DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  19 lutego 2021  r. 
Poz. 324 
 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia 20 stycznia 2021  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo własności przemysłowej  
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i nie-
których  innych aktów prawnych (Dz.  U. z 2019 r. poz. 1461 ) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z  dnia 30  czerwca 2000  r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.  U. z 2020 r. poz.  286), z uwzględ -
nieniem zmian wprowadzonych:  
1) ustawą  z dnia 13  lutego 2020  r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw  
(Dz. U. poz.  288 i 875 ), 
2) ustawą  z dnia 1 9 czerwca 2020  r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom 
dotkniętym skutkami COVID -19 oraz o  uproszczonym postępowaniu o  zatwierdzenie układu w  związku z wystąpi e-
niem COVID -19 (Dz. U. poz.  1086)  
oraz zmian wynikającyc h z przepisów ogłoszonych przed dniem 19 stycznia 2021 r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) art. 22 i art. 24  ustawy z dnia 13  lutego 2020  r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych 
innych ustaw  (Dz. U. poz.  288 i 875 ), które  stanowi ą: 
„Art.  22. 1. W  sprawach wszczętych i  niezakończonych do dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy zachowują 
moc czynności dokonane zgodnie z  przepisami ustaw zmienianych w  art. 1, art.  2, art.  4, art.  8 i art. 9 w brzmieniu 
dotych czasowym.  
2. W sprawach wszczętych i  niezakończonych w  danej instancji lub przed Sądem Najwyższym do dnia wejścia 
w życie niniejszej ustawy, które podlegałyby rozpoznaniu w  postępowaniu w  sprawach własności intelektualn ej, nie 
stosuje się przepisów o  tym postępowaniu. Właściwy do rozpoznania takiej sprawy pozostaje sąd właściwy według 
przepisów dotychczasowych. ” 
„Art. 24. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  lipca 2020  r., z wyjątkiem:  
1) art. 5  pkt 3–5 oraz art.  18, które wchodzą w  życie z  dniem 1  marca 2021  r.; 
2) (uchylony)  
3) art. 7  pkt 1, który wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia;  
4) art. 12  pkt 1 i 2, które wchodzą w  życie z  dniem 29  lutego 2020  r.; 
5) art. 12  pkt 3 i 4 oraz art.  15 i art. 16, które wc hodzą w  życie z  dniem 1  marca 2020  r.; 
6) art. 17, który wchodzi w  życie z  dniem 24  marca 2020  r.; 
7) art. 19, który wchodzi w  życie z  dniem 30  lipca 2020  r.; 
8) art. 20, który wchodzi w  życie z  dniem 3  września 2020  r.; 
9) art. 21, który wchodzi w  życie z  dniem 27  lutego 2020  r.”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 324 
 
 2) art. 103 ustawy  z dnia 19  czerwca 2020  r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych 
przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID -19 oraz o  uproszczonym postępowaniu o  zatwierdzenie układu 
w związku z  wystąpieni em COVID -19 (Dz. U. poz.  1086), który stanowi:  
„Art. 103. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 50, art.  58 i art. 89, które wchodzą w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia;  
2) art. 70  pkt 1 i art. 76, k tóre wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2021  r.; 
3) art. 75, który wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia, z  mocą od dnia 14  listopada 2019  r.; 
4) art. 77:  
a) pkt 3  lit. a, b i  e, pkt  4 lit. a–c oraz pkt  5 i 10, które wchodzą w  życie z dniem następującym po dniu ogł o-
szenia, z  mocą od dnia 25  maja 2020  r., 
b) pkt 34 –36, które wchodzą w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia,  
c) pkt 58 w  zakresie art.  31q ust.  8, który wchodzi w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia, z  mocą 
od dnia 1  kwietnia 2020  r., 
d) pkt 27 i 60, które wchodzą w  życie z  dniem następującym po dniu ogłoszenia, z  mocą od dnia 31  marca 
2020  r.; 
5) art. 77 pkt 24 i art. 93, które wchodzą w  życie po upływie 7  dni od dnia ogłoszenia. ”. 
Marszałek Sejmu : E. Witek  
 
 
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 324 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 20 stycznia 2021  r. (poz . 324) 
USTAWA  
z dnia 30  czerwca 2000  r. 
Prawo własności przemysłowej  
TYTUŁ I  
Przepisy ogólne  
Art. 1. 1. Ustawa normuje:  
1) stosunki w  zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń 
geograficznych i  topografii układów scalonych;  
2) zasady, na jakich przedsiębiorcy mogą przyjmować projekty racjonalizatorskie i  wynagradzać ich twórców;  
3) zadania i  organizację Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej „Urzędem Patentowym ”. 
2. Przepisy ustawy nie uchybiają ochronie przedmiotów, o  których mowa w  ust. 1  pkt 1, przewidzianej w  innych 
ustawach.  
Art. 2. Zwalczanie nieuczciwej konkurencji reguluje odrębna ustawa.  
Art. 3. 1. Ilekroć w  ustawie jest mowa o:  
1) osobie – rozumie się przez to osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości pra w-
nej, której ustawa przyznaje zdolność prawną;  
2) osobie zagrani cznej – rozumie się przez to osobę niemającą obywatelstwa polskiego i  odpowiednio miejsca zamies z-
kania albo siedziby bądź poważnego przedsiębiorstwa na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;  
3) przedsiębiorcy – rozumie się przez to osobę prowadzącą w  celach z arobkowych działalność wytwórczą, budowlaną, 
handlową lub usługową, zwaną dalej „działalnością gospodarczą ”; 
4) umowie międzynarodowej – rozumie się przez to umowę międzynarodową, której stroną jest Rzeczpospolita Polska;  
5) Konwencji paryskiej – rozumie s ię przez to Akt sztokholmski zmieniający Konwencję paryską o  ochronie własności 
przemysłowej z  dnia 20  marca 1883  r. (Dz.  U. z 1975  r. poz. 51);  
6) projektach wynalazczych – rozumie się przez to wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe, topografie ukł a-
dów scalonych i  projekty racjonalizatorskie;  
7) Biurze Międzynarodowym – rozumie się przez to Międzynarodowe Biuro Własności Intelektualnej utworzone na 
podstawie Konwencji o  ustanowieniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej,  sporządzonej w  Sztok holmie 
dnia 14  lipca 1967  r. (Dz.  U. z 1975  r. poz.  49); 
8) międzynarodowym znaku towarowym – rozumie się przez to znak towarowy zarejestrowany w  trybie określonym 
w Porozumieniu lub Protokole;  
9) Porozumieniu – rozumie się przez to Porozumienie madryckie o międzynarodow ej rejestracji znaków z  dnia 14 kwietnia  
1891  r. (Dz.  U. z 1993  r. poz. 514 i  515);  
10) Protokole – rozumie się przez to Protokół do Porozumienia madryckiego o  międzynarodowej rejestracji znaków, 
sporządzony w  Madrycie dnia 27  czerwca 1989  r. (Dz.  U. z 2003  r. poz.  129 i  130);  
11) Konwencji o  patencie europejskim – rozumie się przez to Konwencję o  udzielaniu patentów europejskich, sporz ą-
dzoną w  Monachium dnia 5  października 1973  r., zmienioną aktem zmieniającym artykuł 63  Konwencji z  dnia 
17 grudnia 1991  r. oraz decyzjami Rady Administracyjnej Europejskiej Organizacji Patentowej z  dnia 21  grudnia 
1978  r., 13  grudnia 1994  r., 20  października 1995  r., 5 grudnia 1996  r. oraz 10  grudnia 1998  r., wraz z  Protokołami 
stanowiącymi jej integralną część  (Dz. U. z 2004  r. poz. 737 i  738);  
12) Akcie genewskim – rozumie się przez to Akt genewski Porozumienia haskiego w sprawie międzynarodowej rejestr a-
cji wzorów przemysłowych, przyjęty w Genewie dnia 2 lipca 1999 r. (Dz. U. z 2009 r. poz. 1522);  
13) międzyna rodowym wzorze przemysłowym – rozumie się przez to wzór przemysłowy zarejestrowany w trybie okreś -
lonym w Akcie genewskim.  
2. Przepisy ustawy dotyczące przedsiębiorców stosuje się odpowiednio również do osób prowadzących działalność 
inną niż działalność go spodarcza.  
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 324 
 
 Art. 4. 1. Jeżeli umowa międzynarodowa lub przepisy prawa Unii Europejsk iej obowiązujące bezpośrednio w kra-
jach członkowskich określają szczególny tryb udzielania ochrony na wynalazki, wzory użytkowe, wzory przemysłowe, 
znaki towarowe, oznaczenia geogra ficzne lub topografie układów scalonych, w  sprawach nieuregulowanych w  tej umowie 
lub w  tych przepisach albo pozostawionych w  kompetencji organów kra jowych przepisy ustawy stosuje się odpowiednio.  
2. Umowa międzynarodowa lub przepisy, o  których mowa w  ust. 1, rozstrzygają w szczególności o  tym, w jakim j ę-
zyku lub jakiej formie jest prowadzone postępowanie związane z  udzielaniem ochrony i  w jakim języku lub jakiej formie 
sporządza się dokumentację zgłoszeń wynalazków, wzorów użytkowych, wz orów przemysłowych, znaków towarowych, 
oznaczeń geograficznych i  topografii układów scalonych.  
Art. 5. 1. Osoby zagraniczne korzystają z  uprawnień wynikających z  ustawy na podstawie umów międzynarod o-
wych.  
2. Osoby zagraniczne mogą, jeżeli nie narusza to po stanowień umów międzynarodowych, korzystać z  uprawnień 
wynikających z  ustawy na zasadzie wzajemności. Przesłanki wzajemności, dla celów postępowania przed Urzędem Pate n-
towym, stwierdza – po zasięgnięciu opinii właściwego ministra – Prezes Urzędu Patentoweg o. 
Art. 6. 1. Na warunkach określonych w  ustawie udzielane są patenty oraz dodatkowe prawa ochronne na wynalazki, 
prawa ochronne na wzory użytkowe i  znaki towarowe, a  także prawa z  rejestracji na wzory przemysłowe, topografie ukł a-
dów scalonych oraz oznacze nia geograficzne.  
2. W sprawach, o  których mowa w  ust. 1, właściwy jest Urząd Patentowy.  
Art. 7. 1. Przedsiębiorcy mogą przewidzieć przyjmowanie projektów racjonalizatorskich na warunkach określonych 
w ustalanym przez siebie regulaminie racjonalizacji.  
2. Przedsiębiorca może uznać za projekt racjonalizatorski, w  rozumieniu ustawy, każde rozwiązanie nadające się do 
wykorzystania, niebędące wynalazkiem podlegającym opatentowaniu, wzorem użytkowym, wzorem przemy słowym lub 
topografią układu scalonego.  
3. W regulaminie, o  którym mowa w  ust. 1, przedsiębiorca określa co najmniej, jakie rozwiązania i  przez kogo d o-
konane uznaje się w  przedsiębiorstwie za projekty racjonalizatorskie, a  także sposób załatwiania zgłoszonych projektów 
i zasady wynagradzania twórców tych  projektów.  
Art. 8. 1. Na warunkach określonych w  ustawie twórcy wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego oraz 
topografii układu scalonego przysługuje prawo do:  
1) uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z  rejestracji;  
2) wynagrodzenia;  
3) wymieniania go jako twórcy w  opisach, rejestrach oraz w  innych dokumentach i  publikacjach.  
2. Twórca projektu racjonalizatorskiego przyjętego przez przedsiębiorcę do wykorzystania ma prawo do wynagr o-
dzenia określonego w  regulaminie, o  którym mowa w  art. 7  ust. 1, obowiązującym w  dniu zgłoszenia projektu, chyba że 
wydany później regulamin jest dla twórcy korzystniejszy. Przepis ust. 1  pkt 3  stosuje się odpowiednio.  
3. Przepisy ust. 1 i  2 stosuje się także do współtwórcy.  
Art. 9. Przedstawiciele organizacji sp ołecznych, do których zakresu działania należą sprawy popierania własności 
przemysłowej, mogą zgodnie ze swoimi statutami udzielać pomocy twórcom projektów wynalazczych i  występować w  ich 
interesie przed organami wymiaru sprawiedliwości oraz, z  zastrzeżeni em art. 236, przed Urzędem Patentowym.  
TYTUŁ II  
Wynalazki, wzory użytkowe i  wzory przemysłowe  
DZIAŁ I  
Przepisy wspólne  
Art. 10. 1. Wydanie decyzji o  udzieleniu patentu na wynalazek oraz prawa ochronnego na wzór użytkowy następuje 
po sprawdzeniu przez Urząd  Patentowy, w  ustalonym zakresie, czy są spełnione warunki wymagane do uzyskania patentu 
lub prawa ochronnego.  
2. Wydanie decyzji o  udzieleniu prawa z  rejestracji wzoru przemysłowego następuje po sprawdzeniu w  Urzędzie P a-
tentowym prawidłowości zgłoszenia t ego wzoru.  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 324 
 
 Art. 11. 1. Prawo do uzyskania patentu na wynalazek albo prawa ochronnego na wzór użytkowy, jak również prawa 
z rejestracji wzoru przemysłowego przysługuje, z  zastrzeżeniem ust. 2, 3 i  5, twórcy.  
2. Współtwórcom wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawnienie do uzyskania patentu, 
prawa ochronnego lub prawa z  rejestracji przysługuje wspólnie.  
3. W razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w  wyniku wykonywania przez 
twórcę obowiązków ze stosunku pracy al bo z realizacji innej umowy, prawo, o  którym mowa w  ust. 1, przysługuje prac o-
dawcy lub zamawiającemu, chyba że strony ustaliły inaczej.  
4. W umowie pomiędzy przedsiębiorcami może być określony podmiot, któremu przysługiwać będą prawa, 
o których mowa w  ust. 1, w  razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w  związku 
z wykonywaniem tej umowy.  
5. W razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego przez twórcę przy pomocy prze d-
siębiorcy, przedsiębiorca ten może korzys tać z  tego wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego we włas -
nym zakresie. W  umowie o  udzielenie pomocy strony mogą ustalić, że przedsiębiorcy przysługuje w  całości lub części 
prawo, o  którym mowa w  ust. 1.  
Art. 12. 1. Prawo do uzyskania patentu  na wynalazek, prawa ochronnego na wzór użytkowy albo prawa z  rejestracji 
wzoru przemysłowego jest zbywalne i  podlega dziedziczeniu.  
2. Umowa o  przeniesienie prawa, o  którym mowa w  ust. 1, wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy 
pisemnej.  
Art. 13. 1. Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji oznacza się, z uwzglę d-
nieniem art. 14 i art. 151, według daty zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w Urzędzie 
Patentowym.  
2. Zgłoszenie uważa się za dokonane, z  zastrzeżeniem art. 31  ust. 4, w  dniu, w  którym wpłynęło ono do Urzędu 
Patentowego z  zachowaniem formy pisemnej również za pomocą telefaksu lub w  postaci elektronicznej.  
3. W przypadku przesłania zgłoszenia telefaksem oryginał zgłoszenia powi nien wpłynąć do Urzędu Patentowego 
w terminie 30  dni od daty nadania zgłoszenia telefaksem. Termin ten nie podlega przywróceniu.  
4. Jeżeli zgłoszenie przesłane telefaksem jest nieczytelne lub nie jest tożsame z  dostarczonym oryginałem, za datę 
zgłoszenia u znaje się dzień, w  którym zgodnie z  ust. 3  został dostarczony oryginał.  
5. Przepis ust. 4  stosuje się odpowiednio, gdy oryginał zostanie dostarczony po terminie, o  którym mowa w  ust. 3; 
w takim przypadku zgłoszenie przesłane telefaksem uznaje się za niebył e. 
6. W przypadku gdy zgłoszenie przesłane w  postaci elektronicznej zawiera szkodliwe oprogramowanie, Urząd 
Patentowy nie jest zobowiązany do otwierania takiej korespondencji i  jej dalszego przetwarzania. W  takim przypadku, 
a także gdy przesłane zgłoszenie  jest nieczytelne, nie powstaje skutek, o  którym mowa w  ust. 1.  
7. Przez postać elektroniczną zgłoszenia należy rozumieć postać ustaloną przy przesyłaniu zgłoszenia przy zastos o-
waniu sieci telekomunikacyjnej lub na informatycznym nośniku danych w  rozumieni u art. 3  pkt 1  ustawy z  dnia 17  lutego 
2005  r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.  U. z 2020 r. poz.  346, 568, 695 , 
1517  i 2320 ). 
8. W przypadkach, o  których mowa w  ust. 6, o  ile nieczytelne są niektóre z  części zgłoszenia, uważa się, że nie z o-
stały one złożone. Przepisy art. 31  ust. 3 –5 stosuje się odpowiednio.  
9. Urząd Patentowy powiadamia niezwłocznie zgłaszającego, przy użyciu takiego samego środka przekazu, że zgł o-
szenie przesłane telefaksem jest w  całości lu b części nieczytelne albo też zaszedł jeden z  przypadków, o  których mowa 
w ust. 6 lub 8, w  przypadku gdy możliwe jest ustalenie adresu poczty elektronicznej lub tożsamości zgłaszającego i  jego 
adresu oraz nie zagraża to bezpieczeństwu systemu teleinformaty cznego Urzędu Patento wego, w  rozumieniu art. 2  pkt 3 
ustawy z  dnia 18  lipca 2002  r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.  U. z 2020 r. poz. 3 44), i pozwalają na to 
względy techniczne użytego przez zgłaszającego środka przekazu.  
Art. 14. Pierwszeństw o do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z  rejestracji przysługuje w Rzeczy -
pospolitej Polskiej, na zasadach określonych w  umowach międzynarodowych, według daty pierwszego prawidłowego 
zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłow ego we wskazanym państwie, jeżeli od tej daty zgł o-
szenie w  Urzędzie Patentowym dokonane zostanie w  okresie:  
1) 12 miesięcy – w przypadku zgłoszeń wynalazków i  wzorów użytkowych;  
2) 6 miesięcy – w przypadku zgłoszeń wzorów przemysłowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 324 
 
 Art. 15. (uchylony)  
Art. 151. 1. Pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji oznacza się, na zas a-
dach określonych w umowach międzynarodowych, według daty wystawienia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru 
przemysłowego w Rzeczypospolitej Pol skiej lub za granicą, na wystawie międzynarodowej oficjalnej lub oficjalnie uzn a-
nej, jeżeli zgłoszenie w Urzędzie Patentowym tego wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego zostanie 
dokonane w okresie 6 miesięcy od tej daty.  
2. Pierwszeństwo do u zyskania w Rzeczypospolitej Polskiej prawa ochronnego na wzór użytkowy albo prawa z rej e-
stracji wzoru przemysłowego oznacza się także według daty wystawienia wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego 
na innej niż określona w ust. 1 wystawie w Rzeczypospoli tej Polskiej, wskazanej przez Prezesa Urzędu Paten towego 
w drodze obwieszczenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski ”, jeżeli zgłoszenie w Urz ę-
dzie Patentowym tego wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego zostanie dokonane w okr esie 6 miesięcy od tej daty.  
3. Wystawa, o której mowa w ust. 2, ma dawać rękojmię jej wiarygodności, w szczególności posiadać ustaloną r e-
nomę i długoletnią tradycję.  
4. Z inicjatywą wskazania wystawy, o której mowa w ust. 2, występuje właściwy minister, w ojewoda lub podmiot 
zawodowo zajmujący się organizacją wystaw, o których mowa w ust. 2.  
Art. 16. Jeżeli wynalazek, wzór użytkowy albo wzór przemysłowy, będący przedmiotem pierwszego prawidłowego 
zgłoszenia, był wcześniej wystawiony na wystawie i  korzystał,  od dnia wystawienia do dnia zgłoszenia, z  ochrony ty m-
czasowej przewidzianej w  Konwencji paryskiej, pierwszeństwo do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa 
z rejestracji, o  którym mowa w  art. 14, oraz początek przewidzianych tam terminów do dokonan ia zgłoszenia w  Urzędzie 
Patentowym oznacza się według daty wystawienia tego wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego na 
wystawie.  
Art. 17. 1. Pierwszeństwo, o którym mowa w art. 14 i art. 151 (uprzednie pierwszeństwo), jest zbywalne i podlega 
dziedziczeniu.  
2. Umowa o  przeniesienie pierwszeństwa, o  którym mowa w  ust. 1, wymaga pod rygorem nieważności zachowania 
formy pisemnej.  
Art. 18. Jeżeli zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego dokonały niezależnie od siebie 
co najmniej dwie osoby, które korzystają z  pierwszeństwa oznaczonego tą samą datą, prawo do uzyskania patentu, prawa 
ochronnego lub prawa z  rejestracji przysługuje każdej z  tych osób.  
Art. 19. 1. Na wniosek zgłaszającego Urząd Patentowy wydaje, w  celu zastrze żenia pierwszeństwa, o  którym mowa 
w art. 14, dowód dokonania zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w  Urzędzie Patent o-
wym (dowód pierwszeństwa).  
2. Podstawą sporządzenia dowodu pierwszeństwa może być tylko zgłoszenie spełniające w ymagania określone 
w ustawie, jako dające podstawę do uznania go za dokonane.  
Art. 20. Twórca wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawniony do uzyskania patentu, pr a-
wa ochronnego lub prawa z  rejestracji może przenieść to prawo nieodpłatni e lub za uzgodnioną zapłatą na rzecz przedsi ę-
biorcy albo przekazać mu wynalazek, wzór użytkowy albo wzór przemysłowy do korzystania.  
Art. 21. W przypadku przekazania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego do korzystania zgo d-
nie z  art. 20, z  dniem jego przedstawienia na piśmie następuje przejście na przedsiębiorcę prawa do uzyskania patentu, 
prawa ochronnego lub prawa z  rejestracji, pod warunkiem przyjęcia wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przem y-
słowego przez przedsiębiorcę do wykorzystani a i zawiadomienia o  tym twórcy w  terminie 1  miesiąca, chyba że strony 
ustalą inny termin.  
Art. 22. 1. Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, twórca wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego 
ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z  tego wynalaz ku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego przez 
przedsiębiorcę, gdy prawo korzystania z  niego bądź prawo do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa 
z rejestracji przysługuje przedsiębiorcy na podstawie art. 11  ust. 3 i  5 lub art. 21.  
2. Jeżeli st rony nie uzgodniły wysokości wynagrodzenia, wynagrodzenie to ustala się w  słusznej proporcji do korz y-
ści przedsiębiorcy z  wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego, z  uwzględnieniem okoliczności, w  jakich 
wynalazek, wzór użytkowy albo wzór przem ysłowy został dokonany, a  w szczególności zakresu udzielonej twórcy pom o-
cy przy dokonaniu wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego oraz zakresu obowiązków pracowniczych 
twórcy w  związku z  dokonaniem wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemy słowego.  
3. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, wynagrodzenie wypłaca się w całości lub w częściach.  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 324 
 
 4. Całość wynagrodzenia wypłaca się najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia uzyskania pierwszych korzyści 
z wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przem ysłowego. W przypadku wypłaty wynagrodzenia w częściach jego 
pierwszą część wypłaca się w terminie, o którym mowa w zdaniu poprzednim, a pozostałe części – najpóźniej w terminie 
dwóch miesięcy po upływie każdego roku, jednak w terminie nie dłuższym niż 5 l at, licząc od dnia uzyskania pierwszych 
korzyści.  
Art. 23. Wynagrodzenie twórcy wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego, określone i  wypłacone 
na podstawie przepisów art. 22  ust. 2 i  3, powinno być podwyższone, jeżeli korzyści osiągnięte przez  przedsiębiorcę ok a-
żą się znacząco wyższe od korzyści przyjętych za podstawę do ustalenia wypłaconego wynagrodzenia.  
DZIAŁ II  
Wynalazki i  patenty  
Rozdział 1  
Wynalazek  
Art. 24. Patenty są udzielane – bez względu na dziedzinę techniki – na wynalazki, które s ą nowe, posiadają poziom 
wynalazczy i  nadają się do przemysłowego stosowania.  
Art. 25. 1. Wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki.  
2. Przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierws zeństwo do uzyskania 
patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w  formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, 
wystawienie lub ujawnienie w  inny sposób.  
3. Za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w  zgłoszeniach wynalazków lub wz o-
rów użytkowych, korzystających z  wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod 
warunkiem ich ogłoszenia w  sposób określony w  ustawie.  
4. Przepisy ust. 1 –3 nie wyłączają możliwości udzielenia patentu  na wynalazek dotyczący substancji lub mieszanin 
stanowiących część stanu techniki do zastosowania lub zastosowania w ściśle określony sposób w sposobach leczenia lub 
diagnostyki, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, pod warunkiem że takie zastosowanie n ie stanowi części stanu techniki.  
5. Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają możliwości udzielenia patentu na wynalazek, jeżeli jego ujawnienie nastąpiło nie 
wcześniej niż sześć miesięcy przed dniem dokonania zgłoszenia wynalazku i było spowodowane oczywistym na dużyciem 
w stosunku do zgłaszającego lub jego poprzednika prawnego.  
Art. 26. 1. Wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, 
w sposób oczywisty, ze stanu techniki.  
2. Przy ocenie poziomu wynalazczego nie  uwzględnia się zgłoszeń, o  których mowa w  art. 25 ust. 3.  
Art. 27. Wynalazek uważany jest za nadający się do przemysłowego stosowania, jeżeli według wynalazku może być 
uzyskiwany wytwór lub wykorzystywany sposób, w  rozumieniu technicznym, w  jakiejkolwiek działalności przemysłowej, 
nie wykluczając rolnictwa.  
Art. 28. 1. Za wynalazki nie uważa się w  szczególności:  
1) odkryć, teorii naukowych i  metod matematycznych;  
2) wytworów o  charakterze jedynie estetycznym;  
3) schematów, zasad i  metod przeprowadzania pro cesów myślowych, rozgrywania gier lub prowadzenia działalności 
gospodarczej;  
4) (uchylony)  
41) wytworów lub sposobów, których:  
a) możliwość wykorzystania nie może być wykazana lub  
b) wykorzystanie nie przyniesie rezultatu spodziewanego przez zgłaszającego  
– w świetle powszechnie przyjętych i uznanych zasad nauki;  
5) programów komputerowych;  
6) przedstawienia informacji.  
2. Przedmiotu lub działalności, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1–3, 5 i  6, nie uważa się za wynalazki, o  ile zgłoszenie 
dotyczy przedmiotu lub  działalności jako takich.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 324 
 
 Art. 29. 1. Patentów nie udziela się na:  
1) wynalazki, których wykorzystywanie byłoby sprzeczne z  porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; nie uw a-
ża się za sprzeczne z  porządkiem publicznym korzystanie z  wynalazku tylko dlat ego, że jest zabronione przez prawo;  
2) odmiany roślin lub rasy zwierząt oraz czysto biologiczne sposoby hodowli roślin lub zwierząt, a  także wytwory uzys -
kiwane takimi sposobami; przepis ten nie ma zastosowania do sposobów mikrobiologicznych lub innych sp osobów 
technicznych ani do wytworów uzyskiwanych takimi sposobami, o  ile nie są to odmiany roślin lub rasy zwierząt;  
3) sposoby leczenia ludzi i  zwierząt metodami chirurgicznymi lub terapeutycznymi oraz sposoby diagnostyki stosowane 
na ludziach lub zwierzę tach; przepis ten nie dotyczy produktów, a  w szczególności substancji lub mieszanin stos o-
wanych w  diagnostyce lub leczeniu.  
2. Sposób hodowli roślin lub zwierząt, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 2, jest czysto biologiczny, jeżeli w  całości składa 
się ze zjawisk  naturalnych, takich jak krzyżowanie lub selekcjonowanie.  
Art. 30. Uprawniony z  patentu może uzyskać patent na ulepszenie lub uzupełnienie wynalazku, które posiada cechy 
wynalazku, a  nie może być stosowane samoistnie (patent dodatkowy). Można również uzysk ać patent dodatkowy do już 
uzyskanego patentu dodatkowego.  
Rozdział 2  
Zgłoszenie wynalazku  
Art. 31. 1. Zgłoszenie wynalazku w  celu uzyskania patentu powinno obejmować:  
1) podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przed miotu zgłos zenia oraz wniosek o udzie-
lenie patentu lub patentu dodatkowego;  
2) opis wynalazku ujawniający jego istotę;  
3) zastrzeżenie lub zastrzeżenia patentowe;  
4) skrót opisu.  
2. Zgłoszenie wynalazku, o  którym mowa w  ust. 1, powinno także zawierać rysunki, jeżeli są one niezbędne do zr o-
zumienia wynalazku.  
3. Zgłoszenie wynalazku, które obejmuje co najmniej podanie oraz części wyglądające zewnętrznie na opis wynala z-
ku i na zastrzeżenie lub zastrzeżenia patentowe, daje podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane.  
4. Urząd Patentowy wyznacza postanowieniem, pod rygorem umorzenia postępowania, termin do uzupełnienia zgł o-
szenia, jeżeli stwierdzi, że nie zawiera ono wszystkich części, o  których mowa w  ust. 3. Zgłoszenie uważa się za dokonane 
w dniu wpłynięcia do Urzędu Pat entowego ostatniego brakującego dokumentu.  
5. Urząd Patentowy, jeżeli stwierdzi, że zgłoszenie wynalazku nie zawiera rysunków, na które w  zgłoszeniu powoł u-
je się zgłaszający, wzywa postanowieniem, pod rygorem uznania za niebyłe powołania się na rysunki, do  uzupełnienia 
zgłoszenia w  wyznaczonym terminie. Zgłoszenie uważa się za dokonane w  dniu wpłynięcia do Urzędu Patentowego 
ostatniego brakującego rysunku.  
Art. 32. Jeżeli zgłaszający nie jest twórcą wynalazku, powinien w  podaniu wskazać twórcę i  podstawę sw ego prawa 
do uzyskania patentu.  
Art. 33. 1. Z zastrzeżeniem art. 936 ust. 1, opis wynalazku, o  którym mowa w  art. 31  ust. 1  pkt 2, powinien prze d-
stawiać wynalazek na tyle jasno i  wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić. W szczególności o pis 
zawiera tytuł odpowiadający przedmiotowi wynalazku, określa dziedzinę techniki, której wynalazek dotyczy, a  także 
znany zgłaszającemu stan techniki, oraz wskazuje problem techniczny do rozwiązania, a  także przedstawia w  sposób 
szczegółowy przedmiot roz wiązania, z  objaśnieniem figur rysunków, jeżeli zgłoszenie zawiera rysunki, i  przykładem lub 
przykładami realizacji bądź stosowania wynalazku.  
2. (uchylony)  
3. Zastrzeżenia patentowe, o  których mowa w  art. 31 ust. 1 pkt 3, określają zastrzegany wynalazek i  zakres żądanej 
ochrony przez podanie cech technicznych rozwiązania odnoszących się do składu lub struktury wytworu, czynności oraz 
środków technicznych sposobu, budowy lub związków konstrukcyjnych urządzenia bądź nowego zastosowania znanego 
wytworu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 324 
 
 31. Zastrzeżenia patentowe, o  których mowa w  art. 31 ust. 1 pkt 3, powinny być jasne i  zwięzłe oraz w całości popa r-
te opisem wynalazku. Każde zastrzeżenie powinno być ujęte w  jednym zdaniu lub równoważniku zdania.  
4. Oprócz zastrzeżenia niezależnego lub zastrze żeń niezależnych, które powinny przedstawiać ogół cech zgłaszanego 
wynalazku bądź kilku wynalazków, ujętych zgodnie z  art. 34 w  jednym zgłoszeniu, w  zgłoszeniu może występować o d-
powiednia liczba zastrzeżeń zależnych dla przedstawienia wariantów wynalazku l ub sprecyzowania cech wymienionych 
w zastrzeżeniu niezależnym lub innym zastrzeżeniu zależnym.  
41. Wzajemne powiązanie w  układzie zastrzeżenia nie zależnego i  zastrzeżeń zależnych powinno być wy raźnie prze d-
stawione w  zgłoszeniu.  
5. Skrót opisu, o  którym m owa w  art. 31  ust. 1  pkt 4, powinien zawierać zwięzłą i  jasną informację określającą 
przedmiot i  charakterystyczne cechy techniczne wynalazku oraz wskazanie jego przeznaczenia, jeżeli nie wynika to 
z określenia samego przedmiotu. Przepis art. 936 ust. 1  stosuje się odpowiednio.  
6. Rysunki, o  których mowa w  art. 31  ust. 2, powinny w  sposób czytelny, w  połączeniu z  opisem i  zastrzeżeniami p a-
tentowymi, odtwarzać przedmiot wynalazku w  ujęciu schematycznym, bez tekstu, z  wyjątkiem pojedynczych wyrazów, 
gdy są on e konieczne. Zgłoszenie może zawierać kilka arkuszy rysunków. Na jednym arkuszu może znajdować się więcej 
niż jedna figura, lecz wyraźnie oddzielona jedna od drugiej.  
Art. 34. 1. Zgłoszenie wynalazku może obejmować jeden lub więcej wynalazków połączonych ze sobą w  taki sp o-
sób, że stanowią wyraźnie jeden pomysł wynalazczy (jednolitość wynalazku).  
2. Kilka wynalazków ujętych w  jednym zgłoszeniu spełnia wymóg jednolitości, jeżeli istnieje między nimi związek 
techniczny oparty na jednej cesze technicznej lub wielu wspólnych lub wzajemnie sobie odpowiadających cechach tec h-
nicznych spośród tych, które określają wkład wnoszony przez każdy z  wynalazków do stanu techniki.  
Art. 35. 1. Jeżeli zgłaszający chce skorzystać z  uprzedniego pierwszeństwa, powinien w  podaniu  złożyć stosowne 
oświadczenie oraz dołączyć dowód potwierdzający zgłoszenie wynalazku we wskazanym państwie bądź wystawienie go 
na określonej wystawie. Dowód taki może być również złożony w  ciągu trzech miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze 
złożenie taki ego oświadczenia albo dowodu nie skutkuje przyznaniem pierwszeństwa.  
2. (uchylony)  
3. (uchylony)  
4. Zgłaszający obowiązany jest w  terminie trzech miesięcy od daty zgłoszenia wynalazku nadesłać tłumaczenie d o-
wodu, o  którym mowa w  ust. 1, na język polski lub  na inny język, jeżeli wynika to z  umowy międzynarodowej lub przep i-
sów, o  których mowa w  art. 4. 
5. Urząd Patentowy wzywa postanowieniem, pod rygorem odmowy przyznania uprzedniego pierwszeństwa, do uz u-
pełnienia zgłoszenia wynalazku w  wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzi, że nie zawiera ono tłumaczenia, o  którym 
mowa w  ust. 4.  
6. Zgłaszający, który nabył prawo do korzystania z  uprzedniego pierwszeństwa przysługującego ze zgłoszenia bądź 
wystawienia wynalazku dokonanego przez inną osobę, powinien w  terminie  trzech miesięcy od daty zgłoszenia wynala z-
ku nadesłać oświadczenie o  podstawie korzystania z  uprzedniego pierwszeństwa. Przepis ust. 5  stosuje się odpowiednio.  
Art. 36. Do zgłoszenia dokonanego w  celu uzyskania patentu zgłaszający powinien dołączyć równie ż inne niż w y-
mienione w  art. 31, 32 i  35 dokumenty i  oświadczenia, jeżeli jest to niezbędne do uzasadnienia twierdzeń i  żądań zawa r-
tych w  zgłoszeniu. Wszystkie części zgłoszenia mogą być złożone w  jednym egzemplarzu, z  wyjątkiem opisu wynalazku, 
zastrzeżeń  patentowych, rysunków oraz skrótu opisu, składanych w  liczbie i  formie uzasadnionej potrzebą postępowania 
oraz ujednolicenia dokumentacji.  
Art. 37. Do czasu wydania przez Urząd Patentowy decyzji ostatecznej w  sprawie udzielenia patentu zgłaszający m o-
że wp rowadzać uzupełnienia i  poprawki do zgłoszenia wynalazku, które nie mogą wykraczać poza to, co zostało ujawni o-
ne w  dniu dokonania zgłoszenia jako przedmiot rozwiązania w  opisie zgłoszeniowym wynalazku obejmującym opis w y-
nalazku, zastrzeżenia patentowe i  rysunki.  
Art. 38. 1. W  toku rozpatrywania zgłoszenia wynalazku lub w  okresie dwóch miesięcy od daty uprawomocnienia się 
decyzji o  odmowie udzielenia patentu zgłaszający może złożyć wniosek o  udzielenie prawa ochronnego na wzór użytk o-
wy. Takie zgłoszenie wzor u użytkowego uważa się za dokonane w  dniu zgłoszenia wynalazku.  
2. Zgłoszenie wzoru użytkowego, o którym mowa w ust. 1, musi spełniać odpowiednio wymagania, o których mowa 
w art. 31 ust. 1 oraz art. 97 ust. 2 i 3.  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 324 
 
 Art. 39. 1. W  razie dokonania zgłoszenia w ynalazku z  naruszeniem przepisu o  jednolitości wynalazku, dokonane n a-
stępnie, na wezwanie Urzędu Patentowego, oddzielne zgłoszenia wynalazków (zgłoszenia wydzielone) uważa się za d o-
konane w  dniu zgłoszenia pierwotnego.  
2. Jeżeli zgłaszający złoży oddzielne  zgłoszenia wynalazków bez wezwania Urzędu Patentowego, w przypadku gdy 
zgłoszenie pierwotne nie spełniało wymogu jednolitości, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.  
3. Urząd Patentowy odmawia, w drodze postanowienia, przyznania zgłoszeniu wydzielonemu d aty zgłoszenia pie r-
wotnego, jeżeli uzna, że zgłoszenie to nie dotyczy wynalazku ujawnionego w zgłoszeniu pierwotnym lub zgłoszenie to 
spełniało wymóg jednolitości. Przepisy art.  37 oraz art.  49 ust. 2 stosuje się odpowiednio.  
Art. 391. 1. Zgłoszenie wydzie lone powinno spełniać wymagania, o  których mowa w  art. 31  ust. 1.  
2. W przypadku gdy zgłaszający chce skorzystać z  uprzedniego pierwszeństwa  dla zgłoszenia wydzielonego, a oświad -
czenia  w tej sprawie i  dowód, o  których mowa w  art. 35  ust. 1, wraz z  tłumacz eniem, o  ile było ono wymagane, zostały 
złożone w  przewidzianym terminie do akt zgłoszenia pierwotnego, z  którego zgłoszenie zostało wydzielone, powinien 
w podaniu potwierdzić te oświadczenia, a  także złożyć wraz ze zgłoszeniem wydzielonym kopię dowodu, o  którym mowa 
w art. 35  ust. 1, lub kopię jego tłumaczenia, o  ile jest ono wymagane. Przepisy art. 35  ust. 5 i  6 stosuje się odpowiednio.  
3. Urząd Patentowy wzywa, w drodze postanowienia, pod rygorem odmowy przyznania uprzedniego pierwszeństwa 
dla zgłoszenia  wydzielonego, do uzupełnienia zgłoszenia wynalazku w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzi, że nie 
zawiera ono kopii dowodu, o którym mowa w art. 35 ust. 1.  
Art. 40. Osoba mająca siedzibę lub miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej może dokonać zgłoszenia 
wynalazku, w celu uzyskania ochrony za granicą, za pośrednictwem Urzędu Patentowego, w trybie przewidzianym:  
1) umową międzynarodową lub przepisami prawa Unii Europejskiej, o których mowa w art. 4, albo  
2) niniejszą ustawą  
– po dokonaniu zgłoszenia tego wynalazku w Urzędzie Patentowym.  
Rozdział 3  
Rozpatrywanie zgłoszenia wynalazku  
Art. 41. 1. Po wpłynięciu zgłoszenia wynalazku Urząd Patentowy nadaje mu kolejny numer, stwierdza datę wpływu 
oraz zawiadamia o  tym zgłaszającego.  
2. Oznaczenie daty dokonania zgłoszenia, w  przypadkach, o  których mowa w  art. 13  ust. 4 i  5 oraz art. 31  ust. 4 i  5, 
następuje w  drodze postanowienia.  
Art. 42. 1. Po dokonaniu zgłoszenia wynalazku, zgodnie z  art. 31  ust. 3 –5, Urząd Patentowy w  toku jego rozpatr y-
wania wy daje, z  zastrzeżeniem ust. 2, postanowienia wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do 
uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia, w  wyznaczonym terminie, wskazanych braków i  istotnych usterek.  
2. W przypadku stwierdzenia, że zgłoszenie zos tało dokonane z naruszeniem przepisu o jednolitości wynalazku, 
Urząd Patentowy wzywa zgłaszającego, w drodze postanowienia, do złożenia oddzielnych zgłoszeń. Jeżeli zgłoszenia 
wydzielone nie wpłyną w wyznaczonym terminie, uważa się, że zgłoszenie pierwotne  dotyczy wynalazku określonego na 
pierwszym miejscu w zastrzeżeniach patentowych oraz innych wynalazków spełniających wymóg jednolitości, a pozost a-
łe wynalazki zostały wycofane przez zgłaszającego.  
Art. 43. 1. O zgłoszeniu wynalazku Urząd Patentowy dokonuj e ogłoszenia, z  zastrzeżeniem ust. 2 i  3, niezwłocznie 
po upływie 18  miesięcy od daty pierwszeństwa do uzyskania patentu. Zgłaszający może w  okresie dwunastu miesięcy od 
daty pierwszeństwa złożyć wniosek o  dokonanie ogłoszenia w  terminie wcześniejszym.  
2. Nie ogłasza się o  zgłoszeniu, jeżeli:  
1) dotyczy ono wynalazku tajnego;  
2) przed terminem ogłoszenia wydana została decyzja ostateczna o  umorzeniu postępowania albo o  odmowie udzielenia 
patentu.  
3. W przypadkach, o  których mowa w  ust. 2, w  razie ustania pr zyczyn uzasadniających nieogłaszanie o  zgłoszeniu 
wynalazku, Urząd Patentowy dokona ogłoszenia niezwłocznie po wszczęciu lub wznowieniu postępowania w  sprawie.  
Art. 44. 1. Od dnia ogłoszenia o  zgłoszeniu wynalazku osoby trzecie mogą zapoznać się z  opisem z głoszeniowym 
wynalazku. Osoby te mogą do czasu wydania decyzji w  sprawie udzielenia patentu zgłaszać do Urzędu Patentowego 
uwagi co do istnienia okoliczności uniemożliwiających jego udzielenie.  
2. W opisie zgłoszeniowym zamieszcza się zmiany zastrzeżeń pat entowych, z  określeniem daty ich wprowadzenia, 
jeżeli wpłynęły one do Urzędu Patentowego co najmniej jeden miesiąc przed ogłoszeniem o  zgłoszeniu wynalazku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 324 
 
 Art. 45. 1. W  okresie poprzedzającym ogłoszenie o  zgłoszeniu wynalazku akta dotyczące tego zgłoszen ia nie mogą 
być bez zgody zgłaszającego ujawnione ani udostępnione osobom nieuprawnionym.  
2. Urząd Patentowy może, jeżeli zgłaszający wyrazi na to zgodę w  podaniu o  udzielenie patentu, udostępnić osobom 
trzecim wyłącznie informację o  dokonaniu tego zgłosze nia, ujawniając numer, datę, tytuł zgłoszenia oraz zgłaszającego.  
3. W toku badania takiego zgłoszenia Urząd Patentowy może, bez zgody zgłaszającego, zasięgać niezbędnych opinii. 
Osoby uczestniczące w  przygotowaniu i  wydawaniu opinii są obowiązane do nieujawniania danych dotyczących zgłoszenia.  
Art. 46. 1. W  uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy, sprawdzając, czy spełnione zostały ustawowe warunki 
wymagane do uzyskania patentu, może wezwać zgłaszającego postanowieniem do nadesłania w  wyznaczonym te rminie, 
pod rygorem umorzenia postępowania, dokumentów i  wyjaśnień dotyczących tego zgłoszenia oraz do wprowadzenia okreś -
lonych  poprawek lub uzupełnień w  dokumentacji zgłoszenia, a  także do nadesłania rysunków, które nie są niezbędne do 
zrozumienia wynala zku, jeżeli jest to potrzebne dla należytego przedstawienia wynalazku lub konieczne z  innych wzgl ę-
dów.  
2. Jeżeli po wszczęciu postępowania zgłaszający wprowadził do zgłoszenia uzupełnienia lub poprawki niezgodnie 
z przepisami ustawy, przepis ust. 1  stosuje  się odpowiednio.  
3. Urząd Patentowy może, z  zastrzeżeniem ust. 4, wprowadzić poprawki w  dokumentacji zgłoszenia jedynie w  celu 
usunięcia oczywistych pomyłek i  błędów językowych.  
4. Urząd Patentowy może w  skrócie opisu wynalazku wprowadzić również inne niż  określone w  ust. 3  poprawki.  
Art. 47. 1. Urząd Patentowy sporządza, w  terminie dziewięciu miesięcy od daty pierwszeństwa, dla każdego zgł o-
szenia wynalazku podlegającego ogłoszeniu, sprawozdanie o  stanie techniki, obejmujące wykaz publikacji, które będą 
brane pod uwagę przy ocenie zgłoszonego wynalazku.  
11. Przepisu ust. 1 nie stosuje się w zakresie, w jakim dokumentacja zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, nie pozw a-
la na przeprowadzenie poszukiwań w stanie techniki. W takim przypadku Urząd Paten towy powiada mia zgłaszającego 
o przyczynach niesporządzenia w tym zakresie sprawozdania, o którym mowa w ust. 1.  
2. Niezwłocznie po sporządzeniu sprawozdania, o  którym mowa w  ust. 1, Urząd Patentowy przekazuje je zgłaszaj ą-
cemu.  
3. Wraz ze sprawozdaniem, o  którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy sporządza wstępną ocenę dotyczącą wymogu 
jednolitości zgłoszenia i  spełnienia warunków wymaganych do uzyskania patentu. Urząd Patentowy przekazuje wstępną 
ocenę zgłaszającemu niezwłocznie po jej sporządzeniu. Udostępnienie wstępne j oceny osobom trzecim przed publikacją 
zgłoszenia jest niedopuszczalne.  
4. Po dokonaniu ogłoszenia, o  którym mowa w  art. 43, Urząd Patentowy może udostępnić osobom trzecim wyłącznie 
sprawozdanie, o  którym mowa w  ust. 1. 
5. Zgłaszający może wystąpić do Urz ędu Patentowego z  wnioskiem o  przeprowadzenie poszukiwania typu międz y-
narodowego, o  którym mowa w  art. 15 ust. 5 Układu o  współpracy patentowej, sporządzonego w Waszyngtonie dnia 
19 czerwca 1970  r., poprawionego dnia 2  października 1979  r. i zmienionego dn ia 3 lutego 1984  r. (Dz.  U. z  1991  r. 
poz. 303 oraz z  1994  r. poz.  330), oraz o  sporządzenie sprawozdania z  tego poszukiwania.  
6. Urząd Patentowy bierze pod uwagę przy ocenie zgłoszonego wynalazku sprawozdanie z  poszukiwania typu mi ę-
dzynarodowego, o  którym  mowa w  ust. 5, o ile sprawozdanie to zostanie złożone do akt zgłoszenia wynalazku przez zgł a-
szającego przed zakończeniem postępowania w  sprawie udzielenia patentu.  
7. Do poszukiwań typu międzynarodowego prowadzonych przez Urząd Patentowy przepisy ust.  1–4 stosuje się o d-
powiednio.  
Art. 48. Urząd Patentowy wydaje postanowienie o  odmowie przyznania uprzedniego pierwszeństwa w  całości lub 
w części, jeżeli stwierdzi, że:  
1) zgłaszający nie jest uprawniony do korzystania z  uprzedniego pierwszeństwa;  
2) zgłoszenie dokonane za granicą, na którym zgłaszający opiera swoje zastrzeżenie uprzedniego pierwszeństwa, nie 
jest pierwszym zgłoszeniem w  rozumieniu przepisu art. 14;  
3) wystawa, na której wystawienie jest podstawą zastrzeżenia uprzedniego pierwszeństwa przez zgłaszającego, nie 
spełnia wymagań określonych w art. 151; 
4) wynalazek zgłoszony w  Urzędzie Patentowym lub odpowiednia część tego wynalazku różni się od wynalazku, do 
którego zgłaszającemu przysługuje uprzednie pierwszeństwo;  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 324 
 
 5) zgłaszający uchybił przewidzianym w art. 14 i art. 151 terminom dla dokonania zgłoszenia albo terminowi dla złoż e-
nia dowodu pierwszeństwa lub innego dokumentu bądź oświadczenia wymaganego do uzyskania pierwszeństwa lub  
6) zgłaszający złożył, z  naruszeniem przepisu art. 35, oś wiadczenie o  korzystaniu z  uprzedniego pierwszeństwa.  
Art. 49. 1. Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi, że:  
1) nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania patentu lub  
2) wynalazek nie został przedstawiony na tyle jasno i  wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić, 
lub 
3) zastrzeżenia patentowe nie określają przedmiotu żądanej ochrony w  sposób jasny i  zwięzły lub nie są w  całości p o-
parte opisem wynalazku  
– wydaje decyzję o odmowie udzielenia patentu.  
2. Przed wydaniem decyzji, o której m owa w ust. 1, Urząd Patentowy wyznacza zgłaszającemu termin do zajęcia 
stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu. 
Dowody i materiały udostępnia się zgłaszającemu w języku ich sporządzenia i mogą one wykraczać poza wykaz objęty 
sprawo zdaniem o stanie techniki.  
Art. 50. 1. Przepisy art. 49  stosuje się także, z  zastrzeżeniem ust. 2, gdy brak ustawowych warunków wymaganych do 
uzyskania patentu dotyczy tylko części zgłoszenia, a  zgłaszający nie  ograniczy zakresu przedmiotowego żądanej ochrony.  
2. W przypadku gdy brak ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu dotyczy tylko niektórych w y-
nalazków, ujętych w  jednym zgłoszeniu, a  zgłaszający nie ograniczy zakresu żąd anej ochrony, Urząd Pate ntowy w pierw-
szej kolejności odmawia udzielenia patentu na te wynalazki. Po uprawomocnieniu się decyzji w  tej sprawie Urząd Pate n-
towy wydaje postanowienie wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do dokonania odpowie d-
nich zmian w  opisie  zgłoszeniowym.  
Art. 51. Decyzję, o  której mowa w  art. 49  ust. 1, Urząd Patentowy może wydać przed ogłoszeniem o  zgłoszeniu.  
Art. 52. 1. Urząd Patentowy wydaje decyzję o  udzieleniu patentu, jeżeli zostały spełnione ustawowe warunki do jego 
uzyskania.  
2. Udzielenie patentu następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony. W  razie nieuiszczenia 
opłaty w  wyznaczonym terminie, Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o  udzieleniu patentu.  
Art. 53. Udzielone patenty podlegają wpisowi do r ejestru patentowego.  
Art. 54. 1. Udzielenie patentu stwierdza się przez wydanie dokumentu patentowego.  
2. Częścią składową dokumentu patentowego jest opis patentowy obejmujący opis wynalazku, zastrzeżenia patent o-
we i rysunki. Opis patentowy jest publikowan y przez Urząd Patentowy.  
Art. 55. 1. Sprostowanie opisu patentowego może dotyczyć tylko oczywistych pomyłek albo błędów drukarskich.  
2. W postanowieniu o  sprostowaniu Urząd Patentowy określa jednocześnie, czy i  w jakim zakresie:  
1) powinna nastąpić ponowna  publikacja opisu;  
2) uprawniony jest obowiązany pokryć koszty związane z  ponowną publikacją opisu.  
3. Informację o  sprostowaniu opisu patentowego ogłasza się w  „Wiadomościach Urzędu Patentowego ”. 
Rozdział 4  
Wynalazek tajny  
Art. 56. 1. Wynalazek dokonany p rzez obywatela polskiego może być uznany za tajny, jeżeli dotyczy obronności lub 
bezpieczeństwa Państwa.  
2. Wynalazkami dotyczącymi obronności Państwa są w  szczególności rodzaje broni lub sprzętu wojskowego oraz 
sposoby walki.  
3. Wynalazkami dotyczącymi bezpieczeństwa Państwa są w  szczególności środki techniczne stosowane przez służby 
państwowe uprawnione do wykonywania czynności operacyjno -rozpoznawczych, a  także nowe rodzaje wyposażenia 
i sprzętu oraz sposoby ich wykorzystywania przez te służby.  
Art. 57. 1. Wynalazkiem tajnym jest wynalazek stanowiący informację niejawną, której nadano klauzule: „ściśle tajne ”, 
„tajne ”, „poufne ” lub „zastrzeżone ”. 
2. O tajności wynalazku dotyczącego obronności lub bezpieczeństwa Państwa postanawiają, odpowiednio, Minist er 
Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 324 
 
 Art. 58. 1. Zgłoszenia wynalazku tajnego w  Urzędzie Patentowym można dokonać tylko w  celu zastrzeżenia pier w-
szeństwa do uzyskania patentu. W  okresie,  w jakim zgłoszony wynalazek pozostaje tajny, Urząd Patentowy nie rozpatruje 
tego zgłoszenia.  
2. Jeżeli postanowienie o  tajności wynalazku zostało podjęte po wpłynięciu zgłoszenia do Urzędu Patentowego, 
przepis ust. 1  stosuje się odpowiednio.  
Art. 59. 1. Prawo do uzyskania patentu na wynalazek tajny zgłoszony w  Urzędzie Patentowym w  celu zastrzeżenia 
pierwszeństwa przechodzi, za odszkodowaniem, na Skarb Państwa reprezentowany odpowiednio przez Ministra Obrony 
Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrz nych lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.  
2. Wysokość odszkodowania, o  którym mowa w  ust. 1, określa się według wartości rynkowej wynalazku.  
3. Jeżeli strony nie uzgodniły wysokości i  warunków wypłaty odszkodowania, o  którym mowa w  ust. 1, odszko do-
wanie to, ustalone odpowiednio przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub 
Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wypłaca się ze środków budżetu Państwa jednorazowo lub w  częściach co 
roku, jednak nie dłużej niż prz ez 5 lat. 
Art. 60. 1. O uznaniu, że wynalazek przestał być wynalazkiem tajnym, postanawia odpowiednio Minister Obrony 
Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych lub Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W  tym prz y-
padku, na wniosek właściwego or ganu, Urząd Patentowy wszczyna albo wznawia postępowanie o  udzielenie patentu, 
jeżeli nie upłynął jeszcze okres 20  lat od daty zgłoszenia wynalazku.  
2. Zgłoszenia wynalazków tajnych uważa się za niebyłe po upływie okresu, o  którym mowa w  ust. 1.  
Art. 61. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, rodzaje wynalazków dotyczących obronności lub bezpi e-
czeństwa Państwa oraz tryb postępowania z  takimi wynalazkami, zarówno przed stwierdzeniem przez właściwy organ, 
czy są to wynalazki tajne, jak też po wyda niu postanowienia o  ich tajności.  
Art. 62. 1. Urząd Patentowy przesyła Ministrowi Obrony Narodowej, ministrowi właściwemu do spraw wewnętr z-
nych oraz Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w  zakresie dokonanych uzgodnień, wykazy zgłoszonych 
wynalazków  mogących dotyczyć obronności albo bezpieczeństwa Państwa, a  także – na żądanie tych organów – opisy 
i rysunki wynalazków. Przepis art. 45  ust. 3 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.  
2. Akta dotyczące zgłoszenia wynalazku tajnego mogą być udostępnione do  wglądu tylko osobom upoważnionym 
przez Ministra Obrony Narodowej, ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa W e-
wnętrznego.  
Rozdział 5  
Patent  
Art. 63. 1. Przez uzyskanie patentu nabywa się prawo wyłącznego korzystania z wynalazku w  sposób zarobkowy lub 
zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.  
2. Zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe, zawarte w  opisie patentowym. Opis wynalazku 
i rysunki mogą służyć do wykładni zastrzeżeń patentowych.  
3. Czas trwania patentu wynosi 20  lat od daty dokonania zgłoszenia wynalazku w  Urzędzie Patentowym.  
Art. 64. 1. Patent na wynalazek dotyczący sposobu wytwarzania obejmuje także wytwory uzyskane bezpośrednio 
tym sposobem.  
2. W stosunku do nowych wytworów al bo gdy uprawniony wykaże, że nie mógł ustalić, mimo podjęcia należytych 
wysiłków, rzeczywiście zastosowanego przez inną osobę sposobu wytwarzania wytworu, domniemywa się, że wytwór, 
który może być uzyskany opatentowanym sposobem, został tym sposobem wytwor zony.  
3. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 2, przy przeprowadzaniu dowodu przeciwnego należy brać pod uwagę 
prawnie uzasadniony interes pozwanego w  zakresie ochrony jego tajemnic produkcyjnych i  handlowych.  
Art. 65. Patent na wynalazek, dotyczący użycia su bstancji stanowiącej część stanu techniki do uzyskania wytworu 
mającego nowe zastosowanie, obejmuje także wytwory specjalnie przygotowane zgodnie z  wynalazkiem do takiego z a-
stosowania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 324 
 
 Art. 66. 1. Uprawniony z  patentu może zakazać osobie trzeciej, niemając ej jego zgody, korzystania z  wynalazku 
w sposób zarobkowy lub zawodowy polegający na:  
1) wytwarzaniu, używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu, przechowywaniu lub składowaniu produktów będ ą-
cych przedmiotem wynalazku, eksportowaniu lub importowaniu ich do tych celów, lub  
2) stosowaniu sposobu będącego przedmiotem wynalazku, jak też używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu, 
przechowywaniu lub składowaniu produktów otrzymanych bezpośrednio takim sposobem, eksportowaniu lub impo r-
towaniu ich do tych celó w. 
2. Uprawniony z  patentu może w  drodze umowy udzielić innej osobie upoważnienia (licencji) do korzystania z  jego 
wynalazku (umowa licencyjna).  
Art. 67. 1. Patent jest zbywalny i  podlega dziedziczeniu.  
2. Umowa o  przeniesienie patentu wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej.  
3. Przeniesienie patentu staje się skuteczne wobec osób trzecich z  chwilą wpisu tego przeniesienia do rejestru pate n-
towego.  
4. Ustanowienie zastawu rejestrowego na patencie jest skuteczne z  chwilą wpisu do rejestru z astawów i  podlega 
ujawnieniu w  rejestrze patentowym.  
5. Urząd Patentowy, na wniosek właściwego organu, dokonuje wpisu w rejestrze patentowym informacji o zajęciu 
patentu.  
Art. 68. 1. Uprawniony z  patentu lub z  licencji nie może nadużywać swego prawa, w szczególności przez uniemo ż-
liwianie korzystania z  wynalazku przez osobę trzecią, jeżeli jest ono konieczne do zaspokojenia potrzeb rynku krajowego, 
a zwłaszcza gdy wymaga tego interes publiczny, a  wyrób jest dostępny społeczeństwu w  niedostatecznej ilośc i lub jakości 
albo po nadmiernie wysokich cenach.  
2. Nie uważa się za nadużycie prawa, o  którym mowa w  ust. 1, uniemożliwiania korzystania z  wynalazku przez os o-
by trzecie w  okresie 3  lat od dnia udzielenia patentu.  
3. Urząd Patentowy może żądać od uprawnio nego z  patentu lub z  licencji wszelkich wyjaśnień dotyczących zakresu 
korzystania z  wynalazku w  celu stwierdzenia, czy patent nie jest nadużywany.  
4. Przepisy ust. 1 i  2 nie naruszają przepisów o  przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym.  
Art. 69. 1. Nie  narusza się patentu przez:  
1) korzystanie z  wynalazku dotyczącego środków komunikacji i  ich części lub urządzeń, które znajdują się na obszarze 
Rzeczypospolitej Polskiej czasowo, a  także przedmiotów, które znajdują się na tym obszarze w  komunikacji tranz y-
towej;  
2) korzystanie z  wynalazku dla celów państwowych w  niezbędnym wymiarze, bez prawa wyłączności, jeżeli jest to 
konieczne do zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia ważnych interesów Państwa, w  szczególności w  zakresie 
bezpieczeństwa i  porządku pu blicznego;  
3) stosowanie wynalazku do celów badawczych i  doświadczalnych, dla dokonania jego oceny, analizy albo nauczania;  
4) korzystanie z  wynalazku polegające na wytwarzaniu, używaniu, przechowywaniu, składowaniu, oferowaniu, wpr o-
wadzaniu do obrotu, eks portowaniu lub importowaniu, w  celu wykonania czynności, jakie na podstawie przepisów 
prawa są wymagane dla uzyskania, również przez osobę trzecią, rejestracji lub zezwolenia, stanowiących warunek 
dopuszczenia do obrotu niektórych wytworów ze względu na ic h przeznaczenie, w szczególności produktów leczn i-
czych na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub innego państwa;  
5) wykonanie leku w  aptece na podstawie indywidualnej recepty lekarskiej ; 
6) korzystanie z  materiału biologicznego do celów hodowli  lub odkrywania i  wyprowadzania nowych odmian roślin.  
2. Decyzję o  korzystaniu z  wynalazku w  sytuacji, o  której mowa w  ust. 1  pkt 2, podejmuje w  zależności od okoliczności  
właściwy minister lub wojewoda i  niezwłocznie zawiadamia o  tym uprawnionego. W  decyz ji określa się zakres i  okres 
korzystania z  wynalazku.  
3. Na decyzję, o  której mowa w  ust. 2, służy skarga do sądu administracyjnego.  
4. Osobie, której wynalazek jest wykorzystywany dla celów państwowych, przysługuje prawo do wynagrodzenia ze 
środków budże tu Państwa, w  wysokości odpowiadającej wartości rynkowej licencji.  
5. Uzyskanie rejestracji lub zezwolenia, o  których mowa w  ust. 1 pkt 4, nie wpływa na odpowiedzialność cywilną za 
wprowadzenie wyrobów do obrotu bez zgody uprawnionego, jeżeli taka zgoda je st potrzebna.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 324 
 
 Art. 70. 1. Patent nie rozciąga się na działania dotyczące wyrobu według wynalazku lub wytworzonego sposobem 
według wynalazku, polegające w  szczególności na jego oferowaniu do sprzedaży lub dalszym wprowadzaniu do obrotu, 
jeżeli wyrób ten zos tał uprzednio wprowadzony do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez uprawnionego 
lub za jego zgodą.  
2. Nie stanowi również naruszenia patentu import na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz inne działania, 
o których mowa w  ust. 1, dotyczące wyrobu wprowadzonego uprzednio do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru 
Gospodarczego przez uprawnionego lub za jego zgodą.  
Art. 71. 1. Korzystający w  dobrej wierze z  wynalazku na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, w  chwili stanowiącej 
o pierwszeństwie do uzyskania patentu, może z  niego nadal bezpłatnie korzystać w  swoim przedsiębiorstwie w  zakresie, 
w jakim korzystał dotychczas. Prawo to przysługuje również temu, kto w  tej samej chwili przygotował już wszystkie 
istotne urządzenia potrzebne do korzystania z  wynalazku.  
2. Prawa określone w  ust. 1  podlegają, na wniosek zainteresowanego, wpisowi do rejestru patentowego. Prawa te 
mogą zostać przeniesione na inną osobę tylko łącznie z  przedsiębiorstwem.  
Art. 72. 1. Współuprawniony z  patentu może, bez zgody pozostałych współuprawnionych, korzystać z  wynalazku 
we własnym zakresie oraz dochodzić roszczeń z  powodu naruszenia patentu.  
2. W razie uzyskania korzyści z  wynalazku przez jednego ze współuprawnionych każdy z  pozostałych współupra w-
nionych ma pr awo, o  ile umowa nie stanowi inaczej, do odpowiedniej części z  jednej czwartej tych korzyści po potrąceniu 
nakładów, stosownie do swego udziału w  patencie.  
3. W zakresie nieuregulowanym w  ust. 1 i  2 stosuje się odpowiednio, o  ile umowa o  wspólności patentu  nie stanowi 
inaczej, przepisy Kodeksu cywilnego o  współwłasności w  częściach ułamkowych.  
4. Przepisy ust. 1 –3 stosuje się odpowiednio do wspólności prawa do uzyskania patentu.  
Art. 73. Uprawniony z  patentu może wskazać, w  szczególności przez stosowne ozna czenie na towarach, że jego w y-
nalazek korzysta z  ochrony.  
Art. 74. W razie zgłoszenia wynalazku albo uzyskania na wynalazek patentu przez osobę nieuprawnioną, uprawni o-
ny może żądać umorzenia postępowania albo unieważnienia patentu. Może również żądać udzie lenia mu patentu albo 
przeniesienia na niego już udzielonego patentu za zwrotem kosztów zgłoszenia wynalazku lub uzyskania patentu.  
Art. 75. 1. Osoba, która w  dobrej wierze uzyskała albo nabyła patent, przeniesiony następnie na podstawie art. 74  na 
rzecz o soby uprawnionej, albo uzyskała w  dobrej wierze licencję, a  korzystała z  wynalazku co najmniej przez rok przed 
wszczęciem postępowania o  przeniesienie patentu lub w  tym okresie przygotowała wszystkie istotne urządzenia potrzebne 
do korzystania z  wynalazku,  może z  tego wynalazku korzystać w  swoim przedsiębiorstwie w  zakresie, w  jakim z  niego 
korzystała w  chwili wszczęcia tego postępowania, z  zastrzeżeniem obowiązku uiszczania uprawnionemu ustalonego w y-
nagrodzenia.  
2. Prawo do korzystania z  wynalazku określon e w ust. 1  podlega, na wniosek zainteresowanego, wpisowi do rejestru 
patentowego. Prawo to może zostać przeniesione na inną osobę tylko łącznie z  przedsiębiorstwem.  
Rozdział 51 
Dodatkowe prawo ochronne  
Art. 751. Na warunkach określonych w  przepisach o  ustanowieniu w  Unii Europejskiej dodatkowych świadectw 
ochronnych dla produktów leczniczych oraz produktów ochrony roślin udzielane są w  Rzeczypospolitej Polskiej doda t-
kowe prawa ochronne.  
Art. 752. 1. Wniosek o  udzielenie dodatkowego prawa ochronnego, zwany d alej „wnioskiem ”, składa się w  Urzędzie 
Patentowym. Przepisy art. 13  ust. 2 –9 stosuje się odpowiednio.  
2. Do postępowania o  udzielenie dodatkowego prawa ochronnego stosuje się odpowiednio przepisy tytułu VI.  
Art. 753. Urząd Patentowy wydaje decyzję o udzieleniu dodatkowego prawa ochronnego po stwierdzeniu, że zostały 
spełnione warunki do jego udzielenia. Przepisy art. 42 i  46 stosuje się odpowiednio.  
Art. 754. 1. Udzielenie dodatkowego prawa ochronnego stwierdza się przez wydanie dodatkowego świadect wa 
ochronnego. Przepis art. 73  stosuje się odpowiednio.  
2. Udzielone dodatkowe prawa ochronne podlegają wpisowi do rejestru dodatkowych praw ochronnych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 324 
 
 Art. 755. 1. Urząd Patentowy po stwierdzeniu, że warunki udzielenia dodatkowego prawa ochronnego nie są  speł-
nione albo że wniosek złożony został po terminie, wydaje decyzję o  odmowie udzielenia dodatkowego prawa ochronnego. 
Przepis art. 49  ust. 2  stosuje się odpowiednio.  
2. Termin na złożenie wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, nie podlega przywróceniu.  
3. (uchylony)  
Art. 756. 1. Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o  udzieleniu dodatkowego prawa ochronnego, jeżeli:  
1) patent podstawowy wygaśnie przed upływem okresu, na jaki został udzielony, albo  
2) w okresie trwania patentu podstawowego cofnięte zostanie zezwolenie na wprowadzenie produktu na rynek lub 
uprawniony zrzeknie się dodatkowego prawa ochronnego.  
2. W przypadkach, o  których mowa w  ust. 1, wydane dodatkowe świadectwo ochronne traci ważność.  
3. Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie dodatkow ego prawa ochronnego w  przypadku, gdy zezwolenie, o  którym 
mowa w  ust. 1  pkt 2, zostanie cofnięte po upływie okresu, na jaki został udzielony patent podstawowy.  
4. Do dodatkowego prawa ochronnego stosuje się odpowiednio art. 90.  
Art. 757. 1. Dodatkowe praw o ochronne może być na wniosek każdej osoby unieważnione, jeżeli:  
1) udzielone zostało wbrew przepisom dotyczącym warunków wymaganych do jego uzyskania albo  
2) patent podstawowy został unieważniony w  części stanowiącej podstawę istnienia dodatkowego prawa ochronnego.  
2. Do przypadków, o  których mowa w  ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 89  ust. 2.  
3. Jeżeli patent podstawowy został unieważniony w  całości, udzielone dodatkowe prawo ochronne staje się nieważne 
z mocy prawa.  
Art. 758. O stwierdzeniu wygaśnięc ia decyzji o udzieleniu dodatkowego prawa ochronnego, o wygaśnięciu tego 
prawa lub o jego unieważnieniu dokonuje się wpisu do rejestru dodatkowych praw ochronnych.  
Art. 759. 1. Do dodatkowego prawa ochronnego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lice ncji i  przeniesienia 
patentu.  
2. Oświadczenie o  gotowości udzielenia licencji na korzystanie z  wynalazku, na który został udzielony patent, złoż o-
ne zgodnie z  art. 80, wywiera również skutki w  odniesieniu do dodatkowego prawa ochronnego.  
Art. 7510. Prezes R ady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim ma odpowiadać 
wniosek o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego, oraz szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania wniosków, uwzględ -
niając  w szczególności miejsce i sposób ogłoszenia o z łożeniu wniosku, a także dane, jakie ma zawierać dodatkowe świ a-
dectwo ochronne. Określenie wymogów, jakim ma odpowiadać wniosek, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, 
ponad potrzebę, utrudnień dla wnioskodawcy.  
Rozdział 6  
Umowy licencyjne  
Art. 76. 1. Umowa licencyjna wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej.  
2. W umowie licencyjnej można ograniczyć korzystanie z  wynalazku (licencja ograniczona). Jeżeli w  umowie lice n-
cyjnej nie ograniczono zakresu korzystania z  wynalazku, licencjobio rca ma prawo korzystania z  wynalazku w  takim s a-
mym zakresie jak licencjodawca (licencja pełna).  
3. Licencja wygasa najpóźniej z  chwilą wygaśnięcia patentu. Strony mogą przewidzieć dłuższy okres obowiązywania 
umowy w  zakresie postanowień innych niż licencja , obejmujących w  szczególności odpłatne świadczenia konieczne do 
korzystania z  wynalazku.  
4. Jeżeli umowa licencyjna nie zastrzega wyłączności korzystania z  wynalazku w  określony sposób, udzielenie lice n-
cji jednej osobie nie wyklucza możliwości udzielenia licencji innym osobom, a  także jednoczesnego korzystania 
z wynalazku przez uprawnionego z  patentu (licencja niewyłączna).  
5. Uprawniony z  licencji może udzielić dalszej licencji (sublicencja) tylko za zgodą uprawnionego z  patentu; udzi e-
lenie dalszej sublic encji jest niedozwolone.  
6. Licencja podlega, na wniosek zainteresowanego, wpisowi do rejestru patentowego. Uprawniony z  licencji wyłąc z-
nej wpisanej do rejestru może na równi z  uprawnionym z  patentu dochodzić roszczeń z  powodu naruszenia patentu, chyba 
że umowa licencyjna stanowi inaczej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 324 
 
 Art. 77. Jeżeli umowa licencyjna nie stanowi inaczej, licencjodawca jest obowiązany do przekazania licencjobiorcy 
wszystkich posiadanych przez niego w  chwili zawarcia umowy licencyjnej informacji i  doświadczeń technicznych  po-
trzebnych do korzystania z  wynalazku.  
Art. 78. W razie przejścia patentu obciążonego licencją, umowa licencyjna jest skuteczna wobec następcy prawnego.  
Art. 79. Do umowy o  korzystanie z  wynalazku zgłoszonego w  Urzędzie Patentowym, na który nie udzielono  jeszcze 
patentu, jak również do umowy o  korzystanie z  wynalazku niezgłoszonego, a  stanowiącego tajemnicę przedsiębiorcy, 
stosuje się odpowiednio przepisy o  umowie licencyjnej, chyba że strony postanowiły inaczej.  
Art. 80. 1. Uprawniony z  patentu może złoż yć w  Urzędzie Patentowym oświadczenie o  gotowości udzielenia licencji 
na korzystanie z  jego wynalazku (licencja otwarta). Oświadczenie takie nie może zostać odwołane ani zmienione.  
2. Informacja o  złożeniu oświadczenia, o  którym mowa w  ust. 1, podlega wpis owi do rejestru patentowego.  
3. W razie złożenia oświadczenia o  gotowości udzielenia licencji otwartej, opłaty okresowe za ochronę wynalazku 
zmniejsza się o  połowę. Przepis ten stosuje się również do jednorazowej opłaty za ochronę lub do pierwszej opłaty o kre-
sowej, jeżeli ta zmniejszona opłata wpłynie wraz z  oświadczeniem najpóźniej w  wyznaczonym terminie.  
4. Licencja otwarta jest pełna i  niewyłączna, a  opłata licencyjna nie może przekraczać 10% korzyści uzyskanych 
przez licencjobiorcę w  każdym roku korzyst ania z  wynalazku, po potrąceniu nakładów.  
5. Licencję otwartą uzyskuje się przez:  
1) zawarcie umowy licencyjnej albo  
2) przystąpienie do korzystania z  wynalazku bez podjęcia rokowań lub przed ich zakończeniem; w  tym przypadku licencj o-
biorca  jest obowiązany  zawiadomić o  tym pisemnie licencjodawcę w  terminie miesiąca od chwili przystąpienia do 
korzystania z  wynalazku.  
6. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca uiszcza maksymalną opłatę, przewidzianą w  ust. 4, w  terminie 
miesiąca po zakończeniu każdeg o roku kalendarzowego, w  którym licencjobiorca korzystał z  wynalazku, chyba że 
oświadczenie licencjodawcy przewiduje niższą opłatę.  
Art. 81. Jeżeli umowa o  wykonanie prac badawczych lub inna podobna umowa nie stanowi inaczej, domniemywa 
się, że wykonawca p rac udzielił zamawiającemu licencji na korzystanie z  wynalazków zawartych w  przekazanych wyn i-
kach prac (licencja dorozumiana).  
Rozdział 7  
Licencja przymusowa  
Art. 82. 1. Urząd Patentowy może udzielić zezwolenia na korzystanie z  opatentowanego wynalazku inn ej osoby 
(licencja przymusowa), gdy:  
1) jest to konieczne do zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia bezpieczeństwa Państwa, w  szczególności 
w dziedzinie obronności, porządku publicznego, ochrony życia i  zdrowia ludzkiego oraz ochrony środowiska nat u-
ralnego;  
2) zostanie stwierdzone, że patent jest nadużywany w  rozumieniu art. 68, lub  
3) zostanie stwierdzone, że uprawniony z  patentu udzielonego z  wcześniejszym pierwszeństwem (patentu wcześnie j-
szego) uniemożliwia, nie godząc się na zawarcie umowy licencyj nej, zaspokojenie potrzeb rynku krajowego przez 
stosowanie opatentowanego wynalazku (patent zależny), z  którego korzystanie wkraczałoby w  zakres patentu  
wcześniejszego; w  tym przypadku uprawniony z  patentu wcześniejszego może żądać udzielenia mu zezwoleni a na 
korzystanie z  wynalazku będącego przedmiotem patentu zależnego (licencja wzajemna).  
2. Warunkiem udzielenia licencji przymusowej na korzystanie z  wynalazku, w  przypadku, o  którym mowa w  ust. 1 
pkt 3, jest stwierdzenie, że korzystanie z  wynalazku będąc ego przedmiotem patentu zależnego, jeżeli są to wynalazki 
dotyczące tego samego przedmiotu, wprowadza istotny postęp techniczny o  poważnym znaczeniu gospodarczym. 
W przypadku wynalazku dotyczącego technologii półprzewodników licencja przymusowa może być ud zielona tylko dla 
przeciwdziałania praktykom bezzasadnie ograniczającym konkurencję.  
3. Urząd Patentowy, po stwierdzeniu, że patent jest nadużywany w  rozumieniu art. 68, może postanowić 
o możliwości ubiegania się o  licencję przymusową i  ogłasza to w  „Wiado mościach Urzędu Patentowego ”. 
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 324 
 
 4. Licencja przymusowa może zostać udzielona, jeżeli ubiegający się o  nią wykaże, że czynił wcześniej, w  dobrej 
wierze, starania w  celu uzyskania licencji. Spełnienie tego warunku nie jest konieczne do udzielenia licencji przy musowej 
w celu zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia bezpieczeństwa Państwa albo w  przypadku ogłoszenia o  możliwości 
ubiegania się o  licencję przymusową.  
5. Zwolnienie z  warunku, o  którym mowa w  ust. 4, w  przypadku ogłoszenia o  możliwości ubiegania s ię o licencję 
przymusową, nie dotyczy wniosków o  udzielenie licencji złożonych po upływie roku od dnia tego ogłoszenia.  
6. Przepis ust. 1  pkt 3  stosuje się odpowiednio, w  przypadku gdy hodowca nie może wykonywać prawa do chroni o-
nej odmiany rośliny lub żąda  od uprawnionego z  patentu licencji wzajemnej.  
Art. 83. Licencja przymusowa jest licencją niewyłączną.  
Art. 84. 1. Korzystający z  wynalazku na podstawie licencji przymusowej jest obowiązany uiścić na rzecz uprawni o-
nego opłatę licencyjną.  
2. Urząd Patentowy  określa zakres i  czas trwania licencji przymusowej oraz szczegółowe warunki jej wykonywania, 
a także, odpowiednio do wartości rynkowej licencji, wysokość opłaty licencyjnej oraz sposób i  terminy jej zapłaty.  
Art. 85. Licencja przymusowa może zostać przeni esiona tylko łącznie z  przedsiębiorstwem lub tą jego częścią, 
w której jest ona wykonywana. Licencja przymusowa dotycząca patentu wcześniejszego może być przeniesiona na inną 
osobę tylko łącznie z  patentem zależnym.  
Art. 86. W szczególnie uzasadnionych przypadkach decyzja o  udzieleniu licencji przymusowej, w  części dotyczącej 
zakresu i  czasu trwania licencji bądź też wysokości opłaty licencyjnej, może być po upływie dwóch lat od jej wydania 
zmieniona na wniosek zainteresowanego.  
Art. 87. Licencja przymus owa oraz licencja wzajemna podlegają na wniosek zainteresowanego wpisowi do rejestru 
patentowego.  
Art. 88. Przepisy o  udzieleniu licencji przymusowej w  przypadku, o  którym mowa w  art. 82  ust. 1  pkt 3, stosuje się 
odpowiednio do wzoru użytkowego, z  którego korzystanie wkraczałoby w  zakres patentu wcześniejszego.  
Rozdział 8  
Unieważnienie, wygaśnięcie i  ograniczenie patentu  
Art. 89. 1. Patent może zostać unieważniony w  całości lub części na wniosek każdego, kto wykaże, że:  
1) nie zostały spełnione warunki wyma gane do uzyskania patentu;  
2) wynalazek nie został przedstawiony na tyle jasno i wyczerpująco, aby znawca mógł ten wynalazek urzeczywistnić;  
3) patent został udzielony na wynalazek nieobjęty treścią zgłoszenia lub zgłoszenia pierwotnego ; 
4) zastrzeżenia pa tentowe nie określają przedmiotu żądanej ochrony w  sposób jasny i  zwięzły lub nie są w  całości p o-
parte opisem wynalazku.  
2. Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może w  interesie publicznym 
wystąpić z  wnioskiem o  unieważnienie patentu albo przystąpić do toczącego się postępowania w  sprawie.  
Art. 891. 1. Na wniosek uprawnionego z  patentu, patent może być ograniczony przez zmianę zastrzeżeń patentowych.  
2. Do rozpatrzenia wniosku o  ograniczenie patentu Prezes Urzędu Pate ntowego wyznacza eksperta. W sprawach 
o ograniczenie patentu eksperci mogą orzekać również w  zespołach orzekających.  
3. Po rozpoznaniu wniosku o  ograniczenie patentu Urząd Patentowy wydaje decyzję o  ograniczeniu patentu, odm o-
wie ograniczenia patentu lub um orzeniu postępowania.  
4. Przed wydaniem decyzji, o  której mowa w  ust. 3, Urząd Patentowy może wezwać uprawnionego z  patentu, 
w wyznaczonym terminie, pod rygorem umorzenia postępowania, do złożenia wyjaśnień oraz wprowadzenia okreś lonych 
poprawek i  uzupełn ień do opisu patentowego.  
5. Uprawniony z  patentu może wnieść o  ograniczenie patentu w  trakcie postępowania w  sprawie sprzeciwu do czasu 
ustosunkowania się do sprzeciwu albo w  trakcie postępowania w  sprawie o  unieważnienie patentu przed rozprawą.  
6. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 5, Urząd Patentowy może postanowić, a  na wniosek którejkolwiek ze stron 
postanawia, o  połączeniu wniosku o  ograniczenie patentu z  toczącym się postępowaniem w  sprawie sprzeciwu albo post ę-
powaniem w  sprawie o  unieważnienie patent u w celu ich łącznego rozpoznania w  tym postępowaniu, jeżeli zapewni to 
przyspieszenie lub usprawnienie postępowania. Przepisów ust.  2–4 nie stosuje się.  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 324 
 
 7. W przypadku gdy nie zostało wydane postanowienie, o  którym mowa w  ust. 6, postępowanie w  sprawie sprzeciwu 
albo postępowanie w  sprawie o  unieważnienie patentu zawiesza się, jeżeli rozpatrzenie wniosku o ograniczenie patentu 
ma bezpośredni wpływ na rozpatrzenie sprzeciwu albo wniosku o  unieważnienie patentu.  
8. Do ograniczenia patentu przepisy art.  37 i art. 247 ust. 7 stosuje się odpowiednio.  
9. Ograniczenie patentu podlega wpisowi do rejestru patentowego. Informacja o  ograniczeniu patentu, a  także zmi e-
niony opis patentowy, są publikowane przez Urząd Patentowy.  
10. Patent w  zakresie, w  jakim został ogr aniczony w  postępowaniu, o  którym mowa w  ust. 1 i 5, nie wywołuje sku t-
ków określonych w  art. 63 ust. 1, art.  64 ust. 1, art.  65 oraz art.  66 ust. 1, od daty zgłoszenia wynalazku.  
Art. 90. 1. Patent wygasa na skutek:  
1) upływu okresu, na który został udziel ony; 
2) zrzeczenia się patentu przez uprawnionego przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób, którym służą prawa na 
patencie;  
3) nieuiszczenia w  przewidzianym terminie opłaty okresowej albo  
4) trwałej utraty możliwości korzystania z  wynalazku, z  zastrzeżeniem  art. 937, z powodu braku potrzebnego do tego 
materiału biologicznego, który stał się niedostępny i  nie może być odtworzony na podstawie opisu.  
2. W sprawach, o  których mowa w  ust. 1  pkt 2 –4, Urząd Patentowy wydaje decyzje stwierdzające wygaśnięcie patentu . 
3. Patent wygasa, z  zastrzeżeniem ust. 4, w  dniu, w  którym nastąpiło zdarzenie, z  jakim ustawa wiąże skutek wygaś -
nięcia patentu. Data wygaśnięcia patentu powinna być potwierdzona w  decyzji.  
4. Wygaśnięcie patentu z  powodu nieuiszczenia w  przewidzianym t erminie opłaty okresowej następuje w  dniu, 
w którym upłynął poprzedni okres ochrony wynalazku.  
Art. 91. Wraz z  patentem głównym tracą moc patenty dodatkowe. Jeżeli patent główny traci moc z  przyczyny ni e-
mającej wpływu na wynalazek będący przedmiotem patent u dodatkowego, patenty dodatkowe do patentu głównego stają 
się patentami i  zachowują moc przez okres, na który został udzielony patent główny.  
Art. 92. Unieważnienie albo wygaśnięcie patentu podlega wpisowi do rejestru patentowego.  
Art. 921. Przepisy art. 89, 91 i  92 stosuje się odpowiednio do unieważnienia patentu europejskiego udzielonego 
w trybie określonym w  Konwencji o  patencie europejskim.  
Art. 93. Prezes Rady Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim powinno odpowi a-
dać zgłoszenie wynalazku, szczegółowy zakres i  tryb rozpatrywania oraz badania zgłoszeń w  Urzędzie Patentowym, 
uwzględniając w  szczególności sposób i  formę ogłoszenia o  zgłoszeniu wynalazku, zakres, w  jakim Urząd Patentowy 
może dokonywać poprawek w  skrócie opi su, a  także formę sporządzanego sprawozdania o  stanie techniki i  sposób oraz 
termin udostępniania go osobom trzecim. Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prow a-
dzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłasza jącego.  
Rozdział 9  
Przepisy szczególne dotyczące wynalazków biotechnologicznych  
Art. 931. Ilekroć w  rozdziale jest mowa o:  
1) wynalazku biotechnologicznym – rozumie się przez to wynalazek w  rozumieniu art.  24, dotyczący wytworu skład a-
jącego się z  materiału  biologicznego lub zawie rającego taki materiał albo sposobu, za pomocą którego materiał bio -
logiczny jest wytwarzany, przetwarzany l ub wyko rzystywany;  
2) materiale biologicznym – rozumie się przez to materiał zawierający informację genetyczną i  zdolny do s amorepr o-
dukcji albo n adający się do reprodukcji w  syste mie biologicznym;  
3) sposobie mikrobiologicznym – rozumie się przez to sposób, w  którym bierze udział lub który został dokonany na 
materiale mikrobiologicznym albo wynikiem którego jest ten materiał.  
Art. 932. 1. Za wynalazki biotechnologiczne, na które mogą być udzielane patenty, uważa się w  szczególności wyn a-
lazki:  
1) stanowiące materiał biologiczny, który jest wyizolowany ze swojego naturalnego środowiska lub wytworzony sp o-
sobem technicznym, nawet je żeli poprzednio występował w  naturze;  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 324 
 
 2) stanowiące element wyizolowany z  ciała ludzkiego lub w  inny sposób wytworzony sposobem technicznym, włącznie 
z sekwencją lub częściową sekwencją genu, nawet jeżeli budowa tego elementu jest identyczna z  budo wą elem entu 
naturalnego;  
3) dotyczące roślin lub zwierząt, jeżeli możliwości techniczne stosowania wyna lazku nie ograniczają się do szcze gólnej 
odmiany roślin lub rasy zwierząt.  
2. W zgłoszeniu wynalazku dotyczącym sekwencji lub częściowej sekwencji genu, w opi sie wynalazku, ujawnia się 
przemysłowe zastosowanie sekwencji, a w niezależnym zastrzeżeniu patentowym wskazuje się ponadto funkcję jaką ta 
sekwencja spełnia.  
3. W celu spełnienia kryterium przemysłowego zastosowania w przypadku wykorzystania sekwencji lub  częściowej 
sekwencji genu do produkcji białka lub części białka, w opisie wynalazku określa się, jakie białko lub jaka jego część są 
wytwarzane i jaką spełniają funkcję.  
4. Jeżeli zgłoszenie wynalazku, o  którym mowa w  ust. 2, ujawnia sekwencje nukleotydów  lub aminokwasów, 
zgłaszający przesyła w  postaci elektronicznej wykaz sekwencji zgodnie z  normą Światowej Organizacji Własności 
Intelektualnej ST. 25  dostarczony w  formacie umożliwiającym dalsze elektroniczne, tekstowe przetwarzanie danych.  
Art. 933. 1. Za  wynalazek nie uważa się ciała ludzkiego, w  różnych jego stadiach formowania się i  rozwoju oraz 
zwykłego odkrycia jednego z  jego elementów, włącznie z  sekwencją lub częściową sekwencją genu.  
2. Za wynalazki biotechnologiczne, których wykorzystywanie byłoby  sprzeczne z  porządkiem publicznym lub d o-
brymi obyczajami, o  których mowa w  art. 29 ust. 1 pkt 1, lub mor alnością publiczną, uważa się w szczegól ności:  
1) sposoby klonowania ludzi;  
2) sposoby modyfikacji tożsamości gene tycznej linii zarodkowej człowieka;  
3) stosowanie embrionów ludzkich do celów przemysłowych lub handlowych;  
4) sposoby modyfikacji tożsamości gene tycznej zwierząt, które mogą powo dować u  nich cierpienia, nie przynosząc 
żadnych istotnych korzyści medycznych dla człowieka lub zwierzęcia, or az zwierzęta będące wynikiem zastosow a-
nia takich sposobów.  
Art. 934. 1. Paten t na materiał biologiczny posia dający okreś lone w  zastrzeżeniu lub zastrze żeniach patentowych c e-
chy charakte rystyczne będące wynikiem wynalazku obejmuje każdy materiał biologiczny  otrzymany z  danego materiału 
biologiczne go przez repro dukcję w identycznej lub odmiennej for mie i  posiadający te same cechy charak terystyczne.  
2. Patent na sposób, który umożliwia wytworzenie materiału biologicznego posiadającego określone w  zastrzeżeniu 
lub zastrzeżeniach patentowych cechy charakterystyczne będące wynikiem wynalazku, obejmuje także materiał biologic z-
ny otrzymany bezpośrednio tym sposobem oraz każdy inny materiał biologiczny pochodzący z  materiału biologicznego 
uzyskanego bezpośrednio prz ez reprodukcję w  identycznej lub odmiennej formie i  posiadający te same cechy charakter y-
styczne.  
3. Patent na wytwór zawierający lub po siadający informację genetyczną obejmuje wszystkie materiały, do których 
został włączony wytwór i  w których została zawa rta informacja genetyczna spełniająca w  tym materiale swoją funkcję, 
z wyjątkiem materiałów, o  których mowa w  art. 933 ust. 1.  
Art. 935. 1. Patent nie rozciąga się na materiał biologiczny otrzymany przez jedno krotną reprodukcję materiału bio -
logicz nego wp rowadzonego do obrotu przez uprawnionego z  patentu lub za jego zgodą, jeżeli reprodukcja jest nieodzo w-
nym następstwem wykorzystywania materiału biologicznego.  
2. Osoba, która nabyła lub w  inny sposób uzyskała od uprawnionego z  patentu lub za jego zgodą chr oniony patentem 
materiał roślinny, do wykorzystania w  działalności rolniczej, upoważniona jest do jego wykorzystywania dla wielokrotnej 
reprodukcji w  ramach własnego gospodarstwa rolnego, z  uwzględnieniem takich samych ograniczeń, jakie są przewidzi a-
ne dla  korzystania, bez zgody hodowcy, z  materiału siewnego odmiany rośliny chronionej na podstawie przepisów ustawy 
z dnia 26  czerwca 2003  r. o ochronie prawnej odmian roślin (Dz.  U. z 201 8 r. poz. 432 oraz z 2020 r. poz.  288). 
3. Przepis ust. 2  stosuje się odpowiednio do inwentarza hodowlanego lub innego zwierzęcego materiału zarodowego.  
Art. 936. 1. Jeżeli do urzeczywistnienia wynalazku potrzebne jest użycie materiału biolo giczne go, który nie jest p o-
wszechnie dostępny ani nie może być przedstawiony w  opisie patentowym w  taki sposób, aby umożliwić znawcy zast o-
sowanie wynalazku, ujawnienie go może polegać na powołaniu się na dokonane, najpóźniej w  dacie zgłoszenia, zdep o-
nowanie tego materiału w  kolekcji uznanej na podstawie umowy międzynarodowej lub w  kolekc ji krajowej, wskazanej 
przez Prezesa Urzędu Patentowego w  drodze obwieszczenia w  Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Mon i-
tor Polski ”. 
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 324 
 
 2. O nadaniu statusu kolekcji krajowej, o  której mowa w  ust. 1, Prezes Urzędu Patentowego obwieszcza po uzysk a-
niu, na wniosek zainteresowanej instytucji, pozytywnego stanowiska ministra właściwego ze względu na przedmiot dep o-
nowanych materiałów biologicznych.  
3. W przypadku dokonania depozytu, o  którym mowa w  ust. 1, zgłaszający powinien dołączyć do zgłoszenia p o-
świadczenie instytucji depozytowej. Poświadczenie takie powinno zawierać co najmniej nazwę instytucji, datę zdepon o-
wania oraz numer, pod którym jest dostępny materiał biologiczny.  
4. Poświadczenie instytucji depozytowej może być złożone w  ciągu 6  miesięcy o d daty zgłoszenia. Późniejsze złoż e-
nie poświadczenia nie skutkuje uznania zdeponowania materiału biologicznego za równozn aczne z  jego ujawnieniem 
w zgłoszeniu.  
5. Dostęp do depozytu, o  którym mowa w  ust. 1, przed ogłoszeniem o  zgłoszeniu wynalazku, ogranic zony jest do 
osób wskazanych w  art. 251  ust. 1. Na wniosek zgłaszającego, złożony w  Urzędzie  Patentowym przed ogłoszeniem o zgło-
szeniu  wynalazku, powyższe ograniczenie rozciąga się na cały okres rozpatrywania zgłoszenia.  
6. Od ogłoszenia o  zgłoszeniu wyna lazku, jeżeli nie został złożony wniosek, o  którym mowa w  ust. 5, oraz po udzi e-
leniu patentu nie można odmówić dostępu do depozytu osobie trzeciej, z  zachowaniem warunku, o  którym mowa w  ust. 7. 
Przepis stosuje się odpowiednio także w  przypadku unieważnien ia bądź wygaśnięcia patentu.  
7. Warunkiem udostępnienia próbki materiału biologicznego ubiegającej się o  to osobie jest zobowiązanie się jej na 
piśmie wobec zgłaszającego lub uprawnionego z  patentu, że w  trakcie pozostawania patentu w  mocy:  
1) nie udostępn i osobom trzecim próbki ani żadnej substancji z  niej pocho dzącej,  
2) będzie wykorzystywała próbkę lub substancję z  niej pochodzącą jedynie do celów doświadczalnych  
– chyba że zgłaszający lub uprawniony z  patentu wyraźnie odstąpi od tego zobowiązania.  
8. Jeżeli Urząd Patentowy wyda decyzję o  odmowie udzielenia patentu albo umorze niu postępowania, na wniosek 
zgłasza jącego złożony w  terminie określonym w  ust. 5, przez okres 20  lat od daty dokonania zgłoszenia, dostęp do depo-
zytu materi ału biologicznego będz ie ograni czony do osób, o  których mowa w  ust. 5. Przepis ust. 7  stosuje się odpowiednio.  
Art. 937. Jeżeli materiał biologiczny zdeponowany zgodnie z  art. 936 przestał być dostępny w  kolekcji, nowego 
depozytu można dokonać na warunkach określonych w  umowie międzynarodowej.  
DZIAŁ III  
Wzory użytkowe i  prawa ochronne na wzory użytkowe  
Art. 94. 1. Wzorem użytkowym jest nowe i  nadające się do przemysłowego zastosowania rozwiązanie o charakterze 
technicznym, dotyczące kształtu lub budowy przedmiotu o  trwałej posta ci albo przedmiotu składającego się ze związ a-
nych ze sobą funkcjonalnie części o  trwałej postaci.  
2. Wymóg postaci przedmiotu uważa się za zachowany także wówczas, gdy wytwór według wzoru użytkowego zd e-
finiowany jest przestrzennie przez powtarzalne element y o stałym stosunku rozmiarów.  
3. Wymóg trwałej postaci przedmiotu uważa się za zachowany także wówczas, gdy wytwór według wzoru użytk o-
wego zmienia swoją postać w  związku z  korzystaniem zgodnym z  przeznaczeniem.  
Art. 95. 1. Na wzór użytkowy może być udziel one prawo ochronne.  
2. Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego korzystania ze wzoru użytkowego w  sposób z a-
robkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.  
3. Czas trwania prawa ochronnego wynosi dziesięć lat od daty dokonania zgłoszenia wzoru użytkowego w  Urzędzie 
Patentowym.  
Art. 96. Zakres przedmiotowy prawa ochronnego określają zastrzeżenia ochronne zawarte w  opisie ochronnym wz o-
ru użytkowego.  
Art. 97. 1. Opis wzoru użytkowego określa jego przemysłowe zastosowanie,  o którym mowa w  art. 94 ust. 1. 
2. Zgłoszenie wzoru użytkowego zawiera rysunki przedstawiające istotne cechy techniczne wzoru.  
3. Zgłoszenie wzoru użytkowego obejmuje tylko jedno rozwiązanie.  
4. Zgłoszenie wzoru użytkowego zawiera jedno zastrzeżenie ochro nne niezależne.  
5. Wymóg, o  którym mowa w  ust. 3, nie ogranicza ujęcia w  zgłoszeniu różnych postaci przedmiotu, posiadających te 
same istotne cechy techniczne zastrzeganego rozwiązania.  
6. Do zgłoszenia wzoru użytkowego przepisy art.  31–33 stosuje się odpowiednio.  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 324 
 
 Art. 98. Udzielone prawa ochronne na wzory użytkowe podlegają wpisowi do rejestru wzorów użytkowych.  
Art. 99. 1. Udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy stwierdza się przez wydanie świadectwa ochronnego.  
2. Częścią składową świadectwa och ronnego jest opis ochronny wzoru użytkowego obejmujący opis tego wzoru, z a-
strzeżenia ochronne i  rysunki. Opis ochronny wzoru użytkowego jest udostępniany osobom trzecim i  podlega rozp o-
wszechnianiu przez Urząd Patentowy.  
Art. 100. 1. Do wzorów użytkowych i  praw ochronnych na wzory użytkowe przepisy art.  25, art.  27–29, art.  35–37, 
art. 39–52, art.  55–60, art.  62, art.  66–75, art.  76–90 i art. 92 stosuje się odpowiednio.  
2. W przypadku wzoru użytkowego okres przewidziany w  art. 60  wynosi dziesięć lat.  
Art. 101. 1. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, rodzaje wzorów użytkowych dotyczących obronności 
lub bezpieczeństwa Państwa oraz tryb postępowania z  takimi wzorami zarówno przed stwierdzeniem przez właściwy 
organ, czy są to wzory użytkowe tajne, jak  i po wydaniu postanowienia o  ich tajności.  
2. Prezes Rady Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim powinno odpowiadać zgł o-
szenie wzoru użytkowego, szczegółowy zakres i  tryb rozpatrywania oraz badania zgłoszeń w  Urzędzie Patent owym, 
uwzględniając w  szczególności sposób i  formę ogłoszenia o  zgłoszeniu wzoru użytkowego, zakres, w  jakim Urząd Pate n-
towy może dokonywać poprawek w  skrócie opisu, formę sporządzanego sprawozdania o  stanie techniki i  sposób oraz 
termin udostępniania go o sobom trzecim, a  także sposób udostępniania i  rozpowszechniania opisów ochronnych wzorów 
użytkowych. Określenie wymogów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia nadmie r-
nych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.  
DZIAŁ IV  
Wzory przemysłowe i  prawa z  rejestracji wzorów przemysłowych  
Art. 102. 1. Wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego cz ę-
ści, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, fak turę lub materiał wytworu oraz 
przez jego ornamentację.  
2. Wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w  sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w  szcze gól-
ności opakowanie, symbole gra ficzne oraz kroje pisma typog raficznego, z  wyłączeniem programów  komputerowych.  
3. Za wytwór uważa się także:  
1) przedmiot składający się z  wielu wymienialnych części składo wych umożliwiających jego rozłożenie i  ponowne 
złożenie (wytwór złożony);  
2) wymienialną część składową wytworu złożonego, jeżeli po jej włączeniu  do wytworu złożonego pozostaje ona 
widoczna w trakcie jego zwykłego używania, przez które rozumie się każde używanie, z wyłączeniem konserwacji, 
obsługi lub naprawy.  
3) (uchylony)  
4. W przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w  części składowej wytworu z łożonego, w  rozumieniu ust. 3  pkt 1,  
ocena nowości i  indywidualnego charakteru dotyczy tylko jego widocznych cech.  
Art. 103. 1. Wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do 
uzyskania prawa z  rejestracji,  identyczny  wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub 
ujawnienie w  inny sposób, z  zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z  udostępnionym publicznie także wó w-
czas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szcz egółami.  
2. Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w  rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości 
osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy.  
3. Przepis ust. 1  nie wyłącza możliwości udzielenia prawa z  rejestracji, je żeli wzór przemysłowy:  
1) został ujawniony osobie trzeciej, która w  sposób wyraźny lub dorozumiany była zobowiązana do zachowania poufności;  
2) został ujawniony w  ciągu 12  miesięcy przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyska nia prawa 
z rejestracji, jeżeli ujawnienie nastąpiło przez twórcę, jego następcę prawnego lub – za zgodą uprawnionego – przez 
osobę trzecią, a  także jeżeli ujawnienie nastąpiło w  wyniku nadużycia popełnionego wobec twórcy lub jego następcy 
prawnego.  
Art. 104. 1. Wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje 
na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony 
przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo . 
2. Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej 
przy opracowywaniu wzoru.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 324 
 
 Art. 105. 1. Na wzór przemysłowy udziela się prawa z  rejestracji.  
2. Przez uzyskanie prawa z  rejestracji uprawniony nabywa  prawo wyłącznego korzystania z  wzoru przemysłowego 
w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczy pospolitej Polskiej.  
3. Uprawniony może zakazać osobom trzecim wytwarzania, oferowania, wprowadzania do obrotu, importu, eksportu 
lub używania wytw oru, w  którym wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub składowania takiego wytworu dla takich celów.  
4. Prawo z  rejestracji wzoru prze mysłowego obejmuje każdy wzór, który na zorientowanym użytkowniku nie wyw o-
łuje odmiennego ogólnego wrażenia. Art. 104  ust. 2 stosuje się odpo wiednio.  
5. Prawo z  rejestracji wzoru prze mysłowego ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie.  
6. Prawa z  rejestracji wzoru udziela się na 25  lat od daty dokonania zgłoszenia w  Urzędzie P atentowym, podzi elone 
na pięcio letnie okresy, z  zastrzeżeniem art. 111.  
Art. 106. 1. Praw z  rejestracji nie udziela się na wzory przemysłowe, których wykorzystywanie byłoby sprzeczne 
z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; korzystania z  wzoru przemysłowego nie uwa ża się za sprzeczne 
z porządkiem publicznym tylko dlatego, że jest zabronione przez prawo.  
2. Praw z rejestracji nie udziela się również, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, na wzory prz e-
mysłowe zawierające oznaczenia, o których mowa w art. 1291 ust. 1 pkt 8 –11. 
Art. 1061. 1. Ochrona z  tytułu prawa z  rejestracji wzoru nie przysługuje wytworowi, który stanowi część składową 
wytworu złożonego, używaną do naprawy tego wytworu w  taki sposób, by przywrócić mu jego wygląd początkowy.  
2. Osoby trzec ie mogą korzystać z  wytworu, o  którym mowa w  ust. 1, poprzez jego wytwarzanie, oferowanie, wpro -
wadzanie do obrotu, import, eksport lub używanie wytworu, w  którym wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub poprzez 
składowanie takiego wytworu dla takich celów.  
Art. 107. 1. Prawo z  rejestracji wzoru przemy słowego nie obejmuje cech wytworu:  
1) wynikających wyłącznie z  jego funkcji technicznej;  
2) które muszą być odtworzone w  dokładnej formie i  wymiarach w  celu umożliwienia mechanicznego połącze nia go 
lub współ działania z  innym wytworem.  
2. Przepisy ust. 1  nie stoją na przeszkodzie rejestracji wzoru przemy słowego przeznaczonego do wielo krotnego skł a-
dania lub łączenia wzajemnie wymienialnych wytworów w  ramach systemu modularnego.  
Art. 108. 1. Zgłoszenie wzoru przemysłowego w  celu uzyskania prawa z  rejestracji powinno obejmować:  
1) podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przed miotu zgłoszenia oraz wniosek o udzie-
lenie prawa z  rejestracji;  
2) ilustrację wzoru przemysłowego.  
3) (uchylony)  
2. Ilustrację wzoru przemysłowego stanowią w  szczególności rysunki, fotografie lub próbki materiału włókienniczego.  
21. W przypadku gdy nowy i indywidualny charakter posiada część wytworu, o którym mowa w art. 102 ust. 1, il u-
stracja wzoru przemy słowego musi przedstawiać całość wytworu.  
3. Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, zgłaszający może dołączyć opis wyjaśniający ilustrację wzoru przem y-
słowego.  
4. Jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspóln e cechy 
istotne (odmiany wzoru przemysłowego).  
5. Liczba odmian wzoru przemysłowego, jakie mogą być ujęte w  jednym zgłoszeniu, nie może przekraczać dziesi ę-
ciu, chyba że odmiany te tworzą w  całości komplet wytworów. Na jednym rysunku lub fotografii, o  który ch mowa w  ust. 2,  
powinny być przedstawione w  figurach wszystkie odmiany wzoru ujęte w  zgłoszeniu.  
6. Zgłoszenie wzoru przemysłowego, które obejmuje co najmniej podanie oraz część wyglądającą zewnętrznie na 
ilustrację wzoru przemysłowego, daje podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane.  
7. Urząd Patentowy wzywa postanowieniem, pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia zgłoszenia 
w wyznaczonym terminie, jeżeli stwierdzi, że nie zawiera ono wszystkich części, o  których mowa w  ust. 1. Zgłoszenie 
uważ a się za dokonane w  dniu wpłynięcia do Urzędu Patentowego ostatniej brakującej części.  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 324 
 
 Art. 1081. 1. W przypadku dokonania zgłoszenia wzoru przemysłowego z naruszeniem przepisów art. 108 ust. 4 i 5 
Urząd Patentowy wzywa, w drodze postanowienia, do złożenia , w wyznaczonym terminie, oddzielnych zgłoszeń wytworów.  
2. W przypadku niedokonania oddzielnych zgłoszeń wytworów w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się, że 
zgłoszenie pierwotne dotyczy pierwszych dziesięciu odmian wzoru.  
3. W przypadku niedokonania oddzielnych zgłoszeń wytworów, które nie są o dmianami wzoru przemysłowego, 
w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się, że zgłoszenie pierwotne dotyczy wzoru umieszczonego jako pierwszy na 
ilustracji wzoru przemysłowego.  
Art. 109. W stosunku  do wzorów przemysłowych, dla przyznania uprzedniego pierwszeństwa, przepisy art. 48 sto-
suje się odpowiednio. Urząd Patentowy nie sprawdza jednak podstawy udzielenia pierwszeństwa w  zakresie, o  którym 
mowa w  art. 48  pkt 4.  
Art. 110. 1. Jeżeli Urząd Patento wy stwierdzi, że zgłoszenie wzoru przemysłowego nie zostało sporządzone prawid -
łowo, wydaje decyzję o  odmowie udzielenia prawa z  rejestracji.  
2. Nie uważa się zgłoszenia, o  którym mowa w  ust. 1, za sporządzone prawidłowo, jeżeli przedmiot zgłoszenia nie 
stanowi postaci wytworu lub jego części lub w  przypadku, o  którym mowa w  art. 106.  
3. Urząd Patentowy może wydać decyzję o  odmowie udzielenia prawa z  rejestracji na wzór przemysłowy, jeżeli p o-
stać wytworu lub jego części w  sposób oczywisty nie posiada cech n owości lub indywidualnego charakteru lub wytwór 
nie spełnia w  sposób oczywisty wymagań, o  których mowa w  art. 102  ust. 3.  
4. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1 i  3, przepis art. 49  ust. 2  stosuje się odpowiednio.  
Art. 111. 1. Urząd Patentowy wydaje decyzj ę o udzieleniu prawa z  rejestracji po stwierd zeniu, z  zastrzeżeniem 
art. 110 ust. 3, że zgłoszenie wzoru przemysłowego zostało sporządzone prawidłowo.  
2. Udzielenie prawa z  rejestracji wzoru przemysłowego następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za pierws zy 
okres ochrony. W  razie nieuiszczenia opłaty w  wyznaczonym terminie Ur ząd Patentowy stwierdza wygaśnię cie decyzji 
o udzieleniu prawa z  rejestracji wzoru przemysłowego.  
Art. 112. Udzielone prawa z  rejestracji wzorów przemysłowych podlegają wpisowi do reje stru wzorów przemysłowych.  
Art. 113. W okresie poprzedzającym rejestrację wzoru przemysłowego Urząd Patentowy bez zgody zgłaszającego 
nie udziela osobom nieuprawnionym informacji o  zgłoszeniu.  
Art. 114. 1. Udzielenie prawa z  rejestracji wzoru przemysłowego  stwierdza się przez wydanie świadectwa rejestracji.  
2. Częścią składową świadectwa rejestracji jest opis ochronny wzoru przemysłowego obejmujący ilustrację wzoru 
przemysłowego oraz opis wyjaśniający ilustrację wzoru, o  ile został dołączony do zgłoszenia w zoru. Opis ochronny 
wzoru przemysłowego jest udostępniany osobom trzecim i  podlega rozpowszechnianiu przez Urząd Patentowy.  
Art. 115. Uprawniony z  rejestracji wzoru przemysłowego nie może zakazać osobie trzeciej korzystania z  wzoru:  
1) do użytku osobistego  lub niezwiązanego z  działalnością gospo darczą;  
2) w celu doświadczalnym;  
3) polegającego na jego odtworzeniu do celów cytowania lub nauczania, jeżeli nie narusza dobrych obyczajów i  nie 
utrudnia uprawnionemu w  sposób nieuzasadniony korzystania z  wzoru or az wskazuje na źródło jego pochodzenia;  
4) stosowanego lub zawartego w  urządze niach znajdujących się na środkach transportu lądowego i  zarejestrowanych 
w innych państwach statkach morskich lub powietrznych, które czasowo znajdują się na obszarze Rzeczypos politej 
Polskiej;  
5) przez import części zamiennych i  akcesoriów, w  których wzór jest stosowany lub zawarty w  celu napraw statków, 
o których mowa w  pkt 4;  
6) wykonywania napraw statków, o  których mowa w  pkt 4;  
7) przez wykonanie na indywidualne zamówienie naprawy związanej z  odtworzeniem części składowej wytworu zł o-
żonego, w  celu przywrócenia mu pierwotnego wyglądu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 324 
 
 Art. 116. (uchylony)  
Art. 117. 1. Do unieważnienia prawa z  rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89  stosuje się odpowiednio.  
2. Podstawą do unieważnienia prawa z  rejestracji może być również stwierdzenie, że wykorzystywanie wzoru prz e-
mysłowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.  
Art. 1171. 1. Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak warunków wymaganych do uznania na  terytorium Rzeczy pospolitej 
Polskiej ochrony międzynarodowego wzoru przemysłowego, wydaje decyzję o odmowie uznania na terytorium Rzeczy -
pospolitej  Polskiej ochrony międzynarodowego wzoru przemysłowego w całości lub części.  
2. Doręczenia decyzji, o które j mowa w ust. 1, dokonuje się wyłącznie na wniosek uprawnionego z rejestracji między -
narodowego wzoru przemysłowego złożony w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia mu kopii powiadomienia o o d-
mowie,  na podstawie art. 12 ust. 3 Aktu genewskiego.  
Art. 1172. Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego powiadomienie o:  
1) wydaniu decyzji o odmowie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego wzoru 
przemysłowego lub wzorów przemysłowych,  
2) wydaniu decyzji w wyniku ponown ego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją, o której mowa w pkt 1,  
3) wydaniu prawomocnego wyroku sądu administracyjnego o uchyleniu decyzji, o której mowa w pkt 1,  
4) unieważnieniu uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego wzoru przemysłowego  
– w trybie, formie i języku przewidzianych w Akcie genewskim.  
Art. 1173. 1. Każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
ochrony międzynarodowego wzoru przemysłowego. Przepisy art. 246 ust . 1 i art. 247 stosuje się odpowiednio.  
2. Urząd Patentowy wydaje decyzję o unieważnieniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynar o-
dowego wzoru przemysłowego, jeżeli uprawniony z rejestracji międzynarodowego wzoru przemysłowego, nie udziel i 
odpowiedzi na sprzeciw, o którym mowa w ust. 1, lub zgodzi się z tym sprzeciwem.  
3. Od decyzji Urzędu Patentowego, o której mowa w ust. 2, służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy 
art. 244, art.  2441 oraz art.  245 ust. 1 i 2 stosuje się odpo wiednio.  
Art. 1174. Do unieważnienia uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego wzoru 
przemysłowego przepis art. 89 stosuje się odpowiednio.  
Art. 1175. Do roszczeń z tytułu naruszenia prawa z rejestracji międzynarodowego wzoru  przemysłowego korzystaj ą-
cego z ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepisy art. 287 –291 stosuje się odpowiednio, z tym że roszczeń 
tych można dochodzić za okres rozpoczynający się po dniu ogłoszenia w „Wiadomościach Urzędu Patentowego ” o uzna-
niu jego ochrony, a w przypadku wcześniejszego powiadomienia przez uprawnionego osoby naruszającej takie prawo – za 
okres rozpoczynający się po dniu tego powiadomienia.  
Art. 118. 1. Do wzorów przemysłowych i  praw z  rejestracji wzorów przemysłowych przepisy art.  32, art.  35–37, 
art. 39, art.  391, art. 41, art.  42 ust. 1, art.  46, art.  50, art.  55, art.  66 ust. 2, art.  67, art.  68, art.  70–75, art.  76–79, art.  81–88, 
art. 90 i art. 92 stosuje się odpowiednio.  
2. Zmiany dokonywane w  zgłoszeniu w  toku jego rozpatrywania nie mogą dotyczyć samego wzoru i  jego odmian 
przedstawionych w  opisie i  na rysunku oraz na fotografiach. Zakaz ten nie obejmuje przypadków dokonania korekty z a-
strzeganej  postaci wytworu, jeżeli nie spowoduje to zmiany tożsamości wzoru i  bez której uzyskanie prawa z  rejestracji 
wzoru przemysłowego byłoby niemożliwe.  
Art. 119. Prezes Rady Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim powinno odpowi a-
dać zgłoszenie wzoru przemysłowego, oraz szczegółowy zakres i  tryb rozpatrywania zgłoszeń, uwzgl ędniając w szcze-
gólności sposób udostępniania i  rozpowszechniania opisów ochronnych wzorów przemysłowych. Określenie wymogów, 
jakim powinno odpowiadać zgłoszenie , nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla 
zgłaszającego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 324 
 
 TYTUŁ III  
Znaki towarowe i  oznaczenia geograficzne  
DZIAŁ I  
Znaki towarowe i  prawa ochronne  
Rozdział 1  
Znak towarowy  
Art. 120. 1. Znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przed-
siębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób  
pozwalający na ustalenie jednoznacznego i  dokład nego przedmiotu udzielonej ochrony.  
2. Znakiem towarowym, w  rozumieniu ust.  1, może być w  szczególności wyraz, włącznie z  nazwiskiem, rysunek, litera,  
cyfra, kolor, forma przestrzenna, w  tym kształt towaru lub opakowania, a  także dźwięk.  
3. Ilekroć w  ustaw ie jest mowa o:  
1) znakach towarowych – rozumie się przez to także znaki usługowe;  
2) towarach – rozumie się przez to w  szczególności wyroby przemysłowe, rzemieślnicze, płody rolne oraz produkty 
naturalne, zwłaszcza wody, minerały, surowce, a  także, z  zastrzeżeniem art. 174  ust. 3, usługi;  
3) znakach towarowych podrobionych – rozumie się przez to użyte bezprawnie znaki identyczne lub takie, które nie 
mogą być odróżnione w  zwykłych warun kach obrotu od znaków zarejestrowanych, dla towa rów objętych prawem 
ochronnym;  
4) znakach wcześniejszych – rozumie się przez to znaki zgłoszone lub zarejestrowane z  wcześniejszym pierwszeństwem.  
Art. 121. Na znak towarowy może być udzielone prawo ochronne.  
Art. 122. 1. Przepis art. 120 ust. 1 nie wyklucza uznania za znak tow arowy oznaczenia przeznaczonego do równ o-
czesnego używania przez kilka osób, w tym przedsiębiorców, którzy zgłosili go wspólnie, jeżeli używanie takie nie jest 
sprzeczne z interesem publicznym i nie ma na celu wprowadzenia odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, 
przeznaczenia, jakości, właściwości lub pochodzenia towarów (wspólne prawo ochronne).  
2. Zasady używania znaku towarowego na podstawie wspólnego prawa ochronnego określa regulamin znaku przyj ę-
ty przez osoby, w tym przedsiębiorców, o który ch mowa w ust. 1.  
Art. 123. 1. Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, z  zastrzeżeniem art. 124 
i 125, według daty zgłoszenia znaku towarowego w  Urzędzie Patentowym.  
2. Zgłoszenie uważa się za dokonane w  dniu, w  którym wpł ynęło ono do Urzędu Patento wego. Przepisy art. 13  ust. 2 –9 
stosuje się odpowiednio.  
Art. 124. Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy przysługuje w  Rzeczypospolitej Po l-
skiej na zasadach określonych w  umowach międzynarodowych według dat y pierwszego prawidłowego zgłoszenia znaku 
towarowego, jeżeli zgłoszenie w  Urzędzie Patentowym zostanie dokonane w  okresie 6  miesięcy od tej daty.  
Art. 125. Pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, na zasadach określonych 
w umowach międzynarodowych, według daty wystawienia towaru oznaczonego tym znakiem w  Polsce lub za granicą, na 
wystawie międzynarodowej oficjalnej lub oficjalnie uznanej, jeżeli zgłoszenie w  Urzędzie Patentowym tego znaku tow a-
rowego nastąpi w  okresie  6 miesięcy od tej daty.  
2. (uchylony)  
3. (uchylony)  
4. (uchylony)  
Art. 126. Jeżeli znak towarowy, będący przedmiotem pierwszego prawidłowego zgłoszenia, był umieszczony na t o-
warze wystawionym wcześniej na wystawie i  korzystał od dnia wystawienia do dnia zgłoszenia z  ochrony tymczasowej 
przewidzianej w  Konwencji paryskiej, pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego, o  którym mowa w  art. 124, oraz 
początek przewidzianego tam terminu do dokonania zgłoszenia w  Urzędzie Patentowym oznacza się według daty wyst a-
wienia towaru oznaczonego tym znakiem na wystawie.  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 324 
 
 Art. 127. 1. Pierwszeństwo, o  którym mowa w  art. 124 i  art. 125  (uprzednie pierwszeństwo), jest zbywalne i  podlega 
dziedziczeniu.  
2. Umowa o  przeniesienie pierwszeństwa, o  którym mowa w  ust. 1, wymaga, po d rygorem nieważności, zachowania 
formy pisemnej.  
Art. 128. Na wniosek zgłaszającego znak towarowy Urząd Patentowy wydaje, w  celu zastrzeżenia pierwszeństwa, 
o którym mowa w  art. 124, dowód dokonania zgłoszenia znaku towarowego w  Urzędzie Patentowym (dowód  pierwsze ń-
stwa). Przepis art.  19 ust. 2 stosuje się odpowiednio.  
Art. 129. (uchylony)  
Art. 1291. 1. Nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które:  
1) nie może być znakiem towarowym;  
2) nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zo stało zgłoszone;  
3) składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego 
pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności;  
4) składa się wy łącznie z elementów, które weszły do języka potocznego lub są z wyczajowo używane w uczciwych 
i utrwalonych praktykach handlowych;  
5) składa się wyłącznie z  kształtu lub innej właściwości towaru, wynikającej z  charakteru samego towaru, niezbędnej 
do uzyskan ia efektu technicznego lub zwiększającej znacznie wartość towaru;  
6) zostało zgłoszone w złej wierze;  
7) jest sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami;  
8) zawiera element o  wysokiej wartości symbolicznej, w  szczególności o  charakterze relig ijnym, patriotycznym lub 
kulturowym, którego używanie obrażałoby uczucia religijne, patriotyczne lub tradycję narodową;  
9) zawiera symbol Rzeczypospolitej Polskiej (godło, barwy lub hymn), znak sił zbrojnych, organizacji paramilitarnej 
lub sił porządkowych , reprodukcję polskiego orderu, odznaczenia lub odznaki honorowej, odznaki lub oznaki wo j-
skowej bądź innego oficjalnego lub powszechnie używanego odznaczenia i odznaki, w szczególności administracji 
rządowej lub samorządu terytorialnego albo organizacji sp ołecznej działającej w ważnym interesie publicznym, gdy 
obszar działania tej organizacji obejmuje cały kraj lub znaczną jego część, jeżeli zgłaszający nie wykaże się upra w-
nieniem, w szczególności zezwoleniem właściwego organu Państwa albo organu samorządu terytorialnego, albo 
zgodą organizacji, na używanie oznaczenia w obrocie;  
10) zawiera symbol (herb, flagę, godło) obcego państwa, nazwę, skrót nazwy, bądź symbol (herb, flagę, godło) organizacji  
międzynarodowej lub przyjęte w obcym państwie urzędowe oznacz enie, stempel kontrolny lub gwarancyjny, jeżeli 
zakaz taki wynika z umów międzynarodowych, chyba że zgłaszający wykaże się zezwoleniem właściwego organu, 
które uprawnia go do używania takiego oznaczenia w obrocie;  
11) zawiera urzędowo uznane oznaczenie prz yjęte do stosowania w obrocie, w szczególności znak bezpieczeństwa, znak 
jakości lub cechę legalizacji, w zakresie, w jakim mogłoby to wprowadzić odbiorców w błąd co do charakteru taki e-
go oznaczenia, o ile zgłaszający nie wykaże, że jest uprawniony do jego  używania;  
12) ze swojej istoty może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, jakości lub pochodzenia 
geograficznego towaru;  
13) stanowi lub odtwarza w  swoich zasadniczych elementach nazwę odmiany roślin zarejestrowaną z  wcześniejszym  
pierwszeństwem w  Rzeczypospolitej Polskiej lub na podstawie przepisów prawa Unii Europejskiej albo wiążącej 
Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej, przewidujących ochronę praw do odmiany roślin, i  odnosi się do 
odmian roślin tego samego gatunku lub g atunków ściśle spokrewnionych.  
2. W odniesieniu do wyrobów alkoholowych, znak towarowy zawierający element geograficzny niezgodny z poch o-
dzeniem wyrobu uważa się za znak wprowadzający odbiorców w błąd.  
3. Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy zawierający element geograficzny prawdziwy w sensie d o-
słownym co do terytorium, regionu lub miejsca, z którego towar pochodzi, który mógłby wprowadzić odbiorców w błąd, 
że towar pochodzi z innego, słynącego z danych wyrobów terenu. W przypadku homonimiczny ch oznaczeń geografic z-
nych dla wina i piwa ochrona może być przyznana, z tym, że Urząd Patentowy wezwie osobę, która dokonała zgłoszenia 
później, do dokonania w znaku odpowiednich zmian pozwalających na odróżnienie go od znaku wcześniejszego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 324 
 
 4. Nie udziel a się prawa ochronnego na znak towarowy wyłączony z  rejestracji na podstawie przepisów prawa kr a-
jowego, prawa Unii Europejskiej lub umowy międzynarodowej przewidujących ochronę oznaczenia geograficznego, 
nazwy pochodzenia, określenia tradycyjnego dla wina lub gwarantowanej tradycyjnej specjal ności, w  zakresie w  nich 
przewidzianych.  
Art. 130. Odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 –4 nie może nastąpić, jeżeli przed  
datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak te n nabrał, w następstwie jego używania, charakteru 
odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu.  
Art. 131. (uchylony)  
Art. 132. (uchylony)  
Art. 1321. 1. Po rozpatrzeniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1 lub art. 15217 ust. 1, uznanego za zasadny 
nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy:  
1) którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich;  
2) identyczny ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem n a 
rzecz innej osoby dla identycznych towarów;  
3) identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwsze ń-
stwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia  odbio r-
ców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym;  
4) identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześnie j-
szym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli używanie zgłoszonego znaku bez uz a-
sadnionej przyczyny mogłoby przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego 
charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego;  
5) identyczny lub podobny do znaku towarowego, który przed datą według której oznacza się pierwszeństwo do uzys -
kania prawa ochronnego był w Rzeczypospolitej Polskiej powszechnie znany i używany jako znak towarowy prz e-
znaczony do oznaczania towarów identycznych lub podobnych pochodząc ych od innej osoby, jeżeli zachodzi ryzyko 
wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje, w szczególności ryzyko skojarzenia znaku zgłoszonego ze zn a-
kiem powszechnie znanym ; 
6) jeżeli na podstawie przepisów prawa krajowego lub prawa Unii Europejskiej przew idujących ochronę oznaczenia 
geogr aficznego lub nazwy pochodzenia  osoba uprawniona do wykonywania praw wynikających z  wcześ niejszego 
ich zgłoszenia, o  ile to oznaczenie lub nazwa zostanie zarejestrowane, może zakazać używania późniejszego znaku 
towarowego . 
2. Podstawą sprzeciwu, o którym mowa w art. 1526a ust. 1 lub art. 15217 ust. 1, mogą być również zgłoszenia znaków 
towarowych z wcześniejszym pierwszeństwem, o których mowa w ust. 1 pkt 2 –4, o ile udzielone zostanie na nie prawo 
ochronne. Do czasu prawom ocnego zakończenia wcześniejszych postępowań zgłoszeniowych, postępowanie w sprawie 
sprzeciwu zawiesza się.  
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku, gdy wcześniejszy znak towarowy został zgłoszony lub 
zarejestrowany w trybie określonym w art. 4.  
4. Ochrona znaku towarowego zawierającego oznaczenia, o których mowa w art. 1291 ust. 1 pkt 8 –11, lub oznacz e-
nia odnoszące się do pochodzenia towaru, nie wyłącza możliwości uzyskania prawa ochronnego przez inną osobę na znak 
towarowy zawierający takie same elementy dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli znaki te mogą być w obrocie 
łatwo odróżniane.  
Art. 133. Jeżeli uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego lub uprawniony z wcześniejszego prawa osob i-
stego lub majątkowego wyrazi pisemną zgodę na udzielenie prawa ochronnego na późniejszy znak towarowy sprzeci w, 
o którym mowa w art. 1526a ust. 1 lub art. 15217 ust. 1, podlega oddaleniu.  
Art. 134. (uchylony)  
Art. 1341. Jeżeli dwie lub więcej osób korzystających z tej samej daty pierwszeństwa  zgłosiło identyczne albo p o-
dobne znaki towarowe, prawo ochronne na znak towarowy może być udzielone na rzecz każdej z tych osób.  
Art. 135. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 324 
 
 Rozdział 2  
Wspólny znak towarowy i  znak towarowy gwarancyjny  
Art. 136. 1. Organizacja mająca zdolność do nabywania praw i  zaciągania zobowiązań w  swoim imieniu powołana 
do reprezentowania interesów przedsiębiorców i  osoba prawna działająca na podsta wie przepisów prawa publicznego  
mogą uzyskać prawo ochronne na wspólny znak towarowy. Wspólny znak towarowy prze znaczony jest do odróżniania 
towarów w  przypadku:  
1) organizacji – jej członków,  
2) osoby prawnej działającej na podstawie przepisów prawa publicznego – osób upoważnionych do używania tego 
znaku na podstawie regulaminu używania znaku  
– od towarów innych przedsiębiorstw.  
11. Prawo używania wspólnego znaku towarowego przysługuje w  przypadku:  
1) organizacji – tej organizacji lub jej członkom;  
2) osoby prawnej działającej na podstawie przepisów prawa publicznego – tej osobie lub osobom upoważnionym do 
używani a tego znaku na podstawie regulaminu używania znaku.  
2. (uchylony)  
Art. 1361. 1. Nie udziela się prawa ochronnego na wspólny znak towarowy, w  przypadku gdy nie zostały spełnione 
warunki, o  których mowa w  art. 136 lub art.  138 ust. 3 i 4, lub w  przypadku gd y: 
1) regulamin używania znaku jest sprzeczny z  porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami;  
2) istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w  błąd co do charakteru lub znaczenia znaku, w  szczególności jeżeli może 
on być uznany za oznaczenie inne niż wspólny zn ak towarowy.  
2. Jeżeli w  wyniku zmiany regulaminu używania znaku nie zachodzą okoliczności, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1 
i 2, oraz zostały spełnione warunki, o  których mowa w  art. 136 lub art.  138 ust. 3 i 4, udziela się prawa ochronnego na 
wspólny znak t owarowy.  
Art. 1362. 1. Osoba fizyczna lub prawna, w  tym instytucje, organy oraz podmioty prawa publicznego, która nie pr o-
wadzi działalności gospodarczej obejmującej dostarczanie towarów tego samego rodzaju co towary certyfikowane, może 
uzyskać prawo ochron ne na znak towarowy gwarancyjny. Znak towarowy gwarancyjny przeznaczony jest do odróżniania 
towarów, które zostały certyfikowane przez uprawnionego do tego znaku, w  szczególności w  zakresie użytego materiału, 
sposobu produkcji towarów, ich jakości, precyzj i lub innych właściwości, od towarów, które nie są w  ten sposób certyf i-
kowane.  
2. Znak towarowy gwarancyjny może składać się z  elementów mogących służyć w  obrocie handlowym do wskazania 
pochodzenia geograficznego towarów.  
3. Przepisu art.  1291 ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w  zakresie, w  jakim stanowi on podstawę do nieudzielenia prawa 
ochronnego na oznaczenie, które składa się wyłącznie z  elementów mogących służyć w  obrocie do wskazania pochodz e-
nia towaru. Taki znak towarowy gwarancyjny nie uprawnia do zakaz ywania osobie trzeciej używania w  obrocie handl o-
wym takich oznaczeń, pod warunkiem że osoba trzecia używa ich zgodnie z  uczciwymi praktykami w  przemyśle i  handlu.  
4. Zasady używania znaku towarowego gwarancyjnego określa regulamin używania znaku.  
5. Uprawn iony z  prawa ochronnego na znak towarowy gwarancyjny nie może odmówić, bez ważnych powodów, 
prawa używania znaku osobom, które spełniają warunki określone w  regulaminie, o  którym mowa w  ust. 4. 
Art. 1363. 1. Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarow y gwarancyjny, w  przypadku gdy nie zostały spe ł-
nione warunki, o  których mowa w  art. 1362 lub art.  138 ust. 6 i 7, lub w  przypadku gdy:  
1) regulamin używania znaku jest sprzeczny z  porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami;  
2) istnieje ryzyko wprowadzeni a odbiorców w  błąd co do charakteru lub znaczenia znaku, w  szczególności jeżeli może 
on być uznany za oznaczenie inne niż znak towarowy gwarancyjny.  
2. Jeżeli w  wyniku zmiany regulaminu używania znaku nie zachodzą okoliczności, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1 i 2, 
oraz zostały spełnione warunki, o  których mowa w  art. 1362 lub art.  138 ust. 6 i 7, udziela się prawa ochronnego na znak 
towarowy gwarancyjny.  
Art. 137. (uchylony)  
Art. 1371. W sprawach nieuregulowanych w  niniejszym rozdziale stosuje się odpowie dnio przepisy o  znakach tow a-
rowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 324 
 
 Rozdział 3  
Zgłoszenie znaku towarowego  
Art. 138. 1. W  zgłoszeniu znaku towarowego należy określić znak towarowy oraz wskazać towary, dla których znak 
ten jest przeznaczony. Przepis art. 31  ust. 4  stosuje się odpowiednio.  
2. Jedno zgłoszenie może dotyczyć tylko jednego znaku. W  przypadku znaków barwnych za jeden znak uważa się 
oznaczenie obejmujące jedno zestawienie kolorów. Przepisy art. 39  stosuje się odpowiednio.  
3. Do zgłoszenia wspólnego znaku towarowego lub zgłoszeni a znaku w  celu uzyskania wspólnego prawa ochronn e-
go dołącza się regulamin używania znaku.  
4. Regulamin, o  którym mowa w  ust. 3, w sposób jasny i  precyzyjny  określa w  szczególności:  
1) zasady używania znaku, w  tym skutki naruszenia postanowień regulaminu;  
2) osoby upoważnione do używania znaku albo warunki członkostwa w  organizacji, o  której mowa w  art. 136 ust. 1 – 
w przypadku wspólnego znaku towarowego;  
3) osoby, o  których mowa w  art. 122 ust. 1 – w przypadku wspólnego prawa ochronnego na znak towarowy.  
5. W rejestrze znaków towarowych dokonuje się wzmianki o  dołączeniu regulaminu, o  którym mowa w  ust. 3, 
a także o  wszystkich zmianach w  tym regulaminie.  
6. Do zgłoszenia znaku towarowego gwarancyjnego dołącza się regulamin używania znaku.  
7. Regulamin, o  którym mowa w  ust. 6, w sposób jasny i  precyzyjny określa w  szczególności:  
1) osoby uprawnione do używania znaku;  
2) właściwości, które mają być certyfikowane znakiem , i sposób badania tych właściwości;  
3) sposób nadzorowania używania znaku;  
4) zasady używani a znaku, w  tym skutki naruszenia postanowień regulaminu.  
8. W rejestrze znaków towarowych dokonuje się wzmianki o  dołączeniu regulaminu, o  którym mowa w  ust. 6, 
a także o  wszystkich zmianach w  tym regulaminie.  
Art. 139. Jeżeli zgłaszający chce skorzystać z  uprzedniego pierwszeństwa, powinien w  zgłoszeniu znaku towarow e-
go złożyć stosowne oświadczenie oraz dołączyć dowód potwierdzający dokonanie zgłoszenia znaku towarowego we 
wskazanym państwie bądź wystawienie towaru oznaczonego tym znakiem na określonej wys tawie. Dowód taki może być 
również złożony w  ciągu trzech miesięcy od daty zgłoszenia. Późniejsze złożenie takiego oświadczenia albo dowodu nie 
skutkuje przyznaniem pierwszeństwa.  
Art. 140. 1. Do czasu wydania decyzji zgłaszający może dokonywać w  zgłoszeni u uzupełnień i  poprawek, które nie 
mogą prowadzić do zmiany istoty znaku towarowego ani rozszerzać wykazu towarów, dla których znak ten został zgłoszony.  
11. Do czasu wydania decyzji zgłaszający może złożyć wniosek o usunięcie ze znaku towarowego oznaczeń,  o któ-
rych mowa w art. 1291. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. Wraz z wnioskiem, zgłaszający przesyła zmienione fot o-
grafie lub odbitki znaku towarowego, o ile są one w zgłoszeniu wymagane.  
2. Zgłaszający może, z  zastrzeżeniem ust.1, podzielić zgłosze nie w  stosunku do wskazanych towarów, z zachow a-
niem daty pierwszeństwa.  
Art. 141. 1. Wskazując w  zgłoszeniu znaku towarowego towary, dla których znak jest przeznaczony, zgłaszający 
powinien używać polskiej terminologii technicznej oraz określeń jednoznacznych , a wykaz towarów przedstawić w for-
mie uporządkowanej, stosownie do przyjętej klasyfikacji. Wykazy obejmujące więcej niż 15  wyrazów należy sporządzić 
na odrębnym arkuszu.  
2. Do zgłoszenia znaku towarowego stosuje się odpowiednio przepisy art.  36. Zgłoszenie znaku przedstawionego lub 
wyrażonego w  szczególnej formie graficznej powinno zawierać dołączone fotografie lub odbitki przedstawiające lub w y-
rażające ten znak. Zgłoszenie znaku dźwiękowego powinno zawierać dołączone nagranie dźwięku na info rmatycznym 
nośniku danych w  rozumieniu art. 3  pkt 1  ustawy z  dnia 17  lutego 2005  r. o informatyzacji działalności podmiotów real i-
zujących zadania publiczne.  
Art. 142. Urząd Patentowy może wprowadzić poprawki w  dokumentacji zgłoszenia znaku towarowego jedyn ie 
w celu usunięcia oczywistych pomyłek i  błędów językowych. Ograniczenie to nie dotyczy wykazu towarów i  ich klasy -
fikacji, a  także wykazu użytych kolorów, pod warunkiem że poprawki nie będą prowadzić do zmiany zakresu żądanej 
ochrony.  
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 324 
 
 Rozdział 4  
Rozpatry wanie zgłoszenia znaku towarowego  
Art. 143. (uchylony)  
Art. 144. (uchylony)  
Art. 1441. Jeżeli po wszczęciu postępowania zgłaszający wprowadził do zgłoszenia znaku towarowego uzupełnienia 
lub poprawki, których nie dopuszczają przepisy ustawy, Urząd Patentowy wydaje postanowienie odmawiające uwzglę d-
nienia takich uzupełnień i  poprawek.  
Art. 1442. Jeżeli zgłoszenie znaku towarowego nie spełnia wymagań, o  których mowa w  art. 141, Urząd Patentowy 
może wezwać zgłaszającego postanowieniem, pod rygorem umorz enia postępowania w  całości lub części, do usunięcia 
w wyznaczonym terminie stwierdzonych usterek lub braków.  
Art. 145. 1. Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak 
towarowy z  przyczyn, o  których mowa w  art. 1291, art.  1361 i art. 1363, wydaje decyzję o  odmowie udzielenia prawa 
ochronnego na znak towarowy.  
2. W przypadku gdy brak warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy z  przyczyn, 
o których mowa w  art. 1291, art.  1361 i art. 1363, dotyczy tylko niektórych towarów, Urząd Patentowy wydaje decyzję 
o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy dla tych towarów.  
3. Przed wydaniem decyzji, o  których mowa w  ust. 1 i 2, Urząd Patentowy informuje zgłaszającego o  zebranych d o-
wodach i  okolicznościach mogących świadczyć o  istnieniu przeszkód do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy 
i wyznacza mu termin do zajęcia stanowiska.  
Art. 146. (uchylony)  
Art. 1461. 1. Urząd Patentowy niezwłocznie dokonuje ogłoszenia w  „Biuletynie U rzędu Pa tentowego” o zgłoszeniu 
znaku towarowego, co do którego nie stwierdzono braku warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na 
znak towarowy z  przyczyn, o  których mowa w  art. 1291, art. 1361 i art. 1363. 
2. Przed ogłoszeniem, o którym mowa w us t. 1, jednak nie później niż w terminie 2 miesięcy od daty zgłoszenia, 
Urząd Patentowy ujawnia informacje o znaku towarowym, dacie pierwszeństwa, dacie i numerze zgłoszenia, wykazie 
towarów i usług, imieniu i nazwisku lub nazwie zgłaszającego, jego miejscu  zamieszkania lub siedzibie oraz kodzie kraju.  
3. Po uprawomocnieniu się decyzji o  odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, o  której mowa 
w art. 145 ust. 2, Urząd Patentowy dokonuje ogłoszenia w  „Biuletynie Urzędu Patentowego” o  zgłoszeniu zna ku towar o-
wego dla pozostałych towarów.  
4. Osoby trzecie mogą zgłaszać uwagi co do istnienia okoliczności, o  których mowa w  art. 1291, art. 1361 i art. 1363. 
5. Urząd Patentowy może wydać decyzję o  odmowie udzielenia prawa  ochronnego na znak towarowy, w przypadku 
powzięcia informacji o  okolicznościach, o  których mowa w  art. 1291, art. 1361 i art. 1363, także po ogłoszeniu o zgłoszeniu  
znaku towarowego. Przepis art.  145 ust. 3 stosuje się odpowiednio.  
6. Dla zgłoszenia znaku towarowego podlegającego ogłoszeniu, Urząd Patentowy sporządza zawiadomienie o istni e-
niu identycznych lub podobnych znaków towarowych z wcześniejszym pierwszeństwem, przeznaczonych do oznaczania 
takich samych lub podobnych towarów i przekazuje je zgłaszającemu. Zawiadomienie to ma  charakter wyłącznie info r-
macyjny i nie jest wiążące.  
Art. 147. 1. Po bezskutecznym upływie terminu na złożenie sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 15217 ust. 1, Urząd P a-
tentowy wydaje decyzję o  udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, ch yba że powziął, p o ogłoszeniu o zgłoszeniu 
znaku towarowego, informację o  okolicznościach, o  których mowa w  art. 1291, art. 1361 i art. 1363. 
11. Po prawomocnym zakończeniu wszystkich postępowań w sprawie sprzeciwu, Urząd Patentowy odmawia udzi e-
lenia prawa ochronnego na zn ak towarowy w zakresie, w którym sprzeciwy zostały uznane za zasadne, a w pozostałym 
zakresie udziela prawa ochronnego na znak towarowy.  
2. Udzielenie prawa ochronnego następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za dziesięcioletni okres ochrony. 
W razie nieu iszczenia opłaty w  wyznaczonym terminie Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o  udzieleniu pr a-
wa ochronnego.  
3. Przepis ust. 2  stosuje się odpowiednio w  przypadku udzielenia prawa ochronnego na wniosek o  zamianę, na zgł o-
szenie krajowe, rejestracji znaku towarowego uzyskanej na warunkach określonych w  przepisach Unii Europejskiej 
o wspólnotowym znaku towarowym, z  tym że dla ustalenia wymagalności opłat dziesięcioletni okres ochrony znaku tow a-
rowego biegnie od daty złożenia wniosku o  zamianę.  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 324 
 
 Art. 148. Przy rozpatrywaniu zgłoszeń znaków towarowych przepisy art. 35  ust. 4 –6, art. 391 ust. 2, art.  41, 42, 
art. 43 ust. 2  pkt 2 i  ust. 3, art. 45  ust. 1, art. 46  ust. 1, art. 48 i  55 stosuje się odpowiednio.  
Art. 149. (uchylony)  
Art. 150. (uchylony)  
Art. 151. (uchylony)  
Art. 152. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim ma odpowiadać 
zgłoszenie znaku towarowego, oraz szczegółowy zakres i tryb rozpatrywania zgłoszeń, uwzględniając w szczególności 
zakres informacji ujawn ianej publicznie, sposób jej udostępniania oraz zakres, w jakim Urząd Patentowy może wprow a-
dzać poprawki w wykazie towarów i ich klasyfikacji. Określenie wymogów, jakim ma odpowiadać zgłoszenie, nie może 
prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.  
Rozdział 41 
Postępowanie w sprawie uznawania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony  
międzynarodowych znaków towarowych  
Art. 1521. Urząd Patentowy prowadzi postępowanie w  sprawie ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międz y-
narodowych  znaków towarowych, w  zakresie przewidzianym Porozumieniem lub Protokołem.  
Art. 1521a. 1. Urząd Patentowy po otrzymaniu z  Biura Międzynarodowego informacji o  wyznaczeniu na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku towarowego, niezwłocznie dokonuje ogłoszenia o  tym wyznaczeniu 
w „Biuletynie Urzędu Patentowego”.  
2. Osoby trzecie mogą zgłaszać uwagi co do istnienia okoliczności, o  których mowa w  art. 1291, art. 1361 i art. 1363. 
Art. 1522. 1. W  przypadku stwierdz enia braku warunków wymaganych do uznania na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego z  przyczyn, o  których mowa w  art. 1291, art. 1361, art. 138 ust. 3 
i 4 oraz art.  141, Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynaro dowego, w  trybie, formie i  języku przewidzianych 
w Porozumieniu lub Protokole, notę, w  której zawiadamia o  powodach uniemożliwiających uznanie na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego (wstępna odmowa uznania ochrony ), a także 
wyznacza uprawnionemu z  rejestracji międzynarodowego znaku towarowego termin do zajęcia stanowiska w  sprawie.  
2. Po upływie terminu wskazanego w  ust. 1 Urząd Patentowy wydaje decyzję w  sprawie uznania na terytorium Rzecz y-
pospolitej  Polskiej ochr ony międzynarodowego znaku towarowego (decyzja w  sprawie uznania ochrony), chyba że wni e-
siono sprzeciw, o  którym mowa w  art. 1526a ust. 1. 
Art. 1523. W przypadku gdy brak warunków wymaganych do uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
ochrony między narodowego znaku towarowego z  przyczyn, o  których mowa w  art. 1291, art. 1361, art. 138 ust. 3 i 4 oraz 
art. 141, dotyczy tylko niektórych towarów, Urząd Patentowy wydaje decyzję o  odmowie uznania ochrony dla tych tow a-
rów. Przepis art.  1522 ust. 1 stosuje się odpowiednio.  
Art. 1524. (uchylony)  
Art. 1525. (uchylony)  
Art. 1526. (uchylony)  
Art. 1526a. 1. W terminie 3 miesięcy od daty ogłoszenia o wyznaczeniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
międzynarodowego znaku towarowego, uprawniony do wcześniejszego  znaku towarowego lub uprawniony z wcześnie j-
szego prawa osobistego lub majątkowego może wnieść sprzeciw wobec wyznaczenia na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej międzynarodowego znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1321 ust. 1 –3. Termin ten nie podlega 
przywróceniu.  
2. W przypadku wniesienia sprzeciwu wobec wyznaczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej między - 
narodowego znaku towarowego, Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego, w  trybie, formie i  języku 
przewidzianych w  Porozumieniu lub Protokole, notę o  powodach mogących uniemożliwić uznanie ochrony w  całości lub 
części (wstępna odmowa uznania ochrony oparta na sprzeciwie).  
3. Do postępowania w sprawie sprzeciwu wobec wyznaczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mię dzy-
narodowego znaku towarowego przepisy art. 15217 ust. 2 –7 oraz art. 15218–15223 stosuje się odpowiednio.  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 324 
 
 Art. 1526b. 1. Po bezskutecznym upływie terminu na wniesienie sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 1526a ust. 1, 
Urząd Patentowy wydaje decyzję o  uznaniu  na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku 
towarowego (decyzja o  uznaniu ochrony), chyba że stwierdził brak warunków wymaganych do uznania na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego, z  przyczyn, o  których mowa w  art. 1291, 
art. 1361, art.  138 ust. 3 i 4 oraz art.  141. Decyzję tę Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego wraz 
z notą, w  terminach wskazanych w  Porozumieniu lub Protokole. Tryb przekazania, formę i  język noty reguluje  Poroz u-
mienie lub Protokół.  
2. Po prawomocnym zakończeniu wszystkich postępowań w sprawie sprzeciwu, Urząd Patentowy odmawia uznania 
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego w zakresie, w którym sprzeciwy 
uznane zos tały za zasadne, a w pozostałym zakresie uznaje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochronę międzynar o-
dowego znaku towarowego.  
Art. 1526c. 1. Jeżeli Urząd Patentowy nie stwierdził przeszkód do udzielenia prawa ochronnego, o  których mowa 
w art. 1291 i art. 1361, oraz spełnione zostały warunki, o  których mowa w  art. 138 ust. 3 i 4 oraz art.  141, a  także nie wni e-
siono sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 1526a ust. 1, wydaje, w  terminach wskazanych w  Porozumieniu lub Protokole, 
decyzję o  uznaniu ochrony, którą przekazuje do Biura Międzynarodowego wraz z  notą, której tryb przekazania, formę 
i język przewiduje Porozumienie lub Protokół.  
2. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1, decyzji o  uznaniu ochrony nie doręcza się uprawnionemu.  
Art. 1527. Od decyzji w  sprawie u znania ochrony służy stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 
3 miesięcy od daty doręczenia decyzji uprawnionemu. Przepisy art.  244 ust. 11–14 i 5, art.  2441 oraz art. 245 stosuje się 
odpowiednio.  
Art. 1527a. Po prawomocnym zakończeniu post ępowania w  sprawie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
ochrony międzynarodowego znaku towarowego Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego, w  trybie, 
formie i  języku przewidzianych w  Porozumieniu lub Protokole, notę informującą o  wydanej w  tym postępowaniu decyzji, 
chyba że decyzja wraz z  notą została przekazana na podstawie art.  1526b ust. 1. 
Art. 1528. (uchylony)  
Art. 1529. (uchylony)  
Art. 15210. (uchylony)  
Art. 15211. (uchylony)  
Art. 15212. 1. Na decyzję Urzędu Patentowego o definitywnej odmowie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Po l-
skiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego w  odniesieniu do wszystkich lub niektórych towarów, a  także na 
decyzję o  unieważnieniu uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego 
uprawnionemu z  rejestracji tego znaku służy skarga do sądu administracyjnego. Przepisy art.  249 ust. 1 i  art. 250  stosuje się  
odpowiednio.  
2. (uchylony)  
Art. 15213. Do unieważnienia uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku 
towarowego przepisy art. 164 –167 stosuje się odpowiednio.  
Art. 15214. 1.1) Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego, w  trybie, formie i  języku przewidzianych 
w Porozumieniu lub Protokole, notę o  prawomocn ej decyzji o  unieważnieniu uznania na terytorium Rzeczy pospolitej 
Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego lub stwierdzeniu wygaśnięcia tej ochrony.  
2.2) W uzasadnionych przypadkach, pod rygorem obciążenia kosztami tłumaczenia, Urząd Patentowy m oże wezwać 
uprawnionego z  rejestracji międzynarodowego znaku towarowego, aby złożył tłumaczenie przysięgłe wykazu towarów 
międzynarodowego znaku towarowego objętego notą, o  której mowa w  ust. 1. Przepis ten stosuje się do  odpisów wyr o-
ków przesyłanych Urzęd owi Patentowemu na podstawie art.  479128 § 1 ustawy z  dnia 17  listopada 1964  r. – Kodeks p o-
stępowania cywilnego (Dz.  U. z 2020 r. poz.  1575, 1578  i 2320 oraz z 2021 r. poz. 11 ). 
                                                           
1) Oznaczenie ust. 1 nadane przez art.  4 pkt 1 ustawy  z dnia 13  lutego 2020  r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego 
oraz niektórych innych ustaw (Dz . U. poz.  288 i 875 ), która weszła w  życie z  dniem 1 lipca  2020  r. 
2) Dodany przez art.  4 pkt  1 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 324 
 
 Art. 15215. 1. Do stwierdzenia wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego 
znaku towarowego przepisy art.  169–172 stosuje się odpowiednio.  
2. Okres, o  którym mowa w  art. 169 ust. 1 pkt 1, rozpoczyna swój bieg od dnia:  
1) bezskutecznego upływu terminu wynikającego z  Porozumienia lub Protokołu na w ydanie wstępnej odmowy uznania 
ochrony, o  której mowa w  art. 1522 ust. 1, lub  
2) bezskutecznego upływu terminu na wniesienie sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 1526a ust. 1, lub  
3) cofnięcia sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 1526a ust. 1, lub  
4) uprawomocnienia  się decyzji o  uznaniu ochrony wydanej po rozpatrzeniu sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 1526a 
ust. 1, lub  
5) uprawomocnienia się decyzji o  uznaniu ochrony wydanej po wstępnej odmowie uznania ochrony, o  której mowa 
w art. 1522 ust. 1. 
Art. 15216. Do roszczeń  z tytułu naruszenia prawa z  rejestracji międzynarodowego znaku towarowego korzystając e-
go z ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosuje się odpowiednio przepisy art. 296 –298, z  tym że roszczeń 
tych można dochodzić od dnia ogłoszenia w  „Wiadomoś ciach Urzędu Patentowego ” o uznaniu jego ochrony.  
Rozdział 42  
Postępowanie w sprawie sprzeciwu  
Art. 15217. 1. W terminie 3  miesięcy od daty ogłoszenia o  zgłoszeniu znaku towarowego uprawniony do wcześnie j-
szego znaku towarowego, uprawniony z  wcześniejszego  prawa osobistego lub majątkowego, a  także osoba uprawniona do 
wykonywania praw wynikających z  chronionej nazwy pochodzenia lub chroni onego oznaczenia geograficznego  może 
wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego z  przyczyn, o  których mowa w  art. 1291 ust. 4 lub art.  1321 ust. 1–3. 
Termin ten nie podlega przywróceniu.  
2. Od sprzeciwu należy wnieść opłatę.  
3. Sprzeciw zawiera oznaczenie stron, wskazanie podstawy faktycznej i prawnej wraz z uzasadnieniem i zakresem 
sprzeciwu oraz podpis wnoszącego spr zeciw.  
4. Sprzeciw oraz inne pisma wnosi się wraz z ich odpisami dla strony przeciwnej.  
5. Materiały i dokumenty sporządzone w języku obcym wnosi się wraz z ich tłumaczeniami na język polski.  
6. Urząd Patentowy, w drodze postanowienia, pozostawia bez rozpo znania sprzeciw, który:  
1) został wniesiony po upływie terminu lub  
2) nie wskazuje zgłoszenia znaku towarowego, wobec którego jest wnoszony, lub  
3) nie wskazuje wcześniejszego prawa, o którym mowa w art. 1321 ust. 1 –3 
– chyba, że braki te zostały uzupełnione w terminie, o którym mowa w ust. 1.  
7. Jeżeli sprzeciw nie spełnia wymogów formalnych, Urząd Patentowy wyznacza wnoszącemu sprzeciw termin do 
usunięcia braków pod rygorem umorzenia postępowania.  
Art. 15218. 1. Stronami postępowania w sprawie sp rzeciwu są zgłaszający i wnoszący sprzeciw.  
2. Do rozpatrzenia sprzeciwu Prezes Urzędu Patentowego wyznacza eksperta.  
Art. 15219. 1. Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia zgłaszającego o wniesieniu sprzeciwu oraz informuje str o-
ny postępowania o możliwośc i ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia informacji.  
2. Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 6 miesięcy na zgodny wniosek stron.  
3. Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy wzywa zg łaszającego do udzielenia odpowiedzi 
na sprzeciw w wyznaczonym terminie. W odpowiedzi na sprzeciw zgłaszający przedstawia zarzuty oraz przytacza 
wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na ich poparcie.  
4. W terminie, o którym mowa w ust. 3, zgłaszający m oże podnieść zarzut nieużywania wcześniejszego znaku tow a-
rowego w sposób rzeczywisty w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat przed datą dokonania zgłoszenia znaku towarowego 
będącego przedmiotem sprzeciwu dla towarów objętych sprzeciwem, chyba że istnieją ważn e powody tego nieużywania 
lub nie upłynął okres 5 lat od daty zarejestrowania wcześniejszego znaku. W przypadku uznania zarzutu za zasadny, 
Urząd Patentowy oddala sprzeciw.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 324 
 
 5. Urząd Patentowy przekazuje wnoszącemu sprzeciw odpowiedź na sprzeciw oraz wyznac za mu termin na zajęcie 
stanowiska i uzupełnienie dowodów. Przepis art. 169 ust. 6 stosuje się odpowiednio.  
6. Zgłaszający może odnieść się do dowodów i twierdzeń przedstawionych na podstawie ust. 5 przez wnoszącego 
sprzeciw w terminie wyznaczonym przez Ur ząd Patentowy.  
7. Urząd Patentowy może wezwać stronę postępowania do przedstawienia, w wyznaczonym terminie, stanowiska d o-
tyczącego materiałów przedstawionych przez drugą stronę lub Urząd Patentowy.  
8. Urząd Patentowy pomija twierdzenia i dowody niezgłoszo ne w wyznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, 
że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Dalsze twierdzenia i dowody na ich 
poparcie powołuje się w terminie miesiąca od dnia, w którym powołanie ich stało się możl iwe lub wynikła potrzeba ich 
powołania.  
Art. 15220. Urząd Patentowy rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez 
wnoszącego sprzeciw.  
Art. 15221. Po rozpatrzeniu sprzeciwu, Urząd Patentowy wydaje decyzję o oddaleniu s przeciwu lub uznaniu go za 
zasadny w całości lub części.  
Art. 15222. 1. Od decyzji Urzędu Patentowego wydanej po rozpatrzeniu sprzeciwu stronom służy wniosek 
o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy art.  244–245, art.  248 i  art. 249 stosuje się odpowiednio.  
2. Nowe fakty i dowody mogą być powołane tylko jeżeli ich powołanie nie było wcześniej możliwe albo potrzeba 
ich powołania wynikła później.  
3. (uchylony)  
Art. 15223. 1. Do postępowania w  sprawie sprzeciwu przepisy art.  242 ust. 1 i 2, art.  251, art.  252 i  art. 253 ust. 1 
stosuje się odpowiednio.  
2. Do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w  postępowaniu cywilnym, przy czym 
koszty znosi się pomiędzy stronami również w  przypadku umorzenia postępowania w  sprawie sprzeciwu.  
Rozdział 5  
Prawa ochronne na znaki towarowe  
Art. 153. 1. Przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego 
w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.  
11. Udzielone prawa ochronne na zna ki towarowe podlegają wpisowi do rejestru znaków towarowych.  
12. Udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy stwierdza się przez wydanie świadectwa ochronnego na znak 
towarowy.  
13. Uprawniony może wskazać, że jego znak został zarejestrowany, poprzez umies zczenie w sąsiedztwie znaku tow a-
rowego litery „R” wpisanej w okrąg.  
2. Czas trwania prawa ochronnego na znak towarowy wynosi 10  lat od daty zgłoszenia znaku towarowego 
w Urzędzie Patentowym.  
3. Prawo ochronne na znak towarowy przedłuża się o  dalsze 10  lat ochrony, o  ile uiszczona zostanie opłata za dalszy 
okres ochrony.  
4. Urząd Patentowy może wezwać wpłacającego do złożenia wyjaśnień, w  wyznaczonym terminie, co do wysokości 
i uprawnienia do wniesienia opłaty. Jeżeli złożone wyjaśnienia nie usuwają stwierdz onych braków, Urząd Patentowy  
zwraca wniesioną opłatę za dalszy okres ochrony.  
5. Przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych.  
6. Urząd Patentowy, z  urzędu lub na wniosek uprawnionego z  prawa ochronnego lub osoby przez niego upoważni o-
nej, w  drodze postanowienia, wykreśla z  rejestru znaków towarowych błędny wpis dotyczący przedłużenia prawa ochro n-
nego.  
Art. 154. Używanie znaku towarowego polega w  szczególności na:  
1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętyc h prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i  wpro -
wadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w  celu oferowania i  wpro wadzania 
do obrotu, a  także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem;  
2) umieszczaniu z naku na dokumentach związanych z  wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świa d-
czeniem usług;  
3) posługiwaniu się nim w  celu reklamy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 36 – Poz. 324 
 
 Art. 155. 1. Prawo ochronne na znak towarowy nie rozciąga się na działania dotyczące towarów ze znakiem, poleg a-
jące w  szczególności na ich oferowaniu do sprzedaży lub dalszym wprowadzaniu do obrotu towarów oznaczonych tym 
znakiem, jeżeli towary te zostały uprzednio wprowadzone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez 
uprawnionego lub za jego zgodą.  
2. Nie stanowi również naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy import oraz inne działania, o  których mowa 
w ust. 1, dotyczące towarów oznaczonych tym znakiem towarowym, jeżeli towary te zostały uprzednio wprowadzone do 
obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego przez uprawnionego lub za jego zgodą.  
3. Przepisów ust. 1 i  2 nie stosuje się, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione względy, które pozwalają uprawni o-
nemu sprzeciwić się dalszej dystrybucji towarów, w  szczególności jeżeli po wprowadze niu do obrotu zmieni się lub p o-
gorszy stan towarów.  
Art. 156. 1. Prawo ochronne na znak towarowy nie daje uprawnionemu prawa zakazywania używania w obrocie 
przez inne osoby:  
1) ich nazwisk lub adresów, w  przypadku gdy osoby te są osobami fizycznymi;  
2) oznaczeń, które nie mają odróżniającego charakteru lub które dotyczą rodzaju, jakości, ilości, zamierzonego prz e-
znaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, daty produkcji lub innych właściwości towarów;  
3) zarejestrowanego oznaczenia lub oznaczenia po dobnego, jeżeli jest to konieczne dla wskazania przeznaczenia tow a-
ru, zwłaszcza gdy chodzi o  oferowane części zamienne, akcesoria lub usługi;  
4) zarejestrowanego oznaczenia geograficznego, jeżeli prawo do jego używania przez te osoby wynika z  innych przep i-
sów ustawy.  
2. Używanie oznaczeń wskazanych w  ust. 1 jest dozwolone tylko wówczas, gdy jest zgodne z  uczciwymi praktykami 
w przemyśle i  handlu.  
Art. 157. Uprawniony z  prawa ochronnego na znak towarowy nie może zakazać innej osobie używania tego lub p o-
dobne go oznaczenia w  obrocie, jeżeli znaku tego nie używał w  rozumieniu art.  169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4. Na żądanie strony 
pozwanej uprawniony z  prawa ochronnego na znak towarowy przedstawia dowód, że w  okresie pięciu lat poprzedzaj ą-
cych wniesienie powództwa  znak towarowy był używany w  rozumieniu art.  169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4. 
Art. 158. (uchylony)  
Art. 159. 1. Współuprawniony z  prawa ochronnego na znak towarowy może, bez zgody pozostałych współupra w-
nionych, używać znaku towarowego we własnym zakresie oraz dochod zić roszczeń z  powodu naruszenia prawa ochro n-
nego.  
2. W zakresie nieuregulowanym w  ustawie do wspólnego prawa ochronnego stosuje się, o  ile umowa o  wspólności 
prawa ochronnego nie stanowi inaczej, przepisy Kodeksu cywilnego o  współwłasności w  częściach uła mkowych.  
Art. 160. 1. Osoba, która, prowadząc lokalną działalność gospodarczą w  niewielkim rozmiarze, używała w  dobrej 
wierze oznaczenia zarejestrowanego następnie jako znak towarowy na rzecz innej osoby, ma prawo nadal bezpłatnie uż y-
wać tego oznaczenia w  nie większym niż dotychczas zakresie.  
2. Prawo określone w  ust. 1  podlega na wniosek zainteresowanego wpisowi do rejestru znaków towarowych. Prawo 
to może zostać przeniesione na inną osobę tylko łącznie z  przedsiębiorstwem.  
Art. 161. 1. W przypadku zgłosze nia na swoją rzecz znaku towarowego albo uzyskania prawa ochronnego na znak 
towarowy przez agenta lub przedstawiciela uprawnionego z  prawa ochronnego na znak towarowy, uprawniony, jeżeli 
agent lub przedstawiciel działał bez jego zgody i  nie uzasadnił swoje go działania, może żądać umorzenia postępowania 
albo unieważnienia prawa ochronnego na ten znak, a  także udzielenia mu prawa ochronnego na ten znak albo przeniesi e-
nia na niego już udzielonego prawa. Uprawniony może żądać ponadto zakazania używania znaku to warowego przez age n-
ta lub przedstawiciela.  
2. Z żądaniem unieważnienia lub przeniesienia prawa nie można wystąpić, jeżeli przez okres pięciu kolejnych lat 
używania zarejestrowanego znaku osoba uprawniona, o  której mowa w  ust. 1, będąc świadoma tego używani a, nie sprz e-
ciwiała się temu.  
3. Do osoby, która nie będąc do tego uprawniona, zgłosiła na swoją rzecz znak towarowy lub uzyskała na niego pr a-
wo ochronne, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.  
Art. 162. 1. Prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i  podlega dziedziczeniu. Przepisy art.  67 ust. 2–5 sto-
suje się odpowiednio.  
11. Prawo ochronne na znak towarowy może być przeniesione na rzecz kilku osób jako wspólne prawo ochronne.  
12. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 37 – Poz. 324 
 
 13. Wpis do rejestru znaków towarowych o  przeniesieniu prawa  ochronnego, o  którym mowa w  ust. 11, może nast ą-
pić po złożeniu regulaminu znaku, o  którym mowa w  art. 122 ust. 2. 
14. Wspólne prawo ochronne może być przeniesione na rzecz jednej osoby jako prawo ochronne na znak towarowy.  
2. (uchylony)  
3. Prawo ochronne na wspólny znak towarowy może być przeniesione jako wspólne prawo ochronne na przedsi ę-
biorców zrzeszonych w  organizacji, o  której mowa w  art. 136. Umowa o  przeniesienie prawa powinna określać zasady 
używania takiego znaku w  takim zakresie, jaki jest przewi dziany dla regulaminu, o  którym mowa w  art. 122  ust. 2.  
31. (uchylony)  
4. Prawo ochronne na znak towarowy może być również przeniesione w  stosunku do niektórych towarów, dla kt ó-
rych prawo to jest udzielone.  
5. Do ważności umowy o  przeniesienie udziału we w spólnym prawie ochronnym jest potrzebna zgoda wszystkich 
współuprawnionych.  
6. Przepisy ust.  1, 3, 4 i  5 stosuje się odpowiednio do praw z  dokonanego w  Urzędzie Patentowym zgło szenia, na 
które nie zostało jeszcze udzielone prawo ochronne.  
Art. 1621. Prawo ochronne na znak towarowy może zostać podzielone na wniosek uprawnionego w  stosunku do 
wskazanych towarów, z  zachowaniem daty pierwszeństwa.  Przepis art. 140 stosuje się odpowiednio. Składając wniosek, 
uprawniony uiszcza opłatę za podział prawa ochro nnego na znak towarowy.  
Art. 163. 1. Uprawniony z  prawa ochronnego na znak towarowy może udzielić innej osobie upoważnienia do uż y-
wania znaku, zawierając z  nią umowę licencyjną. Do umowy tej stosuje się odpowiednio przepisy art.  76 ust. 1–4 oraz 
art. 78 i art. 79. 
11. O ile umowa licencyjna nie stanowi inaczej, licencjobiorca może wystąpić z  powództwem o  naruszenie prawa 
ochronnego na znak towarowy wyłącznie za zgodą uprawnionego z  tego prawa. Licencjobiorca wyłączny może jednakże 
wystąpić z  takim powództwe m, jeżeli uprawniony z  prawa ochronnego na znak towarowy, pomimo wezwania, nie wyst ą-
pi w stosownym terminie z  powództwem o  naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy.  
12. Licencjobiorca w  celu uzyskania odszkodowania za poniesioną szkodę może wstąpić do sprawy o  naruszenie 
prawa ochronnego na znak towarowy wszczętej przez uprawnionego z  tego prawa.  
2. Licencjobiorca może udzielić sublicencji na używanie znaku towarowego w  zakresie udzielonego mu upoważnienia.  
3. Licencjobiorca może wskazać, że korzysta z  licencji na używanie znaku towarowego, poprzez umieszczenie ozn a-
czenia „lic.” w sąsiedztwie znaku towarowego.  
4. W przypadku korzystania z  licencji na używanie znaku towarowego, licencjobiorca jest obowiązany, na żądanie 
licencjodawcy, wskazać na używanie znaku na podstawie licencji przez umieszczenie oznaczenia, o  którym mowa w  ust. 3.  
5. Licencja podlega, na wniosek zainteresowanego, wpisowi do rejestru znaków towarowych.  
Rozdział 6  
Unieważnienie i  wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy  
Art. 164. 1. Prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione na wniosek, w  całości lub części, jeżeli  nie 
zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania tego prawa z  przyczyn, o  których mowa w  art. 1291, art.  1361 oraz 
art. 1363, i w przypadku istnienia wcze śniejszego prawa, o  którym mowa w  art. 1321 ust. 1–3. 
2. W przypadku gdy podstawą wniosku jest wcześniejsze prawo, o którym mowa w art.  1291 ust. 4 lub art.  1321 
ust. 1–3, na prawo to może powoływać się jedynie uprawniony z  tego prawa oraz osoba uprawniona  do wykonywania 
praw wynikających z  tego prawa. Przepis art.  133 stosuje się odpowiednio.  
Art. 165. 1. Z wnioskiem o  unieważnienie prawa ochronnego nie można wystąpić:  
1) z powodu kolizji z  wcześniejszym znakiem bądź naruszenia praw osobistych lub majątkow ych wnioskodawcy, jeżeli 
przez okres pięciu kolejnych lat używania zarejestrowanego znaku wnioskodawca, będąc świadomym jego używ a-
nia, nie sprzeciwiał się temu;  
2) jeżeli na znak towarowy udzielono prawa ochronnego z naruszeniem art. 1291 ust. 1 pkt 2 –4, a do dnia złożenia wnios ku 
znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w zwykłych warunkach obrotu;  
  
Dziennik  Ustaw  – 38 – Poz. 324 
 
 3) z powodu kolizji ze znakiem towarowym powszechnie znanym, jeżeli przez okres pięciu kolejnych lat używania 
zarejestrowanego z naku towarowego, uprawniony do znaku towarowego powszechnie znanego, będąc świadomym 
jego używania, nie sprzeciwiał się temu;  
4) jeżeli sprzeciw oparty na tych samych prawach wcześniejszych i na tych samych podstawach prawnych został pr a-
womocnie oddalony.  
2. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli uprawniony uzyskał prawo ochronne działając w złej wierze.  
3. Z wnioskiem o  unieważnienie prawa ochronnego na podstawie wcześniejszego znaku towarowego nie można w y-
stąpić, gdy w  dacie zgłoszenia lub dac ie uprzedniego pierwszeństwa późniejszego znaku towarowego:  
1) wcześniejszy znak towarowy, który nie spełniał warunków określonych w  art. 1291 ust. 1 pkt 2–4, nie nabrał jeszcze 
odróżniającego charakteru, o  którym mowa w  art. 130; 
2) wcześniejszy znak towa rowy nie nabrał jeszcze wystarczająco odróżniającego charakteru, aby możliwe było stwie r-
dzenie ryzyka wprowadzenia odbiorców w  błąd, o  którym mowa w  art. 1321 ust. 1 pkt 3, o ile przepis ten stanowi 
podstawę wniosku o  unieważnienie;  
3) wcześniejszy znak to warowy nie uzyskał jeszcze renomy, o  której mowa w  art. 1321 ust. 1 pkt 4, o ile przepis ten 
stanowi podstawę wniosku o  unieważnienie.  
4. W przypadku gdy podstawą wniosku o  unieważnienie prawa ochronnego na wspólny znak towarowy lub znak to-
warowy gwarancyjny jest art.  1361 lub art.  1363, Urząd Patentowy odmawia unieważnienia prawa ochronnego na wspólny  
znak towarowy lub znak towarowy gwarancyjny, jeżeli po zmianie przez uprawnionego regulaminu używa nia znaku  są 
spełnione warunki, o  których mowa w  tych przepisach.  
Art. 166. 1. W postępowaniu o  unieważnienie prawa ochronnego na podstawie wcześniejszego znaku towarowego 
uprawniony do tego znaku towarowego jest obowiązany, na zarzut uprawnionego do późniejszego znaku towarowego, 
przedstawić dowód na to,  że w  okresie pięciu lat poprzedzających datę wniosku o  unieważnienie wcześniejszy znak tow a-
rowy był używany w  rozumieniu art.  169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, w odniesieniu do towarów, dla których został zarejestrow a-
ny, w  zakresie , w jakim stanowią one podstawę  wniosku o  unieważnienie , lub że istnieją uzasadnione powody jego nie -
używania, pod warunkiem że w  dacie wniosku o  unieważnienie od zarejestrowania wcześniejszego znaku towarowego 
upłynęło co najmniej pięć lat.  
2. Jeżeli w  dacie pierwszeństwa późniejszego znaku towarowego upłynął już pięcioletni okres, w  którym miało n a-
stąpić używanie wcześniejszego znaku towarowego w  rozumieniu art.  169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, uprawniony do wcześ -
niejszego znaku towarowego obowiązany jest przedstawić, obok dowodu wymaganego  na podstawie ust.  1, dowód na to, 
że ten znak towarowy był używany w  rozumieniu art.  169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w okresie pięciu lat poprzedzających datę 
pierwszeństwa lub istniały uzasadnione powody jego nieużywania.  
3. W przypadku nieprzedstawienia dowod ów, o  których mowa w  ust. 1 i 2, oddala się wniosek o  unieważnienie pr a-
wa ochronnego na podstawie wcześniejszego znaku towarowego.  
4. Jeżeli wcześniejszy znak towarowy był używany w  rozumieniu art.  169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, wyłącznie w odniesi e-
niu do częś ci towarów, dla których został zarejestrowany, uznaje się go, na  użytek rozpatrywania wniosku o unieważni e-
nie, za zarejestrowany tylko dla tej części towarów.  
5. Prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest ident yczny lub p o-
dobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli przed dniem złożenia wniosku zostało wszczęte postępowanie 
o unieważnienie prawa ochronnego na wcześniejszy znak towarowy.  
6. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 5, wniosek o  unieważnienie prawa oc hronnego na znak towarowy może być 
rozpatrzony po uprawomocnieniu się decyzji w  sprawie unieważnienia prawa ochronnego na wcześniejszy znak towarowy.  
7. Przepisy ust.  1–6 stosuje się odpowiednio, w  przypadku gdy znak wcześniejszy jest znakiem towarowym Uni i Eur o-
pejskiej . W takim przypadku rzeczywiste używanie znaku towarowego Unii Europejskiej stwierdza się zgodnie z  art. 18 
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2017/1001 z  dnia 14  czerwca 2017  r. w sprawie znaku towarow e-
go Unii Europejskiej ( Dz. Urz. UE  L 154 z  16.06.2017, str.  1). 
8. Do czasu zakończenia postępowania o  stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie prawa z  rejestracji na znak 
towarowy Unii Europejskiej Urząd Patentowy zawiesza postępowanie o  unieważnienie prawa ochronnego na znak  towa-
rowy, wszczęte na tej podstawie, iż znak ten jest identyczny lub podobny do znaku towarowego Unii Europejskiej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 39 – Poz. 324 
 
 Art. 167. Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może, w  interesie public z-
nym, wystąpić z  wnioskiem o  unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy albo przystąpić do toczącego się p o-
stępowania w  sprawie.  
Art. 168. 1. Prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek:  
1) upływu okresu, na który zostało udzielone;  
2) zrzeczenia się prawa przez uprawnioneg o przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób, którym służą na nim prawa.  
2. Zrzeczenie się prawa, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 2, może również dotyczyć tylko niektórych towarów, dla kt ó-
rych prawo to zostało udzielone (ograniczenie wykazu towarów).  
3. Zrzeczenie  się udziału we wspólnym prawie powoduje przejście tego udziału na pozostałych współuprawnionych, 
odpowiednio do ich udziałów.  
4. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1  pkt 2, z  zastrzeżeniem ust. 3, Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdz a-
jącą wygaśnięcie pr awa ochronnego.  
Art. 169. 1. Prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek:  
1) nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w  sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym 
w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania dec yzji o  udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją 
ważne powody jego nieużywania;  
2) utraty przez znak znamion odróżniających przez to, że na skutek działań lub zaniedbań uprawnionego stał się 
w obrocie zwyczajowym oznaczeniem – składającym się wyłączni e z elementów, które mogą służyć w  obrocie do 
oznaczania w  szczególności rodzaju towaru, jego jakości, ilości, ceny, prze znaczenia, sposobu, czasu lub miejsca 
wytworzenia, składu, funkcji lub przydatności – w stosunku do towarów, dla których był zarejestr owany;  
3) działań uprawnionego lub, za jego zgodą, osób trzecich, gdy znak towarowy może wprowadzać odbiorców w  błąd, 
w szczególności co do charakteru, właściwości lub pochodzenia geograficznego towaru;  
4) wykreślenia z  właściwego rejestru podmiotu mająceg o osobowość prawną, któremu przysługiwało prawo ochronne 
na znak towarowy ; 
5) niepodjęcia przez uprawnionego działań w  celu uniemożliwienia używania wspólnego znaku towarowego lub znaku 
towarowego gwarancyjnego w  sposób niezgodny z  zasadami używania określonymi w  regulaminie używania znaku;  
6) używania wspólnego znaku towarowego lub znaku towarowego gwarancyjnego przez uprawnionego w  sposób p o-
wodujący ryzyko wprowadzenia odbiorców w  błąd, o  którym mowa w  art. 1361 ust. 1 pkt 2 lub art.  1363 ust. 1 pkt 2; 
7) zmiany regulaminu używania wspólnego znaku towarowego lub regulaminu używania znaku towarowego gwara n-
cyjnego, w  wyniku której regulamin ten nie spełnia wymagań określonych w  art. 138 ust. 4 lub 7 albo  ma do niego 
zastosowanie jedna z  podstaw odmowy udzielenia prawa ochronnego, o  których mowa w  art. 1361 ust. 1 lub art.  1363 
ust. 1, chyba że uprawniony przed wydaniem decyzji stwierdzającej wygaś nięcie prawa ochronnego dokona w regu-
laminie używania wspó lnego znaku towarowego lub regulaminie używania znaku towarowego gwarancyjnego ni e-
zbędnych zmian pozwalających na usunięcie niezgodności z  tymi przepisami.  
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Urząd Patentowy na wniosek każdej osoby wydaje decyzję st wierdz a-
jącą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy.  
21. W przypadkach, o  których mowa w  ust. 1  pkt 3, Urząd Patentowy wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie 
prawa ochronnego na znak towarowy także na wniosek:  
1) krajowych lub regionalnych organiza cji, których celem statutowym jest ochrona interesów:  
a) konsumentów,  
b) przedsiębiorców;  
2) Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i  Konsu mentów; 
3) powiatowego (miejskiego) rzecznika konsumen tów. 
3. Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Preze s Urzędu Patentowego może, w  interesie publicznym, 
wystąpić z  wnioskiem o  stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy lub przystąpić do toczącego się 
postępowania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 40 – Poz. 324 
 
 4. Przez używanie znaku, w  rozumieniu ust. 1, rozumie się również używanie zn aku: 
1) różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w  elementach, które nie zmieniają jego odróżniaj ą-
cego charakteru;  
2) przez umieszczanie znaku na towarach lub ich opakowaniach wyłącznie dla celów eksportu;  
3) przez osobę trzecią za zgo dą uprawnionego;  
4) przez osobę upoważnioną do używania wspólnego znaku towarowego lub znaku towarowego gwarancyjnego.  
5. (uchylony)  
6. W przypadku wszczęcia postępowania w  sprawie o  wygaśnięcie prawa ochronnego, obowiązek wykazania uż y-
wania znaku towarowe go lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku spoczywa na upra w-
nionym z  tytułu prawa ochronnego.  
7. Na zasadach, o  których mowa w  ust. 1 –6, a także w  razie nieprzestrzegania regulaminu znaku, może być wydana 
decyzja stwierdzająca wygaśnięcie prawa w  stosunku do współuprawnionego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do 
prawa ochronnego na wspólny znak towarowy i  znak towarowy gwarancyjny.  
Art. 170. 1. Urząd Patentowy oddala, z  zastrzeżeniem ust. 2, wniosek o  stwierdzenie wygaśnięcia  prawa ochronnego 
w przypadku, o  którym mowa w  art. 169  ust. 1  pkt 1, jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wzn o-
wione  rzeczywiste używanie znaku.  
2. Rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pi ęcioletniego okresu jego  
nieużywania i  w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o  stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronn e-
go, nie zostanie jednak uwzględnione, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po  
tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony.  
3. Przepisy ust. 1 i  2 stosuje się odpowiednio w  przypadkach, o  których mowa w  art. 169  ust. 7.  
4. Nie wydaje się decyzji stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy z powodu utraty upra w-
nienia do używania zawartego w nim oznaczenia, o którym mowa w art. 1291 ust. 1 pkt 6 i 8 –11, jeżeli przed złożeniem 
wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia tego prawa nastąpiło zaniechanie używania oznaczenia w znaku towarowym.  
Art. 171. Jeżeli przyczyna wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy jedynie niektórych towarów, 
wygaśnięcie prawa odnosi się tylko do tych towarów.  
Art. 172. Prawo ochronne na znak towarowy wygasa z  dniem złożenia wniosku o  stwierdzenie jego wygaśnięci a, 
jednakże na wniosek strony Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie tego prawa z  dniem, w  którym nastąpiło zdarzenie, 
z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Datę wygaśnięcia prawa ochronnego na 
znak towarowy potwierdza się w  decyzji.  
Art. 1721. Z wnioskiem o  unieważnienie lub stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, na 
podstawie którego zastrzeżone jest starszeństwo znaku towarowego Unii Europejskiej, można również wystąpić, jeżeli 
uprawniony zrzekł się tego prawa lub zezwolił na jego wygaśnięcie, pod warunkiem że unieważnienia lub stwierdzenia 
wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy można było dokonać z  chwilą, gdy uprawniony zrzekł się tego prawa 
lub pozwolił na jego wygaśnięcie. W  przypadku u względnienia takiego wniosku starszeństwo przestaje wywierać swój 
skutek.  
Art. 173. Unieważnienie albo wygaśnięcie prawa ochronnego podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych.  
DZIAŁ II  
Oznaczenia geograficzne  
Rozdział 1  
Przepisy wstępne  
Art. 174. 1. Ozn aczeniami geograficznymi, w  rozumieniu ustawy, są oznaczenia słowne odnoszące się bezpośrednio 
lub pośrednio do nazwy miejsca, miejscowości, regionu lub kraju (teren), które identyfikują towar jako pochodzący z  tego 
terenu, jeżeli określona jakość, dobra o pinia lub inne cechy towaru są przypisywane przede wszystkim pochodzeniu ge o-
graficznemu tego towaru.  
2. Na zagraniczne oznaczenia geograficzne można uzyskać w  Polsce ochronę t ylko, gdy oznaczenie korzysta z ochrony  
w kraju jego pochodzenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 41 – Poz. 324 
 
 3. Ilekroć w pr zepisach niniejszego działu jest mowa o towarach, nie dotyczy to usług, produktów rolnych przezn a-
czonych do spożycia przez ludzi, wymienionych w załączniku I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, pro-
duktów rolnych i środków spożywczych wymieni onych w załącznikach do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i  Rady  
(UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych 
(Dz. Urz. UE L 343 z 14.12.2012, str. 1) oraz napojów spirytusowych, któ re podlegają wpisowi na krajową listę chroni o-
nych oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europej skiego 
i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykiet owania i ochrony ozna-
czeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (Dz. Urz. UE L 39  
z 13.02.2008, str. 16, z późn. zm.).  
Art. 175. 1. Oznaczeniami geograficznymi są:  
1) nazwy regionalne jako oznaczenia sł użące do wyróżniania towarów, które:  
a) pochodzą z  określonego terenu oraz  
b) posiadają szczególne właściwości, które wyłącznie lub w  przeważającej mierze zawdzięczają oddziaływaniu 
środowiska geograficznego obejmującego łącznie czynniki naturalne oraz lud zkie – których wytworzenie lub 
przetworzenie następuje na tym terenie;  
2) oznaczenia pochodzenia jako oznaczenia służące do wyróżniania towarów:  
a) pochodzących z  określonego terenu oraz  
b) posiadających pewne szczególne właściwości albo inne cechy szczegó lne przypisywane pochodzeniu geogr a-
ficznemu, czyli terenowi, gdzie zostały one wytworzone lub przetworzone.  
2. Przez oznaczenia geograficzne rozumie się także oznaczenia stosowane dla towarów, które są wytworzone 
z surowców lub półproduktów pochodzących z  określonego terenu, większego niż teren wytworzenia lub przetworzenia 
towaru, jeżeli są one przygotowywane w  szczególnych warunkach i  istnieje system kontroli przestrzegania tych warunków.  
3. Za oznaczenia geograficzne uznaje się również, z  zachowaniem warunków określonych w  ust. 2, określenia 
o charakterze geograficznym nieodpowiadające dosłownie terenowi, z  którego towar pochodzi, lub inne określenia uż y-
wane tradycyjnie, jeżeli są one stosowane dla towarów pochodzących z  danego terenu.  
Rozdział 2  
Zgłos zenie i  rozpatrywanie zgłoszenia oznaczenia geograficznego  
Art. 176. 1. Zgłoszenie oznaczenia geograficznego powinno zawierać:  
1) dokładne określenie zgłaszanego oznaczenia geograficznego;  
2) wskazanie towaru, dla którego jest ono przeznaczone;  
3) dokładne  określenie granic terenu, do którego się ono odnosi;  
4) określenie szczególnych cech lub właściwości towaru, w  szczególności obejmujące główne fizyczne, chemiczne, 
mikrobiologiczne lub organoleptyczne cechy charakterystyczne towaru oraz określenie szczegó łów, z  których wyn i-
ka związek tych cech ze środowiskiem geograficznym lub pochodzeniem geograficznym;  
5) warunki korzystania z  oznaczenia geograficznego obejmujące sposób wytwarzania, szczególne cechy lub właściw o-
ści towaru, inne przesłanki, które muszą by ć spełnione przez osoby chcące używać takiego oznaczenia, oraz, jeżeli 
jest to wymagane, metody ich kontroli;  
6) wskazanie przedsiębiorców, którzy używają lub będą używać tego oznaczenia.  
11. Zgłoszenie oznaczenia geograficznego może dotyczyć tylko jednego  oznaczenia i  tylko jednego towaru. Przepisy 
art. 39 i  art. 42  ust. 2  stosuje się odpowiednio.  
2. Zgłoszenia może dokonać organizacja upoważniona do reprezentowania interesów producentów, działająca na 
danym terenie.  
3. Organizacja, o  której mowa w  ust. 2,  powinna dołączyć do zgłoszenia oznaczenia geograficznego potwierdzenie 
swojej legitymacji do działania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 42 – Poz. 324 
 
 4. Zgłoszenia może dokonać także organ administracji rządowej lub samorządu terytorialnego, właściwy ze względu 
na teren, do którego odnosi się oznacze nie geograficzne.  
5. Osoby dokonujące zgłoszeń zagranicznych oznaczeń geograficznych, w  przypadkach, o  których mowa w  ust. 2 i  4, 
powinny wskazać lub dołączyć do zgłoszenia dowód ochrony oznaczenia w  kraju pochodzenia. Dowodem takim może 
być w  szczególnośc i każda umowa międzynarodowa, na podstawie której oznaczenie geograficzne podlega ochronie.  
Art. 177. 1. Udzielenie prawa z  rejestracji na oznaczenie geograficzne, którego używanie naruszałoby prawo 
ochronne na znak towarowy, może nastąpić, jeżeli uprawnio ny z prawa ochronnego zrzeknie się swojego prawa.  
2. Zrzeczenie się prawa ochronnego na znak towarowy nie jest wymagane, jeżeli zgłoszenie oznaczenia geografic z-
nego do rejestracji, dokonane w  uzgodnieniu z  uprawnionym do znaku, obejmuje go jako osobę, któr a tego oznaczenia 
może używać, a  utrzymanie w  mocy tego prawa nie ograniczy nadmiernie możliwości używania oznaczenia geograficzn e-
go przez innych uprawnionych.  
3. Przy ocenie, czy ochrona znaku towarowego nie ograniczy nadmiernie możliwości używania oznacz enia geogr a-
ficznego przez innych uprawnionych, bierze się w  szczególności pod uwagę możliwości używania tego oznaczenia 
w innych formach niż to przedstawia znak towarowy.  
Art. 178. 1. Nie udziela się prawa z  rejestracji na oznaczenia prawdziwe w  sensie dos łownym co do terenu, 
z którego towar pochodzi, które mogłyby wprowadzić nabywców w  błąd, że towar pochodzi z  innego, słynącego z  danych 
wyrobów terenu. W  przypadku homonimicznych oznaczeń geograficznych ochrona może być przyznana, z  tym że Urząd 
Patentowy wezwie zgłaszającego, który dokonał zgłoszenia później, do dokonania w  oznaczeniu odpowiednich zmian 
pozwalających na odróżnienie go od oznaczenia zarejestrowanego lub wcześniej zgłoszonego.  
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy oznacz enie geograficzne zostało zarejestrowane w trybie 
określonym w art. 4 lub zostało wpisane na krajową listę chronionych oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych 
zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia  15 stycznia 2008 r. 
w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz 
uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89.  
Art. 179. Nie może być udzielone prawo z  rejestracji na oznaczenie, które w  następstwie jego powszechnego uż y-
wania dla oznaczenia rodzaju towarów stało się nazwą rodzajową, chyba że przemawia za tym interes publiczny bądź 
ochrona oznaczenia wynika z  umowy międzynarodowej.  
Art. 1791. (uchylony)  
Art. 180. Urząd Patentowy, w toku rozpatrywania zgłoszenia oznaczenia geograficznego, wydaje postanowienia 
wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnie nia zgłoszenia lub usunięcia, w wyznacz o-
nym terminie, wskazanych braków i  istotnych usterek.  
Art. 181. W okresie poprzedzającym rejestrację oznaczenia geograficznego Urząd Patentowy nie udziela osobom 
nieuprawnionym informacji o  zgłoszeniu bez zgody zgłaszającego.  
Art. 182. 1. Urząd Patentowy wydaje decyzję o  udzieleniu prawa z  rejestracji na oznaczenie ge ograficzne po stwie r-
dzeniu, że zgłoszenie zostało sporządzone prawidłowo.  
2. Zgłoszenia nie uważa się za sporządzone prawidłowo, jeżeli oznaczenie nie informuje, albo informuje w  sposób 
nieprawdziwy, o  pochodzeniu towaru, a  także jeżeli nie spełnia warunkó w udzielenia prawa z  rejestracji, o  których mowa 
w art. 174  ust. 2 i  art. 176 –179. Przepisy art. 49  stosuje się odpowiednio.  
3. Udzielenie prawa z  rejestracji następuje pod warunkiem uiszczenia opłaty za ochronę. W  razie nieuiszczenia opł a-
ty w wyznaczonym terminie Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o  udzieleniu prawa z  rejestracji.  
4. Udzielone prawa z  rejestracji na oznaczenie geograficzne podlegają wpisowi do rejestru oznaczeń geograficznych.  
5. Udzielenie prawa z  rejestracji na oznaczenie geog raficzne stwierdza się przez wydanie świadectwa rejestracji.  
Art. 183. Prezes Rady Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim powinno odpowi a-
dać zgłoszenie oznaczenia geograficznego, a  także szczegółowy zakres i  tryb rozpatrywani a zgłoszeń. Określenie wym o-
gów, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień 
dla zgłaszającego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 43 – Poz. 324 
 
 Rozdział 3  
Prawa z  rejestracji na oznaczenie geograficzne  
Art. 184. 1. Na oznaczenie geograficzne  może być udzielone prawo z  rejestracji.  
2. Ochrona oznaczenia geograficznego jest bezterminowa i  trwa od dnia dokonania wpisu do rejestru oznaczeń ge o-
graficznych, prowadzonego przez Urząd Patentowy.  
Art. 185. 1. Oznaczenie geograficzne, na które udzielono  prawa z  rejestracji, nie może być używane na obszarze 
Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, których towary nie spełniają warunków będących podstawą udzielenia prawa 
z rejestracji. Przepisy art. 154, 155 i  156 stosuje się odpowiednio.  
2. Oznaczenie geogra ficzne nie może być używane przez osoby, o  których mowa w  ust. 1, nawet wtedy, gdy używ a-
nie takie nie ma na celu wskazywania pochodzenia geograficznego towarów, i  wtedy, gdy rzeczywiste miejsce wytworz e-
nia towaru jest wskazane.  
3. Oznaczenie geograficzne n ie może być używane przez osoby, o  których mowa w  ust. 1, nawet z  dodatkami wsk a-
zującymi na rodzaj wyrobu, jak: „naśladownictwo ”, „rodzaj ”, „sposób ”. 
4. Zakaz, o  którym mowa w  ust. 1 –3, dotyczy oznaczenia geograficznego w jego oryginalnym brzmieniu, w tłuma-
czeniach oraz w  innych formach pochodnych.  
Art. 186. Osoby, które działając na danym terenie używały wcześniej, w  dobrej wierze, oznaczenia geograficznego, 
a ich towary nie spełniają warunków będących podstawą udzielenia prawa z  rejestracji, mogą go nadal  używać, jednakże 
nie dłużej niż przez rok, począwszy od dnia udzielenia prawa z  rejestracji.  
Art. 187. 1. Osobie, której towary spełniają warunki korzystania z  oznaczenia geograficznego, przysługuje prawo 
jego używania w  obrocie. Może ona również wystąpić  do Urzędu Patentowego z  wnioskiem o  wpisanie jej do rejestru 
jako uprawnionej do używania tego oznaczenia.  
2. Warunkiem wpisu, o  którym mowa w  ust. 1, jest przedłożenie przez wnioskodawcę pisemnego oświadczenia 
uprawnionego z  tytułu prawa z  rejestracji, p oświadczającego spełnienie przez towary wnioskodawcy warunków korzyst a-
nia z  oznaczenia geograficznego, albo orzeczenie sądu.  
3. Uprawniony, o  którym mowa w  ust. 2, może również żądać wykreślenia z  rejestru osoby, której towary nie spe ł-
niają lub przestały s pełniać warunki będące podstawą udzielenia prawa z  rejestracji.  
Art. 188. 1. Na wniosek uprawnionego z  tytułu prawa z  rejestracji może być dokonana zmiana określenia warunków 
korzystania z  oznaczenia geograficznego, takich jak granice terenu, do którego oz naczenie się odnosi, warunki wytwarz a-
nia towaru, szczególne cechy lub właściwości towaru albo metody ich kontroli, jeżeli jest to uzasadnione w  szczególności 
ze względu na postęp technologiczny lub rozwój produkcji wyrobów.  
2. W przypadku wykazania przez u prawnionego z  tytułu prawa z  rejestracji, że wnioskowanej zmianie, o  której 
mowa w  ust. 1, nie sprzeciwiają się osoby ujawnione w  rejestrze jako uprawnione do używania oznaczenia, Urząd 
Patentowy wyda decyzję o  zmianie i  dokona odpowiedniego wpisu do rejes tru. 
3. Jeżeli osoba wyrażająca sprzeciw przeciwko zmianie, o  której mowa w  ust. 1, złoży w  ciągu miesiąca w  Urzędzie 
Patentowym wniosek o  uznanie wnioskowanej zmiany za bezzasadną, sprawa zostanie skierowana do rozpatrzenia 
w trybie postępowania spornego.  W przeciwnym przypadku Urząd Patentowy uzna sprzeciw za wycofany i  wyda decyzję, 
o której mowa w  ust. 2.  
4. W sprawach zagranicznych oznaczeń geograficznych podstawą do dokonania zmiany, o  której mowa w  ust. 1, 
może być tylko przedstawiony przez uprawnion ego z  tytułu prawa z  rejestracji dowód odpowiedniej zmiany warunków 
korzystania z  oznaczenia w  kraju jego pochodzenia.  
Art. 189. Uprawniony z  tytułu prawa z  rejestracji na oznaczenie geograficzne może przenieść swoje uprawnienia na 
inną organizację lub org an na podstawie porozumienia, z  zachowaniem warunków, o  których mowa w  art. 176  ust. 2 –4. 
Wpisu do rejestru powyższej zmiany dokonuje się na wniosek.  
Art. 190. Uprawnieni do oznaczania towarów zarejestrowanym oznaczeniem geograficznym mogą wskazać, że ozna -
czenie  to zostało zarejestrowane poprzez umieszczenie na towarze określenia: „Zarejestrowane oznaczenie geograficzne ” 
albo litery „G” wpisanej w  okrąg w  sąsiedztwie tego oznaczenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 44 – Poz. 324 
 
 Rozdział 4  
Unieważnienie i  wygaśnięcie prawa z  rejestracji na oznaczenie geograficzne  
Art. 191. Prawo z  rejestracji na oznaczenie geograficzne może być unieważnione na wniosek każdej osoby, która ma 
w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.  
Art. 192. 1. Osoba, która ma w  tym interes prawny, może, z  zastrzeżeniem ust. 3, żądać wydania decyzji stwierdz a-
jącej wygaśnięcie prawa z  rejestracji na oznaczenie geograficzne, które przestało spełniać ustawowe warunki przewidzi a-
ne dla uzyskania ochrony albo nie było używane przez okres pięciu lat i  nie istnieją ważne powody jego nieużywania.  
2. Obowiązek wykazania używania oznaczenia geograficznego lub istnienia przyczyn usprawiedliwiających nie -
używanie oznaczenia spoczywa na uprawnionym z  tytułu prawa z  rejestracji.  
3. Do oznaczeń, których ochrona wynika z  umowy międzynarodowej, przepisu ust. 1  nie stosuje się.  
4. Używanie w  obrocie nazwy regionalnej jako nazwy rodzajowej dla podobnych towarów nie może stanowić prz y-
czyny unieważnienia prawa z  rejestracji tego oznacze nia ani stwierdzenia jego wygaśnięcia.  
5. Prawo z  rejestracji na oznaczenie geograficzne wygasa również na skutek zrzeczenia się prawa przez uprawnion e-
go przed Urzędem Patentowym, za zgodą osób ujawnionych w  rejestrze jako uprawnionych do używania oznaczen ia. 
6. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 5, Urząd Patentowy wydaje decyzję st wierdzającą wygaśnięcie prawa z reje-
stracji.  
Art. 193. Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Urzędu Patentowego może, w  interesie publicz -
nym, wystąpić z  wnios kiem o  unieważnienie prawa z  rejestracji na oznaczenie geograficzne bądź o  wydanie decyzji stwier -
dzającej  wygaśnięcie tego prawa albo przystąpić do toczącego się postępowania.  
Art. 194. Prawo z  rejestracji na oznaczenie geograficzne wygasa w  dniu, w  który m nastąpiło zdarzenie, z  którym 
ustawa wiąże skutek wygaśnięcia prawa z  rejestracji. Data wygaśnięcia prawa z  rejestracji powinna być potwierdzona 
w decyzji.  
Art. 195. Unieważnienie albo wygaśnięcie prawa z  rejestracji podlega wpisowi do rejestru oznaczeń geograficznych.  
TYTUŁ IV  
Topografie układów scalonych  
DZIAŁ I  
Przepisy wstępne  
Art. 196. 1. Przez topografię układu scalonego, zwaną dalej „topografią ”, rozumie się rozwiązanie polegające na 
przestrzennym, wyrażonym w  dowolny sposób, rozplanowaniu elementó w, z których co najmniej jeden jest elementem 
aktywnym, oraz wszystkich lub części połączeń układu scalonego.  
2. Przez układ scalony rozumie się jedno - lub wielowarstwowy wytwór przestrzenny, utworzony z  elementów 
z materiału półprzewodnikowego tworzącego ciągłą warstwę, ich wzajemnych połączeń przewodzących i  obszarów izol u-
jących, nierozdzielnie ze sobą sprzężonych, w  celu spełniania funkcji elektronicznych.  
Art. 197. 1. Na topografię udzielane jest prawo z  rejestracji.  
2. Prawo z  rejestracji topografii mo że być udzielone, z  zastrzeżeniem ust. 3 i  4, na topografię oryginalną.  
3. Nie udziela się prawa z  rejestracji topografii, jeżeli przed zgłoszeniem w  Urzędzie Patentowym była ona wykorz y-
stywana jawnie w  celach handlowych w  okresie dłuższym niż dwa lata.  
4. Nie może być udzielone prawo z  rejestracji topografii, jeżeli od jej dokonania i  utrwalenia w  dowolnej formie 
minęło 15  lat i nie była ona wykorzystywana w  celach handlowych.  
Art. 198. 1. Topografię uznaje się za oryginalną, jeżeli jest wynikiem pracy intelektualnej twórcy i  nie jest p o-
wszechnie znana w  chwili jej powstania.  
2. Na topografię składającą się z  elementów powszechnie znanych udziela się prawa z  rejestracji tylko w  takim z a-
kresie, w  jakim kombinacja tych elementów jest oryginalna.  
  
Dziennik  Ustaw  – 45 – Poz. 324 
 
 Art. 199. Nie udziela się prawa z  rejestracji na topografię jednoznacznie wynikającą z  funkcji układu scalonego, 
w którym jest stosowana.  
Art. 200. Uprawnionym do uzyskania prawa z  rejestracji topografii jest twórca, jego następca prawny albo osoba, 
z którą twórca jest związany stosunkiem pracy bądź inną umową lub która udzieliła twórcy pomocy przy powstaniu top o-
grafii. Przepisy art. 11, 12, 20 i  21 stosuje się odpowiednio.  
Art. 201. Twórca topografii ma prawo do wynagrodzenia za korzystanie z  tej topografii przez p rzedsiębiorcę. Prz e-
pisy art. 22 i  23 stosuje się odpowiednio.  
DZIAŁ II  
Zgłoszenie i  rozpatrywanie zgłoszenia topografii  
Art. 202. 1. Zgłoszenie topografii powinno zawierać:  
1) podanie;  
2) materiał identyfikujący topografię, zawierający niezbędne dane do je dnoznacznego określenia topografii;  
3) oświadczenie dotyczące daty wprowadzenia topografii do obrotu, jeżeli miało ono miejsce przed dokonaniem zgł o-
szenia.  
2. W zgłoszeniu, o  którym mowa w  ust. 1, zgłaszający nie ma obowiązku ujawniania informacji, które s tanowią 
tajemnicę produkcyjną lub handlową, chyba że są one niezbędne do identyfikacji topografii.  
3. Zgłoszenie topografii może dotyczyć tylko jednego rozwiązania.  
4. Zgłoszenie topografii, które obejmuje co najmniej podanie oraz część wyglądającą na mate riał identyfikujący topo -
grafię , daje podstawę do uznania zgłoszenia za dokonane.  
Art. 203. 1. Udzielenie prawa z  rejestracji topografii następuje przez zarejestrowanie topografii będącej przedmi o-
tem prawidłowo dokonanego zgłoszenia w  Urzędzie Patentowym.  
2. Urząd Patentowy wydaje decyzję o  udzieleniu prawa z  rejestracji, jeżeli po sprawdze niu zgłoszenia zgodnie z  ust. 1 
nie stwierdzi przeszkód do uzyskania prawa z  rejestracji topografii. Zarejestrowanie następuje pod warunkiem uiszczenia 
opłaty za pierwszy  okres ochrony.  
3. W razie nieuiszczenia opłaty w  wyznaczonym terminie Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie decyzji o udziel e-
niu prawa z  rejestracji topografii.  
Art. 204. Urząd Patentowy wydaje decyzję o  odmowie udzielenia prawa z  rejestracji, jeżeli stwi erdzi przeszkody do 
jego uzyskania, które nie mogą być usunięte. Przepis art. 49  ust. 2  stosuje się odpowiednio.  
Art. 205. Udzielone prawa z  rejestracji topografii podlegają wpisowi do rejestru topografii układów scalonych.  
Art. 206. Udzielenie prawa z  rejestracji stwierdza się przez wydanie świadectwa rejestracji topografii.  
Art. 207. 1. Przed udzieleniem prawa z  rejestracji Urząd Patentowy nie udziela informacji o  zgłoszeniu osobom ni e-
uprawnionym bez zgody zgłaszającego.  
2. Materiał identyfikujący topogra fię nie jest ujawniany bez zgody uprawnionego także po udzieleniu prawa z  reje-
stracji.  
3. Przepis ust. 2  nie stanowi przeszkody do ujawnienia dokumentacji na żądanie organów wymiaru sprawiedliwości 
oraz stronom sporu co do ważności udzielonego prawa lub co  do naruszenia prawa.  
Art. 208. Uprawniony może wskazać, że jego topografia została zarejestrowana, poprzez umieszczenie na topografii 
lub produkcie zawierającym chronioną topografię litery „T” wpisanej w  okrąg.  
Art. 209. 1. Do zgłoszenia i  rozpatrywania z głoszenia topografii stosuje się odpowiednio, z  zastrzeżeniem ust. 2, 
przepisy art. 31  ust. 4, art. 32, 36 –37, 39, 41, 42 i  46. 
2. Wprowadzanie zmian w  zgłoszeniu w  toku jego rozpatrywania nie może dotyczyć zmian dokonanych w  samej 
topografii.  
Art. 210. Prezes Rady Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, jakim powinno odpowi a-
dać zgłoszenie topografii, oraz szczegółowy zakres i  tryb rozpatrywania zgłoszeń. Określenie wymogów, jakim powinno 
odpowiadać zgłoszenie, nie może prowadzić do tworzenia nadmiernych, ponad potrzebę, utrudnień dla zgłaszającego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 46 – Poz. 324 
 
 DZIAŁ III  
Prawa z  rejestracji topografii  
Art. 211. Przez uzyskanie prawa z  rejestracji nabywa się prawo do wyłącznego korzystania z  topografii w  sposób z a-
robkowy lub zawodowy na całym o bszarze Rzeczypospolitej Polskiej.  
Art. 212. 1. Prawo z  rejestracji narusza osoba, która bez zgody uprawnionego:  
1) reprodukuje w  całości lub części chronioną topografię, z  wyjątkiem reprodukowania tej części, która nie spełnia 
wymogu oryginalności określo nego w  art. 198;  
2) importuje, sprzedaje lub w  jakikolwiek inny sposób wprowadza do obrotu kopię chronionej topografii, układy scal o-
ne wytworzone przy użyciu takiej kopii, a  także wyroby zawierające takie układy scalone.  
2. Reprodukowanie topografii polega  na jej odtworzeniu w  układzie scalonym na podstawie wzorca, dokumentacji 
lub analizy.  
Art. 213. Nie narusza się prawa z  rejestracji przez zastosowanie topografii układu scalonego w  środkach komunik a-
cji i ich częściach lub urządzeniach, które znajdują się na obszarze Rzeczypospoli tej Polskiej czasowo, a  także w produ k-
tach, które znajdują się na tym obszarze w  komunikacji tranzytowej.  
Art. 214. Nie narusza prawa z  rejestracji osoba, która kopiuje bez zgody uprawnionego chronioną topografię, jeżeli 
czyni to w  celach osobistych albo wyłącznie w  celu oceny, analizy, badania lub nauczania.  
Art. 215. Nie narusza prawa z  rejestracji osoba, która na podstawie oceny lub analizy chronionej topografii opracuje 
topografię spełniającą wymóg oryginalności, o  którym mowa w  art. 198.  
Art. 216. Nie narusza się prawa z  rejestracji przez korzystanie, w  niezbędnym wymiarze, z  topografii dla celów pa ń-
stwowych bez prawa wyłączności, jeżeli jest to konieczne dla zapobieżenia lub usunięcia stanu zagrożenia ważnych int e-
resów Państwa,  w szczególności w  zakresie bezpieczeństwa i  porządku publicznego. Przepisy art. 69  ust. 2 –4 stosuje się 
odpowiednio.  
Art. 217. Nie stanowi naruszenia prawa z  rejestracji topografii import lub wprowadzenie do obrotu produktu zawi e-
rającego bezprawnie wykorz ystaną topografię przez osobę działającą w  dobrej wierze. Po uzyskaniu informacji o  istnieniu 
ochrony tej topografii dalsze prowadzenie działalności handlowej w  tym zakresie jest możliwe tylko za zgodą uprawni o-
nego. Towary posiadane lub zamówione przed uzy skaniem takiej informacji można wprowadzić do obrotu pod waru n-
kiem zapłaty uprawnionemu kwoty odpowiadającej opłacie licencyjnej.  
Art. 218. 1. Prawo z  rejestracji nie rozciąga się na działania dotyczące kopii chronionej topografii, układów scal o-
nych wytwor zonych przy użyciu takiej kopii, a  także wyrobów zawierających takie układy scalo ne, polegające w szcze-
gólności na ich oferowaniu do sprzedaży lub dalszym wprowadzaniu do obrotu, jeżeli zostały one uprzednio wprowadz o-
ne do obrotu na terytorium Rzeczypospol itej Polskiej przez uprawnionego lub za jego zgodą.  
2. Nie stanowi również naruszenia prawa z  rejestracji import oraz inne działania, o  których mowa w  ust. 1, dotyczące 
kopii chronionej topografii, układów scalonych wytworzonych przy użyciu takiej kopii, a  także wyrobów zawierających 
takie układy scalone, jeżeli zostały one uprzednio wprowadzone do obrotu na terytorium Europejskiego Obszaru Gosp o-
darczego przez uprawnionego lub za jego zgodą.  
Art. 219. 1. Uprawniony nie może dochodzić swoich praw w  odniesien iu do innej identycznej topografii, jeżeli z o-
stała ona stworzona niezależnie przez osobę trzecią.  
2. Jeżeli dwie topografie są identyczne w  całości lub części, domniemywa się, że topografia, która mogła być repr o-
dukcją topografii wcześniej zgłoszonej w  Urzędzie Patentowym lub wcześniej jawnie wprowadzonej do obrotu, jest jej 
reprodukcją.  
Art. 220. Ochrona topografii ustaje po dziesięciu latach od końca roku kalendarzowego, w  którym topografia lub 
układ scalony zawierający taką topografię był wprowadzony do obrotu, lub końca roku kalendarzowego, w  którym dok o-
nano zgłoszenia topografii w  Urzędzie Patentowym, w  zależności od tego, który z  tych terminów upływa wcześniej.  
Art. 221. 1. Do prawa z  rejestracji topografii stosuje się odpowiednio, z  zastrzeżeniem ust.  2, przepisy art. 67, 68, 
72, 74, 75, 76 –79, 81 –90 i 92. 
2. Prawo z  rejestracji topografii wygasa również po piętnastu latach od jej dokonania i  utrwalenia, jeżeli okres ten 
upływa wcześniej niż okres, na jaki zostało udzielone prawo z  rejestracji, a  topog rafia nie była w  tym czasie wykorzyst y-
wana w  celach handlowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 47 – Poz. 324 
 
 TYTUŁ V  
Opłaty, rejestry, dokumenty i  ogłoszenia urzędowe  
DZIAŁ I  
Opłaty  
Art. 222. 1. Urząd Patentowy pobiera opłaty jednorazowe oraz opłaty okresowe w  związku z  ochroną wynalazków, 
produktów leczniczych, produktów ochrony roślin, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, 
oznaczeń geograficznych i  topografii układów scalonych.  
2. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1, stanowią dochód budżetu Państwa.  
3. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania, uiszczania i  wysokość opłat, 
uwzględniając podział na jednoroczne lub kilkuletnie okresy ochrony. Opłaty te nie mogą prowadzić do nadmiernego 
i nieuzasadnionego ograniczenia dostępności procedur w  zakresie uzyskiwania i  utrzymywania ochrony.  
Art. 223. 1. Opłaty jednorazowe za zgłoszenia, wnioski, oświadczenia i  inne czynności przewidziane w  ustawie p o-
winny być uiszczane z  góry, o  ile ustawa lub rozporządzenie, o  którym mowa w  art. 222  ust. 3, nie przewiduje uiszczenia 
opłaty na wezwanie Urzędu Patentowego w  określonym terminie.  
2. Opłata jednorazowa za zgłoszenie może być również uiszczona w  ciągu jednego miesiąca od daty doręczenia 
wezwania Urzędu Patentowego.  
3. Jeżeli w  wyniku złożonego wniosku o  ponowne r ozpatrzenie sprawy decyzja lub postanowienie Urzędu Patent o-
wego zostało uchylone, opłata uiszczona od tego wniosku podlega zwrotowi.  
4. W razie nieuiszczenia w  terminie opłat, które powinny być uiszczone z  góry, Urząd Patentowy wzywa do wniesi e-
nia tych opł at w terminie 14  dni. W  razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu, po stępowanie wszczęte w wyniku  
dokonania zgłoszenia lub złożenia wniosku podlega umorzeniu bądź czynność uzależniona od opłaty zostaje zaniechana.  
Art. 224. 1. Termin do uiszczenia o płaty jednorazowej za ochronę lub opłaty za pierwszy okres ochrony, określonej 
w decyzji o  udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z  rejestracji, wynosi trzy miesiące od daty 
doręczenia wezwania. Jednocześnie zgłaszający może uiścić opła tę za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłatę w y-
maganą do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem.  
2. Opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z  zastrzeżeniem ust.  1, z góry, nie później niż w  dniu, w  którym 
upływa poprzedni okres ochrony.  
21. Urząd Patentowy informuje uprawnionego z  prawa ochronnego na znak towarowy o  zbliżającym się terminie 
uiszczenia opłaty za dalszy okres ochrony nie później niż na sześć miesięcy przed dniem, w  którym upływa poprzedni 
okres ochrony.  
22. Na wniosek uprawnionego z  patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego na wzór u żytkowy lub 
prawa z  rejestracji  Urząd Patentowy informuje o  zbliżającym się terminie uiszczenia opłaty za dalszy okres ochrony nie 
później niż na miesiąc przed dniem,  w którym upływa poprzedni okres ochrony.  
23. Nieotrzymanie przez uprawnionego informacji, o  której mowa w  ust. 21 i 22, pozostaje bez wpływu na ocenę z a-
chowania przez uprawnionego terminu na uiszczenie opłaty.  
3. Opłaty okresowe, o  których mowa w  ust. 2, mogą być uiszczone w  ciągu jednego roku przed terminem określ o-
nym w  ust. 2. Opłaty te podlegają zwrotowi, jeżeli przed tym terminem udzielone prawo zostanie unieważnione lub wygaśnie . 
Opłaty za okresy ubiegłe i  za okres bieżący nie podlegają zwrotowi.  
4. Opłaty, o  których mowa w  ust. 2, można uiszczać również w  terminie sześciu miesięcy po upływie terminu okreś -
lonego w  ust. 2, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w  wysokości 30% opłaty należnej. Termin ten nie 
podlega przywróceniu.  
5. W razie udz ielenia patentu dodatkowego pobiera się za ochronę wynalazku opłatę jednorazową.  
6. Jeżeli patent dodatkowy stanie się patentem, pobiera się opłaty okresowe, poczynając od okresu ochrony następ u-
jącego po ustaniu patentu głównego, w  wysokości, jaka przypada łaby za ten okres i  dalsze okresy ochrony wynalazku 
stanowiącego przedmiot patentu głównego.  
7. Do opłat okresowych za ochronę produktu leczniczego i  produktu ochrony roślin na podstawie dodatkowego pr a-
wa ochronnego przepisy ust. 2 –4 stosuje się odpowiedni o, z zastrzeżeniem ust. 8.  
8. W przypadku wydania decyzji o  udzieleniu dodatkowego prawa ochronnego, jeżeli upływa lub upłynął okres, na 
jaki udzielony był patent podstawowy, należna opłata za ochronę może być uiszczona w  ciągu 3  miesięcy od otrzymania 
decyzji. 
  
Dziennik  Ustaw  – 48 – Poz. 324 
 
 Art. 225. 1. Termin do uiszczenia opłaty, o  którym mowa w  art. 223  ust. 2 l ub art. 224  ust. 1, może być, z zastrzeż e-
niem ust. 3, przywrócony na wniosek zgłaszającego, jeżeli w  ciągu dwóch miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia 
terminu, nie póź niej jednak niż w  ciągu sześciu miesięcy od dnia, w  którym termin ten upłynął, uprawdopodobni on, że 
uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednocześnie ze złożeniem takiego wniosku zgłaszający powinien uiścić zaległą opłatę.  
2. Przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, jest niedopuszczalne.  
3. Jeżeli została wydana decyzja o  umorzeniu postępowania z  powodu nieuiszczenia o płaty, o  której mowa w  art. 223  
ust. 2, albo decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o  udzieleniu patentu, p rawa ochronnego lub odpowiednio prawa 
z rejestracji z  powodu nieuiszczenia opłaty, o  której mowa w  art. 224  ust. 1, decyzja taka może zostać uchylona na wni o-
sek zgłaszającego o  ponowne rozpatrzenie sprawy, w  którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpił o bez jego winy, 
i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty.  
4. Przepisy ust. 1 –3 stosuje się odpowiednio w  przypadku nieuiszczenia, w  terminie wskazanym w  art. 224  ust. 1 zdanie  
drugie, opłaty za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłaty wymaganej do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte 
przed tym terminem.  
Art. 226. 1. W przypadku gdy zgłaszający wykaże, że nie jest w stanie ponieść w pełnej wysokości opłaty za zgł o-
szenie wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego lub wzoru przemysłowego, Urząd  Patentowy, na wniosek zgł a-
szającego, zwalnia go częściowo od tej opłaty. Pozostała część opłaty nie może być niższa niż 20% opłaty należnej.  
2. W przypadku gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w  stanie ponieść w  pełnej wysokości opłaty od wniosku 
o wydani e decyzji w  postępowaniu spornym oraz od wniosku o  ponowne rozpatrzenie sprawy, Urząd Patentowy zwalnia 
go częściowo lub całkowicie od tej opłaty.  
3. Przepis ust.  2 stosuje się także do opłat okresowych za ochronę wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przem y-
słowego lub znaku towarowego oraz opłaty jednorazowej za ochronę wynalazku stanowiącego przedmiot patentu doda t-
kowego. Nie dotyczy to opłat za okresy przekraczające dziesięć lat od zgłoszenia.  
31. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 –3, Urząd Patentowy mo że, pod rygorem pozostawienia wniosku bez 
rozpatrzenia, wezwać zgłaszającego lub wnioskodawcę do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym lub stanie rodzi n-
nym i majątkowym osób pozostających ze zgłaszającym lub wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domow ym. 
4. Na uzasadniony wniosek zgłaszającego, wniesiony przed upływem wyznaczonego terminu, termin do uiszczenia 
opłat, o  których mowa w  art. 224  ust. 1, może być przez Urząd Patentowy odroczony, nie dłużej jednak niż o  6 miesięcy. 
Odroczony termin nie uleg a przywróceniu.  
5. W sprawach, o  których mowa w  ust. 1 –4, Urząd Patentowy wydaje postanowienia. W  przypadku odmowy zwo l-
nienia lub częściowego zwolnienia od opłaty, wyznacza się termin jej uiszczenia.  
6. Zwalnia się od opłaty za wniosek o  ponowne rozpatrzen ie sprawy w  związku z  wydanym postanowieniem, 
o którym mowa w  ust. 5.  
Art. 227. Urząd Patentowy pobiera jednorazową opłatę za zamieszczenie w  „Wiadomościach Urzędu Patentowego ” 
informacji o  udzieleniu patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego, prawa z  rejestracji oraz za publik a-
cję tych części zgłoszenia, które podlegają publikacji, a  także za wydanie dokumentu stwierdzającego udzielenie prawa 
(opłata za publikację ). Zgłaszający obowiązany jest uiścić opłatę po otrzymaniu decyzji o  udzieleniu prawa, w  terminie 
trzech miesięcy od doręczenia wezwania. W  tym przypadku art. 223  ust. 4  nie stosuje się.  
Art. 2271. Urząd Patentowy wstrzyma wydanie dokumentu patentowego, do datkowego świadectwa ochronnego, 
świadectwa ochronnego lub świadectwa rejestracji do dnia uiszczenia opłaty za publikację, o  której mowa w  art. 227.  
DZIAŁ II  
Rejestry i  dokumenty  
Art. 228. 1. Dla dokonywania wpisów o  udzielonych patentach, dodatkowych praw ach ochronnych, prawach 
ochronnych i  prawach z  rejestracji Urząd Patentowy prowadzi:  
1) rejestr patentowy;  
11) rejestr dodatkowych praw ochronnych;  
2) rejestr wzorów użytkowych;  
3) rejestr wzorów przemysłowych;  
4) rejestr znaków towarowych;  
5) rejestr ozna czeń geograficznych;  
6) rejestr topografii układów scalonych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 49 – Poz. 324 
 
 11. Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, oprócz wpisów o stanie prawnym udzielonych patentów, zawiera również 
wyodrębnioną część obejmującą wpisy patentów europejskich w rozumieniu ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o dokonyw a-
niu europejskich zgłoszeń patentow ych oraz skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r.  
poz. 2 ). 
2. (uchylony)  
3. Rejestry, o  których mowa w  ust. 1, są jawne.  
4. Domniemywa się, że wpisy w  rejestrach, o  których mowa w  ust. 1, są prawdziwe i  że każdemu jest z nana ich treść.  
5. Na potwierdzenie danych zawartych w  rejestrach prowadzonych przez Urząd Patentowy wydaje się wyciągi.  
Art. 229. 1. W  sprawach, w  których wpis do rejestru jest uzależniony od złożenia wniosku, wpisu dokonuje się na 
podstawie decyzji.  
11. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 1, powinien zawierać w  szczególności:  
1) oznaczenie wnioskodawcy i  jego adres;  
2) wyraźnie określone żądanie;  
3) podpis wnioskodawcy albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika oraz datę wniosku;  
4) wykaz załączników . 
12. Do wniosku należy dołączyć:  
1) pełnomocnictwo, jeżeli wnioskodawca ustanowił pełnomocnika;  
2) dowód uiszczenia należnej opłaty od wniosku;  
3) dokumenty uzasadniające wydanie decyzji o  dokonaniu wpisu w  rejestrze.  
13. Jeżeli wniosek nie odpowiada wyma ganiom, o  których mowa w  ust. 11 lub 12, Urząd Patentowy wzywa wniosk o-
dawcę do jego uzupełnienia lub poprawienia w  terminie, o  którym mowa w  art. 242 ust. 1, pod rygorem pozostawienia 
wniosku bez rozpoznania.  
2. Rozpatrując wniosek, o  którym mowa w  ust. 1,  Urząd Patentowy bada, czy złożone dokumenty, mające uzasadnić 
wydanie decyzji o  dokonaniu wpisu do rejestru, nie naruszają ustawy i  odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom.  
21. Urząd Patentowy wydaje decyzję o  odmowie dokonania wpisu do rejestru, gdy złożone dokumenty oraz wyjaś -
nienia nie uzasadniają wydania decyzji o  dokonaniu takiego wpisu. Przed wydaniem decyzji Urząd Patentowy wzywa  
wnios kodawcę  postanowieniem do usunięcia braków bądź złożenia wyjaśnień, w  termini e, o którym mowa w  art. 242 
ust. 1, pod rygorem umorzenia postępowania.  
3. Wpisy, o  których mowa w  ust. 1, nie wiążą organu, do którego kompetencji, zgodnie z  przepisami prawa, należy 
rozstrzyganie w  sprawie dokumentu będącego podstawą decyzji o  wpisie do rejestru bądź w  sprawie, któ rej wynik mógłby 
mieć wpływ na decyzję Urzędu Patentowego o  dokonaniu wpisu w  rejestrze.  
Art. 230. Prezes Rady Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia rejestrów, warunki i  tryb 
dokonywania w  nich wpisów, sposób i  tryb przeglądania re jestrów oraz wydawania z  nich wyciągów. Określenie tego 
sposobu, warunków i  trybu powinno sprzyjać wykorzystaniu nowoczesnych technik udostępniania informacji, jednakże 
nie może tworzyć nadmiernych, ponad potrzebę utrudnień dla uprawnionego z  patentu, doda tkowego prawa ochronnego, 
prawa ochronnego lub prawa z  rejestracji.  
Art. 231. 1.3) Urząd Patentowy wydaje uprawnionym dokumenty patentowe, dodatkowe świadectwa ochronne, 
świadectwa ochronne na wzór użytkowy, świadectwa ochronne na znak towarowy, świadectwa  rejestracji wzoru przem y-
słowego, świadectwa rejestracji oznaczenia geograficznego i  świadectwa rejestracji topografii oraz dowody pierwsze ń-
stwa, w  postaci papierowej lub elektronicznej. Dokumenty stwierdzające udzielenie patentu, dodatkowego prawa ochro n-
nego, prawa ochronnego, prawa z  rejestracji oraz dowody pierwszeństwa wydawane w  postaci papierowej opatruje się 
pieczęcią okrągłą z  wizerunkiem orła w  koronie i  napisem w  otoku: „Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej” 
i podpisem osoby upoważnionej na p iśmie przez Prezesa Urzędu Patentowego. W  przypadku wydania tych dokumentów 
oraz dowodów pierwszeństwa w  postaci elektronicznej opatruje się je pieczęcią elektroniczną Urzędu Patentowego Rzecz y-
pospolitej  Polskiej i  kwalifikowanym podpisem elektronicznym os oby upoważnionej na piśmie przez Prezesa Urzędu 
Patentowego.  
2. Urząd Patentowy na wniosek uprawnionego wydaje duplikat dokumentu, o  którym mowa w  ust. 1.  
                                                           
3) W brzmieniu usta lonym przez art.  43 ustawy z dnia 19  czerwca 2020  r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzi e-
lanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID -19 oraz o  uproszczonym postępowaniu o  zatwierdzenie układu w  związku 
z wystąpieniem COVID -19 (Dz. U . poz.  1086) , która weszła w  życie z  dniem 24 czerwca  2020  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 50 – Poz. 324 
 
 Art. 2311. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór dokumentu patentowego, dodatkowego świa -
dectwa  ochronnego, świadectwa ochronnego na wzór użytkowy, świadectwa ochronnego na znak towarowy, świadectwa 
rejestracji wzoru przemysłowego, świadectwa rejestracji oznaczenia geograficznego, świa dectwa rejestracji topografii 
i dowodu pie rwszeństwa, uwzględniając konieczność ujednolicenia formy i treści dokumentów potwierdzających uzysk a-
nie przez uprawnionego patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji albo pierwszeństwo.  
DZIAŁ III  
Ogłoszenia urzędowe  
Art. 232. 1. O udzielonych paten tach, dodatkowych prawach ochronnych, prawach ochronnych, prawach z rejestr a-
cji, ochronie międzynarodowych znaków towarowych i wzorów przemysłowych, a także złożonych tłumaczeniach pate n-
tów europejskich ogłasza się w „Wiadomościach Urzędu Patentowego ”. 
2. Ogłoszeniu w  „Wiadomościach Urzędu Patentowego ” podlegają również, z  zastrzeżeniem ust. 3, dokonywane 
wpisy i  zmiany w  rejestrach dotyczące udzielonych praw.  
3. Nie ogłasza się o  wygaśnięciu patentu, dodatkowego prawa ochronneg o, prawa ochronnego lub prawa  z rejestr a-
cji, jeśli nastąpiło ono na skutek upływu okresu, na jaki prawo zostało udzielone.  
Art. 233. W „Wiadomościach Urzędu Patentowego ” ogłasza się także informacje o  podjętych decyzjach odmawiaj ą-
cych udzielenia patentu, dodatkowego prawa ochronnego b ądź prawa ochronnego, umarzających postępowanie albo 
stwierdzających wygaśnięcie decyzji o  udzieleniu patentu, dodatkowego prawa ochronnego bądź prawa ochronnego, 
a także o  złożonych wnioskach o  udzielenie prawa ochronnego na wzór użytkowy (art. 38), w  sprawach wynalazków 
i wzorów użytkowych oraz znaków towarowych, o  których zgłoszeniu Urząd Patentowy uprzednio dokonał ogłoszenia 
w sposób przewidziany w  ustawie, oraz o  adresach, oprogramowaniu i  formacie danych używanych w  Urzędzie Patent o-
wym dla zgłoszeń w  postaci elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych, a  także o  dokumentach, które mogą 
być przesłane w  postaci elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych.  
Art. 2331. O zgłoszeniu wynalazku, wzoru użytkowego i  znaku towarowego oraz o wyznaczeniu na terytorium Rzecz y-
pospolitej  Polskiej międzynarodowego znaku towarowego, w  zakresie wskazanym w  art. 1461 ust. 1 i 3 oraz art. 1526b 
ust. 1 i 2, a także o  wniesieniu sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 1526a ust. 1 oraz art.  15217 ust. 1, ogłas za się w  „Biule tynie  
Urzędu Patentowego”.  
Art. 234. Inne niż wymienione w  art. 232, art. 233 i  art. 2331 ogłoszenia określone w  ustawie, akty o  charakterze 
urzędowym oraz k omunikaty zamieszcza się w  „Wiadomościach Urzędu Patentowego ”. 
TYTUŁ VI  
Strona, peł nomocnicy, terminy, dokonywanie zgłoszeń  i prowadzenie korespondencji, środki zaskarżenia 
oraz  informacje o  zgłoszeniu w  postępowaniu  zgłoszeniowym  i rejestrowym  
Art. 235. 1. (uchylony)  
2. Stroną w  postępowaniu przed Urzędem Patentowym w  sprawie uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa 
z rejestracji jest zgłaszający.  
Art. 236. 1. Pełnomocnikiem strony w  postępowaniu przed Urzędem Patentowym w  sprawach związanych z dok o-
nywaniem i  rozpatrywaniem zgłoszeń oraz utrzymywaniem ochrony wynalazków, produktów leczniczych oraz pro duktów 
ochrony roślin, wzorów użytkowych i  topografii układów scalonych może być rzecznik patentowy lub osoba świadcząca 
usługi transgraniczne w  rozumieniu ustawy z  dnia 11  kwietnia 2001  r. o rzecznikach patentowych (Dz.  U. z  2019  r. 
poz. 1861  oraz z 2020 r. poz. 288  i 2320 ), zwanej dalej „ustawą o  rzecznikach patentowych”.  
11. Pełnomocnikiem strony w  postępowaniu przed Urzędem Patentowym w  sprawach związanych z dokonywaniem 
i rozpatrywaniem zgłoszeń oraz utrzymywaniem ochrony znaków t owarowych, wzorów przemysłowych i  oznaczeń ge o-
graficznych może być rzecznik patentowy, adwokat, radca prawny lub osoba świadcząca usługi transgraniczne 
w rozumieniu ustawy o  rzecznikach patentowych.  
2. Pełnomocnikiem osoby fizycznej, z  zastrzeżeniem ust. 3 , może być również współuprawniony, a  także rodzice, 
małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w  stosunku przysposobienia.  
3. Osoby niemające miejsca zamieszkania lub siedziby na obszarze Rzeczypo spolitej Polskiej w  sprawach,  o których 
mowa w  ust. 1 i 11, mogą działać tylko za pośrednictwem odpowiednio rzecznika patentowego, adwokata, radcy prawn e-
go lub osoby świadczącej usługi transgraniczne w  rozumieniu ustawy o  rzecznikach patentowych.  Obowiązek ten nie 
dotyczy osób mającyc h miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Eur o-
pejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konf e-
deracji Szwajcarskiej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 51 – Poz. 324 
 
 Art. 237. 1. Pełnomocnikiem stron y do jednej czynności może być tylko jedna osoba fizyczna.  
2. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie i  dołączone do akt przy dokonywaniu pierwszej czynności 
prawnej.  
3. Jeżeli pełnomocnictwo dotyczy więcej niż jednej sprawy, powinno być ono dołączo ne do akt sprawy, w  której pełn o-
mocnik dokonuje pierwszej czynności. Dokonując czynności w  pozostałych sprawach objętych pełnomocnictwem, pełno -
mocnik  powinien dołączyć uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa.  
4. Rzecznik patentowy może sam uwierzytelnić odpi s udzielonego mu pełnomocnictwa.  
5. W przypadku nienadesłania dokumentu pełnomocnictwa lub nieuiszczenia należnej opłaty od pełnomocnictwa, 
Urząd Patentowy, wyznaczając w tym celu odpowiedni termin, wzywa, w drodze postanowienia, pełnomocnika do us u-
nięcia stwierdzonych braków oraz stronę do potwierdzenia czynności dokonanych przez pełnomocnika, pod rygorem 
umorzenia postępowania lub zaniechania czynności uzależnionej od uiszczenia opłaty.  
Art. 238. 1. Jeżeli w  sprawie działał już pełnomocnik, a  zostanie ustanowiony przez stronę inny pełnomocnik z  tym 
samym zakresem działania, uważa się, że pierwsze pełnomocnictwo zostało odwołane.  
2. Jeżeli pełnomocnictwo obejmuje kilka osób ustanowionych do tych samych czynności, za pełnomocnika uważa się 
tego z  nich, kt óry dokonał czynności i  dołączył pełnomocnictwo do akt. Przy podjęciu czynności przez inną wymienioną 
w pełnomocnictwie osobę przepis ust. 1 oraz art. 237  ust. 3  stosuje się odpowiednio.  
Art. 239. W razie upoważnienia przez stronę do działania w  postępowan iu przed Urzędem Patentowym jednostki 
świadczącej usługi w  tym zakresie i  złożenia oświadczenia przez kierownika tej jednostki, wskazującego zatrudnionego 
w niej rzecznika patentowego jako upoważnionego do działania, oświadczenie takie uważa się za pełnomo cnictwo.  
Art. 240. 1. Pełnomocnik, z  wyjątkiem osób, o  których mowa w  art. 236  ust. 2, może udzielić dalszego pełnomo c-
nictwa (substytucja).  
2. Przy dokonywaniu czynności zachowawczych nie jest wymagane pełnomocnictwo od drugiego współuprawnionego.  
Art. 241. 1. Jeżeli stroną w  sprawie jest kilka osób i  nie wyznaczyły one wspólnego pełnomocnika, powinny wsk a-
zać jeden adres do korespondencji. W  przypadku niewskazania takiego adresu uważa się, że jest nim adres osoby wymi e-
nionej na pierwszym miejscu w  zgłoszeni u albo w  innym dokumencie będącym podstawą wszczęcia postępowania.  
2. Na wniosek strony Urząd Patentowy przekazuje pisma kierowane zgodnie z  ust. 1  także na dodatkowo wskazane 
przez stronę adresy. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie również w  przypadku , gdy stroną w  sprawie jest jedna 
osoba, która wyznaczyła pełnomocnika.  
Art. 2411. 1. W  postępowaniu przed Urzędem Patentowym w  sprawie uzyskania patentu, dodatkowego prawa ochron -
nego , prawa ochronnego lub prawa z  rejestracji, a  także utrzymywania ich w mocy, dokonywane zgłoszenia i korespo n-
dencja wymagają zachowania formy pisemnej; zgłoszenia i  korespondencja mogą być przesyłane również za pomocą 
telefaksu lub w  postaci elektronicznej.  
11. Zawiadomienie i informacje Urzędu Patentowego, o  których mowa w art. 1461 ust. 6 oraz art.  224 ust.  21 i 22, 
a także pisemne informacje Urzędu Patentowego o  zgłoszonym wynalazku, produkcie leczniczym i  produkcie ochrony 
roślin, wzorze użytkowym, wzorze przemysłowym, znaku towarowym, oznaczeniu geograficznym i  topogra fii układów 
scalonych nie wymagają podpisu i  pieczęci.  
2. Do korespondencji przesłanej:  
1) za pomocą telefaksu przepisy art. 13  ust. 3 i  4 stosuje się odpowiednio;  
2) w postaci elektronicznej przepisy art. 13  ust. 6 i  7 stosuje się odpowiednio.  
21. W zgłos zeniach i korespondencji przesyłanych w postaci elektronicznej za podpis równoważny z podpisem własn o-
ręcznym  uważa się również podpis elektroniczny spełniający wymagania określone w umowach międzynarodowych lub 
przepisach prawa Unii Europejskiej, o których  mowa w art. 4.  
22. Zgłoszeń w  postaci elektronicznej należy dokonywać za pomocą systemu teleinformatycznego, przy użyciu formul a-
rzy elektronicznych udostępnionych w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Urzędu Patentowego.  
23. Zgłoszenia  i korespondencję w  postaci elektronicznej, o  których mowa w  ust. 1 i 22, sporządza się w  formatach 
określonych w  przepisach wydanych na podstawie art.  18 ustawy z  dnia 17  lutego 2005  r. o informatyzacji działalności 
podmiotów realizujących zadania publicz ne. 
3. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 52 – Poz. 324 
 
 Art. 242. 1. O ile ustawa nie stanowi inaczej, w  toku postępowania w  sprawach związanych z  rozpatrywaniem zgł o-
szeń oraz utrzymaniem ochrony wynalazków, produktów leczniczych, produktów ochrony roślin, wzorów użytkowych, 
wzorów przemysłowy ch, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i  topografii układów scalonych, a  także w postę-
powaniu w  sprawie dokonywania wpisów w  rejestrach prowadzonych przez Urząd Paten towy, o  których mowa w  art. 228 
ust. 1, Urząd Patentowy wyznacza stronie do dokona nia określonych czynności terminy nie krótsze niż:  
1) miesiąc, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;  
2) 2 miesiące, gdy strona ma miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą.  
2. W uzasadnionych przypadkach Urząd Patentowy wyznacza odpowiednio dłuższy termin, o  którym mowa w  ust. 1, 
lecz nie więcej niż o  3 miesiące.  
3. Czynność może być dokonana w  ciągu 2  miesięcy po upływie terminu wyznaczonego zgodnie z  ust. 1 lub 2, jeżeli 
przed jego upływem strona zawiado mi Urząd Patentowy na piśmie o  przyczynach niedotrzymania tego terminu.  
Art. 2421. 1. Zgłaszający, który w toku postępowania przed Urzędem Patentowym wnosi o przetłumaczenie sporz ą-
dzonych w języku obcym materiałów i dokumentów mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do uzyskania patentu, 
dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji, ponosi koszty ich tłumaczenia na język polski.  
2. Urząd Patentowy może wez wać zgłaszającego do uiszczenia zaliczki na pokrycie kosztów, o których mowa w ust. 1.  
3. W przypadku nieuiszczenia przez zgłaszającego zaliczki w wysokości i terminie wskazanych w wezwaniu wni o-
sek, o którym mowa w ust. 1, uważa się za wycofany.  
4. Do tłumaczenia materiałów i dokumentów na potrzeby postępowania przed sądem administracyjnym przepis ust. 1 
stosuje się odpowiednio.  
Art. 243. 1. Jeżeli w toku rozpatrywania sprawy uchybiono terminowi do dokonania czynności warunkującej, zgo d-
nie z ustawą, bie g postępowania, Urząd Patentowy może na wniosek strony, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przywrócić 
termin, o ile strona uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Jedn ocześnie ze złożeniem wniosku o przy-
wrócenie terminu wnioskodawca dokonuje czynności, dla której termin został wyznaczony.  
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się do Urzędu Patentowego w terminie:  
1) sześciu miesięcy od dnia, w którym upłynął termin do dokonania określonej czynności – w przypadku znaków tow a-
rowych;  
2) dwóc h miesięcy od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, nie później jednak niż w terminie sześciu miesięcy 
od dnia, w którym upłynął termin do dokonania określonej czynności – w przypadku wynalazków, dodatkowych 
praw ochronnych, wzorów użytkowych, wzoró w przemysłowych, oznaczeń geograficznych i topografii.  
3. Przywrócenie terminu do złożenia wniosku, o  którym mowa w  ust. 2, jest niedopuszczalne.  
4. Jeżeli została wydana decyzja o  umorzeniu postępowania na skutek uchybienia terminu do dokonania określonej  
czynności, może ona zostać uchylona, jeżeli strona złoży wniosek o  ponowne rozpatrzenie sprawy, w  którym uprawdop o-
dobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, i  jednocześnie dokona czynności, dla której termin został wyznaczony.  
5. Jeżeli termin dokonania  zgłoszenia w  celu zachowania uprzedniego pierwszeństwa lub termin złożenia dokumentu 
przypada na dzień, w  którym Urząd Patentowy jest nieczynny dla interesantów, doręczenie zgłoszenia lub dokumentu 
w pierwszym dniu otwarcia Urzędu Patentowego traktuje się  jako dokonane w  terminie.  
6. Do terminów, do których nie ma zastosowania przepis ust. 1, uchybionych z  powodu nadzwyczajnych okoliczn o-
ści, stosuje się odpowiednio przepisy o  zawieszeniu biegu przedawnienia z  powodu siły wyższej. W  sprawach tych Urząd 
Patentowy wydaje, po przedstawieniu przez zainteresowanego odpowiednich dowodów, postanowienia.  
7. Niezależnie od przepisu ust. 5 i  6 Urząd Patentowy zapewnia przyjmowanie w  każdym czasie przesyłek doręcz a-
nych przez osoby zainteresowane, bez względu na porę dn ia. 
Art. 244. 1. Od decyzji Urzędu Patentowego stronie służy wniosek o  ponowne rozpatrzenie sprawy w  rozumieniu 
Kodeksu postępowania administracyjnego.  
11. Do postępowania o  ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio, z  zastrzeżeniem ust. 12–14, przepisy 
Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące rozpatrywania odwołania od decyzji.  
12. Wniosek o  ponowne rozpatrzenie sprawy wymaga uzasadnienia.  
13. Rozprawę przeprowadza się w  przypadku, o  którym mowa w  art. 8 9 § 2 Kodeksu postępowania admi nistracyj -
nego, również na wniosek zgłasza jącego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 53 – Poz. 324 
 
 14. Do ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes Urzędu Patentowego wyznacza eksperta.  
2. (uchylony)  
3. Przepisy ust. 1 oraz ust. 11–14 stosuje się odpowiednio do postanowień.  
4. Termin do złożenia wniosku o  ponown e rozpatrzenie sprawy zakończon ej decyzją wynosi 2  miesiące, a zako ń-
czonej postanowieniem – 1 miesiąc od dnia doręczenia stronie decyzji lub postanowienia.  
5. Przed upływem terminu do złożenia wniosku o  ponowne rozpatrzenie sprawy decyzja nie podlega wykon aniu.  
Art. 2441. Jeżeli wniosek o  ponowne rozpatrzenie sprawy nie spełnia wymogów formalnych, Urząd Patentowy 
wzywa wnioskodawcę postanowieniem do usunięcia braków w  terminie 30  dni pod rygorem umorzenia postępowania.  
Art. 245. 1. W wyniku ponownego rozpat rzenia sprawy Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której:  
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo  
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo części i w tym zakresie rozstrzyga co do istoty sprawy, albo  
3) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo części i w tym zakresie umarza post ępowanie w sprawie, albo  
4) umarza postępowanie w części, a w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję lub uchyla zaskarż o-
ną decyzję i rozstrzyga co do istoty sprawy, albo  
5) umarza postępowanie.  
2. W razie nieuwz ględnienia wniosku i  utrzymania decyzji w  mocy termin dokonania czy nności, wyznaczony w zas-
karżonej  decyzji, biegnie na nowo.  
3. Przepisy ust. 1 i  2 stosuje się odpowiednio przy rozstrzyganiu wniosku o  ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej 
wydanego posta nowienia.  
Art. 246. 1. Każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocn ej decyzji Urzędu Patentowego o udzie-
leniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od daty opubliko wania 
w „Wiadomościach Urzędu Pate ntowego ” informacji o udzieleniu prawa.  
2. Podstawę sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1, stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie patentu, 
prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji.  
Art. 247. 1. O wniesieniu sprzeciwu, o  którym mowa w  art. 246, Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia upra w-
nionego, wyznaczając mu termin na ustosunkowanie się do sprzeciwu.  
2. W przypadku uznania przez uprawnionego sprzeciwu za zasadny, U rząd Patentowy wydaje decyzję o uchyleniu 
decyzji o  udzieleniu  patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z  rejestracji i umorzeniu postępowania.  
3. Jeżeli uprawniony podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny albo uprawniony nie ustosunkuje się do sprzeciwu,  
Prezes Urzędu Patentowego wyznacza eksperta d o rozpatrzenia sprawy, który prowadzi w  tym względzie postępowanie. 
W sprawach tych eksperci mogą orzekać również w  zespołach orzekających. Przepisy art.  245 ust. 1 oraz art.  256 ust.  2 
stosuje się odpowiednio.  
4. W postępowaniu, o  którym mowa w  ust. 3, stroną jest również wnoszący sprzeciw.  
5. W postępowaniu, o  którym mowa w  ust. 3, Urząd Patentowy rozstrzyga sprawę w  granicach sprzeciwu i  jest zwi ą-
zany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw.  
6. Rozpoznając sprzeciw, Urząd Patentowy może wezwać  postanowienie m uprawnionego do nadesłania, w wy-
znaczonym terminie, wyjaśnień i  dokumentów dotyczących przedmiotu sprawy, pod rygorem utraty prawa powoływania 
ich w  toku postępowania.  
7. Po rozpoznaniu sprzeciwu i  uprawomocnieniu się decyzji o  uchyleniu w  części decyzji o  udzieleniu patentu, pr a-
wa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z  rejestracji Urząd Patentowy może wezwać postanowieniem uprawnionego 
do nadesłania, w  wyznaczonym terminie, zmienionego opisu patentowego lub opisu ochronnego bądź ilustracj i wzoru 
przemysłowego, pod rygorem uchylenia decyzji o  udzieleniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa 
z rejestracji i  umorzenia postępowania . 
  
Dziennik  Ustaw  – 54 – Poz. 324 
 
 Art. 248. Na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego stronie przysługuje skarga do sądu adm inistracyjnego.  
Art. 249. 1. Prezes Urzędu Patentowego wyznacza eksperta do rozpatrzenia zasadności otrzymanej skargi.  
2. W wyniku rozpatrzenia skargi Urząd Patentowy uwzględnia ją w  całości albo przekazuje sądowi administracy j-
nemu odpowiedź na skargę wraz  z aktami sprawy.  
Art. 250. Wykonanie decyzji lub postanowienia może być na skutek wniesienia skargi, o  której mowa w  art. 248, 
wstrzymane przez Prezesa Urzędu Patentowego również wtedy, gdy wstrzymanie takie nie nastąpiło z  mocy prawa albo 
w wyniku postan owienia sądu administracyjnego.  
Art. 251. 1. Urząd Patentowy udziela informacji o zgłoszeniu wynalazku, dodatkowego prawa ochronnego, wzoru 
użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarowego, oznaczenia geograficznego i topografii oraz udostępnia akta 
zgłos zenia w każdym stadium postępowania:  
1) zgłaszającemu i  jego pełnomocnikowi;  
2) organom ścigania i  wymiaru sprawiedliwości – w związku z  prowadzonymi przez nie sprawami;  
3) innym osobom, które przedstawią na piśmie zgodę zgłaszającego.  
2. Po upływie termin ów zastrzeżonych dla nieujawniania informacji o zgłoszeniach, o których mowa w ust. 1, Urząd 
Patentowy może na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny, udostępnić jej dokumenty zawarte w aktach zgłosz e-
nia, a także dokumenty dołączone do tych akt w tok u postępowania rejestrowego.  
21. Urząd Patentowy może odmówić udostępnienia dokumentów w trybie, o którym mowa w ust. 2, w przypadku 
gdy mogłoby to zagrozić prawnie uzasadnionym interesom uprawnionego, w szczególności naruszyć tajemnicę jego 
przedsiębiorstwa.  
3. O udzieleniu niejawnej informacji o  zgłoszeniu oraz o  udostępnieniu akt zgło szenia dokonuje się adnotacji w aktach  
zgłoszenia.  
4. Przepisy ust. 1 –3 nie mają zastosowania do zgłoszeń tajnych wynalazków i  tajnych wzorów użytkowych.  
5. Do zgłoszeń topografii układów scalonych przepisy ust. 2 i  3 stosuje się z  zachowaniem warunków, o  których mowa  
w art. 207  ust. 2 i  3. 
Art. 252. W sprawach nieuregulowanych w  ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, 
z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.  
Art. 253. 1. Przepisów Kodeksu postępowania administra cyjnego o  terminach załatwiania sprawy nie stosuje się do 
rozpatrywania zgłoszeń do konanych w  celu uzyskania patentu, dodatko wego pra wa ochronnego, prawa ochronnego lub 
prawa z  rejestracji.  
2. Przepisów Kodeksu postępowania administra cyjnego o  wznowieniu postępowania i  stwierdze niu nieważności decyzji  
nie stosuje się, jeżeli okoliczności uzasadniające wznowienie postępo wania bądź stw ierdzenie nieważności decyzji mogą 
być podniesione w  sporze o  unieważnienie udzielonego patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub 
prawa z  rejestracji.  
Art. 2531. Przy ocenie spełniania warunków wymaganych do uzyskania patentu, prawa ochro nnego, dodatkowego 
prawa ochronnego i prawa z rejestracji nie stosuje się dowodu z opinii biegłego, chyba że Urząd Patentowy uzna taki 
dowód za niezbędny.  
Art. 254. Na prawomocne orzeczenie Urzędu Patentowego, kończące postępowanie w  sprawie, a  rażąco naru szające 
prawo, Prezes Urzędu Patentowego, Prokurator Generalny Rzeczypospolitej Polskiej oraz Rzecznik Praw Obywatelskich 
mogą wnieść skargę do sądu administracyjnego  w terminie 6  miesięcy od dnia doręczenia stronie orzeczenia.  
TYTUŁ VII  
Postępowanie sporne  
Art. 255. 1. Urząd Patentowy – w trybie postępowania spornego – rozstrzyga sprawy o:  
1) unieważnienie patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego albo prawa z  rejestracji;  
11) unieważnienie patentu europejskiego, udzielonego w  trybie okr eślonym w  Konwencji o  patencie europejskim;  
12) unieważnienie uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego;  
  
Dziennik  Ustaw  – 55 – Poz. 324 
 
 13) ograniczenie patentu w  trakcie postępowania o  unieważnienie patentu;  
2) stwierdzenie wygaśnięcia pa tentu na wynalazek dotyczący materiału biologicznego lub jego użycia, w  przypadku 
określonym w  art. 90  ust. 1 pkt 4;  
21) stwierdzenie wygaśnięcia dodatkowego prawa ochronnego, w  przypadkach określonych w  art. 756 ust. 3;  
3) stwierdzenie wygaśnięcia prawa o chronnego na znak towarowy, w  przypadkach określonych w  art. 169;  
31) stwierdzenie wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego 
w przypadkach określonych w  art. 169;  
32) unieważnienie uznania na terytorium R zeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego wzoru przemysłowego;  
4) stwierdzenie wygaśnięcia prawa z  rejestracji oznaczenia geograficznego, w  przypadku określonym w  art. 192  ust. 1;  
5) stwierdzenie wygaśnięcia prawa z  rejestracji topografii, w  przypa dkach określonych w  art. 221  ust. 2;  
6) udzielenie licencji przymusowej na korzystanie z  wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego albo top o-
grafii;  
61) udzielenie licencji przymusowej na korzystanie z  wynalazku, na który udzielon o patentu w  trybie określonym w Kon-
wencji  o patencie europejskim;  
7) zmianę decyzji o  udzieleniu licencji przymusowej;  
8) stwierdzenie bezzasadności zmiany warunków korzystania z  oznaczenia geograficznego, w  przypadku określonym 
w art. 188  ust. 3;  
9) (uchylony)  
2. Sprawy, o  których mowa w  ust. 1, rozpatrują kolegia orzekające do spraw spornych.  
3. Do spraw rozpatrywanych przez Urząd Patentowy w  trybie postępowania spornego nie stosuje się przepisów K o-
deksu postępowania administracyjnego o  terminach załatwi ania spraw. Urząd Patentowy dąży do rozstrzygnięcia sprawy 
w terminie 6  miesięcy od dnia złożenia wniosku.  
4. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w  trybie postępo wania spornego w  granicach wniosku i  jest związany po d-
stawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.  
Art. 2551. 1. Postępowanie sporne w  sprawach, o  których mowa w  art. 255 ust. 1, wszczyna się na pisemny wniosek.  
2. Od wniosku o  wszczęcie postępowania należy wnieść opłatę.  
3. Wniosek powinien zawierać:  
1) oznaczenie stron i  ich adresy;  
2) zwięzłe przeds tawienie sprawy;  
3) wyraźnie określone żądanie;  
4) wskazanie podstawy prawnej;  
5) wskazanie środków dowodowych;  
6) podpis wnioskodawcy i  datę.  
4. Do wniosku należy dołączyć:  
1) pełnomocnictwo, jeżeli wniosek składa peł nomocnik;  
2) odpisy wniosku w  liczbi e odpowiadającej liczbie stron postępowania spornego;  
3) dowód uiszczenia opłaty, o  której mowa w  ust. 2.  
5. Urząd Patentowy bada, czy wniosek o  wszczęcie postępowania spornego spełnia wymogi formal ne, o  których 
mowa w  ust. 3 i  4. 
6. Jeżeli wniosek nie sp ełnia wymogów formalnych, Urząd Patentowy wzywa wnioskodawcę do usunięcia usterek 
lub braków w  terminie 30  dni pod rygorem umorzenia postępowania.  
Art. 2552. 1. Urząd Patentowy doręcza stronom postępowania spornego odpisy wniosku, wyznaczając jedno cześnie  
termin do nadesłania pisemnej odpo wiedzi na wniosek.  
2. Strona wezwana do udzielenia odpowiedzi na wniosek dołącza do odpowiedzi odpisy w  liczbie odpowiadającej 
liczbie stron postępowania spor nego.  
3. Przepisy ust. 1 i  2 stosuje się odpowiednio do innych pism składanych przez strony postępowania spornego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 56 – Poz. 324 
 
 Art. 2553. 1. Po upływie terminu wyznaczonego stronie do udzielenia odpowiedzi na wniosek Urząd Patentowy w y-
znacza termin rozprawy, o  czym zawiadamia strony lub ich pełnomocników, doręczając im jed nocześnie odpis odpowi e-
dzi na wniosek, jeżeli została udzielona.  
2. W sprawach wymienionych w  art. 2551 ust. 6, w  art. 2554, w art. 2555 ust. 2, w  art. 2556 ust. 3, a  także w przypa d-
ku przywrócenia terminu określonego w  art. 2551 ust. 6, Urząd Patentowy może orzekać na posiedzeniach niejawnych.  
3. W zawiadomieniu o  rozprawie określa się termin, miejsce i  przedmiot rozprawy.  
4. Zawiadomienie o  rozprawie powinno być do ręczone stronom nie później niż 7  dni przed wyznaczonym terminem . 
5. W przypadku nadmiernego przewlekania postępowania przez strony Urząd Patentowy może wyznaczyć stronom 
postępowania w  toku prowadzonego postępowania, także na posiedzeniu niejawnym, termin na podanie wszystkich twie r-
dzeń oraz dodatkowych dowodów na ich  poparcie, pod rygorem utraty prawa powoływania ich w  toku postępowania, 
chyba że strona wykaże, że ich powołanie w  wyznaczonym terminie nie było możliwe albo że potrzeba powołania wyn i-
kła później.  
Art. 2554. 1. Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi, że nie jes t właściwy do rozpatrzenia wniosku w  trybie postępowania 
spornego, wydaje w  tej sprawie postanowienie.  
2. Jeżeli wnioskodawca wycofał wniosek przed rozprawą, Urząd Patentowy wydaje decyzję o  umorzeniu postępowania.  
Art. 2555. 1. Rozprawa jest jawna, chyba że postępowanie sporne dotyczy wynalazku tajnego lub wzoru użytkowego 
tajnego.  
2. Jeżeli rozpatrzenie sprawy wymaga powoływania się przez strony na informacje prawnie chronione na podstawie 
odrębnych przepisów, jawność rozprawy może być wyłączona – w drodz e postanowienia – w całości lub w  części. Wył ą-
czenie nie może obejmować obecności stron na rozprawie.  
Art. 2556. 1. Z przebiegu rozprawy sporządza się protokół, który podpisują przewodniczący składu orzeka jącego 
i protokolant.  
2. Protokół powinien zawiera ć: 
1) oznaczenie organu orzekającego, miejsca i  daty posiedzenia, imiona i  nazwiska członków składu orzekającego, pr o-
tokolanta, stron, ich pełnomocników i  ustawowych przed stawicieli oraz oznaczenie sprawy i  wzmiankę co do tajn o-
ści rozprawy;  
2) przebieg ro zprawy, w  szczególności wnioski i  twierdzenia stron, przebieg postępowania dowodowego, wymienienie 
zarządzeń i  postanowień wydanych na rozprawie ze wzmianką o  ich ogłosze niu; zamiast podania wniosków i twier-
dzeń stron można w  protokole powołać się na pi sma przygo towawcze;  
3) czynności stron, w  szczególności ugodę, uznanie żądania, wycofanie, zmianę, roz szerzenie lub ograniczenie wniosku.  
3. Strony mogą żądać sprostowania lub uzupeł nienia protokołu, nie później jednak niż na następnym posiedzeniu, 
a po wydaniu decyzji – w terminie 30  dni od jej wydania.  
Art. 2557. 1. Po przeprowadzeniu postępowania spornego Urząd Patentowy wydaje decyzję.  
2. Decyzję podejmuje się zwykłą większością głosów.  
3. Członek składu orzekającego, który nie zgadza się z  rozstrzy gnięciem sprawy, może złożyć zdanie odrębne wraz 
z pisemnym uzasad nieniem.  
4. Zgłoszenie zdania odrębnego zaznacza się przy podpisie złożonym na decyzji przez zamiesz czenie odpowiedniej 
wzmianki.  
5. Zdanie odrębne nie podlega ogłoszeniu.  
Art. 2558. 1. De cyzja powinna zawierać:  
1) oznaczenie organu orzekającego;  
2) datę wydania decyzji;  
3) imiona i  nazwiska członków składu orze kającego i  protokolanta;  
4) oznaczenie stron;  
  
Dziennik  Ustaw  – 57 – Poz. 324 
 
 5) oznaczenie przedmiotu sprawy i  jej roz strzygnięcie;  
6) powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;  
7) rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania;  
8) uzasadnienie faktyczne i  prawne;  
9) pouczenie o  trybie zaskarżania;  
10) podpisy członków składu orzekającego.  
2. Pisemne uzasadnienie decyzji sporządza się z  urzędu w  terminie 30  dni od dnia jej ogło szenia. Uzasadnienie po d-
pisuje przewodniczący składu orzekającego i  członek składu orzeka jącego, który sporządził uzasadnienie. Odpis decyzji 
wraz z  uzasadnieniem doręcza się stronom.  
3. Jeżeli którakolwiek z  osób, o  których mowa w  ust. 2 zdanie drugie, nie może podpisać uzasadnienia, przewodn i-
czący składu orzekającego albo członek składu orzekającego, który spor ządził uzasadnienie, zaznacza w  decyzji przycz y-
nę braku podpisu.  
Art. 2559. 1. Decyzje Urzędu Patentowego podlegają ogło szeniu , z zastrzeżeniem art. 25510 ust. 1.  
2. Decyzję ogłasza się bezpośrednio po przepro wadzeniu rozprawy.  
3. Ogłoszenie decyzji może być odroczone na czas do 2  tygodni, o  czym przewodniczący składu orzekającego ogłasza,  
podając termin i  miejsce ogłoszenia dec yzji. 
Art. 25510. 1. Postanowienia i  decyzje wydane na posiedzeniu niejawnym nie podlegają ogłoszeniu.  
2. Do postanowień i  decyzji, o  których mowa w  ust. 1, przepisy art.  2558 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.  
Art. 25511. Do postępowania spornego przed U rzędem Paten towym stosuje się odpowiednio przepisy art.  242 i  243. 
Art. 25512. (uchylony)  
Art. 256. 1. Do postępowania spornego przed Ur zędem Paten towym w  sprawach nieuregulowanych w  ustawie st o-
suje się odpow iednio przepisy Kodeksu postępo wania administracyjnego.  
2. W kwestii kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w  postępowaniu cywilnym.  
3. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o  ponownym rozpatrywaniu, na wniosek strony, spraw zał a-
twionych przez wydanie de cyzji, od której nie służy odwołanie, nie stosuje się do decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej 
istoty i  wydanej po przeprowadzeniu rozprawy.  
31. W sprawach, o  których mowa w  art. 2553 ust. 2, przysługuje wniosek o  ponowne rozpatrzenie sprawy. Termin do 
jego złożenia w  przypadku decyzji wynosi 2  miesiące, a  w przypadku postanowienia – 1 miesiąc od dnia doręczenia str o-
nie decyzji lub postanowienia.  
4. (uchylony)  
Art. 257. Na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego w  sprawach, o  których mowa w  art. 255, stronom 
przysługuje skarga do sądu administracyjnego.  
Art. 258. Do prawomocnych orzeczeń Urzędu Patentowego w  sprawach, o  których mo wa w  art. 255, przepis art. 254 
stosuje się odpowiednio.  
TYTUŁ VIII  
Urząd Patentowy  
DZIAŁ I  
Zadania i  organizacja Urzęd u Patentowego  
(oznaczenie rozdziału 1 i  tytuł – uchylone)  
Art. 259. Centralnym organem administracji rządowej w  sprawach z  zakresu własności przemysłowej jest Urząd 
Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 58 – Poz. 324 
 
 Art. 260. 1. Urząd Patentowy podlega Radzie Ministrów.  Nadzór nad działalnością Urzędu Patentowego sprawuje 
z ramienia Rady Ministrów minister właściwy do spraw gospodarki.  
11. W ramach nadzoru nad działalnością Urzędu Patentowego minister właściwy do spraw gospodarki:  
1) sprawuje kontrolę nad Urzędem Patento wym na zasadach i  w trybie określonych w  ustawie z  dnia 15  lipca 2011  r. 
o kontroli w  administracji rządowej (Dz.  U. z 2020 r. poz.  224); 
2) zatwierdza sprawozdanie z  działalności Urzędu Patentowego;  
3) dokonuje oceny działalności Urzędu Patentowego na pod stawie sprawozdania z  działalności Urzędu Patentowego;  
4) może żądać od Urzędu Patentowego informacji lub udostępnienia dokumentów związanych z  realizacją zadań Urz ę-
du Patentowego; uprawnienie to nie obejmuje spraw indywidualnych prowadzonych w  ramach zada ń, o których 
mowa w  art. 261 ust. 2 pkt 1–31; 
5) stosuje inne środki nadzorcze przewidziane w  przepisach odrębnych.  
2. Prezes Rady Ministrów, w  drodze rozporządzenia, nadaje statut U rzędowi Patentowemu, w  którym w szczególności  
określi organizację, struktu rę i zasady kierowania Urzędem oraz podział kompetencji, z  uwzględnieniem statusu ekspe r-
tów, urzędników służby cywilnej i  innych pracowników.  
Art. 261. 1. Urząd Patentowy wykonuje zadania w  sprawach własności przemysłowej, wynikające z  ustawy, 
z przepisów odrębnych oraz z  umów międzynarodowych.  
2. Do zadań Urzędu Patentowego należy w  szczególności:  
1) przyjmowanie i  badanie zgłoszeń dotyczących wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków 
towarowych, oznaczeń geograficznych oraz topografii układów scalonych, dokonanych w  celu uzyskania ochrony;  
2) orzekanie w  sprawach udzielania patentów i  dodatkowych praw ochronnych na wynalazki, praw ochronnych na 
wzory użytkowe oraz znaki towarowe, a  także praw z  rejestracji wzorów przemysłowych, oznaczeń  geograficznych 
i topografii układów scalonych;  
3) rozstrzyganie spraw w  postępowaniu spornym w  zakresie określonym ustawą;  
31) rozpatrywanie sprzeciwów w  zakresie określonym ustawą;  
32)4) współpraca z  sądami orzekającymi w  postępowaniu w  sprawach własności intelektualnej;  
4) prowadzenie rejestrów, o  których mowa w  art. 228;  
5) wydawanie organu urzędowego pod nazwą „Wiadomości Urzędu Patentowego ”; 
51) wydawanie „Biuletynu Urzędu Patentowego ”; 
6) udział w  pracach organów międzynarodowych z  tytułu zaw artych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynar o-
dowych w  sprawach z  zakresu własności przemysłowej, w  szczególności Konwencji paryskiej o  ochronie własności 
przemysłowej;  
7) prowadzenie centralnego zbioru polskich i  zagranicznych opisów patentowych.  
3. Przy wykonywaniu zadań, w  szczególności w  sprawach dotyczących współpracy międzynarodowej oraz przy 
opracowywaniu projektów przepisów prawnych dotyczących własności przemys łowej, Urząd Patentowy działa w poro-
zumieniu i  we współpracy z  zainteresowanymi organ ami administracji rządowej i  samorządowej.  
4. Prezes Urzędu Patentowego przygotowuje i  przedstawia, w  terminie do dnia 31  marca danego roku, ministrowi 
właściwemu do spraw gospodarki, do zatwierdzenia sprawozdanie, za rok poprzedni, z  wykonania zadań, o  których mowa 
w ust. 1–3 (sprawozdanie z  działalności Urzędu Patentowego). Sprawozdanie z  działalności Urzędu Patentowego 
uwzględnia omówienie realizacji wytycznych i  poleceń ministra właściwego do spraw gospodarki, jeżeli takie miały miejsce.  
5. Minister wła ściwy do spraw gospodarki zatwierdza sprawozdanie z  działalności Urzędu Patentowego albo odm a-
wia jego zatwierdzenia i  dokonuje oceny działalności Urzędu Patent owego, o  której mowa w  art. 260 ust. 11 pkt 3, 
w terminie do dnia 30  czerwca każdego roku.  
Art. 262. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania Urzędu Patentowego, 
uwzględniając w  szczególności jego zadania i  kompetencje, a  także zasady i  formy współdziałania Urzędu z  innymi org a-
nami administracji rządowej oraz z  jednostkami samorządu terytorialnego, organizacjami społecznymi i  związkami zaw o-
dowymi w  sprawach objętych jego zakresem działania.  
                                                           
4) Dodany przez art.  4 pkt 2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 59 – Poz. 324 
 
 Art. 263. 1. Na czele Urzędu Patentowego stoi Prezes Urzędu Patentow ego, który kieruje Urzędem i,  z zastrzeżeniem  
art. 264  ust. 2, reprezentuje go na zewnątrz oraz ustala szczegółową organizację wewnętrzną i  szczegółowy zakres zadań 
komórek organizacyjnych.  
2. Prezes Urzędu Patentowego jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w  drodze 
otwartego i  konk urencyjnego naboru, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki. Kadencja Prezesa Urzędu 
Patentowego trwa 5  lat, licząc od dnia powołania. Ta sama osoba nie może być Prezesem Urzędu Patentowego więcej niż 
dwie kadencje. Po upływie kadencji Prezes Ur zędu Patentowego pełni swoją funkcję do czasu objęcia stanowiska przez 
swojego następcę.  
21. Prezes Rady Ministrów odwołuje Prezesa Urzędu Patentowego w  przypadku:  
1) złożenia rezygnacji;  
2) utraty zdolności do pełnienia obowiązków na skutek długotrwałej c horoby, trwającej co najmniej 6 miesięcy;  
3) zaprzestania spełniania któregokolwiek z  wymagań określonych w  art. 263 ust. 4 pkt 1–4; 
4) działania niezgodnego z  prawem lub zasadami rzetelności i  gospodarności;  
5) odmowy zatwierdzenia sprawozdania z działalności Urzędu Patentowego lub jego nieprzedstawienia w terminie 
określonym w  art. 261 ust. 4. 
3. Zastępców Prezesa Urzędu Patentowego powołuje Prezes Rady Ministrów, spośród osób wyłonionych w  drodze 
otwartego i  konkurencyjnego naboru, na wniosek P rezesa Urzędu Patentowego. Prezes Rady Ministrów, na wniosek Pr e-
zesa Urzędu Paten towego, odwołuje jego zastępców.  
4. Stanowisko Prezesa Urzędu Patentowego może zajmować osoba, która:  
1) posiada tytuł zawodowy magistra lub równo rzędny;  
2) jest obywatelem polskim;  
3) korzysta z  pełni praw publicznych;  
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;  
5) posiada kompetencje kierownicze;  
6) posiada co najmniej 6 -letni staż pracy, w  tym co najmniej 3 -letni staż  pracy na stanowisku kierowniczym;  
7) posiada wykształcenie i  wiedzę z  zakresu spraw należących do właściwości Urzędu Patentowego.  
5. Informację o  naborze na stanowisko Prezesa Urzędu Patentowego ogłasza się przez umieszczenie ogłoszenia 
w miejscu powszech nie dostępnym w  siedzibie urzędu oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej urzędu i  Biuletynie Info r-
macji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Ogłoszenie powinno zawierać:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stanowiska;  
3) wymagania związane ze s tanowiskiem wynikające z  przepisów prawa;  
4) zakres zadań wykonywanych na stanowisku;  
5) wskazanie wymaganych dokumentów;  
6) termin i  miejsce składania dokumentów;  
7) informację o  metodach i  technikach naboru.  
6. Termin, o  którym mowa w  ust. 5  pkt 6, nie m oże być krótszy niż 10  dni od dnia opublikowania ogłoszenia 
w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.  
7. Nabór na stanowisko Prezesa Urzędu Patentowego przeprowadza zespół, powołany przez ministra właściwego do 
spraw gospodarki,  liczący co najmniej 3  osoby, których wiedza i  doświadczenie dają rękojmię wyłonienia najlepszych 
kandydatów. W  toku naboru ocenia się doświadczenie zawodowe kandydata, wiedzę niezbędną do wykonywania zadań 
na stanowisku, na które jest przeprowadzany nabór , oraz kompetencje kierownicze.  
8. Ocena wiedzy i  kompetencji kierowniczych, o  których mowa w  ust. 7, może być dokonana na zlecenie zespołu 
przez osobę niebędącą członkiem zespołu, która posiada odpowiednie kwalifikacje do doko nania tej oceny.  
  
Dziennik  Ustaw  – 60 – Poz. 324 
 
 9. Członek zespołu oraz osoba, o  której mowa w  ust. 8, mają obowiązek zachowania w  tajemnicy informacji dot y-
czących osób ubiegających się o  stanowisko, uzyskanych w  trakcie naboru.  
10. W toku naboru zespół wyłania nie więcej niż 3  kandydatów, których przedstawia mini strowi właści wemu do 
spraw gospodarki.  
11. Z przeprowadzonego naboru zespół sporządza protokół zawierający:  
1) nazwę i  adres urzędu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór, oraz liczbę kandydatów;  
3) imiona, nazwiska i  adresy nie więcej n iż 3 najlepszych kandydatów uszeregowanych według poziomu spełniania 
przez nich wymagań określonych w  ogłoszeniu o  naborze;  
4) informację o  zastosowanych metodach i  technikach naboru;  
5) uzasadnienie dokonanego wyboru albo powody niewyłonienia kandydata;  
6) skład zespołu.  
12. Wynik naboru ogłasza się niezwłocznie przez umieszczenie informacji w  Biuletynie Informacji Publicznej urz ę-
du i Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Informacja o  wyniku naboru zawiera:  
1) nazwę i  adres u rzędu;  
2) określenie stanowiska, na które był prowadzony nabór;  
3) imiona, nazwiska wybranych kandydatów oraz ich miejsca zamieszkania w  rozumieniu przepisów Kodeksu cywiln e-
go albo informację o  niewy łonieniu kandydata.  
13. Umieszczenie w  Biuletynie Inform acji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów ogłoszenia o  naborze oraz 
o wyniku tego naboru jest bezpłatne.  
14. Zespół przeprowadzający nabór na stanowiska, o  których mowa w  ust. 3, powołuje Prezes Urzędu Patentowego.  
15. Do sposobu przeprowadzania na boru na stanowiska, o  których mowa w  ust. 3, stosuje się odpowiednio ust. 4 –13. 
Art. 264. 1. Do powołanych przez Prezesa Urzędu Patentowego ekspertów  należy orzekanie w  sprawach, o których 
mowa w  art. 261 ust. 2 pkt 2–31, a także w  sprawach dokonywania wpisów do rejestrów, o  których mowa w  art. 228 
ust. 1. 
11. W sprawach, o których mowa w art. 261 ust. 2 pkt 2, eksperci mogą orzekać również w zespołach orzekających.  
2. Ekspert reprezentuje Urząd Patentowy w  postępowaniu przed sądem administracyjnym w  sprawach, o  których 
mowa w  art. 248 i  257. 
3. Ekspertowi, o którym mowa w ust. 1, mogą być powierzone dodatkowe funkcje, w szczególności kierownicza, 
koordynacyjna lub kontrolna, lub dodatkowe zadania związane z prowadzeniem działalności edukacyjnej w zakresi e ochrony  
własności przemysłowej.  
4. Powierzenie dodatkowej funkcji, o  której mowa w  ust. 3, może nastąpić na czas nieokreślony lub na czas wyk o-
nywania określonej pracy.  
5. Skład zespołu orzekającego, o którym mowa w ust. 11, ustala:  
1) Prezes Urzędu Paten towego, albo  
2) upoważniony przez Prezesa Urzędu Patentowego ekspert sprawujący funkcję kierowniczą lub kontrolną  
– mając na uwadze zapewnienie szybkości i poprawności rozpatrywania spraw.  
Art. 265. 1. Eksperci współuczestniczą w  czynnościach z  zakresu zar ządzania w  Urzędzie Patentowym poprzez Kole -
gium  Ekspertów, stanowiące powszechne ich zgromadzenie.  
2. Kolegium Ekspertów wybiera ze swego grona Rzecznika Interesu Zawodowego, który reprezentuje ekspertów 
wobec organów władzy i  administracji we wszystkich sprawach dotyczących pracy.  
3. Do zadań Kolegium należy:  
1) składanie wniosków i  wyrażanie opinii co do zadań w  zakresie rozpatrywania wpływających zgłoszeń oraz co do 
środków potrzebnych na ich wykonanie;  
2) ustalanie zasad podziału środków funduszu nagró d, tworzonego na podstawie przepisu art. 271  ust. 3;  
  
Dziennik  Ustaw  – 61 – Poz. 324 
 
 3) wyrażanie opinii co do problemów związanych z  orzekaniem, w  szczególności co do przypadków niejednolitości 
orzecznictwa, oraz przedstawianie odpowiednich wniosków w  tym zakresie;  
4) wyrażanie opinii w  innych sprawach, przedstawionych przez Prezesa Urzędu Patentowego lub przez Rzecznika Int e-
resu Zawodowego.  
4. Kolegium Ekspertów zwołuje co najmniej raz w  roku, z  zastrzeżeniem ust. 5, Prezes Urzędu Patentowego, który 
mu przewodniczy. Kolegium Ekspertów m oże również zwołać, w  każdym czasie, Rzecznik Interesu Zawodowego, dla 
przedstawienia sprawy wymagającej wyrażenia opinii przez Kolegium.  
5. Kolegium Ekspertów może również obradować w  sekcjach, na które eksperci zostają podzieleni według kryteriów 
rzeczow o-problemowych, stosownie do wykonywanych zadań. Sekcji może przewodniczyć Prezes Urzędu Patentowego, 
zastępca Prezesa albo ekspert, któremu powierzona została funkcja kierownicza na podstawie art. 264  ust. 3.  
6. Podział na sekcje i  wyznaczenie przewodnic zących sekcji należy do Prezesa Urzędu Patentowego.  
Art. 2651. Pracownicy Urzędu Patentowego na stanowiskach urzędniczych, z  wyłączeniem ekspertów, asesorów oraz  
aplikantów eksperckich, są członkami korpusu służby cywilnej.  
DZIAŁ II  
Eksperci, asesorzy i  aplikanci eksperccy  
Art. 266. 1. Uzyskanie uprawnień eksperta wymaga, z  zastrzeżeniem ust. 2, posiadania wyższego wykształcenia odpo -
wiadającego  zadaniom eksperta, odbycia aplikacji eksperckiej, zwanej dalej „aplikacją ”, oraz asesury.  
2. Ekspertem może być o soba, która:  
1) jest obywatelem polskim i  korzysta z  pełni praw publicznych;  
2) nie była karana za przestępstwo umyślne;  
3) posiada znajomość języków obcych w  zakresie i  stopniu określonym potrzebą spe łnienia warunków niezbędnych 
do wykonywania zadań ekspe rta, z  uwzględnieniem umów międzynarodowych, nie mniej jednak niż jednego języka 
obcego;  
4) jest nieskazitelnego charakteru;  
5) ma stan zdrowia oraz predyspozycje pozwalające na powierzenie jej zadań eksperta.  
6) (uchylony)  
3. Od aplikanta eksperckiego, który powinien posiadać znajomość więcej niż jednego języka obcego, można nie 
wymagać znajomości jednego z  potrzebnych języków, jeżeli brak ten uzupełni on w  czasie przeznaczonym na aplikację.  
Art. 267. 1. Prezes Urzędu Patentowego organizuje nabór na apli kację przez umieszczenie ogłoszenia w  miejscu 
powszechnie dostępnym w  siedzibie Urzędu Patentowego, a  także przez opubli kowanie go w  „Wiadomościach Urzędu 
Patento wego ”. 
2. Prezes Urzędu Patentowego przeprowadza postępowanie kwalifikacyjne. Kandydaci powi nni posiadać wyższe 
wykształcenie i  spełniać wy magania, o  których mowa w  art. 266  ust. 2 i  3. 
3. Aplikacja trwa 3  lata, z  tym że w  przypadkach uzasadnionych posiadaniem przez aplikanta eksperckiego wiedzy 
i co najmniej rocznego doświadczenia w  sprawach z zakresu własności przemysłowej, na wniosek aplikanta eksperckiego, 
aplikacja może być skrócona. Aplikacja nie może trwać krócej niż 6  miesięcy.  
4. Stosunek pracy z aplikantem eksperckim nawiązuje Prezes Urzędu Patentowego na podstawie umowy o pracę na 
czas określony.  
5. Aplikantowi eksperckiemu może być powierzane wykonywanie określonych czynności związanych z  orzekaniem, 
bez prawa podejmowania decyzji.  
6. Aplikacja kończy się egzaminem. Powtórny egza min może być złożony ty lko raz, nie wcześniej niż po 6  miesi ą-
cach i  nie później niż po roku od daty pierwszego egzaminu.  
7. Egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna powołana przez Prezesa Urzędu Patentowego. Za udział w pracach  
komisji przysługuje wy nagrodzenie.  
8. Prezes Urzędu Patentowego rozwiązuje umow ę o pracę z aplikantem eksperckim w przypadku dwukrotnego 
nieprzystąpienia przez niego bez usprawiedliwienia do egzaminu lub w przypadku niezłożenia przez niego powtórnego 
egzaminu.  
9. Za naruszenie obowiązków służbowych aplikant ekspercki odpowiada dyscyp linarnie. Do odpowiedzialności dy s-
cyplinarnej stosuje się odpowiednio przepisy działu III.  
  
Dziennik  Ustaw  – 62 – Poz. 324 
 
 Art. 268. 1. Po złożeniu egzaminu stosunek pracy z asesorem nawiązuje Prezes Urzędu Patentowego na podstawie 
umowy o pracę na czas nieokreślony.  
2. Asesorowi powierz a się wykonywanie czynności eksperta, które podlega o cenie na zasadach określonych w roz-
porządzeniu, o  którym mowa w  ust. 8.  
3. W przypadku pozytywnej oceny przebiegu asesury, asesor uzyskuje uprawnienia eksperta.  
31. Prezes Urzędu Patentowego powołuje eks perta na dane stanowisko eksperckie na czas określony albo nieokreś -
lony.  
4. Przy powołaniu ekspert składa ślubowanie wobec Prezesa Urzędu Patentowego według następującej roty: „Ślubu-
ję uroczyście na powierzonym mi stanowisku eksperta sumiennie wykonywać z adania, orzekać bezstronnie i  zgodnie 
z przepisami prawa, dochować tajemnicy prawnie chronionej, a  w postępowaniu k ierować się zasadami godności i uczci-
wości. ”. 
5. Ekspert, który przechodzi na inne stanowisko eksperckie, nie składa ponownie ślubowania.  
6. Przepisy ustawy dotyczące ekspertów stosuje się odpowiednio, o  ile ustawa nie stanowi inaczej, do asesorów.  
7. W przypadku gdy po upływie dwóch lat asesury asesor nie uzyska pozytywnej oceny przebiegu asesury, Prezes 
Urzędu Patentowego może rozwiązać z nim  umowę o pracę za wypowiedzeniem.  
8. Prezes Rady Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, zakres i  tryb odbywania aplikacji 
i asesury, a  także składania egzaminów, z  uwzględnieniem wynagrodzenia dla osób przeprowadzających egzamin.  
Art. 269. 1. W  zakresie orzekania eksperci podlegają tylko ustawom.  
2. Do ekspertów nie stosuje się w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1, przewidzianych w  odrębnych ustawach przep i-
sów o  obowiązku wykonywania poleceń służbowych przełożonego, jak też przepisów przewidujących dokonywanie okr e-
sowych bądź doraźnych ocen pracownika dotyczących wykonywania przez niego zadań.  
3. Orzekając w  sprawie, ekspert obowiązany jest uwzględnić dyrektywy interpretacyjne ustalone w  ogólnych w y-
tycznych Prezesa Urzędu Patentowego, wydawanych w  trybie określonym w  ust. 4 i  5. 
4. Ogólne wytyczne, o  których mowa w  ust. 3, Prezes Urzędu Patentowego wydaje po zasięgnięciu opinii lub na 
wniosek Kolegium Ekspertów.  
5. Ogólne wytyczne Prezesa, o  których mowa w  ust. 3, podaje się do wiadomości publicznej.  
6. Ogólne wytyczne Prezesa, o  których mowa w  ust. 3, wiążą wyłącznie ekspertów przy rozpatrywaniu sprawy i  nie 
mogą być powoływane jako podstawa prawna wydanej decyzji bądź postanowienia.  
7. Na zasadach określonych w  odrębnych przepi sach eksperci korzystają z  ochrony przewidzianej dla funkcjonari u-
szy publicznych.  
8. Bezpośredni nadzór nad działalnością komórek organizacyjnych, w  których orzekają eksperci, sprawuje Prezes 
Urzędu Patentowego lub z  jego upoważnienia zastępca Prezesa. Nad zór ten nie może wkraczać w  zakres orzekania.  
Art. 270. 1. Ekspert jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem, a  w szczególności:  
1) przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i  innych przepisów prawa;  
2) przestrzegać przy orzekaniu  ogólnych wytycznych Prezesa Urzędu Patentowego, o  których mowa w  art. 269  ust. 3;  
3) rzetelnie, bezstronnie, sprawnie i  terminowo wykonywać powierzone zadania;  
4) dochowywać tajemnicy prawnie chronionej;  
5) godnie zachowywać się w  pracy oraz poza nią.  
2. Ekspert nie może tworzyć ani być członkiem związków zawodowych lub partii politycznych. W  dniu powołania 
eksperta na stanowisko jego członkostwo w  związkach zawodowych i  partiach politycznych ustaje z  mocy prawa.  
3. Ekspert nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia bez zgody Prezesa Urzędu Patentowego ani wykonywać 
czynności lub zajęć sprzecznych z  obowiązkami eksperta lub podważających zaufanie do niego.  
4. Ekspert nie może występować w  roli biegłego sądowego w  zakresie, w  którym orzeka.  
5. Do ekspertów  stosuje się przepisy o  ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące 
funkcje publiczne, odnoszące się do członków korpusu służby cywilnej zajmujących stanowiska kierownicze.  
  
Dziennik  Ustaw  – 63 – Poz. 324 
 
 6. Ekspert jest obowiązany, na uzasadnione potrzebą pis emne wezwanie Prezesa Urzędu Patentowego, przedłożyć 
w ciągu miesiąca orzeczenie uprawnionego lekarza, potwierdzające zachowanie przez  eksperta zdolności fizycznej i psychicz -
nej do pracy na zajmowanym stanowisku.  
7. Ekspert może być, stosownie do potrzeb,  zatrudniony w  niepełnym wymiarze czasu pracy.  
8. (uchylony)  
Art. 271. 1. Wynagrodzenie eksperta składa się z  wynagrodzenia zasadniczego, przewidzianego dla zajmowanego 
stanowiska eksperta, oraz dodatku za wieloletnią pracę na tym stanowisku, a  także – w razie powierzenia mu dodatkowej 
funkcji – z dodatku funkcyjnego. Wysokość tego wynagrodzenia i  dodatków ustala się z  zastosowaniem mnożników kw o-
ty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.  
2. Ekspertowi przysługuje d odatkowe wynagrodzenie roczne dla pracownikó w jednostek sfery budżetowej, w wyso-
kości i  na zasadach określonych w  odrębnych przepisach.  
3. Tworzy się fundusz nagród za szczególne osiągnięcia w  pracy ekspertów, asesorów i  aplikantów eksperckich 
w wysokości 3% planowanych środków na ich wynagrodzenia osobowe. Wielkość odpisu na fundusz nagród może być 
podwyższona przez Prezesa Urzędu Patentowego w  ramach posiadanych środków na te wynagrodzenia.  
4. Do ekspertów mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy o  służbie cywilnej w  zakresie przyznawania n a-
gród jubileuszowych oraz jednorazowych odpraw w  związku z  przejściem na rentę z  tytułu niezdolności do pracy lub 
emeryturę.  
5. Prezes Rady Ministrów określa, w  drodze roz porządzenia, mnożniki kwoty bazowej, o  której mowa w  ust. 1, jako 
podstawy do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego na stanowiskach ekspertów, asesorów i  aplikantów eksperckich oraz 
stawek dodatku za wieloletnią pracę oraz dodatku funkcyjnego, z  uwzględnieniem powierzanego zakresu uprawnień oraz 
stanowiska.  
Art. 272. 1. Czas pracy ekspertów nie może przekraczać 8  godzin na dobę i  średnio 40  godzin tygodniowo.  
2. Rozkład czasu pracy w  tygodniu oraz jego wymiar w  poszczególnych dniach tygodnia ustala się odpowiednio do 
warunków pracy przewidzianych dla  ogółu pracowników Urzędu Patentowego. Dni tygodnia niebędących dniami pracy 
w Urzędzie nie wlicza się do urlopu wypoczynkowego.  
3. Osobie zajmującej stanowisko eksperta co najmniej 10  lat przysługuje dodatkowy urlop wy poczynkowy w wymi a-
rze 6  dni roboczych , a po 20  latach orzekania na tym stanowisku – 12 dni roboczych.  
4. (uchylony)  
5. Za czas niezdolności do pracy wskutek choroby ekspertowi przysługuje przez okres roku wynagrodzenie i  zasiłek 
chorobowy w  wysokości i  na zasadach określonych w  odrębnych przepisach.  
6. Przepisy ust. 3 –5 nie mają zastosowania do asesorów.  
Art. 2721. 1. Do ekspertów i  aplikantów eksperckich mają odpowiednio zastosowanie przepisy art.  72 i art. 78  ust. 3, 
a do aplikantów eksperckich również przepisy art. 91, art. 92 i  art. 94 ustawy z  dnia 21  listopada 2008  r. o służbie cywilnej  
(Dz. U. z 2020 r. poz. 265 i 285). 
2. W sprawach wynikających ze stosunku pracy ekspertów i  aplikantów eksperckich nieuregu lowa nych w  ustawie 
i przepisach wskazanych w  ust. 1  stosuje się ustawę z dnia 26  czerwca 1974  r. – Kodeks pracy (Dz.  U. z 2020 r. poz.  1320 ). 
DZIAŁ III  
Odpowiedzialność dyscyplinarna.  
Zawieszenie oraz rozwiązanie stosunku pracy z  ekspertem  
Art. 273. 1. Za naruszenie obowiązków służbowych ekspert odpowiada dyscyplinarnie.  
2. Do prowadzenia postępowania i  orzekania w  sprawach, o  których mowa w  ust. 1, Prezes Urzędu Patentowego 
powołuje, spośród ekspertów, rzecznika dyscyplinarnego oraz członków Komisji Dyscyplinarnej Ekspertów i  Wyższej 
Komisji Dyscyplinarnej Ekspertów, w  liczbi e umożliwiającej tworzenie składów orzekających.  
3. W przypadkach uzasadnionych potrzebą, gdy rzecznik dyscyplinarny, o  którym mowa w  ust. 2, nie może działać 
w sprawie, Prezes Urzędu Patentowego może powołać doraźnie zastępcę rzecznika dyscyplinarnego.  
  
Dziennik  Ustaw  – 64 – Poz. 324 
 
 4. Karami dyscyplinarnymi są:  
1) upomnienie;  
2) nagana;  
3) zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w  Urzędzie Patentowym;  
4) zakaz zajmowania stanowiska eksperta.  
5. W sprawach nieunormowanych w  niniejszej ustawie do odpowiedzialności dyscyplinarnej ekspert ów stosuje się 
odpowiednio przepisy o  odpowiedzialności dyscyplinarnej urzędników służby cywilnej.  
Art. 274. 1. Prezes Urzędu Patentowego odwołuje eksperta ze stanowiska w  razie utraty przez eksperta zdolności  
fizycznej lub psychicznej do pracy, potwierdz onej orzeczeniem lekarskim wydanym dla celów emerytalno -rentowych lub 
orzeczeniem o  utracie zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku, wydanym przez lekarza uprawnionego do prz e-
prowadzania badań lekarskich pracowników Urzędu Patentowego.  
2. Prezes Urzęd u Patentowego może odwołać eksperta ze stanowiska w  razie:  
1) złożenia przez eksperta oświadczenia o  rezygnacji ze stanowiska;  
2) potrzeby zmniejszenia stanu zatrudnienia ekspertów w  wyniku zmiany zakresu zadań Urzędu Patentowego bądź 
trwałego zmniejszenia  ilości spraw do rozpatrzenia;  
3) nieprzedłożenia przez eksperta w  terminie orzeczenia uprawnionego lekarza o  zachowaniu przez niego zdolności 
fizycznej i  psychicznej do pracy, w  sytuacji, o  której mowa w  art. 270  ust. 6;  
4) (uchylony)  
5) nieobecności eksperta w  pracy z  powodu choroby lub odosobnienia ze względu na chorobę zakaźną, trwającej dłużej 
niż okres pobierania zasiłku, a  także w  razie usprawiedliwionej nieobecności w  pracy z  innych przyczyn, po upływie 
okresów przewidzianych w  art. 53  Kodeksu p racy.  
6) (uchylony)  
3. Stosunek pracy eksperta tymczasowo aresztowanego ulega z  mocy prawa zawieszeniu.  
4. Prezes Urzędu Patentowego może zawiesić eksperta w  pełnieniu obowiązków, jeżeli zostało wszczęte przeciwko 
niemu postępowanie dyscyplinarne lub karne . 
5. W przypadku zawieszenia, o  którym mowa w  ust. 3 i  4, ekspertowi przysługuje wynagrodzenie oraz inne upra w-
nienia i  świadczenia odpowiednio na zasadach określonych w  ustawie o  służbie cywilnej.  
6. Stosunek pracy eksperta wygasa w  przypadkach określonych  w Kodeksie pracy oraz przepisach szczególnych, 
a także w  razie:  
1) utraty obywatelstwa polskiego;  
2) prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej zakazu zajmowania stanowiska eksperta;  
3) prawomocnego orzeczenia przez sąd pozbawienia eksperta praw publiczn ych bądź zakazu zajmowania przez niego 
stanowiska eksperta;  
4) odmowy złożenia ślubowania;  
5) prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione umyślnie.  
7. Jeżeli w  odwołaniu nie określono inaczej, odwołanie eksperta ze stanowiska następuje z  chwilą doręcz enia mu 
zawiadomienia o  odwołaniu; osobie odwołanej ze stanowiska można wyznaczyć na okres do rozwiązania stosunku pracy 
inne zadania do wykonywania, odpowiadające jej kwalifikacjom.  
8. Wygaśnięcie stosunku pracy z  ekspertem jest równoznaczne z  odwołaniem go ze stanowiska eksperta z  chwilą 
wygaśnięcia stosunku pracy.  
9. Odwołanie eksperta ze stanowiska w  przypadkach, o  których mowa w  ust. 1 oraz ust. 2  pkt 2 i  3, a także w  razie 
złożenia przez eksperta oświadczenia o  rezygnacji ze stanowiska jest równoznac zne, z  zastrzeżeniem ust. 11, z wypowi e-
dzeniem umowy o  pracę lub jej rozwiązaniem za porozumieniem stron.  
10. Odwołanie eksperta ze stanowiska w  przypadkach, o  których mowa w  ust. 2  pkt 5, jes t równoznaczne, z zastrz e-
żeniem ust. 11, z  rozwiązaniem umowy o  pracę bez wypowiedzenia.  
  
Dziennik  Ustaw  – 65 – Poz. 324 
 
 11. Odwołanie eksperta ze stanowiska nie może naruszać przepisów dotyczących szczególnej ochrony pracowników 
w zakresie wypowiedzenia i  rozwiązania stosunku pracy.  
12. Ograniczenie w zakresie rozwiązywania stosunku pracy z ekspertem  nie dotyczy odwołania z dodatkowej fun k-
cji, o której mowa w art. 264 ust. 3.  
Rozdział 4  
(uchylony)  
DZIAŁ IV  
Kolegia orzekające do spraw spornych  
Art. 279. 1. Kolegia orzekające do spraw spornych, zwane dalej „kolegiami ”, dzia łają w  Urzędzie Patento wym.  
2. Kolegia rozpatrują sprawy należące do ich właściwości w składzie: przewodniczący kole gium i  dwaj członk owie  
kolegium. W  sprawach zawiłych można wyznaczyć skład pięcioosobowy.  
3. Wniosek o  wyłączenie przewodniczącego lub członka kolegium strona zgłasza n a piśmie lub ustnie do protokołu, 
jednocześnie uprawdopodobniając przyczyny wyłączenia.  
4. O wyłączeniu członka kolegium rozstrzyga przewodniczący kolegium, po złożeniu wyjaśnień przez osobę, której 
wniosek dotyczy.  
5. O wyłączeniu przewodniczącego kolegiu m lub całego kolegium rozstrzyga kolegium w  innym składzie.  
6. Ponowny wniosek o  wyłączenie oparty na tych samych okolicznościach podlega odrzuceniu bez składania wyjaś -
nień przez członka kolegium, którego wniosek dotyczy. O  odrzuceniu wniosku orzeka koleg ium rozpoznające sprawę.  
Art. 280. 1. Przewodniczącym kolegium może być pracownik Urzędu Patentowego, który:  
1) ma obywatelstwo polskie i  korzysta z  pełni praw publicznych;  
2) jest nieskazitelnego charakteru;  
3) nie był karany za przestępstwo umyślne;  
4) ukończył wyższe studia prawnicze w  Rzeczy pospolitej Polskiej i  uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne studia pra w-
nicze uznane w  Rzeczy pospolitej Polskiej;  
5) odbył aplika cję sędziowską, radcowską, adwo kacką, prokuratorską albo jest profesorem lub doktorem  habilitow a-
nym nauk prawnych, albo też przez dziesięć lat pozostawał w  insty tucjach pub licznych na stanowiskach związa nych 
ze stosowaniem lub tworzeniem prawa administracyjnego.  
2. Do przewodniczących kolegiów przepisy o ekspertach stosuje się odpowiednio,  jeżeli uzyskali oni wcześniej upraw -
nienia  ekspertów, lub o asesorach, z tym że w takim przypadku przewodniczący kolegiów są zwolnieni o d aplikacji i egza-
minu, o których mowa w art. 266 ust. 1 oraz w art. 267 ust. 6.  
3. W skład kolegium, oprócz przewodniczącego kolegium, wchodzą jako jego członkowie eksperci upoważnieni do 
orzekania w  sprawach spornych przez Prezesa Urzędu Patentowego.  
4. (uchylony)  
5. (uchylony)  
Art. 281. 1. Obsługę kolegiów sprawuje wyodrębniona komórka organizacyjna Urzędu Pat entowego.  
2. Kierownik komórki organizacyjnej, o  której mowa w  ust. 1, wyznaczony przez Prezesa Urzędu Patentowego, p o-
dejmuje czynności mające na celu przygotowanie sprawy rozpatrywanej w  trybie postępowania spornego do rozpatrzenia, 
w szczególności wyznac za skład orzekający oraz terminy posiedzeń jawnych i  niejawnych.  
Art. 282. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 66 – Poz. 324 
 
 TYTUŁ IX  
Dochodzenie roszczeń w  postępowaniu cywilnym  
DZIAŁ I  
Przepisy wspólne  
Art. 283.5) Sprawy dotyczące roszczeń cywilnoprawnych z  zakresu ochrony własności przemysłowej są rozstrzygane 
w postępowaniu w  sprawach własności intelektualnej, o  ile nie przewidziano właściwości innego organu albo innego 
postępowania.  
Art. 284. W postępowaniu w sprawach własności intelektualnej rozpatrywane są w szczególności sprawy o:6) 
1) ustalenie autorstwa projektu wynalazczego;  
2) ustalenie prawa do patentu, prawa ochronnego lub prawa z  rejestracji;  
3) wynagrodzenie za korzystanie z  projektu wynalazczego;  
4) wynagrodzenie za korzystanie z  wynalazku, wzoru użytkowego lub topografi i dla celów państwowych;  
5) odszkodowanie za przejście na Skarb Państwa prawa do patentu lub prawa ochronnego odpowiednio na wynalazek 
tajny lub na wzór użytkowy tajny;  
6) naruszenie patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z  rejes tracji;  
7) stwierdzenie prawa korzystania z  wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w  przypadkach okreś -
lonych w  art. 71 i  75; 
8) stwierdzenie prawa używania w  ramach lokalnej działalności oznaczenia zarejestrowanego jako znak towarowy na 
rzecz innej osoby;  
9) stwierdzenie prawa używania oznaczenia geograficznego;  
10) stwierdzenie utraty prawa używania oznaczenia geograficznego;  
11) przeniesienie patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy albo prawa z  rejestracji wzoru przemysłowego lub top o-
grafii, uzyskanego przez osobę nieuprawnioną;  
12) przeniesienie prawa ochronnego na znak towarowy w  przypadku określonym w  art. 161. 
Art. 285. Uprawniony z  patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego lub prawa z  rejestracji bądź 
osoba, której usta wa na to zezwala, może żądać zaprzestania działań grożących naruszeniem prawa.  
Art. 286. Sąd, rozstrzygając o  naruszeniu prawa, może orzec, na wniosek uprawnionego, o  będących własnością n a-
ruszającego bezprawnie wytworzonych lub oznaczonych wytworach oraz środkach i  materiałach, które zostały użyte do 
ich wytworzenia lub oznaczenia. W  szczególności sąd może orzec o  ich wycofaniu z  obrotu, przyznaniu uprawnionemu na 
poczet zasądzonej na jego rzecz sumy pieniężnej albo zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia w agę naruszenia oraz int e-
resy osób trzecich.  
Art. 2861. 1.7) W sprawach dotyczących roszczeń cywilnoprawnych z  zakresu ochrony własności przemysłowej, ni e-
należących do kompetencji innych organów, sąd rozpoznaje wniosek o:  
1) zabezpieczenie środka dowodowego;  
2) wyjawienie lub wydanie środka dowodowego;  
3) wezwanie do udzielenia informacji.  
2.7) Sprawy, o  których mowa w  ust. 1, są rozstrzygane w  postępowan iu w sprawach własności intelektualnej.  
3. (uchylony)8) 
4. (uchylony)8) 
5. (uchylony)8) 
                                                           
5) W brzmieniu ustalonym przez art.  4 pkt 3 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 1. 
6) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art.  4 pkt 4 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 1. 
7) W brzmieniu ustalonym przez art.  4 pkt  5 lit. a ustawy, o  której mowa w  odnośniku 1. 
8) Przez art.  4 pkt 5 lit. b ustawy, o  której mowa w  odnośniku 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 67 – Poz. 324 
 
 6. (uchylony)8) 
7. (uchylony)8) 
8. (uchylony)8) 
Art. 2862. (uchylony)9) 
DZIAŁ II  
Roszczenia dotyczące wynalazków, wzorów użytkowy ch, wzorów przemysłowych  
i topografii układów scalonych  
Art. 287. 1. Uprawniony z  patentu, którego patent został naruszony, lub osoba, której ustawa na to zezwala, może 
żądać od naruszającego patent zaniechania naruszania, wydania bezpodstawnie uzyskanych  korzyści, a  w razie zawini o-
nego naruszenia również naprawienia wyrządzonej szkody:  
1) na zasadach ogólnych albo  
2) poprzez zapłatę sumy pieniężnej w  wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej albo innego stosownego wynagr o-
dzenia, które w  chwili ich doch odzenia byłyby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie 
z wynalazku.  
2. Sąd, rozstrzygając o  naruszeniu patentu, może orzec, na wniosek uprawnionego, o  podaniu do publicznej wiad o-
mości części albo całości orzeczenia lub informacji  o orzeczeniu, w  sposób i  w zakresie określonym przez sąd.  
3. Sąd może nakazać osobie, która naruszyła patent, na jej wniosek, w  przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, 
zapłatę stosownej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli zaniechanie narusza nia lub orzeczenie, o  którym mowa 
w art. 286, byłyby dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe, a  zapłata stosownej sumy pieniężnej należycie 
uwzględnia interesy uprawnionego.  
Art. 288. 1. Roszczeń z  tytułu naruszenia patentu można dochodzić po uzysk aniu patentu.  
2. Roszczenia z  tytułu naruszenia patentu, jeżeli sprawca działał w  dobrej wierze, mogą być dochodzone za okres 
rozpoczynający się po dniu, w  którym Urząd Patentowy dokonał ogłoszenia o  zgłoszeniu wynalazku, a  w przypadku wcześ -
niejszego  powiadomienia przez uprawnionego osoby naruszającej prawo o  dokonanym zgłoszeniu – od daty tego powi a-
domienia.  
Art. 289. 1. Roszczenia z  tytułu naruszenia patentu ulegają przedawnieniu z  upływem 3  lat. Bieg przedawnienia ro z-
poczyna się od dnia, w  którym u prawniony dowiedział się o  naruszeniu swego prawa i  o osobie, która naruszyła patent, 
oddzielnie co do każdego naruszenia. Jednakże w  każdym przypadku roszczenie przedawnia się z  upływem pięciu lat od 
dnia, w  którym nastąpiło naruszenie patentu.  
2. Bieg pr zedawnienia ulega zawieszeniu w  okresie między zgłoszeniem wy nalazku do Urzędu Patentowego a udzie-
leniem patentu.  
Art. 290. Uprawniony, o  którym mowa w  art. 74, może żądać od osoby, która, nie będąc do tego uprawniona, zgłos i-
ła wynalazek lub uzyskała paten t, wydania uzyskanych bezpodstawnie korzyści i  naprawienia szkody na zasadach ogó l-
nych.  
Art. 291. Jeżeli strony nie postanowiły inaczej, w  razie unieważnienia patentu nabywca, licencjobiorca albo inna 
osoba, na rzecz której uprawniony dokonał odpłatnego ro zporządzenia, może żądać zwrotu wniesionej zapłaty oraz 
naprawienia szkody na zasadach ogólnych. Zbywca może jednak potrącić sobie korzyści, jakie nabywca uzyskał przez 
korzystanie z  wynalazku przed unieważnieniem patentu; jeżeli korzyści te są wyższe od w niesionej zapłaty i  docho -
dzonego odszkodowania, zbywca nie ponosi odpowiedzialności.  
Art. 2911. Do dodatkowego prawa ochronnego przepisy art. 287 –291 stosuje się odpowiednio.  
Art. 292. 1. W  odniesieniu do wzorów użytkowych oraz, z  zastrzeżeniem ust. 2, do  wzorów przemysłowych przepisy  
art. 287 –291 stosuje się odpowiednio.  
2. Roszczenia z  tytułu naruszenia prawa z  rejestracji wzoru przemysłowego, jeżeli sprawca działał w  dobrej wierze, 
mogą być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu dokonania ogłosz enia w  „Wiadomościach Urzędu Patentow e-
go” informacji o  udzieleniu prawa, a  w przypadku wcześniejszego powiadomienia przez uprawnionego osoby naruszaj ą-
cej prawo o  dokonanym zgłoszeniu – od daty tego powiadomienia.  
                                                           
9) Przez art.  4 pkt 6 ustawy, o  której mowa w  odnośniku  1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 68 – Poz. 324 
 
 Art. 293. 1. W  odniesieniu do topografii uk ładów scalonych stosuje się odpowiednio, z  zastrzeżeniem ust. 2 i  3, prze -
pisy art. 287 –291. 
2. Roszczenia z  tytułu naruszenia prawa z  rejestracji, jeżeli sprawca działał w  dobrej wierze, mogą być dochodzone 
za okres rozpoczynający się po dniu dokonania og łoszenia w  „Wiadomościach Urzędu Patentowego ” informacji o udzie-
leniu prawa, a  w przypadku wcześniejszego powiadomienia osoby naruszającej prawo o  dokonanym zgłoszeniu – od daty 
tego powiadomienia.  
3. Przepis ust. 2  stosuje się odpowiednio, jeżeli w  okresi e 2 lat od pierwszego wykorzystania topografii w  celach hand -
lowych  uprawniony do uzyskania prawa z  rejestracji na tę topografię powiadomi osobę, która korzystała z  niej bez jego 
zgody, o  zamiarze zgłoszenia tej topografii do Urzędu Patentowego.  
Art. 294. 1. Twórca wynalazku może dochodzić roszczenia o  wynagrodzenie za korzystanie z  jego wynalazku przed 
sądem okręgowym.  
2.10) W postępowaniu, o  którym mowa w  ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z  dnia 17  listopada 1964  r. – 
Kodeks postępowania cywilnego, dotyczące postępowania w  sprawach o  roszczenia pracowników.  
Art. 295. Do wynagrodzeń za wzory użytkowe, wzory przemysłowe i  topografie ukła dów scalonych przepisy art.  294 
stosuje się odpowiednio.  
DZIAŁ III  
Roszczenia dotyczą ce znaków towarowych i  oznaczeń geograficznych  
Art. 296. 1. Osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało naruszone, lub osoba, której ustawa na to zezwala, 
może żądać od osoby, która naruszyła to prawo, zaniechania naruszania, wydania bezpodstawni e uzyskanych korzyści,  
a w razie zawinionego naruszenia również naprawienia wyrządzonej szkody:  
1) na zasadach ogólnych albo  
2) poprzez zapłatę sumy pieniężnej w  wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej albo innego stosownego wynagr o-
dzenia, które w  chwili ich dochodzenia byłyby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie 
ze znaku towarowego.  
11. Do roszczeń, o  których mowa w  ust. 1, stosuje się przepisy art. 287  ust. 2 i  3. 
12. W przypadku gdy istnieje ryzyko, że opakowania, etyki ety, metki, zabezpieczenia, elementy lub urządzenia sł u-
żące weryfikacji autentyczności lub wszelkie inne środki, na których umieszczony jest znak towarowy, mogłyby być uż y-
wane w  odniesieniu do towarów, a  takie użycie stanowiłoby naruszenie prawa ochronnego , o którym mowa w  ust. 2 i 21, 
uprawniony z  prawa ochronnego na znak towarowy lub osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać zaniechania:  
1) umieszczania oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego na opakowaniach, etyki e-
tach, m etkach, zabezpieczeniach lub elementach lub urządzeniach służących weryfikacji autentyczności lub wsze l-
kich innych środkach, na których ten znak może być umieszczony;  
2) oferowania, wprowadzania do obrotu, importu lub eksportu lub składowania w  celu oferow ania lub wprowadzania 
do obrotu, opakowań, etykiet, metek, zabezpieczeń, elementów lub urządzeń służących weryfikacji autentyczności 
lub wszelkich innych środków, na których ten znak jest umieszczony.  
13. W przypadku gdy reprodukcja znaku towarowego w  słow niku, encyklopedii lub podobnym zbiorze informacji 
w formie drukowanej lub elektronicznej stwarza wrażenie, że stanowi on nazwę rodzajową towaru, wydawca zapewnia, 
na żądanie uprawnionego z  prawa ochronnego na znak towarowy, aby reprodukcji znaku towaroweg o bezzwłocznie, 
a w przypadku zbiorów w  formie drukowanej – najpóźniej w  następnym wydaniu publikacji, towarzyszyło wskazanie, że 
jest to zarejestrowany znak towarowy.  
14. Bez uszczerbku dla praw nabytych przez osoby trzecie przed datą zgłoszenia lub datą uprzedniego pierwszeństwa 
znaku towarowego, uprawnionemu z  prawa ochronnego na znak towarowy lub osobie, której ustawa na to zezwala, prz y-
sługuje prawo zakazania osobom trzecim wprowadzenia towarów, w  ramach działalności gospodarczej, na terytorium 
Rzeczyp ospolitej Polskiej, bez dopuszczenia ich do swobodnego obrotu, w  przypadku gdy towary te lub ich opakowania 
pochodzą z  państw trzecich i  są opatrzone, bez zezwolenia uprawnionego, znakiem towarowym, który jest identyczny ze 
znakiem towarowym zarejestrowany m w odniesieniu do tych towarów lub którego nie można odróżnić pod względem 
jego istotnych cech od tego znaku towarowego.  
                                                           
10) W brzmieniu ustalonym prz ez art.  4 pkt 7 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 69 – Poz. 324 
 
 15. Uprawnienie, o  którym mowa w  ust. 14, wygasa, jeżeli w  postępowaniu służącym ustaleniu, czy prawo do zarej e-
strowanego znaku towaro wego zostało naruszone, wszczętym zgodnie z  rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego 
i Rady (UE) nr  608/2013 z  dnia 12  czerwca 2013  r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy 
celne oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr  1383 /2003  (Dz. Urz. UE  L 181 z  29.06.2013, str.  15), zgłaszający 
lub posiadacz towarów udowodni, że uprawnionemu z  prawa ochronnego na znak towarowy nie przysługuje prawo zak a-
zania wprowadzenia towarów do obrotu w  państwie końcowego przeznaczenia.  
16. Uprawnienie, o  którym mowa w  ust. 14, nie przysługuje, jeżeli identyczność lub podobieństwo znaków towar o-
wych, odnoszących się do leków, wynika wyłącznie z  identyczności lub podobieństwa do międzynarodowej niezastrzeż o-
nej nazwy aktywnego składnika leków (INN).  
2. Uprawniony z  prawa ochronnego na znak towarowy, na który udzielono prawa ochronnego z  wcześ niejszym 
pierwszeństwem, może zakazać innej osobie bezprawnego używania w  obrocie gospodarczym znaku identycznego:  
1) ze znakiem towarowym, na który udzie lono prawa ochronnego z  wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego 
uprawnionego w  odniesieniu do identycznych towarów;  
2) lub podobnego do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z  wcześniejszym pierwszeństwem na 
rzecz tego uprawnionego w  odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprow a-
dzenia odbiorców w  błąd, które obejmuje w  szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze z nakiem towarowym, na kt ó-
ry udzielono prawa ochronnego z  wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego;  
3) lub podobnego do renomowanego znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z  wcześniejszym 
pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w  odniesieniu do jakichkolwiek towarów, jeżeli używanie tego znaku 
bez uzasadnionej przyczyny przynosi nienależną korzyść lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub ren o-
my znaku wcześniejszego.  
21. Naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy, o  którym mowa w  ust. 2, polega także na używaniu znaku t o-
warowego:  
1) jako nazwy handl owej lub nazwy przedsiębiorstwa albo jako części tych nazw, chyba że pozostaje ono bez wpływu 
na możliwość odróżnienia towarów w  obrocie;  
2) w reklamie stanowiącej czyn nieuczciwej konkurencji zgodnie z  art. 16 ust. 3 i 4 ustawy z  dnia 16  kwietnia 1993  r. 
o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.  U. z 2020 r. poz.  1913). 
3. Z roszczeniami, o  których mowa w  ust. 1, można wystąpić również przeciwko osobie, która tylko wprowadza do 
obrotu oznaczone już znakiem towarowym towary, jeżeli nie pochodzą one od upraw nionego albo osoby, która miała jego 
zezwolenie na używanie znaku towarowego, jak również przeciwko osobie, z  usług której korzystano przy naruszeniu 
prawa ochronnego na znak towarowy. Przepisu nie stosuje się do osoby, której odpowiedzialność jest wyłączo na na po d-
stawie art.  12–15 ustawy z  dnia 18  lipca 2002  r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.  
31. W postępowaniu w  sprawie naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy uprawnionemu nie przysługuje 
prawo zakazania używania później zarejestrowanego znak u towarowego, jeżeli ten późniejszy znak towarowy nie mógłby 
zostać unieważniony na podstawie art.  165 ust. 1 i 3 lub art.  166 ust. 3. 
32. W postępowaniu w  sprawie naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy uprawnionemu nie przysługuje 
prawo zakazania uż ywania później zarejestrowanego znaku towarowego Unii Europejskiej, jeżeli ten późniejszy znak 
towarowy nie mógłby zostać unieważniony zgodnie z  art. 60 ust. 1, 3 lub 4, art.  61 ust. 2 lub art. 64 ust.  3 rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i  Rady (UE) 2017/1001 z  dnia 14  czerwca 2017  r. w sprawie  znaku towarowego Unii Europe j-
skiej.  
33. W przypadku gdy uprawnionemu z  prawa ochronnego na znak towarowy nie przysługuje prawo zakazania uż y-
wania późniejszego znaku towarowego na podstawie ust.  31 lub 32, upraw nionemu do późniejszego znaku towarowego nie 
przysługuje, w  ramach postępowania w  sprawie naruszenia prawa ochronnego na ten znak, prawo zakazania używania 
wcześniejszego znaku towarowego, nawet jeśli nie można już się powoływać na prawo do wcześniejszego znaku towar o-
wego przeciwko późniejszemu znakowi towarowemu.  
4. Licencjodawca, powołując się na udzielone mu prawo ochronne na  znak towarowy, może wystąpić z roszczeni a-
mi, o  których mowa w  ust. 1, przeciwko licencjobiorcy, który narusza postanowienia umowy licencyjnej, odnoszące się 
do okresu i  terenu jej obowiązywania, postaci znaku będącego przedmiotem licencji, a  także wskazania towarów, dla 
których znak może być używany, oraz ich jakości. Przepis stosuje się odpowiednio do sublicencji.  
5. Uprawniony z  prawa ochronnego na znak towarowy może wystąpić z  roszczeniami, o  których mowa w  ust. 1, 
przeciwko licencjobiorcy lub sublicencjobiorcy w  razie naruszenia tych postanowień umowy sublicencyjnej, o  których 
mowa w  ust. 4, a  także w  przypadku gdy umowa ta zawart a została z  naruszeniem przepisu art. 163  ust. 2.  
  
Dziennik  Ustaw  – 70 – Poz. 324 
 
 Art. 297. 1. W  razie oznaczenia towarów znakiem towarowym podrobionym, sąd o rzekając, zgodnie z  art. 286, o dal-
szym  rozporządzeniu tymi towarami, może tylko w  wyjątkowych przypadkach uznać za wystarczające do dopuszczenia 
towarów do obrotu usunięcie znaku z  towarów.  
2. (uchylony)  
Art. 298. Roszczenia z tytułu naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli sprawca  działał w dobrej wi e-
rze, mogą być dochodzone za okres rozpoczynający się po dniu, w którym Urząd Patentowy dokonał ogłoszenia o zgł o-
szeniu zgodnie z art. 1461 ust. 1, a w przypadku wcześniejszego powiadomienia osoby naruszającej prawo o dokonanym 
zgłoszen iu – od daty powiadomienia. Przepisy art. 288 ust. 1 oraz art. 289 stosuje się odpowiednio.  
Art. 299. (uchylony)  
Art. 300. (uchylony)  
Art. 301. Uprawniony do znaku towarowego powszechnie znanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może 
żądać, z  zastrze żeniem art. 165  ust. 1  pkt 3, zaprzestania używania znaku identycznego lub podobnego w  odniesieniu do 
towarów identycznych lub podobnych, gdy używanie takie może wprowadzać odbiorców w  błąd co do pochodzenia towaru.  
Art. 302. 1. Do oznaczeń geograficznych stosuje się odpowiednio, z  zastrzeżeniem art. 186, przepisy art. 296 –298. 
2. Z roszczeniami, o  których mowa w  art. 296, może wystąpić uprawniony z  tytułu prawa z  rejestracji oznaczenia 
geograficznego, a  także każdy, kto jest ujawniony w  rejestrze jako upra wniony do jego używania.  
TYTUŁ X  
Przepisy karne  
Art. 303. 1. Kto przypisuje sobie autorstwo albo wprowadza w  błąd inną osobę co do autorstwa cudzego projektu 
wynalazczego albo w  inny sposób narusza prawa twórcy projektu wynalazczego, podlega grzywnie, karz e ograniczenia 
wolności albo pozbawienia wolności do roku.  
2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w  ust. 1 w  celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, 
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
Art. 304. 1. Kto, nie będąc uprawnionym do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z  rejestracji, zgłasza cudzy 
wynalazek, wzór użytkowy, wzór przemysłowy lub cudzą topografię układu scalonego w  celu uzyskania patentu, prawa 
ochronnego lub prawa z  rejestracji, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
2. Tej samej karze podlega, kto ujawnia uzyskaną informację o  cudzym wynalazku, wzorze użytkowym, wzorze 
przemysłowym albo cudzej topografii układu scalonego lub w  inny sposób uniemożliwia uzyskanie patentu, prawa 
ochronnego lub prawa z  rejestracji.  
3. Jeżeli sprawca czynu określonego w  ust. 2  działa nieumyślnie, będąc zobowiązanym do zachowania w  tajemnicy 
uzyskanej informacji, podlega grzywnie.  
Art. 305. 1. Kto, w  celu wprowadzenia do obrotu, oznacza towary podrobionym znakiem towarowym, w  tym podr o-
bionym znakiem towarowym Unii Europejskiej, zarejestrowanym znakiem towarowym lub znakiem towarowym Unii 
Europejskiej, którego nie ma prawa używać lub dokonuje obrotu to warami oznaczonymi takimi znakami, podlega grzy w-
nie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.  
2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca przestępstwa określonego w  ust. 1  podlega grzywnie.  
3. Jeżeli sprawca uczynił sobie z  popełnienia prze stępstwa określonego w  ust. 1  stałe źródło dochodu albo dopuszcza 
się tego przestępstwa w  stosunku do towaru o  znacznej wartości, podlega karze pozbawienia wolności od 6  miesięcy do lat 5.  
Art. 306. 1. W  razie skazania za przestępstwo określone w  art. 305  ust. 3  sąd orzeka przepadek na rzecz Skarbu Pa ń-
stwa materiałów i  narzędzi, jak również środków technicznych, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia prz e-
stępstwa; jeżeli takie materiały, narzędzia albo środki techniczne nie były własnością spraw cy, sąd może orzec ich przep a-
dek na rzecz Skarbu Państwa.  
2. W razie skazania za przestępstwo określone w  art. 305  ust. 1 i  2, sąd może orzec przepadek na rzecz Skarbu Pa ń-
stwa materiałów i  narzędzi, jak również środków technicznych, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia prz e-
stępstwa, chociażby nie były własnością sprawcy.  
3. W razie orzeczenia przepadku, o  którym mowa w  ust. 1 lub 2, art. 195  Kodeksu karnego wykonawczego stosuje się  
odpowiednio niezależnie od wartości towarów, których przepadek  orzeczono.  
  
Dziennik  Ustaw  – 71 – Poz. 324 
 
 Art. 307. 1. Kto w  celu wprowadzenia do obrotu oznacza przedmioty niechronione patentem, dodatkowym prawem 
ochronnym, prawem ochronnym na wzór użytkowy lub prawem z  rejestracji wzoru przemysłowego, topografii układu 
scalonego lub rejestracji na  oznaczenie geograficzne, napisami lub rysunkami mającymi wywołać mylne mniemanie, że 
przedmioty te korzystają z  takiej ochrony, podlega karze grzywny lub aresztu.  
2. Tej samej karze podlega, kto przedmioty wymienione w  ust. 1, wiedząc o  mylnym ich oznacze niu, wprowadza do 
obrotu albo do celów obrotu przygotowuje lub przechowuje, albo podaje w  ogłoszeniach, zawiadomieniach lub w  inny 
sposób wiadomości mające wywołać mniemanie, że te przedmioty korzystają z  ochrony prawnej.  
Art. 308. Kto wprowadza do obrotu towary oznaczone znakiem towarowym z  wyróżnikiem mającym wywołać my l-
ne mniemanie, że przedmioty te korzystają z  takiej ochrony, podlega karze grzywny.  
Art. 309. W jednostkach organizacyjnych odpowiedzialność określoną w  art. 303, art. 304 , art. 305, art.  307 i art. 308 
ponosi osoba prowadząca lub kierująca jednostką, chyba że z  podziału kompetencji wynika odpowiedzialność innej osoby.  
Art. 310. 1. Ściganie sprawców przestępstw określonych w  art. 303, art. 304 i  art. 305  ust. 1 i  2 następuje na wni o-
sek pokrz ywdzonego.  
2. Orzekanie w  sprawach o  czyny określone w  art. 307 i  art. 308  następuje w  trybie przepisów o  postępowa niu w spra-
wach  o wykroczenia.  
TYTUŁ XI  
Zmiany w  przepisach obowiązujących.  
Przepisy przejściowe i  końcowe  
DZIAŁ I  
Zmiany w  przepisach obowiąz ujących  
Art. 311–314. (pominięte)  
DZIAŁ II  
Przepisy przejściowe i  końcowe  
Art. 315. 1. Prawa w  zakresie wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów zdobniczych, topografii układów scalo-
nych, znaków towarowych oraz projektów racjonalizatorskich, istniejące w  dniu wejścia w  życie ustawy, pozostają w  mocy . 
Do praw tych stosuje się przepisy dotychczasowe, o  ile przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej.  
2. Do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w  życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.  
3. Ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z  rejestracji ocenia się według 
przepisów obowiązujących w  dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów 
scalonych w  Urzędzie Patentowym. Jednakże do zgłoszeń wynalazków i  wzorów użytkowych, nierozpatrzonych przed 
dniem wejścia w  życie ustawy, stosuje się przepis art. 37  ust. 2.  
Art. 316. 1. Zgłoszenia wzorów zdobniczych dokonane przed dniem wejścia w  życie ustawy i  nierozpatrzone do 
tego cz asu uważa się za zgłoszenia wzorów przemysłowych.  
2. Zgłoszenia o  udzielenie patentu na wynalazek tajny lub prawa ochronnego na wzór użytkowy tajny, dokonane 
przed dniem wejścia w  życie ustawy i  nierozpatrzone do tego czasu, uważa się za zgłoszenia dokonan e w celu zastrzeż e-
nia pierwszeństwa.  
3. Zgłoszenia o  udzielenie prawa ochronnego dodatkowego na wzór użytkowy, doko nane przed dniem wejścia w życie  
ustawy i  nierozpatrzone do tego czasu, uważa się za zgłoszenia dokonane w  celu uzyskania prawa ochronnego.  
4. Postępowanie związane ze zgłoszeniem wynalazku, wzoru użytkowego, wzoru przemysłowego, znaku towarow e-
go i topografii układów scalonych w  Urzędzie Patentowym toczy się od dnia wejścia w  życie ustawy według jej przep i-
sów. 
5. Dotychczasowy rejestr wspólnych  znaków towarowych uważa się za odrębną zamkniętą księgę rejestru znaków 
towarowych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 72 – Poz. 324 
 
 Art. 317. Postępowanie sporne przed Urzędem Patentowym i  postępowanie przed Komisją Odwoławczą przy Urz ę-
dzie Patentowym, wszczęte i  niezakończone przed dniem wejścia w  życie ustawy, toczy się od dnia wejścia w  życie ust a-
wy według jej przepisów, z  zastrzeżeniem art. 318 i  319. 
Art. 318. 1. Sprawy, o  których mowa w  art. 255, rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w  Urzędzie 
Patentowym w  postępowaniu spornym przekazuje się do Wydziału Spraw Spornych.  
2. Sprawy, o  których mowa w  art. 255, rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w  Komisji Odwoławczej 
przekazuje się do Naczelnego Sądu Administracyjnego.  
3. Sprawy, rozpatrywane według dotychczasowych przepisów w  Komisj i Odwoławczej w  wyniku zażaleń i  odwołań 
w postępowaniu administracyjnym, przekazuje się do Urzędu Patentowego w  celu rozpatrzenia w  Izbie Odwoławczej, 
w trybie przepisów o  ponownym rozpatrzeniu sprawy.  
4. Postępowanie w  sprawach rozpatrywanych według doty chczasowych przepisów w  Urzędzie Patentowym oraz 
w Komisji Odwoławczej w  postępowaniu spornym i  nienależące według ustawy do kompetencji Urzędu Patentowego 
podlega umorzeniu. Wniesione opłaty od wniosków o  wydanie decyzji, a  w przypadku sprawy rozpatrywane j w Komisji 
Odwoławczej – także opłaty od odwołań i  zażaleń podlegają zwrotowi.  
Art. 319. Wszczęte i  niezakończone, do dnia wejścia w  życie ustawy, sprawy o  wydanie decyzji o  wygaśnięciu pr a-
wa z  rejestracji na znak towarowy z  powodu nieużywania znaku towar owego przekazuje się do Wydziału Spraw Spo r-
nych, a  odwołania od takich decyzji przekazuje się do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako skargi na decyzje Urz ę-
du Patentowego.  
Art. 320. Do odwołań i  zażaleń przekazywanych do Naczelnego Sądu Administracyjneg o, zgodnie z  art. 318  ust. 2 
i art. 319, stosuje się odpowiednio przepis art. 318  ust. 4 zdanie drugie.  
Art. 321. Orzeczenia Sądu Najwyższego wydane w  wyniku rewizji nadzwyczajnej przekazuje się do wykonania 
organom właściwym według przepisów ustawy.  
Art. 322. (pominięty)11) 
Art. 323. 1. Pracownicy Urzędu Patentowego, którzy w  dniu wejścia w  życie ustawy są upoważnieni przez Prezesa 
Urzędu Patentowego, na podstawie dotychczasowych przepisów, do orzekania w  sprawach, o  których mowa w  art. 261 
ust. 2 pkt 2 i  3, oraz w  sprawach dokonywania wpisów do rejestrów, mają prawo do orzekania w  zakresie przewidzianym 
ustawą przez okres trzech lat od dnia wejścia ustawy w  życie. Prezes Urzędu Patentowego może jednak, w  zależności od 
potrzeby, zmienić zakres udzielonego up oważnienia.  
2. Stosunek pracy pracowników, o  których mowa w  ust. 1, nawiązany na podstawie mianowania, przekształca się, 
z dniem wejścia w  życie ustawy, w  stosunek pracy na podstawie umowy o  pracę na czas nieokreślony.  
3. Warunkiem nadania pracownikowi, o  którym mowa w  ust. 1, upoważnienia do orzekania po upływie trzech lat od 
dnia wejścia ustawy w  życie, jest złożenie egzaminu. Przepisy art. 267  ust. 3 i  4 stosuje się odpowiednio.  
4. Pracownik, który złożył egzamin wymagany zgodnie z  ust. 3, może uzyskać u prawnienia eksperta z  pominięciem 
okresu asesury.  
Art. 324. Do ustalania wynagrodzeń oraz limitów zatrudnienia ekspertów i  asesorów w  Urzędzie Patentowym stos u-
je się odpowiednio, o  ile ustawa nie stanowi inaczej, przepisy o  kształtowaniu wynagrodzeń w  państwowej sferze budż e-
towej, odnoszące się do członków korpusu służby cywilnej.  
Art. 325. 1. W  przypadku jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, patent, prawo ochronne albo 
prawo z  rejestracji może być udzielone tylko na rzecz osoby prawnej,  w skład której wchodzi ta jednostka, bądź na rzecz 
osoby fizycznej, bądź osób fizycznych prowadzących tę jednostkę na własny rachunek.  
2. Prawa przysługujące Skarbowi Państwa wykonuje w  jego imieniu organ administracji rządowej lub państwowa 
jednostka organizacyjna, według właściwości w  zakresie gospodarowania mieniem Skarbu Państwa będącym przedmi o-
tem prawa.  
                                                           
11) Jako niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 marca 2001  r. 
sygn. akt K. 24/2000 (M.P. poz. 160).  
  
Dziennik  Ustaw  – 73 – Poz. 324 
 
 Art. 326. Tracą moc:  
1) ustawa z  dnia 19  października 1972  r. o wynalazczości (Dz.  U. z 1993  r. poz. 117 oraz z  1997  r. poz. 554 i  770);  
2) ustawa  z dnia 31  stycznia 1985  r. o znakach towarowych (Dz.  U. poz. 17, z  1989  r. poz. 192, z  1993  r. poz. 46, z  1994  r. 
poz. 331 oraz z 1997  r. poz.  554);  
3) ustawa z  dnia 30  października 1992  r. o ochronie topografii układów scalonych (Dz.  U. poz. 498 oraz z  1997 r. poz. 554 
i 770);  
4) ustawa z  dnia 31  maja 1962  r. o Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.  U. z 1993  r. poz.  118);  
5) przepisy art. 5 –7 ustawy z  dnia 30  października 1992  r. o zmianie ustawy o  wynalazczości i  ustawy o  Urzędzie Patento -
wym Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.  U. z 1993  r. poz. 14).  
Art. 327. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 3  miesięcy od dnia ogłoszenia12). 
                                                           
12) Ustawa została ogłoszona w dniu 21 maja 2001 r.