DZIENNIK USTAW 
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 9 września 2021 r. 
Poz. 1655 
 
USTAWA 
z dnia 11 sierpnia 2021 r. 
o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw1) 
Art. 1. W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575, 1578 i 2320 
oraz z 2021 r. poz. 11, 1090 i 1177) wprowadza się następujące zmiany: 
1) w art. 165 § 2 otrzymuje brzmienie: 
„§ 2. Oddanie pisma procesowego w formie przesyłki poleconej w polskiej placówce pocztowej operatora 
pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe lub w placówce podmiotu zajmuj ą-
cego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.”; 
2) w art. 4802: 
a) § 1 i 2 otrzymują brzmienie: 
„§ 1. W nakazie zapłaty sąd nakazuje pozwanemu, aby w terminie oznaczonym w nakazie zaspokoił roszczenie 
w całości wraz z kosztami albo wniósł środek zaskarżenia. 
§ 2. Termin, o którym mowa w § 1, wynosi: 
1) dwa tygodnie od dnia doręczenia nakazu w przypadku nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upomina w-
czym, gdy doręczenie nakazu pozwanemu ma mieć miejsce w kraju; 
2) miesiąc od dnia doręczenia nakazu w przypadku nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym, 
gdy doręczenie nakazu pozwanemu ma mieć miejsce poza granicami kraju na terytorium Unii Europejskiej; 
3) miesiąc od dnia doręczenia nakazu w przypadku nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym, 
gdy doręczenie nakazu pozwanemu ma mieć miejsce na terytorium Unii Europejskiej; 
4) trzy miesiące od dnia doręczenia nakazu, w przypadku gdy doręczenie nakazu ma mieć miejsce poza ter y-
torium Unii Europejskiej.”, 
b) po § 2 dodaje się § 21 i 22 w brzmieniu: 
„§ 21. Jeżeli po wydaniu nakazu zapłaty okaże się, że doręczenie nakazu zapłaty ma nastąpić w miejscu, 
które zgodnie z § 2 uzasadnia oznaczenie innego terminu, niż termin oznaczony w wydanym nakazie, sąd z urzędu 
wydaje postanowienie, którym zmienia nakaz w stosownym zakresie. 
§ 22. O zmianie nakazu zapłaty na podstawie § 21 umieszcza się wzmiankę na oryginale nakazu, a na żądanie 
stron także na wydanych im wypisach. Dalsze odpisy i wypisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględni a-
jącym postanowienie o zmianie nakazu.”; 
                                                           
1) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe, ustawę z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks 
wykroc
zeń, ustawę z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji,  ustawę z dnia 17 grudnia 2004 r. o prawie 
pomocy w postępowaniu w sprawach cywilnych prowadzonym w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz o prawie pomocy 
w celu ugodowego załatwienia sporu przed wszczęciem takiego postępowania, ustawę z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych 
w sprawach cywilnych oraz ustawę z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 1655 
 
 3) w art. 485: 
a) § 2 otrzymuje brzmienie: 
„§ 2. Sąd wydaje również nakaz zapłaty przeciwko zobowiązanemu z weksla lub czeku należycie wype ł-
nionego, których prawdziwość i treść nie nasuwają wątpliwości. W przypadku przejścia na powoda praw z weksla 
lub czeku, do wydania nakazu niezbędne jest również przedstawienie dokumentów uzasadniających roszczenie, 
o ile przejście tych praw na powoda nie wynika bezpośrednio z weksla lub czeku. Jeżeli dłużnikiem jest konsument, 
niezbędne jest przedstawienie wraz z pozwem umowy, z której wynika roszczenie zabezpieczone wekslem, wraz 
z deklaracją wekslową i załącznikami. W treści pozwu skierowanego przeciwko osobie fizycznej zamieszcza się 
oświadczenie o tym, czy roszczenie dochodzone pozwem powstało w związku z umową zawartą z konsumentem.”,  
b) § 4 otrzymuje brzmienie: 
„§ 4. Jeżeli nie dołączono oryginału weksla lub czeku lub w treści pozwu nie zamieszczono oświadczenia, 
o którym mowa w § 2 zdanie czwarte, przewodniczący wzywa powoda do ich złożenia pod rygorem zwrotu pozwu 
na podstawie art. 130.”, 
c) dodaje się § 5 w brzmieniu: 
„§ 5. Sąd może skazać na grzywnę powoda, jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który 
w złej wierze lub wskutek niezachowania należytej staranności złożył niezgodne z prawdą oświadczenie, o którym 
mowa w § 2 zdanie czwarte, że roszczenie dochodzone pozwem nie powstało w związku z umową zawartą 
z konsumentem.”. 
Art. 2. W ustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 160) wprowadza się następujące 
zmiany: 
1) w art. 11 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: 
„Weksel można przenieść przez indos, chociażby nie był wystawiony wyraźnie na zlecenie.”; 
2) po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu: 
„Art. 11a. Weksel wręczony przedsiębiorcy w rozumieniu art. 431 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks 
cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509) w celu spełnienia lub zabezpieczenia wierzytelności , 
która wynika z umowy zawartej z konsumentem w rozumieniu art. 221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks 
cywilny, powinien zawierać zastrzeżenie „nie na zlecenie” lub inne równoznaczne. 
W razie przyjęcia przez przedsiębiorcę weksla, o którym mowa powyżej, niezawierającego zastrzeżenia „nie 
na zlecenie” lub innego równoznacznego i przeniesienia takiego weksla na inną osobę przedsiębiorca jest zobowiązany 
do naprawienia poniesionej przez wystawcę weksla szkody przez zapłatę weksla. Taka odpowiedzialność przedsi ę-
biorcy względem wystawcy weksla istnieje także, gdy weksel znalazł się w posiadaniu innej osoby wbrew woli 
przedsiębiorcy. 
Przedsiębiorca jest zobowiązany niezwłocznie po spełnieniu świadczenia wynikającego z umowy zawartej 
z konsumentem zwrócić weksel jego wystawcy.”. 
Art. 3. W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2021 r. poz. 281, 720 i 1023) w art. 138c: 
1) § 3 otrzymuje brzmienie: 
„§ 3. Kto przyjmuje od konsumenta czek niezawierający zastrzeżenia „nie na zlecenie” lub innego równ o-
znacznego  w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wynikającego z umowy o kredyt konsumencki, podlega 
karze grzywny.”; 
2) po § 3 dodaje się § 3a w brzmieniu: 
„§ 3a. Kto przyjmuje od konsumenta weksel niezawierający zastrzeżenia „nie na zlecenie” lub innego równ o-
znacznego  w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wynikającego z umowy zawartej z konsumentem, po d-
lega karze grzywny.”; 
3) § 4 otrzymuje brzmienie: 
„§ 4. Jeżeli przedsiębiorcą jest podmiot niebędący osobą fizyczną, odpowiedzialność przewidzianą w przepisach 
§ 1–3a ponosi osoba kierująca przedsiębiorstwem lub osoba upoważniona do zawierania umów z konsumentami.”.  
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 1655 
 
 Art. 4. W ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1913) 
po art. 15b dodaje się art. 15c w brzmieniu: 
„Art. 15c. Czynem nieuczciwej konkurencji jest naruszenie zakazu praktyk ograniczających konkurencję 
w rozumieniu art. 6 i art. 9 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2021 r. 
poz. 275), a także art. 101 i art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.”. 
Art. 5. W ustawie z dnia 17 grudnia 2004 r. o prawie pomocy w postępowaniu w sprawach cywilnych prowadzonym 
w państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz o prawie pomocy w celu ugodowego załatwienia sporu przed wszcz ę-
ciem takiego postępowania (Dz. U. z 2005 r. poz. 67, z 2006 r. poz. 824 oraz z 2011 r. poz. 735) w art. 16 w ust. 1 zdanie 
drugie otrzymuje brzmienie: 
„Zwolnienie od wydatków obejmuje w szczególności ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów tłumaczenia dok u-
mentów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, których złożenia wymaga sąd lub inny właściwy organ albo które 
składa wnioskodawca, a także kosztów podróży i niezbędnych wydatków świadków wezwanych do sądu na żądanie 
wnioskodawcy, jeżeli nie mogą być przesłuchani w inny sposób, a ponadto zwrot poniesionych przez wnioskodawcę 
kosztów tłumaczenia dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.”. 
Art. 6. W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 755, 807, 
956 i 2186 oraz z 2021 r. poz. 1080 i 1557) w art. 19 ust. 4 otrzymuje brzmienie: 
„4. Trzy czwarte części opłaty pobiera się od pozwanego w razie wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty wydanego 
w postępowaniu nakazowym, jednakże w przypadku gdy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym został wydany 
przeciwko konsumentowi, od pozwanego konsumenta pobiera się opłatę nie większą niż 750 złotych.”. 
Art. 7. W ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2019 r. poz. 1083 oraz z 2020 r. poz. 2320) 
w art. 41: 
1) ust. 1–3 otrzymują brzmienie: 
„1. Czek konsumenta wręczony kredytodawcy w celu spełnienia lub zabezpieczenia świadczenia wynikającego 
z umowy o kredyt konsumencki powinien zawierać zastrzeżenie „nie na zlecenie” lub inne równoznaczne. 
2. W razie przyjęcia przez kredytodawcę czeku niezawierającego zastrzeżenia „nie na zlecenie” lub innego 
równoznacznego  i przeniesienia takiego czeku na inną osobę kredytodawca jest zobowiązany do naprawienia poniesi o-
nej przez konsumenta szkody przez zapłatę czeku. 
3. Przepis ust. 2 stosuje się również, gdy czek znalazł się w posiadaniu innej osoby wbrew woli kredytodawcy.”; 
2) uchyla się ust. 4. 
Art. 8. 1. W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w których przed 
dniem wejścia w życie niniejszej ustawy został wydany nakaz zapłaty, stosuje się art. 4802 § 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 1 
oraz art. 19 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 6, w brzmieniu dotychczasowym. 
2. W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się art. 16 ust. 1 
zdanie drugie ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. 
3. Do weksli wystawionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. 
Art. 9. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. 
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Duda