DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  5 października 2018  r. 
Poz. 1914 
 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  14 września 2018  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Prawo prasowe  
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych (Dz.  U. z 2017 r. poz. 1523 ) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dnia 26 stycznia 19 84 r.  – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24) , z uwzględnieniem zmian 
wprowadzonych:  
1) ustawą  z dnia 30  maja 1989 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 34, poz. 187),  
2) ustawą  z dnia 11 kwietnia 1990 r. o uchyleniu ustawy o kontroli publikacji i widowisk, zniesieniu organów tej kontroli 
oraz o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 29, poz. 173),  
3) ustawą  z dnia 28 wrześn ia 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 100, poz. 442),  
4) ustawą  z dnia 23 sierpnia 1996 r. o zm ianie ustawy – Kodeks cy wilny (Dz. U. Nr 114, poz. 542),  
5) ustawą z dnia 6 czerwca 1997 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 554  i Nr 160, 
poz. 1083, z 1998 r. Nr 113, poz. 715  oraz z 2009 r. Nr 206, poz. 1589 ), 
6) ustawą z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Przepisy wprowadzające usta wę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 121, 
poz. 770),  
7) ustawą  z dnia 7 października 1999 r. o języku polski m (Dz. U. Nr 90, poz. 999),  
8) ustawą  z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej  (Dz. U. Nr 112, poz . 1198),  
9) ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę  – Prawo o ustroju są dów administracyjnych 
i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 , z 2003 r. Nr 228, 
poz. 2261 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650 ), 
10) ustawą z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym  (Dz. U. Nr 89, poz. 590),  
11) ustawą  z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych  (Dz. U. Nr 182, poz. 1228),  
12) wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 grud nia 2010 r. sygn. akt K 41/07  (Dz. U. Nr 235, poz. 1551),  
13) ustawą  z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. Nr 85, 
poz. 459),  
14) ustawą  z dnia 19 sie rpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe  (Dz. U. Nr 205, poz. 1204) , 
15) ustawą  z dnia 14 września 2012 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe  (Dz. U. poz. 1136),  
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1914  
 
 16) ustawą  z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe  (Dz. U. poz. 771),  
17) ustawą  z dnia 27 października 20 17 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe  (Dz. U. poz. 2173) , 
18) ustawą  z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe  (Dz. U. poz. 1570)  
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 13 września  2018 r.  
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy  nie obejmuje:  
1) art. 55 –57 i art. 59  ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24), które stanowią:  
„Art. 55. W ustawie z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywan iu i organizacji rzemiosła (Dz. U. z 1983 r. Nr 7, 
poz. 40) w rozdziale 1 po art. 3 dodaje się art. 31 w brzmieniu:  
„Art.  31. Sprawy wydawania zezwoleń na wykonywanie rzemiosła w zakresie małej poligrafii dla celów 
handlowych i reklamowych oraz rejestrowan ia i kontroli zakładów usługowych i znajdujących się w nich urz ą-
dzeń określają przepisy Prawa prasowego; w pozostałym zakresie do działalności tych zakładów stosuje s ię 
przepisy niniejszej ustawy.”  
Art. 56. W ustawie z dnia 18 lipca 1974 r. o wykonywaniu h andlu oraz niektórych innych rodzajów działalności 
przez jednostki gospodarki nie uspołecznionej (Dz. U. z 1983 r. Nr 43, poz. 193) wprowadza się następujące zmiany:  
1) w art. 3:  
a) w ust. 4 wyrazy „sztuki, przedsiębiorstw fonografii i poligrafii” zastępuj e się wyrazami „sztuki i przedsi ę-
biorstw fonografii”,  
b) dodaje się ust. 6 w brzmieniu:  
„6. Sprawy wydawania uprawnień do prowadzenia działalności w zakresie poligrafii oraz rejestrow a-
nia i kontroli przedsiębiorstw i urządzeń poligraficznych określają prze pisy Prawa prasowego; w pozostałym 
zakresie do działalności tych przedsiębiorstw stosuje s ię przepisy niniejszej ustawy.” , 
2) w art. 4 w ust. 1 w pkt 3 wyrazy „i poligrafii” skreśla się.  
Art. 57. W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o kontroli publikacji i widowisk (Dz. U . Nr 20, poz. 99 i z 1983 r. 
Nr 44, poz. 204) wprowadza się następujące zmiany:  
1) w art. 2 skreśla się pkt 7;  
2) w art. 3 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu:  
„3. Do właściwości Głównego Urzędu należą także sprawy udzielania i cofania zezwole ń na prowadzenie 
prasowej działalności wydawniczej lub nakładczej oraz na wydawanie dzienników i czasopism w zakresie i na 
zasadach określonych w Prawie prasowym.  
4. W sprawach, o których mowa w ust. 3, Główny Urząd współdziała z Narodową Radą Kultury, Rad ą 
Prasową, Polską Akademią Nauk, właściwymi ministrami, kierownikami urzędów centralnych, z centralnymi 
organami organizacji politycznych, związków zawodowych, organizacji spółdzielczych, samorządowych i innych  
organizacji społecznych oraz kościołów i inny ch związków wyznaniowych.”;  
3) w art. 20 ust. 1 otrzymuje brzmienie:  
„1. Sprawy zastrzeżone w przepisach szczególnych do właściwości Główne go Urzędu Kontroli Publikacji 
i Widowisk i jego organów terenowych przechodzą odpowiednio do właściwości Głównego Urz ędu oraz okr ę-
gowych urzędów.”;  
4) w art. 23 końcowe wyrazy „z wyjątkiem przepisów dotyczących udzielania zezwoleń na wydawanie czasopism, 
jak również rejestracji i kontroli zakładów poligraficznych, zakładów wytwarzających pieczątki, zakładów w y-
twarzającyc h publikacje i ilustracje sposobem światłoczułym oraz aparatów do powielania” skreśla się.”  
„Art.  59. 1. Działający w dniu wejścia w życie ustawy wydawcy dzienników i czasopism zachowują dotych -
czasowe uprawnienia, jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie oświadczą w Głównym Urzędzie Ko n-
troli Publikacji i Widowisk gotowość prowadzenia tej działalności oraz wskażą dane określone w art. 19 ust. 3.  
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zezwoleń na wydawanie określonego dziennika lub c zasopisma, 
z tym że wskazanie dotyczy danych określonych w art. 20 ust. 2.  
3. Wydane do dnia wejścia w życie ustawy zezwolenia na prowadzenie działalności poligraficznej oraz usług o-
wej w zakresie małej poligrafii zachowują ważność, jeżeli w terminie 6 miesięc y od dnia jej wejścia w życie osoby 
prowadzące taką działalność oświadczą Ministrowi Kultury i Sztuki gotowość prowadzenia tej działalności oraz 
wskażą dane określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 6. ”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1914  
 
 2) art. 2 i art. 3  ustawy  z dnia 30 maja 1989 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 34, poz. 187),  które  
stanowi ą: 
„Art. 2. 1. Dzia łalność prasowa, prowadzona w dniu  wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie zezwole ń 
wydanych przed jej wej ściem w życie, podlega rejes tracji  z urz ędu, prowadzonej wed ług przepisów tej ustawy.  
2. Do czasu rejestracji, o której mowa w ust. 1, zac howują  moc dotychczasowe zezwolenia na prowadzenie  dzia-
łalności prasowej.  
Art. 3. Ustawa wchodzi w życie z dniem og łoszenia. ”; 
3) art. 2 i art. 4  ustawy  z dnia 11 kwietnia 1990 r. o uchyleniu ustawy o kontroli publikacji i widowisk, zniesieniu 
organów tej kontroli oraz o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 29, poz. 173),  które  stanowi ą: 
„Art. 2. 1. Znosi si ę Główny Urz ąd Kontroli Publikacji  i Widowisk oraz okr ęgowe urz ędy kontrol i publikacji 
i widowisk.  
2. Post ępowania w sprawach przed organami, o których  mowa w ust. 1, umarza si ę. Post ępowania ze skarg  
w sprawach z zakresu kontroli publikacji i widowisk, tocz ące się przed Naczelnym S ądem Admi nistracyjnym, pod -
legaj ą umorzeniu.  
3. Rejestr dzienników i czasopism, prowadzony dotychczas  w Głównym Urz ędzie Kontroli Publikacji i Wid o-
wisk,  zostanie przekazany w ci ągu 30 dni od dnia wej ścia w życie niniejszej ustawy w łaściwym s ądom wojewódzkim.  
4. Dzi enniki i czasopisma zarejestrowane do dnia wej ścia w życie niniejszej ustawy uwa ża się za zarejestrowane  
w rozumien iu jej przepisów.  
5. Post ępowania w sprawach rejestracji dzienników lub  czasopism, tocz ące się w dniu wej ścia w życie niniejszej  
ustawy w G łównym Urz ędzie Kontroli Publikacji i Widowisk,  oraz post ępowania ze skarg w tych sprawach, tocz ące 
się przed Naczelnym S ądem Administracyjnym, b ędą prowadzi ć właściwe s ądy.” 
„Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po up ływie 30 dni od  dnia og łoszenia .”; 
4) art. 59  ustawy  z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. Nr 100, poz. 442),  który stanowi:  
„Art. 59. Ustawa wchodzi w życie po up ływie 3 miesi ęcy od dnia og łoszenia, z wyj ątkiem art. 8 ust. 2 i 3, art. 9 
ust. 3,  art. 10, art. 40 i art. 57 ust. 1, kt óre wchodz ą w życie z dniem  ogłoszenia .”; 
5) art. 4 ustawy  z dnia 23 sierpnia 1996 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 114, poz. 542),  który stanowi:  
„Art. 4. Ustawa wchodzi w życie po up ływie 3 miesi ęcy od dnia og łoszenia. ”; 
6) art. 11, art. 13–16 i art. 18  ustawy  z dnia 6 czerwca 1997 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny ( Dz. U. Nr  88, 
poz. 554 i Nr 160, poz. 1083, z 1998 r. Nr 113, poz. 715 oraz z 2009 r. Nr 206, poz. 1589 ), które  stanowi ą: 
„Art. 11. § 1. Grzywny przewidziane w ustawach szczególnych wymierza si ę według zasad przewidzianych 
w Kodeksie karnym.  
§ 2. Przepis § 1 nie dotyczy ustawy karnej skarbowej, a także wypadków, w których ustawa szczególna określa 
grzywnę kwotowo.  
§ 3. Grzywn ę, którą ustawa szczególna okreś la kwotowo, wymierza si ę z uwzgl ędnieniem  dochodów  sprawcy, 
jego warunków  osobistych,  rodzinnych, stosunków  majątkowych  i możliwości  zarobkowych.  
§ 4. Ilekroć  ustawa szczególna  nie określa  dolnej  granicy ustawowego zagro żenia grzywną  określoną  kwotowo, 
granicę  tę ustala się na 100 złotych .” 
„Art. 13. Przy stosowaniu utrzymanych w mocy przepisów karnych:  
1) zamiast przewidzianej kary śmierci orzeka się karę dożywotniego pozbawienia wolności,  
2) wszystkie kary orzeka się w granicach i na zasadach przewidzianych w Kodeks ie karnym, z uwzględnieniem 
zasady, o której mowa w art. 11,  
3) zamiast kar dodatkowych stosuje się odpowiednie środki karne.  
Art. 14. W sprawach zakończonych prawomocnym wyrokiem, w których kara nie została wykonana:  
1) orzeczoną karę śmierci zamienia się na karę dożywotniego pozbawienia wolności,  
2) grzywnę i karę ograniczenia wolności wykonuje się według zasad dotychczasowych,  
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1914  
 
 3) do osób, którym wykonanie kary warunkowo zawieszono, stosuje się odpowie dnio przepisy Kodeksu karnego 
o warunkowym zawieszeniu wykonania kary,  
4) do osób warunkowo zwolnionych, jak również do osób odbywających kary pozbawienia wolności stosuje się 
odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o warunkowym zwolnieniu.  
Art. 15. Do czynów popełnionych przed wejściem w  życie Kodeksu karnego stos uje się przepisy tego kodeksu 
o przedawnieniu i zatarciu skazania, chyba że termin przedawnienia już upłynął.  
Art. 16. W sprawach określonych w art. 14, jeżeli postępowanie nie jest uregulowane innymi przepisami, orzeka 
na posie dzeniu sąd właściwy do wykonania kary; na posta nowienie przysługuje zażalenie. ” 
„Art. 18. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1998 r.”;  
7) art. 99 ustawy  z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 
Nr 121, poz. 770),  który stanowi:  
„Art. 99. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia  2001 r., z tym że przepisy art. 12 –98 w chodzą w życie po 
upływie 14 dni od dnia og łoszenia. ”; 
8) art. 19 ustawy  z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999),  który stanowi:  
„Art. 19. Ustawa wchodzi w życie po up ływie 6 miesi ęcy od dnia og łoszenia. ”; 
9) art. 25 i art. 26  ustawy  z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198),  które  
stanowi ą: 
„Art. 25. 1. Do spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, niezakończonych w dniu wejścia w życie 
ustawy ostatecznym albo prawomocnym rozstrzygnięciem, stosuje się przepisy niniejszej ustawy.  
2. Podmioty są obowiązane w sprawach, o których mowa w us t. 1, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie 
ustawy, udostępnić informację publiczną albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji.  
Art. 26. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r., z wyjątkiem przepisu art. 8 ust. 3, który odnośnie 
do nałożonego obowiązku udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej infor macji publicznych w zakresie, 
o którym mowa w:  
1) art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. e oraz pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d – wchodzi w życie po upływie 24 miesięcy od 
dnia w ejścia w życie ustawy;  
2) art. 6 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. a –d i lit. f – wchodzi w życie po upływie 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ust a-
wy;  
3) art. 6 ust. 1 pkt 5 – wchodzi w życie po upływie 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. ”; 
10) art. 97, art. 99 –102 i art. 103 –106 ustawy  z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy  wprowadzające ustawę – Prawo 
o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, 
poz. 1271, z 2003 r. Nr 228, poz. 2261 o raz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650 ), które  stanowi ą: 
„Art. 97. § 1. Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 
1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe woje wódzkie sądy 
administracyjne  na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.  
§ 2. W sprawach, o których mowa w § 1, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpi sie i innych kosztach sąd o-
wych. ” 
„Art. 99. Ocena prawna wyrażo na w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administr acyjnego, wydanym przed dniem 
1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego 
działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.  
Art. 100. Ocena  prawna wyrażona w wydanych przed dniem 1 stycznia 2004 r. uchwałach Naczelnego Sądu 
Administracyjnego nie wiąże wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpoznającego sp rawę, o której mowa 
w art. 97 § 1.  
Art. 101. W sprawach zakończonych prawomocnym orzecze niem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 
dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, 
strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004 r., wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Admini stracyjnego 
na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2.  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1914  
 
 Art. 102. § 1. Są d Najwy ższy umorzy postępowanie  w sprawach, w których  wniesiono rewizje nadzwyczajne  od 
orzeczeń  Naczelnego Są du Administracyjnego,  nierozpoznane do dnia 1 stycznia 2004 r . 
§ 2. W sprawach, o których mowa w § 1, strona może, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia Sądu 
Najwyższego o umorzeniu post ępowania, wnieść skarg ę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na po d-
stawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2.”  
 „Art. 103. W sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu 
Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na 
podstawie przepisów ustawy, o której mo wa w art. 2.  
Art. 104. Naczelny Sąd Administracyjny umorzy nierozpoznane do dnia 1 stycznia 2004 r. postępowania prow a-
dzone na podstawie art. 18 ust. 2 oraz art. 49 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 3.  
Art. 105. Akta spraw zakończonych prawomocnym orze czeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 
dniem 1 stycznia 2004 r. przechowuje się, zgodnie z właściwymi przepisami, w odpowiednich wojewódzkich sądach 
administracyjnych.  
Art. 106.  Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., z wyjątkiem prze pisów art. 8 pkt 1 i 2, art. 10 
pkt 2 i 3, art. 84 pkt 1, art. 86 § 1, art. 87 § 2, art. 88, art. 90 § 1, art. 91 i art. 92, które wchodzą w życie po upł ywie 
14 dni od dnia ogłoszenia. ”; 
11) art. 35 ustaw y z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. Nr 89, poz. 590),  który stanowi:  
„Art. 35. Ustawa wchodzi w życie po up ływie  3 miesi ęcy od dnia ogłoszenia , z wyjątkiem  art. 33,  który  wchodzi  
w życie  po upływie  14 dni od dnia  ogłoszenia. ”; 
12) art. 191 ustawy  z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1228),  który stanowi:  
„Art. 191. Ustawa wchodzi w życie po up ływie  3 miesi ęcy od dnia og łoszenia z wyj ątkiem art. 131,  który  wcho-
dzi w życie z dniem 1 stycznia  2013 r. ”; 
13) odnośnika nr 2 oraz art. 11  ustawy  z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. Nr 85, poz. 459),  które  stanowi ą: 
„2) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji  wdro żenia postanowie ń dyrektywy Parlamentu Europe j-
skiego  i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie  koordynacji niektórych  przepisów  ustawowych, 
wykonawczych  i administracyjnych pa ństw cz łonkowskich, dotycz ących świadczenia audiowizualnych us ług 
medialnych  (dyrektywa o audiowizualnych us ługach medialnych)  (Dz. Urz. UE L 95 z 15.04.2010, str. 1). ” 
„Art. 11. Ustawa wchodzi w życie po up ływie 30 dni  od dnia og łoszenia, z wyj ątkiem:  
1) art. 1 pkt 13, który wchodzi w życie z pierwszym  dniem kwarta łu nast ępującego  po dniu wej ścia w życie ustawy;  
2) art. 1 pkt 8 i 20, które wchodz ą w życie z dniem  1 lipca 2011 r.;  
3) art. 1 pkt 11, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia  2012 r. ”; 
14) art. 2 ustawy  z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. Nr 205, poz. 1204),  który stanowi:  
„Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po up ływie 14 dni  od dnia og łoszenia. ”; 
15) art. 2 i art. 3  ustawy  z dnia 14 września 2012 r. o zmianie ustawy – Prawo p rasowe (Dz. U. poz. 1136),  które 
stanowi ą: 
„Art. 2. 1. Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o opublikowanie sprostowania na podstawie przepisów 
ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przysługuje także w przypadku, w którym:  
1) utrata mocy art. 31 ustawy zmienianej w art. 1 nastąpiła w trakcie biegu terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 2 
pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie n iniejszej ustawy, 
a uprawniony nie złożył wniosku o op ublikowanie sprostowania,  
2) wniosek lub roszczenie o opublikowanie sprostowania nie zostało uwzględnione w związku z utratą mocy przez 
art. 31 ustawy zmienianej w art. 1,  
3) materiał prasowy zawierający wiadomości nieścisłe lub nieprawdziwe ukazał si ę po dniu 13 czerwca 2012 r., 
a przed wejściem w życie niniejszej ustawy  
– z tym że termin określony w art. 31a ust. 3 biegnie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1914  
 
 2. Terminy określone w art. 52 ust. 1 i 6 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, biegną  
od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli odpowiednio pozew lub apelacja zostały wniesione przed tym dniem.  
Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. ”; 
16) art. 2 ustawy  z dnia 10 maja 2013 r. o z mianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. poz. 771),  który stanowi:  
„Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”;  
17) art. 2 i art. 3  ustawy  z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. poz. 2173) , które  
stanowi ą: 
„Art. 2. Do autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi udzielonej przed dniem wejścia w życie niniejszej 
ustawy  stosuje się przepisy dotychczasowe.  
Art. 3. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.” ; 
18) art. 2 ustaw y z dnia 2 0 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. poz. 1570) , który stanowi:  
 „Art. 2. Ustawa wchodzi w życie po up ływie 14 dni od dnia og łoszenia. ”. 
Marszałek Sejmu: M. Kuchciński  
 
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1914  
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z  dnia 14 września 2018  r. (poz . 1914 ) 
 
USTAWA  
z dnia 26 stycznia 1984 r.  
Prawo prasowe  
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1.1) Prasa, zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności wypowiedzi i  urzeczywistnia 
prawo obywateli do ich rzetelnego informowania, jawności życia publicznego oraz kontroli i krytyki społecznej.  
Art. 2.2) Organy państwowe zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej stwarzają prasie warunki niezbędne do 
wykonywania jej funkcji i zadań, w tym również umożliwiające działalność redakcjom dzienników i czasopism zróżnic o-
wanych pod względem programu, zakresu tematycznego i prezentowanych postaw.  
Art. 3. Pracownik poligrafii oraz kolportażu nie może ograniczać ani w jakikolwiek  inny sposób utrudniać drukow a-
nia i nabywania przyjętych przez przedsiębiorstwo do druku i rozpowszechniania dzienników, czasopism lub innych publ i-
kacji prasowych z powodu ich linii programowej albo treści.  
Art. 3a.3) W zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 
2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330  i 1669 ). 
Art. 4. 1.4) Przedsiębiorcy i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiąg -
nięcia zysku są obowiązane do udzielenia prasie informacji o swojej działalności, o ile na podstawie odrębnych przepisów 
informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności.  
2. (uchylony )5) 
3.6) W przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego , odmowę doręcza się zainteres o-
wanej redakcji w formie pisemnej, w terminie trzech dni; odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organ i-
zacyjnej lub osoby, od której p ochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej 
przedmiotem oraz powody odmowy.  
4.7) Odmowę, o której mowa w ust. 3, lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie, można zaskarżyć 
do sądu administracyjnego w terminie 30 dni; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarż a-
niu do sądu decyzji administracyjnych.  
5. (uchylony )8) 
6. (uchylony )8) 
Art. 5. 1.9) Każdy, zgodnie z zasadą wolności słowa i prawem do krytyki, może udzielać informacji prasie.  
2. Nikt nie może być narażony na uszczerbek lub zarzut z powodu udzielenia informacji prasie, jeżeli działał w gran i-
cach prawem dozwolonych.  
                                                           
1) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1990 r. o uchyleniu ustawy o kontroli publikacji i widowisk, 
zniesieniu organów tej kontroli oraz o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. poz. 173), która weszła w życie z dniem 7 czerwca 
1990 r.  
2) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. 
poz. 2173), która weszła w życie z dniem 12 grudnia 2017 r.  
3) Dodany przez art. 24 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej  (Dz. U. poz. 1198), która weszła 
w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.  
4) W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odn ośniku 3. 
5) Przez art. 24 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
6) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 24 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
7) W brzmieniu ustalonym przez art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju 
sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  (Dz. U. poz. 1271), która weszła  
w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.  
8) Przez art. 24 pkt 2 lit. d us tawy, o której mowa w odnośniku 3. 
9) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. poz. 1570), 
która weszła w życie z dniem 31 sierpnia 2018 r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1914  
 
 Art. 6. 1.10) Prasa jest zobowiązana do prawdziwego przedstawiania omawianych zjawisk.  
2. Organy państwowe, przedsiębiorstwa państwowe i inne państwowe jednostki organizacyjne oraz organizacje 
spółdzielcze są obowiązane do udzielenia odpowiedzi na przekazaną im krytykę prasową bez zbędnej zwłoki, nie później 
jednak niż w ciągu miesiąca.  
3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do związków zawodowych, organizacji samorządowych i innych organizacji 
społecznych w zakresie prowadzonej przez nie działalności publiczn ej. 
4. Nie wolno utrudniać prasie zbierania materiałów krytycznych ani w inny sposób tłumić krytyki.  
Art. 7. 1. Ustawa reguluje prasową działalność wydawniczą i dziennikarską.  
2. W rozumieniu ustawy:  
1) prasa oznacza publikacje periodyczne, które nie tworz ą zamkniętej, jednorodnej całości, ukazujące się nie rzadziej niż 
raz do roku, opatrzone stałym tytułem albo nazwą, numerem bieżącym i datą, a w szczególności: dzienniki i czaso -
pisma, serwisy agencyjne, stałe przekazy teleksowe, biuletyny, programy radiow e i telewizyjne oraz kroniki filmowe; 
prasą są także wszelkie istniejące i powstające w wyniku postępu technicznego środki masowego przekazy wania, 
w tym także rozgłośnie oraz tele - i radiowęzły zakładowe, upowszechniające publikacje periodyczne za pomocą d ru-
ku, wizji, fonii lub innej techniki rozpowszechniania; prasa obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby 
zajmujące się działalnością dziennikarską;  
2) dziennikiem jest ogólnoinformacyjny druk periodyczny lub przekaz za pomocą dźwięku oraz dźwięku  i obrazu, uk a-
zujący się częściej niż raz w tygodniu;  
3) czasopismem jest druk periodyczny ukazujący się nie częściej niż raz w tygodniu, a nie rzadziej niż raz w roku; prz e-
pis ten stosuje się odpowiednio do przekazu za pomocą dźwięku oraz dźwięku i obra zu innego niż określony w pkt 2;  
4) materiałem prasowym jest każdy opublikowany lub przekazany do opublikowania w prasie tekst albo obraz o chara k-
terze informacyjnym, publicystycznym, dokumentalnym lub innym, niezależnie od środków przekazu, rodzaju, for my, 
przeznaczenia czy autorstwa;  
5) dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, 
pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji;  
6) redaktorem jest dziennikarz decydujący lub współdecydujący o publikacji materiałów prasowych;  
7) redaktorem naczelnym jest osoba posiadająca uprawnienia do decydowania o całokształcie dzia łalności redakcji;  
8) redakcją jest jednostka organizująca proces pr zygotowywania (zbierania, oceniania i opracowywania) materiałów do 
publikacji w prasie.  
Art. 8. 1. Wydawcą może być osoba prawna, fizyczna lub inna jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała os o-
bowości prawnej. W szczególności wydawcą może być organ pań stwowy, przedsiębiorstwo państwowe, organizacja pol i-
tyczna, związek zawodowy, organizacja spółdzielcza, samorządowa i inna organizacja społeczna oraz kościół i inny zwi ą-
zek wyznaniowy.  
2. Organizacja polityczna, związek zawodowy, przedsiębiorstwo państwowe , organizacja spółdzielcza, samorządowa 
i inna organizacja społeczna oraz kościół i inny związek wyznaniowy może realizować uprawnienia wydawnicze bezp o-
średnio lub za pośrednictwem wydawnictw własnych, jak również innych wydawnictw, działających jako nakła dca. 
Art. 9. Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do:  
1)2) Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej „Mon itor Polski” oraz 
innych urzędowych organów publikacyjnych ; 
2)11) Diariusza Sejmowego i własnych sprawozdań z działalności Sejmu i jego organów, a także wewnętrznych wyda w-
nictw organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego ; 
3)12) orzecznictwa sądów , oraz innych urzędowych publikacji o tym charakterze ; 
4) wydawnictw prasowych obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i organizacji między -
narodowych, które na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych korzystają z prawa pr owadzenia  
działalności wydawniczej.  
                                                           
10) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
11) Ze zmianą wprowadzoną przez a rt. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
12) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1914  
 
 Rozdział 2  
Prawa i obowiązki dziennikarzy  
Art. 10. 1. Zadaniem dziennikarza jest służba społeczeństwu i państwu. Dziennikarz ma obowiązek działania zgodnie 
z etyką zawodową i zasadami współżycia społecznego, w granicach  określonych przepisami prawa.  
2.13) Dziennikarz ma prawo odmówić wykonania polecenia służbowego, jeżeli oczekuje się od niego publikacji, która 
łamie zasady rzetelności, obiektywizmu i  staranności zawodowej, o  których mowa w  art. 12 ust. 1. 
3.13) Dziennikarz może nie zgodzić się na publikację materiału prasowego, jeżeli wprowadzono do niego zmiany 
wypaczające sens i  wymowę jego wersji.  
Art. 11. 1. Dz iennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji w zakresie, o którym mowa w art. 4.  
2. Informacji w imieniu jednostek organizacyjnych są obowiązani udzielać kierownicy tych jednostek, ich zastępcy, 
rzecznicy prasowi lub inne upoważnione osoby, w granic ach obowiązków powierzonych im w tym zakresie.  
3. Kierownicy jednostek organizacyjnych są obowiązani umożliwiać dziennikarzom nawiązanie kontaktu z pracown i-
kami oraz swobodne zbieranie wśród nich informacji i opinii.  
4.14) Rada Ministrów, w drodze rozporząd zenia, określa organizację i zadania rzeczników prasowych w urzędach 
organów administracji rządowej.  
Art. 12. 1. Dziennikarz jest obowiązany:  
1) zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zwłaszcza 
sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich źródło ; 
2)15) chronić dobra osobiste, a ponadto interesy działających w dobrej wierze informatorów i innych osób, które okazują 
mu zaufanie ; 
3)16) dbać o poprawność języka i unikać używania wulgaryz mów.  
2. Dziennikarzowi nie wolno prowadzić ukrytej działalności reklamowej wiążącej się z uzyskaniem korzyści mają t-
kowej bądź osobistej od osoby lub jednostki organizacyjnej zainteresowanej reklamą.  
Art. 13. 1. Nie wolno wypowiadać w prasie opinii co do ro zstrzygnięcia w postępowaniu sądowym przed wydaniem 
orzeczenia w I instancji.  
2.17) Nie wolno publikować w prasie wizerunku i innych danych osobowych  osób , przeciwko którym toczy się post ę-
powanie przygotowawcze lub sądowe, jak również wizerunku i innych dan ych osobowych świadków, pokrzywdzonych 
i poszkodowanych, chyba że osoby te wyrażą na to zgodę.  
3.18) Ograniczenie, o którym mowa w ust. 2, nie narusza przepisów innych ustaw. Właściwy prokurator lub sąd może 
zezwolić, ze względu na ważny interes społeczny, na ujawnienie wizerunku i innych danych osobowych  osób , przeciwko 
którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe.  
4.19) Na postano wienie w przedmiocie ujawnienia  wizerunku i innych danych osobowych osób, przeciwko którym t o-
czy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe przysługuje zażalenie. Zażalenie na postanowienie prokuratora rozp o-
znaje sąd rejonowy, w którego okręgu toczy się postępowanie. Postanowienie wydane w toku postępowania przygotowa w-
czego staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia . 
Art. 14. 1. Publikowanie lub rozpowszechnianie w inny sposób informacji utrwalonych za pomocą zapisów fonic z-
nych i wizualnych wymaga zgody osób udzielających informacji.  
2. (uchylony)20) 
3. Osoba udzielająca informacji może z ważnych powodów społecznych l ub osobistych zastrzec termin i zakres jej 
opublikowania.  
                                                           
13) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
14) W brzmieniu ustalonym przez art. 24 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
15) Ze zmianą w prowadzoną przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
16) Dodany przez art. 16 pkt 1 ustawy  z dnia 7 paździ ernika 1999 r. o języku polskim (Dz. U. poz.  999),  która weszła w życie z dniem 
9 maja 2000 r.  
17) Ze zmianami wprowadzonymi przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 
18) Ze zmianą wprowadzoną p rzez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 
19) Dodany przez art. 1 ustawy  z dnia 19 sie rpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe  (Dz. U. poz . 1204), która weszła w życie 
z dniem 14 października 2011 r.; z e zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 
20) Przez art. 1 pkt 4 li t. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1914  
 
 4.21) Udzielenia informacji nie można  uzależniać, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 14a, od sposobu jej skoment o-
wania lub uzgodnienia tekstu wypowiedzi dziennikarskiej.  
5.22) Dziennikarz nie może opu blikować informacji, jeżeli osoba udzielająca jej zastrzegła to  ze względu na tajemnicę 
zawodową.  
6.23) Nie wolno bez zgody osoby zainteresowanej publikować informacji oraz danych dotyczących prywatnej sfery 
życia, chyba że wiąże się to bezpośrednio z dział alnością publiczną danej osoby.  
Art. 14a.24) 1. Dziennikarz nie może odmówić osobie udzielającej informacji autoryzacji dosłownie cytowanej 
wypowiedzi, o  ile nie była ona uprzednio publikowana lub była wygłoszona publicznie.  
2. Dziennikarz informuje osobę udzielającą informacji przed jej udzieleniem o  prawie do autoryzacji dosłownie 
cytowanej wypowiedzi.  
3. Osoba udzielająca informacji niezwłocznie po uzyskaniu od dziennikarza informacji, o  której mowa w  ust. 2, zgł a-
sza mu żądanie autoryzacji dosłownie cyto wanej wypowiedzi.  
4. Osoba udzielająca informacji dokonuje autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi niezwłocznie, nie później 
jednak niż w  ciągu:  
1) 6 godzin – w odniesieniu do dzienników,  
2) 24 godzin – w odniesieniu do czasopism  
– chyba że strony umówi ą się inaczej.  
5. Bieg terminów, o  których mowa w  ust. 4, rozpoczyna się od momentu przekazania w  sposób wzajemnie uzgodni o-
ny tekstu dosłownie cytowanej wypowiedzi przewidzianego do publikacji w  prasie osobie udzielającej informacji lub os o-
bie przez nią up oważnionej, tak aby osoba ta mogła się zapoznać z  treścią tego tekstu.  
6. Nie stanowi autoryzacji zaproponowanie przez osobę udzielającą informacji nowych pytań, przekazanie nowych 
informacji lub odpowiedzi ani zmiana kolejności wypowiedzi w  autoryzowanym tekście materiału prze widzianego do 
publikacji w  prasie.  
7. W przypadku niedokonania lub odmowy dokonania autoryzacji w  terminach określonych w  ust. 4 uznaje się, że 
dosłownie cytowana wypowiedź została autoryzowana bez zastrzeżeń.  
Art. 15. 1. Autorowi ma teriału prasowego przysługuje prawo zachowania w tajemnicy swego nazwiska.  
2. Dziennikarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy:  
1) danych umożliwiających identyfikację autora materiału prasowego, listu do redakcji lub innego materiału o tym 
charakterze, jak  również innych osób udzielających informacji opublikowanych albo przekazanych do opublikowania, 
jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnianie powyższych danych ; 
2) wszelkich informacji, których ujawnienie mogłoby naruszać chronione prawem interesy osób trzecic h. 
3. Obowiązek, o którym mowa w ust. 2, dotyczy również innych osób zatrudnionych w redakcjach, wydawnictwach 
prasowych i innych prasowych jednostkach organizacyjnych.  
Art. 16. 1.25) Dziennikarz jest zwolniony od zachowania tajemnicy zawodowej, o której mo wa w art. 15 ust. 2, w razie  
gdy informacja, materiał prasowy, list do redakcji lub inny materiał o tym charakter ze dotyczy przestępstwa określo nego 
w art. 240 § 1 Kodeksu karnego albo autor lub osoba przekazująca taki materiał wyłącznie do wiadomości dziennikarza 
wyrazi zgodę na ujawnienie jej nazwiska lub tego materiału.  
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również innych osób zatrudnionych w redakcjach, wydawnictwach 
prasowych i innych prasowych jednostkach organizacyjnych.  
3. Redaktor nacz elny powinien być w niezbędnych granicach poinformowany o sprawach związanych z tajemnicą 
zawodową dzienn ikarza; powierzoną mu informację  albo inny materiał może ujawnić je dynie w wypadkach określonych 
w ust. 1.  
                                                           
21) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
22) W brzmieniu ustalonym przez art. 85 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych  (Dz. U. poz. 1228), która 
weszła w życie z dniem 2 stycznia 2011 r.  
23) Ze zmianą wprowad zoną przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
24) Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
25) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 9. 
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1914  
 
 Rozdział 3  
(uchylony)26) 
Rozdział 4  
Organizac ja działalności prasowej  
Art. 19. (uchylony )27) 
Art. 20.28) 1.29) Wydawanie dziennika lub czasopisma wymaga rejestracji w sądzie okręgowym właściwym miejscowo 
dla siedziby wydawcy, zwanym dalej „organem rejestracyjnym”. Do postępowania w tych sprawach stosuje się przepisy 
Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nie procesowym, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.  
2. Wniosek o rejestrację, o której mowa w ust. 1, powinien zawierać:  
1) tytuł dziennika lub czasopisma oraz siedzibę i dokładny adres redakcji ; 
2) dane osobowe redaktora naczelnego ; 
3) określenie wy dawcy, jego siedzibę i dokładny adres ; 
4) częstotliwość ukazywania się dziennika lub czasopisma.  
3. Postanowienia zarządzające wpis do rejestru sąd uzasadnia tylko na wniosek.  
4. Wydawanie dziennika lub czasopisma można rozpocząć, jeżeli organ rejestracyjn y nie rozstrzygnął wniosku o rej e-
strację w ciągu 30 dni od jego zgłoszenia.  
5. O zmianie danych, o których mowa w ust. 2, należy zawiadomić n iezwłocznie organ rejestracyjny.  
Art. 21.28) Organ rejestracyjny odmówi rejestracji, jeżeli wniosek nie zawiera danych, o których mowa w art. 20 ust. 2,  
lub jej udzielenie stanowiłoby naruszenie prawa do ochrony nazwy istniejącego już tytułu prasowego.  
Art. 22.28) Organ rejestracyjny może zawiesić wydawanie dziennika lub czasopisma na czas określony, nie dłuższy 
niż rok, jeżeli w ciągu roku co najmniej trzykrotnie w t ym dzienniku lub czasopiśmie zostało popełnione przestępstwo.  
Art. 23.30) Rejestracja dziennika lub czasopisma traci ważność w razie niewydania dziennika lub czasopisma przez 
okres roku od dnia nabycia uprawni eń do ich wydawania na czas nie oznaczony lub prz erwy w ich wydawaniu przez okres 
roku, jeżeli redakcja nie wystąpiła o zachowanie rejestracji.  
Art. 23a.31) Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia rejestru dzien -
ników i czasopism.  
Art. 24.32) Przepisy dotyczące rejestracji działalności prasowej nie mają zastosowania do działalności dostawców 
usług medialnych w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1414 i 2111 
oraz z 2018 r. poz. 650,  915 i 1717 ) oraz do działa lności Polskiej Agencji Prasowej, których działalność regulują odrębne 
przepisy.  
Art. 25.33) 1. Redakcją kieruje redaktor naczelny.  
2. Redaktorem naczelnym dziennika lub czasopisma może być osoba, która ma pełną zdolność do czynności pra w-
nych, posiada obywatelstwo polskie i nie jest pozbawiona praw publicznych.  
                                                           
26) Rozdział uchy lony przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
27) Przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 1989 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe (Dz. U. poz. 187) , która weszła w życie z dniem 
6 czerwca 1989 r.  
28) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
29) Ze zmianą wprowadzoną przez a rt. 1 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
30) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 27; ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 9 ust a-
wy, o której mowa w odnośniku 1. 
31) Dodany przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
32) W brzmieniu ustalonym przez  art. 2 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji oraz niektórych innych 
ustaw  (Dz. U. poz. 459), która weszła w życie z dniem 23 maja 2011 r.  
33) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 27. 
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1914  
 
 3.34) Redaktorem naczelnym dziennika lub czasopisma nie może być osoba skazana za zbrodnię wymienioną 
w rozdziale XVII ustawy z  dnia 6  czerwca 1997  r. – Kodeks karny (Dz.  U. z 2018 r. poz. 1600 ), jeżeli nie upłynął okres 
10 lat od zakończenia odbywania kary, oraz osoba skazana za występek tego samego rodzaju, jeżeli nie upłynął okres 3  lat 
od zakończenia odbywania kary, osoba skazana za przestępstwo popełnione w  wyniku motywacji zasługującej na szc zegól -
ne potępienie, a  także osoba, która co najmniej trzykrotnie była karana za przestępstwa określone w  niniejszej ustawie. 
Organ rejestracyjny w  uzgodnieniu z  ministrem właściwym do spraw zagranicznych może zwolnić redaktora naczelnego od 
wymogu posiada nia obywatelstwa polskiego.  
4. Redaktor naczelny odpowiada za treść przygotowywanych przez redakcję materiałów prasowych oraz za sprawy 
redakcyjne i finansowe redakcji w granicach określonych w statucie lub właściwych przepisach. Jest również obowiązany 
do dbania o poprawność języka materiałów prasowych oraz przeciwdziałania jego wulgaryzacji.35) 
4a.36) W wypadku gdy redaktor naczelny uzyskuje immunitet procesowy, obowiązany jest wskazać redaktora, który 
ponosi odpowiedzialność określoną w art. 49a.  
5. Redakt ora naczelnego powołuje i odwołuje wydawca, organ założycielski wydawnictwa lub inny właściwy organ . 
6. Przy redakcji działa kolegium redakcyjne, jeżeli statut redakcji lub właściwe przepisy tak stanowią.  
7. Przy redakcji może też działać rada redakcyjna ( programowa, naukowa), jako organ opiniodawczo -doradczy reda k-
tora naczelnego.  
Art. 26. (uchylony )37) 
Art. 27. 1. Na każdym egzemplarzu druków periodycznych, serwisów agencyjnych oraz innych podobnych druków 
prasowych należy w widocznym i zwyczajowo przyjętym  miejscu podać:  
1) nazwę i adres wydawcy lub innego właściwego organu ; 
2) adres redakcji oraz imię i nazwisko redaktora naczelnego ; 
3) miejsce i datę wydania ; 
4) nazwę zakładu wykonującego dany druk prasowy ; 
5) (uchylony )38) 
6) międzynarodowy znak informacyjny ; 
7) bieżącą numerację.  
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do nagrań radiowych i telewizyjnych oraz kronik filmowych.  
Art. 28–30. (uchylon e)39) 
Rozdział 5  
Sprostowanie40) 
Art. 31. (utracił moc)41) 
Art. 31a.42) 1. Na wniosek zainteresowanej o soby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niebędącej 
osobą prawną, redaktor naczelny właściwego dziennika lub czasopisma jest obowiązany opublikować bezpłatnie rzeczowe 
i odnoszące się do faktów sprostowanie nieścisłej lub nieprawdziwej wi adomości zawartej w materiale prasowym.  
                                                           
34) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
35) Zdanie drugie dodane przez art. 16 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 16. 
36) Dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
37) Przez art. 1 pkt 12 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
38) Przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
39) Przez art. 1 pkt 14 ustawy, o któ rej mowa w odnośniku 1. 
40) Tytuł rozdziału w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 września 2012 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe  
(Dz. U. poz . 1136), która weszła w życie z dniem 2 listopada 2012 r.  
41) Z dniem 14 czerwca 2012 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt K 41/07 (Dz. U. 
poz. 1551).  
42) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnoś niku 40. 
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1914  
 
 2. Uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także osobie najbliższej zmarłego, 
w rozumieniu art. 115 § 11 Kodeksu karnego, oraz następcy prawnemu osoby prawnej lub jednostki organiz acyjnej, 
o której mowa w ust. 1.  
3. Sprostowanie powinno zostać nadane w placówce pocztowej operatora pocztowego lub złożone w siedzibie od -
powiedniej redakcji, na piśmie w  terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia opublikowania materiału prasowego.  
4. Spro stowanie powinno zawierać podpis wnioskodawcy, jego imię i nazwisko lub nazwę oraz adres koresponde n-
cyjny.  
5. Adres korespondencyjny wnioskodawcy może zostać zastrzeżony tylko do wiadomości redakcji, a w przypadku 
gdy materiał prasowy będący przedmiotem sp rostowania dotyczy działalności związanej z używanym przez osobę fizyczną 
pseudonimem, może ona zastrzec także imię i nazwisko tylko do wiadomości redakcji.  
6. Tekst sprostowania nie może przekraczać dwukrotnej objętości fragmentu materiału prasowego, któr ego dotyczy, 
ani zajmować więcej niż dwukrotność czasu antenowego, jaki zajmował dany fragment przekazu.  
7. Sprostowanie powinno być sporządzone w języku polskim lub w języku, w  którym opublikowany został materiał 
prasowy będący przedmiotem sprostowania.  
Art. 32.43) 1. Redaktor naczelny ma obowiązek opublikować sprostowanie:  
1) w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma, w której zamieszczono materiał prasowy będący przedmiotem 
sprostowania – w terminie 3 dni roboczych od dnia otrzymania sprostowania ; 
2) w dzienniku – w najbliższym przygotowywanym do druku numerze, a  w przypadku braku możliwości techn icznych 
w numerze następnym, nie później jednak niż w  terminie 7 dni od dnia otrzymania sprostowania ; 
3) w czasopiśmie – w najbliższym od dnia otrzymania sprostowania lub następnym po nim przygotowywanym do 
opublikowania numerze ; 
4) w innym niż dziennik przekazie za pomocą dźwięku lub obrazu i dźwięku – w najbliższym analogicznym przekazie.  
2. Gdy możliwy termin opublikowania sprostowania przekracza 6 miesi ęcy, na żądanie wnioskodawcy sprostowanie 
należy dodatkowo opublikować w ciągu miesiąca od dnia otrzymania sprostowania w odpowiednim ze względu na krąg 
odbiorców dzienniku. Koszty publikacji pokrywa wydawca prasy, w której ukazał się materiał prasowy będą cy przedmi o-
tem sprostowania.  
3. Terminy określone w ust. 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli strony na piśmie umówiły się inaczej.  
4. Sprostowanie w drukach periodycznych powinno być opublikowane w tym samym dziale i taką samą czcionką, co 
materiał prasowy , którego dotyczy, pod widocznym tytułem „Sprostowanie”. W przypadku przekazu za pomocą dźwięku 
lub obrazu i dźwięku sprostowanie powinno być wyraźnie zapowiedziane oraz nastąpić w  przekazie tego samego rodzaju 
i o tej samej porze.  
5. W tekście nadesłanego  sprostowania nie wolno bez zgody wnioskodawcy dokonywać skrótów ani innych zmian.  
6. Tekst sprostowania nie może być komentowany w tym samym numerze, przekazie lub w elektronicznej formie 
dziennika lub czasopisma, tego samego dnia. Nie wyklucza to jednak prostej zapowiedzi polemiki lub wyjaśnień.  
Art. 33.43) 1. Redaktor naczelny odmawia opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie:  
1) jest nierzeczowe lub ni e odnosi się do faktów ; 
2) zostało nadane lub złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 31a ust. 3, lub nie zostało podpisane ; 
3) nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 31a ust. 4 –7; 
4) zawiera treść karalną ; 
5) podważa fakty stwierdzone prawomo cnym orzeczeniem dotyczącym osoby dochodzącej publikacji sprostowania.  
2. Redaktor naczelny może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie:  
1) odnosi się do wiadomości poprzednio sprostowanej ; 
2) jest wystosowane przez osobę, której nie dotyc zą fakty przytoczone w  prostowanym materiale, za wyjątkiem sytuacji 
określonych w art. 31a ust. 2 ; 
3) zawiera sformułowania powszechnie uznawane za wulgarne lub obelżywe.  
                                                           
43) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 40. 
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1914  
 
 3. Odmawiając opublikowania sprostowania, redaktor naczelny jest obowiązany niezwłocz nie, nie później jednak niż 
w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprostowania, przekazać wnioskodawcy pisemne zawiadomienie o odmowie i jej 
przyczynach. Jeżeli odmowa nastąpiła z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 1, 4 i 5, należy wskazać fragmenty sprostow a-
nia, które nie nadają się do publikacji.  
4. Redaktor naczelny nie może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli zas tosowano się do jego wskazań. 
W przypadku nadesłania poprawionego sprostowania termin określony w art. 31a ust. 3 liczy się od dnia doręcze nia 
wnioskodawcy zawiadomienia o odmowie i jej przyczynach.  
Rozdział 6  
Komunikaty i ogłoszenia  
Art. 34. 1. Redaktor naczelny jest obowiązany opublikować nieodpłatnie, w miejscu i w czasie właściwym ze wzgl ę-
du na tematykę i charakter publikacji, komunikat u rzędowy pochodzący od naczelnych i centralnych organów państw o-
wych, w tym pochodzący od naczelnych i centralnych organów administracji państwowej, jeżeli został nadesłany przez 
rzecznika prasowego rządu ze wskazaniem, że publikacja jest obowiązkowa.  
2.44) Obowiązek określony w ust. 1 dotyczy również:  
1) wydanych na podstawie ustaw obwieszczeń, uchwał lub zarządzeń pochodzących od organów administracji rządo wej 
w województwie, nadesłanych w formie zwięzłych komunikatów w celu ogłoszenia w dzienniku lub odpo wiednim 
czasopiśmie na terenie jego działania;  
2) komunikatów przekazywanych przez organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego w zakresie sytuacji 
kryzysowych, o których mowa w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o  zarządzaniu kryzysowym (Dz.  U. z 2018 r. 
poz. 1401 i 1560 ). 
3. Komunikaty, o których mowa w ust. 1 i 2, należy opublikować, w uzgodnionym terminie, bez dokonywania zmian, 
zamieszczania uwag i zaprzeczeń, a w razie braku uzgodnienia terminu – w najbliższym przygotowywanym wydaniu.  
Art. 35. 1. Redaktor naczelny dziennika jest obowiązany opublikować odpłatnie we wskazanym lub uzgodnionym 
terminie:  
1) prawomocny wyrok sądu lub inne orzeczenie zawierające klauzulę o opublikowaniu ; 
2) ogłoszenie sądu lub innego organu państwowego.  
2. Redak tor naczelny dziennika jest obowiązany opublikować nieodpłatnie, we wskazanym lub uzgodnionym term i-
nie, list gończy.  
Art. 36. 1. Prasa może zamieszczać odpłatne ogłoszenia i reklamy.  
2. Ogłoszenia i reklamy nie mogą być sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego . 
3. Ogłoszenia i reklamy m uszą być oznaczone w sposób nie budzący wątpliwości, iż nie stanowią one materiału 
redakcyjnego.  
4. Wydawca i redaktor mają prawo odmówić z amieszczenia ogłoszenia i reklamy, jeżeli ich treść lub forma jest 
sprzeczna z linią programową bądź charakterem publikacji.  
5.45) Na żądanie organów upoważnionych do tego na podstawie odrębnych przepisów wydawca lub redaktor są ob o-
wiązani do ujawnienia posiadanych nazw i adresów przedsiębiorców lub osób fizycznych, zamieszc zających odpłatne 
ogłoszenia lub reklamy w sprawach działalności gospodarczej. W tym wypadku art. 15 ust. 1 i 2 nie stosuje się.  
Rozdział 7  
Odpowiedzialność prawna  
Art. 37. Do odpowiedzialności za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału praso wego stosuje się 
zasady ogólne, chyba że ustawa stanowi inaczej.  
                                                           
44) W brzmieniu ustalonym przez art. 28 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym  (Dz. U. poz. 590), która weszła 
w życie z dniem 22 sierpnia 2007 r.  
45) Dodany przez art. 50 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontr oli skarbowej (Dz. U. poz. 442),  która weszła w życie z dniem 
7 lutego 1992 r.; ze zmianą wprowadzoną przez art. 30 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Przepisy wprowadzające usta wę o Kr a-
jowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. poz. 770), która weszła w życie z dni em 1 stycznia 2001 r.; wszedł w życie z dniem 22 pa ź-
dziernika 1997  r.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1914  
 
 Art. 37a.46) W razie skazania za przestępstwo popełnione przez opublikowanie materiału prasowego, sąd może orzec 
przepadek materiału prasowego.  
Art. 37b.46) Sąd przekazuje właściwemu organowi rejestracyjnemu zawiadomienie o wyroku skazującym za przestę p-
stwa, o których mowa w niniejszym rozdziale, niezwłocznie po uprawomocnieniu.  
Art. 38. 1. Odpo wiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego p o-
noszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności 
wydawcy. W zakresie odpowiedzialności majątkow ej odpowiedzialność tych osób jest solidarna.  
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności cywilnej za naruszenie prawa spowodowane ujawni e-
niem materiału prasowego przed jego publikacją.  
Art. 39.47) 1. Jeżeli redaktor naczelny odmówił opub likowania sprostowania albo sprostowanie nie ukazało się w te r-
minie określonym w art. 32 ust. 1 –3 lub ukazało się z  naruszeniem art. 32 ust. 4 lub 5, zainteresowany podmiot, o którym 
mowa w art. 31a ust. 1 lub 2, może wytoczyć powództwo o opublikowanie spr ostowania.  
2. Roszczenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w  ciągu roku od dnia opublikowania 
materiału prasowego.  
Art. 40. (uchylony )48) 
Art. 41.49) Publikowanie zgodnych z prawdą i rzetelnych sprawozdań z jawnych posiedzeń Sejmu , Senatu  i organów 
stanowiących jednostek samorządu terytorialnego oraz ich organów, a także publikowanie rzetelnych, zgodnych z zasad a-
mi współżycia społecznego ujemnych ocen dzieł naukowych lub artystycznych albo innej działalności twórczej, zawod o-
wej lub  publicznej służy realizacji zadań określonych w art. 1 i pozostaje pod ochroną prawa; przepis ten stosuje się odp o-
wiednio do satyry i karykatury.  
Art. 42. 1. Redaktor nie ponosi odpowiedzialności za treść publikacji nadesłanych przez Polską Agencję Prasow ą 
oraz za treść komunikatów urzędowych, o których mowa w art. 34, jak również za treść orzeczeń i ogłoszeń, o których 
mowa w art. 35.  
2. Wydawca i redaktor nie ponosi odpowiedzialności za treść ogłoszeń i reklam opublikowanych zgodnie z art. 36.  
Art. 43. Kto używa przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia dziennikarza do opublikowania lub zaniech a-
nia opublikowania materiału prasowego albo do podjęcia lub zaniechania interwencji prasowej  
– podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.  
Art. 44. 1.50)  Kto utrudnia lub tłumi krytykę prasową  
– podlega grzywnie a lbo karze ograniczenia wolności . 
2. Tej samej karze podlega, kto nadużywając swego stanowiska lub funkcji działa na szkodę innej osoby z powodu 
krytyki prasowej, opublikowanej w społecznie uzasadniony m interesie.  
Art. 45.51) Kto wydaje dziennik lub czasopismo bez rejestracji albo zawieszone  
– podlega karze grzywny.  
Art. 46. 1. (utracił moc)41) 
2. (uchylony)52) 
                                                           
46) Dodany przez art. 1 pkt 16 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa 
w odnośniku 9. 
47) W brzmieniu ust alonym przez art. 1 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 40. 
48) Przez art. 2 ustawy z dnia 23 sier pnia 1996 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. poz. 5 42), która weszła w życie z dniem 
28 grudnia 1996 r.  
49) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 5 usta-
wy, o której mowa w odnośniku 9. 
50) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 2 pkt 17 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks karny (Dz. U. 
poz. 554 i 1083), która weszła w życie z dniem 1 września 1998 r.  
51) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy – Prawo prasowe  (Dz. U. poz. 771), która 
weszła w życie z dniem 19 lipca 2013 r.  
52) Przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 40. 
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1914  
 
 Art. 47.50) Kto wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 34 i 35 uchyla się od opublikowania komunikatu urzędow e-
go, ogłoszenia sądu lub innego organu państwowego , jak również listu gończego  
– podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.  
Art. 48.53) Kto rozpowszechnia materiał prasowy objęty przepadkiem lub prasę zabezpieczoną jako dowód rzeczowy  
– podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.  
Art. 49.50) Kto narusza przepisy art. 3, 11 ust. 2, art. 14, 15 ust. 2 i art. 27  
– podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.  
Art. 49a.54) Redaktor, który nieumy ślnie dopuścił do opublikowania materiału prasowego zawierającego znamiona 
przestępstwa, o którym mowa w art. 37a  
– podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.  
Art. 49b.55) 1. Kto publikuje dosłownie cytowaną wypowiedź bez umożliwienia osobie udziela jącej informacji dok o-
nania autoryzacji na zasadach określonych w  art. 14a 
– podlega karze grzywny.  
2. Karze, o  której mowa w  ust. 1, nie podlega, kto publikuje wypowiedź identyczną z  udzieloną przez osobę udziel a-
jącą informacji.  
Rozdział 8  
Postępowanie w s prawach prasowych  
Art. 50. Postępowanie w sprawach wynikających z niniejszej ustawy prowadzi się na zasadach określonych w odrę b-
nych przepisach, chyba że ustawa stanowi inaczej.  
Art. 51. (uchylony )56) 
Art. 52.57) 1. Sprawy, o których mowa w art. 39 ust. 1, r ozpoznaje sąd okręgowy właściwy ze względu na siedzibę 
odpowiedniej redakcji, najpóźniej w ciągu 30 dni od dnia wniesienia pozwu niedotkniętego brakami formalnymi. Przepisu 
art. 126 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, w zakresie dotyczącym obowiązku wskaza nia miejsca zamieszkania p o-
zwanego, nie stosuje się.  
2. Pozwany może wnieść odpowiedź na pozew w terminie 7  dni od dnia doręczenia pozwu.  
3. Niestawiennictwo stron nie tamuje rozpoznania sprawy. Przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o wyroku 
zaocznym ni e stosuje się.  
4. Wydany wyrok wraz z uzasadnieniem sąd doręcza niezwłocznie, z urzędu, obu stronom.  
5. Od wyroku sądu pierwszej instancji przysługuje apelacja, którą wnosi się w  terminie 7 dni od dnia doręczenia str o-
nie skarżącej wyroku z uzasadnieniem.  
6. Sąd drugiej instancji rozpoznaje apelację najpóźniej w terminie 30 dni od dnia wniesienia apelacji niedotkniętej 
brakami formalnymi.  
7. Strona przeciwna może wnieść odpowiedź na apelację w terminie 7 dni od dnia doręczenia apelacji.  
Art. 53. 1.58) Sprawy o przestępstwa określone w art. 43 i art. 44 podlegają rozpoznaniu przez sąd okręgowy, a okreś -
lone w art. 47 –49a oraz o przestępstwa popełnione w prasie – przez sąd rejonowy.  
2.58) Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, może wyznaczyć, w drodze ro z-
porządzenia, sądy rejonowe właściwe do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o któ rych mowa w art. 47 –49a, oraz 
o przestępstwa popełnione w  prasie na obszarze właściwości danego sądu okręgowego, uwzględniając liczbę spraw tego 
                                                           
53) Uchylony przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 27; dodany przez art. 1 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; 
ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 2 pkt 17  ustawy, o której mowa w odnośniku 50. 
54) Dodany przez art. 1 pkt 19 ustawy, o której mowa w odnośniku 1; ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 § 2 pkt 17 ustawy, o której 
mowa w odnośniku  50. 
55) Dodany przez art. 1 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
56) Przez art. 1 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
57) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 40. 
58) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 51. 
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 1914  
 
 rodzaju i zakres obciążenia poszczególnych sądów rejonowych oraz potrzebę zapewnienia racjonalnej organizacji sądo w-
nictwa, ekonomię postępowani a sądowego, a  także konieczność zagwarantowania realizacji prawa obywatela do rozpozn a-
nia jego sprawy w rozsądnym terminie.  
3.59) W sprawach o przestępstwa popełnione przez opublikowanie materiału prasowe go lub przestępstwa określone 
w niniejszej ustawie wł aściwość miejscową sądu ustala się według siedziby redakcji, a następnie wydawnictwa, a gdy ta 
siedziba nie jest znana lub znajduje się za granicą – według miejsca ujawnienia lub rozpowszechniania materiału praso -
wego. Jeżeli w tej samej sprawie wszczęto p ostępowanie w kilku sądach, właściwy jest ten sąd, w którym najpierw wszczęto  
postępowanie.  
Art. 54. W razie odmowy  wszczęcia postępowania karnego przeciwko dziennikar zowi o przestępstwo określone 
w ustawie oraz o przestępstwo popełnione w prasie lub inny czyn związany z wykonywaniem zawodu dziennikarskiego 
albo umorzenia takiego postępowania, sąd lub prokurator może przekazać sprawę do rozpoznania jedynie właściwemu 
sądowi dziennikarskiemu.  
Art. 54a.60) W razie uniewinnienia lub umorzenia postępowania z pow odu braku w czynie popełnionym znamion 
czynu zabronionego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości rzeczywiście poniesionych strat.  
Art. 54b.60) Przepisy o odpowiedzialności prawnej i postępowaniu w sprawach prasowych stosuje się odpowiednio do 
naruszeń prawa związanych z przekazywaniem myśli ludzkiej za pomocą innych niż prasa środków przeznaczonych do 
rozpowszechniania, niezależnie od techniki przekazu, w szczególności publikacji nieperiodycznych oraz innych wytworów 
druku, wizji i fonii.  
Art. 54c.61) Orzekanie w  sprawach o  czyny, o  których mowa w  art. 45 i art. 49b, następuje na podstawie przepisów 
ustawy z  dnia 24  sierpnia 2001  r. – Kodeks post ępowania w  sprawach o  wykroczenia (Dz.  U. z 2018 r. poz. 475,  1039 , 
1387, 1467 i 1481 ). 
Rozdział 9  
Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe  
Art. 55. (pomi nięty)62) 
Art. 56. (pomi nięty)62) 
Art. 57. (pomi nięty)62) 
Art. 58. 1. Postępowanie w sprawach wynikających z niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, wszczęte przed dniem 
wejścia w ż ycie ustawy i do tego czasu nie zakończone, toczy się do zakończenia w danej instancji według przepisów 
dotychczasowych.  
2. Sprawy dotyczące wydawania zezwoleń na prowadzenie działalności usługowej w zak resie małej poligrafii, w kt ó-
rych postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie zostało do tego czasu zakończone, podleg a-
ją przekazaniu do dalszego postępowania organowi właściwemu w myśl tej ustawy; postępowanie toczy się z uwzgl ędnie-
niem jej przepisów.  
3. (uchylony )63) 
Art. 59. (pominięty)62) 
Art. 60. Z dniem wejścia w życie ustawy tracą moc wszelkie przepisy dotyczące przedmiotów w niej unormowanych, 
a w szczególności traci moc dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 listop ada 1938 r. – Prawo prasowe (Dz. U. 
poz. 608).  
Art. 61. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1984 r.  
                                                           
59) Dodany przez art. 1 pkt 21 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
60) Dodany przez art. 1 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
61) Dodany pr zez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 51; w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 ustawy, o której mowa 
w odnośniku 2. 
62) Zamieszczony w obwieszczeniu.  
63) Przez art. 12 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7.