ogłoszenia;  
2) art. 4, art. 6, art. 17, art. 19 i art. 44, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2019 r.;  
3) art. 7 pkt 1 i art. 8 pkt 1 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.” . 
Marszałek Sejmu: M. Kuchciński  
 
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 284 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 17 stycznia 2019  r. (poz. 284) 
USTAWA  
z dnia 21  maja 1999  r. 
o broni i  amunicji1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. Ustawa określa zasady wydawania i  cofania pozwoleń na broń, n abywania, rejestracji, przechowywania, 
zbywania i  deponowania broni i  amunicji, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przywozu 
z zagranicy i  wywozu za granicę broni i  amunicji, jak również zasady posiadania broni i  amunicji przez cudzozi emców 
oraz zasady funkcjonowania strzelnic.  
Art. 2. Poza przypadkami określonymi w  ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i  amunicji jest zabr o-
nione.  
Art. 3. Przepisy ustawy nie dotyczą:  
1)2) broni i amunicji stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa  
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,  Centraln e-
go Biura Antykorupcyjnego, Służby Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Straży Marszałkows kiej, Służby Celno - 
-Skarbowej, Służby Więziennej oraz innych państwowych formacji uzbrojonych, w odniesieniu  do których dostęp do 
broni i amunicji regulują odrębne przepisy;  
2) broni i  amunicji stanowiących uzbrojenie żołnierzy armii państw obcych przebyw ających na terytorium Rzeczy -
pospolitej Polskiej w  związku z  przedsięwzięciami wojskowymi realizowanymi wspólnie z  Siłami Zbrojnymi Rzeczy -
pospolitej  Polskiej, a  także na podstawie umów i  porozumień międzynarodowych;  
2a) broni i  amunicji stanowiących uzbrojenie funkcjonariuszy straży granicznych państw członkowskich Unii Europe j-
skiej przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w  związku z  wykonywaniem, za zgodą właściwych 
organów Rzeczypospolitej Polskiej, zadań określonych w  przepisach praw a Unii Europejskiej;  
2b) broni i  amunicji stanowiących uzbrojenie zagranicznych funkcjonariuszy biorących udział we wspólnej operacji, 
o której mowa w  art. 2  pkt 1  ustawy z  dnia 7  lutego 2014  r. o udziale zagranicznych funkcjonariuszy lub pracown i-
ków we ws pólnych operacjach lub wspólnych działaniach ratowniczych na terytorium Rz eczypospolitej Polskiej 
(Dz. U. z 2018  r. poz. 1802 ); 
3) obrotu z  zagranicą bronią i  amunicją, technologiami i  usługami mającymi znaczenie dla obronności, bezpieczeństwa 
lub ważnych interesów Państwa oraz wytwarzania, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu 
z zagranicy i  wywozu za granicę broni i  amunicji w  celach przemysłowych lub handlowych, a  także obrotu nimi na 
podstawie odrębnych przepisów;  
4) przemieszczan ia amunicji przez przedsiębiorców oraz przedsiębiorców zagranicznych, w  rozumieniu ustawy z  dnia 
21 czerwca 2002  r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.  U. z 201 9 r. poz. 45). 
Art. 4. 1. Ilekroć w  ustawie jest mowa o  broni, nal eży przez to rozumieć:  
1) broń palną, w  tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i  sygnałową;  
2) broń pneumatyczną;  
3) miotacze gazu obezwładniającego;  
                                                           
1) Niniejsza ustawa dokonuje  w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy 91/477/EWG z  dnia 18  czerwca 1991  r. w sprawie 
kontroli nabywania i  posiadania broni (Dz. Urz. WE L 256  z 13.09.1991).  
 Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w  niniejszej usta wie – z dniem uzyskania przez Rzecz -
pospolitą Polską członkostwa w  Unii Europejskiej – dotyczą ogłoszenia tych aktów w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – 
wydanie specjalne.  
2) W brzmieniu ustalonym przez art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r.  – Przepisy wprowadzające ustawę o Straży Marsza ł-
kowskiej  (Dz. U. poz. 730), która weszła w życie z dniem 20 maja 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 284 
 
 4) narzędzia i  urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu:  
a) broń białą  w postaci:  
– ostrzy ukrytych w  przedmiotach niemających wyglądu broni,  
– kastetów i  nunczaków,  
– pałek posiadających zakończenie z  ciężkiego i  twardego materiału lub zawierających wkładki z  takiego 
materiału,  
– pałek wykonanych z  drewna lub innego ciężkie go i twardego materiału, imitujących kij bejsbolowy,  
b) broń cięciwową w  postaci kusz,  
c) przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej.  
2. Ilekroć w  ustawie jest mowa o  amunicji, należy przez to rozumieć amunicję do broni palnej.  
3. W rozumieniu ustawy amunicją są naboje przeznaczone do strzelania z  broni palnej.  
4. Ilekroć w  ustawie jest mowa o  państwach członkowskich Unii Europejskiej należy przez to rozumieć również 
państwa trzecie traktowane na równi z  nimi na podstawie  umowy w  sprawie włączenia tych państw we wprowadzanie 
w życie, stosowanie i  rozwój dorobku Schengen.  
5. Ilekroć w  ustawie jest mowa o:  
1) zgodzie przewozowej należy przez to rozumieć dokument wystawiany przez zbywcę broni palnej w  państwie p o-
czątkowym tra nsakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, poświadczony przez właściwe władze tego 
państwa, zaświadczający o  wiarygodności tego zbywcy oraz o  objęciu kontrolą przez to państwo tej transakcji;  
2) uprzedniej zgodzie przewozowej należy przez to rozu mieć dokument wystawiany przez nabywcę broni palnej 
w państwie docelowym transakcji na każdorazowe przemieszczenie broni palnej, poświadczony przez właściwe władze  
tego państwa, zaświadczający o  wiarygodności tego nabywcy oraz o  objęciu kontrolą przez to p aństwo tej tran sakcji.  
Art. 5. 1. Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję.  
2. Istotnymi częściami broni palnej i  pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa z  komorą nabojową, zamek, k o-
mora zamkowa oraz bęb en nabojowy.  
3. Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi środkami obe z-
władniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjuj ą-
ce spalanie materiał u miotającego i  materiał miotający w  postaci prochu strzelniczego.  
Art. 6. 1. Zabronione jest dokonywanie przeróbek broni zmieniających jej rodzaj, kaliber lub przeznaczenie, 
a w szczególności przerabianie broni przystosowanej wyłącznie do amunicji wypełni onej chemicznymi środkami obe z-
władniającymi lub do amunicji ślepej, dostosowujące ją do wystrzelenia pocisku z  lufy albo z  elementu zastępującego lufę 
w wyniku działania sprężonych gazów powstających na skutek spalania materiału miotającego.  
2. Przeróbki b roni, o  których mowa w  ust. 1, uważa się za wyrób broni.  
Art. 6a. 1. Broń palna może zostać pozbawiona w  sposób trwały cech użytkowych przez uprawnionego przedsi ę-
biorcę, zgodnie ze specyfikacją techniczną określającą szczegółowo sposób pozbawiania cech uży tkowych danego rodz a-
ju, typu i  modelu broni, zwaną dalej „specyfikacją techniczną”, wydaną przez jednostkę uprawnioną i  zatwierdzoną przez 
jednostkę uprawnioną do potwierdzania pozbawienia broni palnej cech użytkowych.  
2. Przez pozbawienie broni palnej w  sposób trwały cech użytkowych, zwane dalej „pozbawieniem cech użytk o-
wych”, rozumie się pozbawienie cech użytkowych wszystkich istotnych części broni palnej w  taki sposób, by mimo dzi a-
łania spr ężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotając ego, nie była zdolna do wystrzelenia pocisku 
lub su bstancji z  lufy albo elementu ją zastępującego oraz do wywołania efektu  wizualnego lub akustycznego, a przywr ó-
cenie broni cech użytkowych bez podjęcia czynności specjalistycznych nie było możliwe.  
3. Upraw nionym przedsiębiorcą do pozbawiania cech użytkowych jest przedsiębiorca wykonujący działalność gos -
podarczą w  zakresie wytwarzania broni, w  rozumieniu ustawy z  dnia 22  czerwca 2001  r. o wykonywaniu działalności 
gospodarczej w  zakresie wytwarzania i  obrotu  materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i  technologią 
o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.  U. z 201 8 r. poz. 2037 ). 
4. Jednostka uprawniona potwierdza pozbawienie cech użytkowych po dokonaniu pozytywnej oceny zgodności p o-
zbawienia  cech użytkowych z  odpowiednią specyfikacją techniczną. Potwierdzenie pozbawienia cech użytkowych odn o-
towuje się w  ewidencji broni palnej pozbawionej cech użytkowych, prowadzonej przez tę jednostkę.  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 284 
 
 5. Broń palną pozbawioną cech użytkowych oznakowuje się w  sposób wskazujący, że została ona pozbawiona tych 
cech.  
6. Wydanie specyfikacji technicznej, pozbawienie cech użytkowych oraz dokonanie oceny zgodności pozbawienia 
cech użytkowych z  odpowiednią specyfikacją techniczną jest odpłatne.  
7. Minister właściwy d o spraw wewnętrznych określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i  sposób znakowania broni pozbawionej cech użytkowych oraz 
zakres informacji umieszczanych w  ewidencji, o  której mowa w  ust. 4;  
2) jednostki uprawnione  do: 
a) wydawania specyfikacji technicznych,  
b) potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz zatwierdzania specyfikacji technicznej;  
3) sposób postępowania z  bronią palną przekazaną w  celu pozbawienia cech użytkowych, opracowania specyfikacji 
technicznej  oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych przez uprawnione jednostki do:  
a) pozbawiania cech użytkowych,  
b) wydawania specyfikacji technicznych,  
c) potwierdzania pozbawienia cech użytkowych;  
4) stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej i dokonanie oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych 
z odpowiednią specyfikacją techniczną.  
8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, mając na względzie wymogi bezpieczeństwa i  określając:  
1) tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i  sposób znakowania broni pozbawionej cech użytkowych oraz 
zakres informacji umieszczanych w  ewidencji, o  której mowa w  ust. 4:  
a) wprowadzi wymóg przedstawienia jednostce uprawnionej do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych 
dokumentu wystawionego przez jednost kę uprawnioną do pozbawiania cech użytkowych stwierdzającego, że 
broń palna została pozbawiona cech użytkowych zgodnie ze specyfikacją techniczną,  
b) może wprowadzić odrębny tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych w  odniesieniu do pojedynczych 
egzem plarzy broni palnej oraz partii tej broni,  
c) ustali wymagania, jakim powinno odpowiadać oznakowanie umieszczone na broni palnej pozbawionej cech 
użytkowych, w  szczególności umożliwiające identyfikację jednostki uprawnionej do potwierdzania pozbawienia 
cech użytkowych oraz egzemplarza broni,  
d) uwzględni konieczność umieszczenia w  ewidencji, o  której mowa w  ust. 4, informacji jednoznacznie identyfik u-
jących dany egzemplarz broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz uprawnioną jednostkę, która pozbawiła 
tę broń cech użytkowych;  
2) jednostki uprawnione do wydawania specyfikacji technicznych – wskaże rodzaje broni palnej, w  odniesieniu do 
których dana jednostka będzie właściwa do wydawania specyfikacji technicznej, z  uwzględnieniem posiadanego 
przez tę jednos tkę wyposażenia badawczego i  doświadczenia w  zakresie dotyczącym właściwego rodzaju broni, tak 
by do wydawania specyfikacji technicznej do danego rodzaju, typu i  modelu broni była uprawniona jedna jednostka;  
3) jednostki uprawnione do potwierdzania pozbawi enia cech użytkowych oraz zatwierdzania specyfikacji technicznej 
co do sposobów pozbawiania cech użytkowych broni palnej danego rodzaju, typu i  modelu – wskaże rodzaje, typy 
i modele broni palnej, w  odniesieniu do których dana jednostka będzie właściwa, pr zy czym uwzględni warunki 
w zakresie wyposażenia technicznego tej jednostki pozwalającego stwierdzić, czy pozbawienie broni cech użytk o-
wych nastąpiło zgodnie ze specyfikacją techniczną, oraz warunki dotyczące kwalifikacji osób wykonujących czyn -
ności związ ane bezpośrednio z  potwierdzaniem pozbawienia cech użytkowych;  
4) sposób postępowania z  bronią palną przekazaną do pozbawienia cech użytkowych, opracowania specyfikacji tec h-
nicznej oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych przez jednostki uprawnione d o: pozbawiania broni palnej 
cech użytkowych, wydawania specyfikacji technicznych oraz potwierdzania pozbawienia cech użytkowych – 
uwzględni specyfikę podejmowanych w  tych jednostkach czynności oraz taką organizację tych czynności, w  tym 
przechowywania bron i palnej, aby dostęp do broni palnej był ograniczony wyłącznie do osób bezpośrednio wykon u-
jących te czynności;  
5) stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej oraz dokonanie oceny zgodności pozbawienia cech użytk o-
wych z  odpowiednią specyfikacją t echniczną – uwzględni przeciętne koszty  badań i  czynności związanych z wyda-
niem specyfikacji technicznej dotyczącej danego rodzaju, typu i  modelu broni palnej oraz dokonaniem oceny zgo d-
ności pozbawienia cech użytkowych z  odpowiednią specyfikacją techniczną , włącznie z  kosztem znakowania broni.  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 284 
 
 Art. 7. 1. W  rozumieniu ustawy bronią palną jest każda przenośna broń lufowa, która miota, jest przeznaczona do 
miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w  wyniku dział a-
nia materiału miotającego.  
1a. W rozumieniu ustawy za dający się przystosować do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substa n-
cji w  wyniku działania materiału miotającego uznaje się przedmiot, który ze względu na swoją budowę lub mate riał, 
z którego jest wykonany, może być łatwo przerobiony w  celu miotania.  
2. W rozumieniu ustawy bronią palną sygnałową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w  wyniku działania 
sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego,  jest zdolne do wystrzelenia z  lufy o  kalibrze 
nie mniejszym niż 25  mm substancji w  postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego lub ak u-
stycznego.  
3. W rozumieniu ustawy bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, któr e w wyniku działania 
sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a  wystrzelona 
z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość nie większą niż 1  metr.  
Art. 7a. W rozumieniu ustaw y Europejska karta broni palnej jest imiennym dokumentem potwierdzającym upra w-
nienie do posiadania broni palnej, wydanym przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, umożl i-
wiającym legalne posiadanie i  używanie broni palnej w  innym państw ie członkowskim Unii Europejskiej.  
Art. 8. W rozumieniu ustawy bronią pneumatyczną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie, które 
w wyniku działania sprężonego gazu jest zdolne do wystrzelenia pocisku z  lufy lub elementu ją zastępującego i  przez to 
zdolne do rażenia celu na odległość, a  energia kinetyczna pocisku opuszczającego lufę lub element ją zastępujący prz e-
kracza 17  J. 
Art. 8a. Komendant Główny Policji informuje właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej 
o rodzajach bro ni palnej, której:  
1) posiadanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zakazane albo możliwe na podstawie pozwolenia;  
2) przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wymaga uzyskania zaświadczenia konsula Rzeczypospolitej 
Polskiej.  
Rozdział 2  
Zasady i  warunki wydawania, cofania pozwoleń na broń, rejestracji broni oraz dysponowania bronią i  amunicją  
Art. 9. 1. Broń palną i  amunicję do tej broni, z  wyłączeniem przypadków, o  których mowa w  art. 11, można posiadać  
na podstawie pozwolenia na broń w ydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej 
osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a  w przypadku żołnierzy zawod o-
wych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta o ddziału Żandarmerii Wojskowej.  
2. Broń palną pozbawioną cech użytkowych można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pozbawionej 
cech użytkowych wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę 
zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a  w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego 
komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.  
3. Miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i  urządzenia, o  których mowa w  art. 4  ust. 1  pkt 3 i  4, moż na po-
siadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteres o-
wanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a  w przypadku żołnierzy zaw o-
dowych – na podstawie pozwol enia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.  
4. Broń pneumatyczną można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej wydanej przez właś - 
ciwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub si edzibę zainteresowanego podmiotu komen - 
danta powiatowego Policji, a  w przypadku żołnierzy zawodowych – właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wo j-
skowej.  
5. Ilekroć w  dalszych przepisach ustawy jest mowa o  właściwych organach Policji, należy przez to r ozumieć organy 
właściwe do wydawania pozwoleń na broń lub karty rejestracyjnej broni, o  których mowa w  ust. 1 –4. 
6. Pozwolenie na broń, karta rejestracyjna broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karta rejestracyjna broni 
pneumatycznej są wydawane na  czas nieokreślony.  
7. Pozwolenie na broń palną bojową wydane w  celach, o  których mowa w  art. 10  ust. 2  pkt 1 i  2, stanowi jednocześ -
nie pozwolenie na broń gazową i  alarmową.  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 284 
 
 8. Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej „świadectwem broni”, o  którym mo wa w  art. 29  ust. 1, oraz leg i-
tymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni, o  której mowa w  art. 30  ust. 1 i  2, wydawane są jedynie przez właśc i-
wego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komenda nta 
wojewódzkiego Policji.  
Art. 10. 1. Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla 
samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni.  
2. Pozwolenie n a broń wydaje się w  szczególności w  celach:  
1) ochrony osobistej;  
2) ochrony osób i  mienia;  
3) łowieckich;  
4) sportowych;  
5) rekonstrukcji historycznych;  
6) kolekcjonerskich;  
7) pamiątkowych;  
8) szkoleniowych.  
3. Za ważną przyczynę, o  której mowa w  ust. 1,  uważa się w  szczególności:  
1) stałe, realne i  ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia – dla pozwolenia na broń do celów ochrony 
osobistej, osób i  mienia;  
2) posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych prze pisów – dla pozwolenia 
na broń do celów łowieckich;  
3) udokumentowane członkostwo w  stowarzyszeniu o  charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, 
o których mowa w  art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwole nia na broń do 
celów sportowych;  
4) udokumentowane członkostwo w  stowarzyszeniu, którego statutowym celem jest organizowanie rekonstrukcji 
historycznych oraz zaświadczenie potwierdzające czynny udział w  działalności statutowej – dla pozwolenia na broń 
do celów rekonstrukcji historycznych;  
5) udokumentowane członkostwo w  stowarzyszeniu o  charakterze kolekcjonerskim – dla pozwolenia na broń do celów 
kolekcjonerskich;  
6) udokumentowane nabycie broni w  drodze spadku, darowizny lub wyróżnienia – dla pozwolenia na broń do celów 
pamiątkowych;  
7) posiadanie uprawnień, określonych w  odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o  charakterze strzeleckim oraz 
udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w  zakresie szkoleń strzeleckich – dla pozwolenia na 
broń do celów szkoleniowych.  
4. Pozwolenie na broń, wydane w  celach, o  których mowa w  ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów 
broni i  amunicji do niej:  
1) do celów ochrony osobistej:  
a) broni palnej: bojowej, gazowej, alarmowej w  postaci pistol etów lub rewolwerów centralnego zapłonu o  kali-
brach od 6  mm do 12  mm, 
b) przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o  średniej wartości prądu 
w obwodzie przekraczającej 10  mA, 
c) miotaczy gazu obezwładniającego;  
2) do celów ochrony osób lub mienia:  
a) broni, o  której mowa w  pkt 1,  
b) pistoletów sygnałowych,  
c) pistoletów maszynowych o  kalibrze od 6  mm do 12  mm, 
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 284 
 
 d) strzelb powtarzalnych o  kalibrze wagomiarowym 12,  
e) karabinków samoczynnych o  kalibrze od 5,45  mm do 7,62  mm; 
3) do celów łowieckich – broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów;  
4) do celów sportowych – broni palnej:  
a) bocznego zapłonu z  lufami gwintowanymi, o  kalibrze do 6  mm, 
b) centralnego zapłonu z  lufami gwintowanymi, o  kalibrze do 12  mm, 
c) gładkolufowej,  
d) przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego);  
5) do celów szkoleniowych – broni, o  której mowa w  pkt 1 –4; 
6) do celów rekonstrukcji historycznych – broni alarmowej albo innej broni paln ej, konstrukcyjnie przeznaczonej do 
strzelania wyłącznie amunicją ślepą, w  tym samoczynnej;  
7) do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych – broni, o  której mowa w  pkt 1–6. 
5. Pozwolenie na broń, o  którym mowa w  ust. 1, nie może być wydane, z  zastrzeżeniem art. 29  ust. 2, na broń szcz e-
gólnie niebezpieczną w  postaci:  
1) samoczynnej broni palnej, zdolnej do rażenia celów na odległość;  
2) broni palnej wytworzonej lub przerobionej w  sposób pozwalający na zatajenie jej przeznaczenia, a  także broni imit u-
jącej inne  przedmioty;  
3) broni palnej wyposażonej w  tłumik huku lub przystosowanej do strzelania z  użyciem tłumika huku;  
4) broni palnej, której nie można wykryć przy pomocy urządzeń przeznaczonych do kontroli osób i  bagażu.  
6. Zabronione jest posiadanie amunicji s zczególnie niebezpiecznej w  postaci:  
1) amunicji z  pociskami wypełnionymi materiałami wybuchowymi, zapalającymi albo innymi substancjami, których 
działanie zagraża życiu lub zdrowiu oraz pocisków do takiej amunicji;  
2) amunicji z  pociskami pełnopłaszczowym i zawierającymi rdzeń wykonany z  materiału twardszego niż stop ołowiu;  
3) amunicji z  pociskami podkalibrowymi, z  płaszczem lub elementem wiodącym wykonanym z  tworzyw sztucznych, 
z wyłączeniem amunicji przeznaczonej do strzelania z  broni gładkolufowej;  
4) amunicji wytworzonej niefabrycznie, w  tym także takiej, do której wytworzenia wykorzystywane są fabrycznie nowe 
elementy amunicji, z  wyłączeniem amunicji wytwarzanej na własny użytek przez osoby posiadające pozwolenie na 
broń myśliwską, sportową lub kolekcj onerską.  
7. Właściwy organ Policji może w  pozwoleniu na broń ograniczyć lub wykluczyć możliwość jej noszenia, co p o-
twierdza się w  legitymacji posiadacza broni.  
8. Zabrania się noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych 
bez zgody właściwego organu Policji.  
9. W rozumieniu ustawy noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę p o-
siadającą broń.  
Art. 10a. 1. Na wniosek osoby posiadającej broń palną zgodnie z  wymogami prawa pols kiego lub podmiotów, 
o których mowa w  art. 29  ust. 1  pkt 4, 5 i  7, osobom wskazanym przez te podmioty oraz posiadającym dopuszczenie do 
posiadania broni właściwy organ Policji wydaje Europejską kartę broni palnej.  
2. Europejską kartę broni palnej wydaje si ę na okres do 5  lat. 
3. Po upływie okresu, o  którym mowa w  ust. 2, ważność Europejskiej karty broni palnej może być przedłużona na 
kolejny okres.  
4. Europejska karta broni palnej traci ważność i  podlega zwrotowi organowi, który ją wydał, w  przypadku cofnię cia 
pozwolenia na broń lub cofnięcia dopuszczenia do posiadania tego rodzaju broni.  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 284 
 
 5. W Europejskiej karcie broni palnej zamieszcza się informacje o:  
1) tożsamości osoby:  
a) posiadającej broń palną, w  tym: 
– nazwisko i  imię,  
– datę i  miejsce urodzenia,  
– adres miejsca stałego pobytu,  
b) dopuszczonej do posiadania broni, w  tym: 
– nazwisko i  imię,  
– datę i  miejsce urodzenia,  
– nazwę, siedzibę i  adres podmiotu, o  którym mowa w  art. 29  ust. 1  pkt 4, 5 i  7; 
2) danych identyfikacyjnych broni palnej wraz ze wskazaniem kategorii broni palnej, określonej w  przepisach wyd a-
nych na podstawie ust. 8  pkt 1;  
3) okresie ważności Europejskiej karty broni palnej;  
4) celu lub warunkach pozwolenia, o  których mowa w  art. 10  ust. 2 i  4; 
5) utracie lub zbyciu broni palnej;  
6) państwach członkowskich Unii Europejskiej, na których terytorium posia danie broni palnej, określone w Europe j-
skiej karcie broni palnej, jest zakazane albo możliwe na podstawie pozwolenia;  
7) wpisach innych państw członkowskich Unii Europejskiej obejmując ych w  szczególności pozwolenia na wwóz broni 
na ich terytorium;  
8) oświadczeniach, o  których mowa w  załączniku II lit. f dyrektywy Rady nr 91/477/EWG z  dnia 18  czerwca 1991  r. 
w sprawie kontroli nabywania i  posiadania broni (Dz. Urz. UE L 256  z 13.09.1991,  str. 51; Dz. Urz. UE Polskie  
wydanie specjalne, rozdz. 13, t.  11, str. 3), w  brzmieniu nadanym dyrektywą Par lamentu Europejskiego i  Rady 
nr 2008/51/WE z  dnia 21  maja 2008  r. (Dz. Urz. UE L 179  z 08.07.2008, str. 5).  
6. Europejska karta broni palnej może zawierać także informacje o:  
1) przewozie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z  zagranicy i  wywozie za granicę broni palnej oraz 
zaświadczeniach i  zgodach, o  których mowa w  art. 34, art. 37  ust. 1 i  art. 38, jak również wpisy właściwych w ładz 
innych państw Unii Europejskiej dotyczące zezwoleń na wwóz na terytorium tych państw lub przewóz przez ich  
terytorium broni palnej;  
2) warunkach przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z  zagranicy i  wywozu za granicę broni 
palne j. 
7. Wpisów do Europejskiej karty broni palnej dokonuje właściwy organ Policji, a  w wyznaczonym do tego miejscu 
i zakresie – właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej.  
8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w  drodze rozpor ządzenia:  
1) rodzaje broni palnej odpowiadające kategoriom broni palnej określonym w  przepisach o  kontroli nabywania 
i posiadania broni, wydanych przez właściwy organ międzynarodowy, uwzględniając klasyfikację określoną w  tych 
przepisach;  
2) wzór Europejsk iej karty broni palnej, spełniający wymogi, o  których mowa w  ust. 5 i  6. 
Art. 10b. 1. Uprawianie sportów o  charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwie r-
dzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obow iązujących w  tych sportach.  
2. Dokument, o  którym mowa w  ust. 1, wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o  którym 
mowa w  ustawie z  dnia 25  czerwca 2010  r. o sporcie (Dz.  U. z 2018 r. poz. 1263 i 1669 ). Za przeprowadzenie egzaminu 
pobiera się opłatę w  wysokości 400  zł; opłata stanowi dochód właściwego polskiego związku sportowego.  
3. Dokument, o  którym mowa w  ust. 1, potwierdza posiadanie kwalifikacji niezbędnych do ubiegania się o  wydanie 
pozwolenia na broń do celów sportowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 284 
 
 Art. 11. Pozwolenia na broń nie wymaga się w  przypadku:  
1) gromadzenia broni w  zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów;  
2) używania broni w  celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie z e-
zwolenia właściweg o organu;  
3) używania broni palnej sygnałowej i  alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz 
przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia konkurencji sportowej w  trakcie zawodów spo r-
towych, jeżeli wymaga ona takie j sygnalizacji;  
4) dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i  amunicją na podstawie koncesji lub 
świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów, o  ile jest to związane bezpośrednio z prow a-
dzeniem działalności  gospodarczej;  
5) dysponowania bronią przekazaną w  celu pozbawienia lub potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych;  
6) posiadania broni palnej pozbawionej cech użytkowych;  
7) posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o  średniej wartości 
prądu w  obwodzie nieprzekraczającej 10  mA; 
8) posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego;  
9) posiadania broni pneumatycznej;  
10) posiadania broni palnej rozdzielnego ładowania, wytworzonej przed rokiem 1885 oraz re plik tej broni;  
11) posiadania broni palnej alarmowej o  kalibrze do 6  mm. 
Art. 12. 1. Pozwolenie na broń wydawane jest w  drodze decyzji administracyjnej, w  której określa się cel, w  jakim 
zostało wydane oraz rodzaj i  liczbę egzemplarzy broni.  
2. Na wniosek  osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju 
i liczby egzemplarzy broni zgodnie z  pozwoleniem i  amunicji do tej broni.  
3. Za wydanie zaświadczenia, o  którym mowa w  ust. 2, pobiera się opłatę sk arbową w  wysokości określonej w od-
rębnych przepisach.  
Art. 12a. 1. Dopuszcza się nabywanie broni lub amunicji przy użyciu środków porozumiewania się na odległość.  
2. Nabywając broń, na której posiadanie wymagane jest pozwolenie, lub amunicję do tej broni w  sposób, o którym 
mowa w  ust. 1, przed wydaniem broni lub amunicji nabywca dostarcza zbywcy mającemu miejsce stałego pobytu lub 
siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:  
1) zaświadczenie, o  którym mowa w  art. 12  ust. 2  – w przypadku gdy nabywca posiada miej sce stałego pobytu lub 
siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;  
2) uprzednią zgodę przewozową – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium 
innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejs kiej, a  transakcja dotyczy broni palnej lub 
amunicji;  
3) upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni lub sztuk amunicji, 
zalegalizowane przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub opatrzone poświadc zeniem podpisu umies z-
czonego na dokumencie uprawnień osoby umieszczającej podpis oraz prawdziwości pieczęci lub stempla, którym 
opatrzony jest dokument (apostille), jeżeli upoważnienie wydane jest przez władze państwa będącego stroną  
Konwencji znoszącej w ymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urzędowych, sporządzonej w  Hadze dnia 
5 października 1961  r. (Dz.  U. z 2005  r. poz. 938 i  939) – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu 
lub siedzibę na terytorium innego państwa niż określone w  pkt 1 i 2; 
4) upoważnienie władz swojego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni, innej niż broń 
palna, zalegalizowane przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub opatrzone poświadczeniem podpisu 
umieszczonego na dokumencie u prawnień osoby umieszczającej podpis oraz prawdziwości pieczęci lub stempla, 
którym opatrzony jest dokument (apostille), jeżeli upoważnienie wydane jest przez władze państwa będącego stroną 
Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów urz ędowych, sporządzonej w  Hadze dnia 
5 października 1961  r. – w przypadku gdy nabywca posiada miejsce stałego pobytu lub siedzibę na terytorium inn e-
go niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.  
3. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 2  pkt 2, zbywca wypełnia zgodę przewozową i  przedkłada ją do poświa d-
czenia organowi, o  którym mowa w  art. 43  ust. 6.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 284 
 
 Art. 13. 1. Nabywca broni jest obowiązany zarejestrować ją w  ciągu 5  dni od dnia nabycia. Obowiązek rejestracji 
nie dotyczy broni, o  której m owa w  art. 11  pkt 1, 4, 5, 7, 8, 10 i  11. 
2. Rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu nabycia broni, a  w przypadku broni palnej pozbawionej cech uży t-
kowych – dodatkowo po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia broni palnej cech użytkowych.  
3. Rejestr acji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej p o-
zbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o  których mowa w  art. 9  ust. 1 –4. 
4. Zarejestrowanie broni wymagającej pozwoleni a potwierdza się w  legitymacji posiadacza broni albo w  świadectwie  
broni.  
5. Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz broni pneumatycznej potwierdza się w  karcie 
rejestracyjnej broni, która jest wydawana posiadaczowi broni.  
6. Zarejest rowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych nie może nastąpić na rzecz osoby, która nie ma uko ń-
czonych 18  lat. 
7. Broń pneumatyczna nie może być zarejestrowana na rzecz osoby, która:  
1) nie ma ukończonych 18  lat; 
2) nie przedstawi:  
a) orzeczeń, o których mowa w  art. 15  ust. 3,  
b) informacji z  Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającej, że nie była ona skazana prawomocnym orzeczeniem 
sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.  
8. W przypadku niespełnienia wymogów, o  których mowa w  ust. 6 lub 7, właściwy organ wydaje decyzję admin i-
stracyjną o  odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych albo broni pneumatycznej.  
9. W przypadku wydania decyzji administracyjnej o  odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech uż yt-
kowych albo broni pneumatycznej Policja, a  w przypadku żołnierzy zawodowych – Żandarmeria Wojskowa, może za 
pokwitowaniem przyjąć tę broń do depozytu. Koszty związane z  deponowaniem broni ponosi osoba zgłaszająca broń do 
rejestracji. Przepis art. 23  ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
Art. 14. Amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla 
tej broni, która jest określona w  legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i  pisemnego zamówienia podmiotu 
upraw nionego do nabycia amunicji.  
Art. 15. 1. Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:  
1) niemającym ukończonych 21  lat, z  zastrzeżeniem ust. 2;  
2) z zaburzeniami psychicznymi, o  których mowa w  ustawie z  dnia 19  sierpnia 1994  r. o ochronie zdrowia psychiczn e-
go (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878 ), lub o  znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;  
3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;  
4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;  
5) nieposiadającym miejsca stałego poby tu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;  
6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:  
a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,  
b) skazanym prawomocnym orzeczeni em sądu za nieumyślne przestępstwo:  
– przeciwko życiu i  zdrowiu,  
– przeciwko bezpieczeństwu w  komunikacji popełnione w  stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka 
odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z  miejsca zdarzenia.  
2. Na wniosek szkoły, organizacji s portowej, Polskiego Związku Łowieckiego, stowarzyszenia obronnego pozwolenie 
może być wydane osobie mającej ukończone 18  lat, jednakże tylko na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich.  
3. Osoba, która występuje z  wnioskiem o  wydanie pozwolenia na b roń, lub osoba, która zgłasza do rejestru broń 
pneumatyczną, przedstawiają właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i  psychologiczne, stwierdzające, że nie 
należą do osób wymienionych w  ust. 1  pkt 2 –4, i potwierdzające, że mogą dysponować bronią, w ydane przez lekarza 
upoważnionego i  psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3  miesiące przed dniem złożenia wniosku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 284 
 
 4.3) Osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w  celu określonym w  art. 10 ust. 2 pkt 1 –3 obowiązana jest raz 
na 5 lat przedstawić wł aściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i  psychologiczne, o  których mowa w  ust. 3, w y-
stawione nie wcześniej niż 3  miesiące przed upływem tego terminu. W  przypadku wydania orzeczenia stwierdzającego, że 
należy ona do osób wymienionych w  ust. 1  pkt 2 –4 i że nie może dysponować bronią, lekarz upoważniony lub psycholog 
upoważniony są obowiązani zawiadomić o  tym właściwy organ Policji.  
4a. Przepisów ust. 3 i  4 nie stosuje się do pracowników podmiotów wskazanych w  art. 29  ust. 1  pkt 1 i  2 wpisanych 
na list ę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o  której mowa w  art. 26  ustawy z  dnia 22  sierpnia 1997  r. 
o ochronie osób i  mienia (Dz.  U. z 2018 r. poz. 2142  i 2245 ), ubiegających się lub posiadających dopuszczenie do posi a-
dania broni, którzy przedstawia ją orzeczenia lekarskie wydane w  trybie przepisów ustawy z  dnia 22  sierpnia 1997  r. 
o ochronie osób i  mienia.  
5. W przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie 
na broń lub zarejestrowaną broń p neumatyczną należy do osób wymienionych w  ust. 1  pkt 2 –4, właściwy organ Policji 
może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i  psychologicznym i  przedstawienia w y-
danych orzeczeń. W  przypadku wydania negatywnego orzeczenia leka rz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić 
o tym właściwy organ Policji.  
6.4) Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji  Wywi a-
du, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centra lnego Biura Antykorupcyjnego,  Biura 
Ochrony Rządu5), Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno -Skarbowej, Służby Więziennej  oraz funkcj o-
nariuszy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej  Polskiej, 
jeżeli na podstawie odrębnych przepisów posiadają przydzieloną im broń służbową.  
7. (uchylony)  
8. Koszty związane z  wydaniem orzeczeń, o  których mowa w  ust. 3 –5, ponosi osoba poddana badaniu.  
9. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stanów chorobowych i  zaburzeń 
funkcjonowania psychologicznego, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2 –4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na 
broń, rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na br oń lub karty rejestracyjnej broni 
pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią.  
Art. 15a. 1. Osoby, o  których mowa w  art. 15  ust. 3, 4 i  5, zwane dalej „osobami ubiegającymi się”, są obowiązane 
do poddania się badaniom lekar skim i  psychologicznym.  
2. Badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem 
układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i  równowagi oraz sprawności układu ruchu. 
Lekarz przepr owadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i  okulistyczne, a  jeżeli uzna 
to za niezbędne – na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze.  
3. Badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w  szczególności określenie  poziomu rozwoju intelektua l-
nego i  opis cech osobowości, z  uwzględnieniem funkcjonowania w  trudnych sytuacjach, a  także określenie poziomu do j-
rzałości społecznej tej osoby.  
4. Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przepr owadzający to badanie uzna to 
za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby ubiegającej się.  
Art. 15b. 1. Badanie lekarskie przeprowadza lekarz, który posiada:  
1) co najmniej pięcioletni staż pracy w  zawodzie,  
2) specjalizację w  dziedzinie: chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej, medycyny rodzinnej, medycyny pracy, med y-
cyny przemysłowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej, medycyny  kolejowej, medycyny morskiej i tropika l-
nej lub medycyny sportowej,  
3) dodatkowe kwalifikacje z  zakresu przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się,  
4) wpis do rejestru lekarzy upoważnionych  
– zwany „lekarzem upoważnionym”.  
                                                           
3) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo łowieckie oraz niektórych innych 
ustaw  (Dz. U. poz. 651), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 2018 r.  
4) W brzmieniu ustalonym przez art. 16 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
5) Z dniem 1  lutego 2018 r. na podstawie art. 347 ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. 
poz. 138) zlikwidowano Biuro Ochrony Rządu; na podstawie art. 347 ust. 2 ustawy utworzono Służbę Ochrony Państwa.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 284 
 
 2. Komendant wojewódzki Policji prowadzi i  aktualizuje rejestr lekarzy upoważnionych, który zawiera:  
1) imię lub imion a, nazwisko lekarza upoważnionego,  
2) datę wpisu do rejestru i  numer tego wpisu,  
3) numer prawa wykonywania zawodu,  
4) adres miejsca wykonywania badań lekarskich, opcjonalnie adres poczty elektronicznej lub numer telefonu  
– oraz wystawia zaświadczenie o  wpisie do rejestru.  
3. Dodatkowe kwalifikacje, o  których mowa w  ust. 1  pkt 3, lekarz uzyskuje po ukończeniu z  wynikiem pozytywnym 
szkolenia z  zakresu przeprowadzania badań lekarskich i  wydawania orzeczeń lekarskich osobom ubiegającym się.  
Art. 15c. 1. Badani e psychologiczne przeprowadza psycholog, który posiada:  
1) dyplom magistra psychologii lub dyplom magistra filozofii chrześcijańskiej ze specjalizacją filozoficzno -psycho -
logiczną uzyskany na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim do dnia 1  października 1981  r. lub dyplom magistra fil o-
zofii chrześcijańskiej w  zakresie psychologii uzyskany w  Akademii Teologii Katolickiej do dnia 31  grudnia 1992  r., 
2) co najmniej pięcioletni staż pracy w  zawodzie, przy czym co najmniej 3  lata w  ostatnim pięcioleciu był zatrudni ony 
na stanowisku psychologa,  
3) dodatkowe kwalifikacje z  zakresu przeprowadzania badań psychologicznych osób ubiegających się,  
4) wpis do rejestru psychologów upoważnionych  
– zwany „psychologiem upoważnionym”.  
2. Komendant wojewódzki Policji prowadzi i aktualizuje rejestr psychologów upoważnionych zawierający:  
1) imię lub imiona, nazwisko psychologa upoważnionego,  
2) datę wpisu do rejestru i  numer tego wpisu,  
3) adres miejsca wykonywania badań psychologicznych, opcjonalnie adres poczty elektronicznej l ub numer telefonu  
– oraz wystawia zaświadczenia o  wpisie do rejestru.  
3. Dodatkowe kwalifikacje, o  których mowa w  ust. 1  pkt 3, psycholog uzyskuje po ukończeniu z  wynikiem poz y-
tywnym szkolenia z  zakresu przeprowadzania badań psychologicznych i  wydawania or zeczeń psychologicznych osobom 
ubiegającym się. Programy szkoleń zatwierdza minister właściwy do spraw wewnętrznych.  
Art. 15d. 1. Lekarz upoważniony traci uprawnienia do wydawania orzeczeń lekarskich w  przypadkach:  
1) zawieszenia prawa wykonywania zawodu,  
2) ograniczenia w  wykonywaniu określonych czynności medycznych,  
3) utraty prawa wykonywania zawodu  
– określonych w  ustawie z  dnia 5  grudnia 1996  r. o zawodach  lekarza i  lekarza dentysty (Dz.  U. z  2018 r. poz. 617,  
z późn. zm.6)). 
2. Psycholog upoważniony t raci uprawnienia do wydawania orzeczeń psychologicznych w  przypadku:  
1) zakazu wykonywania zawodu orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądu;  
2) pozbawienia praw publicznych prawomocnym wyrokiem sądu.  
3. Utrata uprawnień, o  których mowa w  ust. 1 i  2, stanowi podstawę do skreślenia lekarza upoważnionego albo psycho -
loga upoważnionego z  rejestru lekarzy upoważnionych albo rejestru psychologów upoważnionych.  
Art. 15e. 1. Badania lekarskie i  psychologiczne prowadzi się na koszt osoby ubiegającej się.  
2. Maksymalna  opłata za badanie lekarskie lub maksymalna opłata za badanie psychologiczne wynoszą odpowiednio 
15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w  gospodarce narodowej w  roku kalendarzowym poprzedzającym przeprow a-
dzenie badania, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urz ędu Statystycznego w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej 
Polskiej „Monitor Polski” na podstawie art. 20  pkt 1  lit. a  ustawy z  dnia 17  grudnia 1998  r. o emeryturach i  rentach 
z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.  U. z 2018 r. poz. 1270  i 2245 oraz z 2019  r. poz. 39 ). 
                                                           
6) Zmiany tekstu jedn olitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 697, 1515, 1532, 1544, 1629,  1669  
i 2435 oraz z 2019 r. poz. 60.  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 284 
 
 Art. 15f. 1. Lekarz upoważniony wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie wynik ów badań, o  których mowa 
w art. 15a ust. 2.  
2. Oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba ubiegająca się. W  przypadku orzeczenia stwierdzającego, że 
osoba ubie gająca się należy do osób wymienionych w  art. 15  ust. 1  pkt 2 –4 i nie może dysponować bronią, kopię tego 
orzeczenia dołącza się do zawiadomienia, o  którym mowa w  art. 15  ust. 4 zdanie drugie.  
3. Lekarz upoważniony prowadzi dokumentację badań, o  których mow a w art. 15a ust. 2, w  formie karty badania 
lekarskiego.  
4. Wyniki badań specjalistycznych i  pomocniczych oraz kopia orzeczenia lekarskiego stanowią załączniki do karty 
badania lekarskiego.  
Art. 15g. 1. Psycholog upoważniony wydaje orzeczenie psychologiczne na podstawie wyników badań, o  których 
mowa w  art. 15a ust. 3 lub 4.  
2. Oryginał orzeczenia psychologicznego otrzymuje osoba ubiegająca się. W  przypadku orzeczenia stwierdzającego, 
że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w  art. 15  ust. 1  pkt 2 –4 i nie może dysponować bronią, kopię tego 
orzeczenia dołącza się do zawiadomienia, o  którym mowa w  art. 15  ust. 4 zdanie drugie.  
3. Dokumentację badań psychologicznych stanowią wyniki badań przeprowadzonych przez psychologa upoważni o-
nego w  zakresie określonym w  art. 15a ust. 3 lub 4; kopia orzeczenia psychologicznego stanowi załącznik do dokumentacji.  
Art. 15h. 1. Od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie.  
2. Odwołanie przysługuje osobie ubiegając ej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze wzgl ę-
du na miejsce zamieszkania tej osoby.  
3. Odwołanie wraz z  jego uzasadnieniem wnosi się w  terminie 30  dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośredni c-
twem lekarza lub psychologa, który wydał o rzeczenie, do jednego z  podmiotów odwoławczych, którymi są:  
1) wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a  w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego 
w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy – instytuty badawcze w  dziedzinie medycyny pracy;  
2) jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i  wyznaczonych przez ministra właściwego 
do spraw wewnętrznych;  
3) podmioty lecznicze utworzone i  wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.  
4. Lekarz lub psycholog, za pośrednictwem które go jest wnoszone odwołanie, przekazuje je wraz z  dokumentacją 
badań do podmiotu odwoławczego w  terminie 7  dni od dnia otrzymania odwołania.  
5. Badanie w  trybie odwołania przeprowadza się w  terminie 30  dni od dnia otrzymania odwołania.  
6. Koszty badania lek arskiego lub psychologicznego ponosi odwołujący się.  
7. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w  trybie odwołania jest ostateczne.  
Art. 15i. 1. Kontrolę wykonywania i  dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych 
orzeczeń lek arskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia 
lekarskiego lub psychologicznego.  
2. Kontrolę przeprowadzają odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, posiadający pisemne 
upoważnienie wła ściwego wojewody, zwani dalej „osobami upoważnionymi”.  
3. Upoważnienie zawiera:  
1) datę wydania upoważnienia;  
2) numer upoważnienia;  
3) imię i  nazwisko oraz numer dokumentu potwierdzającego tożsamość osoby upoważnionej;  
4) powołanie podstawy prawnej kontro li; 
5) nazwę i  adres podmiotu kontrolowanego;  
6) zakres kontroli;  
7) miejsce i  termin przeprowadzenia kontroli.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 284 
 
 4. Osoby upoważnione przy wykonywaniu czynności kontrolnych, za okazaniem upoważnienia, mają prawo:  
1) wstępu do pomieszczeń, w  których są wykon ywane badania;  
2) żądania ustnych i  pisemnych wyjaśnień oraz dokumentacji odpowiednio od lekarza upoważnionego lub psychologa 
upoważnionego wykonującego badania albo od kierownika podmiotu wykonującego badania;  
3) udziału w  czynnościach związanych z przeprowadzaniem badań;  
4) wglądu do dokumentacji medycznej;  
5) zabezpieczania dowodów.  
5. Odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, których czynności są przedmiotem kontroli, 
a jeżeli badania były wykonywane w  podmiocie leczniczym – równ ież kierownik tego podmiotu są obowiązani do:  
1) niezwłocznego przedstawiania na żądanie osoby upoważnionej wszelkich dokumentów i  materiałów niezbędnych do 
przeprowadzenia kontroli oraz zapewnienia terminowego udzielania wyjaśnień;  
2) zapewnienia warunków  i środków niezbędnych do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w  szczególności udostę p-
niania, w  miarę możliwości, oddzielnych pomieszczeń z  odpowiednim wyposażeniem;  
3) sporządzenia na żądanie osoby upoważnionej niezbędnych do kontroli odp isów, kserokopii l ub wyciągów z doku-
mentów oraz zestawień i  obliczeń opartych na dokumentach.  
Art. 15j. 1. Z przeprowadzanych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera:  
1) imię i  nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę oraz adres siedziby;  
2) adres miejsca wykonywania badań;  
3) datę rozpoczęcia i  zakończenia czynności kontrolnych;  
4) imiona i  nazwiska osób upoważnionych;  
5) opis stanu faktycznego;  
6) stwierdzone nieprawidłowości;  
7) wnioski osób upoważnionych;  
8) datę i  miejsce sporządzenia prot okołu;  
9) informację o  braku zastrzeżeń albo informację o  odmowie podpisania protokołu oraz o  przyczynie tej odmowy.  
2. Protokół podpisują osoby upoważnione oraz odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog upoważniony, 
których czynności były przedmiotem k ontroli, a  jeżeli badania były wykonywane w  podmiocie leczniczym – również 
kierownik tego podmiotu.  
3. Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a  przed jego podpisaniem, odpowiednio lekarz upoważniony lub psycholog 
upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, a  jeżeli badania były wykonywane w  podmiocie leczniczym – 
również kierownik tego podmiotu zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w  trakcie kontroli 
i opisanych w  protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zb adać dodatkowo te fakty i  uzupełnić 
protokół.  
4. Zgłoszenie zastrzeżeń, o  których mowa w  ust. 3, nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby 
upoważnione.  
5. Protokół kontroli sporządza się w  dwóch egzemplarzach, z  których jeden egzemplarz pr zekazuje się odpowiednio 
lekarzowi upoważnionemu albo psychologowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a  jeżeli 
badania były wykonywane w  podmiocie leczniczym – kierownikowi tego podmiotu.  
6. Odpowiednio lekarz upoważniony lub psych olog upoważniony, których czynności były przedmiotem kontroli, 
a jeżeli badania były wykonywane w  podmiocie leczniczym – również kierownik tego podmiotu, w  terminie 7  dni od dnia 
otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przepro wadzenia czynności kontrolnych oraz 
ustaleń zawartych w  protokole.  
7. Na podstawie ustaleń kontroli wojewoda może przedstawić odpowiednio lekarzowi upoważnionemu lub psycho -
logowi upoważnionemu, których czynności były przedmiotem kontroli, a  jeżeli badania  były wykonywane w  podmiocie 
leczniczym – również kierownikowi tego podmiotu, w  wystąpieniu pokontrolnym, zalecenia pokontrolne nakazujące 
usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i  określa termin ich wykonania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 284 
 
 8. W przypadku nieusunięcia stwierdzonych ni eprawidłowości w  terminie, o  którym mowa w  ust. 7, wojewoda skł a-
da wniosek do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji prowadzącego rejestr o  wykreślenie z  rejestru lekarzy  
upoważnionych lub z  rejestru psychologów upoważnionych odpowiednio lekarza upow ażnionego lub psychologa up o-
ważnionego, których czynności były przedmiotem kontroli.  
Art. 15k. W sprawach dotyczących sposobu postępowania z  dokumentacją związaną z  badaniami psychologicznymi, 
o których mowa w  art. 15a ust. 3 i  4, stosuje się przepisy wyda ne na podstawie art. 11  ust. 5  ustawy z  dnia 27  czerwca 
1997  r. o służbie medycyny pracy (Dz.  U. z 2018 r. poz . 1155,  1669  i 2245 ). 
Art. 15l. Minister właściwy do spraw zdrowia, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, 
określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) zakres i  formę prowadzenia szkoleń pozwalających na uzyskanie dodatkowych kwal ifikacji, o  których mowa w  art. 15b 
ust. 1  pkt 3 i  art. 15c ust. 1  pkt 3;  
2) jednostki uprawnione do prowadzenia szkoleń, o  których mowa w  pkt 1;  
3) sposób oceny stanu narządu wzroku;  
4) wzory:  
a) orzeczenia lekarskiego, o  którym mowa w  art. 15f ust. 1 i  art. 15h ust. 7,  
b) karty badania lekarskiego, o  której mowa w  art. 15f ust. 3,  
c) orzeczenia psychologicznego, o  którym mowa w  art. 15g ust. 1 i  art. 15h us t. 7, 
d) zaświadczenia o  wpisie do rejestru lekarzy upoważnionych i  zaświadczenia o  wpisie do rejestru psychologów 
upoważnionych  
e) (uchylona)7) 
– mając na względzie właściwe przygotowanie lekarzy upoważnionych i  psychologów upoważnionych, sprawny 
obieg do kumentacji oraz jednolitość stosowanych wzorów.  
Art. 16. 1. Osoba, która występuje z  podaniem o  wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed 
komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i  używania danej broni 
oraz z  umiejętności posługiwania się tą bronią.  
2.8) Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrz -
nego , Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskow ego, Centralnego  Biura Ant y-
korupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno -Skarbowej, Biura Ochrony Rządu5), Służby 
Więziennej, funkcjonariu sze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze  zawodowi Sił Zbro j-
nych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego – w zakresie broni  myśliwskiej, oraz czło n-
kowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie  strzelectwa sportow e-
go – w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.  
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw finans ów public z-
nych, określi, w  drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania i  zakres przedmiotowy egzaminu, skład komisji egzamin a-
cyjnej oraz stawki odpłatności za egzamin. Egzamin powinien składać się z  części teoretycznej, dotyczącej znajomości 
przepisów w  zakresie zgodnego z  prawem posiadania i  używania danej broni, oraz z  części praktycznej, dotyczącej umi e-
jętności posługiwania się tą bronią, a  stawki odpłatności za egzamin powinny być zróżnicowane w  zależności od celu, 
w jakim ma być wydane pozwolenie na br oń. 
Art. 17. 1. Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła:  
1) warunki określone w  pozwoleniu na broń, o  których mowa w  art. 10  ust. 7; 
2) obowiązek rejestracji broni, o  którym mowa w  art. 13  ust. 1;  
3) obowiązek  zawiadomienia o  utracie broni, o  którym mowa w  art. 25;  
4) obowiązek zawiadomienia o  zmianie miejsca stałego pobytu, o  którym mowa w  art. 26;  
5) zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i  amunicji oraz ich noszenia, o  których mowa w  art. 32.  
                                                           
7) Przez art. 15 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia u proszczeń dla prze dsiębiorców 
w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. poz. 2244) , która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.  
8) W brzmieniu ustalonym przez art. 16 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 284 
 
 2. Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, której cofnięto pozwolenie na broń 
na podstawie art. 18  ust. 1  pkt 4.  
3. Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o  którym mowa 
w art. 16 ust. 1.  
4. Właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia leka r-
skiego i  psychologicznego, o  którym mowa w  art. 15 ust. 3.  
Art. 18. 1. Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, któr ej takie pozwolenie wydano:  
1) nie przestrzega warunków określonych w  pozwoleniu na broń, o  których mowa w  art. 10  ust. 7;  
2) należy do osób, o  których mowa w  art. 15  ust. 1  pkt 2 –6; 
3) naruszyła obowiązek zawiadomienia o  utracie broni, o  którym mowa w  art. 25; 
4) przemieszcza się z  rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w  stanie po użyciu alkoholu, środka odurzając e-
go lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.  
2. Przepisy ust. 1  pkt 2 –4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do  posiadania broni, o  których mowa 
w art. 30  ust. 1.  
3. Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną w  przypadkach, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2 –4, 
unieważnia się kartę rejestracyjną broni.  
4. Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły 
podstawę do jego wydania.  
5. Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w  przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozw o-
lenie:  
1) obowiązku rejestracji broni, o  którym mowa w  art. 13  ust. 1; 
2) obowiązku poddania się badaniom lekarskim i  psychologicznym i  przeds tawienia orzeczeń lekarskiego i psycho -
logicznego, o  których mowa w  art. 15  ust. 3 –5; 
3) obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o  zmianie miejsca stałego pobytu, o  którym  mowa w  art. 26;  
4) zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i  amunicji, o  których mowa w  art. 32;  
5) wymogu uzyskania zgody na wywóz broni i  amunicji za granicę, o  którym mowa w  art. 38;  
6) zasady, o  której mowa w  art. 45;  
7) zakazu użyc zania broni osobie nieupoważnionej.  
6. Przepisy ust. 5  pkt 2 –3 i 6 stosuje się odpowiednio do osób posiadających dopuszczenie do posiadania broni.  
7. Osobom posiadającym zarejestrowaną broń pneumatyczną w  przypadkach, o  których mowa w  ust. 5  pkt 2 –6, 
można  unieważnić kartę rejestracyjną broni.  
8. Osoba, której cofnięto pozwolenie na broń, dopuszczenie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rej e-
stracyjną broni, jest zobowiązana – w terminie 7  dni od dnia otrzymania ostatecznej decyzji o  cofnięciu pozwolenia na 
broń, dopuszczenia do posiadania broni lub unieważnienia karty – zwrócić dokumenty potwierdzające legalność posiad a-
nia broni i  amunicji do właściwego organu Policji.  
Art. 19. 1. Osobie posiadającej broń zgodnie z  przepisami ustawy Policja, a  w przypadku żołnierzy zawodowych 
Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i  amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność 
posiadania broni w  przypadku ujawnienia:  
1) okoliczności, o  których mowa w  art. 18  ust. 1  pkt 1 –2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie broni palnej,  
2) okoliczności, o  których mowa w  art. 18  ust. 1  pkt 2 i  4 oraz ust. 5  pkt 2 –6, w zakresie zarejestrowanej broni pneum a-
tycznej  
– a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu.  
1a. Policja, a  w przypadku żołnierzy zawodowych Żanda rmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń 
i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z  przepisami, 
przeciwko której toczy się postępowanie karne o  przestępstwa określone w  art. 15  ust. 1  pkt 6, do czasu prawomocnego 
zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3  lata. 
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 284 
 
 2. Broń oraz dokumenty, o  których mowa w  ust. 1 oraz 1a, niezwłocznie przekazuje się do depozytu właściwemu 
organowi Policji albo Żandarmerii Wojskowej.  
3. Uprawnie nia i obowiązki, o  których mowa w  ust. 1, 1a oraz 2, realizuje także Straż Graniczna na obszarze przej - 
ścia granicznego i  w strefie nadgranicznej.  
Art. 20. Cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni oraz unieważnienie karty rejestracy jnej 
broni pneumatycznej następuje w  drodze decyzji administracyjnej.  
Art. 21. 1. Dopuszcza się zbywanie broni i  amunicji do tej broni pomiędzy osobami posiadającymi pozwolenie na 
ten sam rodzaj broni.  
2. Zbywający broń i  amunicję do tej broni obowiązany j est niezwłocznie powiadomić pisemnie o  tym fakcie właśc i-
wy organ Policji.  
Art. 22. 1. Osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni 
pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i  amunicję d o tej broni.  
1a. Za wykonanie obowiązku, o  którym mowa w  ust. 1, uważa się także pozbawienie broni palnej cech użytkowych.  
2. Zbycie broni, o  którym mowa w  ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem przedsiębiorcy uprawnionego do obrotu 
bronią lub w  sposób, o którym mowa w  art. 21. 
3. Jeżeli broń nie zostanie zbyta w  terminie 30  dni, należy ją złożyć wraz z  amunicją do depozytu właściwego organu 
Policji.  
4. Złożenie broni i  amunicji do depozytu nie stanowi przeszkody do ich zbycia w  trybie, o  którym mowa w  ust. 2. 
Art. 23. 1. Koszty związane z  deponowaniem broni i  amunicji ponosi:  
1) Policja lub Żandarmeria Wojskowa – w przypadku przejęcia jej do depozytu, w  trybie określonym w  art. 19  ust. 1, 
1a oraz ust. 3 lub art. 36  ust. 3, oraz przekazania do depozytu prz ez znalazcę;  
2) osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w  trybie określonym w  art. 22  ust. 3;  
3) osoba deponująca, która weszła w  jej posiadanie po osobie zmarłej;  
4) osoba deponująca ją w  trybie, o  którym mowa w  art. 41  ust. 2, art. 4 2 ust. 5, art. 43  ust. 5 oraz w  art. 54.  
2. Osoba składająca do depozytu broń, amunicję, z  wyjątkiem znalazcy tej broni lub amunicji, w  zakresie tej broni 
może:  
1) wyrazić zgodę na jej zniszczenie – do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji;  
2) złożyć pis emny wniosek o  zniszczenie broni oraz amunicji;  
3) złożyć pisemne oświadczenie woli o  przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa.  
3. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 2, opłaty związane z  deponowaniem broni i  amunicji są pobierane po upł y-
wie roku od dnia ich złożenia do depozytu.  
Art. 24. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w  porozumieniu z  Ministrem Obrony Narodowej oraz 
z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady dep ono-
wania i  niszczenia broni i  amunicji w  depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu c elnego, o  którym mowa 
w art. 37 ust. 3, oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w  depozycie, z  uwzględnieniem zapewnienia protokola r-
nego przejęcia broni i  amunicji do depozytu, prowadzenia ich ewidencji oraz utrzymywania w  odpowiednim stanie tec h-
nicznym, a  także sposobu i  trybu postępowania Policji i  Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego ze zdeponowaną 
bronią i  amunicją, w  tym nienadającą się do dalszego u żytku, w  przypadku wyrażenia zgody lub wniosku o  ich zniszcz e-
nie lub przeniesienia własności broni lub amunicji na rzecz Skarbu Państwa przez osobę deponującą.  
Art. 25. Posiadacz broni w  przypadku jej utraty jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jedna k niż w  ciągu 
24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o  tym Policję albo Żandarmerię Wojskową.  
Art. 26. Osoba posiadająca pozwolenie na broń lub posiadająca broń podlegającą rejestracji, która nie wymaga p o-
zwolenia na broń, jest obowiązan a w razie zmiany miejsca stałego pobytu zawiadomić o  tym fakcie pisemnie, w  terminie 
14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce stałego pobytu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 284 
 
 Art. 27. 1. Właściwe organy Policji, a  w stosunku do żołnie rzy zawodowych – właściwe organy wojskowe, są 
uprawnione do kontroli wykonywania obowiązków wynikających z  przepisów ustawy przez osoby oraz podmioty, 
o których mowa w  art. 29 ust. 1.  
2. Komendant Główny Policji, z  zastrzeżeniem ust. 3, prowadzi rejestr za wierający:  
1) dane osobowe osób:  
a) posiadających pozwolenie na broń,  
b) dopuszczonych do posiadania broni, posiadających legitymację osoby dopuszczonej do posiadania broni,  
c) ubiegających się o  pozwolenie na broń lub dopuszczenie do posiadania broni,  
d) posiadających kartę rejestracyjną broni;  
2) dane dotyczące podmiotów, o  których mowa w  art. 29  ust. 1;  
3) urzędowe informacje i  opinie o  tych osobach i  podmiotach sporządzone w  związku ze sprawami pozwoleń na broń;  
4) określenie liczby posiadanych przez te  osoby lub podmioty egzemplarzy broni oraz jej rodzaju i  cech identyfikacy j-
nych.  
2a. Dane osobowe, o  których mowa w  ust. 2  pkt 1, obejmują:  
1) imię i  nazwisko;  
2) imię ojca i  imię matki;  
3) miejsce i  datę urodzenia;  
4) adres miejsca stałego pobytu;  
5) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL).  
3. Dane osobowe żołnierzy zawodowych posiadających pozwolenie na broń, urzędowe informacje i  opinie o  tych 
osobach sporządzone w  związku ze sprawami pozwoleń na broń oraz li czba posiadanych przez te osoby egzemplarzy 
broni, rodzaj i  cechy identyfikacyjne tej broni podlegają wpisowi do rejestru prowadzonego przez Komendanta Głównego 
Żandarmerii Wojskowej.  
4. Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej przekazuje raz w  roku, w  termi nie do 1  marca, Komendantowi 
Głównemu Policji informację o  liczbie pozwoleń na broń wydanych w  roku poprzednim, wraz z  informacją o  liczbie  
egzemplarzy i  rodzajach broni, na które pozwolenia te zostały wydane.  
5. Polski Związek Łowiecki i  zarządy stowarzy szeń strzeleckich są obowiązane do corocznego składania właściwym 
organom Policji aktualnych wykazów członków uprawiających łowiectwo lub strzelectwo z  użyciem własnej broni oraz 
do powiadamiania tych organów o  wykluczeniu wymienionych członków tych organi zacji w  terminie 30  dni od dnia w y-
kluczenia.  
6. Wykaz, o  którym mowa w  ust. 5, obejmuje imię i  nazwisko, numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego 
Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) oraz adres miejsca stałego pobytu.  
7. Przepisy ust. 2a pkt 5 i  ust. 6 , w zakresie odnoszącym się do numeru ewidencyjnego Powszechnego Elektronic z-
nego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), nie dotyczą obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej, którym 
nie został on nadany.  
Art. 28. Broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji do takiej 
broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w  celach łowieckich lub sportowych.  
Art. 29. 1. Świadectwo broni może być wydane:  
1) przedsiębiorcom i  jednostkom organizacyjny m, którzy na podstawie odrębnych przepisów powołali wewnętrzne 
służby ochrony, jeżeli broń jest niezbędna do wykonywania przez te służby zadań wynikających z  planu ochrony;  
2) przedsiębiorcom, którzy uzyskali koncesje na prowadzenie działalności gospodarcz ej w zakresie usług ochrony osób 
i mienia, jeżeli broń jest im niezbędna w  zakresie i  formach określonych w  koncesji;  
3) podmiotom prowadzącym strzelnicę;  
4) szkołom, organizacjom sportowym i  łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w  celu szkolenia i  realizacj i ćwiczeń 
strzeleckich lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom kursów, kształcącym w  zawodzie pracownika 
ochrony;  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 284 
 
 5) podmiotom wykonującym zadania związane z  realizacją filmów i  innych przedsięwzięć artystycznych;  
6) urzędom, instytucjom, zakłado m, przedsiębiorcom i  innym podmiotom, których pracownikom broń jest niezbędna do 
ochrony osobistej w  związku z  wykonywaniem przez nich obowiązków pracowniczych związanych ze szczególnym 
narażeniem na zamach przeciwko życiu lub zdrowiu;  
7) podmiotom, którym  broń jest niezbędna w  celach wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz sygnal i-
zowania rozpoczęcia konkurencji w  zawodach sportowych.  
2. Świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną, o  której mowa w  art. 10  ust. 5  pkt 1, może być wydane w y-
łącznie podmiotom, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1 i  2, oraz organizatorom kursów, kształcącym w  zawodzie pracownika 
ochrony.  
3. Podmioty, o  których mowa w  ust. 1, po uzyskaniu świadectwa broni mogą nabywać broń i  amunicję na zasadach 
określonych w  art. 12  ust. 2 i art. 14 albo wynajmować broń od Policji lub Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.  
Art. 30. 1. Osoby fizyczne mogą posługiwać się bronią podmiotów, o  których mowa w  art. 29  ust. 1, przy wykon y-
waniu zadań wymienionych w  tym przepisie, po uzyskaniu dopuszczenia do posiadania broni z  zachowaniem zasad okreś -
lonych w  art. 15  ust. 1 –5 i art. 16  ust. 1 i  2 oraz zatrudnieniu przez te podmioty.  
1a. Wymóg zatrudnienia, o  którym mowa w  ust. 1, nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub 
sędziego strzelectwa sportowego, nadaną przez polski związek sportowy w  rozumieniu odrębnych przepisów, ubiegaj ą-
cych się o  dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich zaw o-
dów sportowych.  
1b. Osoby, o których mowa w  ust. 1a, są zwolnione z  egzaminu w  zakresie broni sportowej określonego w  art. 16  ust. 1,  
jeśli zdały taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.  
2. Dopuszczenie do posiadania broni następuje w  drodze decyzji administracyjnej, wydawanej  przez właściwy organ 
Policji.  
3. (uchylony)  
4. Legalność posiadania broni przez osoby, o  których mowa w  ust. 1, potwierdza się w  legitymacji osoby dopus z-
czonej do posiadania broni.  
Art. 31. 1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w  drodze rozporządzenia, wzory: legitymacji posi a-
dacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni 
i świadectwa broni oraz karty rejestracyjnej broni. Legitymacje i  zaświadczenia powinny zawierać dane umo żliwiające 
jednoznaczną identyfikację osoby oraz rodzaju broni.  
2. Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych określą, w  drodze rozporządzenia, 
organy wojskowe właściwe do wydawania pozwoleń na broń podległym im żołnierzom zawod owym i  kontroli wykon y-
wania obowiązków wynikających z  przepisów ustawy przez osoby, które uzyskały pozwolenie na broń, oraz do prow a-
dzenia rejestru, o  którym mowa w  art. 27  ust. 3. 
Art. 32. 1. Broń i  amunicję należy przechowywać i  nosić w  sposób uniemożliw iający dostęp do nich osób nieupra w-
nionych.  
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w  porozumieniu z  Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właś -
ciwym  do spraw kultury9), określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i  warunki przechowywania , noszenia 
oraz ewidencjonowania broni i  amunicji, z  wyłączeniem podmiotów, o  których mow a w art. 29  ust. 1  pkt 1 i  2, z uwzględ -
nieniem zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp do broni i  amunicji osobom trzecim.  
Art. 33. 1. Jeżeli interes bezpieczeństwa pa ństwa lub porządek publiczny tego wymagają, minister właściwy do 
spraw wewnętrznych może wprowadzić, w  drodze rozporządzenia, na obszarze całego państwa lub na określonych obsz a-
rach, na czas określony, w  odniesieniu do wszelkiej broni lub niektórych jej ro dzajów zakaz jej noszenia lub przemies z-
czania w  stanie rozładowanym.  
2. Zakaz, o  którym mowa w  ust. 1, dotyczy wszystkich osób posiadających broń zgodnie z  przepisami niniejszej 
ustawy, z  wyłączeniem osób posiadających broń na podstawie świadectwa broni wy danego podmiotom, o  których mowa 
w art. 29 ust. 1  pkt 1, 2 i  6, oraz z  wyłączeniem osób, o  których mowa w  art. 39  ust. 1 i  w art. 40.  
                                                           
9) Obecnie minister właściwy  do spraw kultury  i ochrony dziedzictwa narodowego, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 9 i art. 14 ustawy 
z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej ( Dz. U. z  2018  r. poz. 762 , 810, 1090, 1467, 1544, 1560, 1669,  1693, 
2227 i 2340) , która weszła w  życie z  dniem 1  kwietnia 1999  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 284 
 
 Rozdział 3  
Przewóz przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywóz z  zagranicy i  wywóz za granicę broni i  amunicji  
oraz zasady posiadania broni i  amunicji przez cudzoziemców  
Art. 34. 1. Przewóz broni i  amunicji przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może nastąpić na podstawie z a-
świadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.  
2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do obywateli państwa członkowskiego Unii Europejskiej, którzy posiadają Europe j-
ską kartę broni palnej.  
Art. 35. 1. Przewożenie broni i  amunicji środkami transportu publicznego, z  zastrzeżeniem ust. 2, jest dopuszczalne 
przy zachowaniu nie zbędnych środków bezpieczeństwa, pod warunkiem że broń i  amunicja są zabezpieczone w  sposób 
uniemożliwiający powstanie zagrożenia życia, zdrowia lub mienia.  
2. Przewożenie broni i  amunicji w  kabinach pasażerskich statków powietrznych przez osoby inne niż s pecjalnie do 
tego upoważnione na podstawie odrębnych przepisów jest zakazane.  
3. Minister właściwy do spraw transportu, minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej oraz minister właściwy 
do spraw wewnętrznych określą, w  drodze rozporządzenia, szczegółow e zasady i  warunki przewożenia broni i  amunicji 
środkami transportu publicznego, w  sposób uniemożliwiający powstanie zagrożenia życia, zdrowia lub mienia.  
Art. 36. 1. Dopuszcza się przesyłanie broni lub amunicji za pośrednictwem operatorów świadczących usł ugi poc z-
towe, o  ile świadczą oni tego rodzaju usługi.  
2. Przesyłanie broni lub amunicji za pośrednictwem innych podmiotów niż określone w  ust. 1  jest zakazane.  
3. Organy celne, a  także przewożące przesyłki podmioty, inne niż określone w  ust. 1, w razie stw ierdzenia narusz e-
nia zakazu, o  którym mowa w  ust. 2, zatrzymują przesyłkę, zawiadamiając o  tym najbliższy organ Policji, który ni e-
zwłocznie protokolarnie przejmuje broń lub amunicję do depozytu.  
4. Operator świadczący usługi pocztowe, któremu zlecono przes łanie broni palnej lub amunicji:  
1) z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,  
2) z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,  
3) przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w  ramach transakcji realizowanej na obszarze Unii Europejskiej  
– jest obowiązany posiadać zgodę przewozową oraz kopię uprzedniej zgody przewozowej.  
5. W przypadkach innych niż określone w  ust. 4  operator świadczący usługi pocztowe , któremu zlecono przesłanie 
broni lub amunicji, jest obowiązany posiadać kopie dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni lub amun i-
cji przez zbywcę i  nabywcę, o  ile dokumenty takie są wymagane.  
6. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw łączności oraz 
ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i  warunki 
przesyłania broni lub amunicji za pośrednictwem operatorów świadczących usługi pocztowe, z  uwzględnieniem:  
1) zapewnienia możliwości zlokalizowania przesyłanej broni lub amunicji przez organ Policji;  
2) poddania tej broni odprawie celnej.  
Art. 37. 1. Przywóz broni i  amunicji, z  państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej, przez  
obywateli polskich wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.  
2. Osoby, o  których mowa w  ust. 1, przekraczając zewnętrzną granicę Unii Europejskiej, zobowiązane są do pise m-
nego zgłoszenia właściwemu organo wi celnemu przywozu broni i  amunicji. Organ ten niezwłocznie przekazuje inform a-
cje zawarte w  zgłoszeniu właściwemu organowi Policji.  
3. Jeżeli osoby, o  których mowa w  ust. 1, nie posiadają pozwolenia na broń, są obowiązane niezwłocznie złożyć 
przywożoną br oń i amunicję do depozytu właściwego organu celnego, a  także, w  terminie 14  dni od dnia przywozu broni 
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wystąpić do właściwego organu Policji z  wnioskiem o  wydanie pozwolenia na 
broń.  
4. Koszty związane z  deponowanie m broni i  amunicji w  trybie, o  którym mowa w  ust. 3, ponosi osoba składająca 
broń i  amunicję do depozytu.  
5. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w  drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia oraz tryb przek a-
zywania informacji, o  których mowa w  ust. 2. Zgłoszenie powinno zawierać dane, które pozwolą na jednoznaczną ident y-
fikację osoby przywożącej broń i  amunicję, a  także jednoznaczną identyfikację tej broni i  amunicji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 284 
 
 Art. 37a. 1. Osobom deklarującym zakup broni palnej lub amunicji w  innym państwie członkowskim Unii Europe j-
skiej właściwy terytorialnie komendant wojewódzki Policji, na ich wniosek, poświadcza uprzednią zgodę przewozową.  
2. Uprzednia zgoda przewozowa powinna zawierać w  szczególności:  
1) wskazanie państwa początkowego i  docelowego transa kcji; 
2) nazwę lub imię i  nazwisko zbywcy i  nabywcy broni palnej lub amunicji;  
3) siedzibę i  adres lub miejsce zamieszkania i  adres zbywcy i  nabywcy broni palnej lub amunicji;  
4) adres, na który broń palna lub amunicja ma być dostarczona;  
5) dane techniczn e pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej lub amunicji;  
6) liczbę egzemplarzy broni palnej lub sztuk amunicji.  
3. Organ, o  którym mowa w  ust. 1, poświadcza uprzednią zgodę przewozową w  terminie nie dłuższym niż 5  dni od 
dnia jej wpływu do te go organu.  
4. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w  drodze rozporządzenia, wzór uprzedniej zgody przewoz o-
wej, z  uwzględnieniem danych, o  których mowa w  ust. 2, w  taki sposób, aby zawierała ona elementy umożliwiające je d-
noznaczną identyfikację broni palnej i  stron transakcji oraz miejsca przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczaj ą-
cych legalność transakcji.  
Art. 38. 1. Wywóz broni i  amunicji za granicę przez obywateli polskich wymaga zgody właściwego organu Policji.  
2. Przepisu ust. 1  nie stosuje się w  przypadku wydania Europejskiej karty broni palnej, uprawniającej do wwozu 
broni na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej.  
Art. 39. 1. Członkowie misji dyplomatycznych i  urzędów konsularnych oraz osoby zrównane z  nimi na podstawie 
porozumień międzynarodowych mogą posiadać broń i  amunicję na podstawie porozumień międzynarodowych lub na 
zasadzie wzajemności w  celach:  
1) ochrony osobistej;  
2) łowieckich;  
3) sportowych;  
4) kolekcjonerskich;  
5) pamiątkowych.  
2.10) Cudzoziemcom, o których mowa w ust. 1, właściwy organ Policji wydaje terminowe pozwolenie na broń na  
okres pełnienia przez te osoby funkcji w misjach dyplomatycznych i urzędach konsularnych w Rzeczypospolitej Polskie j, 
po uzyskaniu pozytywnej opinii Komen danta Służby Ochrony Państwa.  
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych oraz minister właściwy do spraw zagranicznych określą, w  drodze 
rozporządzenia, tryb i  warunki wydawania pozwoleń na broń cudzoziemcom, o  których mowa w  ust. 1, z  uwzględnieniem 
wymog u przedstawienia dokumentu o  charakterze pozwolenia na broń, wydanego cudzoziemcowi przez właściwy organ 
państwa, którego jest obywatelem.  
Art. 40. Cudzoziemcy niewymienieni w  art. 39  ust. 1  mogą posiadać broń i  amunicję, jeżeli są one niezbędne do 
wykonyw ania czynności związanych z  ochroną misji dyplomatycznych i  urzędów konsularnych państw obcych, prze d-
stawicielstw organizacji międzynarodowych, członków oficjalnych delegacji zagranicznych, a  także do innych celów 
wynikających z  porozumień międzynarodowych  lub z  zasady wzajemności, z  uwzględnieniem przepisu art. 39  ust. 2 
i przepisów wydanych na podstawie art.  39 ust. 3.  
Art. 41. 1. Przywóz broni i  amunicji z  zagranicy oraz jej wywóz za granicę przez cudzoziemców, o  których mowa 
w art. 39  ust. 1 i  art. 40, wymagają uprzedniego wydania zaświadczenia przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Po l-
skiej. Zaświadczenie zastępuje pozwolenie na broń na okres do 30  dni od dnia przywozu broni i  amunicji.  
2. Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o  którym mowa w  ust. 1, broń i  amunicja podlegają niezwłocznemu 
złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.  
                                                           
10) W brzmieniu ustalonym przez art. 288 pkt 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018  r. poz.  138), 
która weszła w życie z dniem 1 lutego 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 284 
 
 3. W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi zaświadczenie 
zastępujące p ozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i  amunicji, określając termin ważności tego zaświa d-
czenia nie dłuższy niż 14  dni. 
3a.11) Zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 i 3, wydaje się po uzyskaniu pozytywnej opinii Komendanta  Służby 
Ochrony Pańs twa. 
4. Jeżeli cudzoziemcy, o  których mowa w  art. 39  ust. 1 i  art. 40, nie spełniają warunków określonych w  ust. 1 i  2, 
broń i  amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i  protokolarnemu przek a-
zaniu organowi Polic ji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.  
Art. 42. 1. Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przy wozić i  wywozić broń 
odpowiadającą celom łowieckim, a  także amunicję do niej w  liczbie  nieprzekraczającej łącznie 100  sztuk, o  ile broń 
i amunicja mają służyć do polowań organizowanych na podstawie odrębnych przepisów.  
2. Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w  celu wzięcia udziału w  imprezach sport o-
wych, których regulamin wymaga użycia broni lub w  celu wzięcia udziału w  rekons trukcji historycznej, a  także w przyg o-
towaniach do takich imprez, mogą przywozić i  wywozić broń odpowiadającą celom sportowym lub rekonstrukcji hist o-
rycznej oraz amunicję do tej broni w  ilośc iach określonych w  zaproszeniu organizatorów imprez sportowych lub reko n-
strukcji historycznych.  
2a. Cudzoziemcy przybywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przywozić i  wywozić broń sygnał o-
wą, jeżeli stanowi ona stałe wyposażenie jednostek pły wających i  statków powietrznych.  
2b. Organizator polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej z  udziałem cudzoziemców przekazuje – 
co najmniej na 7  dni przed planowanym terminem polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historycznej – komen-
dantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji 
historycznej, pisemną informację o  planowanej dacie i  miejscu polowania, imprezy sportowej lub rekonstrukcji historyc z-
nej oraz przybliżonej li czbie uczestników.  
2c. Cudzoziemiec będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zamieszkujący na terytorium  
Rzeczypospolitej Polskiej i  posiadający prawo pobytu lub prawo stałego pobytu na tym terytorium, może posiadać broń 
odpowiadającą c elom łowieckim lub sportowym, a  także amunicję do niej na podstawie Europejskiej karty broni palnej, 
wydanej przez właściwe władze tych państw, jeżeli broń ta jest wpisana do Europejskiej karty broni palnej i  jej posiadanie 
nie jest zabronione na terytoriu m Rzeczypospolitej Polskiej.  
2d. Cudzoziemiec, o  którym mowa w  ust. 2c, w  terminie 14  dni od chwili wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej informuje o  przywozie broni palnej na podstawie Europejskiej karty broni palnej właściwego ze względu na 
miejsce pobytu komendanta wojewódzkiego Policji.  
3. Przywóz oraz wywóz broni i  amunicji przez cudzoziemców, o  których mowa w  ust. 1 i  2 oraz 2a, odbywa się na 
podstawie zaświadczenia wydanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej, które zastępuje pozwolenie na 
broń na okres do 30  dni od dnia przywozu broni i  amunicji.  
3a. Przywóz oraz wywóz broni i  amunicji przez cudzoziemców, o  których mowa w  ust. 1 i  2, będących obywatelami 
państwa członkowskiego Unii Europejskiej może nastąpić także bez zachowan ia warunku określonego w  ust. 3, na po d-
stawie Europejskiej karty broni palnej, wydanej przez właściwe władze tych państw, jeżeli broń ta jest wpisana do Eur o-
pejskiej karty broni palnej i  cudzoziemiec jest w  stanie uzasadnić powód swojej podróży z  bronią.  
3b. Przywóz i  wywóz broni palnej odpowiadającej innym celom niż te, o  których mowa w  ust. 1 i  2, lub amunicji 
przez cudzoziemców będących obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej może nastąpić na podstawie 
wpisu w  Europejskiej karcie broni palne j, dokonanego przez właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej. Wpis 
w Europejskiej karcie broni palnej zastępuje zaświadczenie, o  którym mowa w  ust. 3.  
4. Zaświadczenie, o  którym mowa w  ust. 3, uprawnia cudzoziemców do nabycia amunicji do broni określonej w  tym 
zaświadczeniu.  
4a. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 3a, Europejska karta broni palnej uprawnia jej posiadacza do nabycia lub 
wywozu amunicji do broni określonej w  tej karcie.  
5. Jeżeli upłynął termin ważności zaświadczenia, o  którym mowa w ust. 3, broń i  amunicja podlegają niezwłocznemu 
złożeniu do depozytu organu Policji właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.  
6. W szczególnie uzasadnionych przypadkach właściwy organ Policji może wydać cudzoziemcowi zaświadczenie 
zastępujące pozwolenie na broń oraz uprawniające do wywozu broni i  amunicji, określając termin ważności tego zaświa d-
czenia nie dłuższy niż 30  dni. Przepis ust. 4  stosuje się odpowiednio.  
                                                           
11) Dodany przez art. 288 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 10. 
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 284 
 
 7. Jeżeli cudzoziemcy, o  których mowa w  ust. 1 i  2, nie spełniają warunków określ onych w  ust. 1 –3 i 5, broń 
i amunicja podlegają zatrzymaniu przez właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i  protokolarnemu przekazaniu 
organowi Policji właściwemu ze względu na miejsce przekraczania granicy przez tych cudzoziemców.  
8. Przepisy ust . 1–7 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich mających miejsce stałego pobytu za granicą.  
Art. 43. 1. Cudzoziemcy niebędący obywatelami Unii Europejskiej lub niewymienieni w  art. 39  ust. 1  mogą nab y-
wać i  wywozić z  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej  broń lub amunicję, które zgodnie z  przepisami ustawy mogą posi a-
dać osoby fizyczne na podstawie pozwolenia na broń, jeżeli otrzymali:  
1) zaświadczenie uprawniające do nabycia określonego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni lub sztuk amunicji,  
2) zgodę na  wywóz z  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej broni lub amunicji  
– wydane na ich wniosek przez komendanta wojewódzkiego Policji, właściwego ze względu na miejsce nabycia broni lub 
amunicji.  
2. We wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, zamieszcza się:  
1) imię i  nazwisko, obywatelstwo, adres zamieszkania wnioskodawcy oraz rodzaj i  numer jego dokumentu tożsamości;  
2) imię i  nazwisko oraz adres lub nazwę, siedzibę i  adres zbywcy broni lub amunicji;  
3) adres, pod który broń lub amunicja ma być dostarczona;  
4) informac je umożliwiające identyfikację broni, w  szczególności rodzaj i  typ broni, jej markę, kaliber, numer fabryczny;  
5) wskazanie sposobu wywozu z  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nabytej broni lub amunicji oraz wskazanie  
państw, przez których terytorium br oń lub amunicja będzie przewożona;  
6) planowaną datę zakupu i  wywozu broni lub amunicji z  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przybycia z  bronią 
do miejsca przeznaczenia za granicą.  
3. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, cudzoziemiec, o  którym mowa w  ust. 1, dołącza upoważnienie władz sw o-
jego państwa do nabycia danego rodzaju oraz liczby egzemplarzy broni lub sztuk amunicji, poświadczone przez właśc i-
wego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.  
4. Zgoda na wywóz broni lub amunicji, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2, jest ważna przez 2  dni od chwili ich nabycia.  
5. W przypadku niedotrzymania terminu, o  którym mowa w  ust. 4, broń lub amunicję składa się niezwłocznie do  
depozytu najbliższego komendanta wojewódzkiego Policji, który na podstawie dotychczasowej zgody na wywóz broni 
lub amunicji, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2, wydaje kolejną zgodę na wywóz broni lub amunicji, z  terminem ważności 
2 dni. 
6. Cudzoziemcy będący obywatelami innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej 
mogą nabywać i  wywozić z  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej broń lub amunicję na podstawie zgody przewozowej, 
poświadczonej przez właściwego ze względu na miejsce nabycia broni lub amunicji komendanta wojewódzkiego Policji.  
7. Zgoda przewozowa powinna zawierać w  szcze gólności:  
1) wskazanie państwa początkowego i  docelowego transakcji;  
2) nazwę lub imię i  nazwisko zbywcy i  nabywcy broni palnej lub amunicji;  
3) siedzibę i  adres lub miejsce zamieszkania i  adres zbywcy i  nabywcy broni palnej lub amunicji;  
4) adres, na któr y broń palna lub amunicja ma być dostarczona;  
5) dane techniczne pozwalające na jednoznaczną identyfikację broni palnej lub amunicji;  
6) liczbę egzemplarzy broni palnej lub sztuk amunicji;  
7) sposób przewozu broni palnej lub amunicji;  
8) datę rozpoczęcia i przewidywaną datę zakończenia przewozu broni palnej lub amunicji;  
9) wskazanie uprzedniej zgody przewozowej wydanej przez właściwe władze państwa docelowego transakcji.  
8. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w  drodze rozporządzenia, wzór zgo dy przewozowej, uwzględ -
niający w  szczególności elementy umożliwiające jednoznaczną identyfikację broni palnej i  stron transakcji oraz miejsca 
przeznaczone na dokonywanie wpisów poświadczających legalność transakcji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 284 
 
 9. Jeżeli cudzoziemiec nie spełnia waru nków określonych w  ustawie, broń lub amunicja podlega zatrzymaniu przez 
właściwy organ Straży Granicznej lub organ celny i  protokolarnemu przekazaniu organowi Policji właściwemu ze wzgl ę-
du na miejsce przekraczania granicy przez cudzoziemca.  
10. Właściwy or gan celny niezwłocznie zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji, o  którym mowa w  ust. 1, 
o fakcie wywozu do państwa trzeciego innego niż państwo członkowskie Unii Europejskiej przez cudzoziemca, o  którym 
mowa w  ust. 1, broni lub amunicji nabytej na tery torium Rzeczypospolitej Polskiej.  
11. Komendant wojewódzki Policji niezwłocznie zawiadamia Komendanta Głównego Policji o  nabyciu broni lub 
amunicji przez cudzoziemca, o  którym mowa w  ust. 1, oraz przekazuje kopie dokumentów, o  których mowa w  ust. 1 –3. 
12. Komendant Główny Policji niezwłocznie zawiadamia właściwe władze państwa, które wydało cudzoziemcowi 
upoważnienie, o  którym mowa w  ust. 3, oraz państwa, przez których terytorium będzie odbywać się przewóz broni lub 
amunicji, a  w przypadku gdy takie władze nie zostały wskazane – konsulów tych państw, o  nabyciu broni lub amunicji 
przez cudzoziemca i  zamiarze jej wywozu.  
13. Komendant Główny Policji prowadzi rejestr, który może być prowadzony łącznie z  rejestrem, o  którym mowa 
w art. 27  ust. 2, zawierający:  
1) dane osobowe cudzoziemców, o  których mowa w  art. 39  ust. 1, art. 40, art.  42 ust. 1 i  2 i art. 43  ust. 1 i  6, obejmujące:  
a) nazwisko i  imię,  
b) miejsce i  datę urodzenia,  
c) adres miejsca stałego pobytu,  
d) obywatelstwo;  
2) informacje urzędowe o  terminowy ch pozwoleniach na broń, zaświadczeniach, zatrzymaniu broni lub amunicji 
i złożeniu jej do depozytu oraz inne informacje o  przewozie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie 
z zagranicy i  wywozie za granicę broni palnej lub amunicji przez cudz oziemców, wraz z  danymi wymienionymi w  ust. 1;  
3) rodzaj i  numer dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy.  
14. Przepisy ust. 1 oraz 9 –13 stosuje się odpowiednio do obywateli polskich mających miejsce stałego pobytu za 
granicą Rzeczypospolitej Pols kiej. 
15. Komendant Główny Policji przekazuje właściwym władzom państw członkowskich Unii Europejskiej informacje 
o nabyciu broni lub amunicji przez cudzoziemca nie później niż w  chwili przewozu broni lub amunicji przez granicę Rzecz y-
pospolitej  Polskiej.  
16. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w  drodze rozporządzenia, tryb przekazywania przez Kome n-
danta Głównego Policji właściwym władzom innych państw informacji związanych z  nabyciem broni lub amunicji i  ich 
przywozem na terytorium tych państw  oraz przewozem broni lub amunicji przez ich terytorium, uwzględniając możliwość 
uzgadniania przez Komendanta Głównego Policji z  właściwymi władzami innych państw warunków organizacyjnych 
i technicznych przekazywania takich informacji.  
Art. 43a. 1. Komenda nt wojewódzki Policji odmawia poświadczenia uprzedniej zgody przewozowej i  zgody prz e-
wozowej, jeżeli zachodzą okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń.  
2. Organem odwoławczym od decyzji komendanta wojewódzkiego Policji jest Komendant Główny Policji.  
3. W zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą do przemieszczania broni między obywatelami państw członko w-
skich Unii Europejskiej stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 5a ustawy z  dnia 22  czerwca 2001  r. o wykonywaniu 
działalności gospodarcze j w zakresie wytwarzania i  obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami 
i technologią o  przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, z  wyłączeniem art. 35e, art. 35g, art. 35h, art. 35i ust. 2, art. 35j,  
art. 35l oraz art. 35m.  
Art. 44. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw zagranic z-
nych, określi, w  drodze rozporządzenia, wzory dokumentów, o  których mowa w  art. 34, art. 37  ust. 1, art. 41  ust. 1 i  3, 
art. 42 ust. 3 i  6 oraz art. 43  ust. 1.  Zaświadczenia i  zgoda powinny zawierać opis przywożonej, przewożonej lub wyw o-
żonej broni i  amunicji, umożliwiający ich jednoznaczną identyfikację, a  także dane, które wraz z  dokumentem paszport o-
wym lub innym dokumentem uprawniającym do przekroczenia grani cy państwa pozwolą na ustalenie tożsamości ich 
posiadacza.  
Art. 44a. Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii Europejskiej oraz 
państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę zagranicznego, określ ają przepisy ustawy z  dnia 
21 czerwca 2002  r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 284 
 
 Rozdział 4  
Strzelnice  
Art. 45. Broń palna oraz inna broń zdolna do rażenia celów na odległość może być używana w  celach szkoleni o-
wych i  sportowych t ylko na strzelnicach.  
Art. 46. 1. Strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i  zorganizowane w  sposób nienaruszający wymogów 
związanych z  ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego 
z broni ze sta nowiska strzeleckiego w  sposób zgodny z  regulaminem strzelnicy.  
2. Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy.  
3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w  drodze rozporządzenia, wzorcowy regulamin bezp iecznego 
funkcjonowania strzelnic, uwzględniając warunki korzystania ze strzelnicy oraz sposób obchodzenia się z  bronią i  sposób 
zachowania się osób przebywających na strzelnicy.  
Art. 47. Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w  drodze decyzji admin istracyjnej wydawanej przez właśc i-
wego wójta, burmistrza (prezydenta miasta).  
Art. 48. Minister właściwy do spraw ochrony środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, wymagania w  zakresie 
ochrony środowiska dotyczące budowy i  użytkowania strzelnic.  
Art. 49.12) Przepisów rozdziału nie stosuje się do strzelnic Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji 
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, 
Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Stra ży Granicznej, Służby Więziennej oraz  Służby Ochrony Państwa . 
Rozdział 5  
Przepisy karne  
Art. 50. Kto porzuca broń palną lub amunicję, która pozostaje w  jego dyspozycji, podlega grzywnie, karze ogran i-
czenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
Art. 51. 1. Kto bez wymaganej rejestracji posiada broń pneumatyczną albo zbywa osobie nieuprawnionej broń 
pneumatyczną albo miotacz gazu obezwładniającego lub narzędzie albo urządzenie, którego używanie może zagrażać 
życiu lub zdrowiu, podlega karze aresztu alb o grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto:  
1) nie dopełnia obowiązku rejestracji broni albo obowiązku zdania broni i  amunicji do depozytu;  
2) nie dopełnia obowiązku zawiadomienia Policji o  utracie lub zbyciu innej osobie broni i  amunicji do tej broni;  
3) posiadając pozwolenie na broń lub posiadając broń podlegającą rejestracji, która nie wymaga pozwolenia na broń, 
nie dopełnia obowiązku pisemnego zawiadomienia właściwego organu Policji o  zmianie miejsca stałego pobytu 
w terminie 14  dni od dnia zmiany miejs ca stałego pobytu;  
4) nosi broń, znajdując się w  stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo 
środka zastępczego;  
5) przywozi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z  państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Eur opej-
skiej broń lub amunicję bez wymaganego zaświadczenia właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej lub nie d o-
pełnia obowiązku pisemnego zgłoszenia przywozu broni lub amunicji przy przekraczaniu granicy;  
5a) wywozi za granicę, do państwa niebędącego pańs twem członkowskim Unii Europejskiej, broń lub amunicję bez 
zgody właściwego organu Policji lub zaświadczenia zastępującego pozwolenie na broń oraz uprawniającego do w y-
wozu broni;  
5b) przywozi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z  państwa członkowskiego  Unii Europejskiej albo wywozi 
z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej broń palną lub amunicję, bez 
zgody przewozowej lub uprzedniej zgody przewozowej;  
5c) przywozi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z  państw a członkowskiego Unii Europejskiej inną broń niż broń 
palna, bez wymaganego zaświadczenia właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej;  
                                                           
12) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 288 pkt 1 ustawy, o której mowa w odnośniku 10. 
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 284 
 
 5d) wywozi z  terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do państwa członkowskiego Unii Europejskiej inną broń niż broń 
palna b ez zgody właściwego organu Policji;  
6) narusza zakaz przesyłania broni lub amunicji za pośrednictwem podmiotów innych niż operatorzy świadczący usługi 
pocztowe;  
7) przechowuje oraz nosi broń i  amunicję w  sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych;  
8) przewozi broń lub amunicję środkami transportu publicznego, nie spełniając warunku prawidłowego zabezpieczenia 
broni i  amunicji;  
9) przewozi broń i  amunicję w  kabinie pasażerskiego statku powietrznego, nie będąc osobą do tego upoważnion ą na 
podstawie odrębnych przepisów;  
10) nosi broń, naruszając ograniczenie lub wykluczenie możliwości jej noszenia określone przez właściwy organ Policji 
w pozwoleniu na broń, albo nosi broń, naruszając zakaz jej noszenia wprowadzony przez ministra właściw ego do 
spraw wewnętrznych;  
11) używa w  celach szkoleniowych lub sportowych broni zdolnej do rażenia celów na odległość poza strzelnicami;  
12) narusza przepisy regulaminu określającego zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy;  
13) nie dopełnił obowiąz ku zwrotu legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni, legitymacji posiadacza broni, 
karty rejestracyjnej broni lub Europejskiej karty broni palnej;  
14) nie przekazuje komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce polowania, im prezy spo r-
towej lub rekonstrukcji historycznej pisemnej informacji o  planowanej dacie i  miejscu polowania, imprezy sportowej 
lub rekonstrukcji historycznej z  udziałem cudzoziemców oraz przybliżonej liczbie uczestników biorących w  nich 
udział.  
3. Kto posiad a broń, nie mając przy sobie:  
1) legitymacji posiadacza broni lub Europejskiej karty broni palnej albo innego dokumentu upoważniającego do posi a-
dania broni,  
2) legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni i  świadectwa broni,  
podlega karze grzywny.  
4. W razie popełnienia wykroczeń, o  których mowa w  ust. 1 i  2, można orzec przepadek broni i  amunicji, chociażby 
przedmioty te nie stanowiły własności sprawcy.  
5. Orzekanie w  sprawach, o  których mowa w  ust. 1 –4, następuje w  trybie przepisów o  postępowaniu w  sprawach 
o wykroczenia.  
Rozdział 6  
Przepisy przejściowe i  końcowe  
Art. 52. Zachowują ważność pozwolenia na broń i  legitymacje noszące nazwę „pozwolenie na broń”, wydane na 
podstawie dotychczasowych przepisów.  
Art. 53. Do niezakończonych decyzją ostateczną postępowań w  sprawach pozwoleń na broń stosuje się przepisy 
dotychczasowe . 
Art. 54. Nie podlega karze, kto bez wymaganego pozwolenia posiada broń lub amunicję i  w terminie do 90  dni od 
dnia wejścia w  życie niniejszego przepisu dobrowolnie zawiadomi o  tym f akcie Policję oraz złoży broń i  amunicję do jej 
depozytu.  
Art. 55. Traci moc ustawa z  dnia 31  stycznia 1961  r. o broni, amunicji i  materiałach wybuchowych (Dz.  U. poz. 43, 
z późn. zm.13)). 
Art. 56. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 9  miesięcy od dnia ogłosz enia14), z wyjątkiem przepisu art. 54, który 
wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia.  
 
                                                           
13) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1983 r. poz. 35, z 1988 r. poz. 324, z 1989 r. poz. 192 oraz z 199 7 r. 
poz. 31, 554 i 740.  
14) Ustawa została ogłoszona w dniu 19 czerwca 1999 r.