DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 18 lutego 2021 r. 
  Poz. 306 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 22 stycznia 2021 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1 461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1557), z uwzględnieniem 
zmian wprowadzonych ustawą z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 285) oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 20 stycz-
nia 2021 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje art. 31 ustawy z dnia 23 stycz-
nia 2020 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 285), który stanowi: 
„Art. 31. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2020 r., z wyjątkiem: 
1) art. 18 ust. 2, art. 19 ust. 2 i art. 22, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia; 
2) art. 24 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 4 maja 2020 r.; 
3) art. 1 pkt 12 i art. 29, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.”. 
Marszałek Sejmu:  E. Witek 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 306 
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 22 stycznia 2021 r. (poz . 306) 
USTAWA 
z dnia 29 stycznia 2004 r. 
o Inspekcji Weterynaryjnej 
Rozdział 1 
Przepisy ogólne 
Art. 1. Ustawa określa: 
1) zadania, organizację, tryb działania oraz zasady finansowania Inspekcji Weterynaryjnej, zwanej dalej „Inspekcją”; 
2) zasady współpracy organów Inspekcji z organami centralnymi państw członkowskich Unii Europejskiej odpowi e-
dzialnymi za stosowanie prawodawstwa weterynaryjnego lub przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności, 
o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, lub organami, którym takie kompetencje zostały przekazane (właściwą władzą), 
oraz Komisją Europejską w zakresie realizacji zadań Inspekcji; 
3) zasady wystawiania świadectw zdrowia, w tym określone w przepisach zawartych w aktach prawnych wymienionych 
w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy z dnia 10 grudnia 2003 r. o kontroli weterynaryjnej w handlu (Dz. U. z 2019 r. 
poz. 475 oraz z 2021 r. poz. 36 ). 
Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o prawodawstwie weterynaryjnym – rozumie się przez to przepisy Unii Europe j-
skiej dotyczące zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego w zakresie weterynarii, a także przepisy wdrażające lub wykon u-
jące te przepisy, w szczególności przepisy o weterynaryjnej kontroli granicznej, kontroli weterynaryjnej w handlu, pro-
duktach pochodzenia zwierzęcego, ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, a także o ochronie 
zwierząt. 
Art. 3. 1. Inspekcja realizuje, w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego, zadania z zakresu: 
1) ochrony zdrowia zwierząt; 
2) bezpieczeństwa: 
a) produktów pochodzenia zwierzęcego, 
b) żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwi e-
rzęcego znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym, w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 29b ustawy z dnia 
25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2020 r. poz. 2021), zwanym dalej „rolniczym 
handlem detalicznym”. 
2. Inspekcja wykonuje swoje zadania w szczególności przez: 
1) zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych; 
1a) badania kontrolne zakażeń zwierząt; 
2) monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności 
na środki przeciwdrobnoustrojowe: 
a) u zwierząt, 
b) w produktach pochodzenia zwierzęcego, 
c) w żywności, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, 
d) w paszach; 
3) badanie zwierząt rzeźnych, produktów pochodzenia zwierzęcego i żywności, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b; 
4) przeprowadzanie: 
a) weterynaryjnej kontroli granicznej, 
b) kontroli weterynaryjnej w handlu i wywozie zwierząt oraz produktów w rozumieniu przepisów o kontroli wet e-
rynaryjnej w handlu, 
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 306 
 
c) kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu przestrzegania wymogów w zakresie określonym w przepisach 
o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jako organ kontroli, o którym mowa w art. 67 
ust. 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego 
zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zint e-
growanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności 
(Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69), 
d) kontroli wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, w rozumieniu art. 2 pkt 40 
ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. 
z 2020 r. poz. 1421), zwanych dalej „wyrobami do diagnostyki in vitro stosowanymi w medycynie weterynary j-
nej”, mającej na celu ustalenie, czy wprowadzone do obrotu lub używania wyroby znajdują się w wykazie w y-
robów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, o którym mowa w art. 76a ust. 1 ust a-
wy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, 
e) kontroli działalności hodowcy, dostawcy i użytkownika prowadzonej na podstawie ustawy z dnia 15 stycznia 
2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1392 
oraz z 2021 r. poz. 36 ), w tym w zakresie: 
– utrzymywania zwierząt przeznaczonych do wykorzystania lub wykorzystywanych do celów naukowych lub 
edukacyjnych, 
– prowadzenia ewidencji zwierząt, 
– przeprowadzania doświadczeń; 
5) sprawowanie nadzoru nad: 
a) bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym przy ich produkcji i wprowadzaniu na rynek, 
w szczególności nad wymaganiami weterynaryjnymi w sprzedaży bezpośredniej, rolniczym handlu detalicznym 
oraz działalności marginalnej, lokalnej i ograniczonej, 
aa) bezpieczeństwem żywności, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, 
b) wprowadzaniem na rynek zwierząt, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu art. 3 pkt 1 
w związku z art. 2 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 paź-
dziernika 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, 
nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie 
o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.) i pro-
duktów pochodnych w rozumieniu art. 3 pkt 2 tego rozporządzenia, 
c) wytwarzaniem, obrotem i stosowaniem pasz, dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, organizmów gen e-
tycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego i pasz genetycznie zmodyfikowanych oraz nad 
transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku pasz o-
wego, 
d) zdrowiem zwierząt przeznaczonych do rozrodu oraz jakością zdrowotną materiału biologicznego i jaj wylęg o-
wych drobiu, 
e) obrotem i ilością stosowanych produktów leczniczych weterynaryjnych, 
f) wytwarzaniem i stosowaniem pasz leczniczych, 
g) przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt, 
h) przestrzeganiem zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt oraz przemieszczaniem zwierząt, 
i) przestrzeganiem wymagań weterynaryjnych w gospodarstwach utrzymujących zwierzęta gospodarskie; 
j) (uchylona) 
6) prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów lec z-
niczych i skażeń promieniotwórczych: 
a) u zwierząt, 
b) w wydzielinach i wydalinach zwierząt, 
c) w tkankach lub narządach zwierząt, 
d) w produktach pochodzenia zwierzęcego, 
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 306 
 
e) w żywności, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, 
f) w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt, 
g) w paszach; 
7) prowadzenie wymiany informacji w ramach systemów wymiany informacji, o których mowa w przepisach Unii Euro-
pejskiej; 
8)1) przyjmowanie informacji o niebezpiecznych produktach żywnościowych oraz o paszach od organów Państwowej 
Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych – w za-
kresi
e kompetencji tych inspekcji, a także ocena ryzyka i stopnia zagrożenia spowodowanego niebezpiecznym pro-
duktem żywnościowym lub paszą, a następnie przekazywanie tych informacji do kierującego siecią systemu RASFF, 
o którym mowa w art. 85 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. 
3. Inspekcja wykonuje zadania, o których mowa w ust. 1 i 2, na podstawie przepisów odrębnych. 
4. Na terenach i w stosunku do jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej i przez niego 
nadzorowanych oraz jednostek wojsk obcych przebywających na tych terenach zadania określone w ust. 1, w zakresie 
ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdr o-
wia publicznego, wykonuje Szef Służby Weterynaryjnej – Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego. 
5. Szef Służby Weterynaryjnej – Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego wykonuje swoje zadania przy pomocy 
Wojskowej Inspekcji Weterynaryjnej. 
6. Szef Służby Weterynaryjnej – Inspektor Weterynaryjny Wojska Polskiego lub osoba przez niego upoważniona 
może uczestniczyć w prowadzonej przez organy Inspekcji: 
1) weterynaryjnej kontroli granicznej środków transportu, w tym okrętów i statków powietrznych wykorzystywanych 
do przewozu zwierząt lub produktów pochodzenia zwierzęcego na potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej 
oraz wojsk obcych; 
2) kontroli zakładów zaopatrujących lub ubiegających się o zaopatrywanie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej 
w produkty pochodzenia zwierzęcego. 
6a. Kontrole należące do zakresu działania właściwych organów Inspekcji Weterynaryjnej wykonują równie ż organy 
Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie określonym w przepisach odrębnych. 
7. Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, organizację oraz szczegółowe warunki i tryb w y-
konywania zadań przez Wojskową Inspekcję Weterynaryjną, uwzględniając rodzaj i charakter zadań, kompetencje i w y-
magania niezbędne do sprawowania nadzoru oraz możliwość skutecznego wykonywania tych zadań. 
8. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, w drodze rozporządz e-
nia, określi formy współpracy organów Inspekcji z Wojskową Inspekcją Weterynaryjną, uwzględniając: 
1) sposób i tryb wzajemnego przekazywania informacji z zakresu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1–4; 
2) zakres tej współpracy przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt; 
3) warunki i sposób organizacji, uczestnictwa i prowadzenia wspólnych szkoleń Inspekcji i Wojskowej Inspekcji Wete-
rynaryjnej. 
Art. 4. 1. Organy Inspekcji, przy wykonywaniu swoich zadań, współpracują z właściwymi organami administracji 
rządowej i jednostkami samorządu terytorialnego oraz organami samorządu lekarsko-weterynaryjnego. 
2. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa udostępnia Inspekcji Weterynaryjnej dane zawarte w kra-
jowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, 
o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewide n-
cji wniosków o przyznanie płatności, w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowej realizacji zadań, o których 
mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 lit. c. 
Art. 4a. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów public z-
nych określi, w drodze rozporządzenia, warunki i sposób współpracy organów Inspekcji Weterynaryjnej z organami ce l-
nymi, w tym przy kontroli przemieszczanych w celach niehandlowych zwierząt domowych towarzyszących podróżnym, 
mając na względzie zapewnienie sprawnej kontroli przeprowadzanej przez te organy oraz ochronę zdrowia publicznego. 
                                                           
1) W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2020 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-
-spożywcz
ych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 285), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2020 r. 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 306 
 
Rozdział 2 
Organizacja i funkcjonowanie Inspekcji 
Art. 5. 1. Organami Inspekcji są: 
1) Główny Lekarz Weterynarii; 
2) wojewódzki lekarz weterynarii, jako kierownik wojewódzkiej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład zespol o-
nej administracji rządowej w województwie; 
3) powiatowy lekarz weterynarii, jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład niezespol o-
nej administracji rządowej; 
4) graniczny lekarz weterynarii. 
2. Zadania organów Inspekcji wykonują: 
1) lekarze weterynarii i inne osoby zatrudnione w Inspekcji oraz lekarze weterynarii wyznaczeni do wykonywania  
określonych czynności; 
2) osoby niebędące lekarzami weterynarii wyznaczone do wykonywania określonych czynności o charakterze pomocniczym. 
3) (uchylony) 
3. Lekarze weterynarii wyznaczeni do wykonywania określonych czynności oraz osoby, o których mowa w ust. 2 pkt 2, 
wykonują powierzone czynności pod nadzorem i w imieniu organów Inspekcji. 
4. Lekarze weterynarii, o których mowa w ust. 2 pkt 1, są urzędowymi lekarzami weterynarii. 
5. Zadania i czynności zatwierdzonego lekarza weterynarii określone w przepisach Unii Europejskiej wykonuje urzęd o-
wy lekarz weterynarii. 
Art. 6. 1. Inspekcją kieruje Główny Lekarz Weterynarii będący centralnym organem administracji rządowej. 
2. Główny Lekarz Weterynarii podlega ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa. 
3. Główny Lekarz Weterynarii jest powoływany przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do 
spraw rolnictwa. Prezes Rady Ministrów odwołuje Głównego Lekarza Weterynarii. 
4. Zastępców Głównego Lekarza Weterynarii powołuje minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek Głównego 
Lekarza Weterynarii. Minister właściwy do spraw rolnictwa odwołuje zastępców Głównego Lekarza Weterynarii. 
5. (uchylony) 
5a. Stanowisko Głównego Lekarza Weterynarii i jego zastępców może zajmować osoba, która: 
1) jest lekarzem weterynarii posiadającym prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
2) jest obywatelem polskim; 
3) korzysta z pełni praw publicznych; 
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 
5) posiada kompetencje kierownicze; 
6) posiada 7-letni staż pracy w administracji publicznej w zakresie realizacji zadań związanych z weterynarią; 
7) posiada tytuł specjalisty z epizootiologii i administracji weterynaryjnej lub higieny zwierząt rzeźnych i żywności pocho-
dzenia zwierzęcego. 
5b. (uchylony) 
5c. (uchylony)  
5d. (uchylony)  
5e. (uchylony)  
5f. (uchylony)  
5g. (uchylony)  
5h. (uchylony)  
5i. (uchylony)  
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 306 
 
5j. (uchylony)  
5k. (uchylony)  
5l. (uchylony)  
5m. Powołanie na stanowiska, o których mowa w ust. 5a, jest równoznaczne z nawiązaniem stosunku pracy na po d-
stawie powołania w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320). 
6. Główny Lekarz Weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy Głównego Inspektoratu Weterynarii. 
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze zarządzenia, statut Głównego Inspektoratu Weterynarii, 
uwzględniając możliwość realizacji zadań, o których mowa w art. 13. 
Art. 7. 1. Organem doradczo-opiniodawczym Głównego Lekarza Weterynarii w zakresie, o którym mowa w art. 3 
ust. 2, jest Rada Sanitarno-Epizootyczna, zwana dalej „Radą”. 
2. Rada liczy 7 członków. 
3. Kadencja Rady trwa 4 lata. 
4. Członków Rady powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek Głównego Lekarza Wete-
rynarii, spośród osób wyróżniających się wiedzą oraz doświadczeniem zawodowym w dziedzinie sanitarno-epizootycznej. 
5. Członkowie Rady wybierają ze składu Rady przewodniczącego i sekretarza. 
6. Przewodniczący Rady może zapraszać na jej posiedzenia osoby niebędące członkami Rady, posiadające wiedzę 
lub doświadczenie zawodowe w dziedzinie sanitarno-epizootycznej. 
7. Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu. Regulamin Rady zatwierdza Główny Lekarz Weter y-
narii. 
8. Członkom Rady przysługuje zwrot kosztów przejazdu i zakwaterowania oraz diety na warunkach stosowanych 
przy podróżach służbowych pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej 
i określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy. 
9. Koszty obsługi administracyjno-biurowej Rady oraz zwrot kosztów i diet, o których mowa w ust. 8, są pokrywane 
z budżetu państwa ze środków będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw rolnictwa. 
Art. 7a. 1. Organem doradczo-opiniodawczym Głównego Lekarza Weterynarii w zakresie funkcjonowania laborat o-
riów dla celów kontroli urzędowych określonych w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady 
z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem 
paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L 165 
z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200), zwanym dalej „rozp o-
rządzeniem nr 882/2004”, jest Rada do spraw Laboratoriów. 
2. Rada do spraw Laboratoriów liczy 7 członków. 
3. Kadencja Rady do spraw Laboratoriów trwa 4 lata. 
4. Członków Rady do spraw Laboratoriów powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek 
Głównego Lekarza Weterynarii, spośród osób wyróżniających się wiedzą oraz doświadczeniem zawodowym w dziedzinie 
diagnostyki laboratoryjnej. 
5. Członkowie Rady do spraw Laboratoriów wybierają z jej składu przewodniczącego i sekretarza. 
6. Przewodniczący Rady do spraw Laboratoriów może zapraszać na jej posiedzenia osoby niebędące członkami tej 
Rady, posiadające wiedzę lub doświadczenie zawodowe w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej. 
7. Rada do spraw Laboratoriów działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu. Regulamin Rady do spraw 
Laboratoriów zatwierdza Główny Lekarz Weterynarii. 
8. Członkom Rady do spraw Laboratoriów przysługuje zwrot kosztów przejazdu i zakwaterowania oraz diety na w a-
runkach stosowanych przy podróżach służbowych pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej jednos t-
ce sfery budżetowej i określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu pracy. 
9. Koszty obsługi administracyjno-biurowej Rady do spraw Laboratoriów oraz zwrot kosztów i diet, o których mowa 
w ust. 8, są pokrywane z budżetu państwa ze środków będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw rolnictwa. 
Art. 8. 1. Wojewódzki lekarz weterynarii podlega, w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa sanitarno-epizootycznego na 
obszarze swojej właściwości, Głównemu Lekarzowi Weterynarii. 
2. Graniczny lekarz weterynarii podlega Głównemu Lekarzowi Weterynarii. 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 306 
 
3. Powiatowy lekarz weterynarii podlega wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii. 
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji public z-
nej, określi, w drodze rozporządzenia, terytorialny zakres działania powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii oraz 
ich siedziby, biorąc pod uwagę: 
1) zasadniczy podział terytorialny państwa, z tym że zakres działania powiatowego lekarza weterynarii może obejm o-
wać kilka powiatów; 
2) możliwości finansowe i organizacyjne Inspekcji; 
3) potrzebę zapewnienia realizacji zadań Inspekcji na obszarze całego kraju. 
Art. 8a. Do postępowania w sprawach: 
1) o których mowa w art. 25a ust. 3, 
2) dotyczących uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 25a ust. 3 oraz 
w sprawach wznowienia postępowania zakończonego wydaniem takiej decyzji 
– nie stosuje się przepisów art. 29 i art. 32 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. 
poz. 1292 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 424 i 1086) oraz działu III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji 
i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2020 r. poz. 2296 i 2320 ). 
Art. 9. 1. Wojewódzkim, powiatowym i granicznym lekarzem weterynarii oraz ich zastępcą może być osoba, która: 
1) jest lekarzem weterynarii posiadającym prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
2) posiada: 
a) 5-letni staż pracy w administracji publicznej w zakresie realizacji zadań związanych z weterynarią – w przypa d-
ku wojewódzkiego lekarza weterynarii i jego zastępcy, 
b) 3-letni staż pracy w administracji publicznej w zakresie realizacji zadań związanych z weterynarią – w przypa d-
ku powiatowego i granicznego lekarza weterynarii i ich zastępców, 
c) tytuł specjalisty z epizootiologii i administracji weterynaryjnej lub higieny zwierząt rzeźnych i żywności poch o-
dzenia zwierzęcego. 
2. Czynności wynikające ze stosunku pracy wobec: 
1) wojewódzkiego lekarza weterynarii oraz jego zastępcy – wykonuje wojewoda w porozumieniu z Głównym Lek a-
rzem Weterynarii; 
2) powiatowego lekarza weterynarii oraz jego zastępcy – wykonuje wojewódzki lekarz weterynarii; 
3) granicznego lekarza weterynarii oraz jego zastępcy – wykonuje Główny Lekarz Weterynarii. 
Art. 10. 1. Główny Lekarz Weterynarii może zawiesić w wykonywaniu obowiązków wojewódzkiego, powiatowego 
lub granicznego lekarza weterynarii lub jego zastępcę, jeżeli jego działalność lub działalność kierowanego przez niego 
inspektoratu może zagrozić prawidłowemu wykonywaniu zadań Inspekcji, a zwłaszcza naruszyć bezpieczeństwo sanitarno- 
-weterynaryjne na obszarze właściwości tych organów. Podejmując decyzję o zawieszeniu, Główny Lekarz Weterynarii 
wyznacza osobę pełniącą obowiązki zawieszonego organu. 
2. Okres zawieszenia, o którym mowa w ust. 1, trwa do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego lub dyscyp-
linarnego w rozumieniu przepisów o służbie cywilnej. 
3. W stosunku do powiatowego lekarza weterynarii i jego zastępcy kompetencje Głównego Lekarza Weterynarii, 
o których mowa w ust. 1, przysługują wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii. 
Art. 11. 1. Wojewódzki lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektoratu wet e-
rynarii, którego jest kierownikiem. 
2. Powiatowy lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy powiatowego inspektoratu weterynarii, kt ó-
rego jest kierownikiem. 
3. Graniczny lekarz weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy granicznego inspektoratu weterynarii, którego 
jest kierownikiem. W ramach granicznego inspektoratu weterynarii funkcjonują graniczne posterunki kontroli zatwierdz a-
ne na podstawie odrębnych przepisów. 
4. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze zarządzenia, organizację wojewódzkich, powiatowych 
i granicznych inspektoratów weterynarii, mając na względzie prawidłowość realizacji zadań, o których mowa w art. 3 ust. 2. 
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 306 
 
Art. 12. 1. Koszty działalności Inspekcji i wykonywania zadań, o których mowa w art. 3 ust. 2 i 3, są pokrywane 
z budżetu państwa. 
2. Wojewódzkie, powiatowe i graniczne inspektoraty weterynarii są państwowymi jednostkami budżetowymi. 
3. W budżetach wojewodów wyodrębnia się środki przeznaczone na: 
1) zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt i chorób odzwierzęcych podlegających obowiązkowi zwalczania, w tym na od-
szkodowania, zapomogi i nagrody oraz zadania wynikające z planów gotowości zwalczania chorób zakaźnych zwierząt; 
2) badania kontrolne zakażeń zwierząt; 
3) monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych podlegających obowiązkowi 
monitorowania oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe: 
a) u zwierząt, 
b) w produktach pochodzenia zwierzęcego, 
c) w żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, 
d) w paszach; 
4) prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów lec z-
niczych i skażeń promieniotwórczych: 
a) u zwierząt, 
b) w wydzielinach i wydalinach zwierząt, 
c) w tkankach lub narządach zwierząt, 
d) w produktach pochodzenia zwierzęcego, 
e) w żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, 
f) w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt, 
g) w paszach; 
5)2) realizację rocznych planów urzędowej kontroli pasz i pasz leczniczych. 
4. Lekarzom weterynarii i innym osobom niebędącym pracownikami Inspekcji, wykonującym czynności związane ze 
zwalczaniem chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych, przysługuje wynagrodzenie w wysokości okreś-
lonej w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 6 pkt 2. 
5. (uchylony) 
Art. 13. 1. Główny Lekarz Weterynarii: 
1) ustala ogólne kierunki działania Inspekcji i wydaje instrukcje określające sposób jej postępowania, w tym instrukcje 
dotyczące stosowania przez organy Inspekcji przepisów Unii Europejskiej; 
2) koordynuje i kontroluje wykonywanie zadań przez wojewódzkich, powiatowych i granicznych lekarzy weterynarii; 
3) może wydawać wojewódzkim, powiatowym i granicznym lekarzom weterynarii polecenia dotyczące podjęcia okreś-
lonych czynności oraz żądać od nich informacji z zakresu ich działania; 
4) współpracuje z Międzynarodowym Urzędem do Spraw Epizootii oraz innymi organizacjami międzynarodowymi; 
5) dokonuje analiz i ocen sytuacji epizootycznej, bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego i żywności, o której 
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, i wymagań weterynaryjnych przy produkcji tych produktów i tej żywności; 
6) opracowuje krajowe programy dotyczące realizacji zadań, o których mowa w art. 12 ust. 3; 
7) (uchylony) 
8) organizuje szkolenia dla urzędowych lekarzy weterynarii; 
                                                           
2) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 7 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 306 
 
9) utrzymuje rezerwę szczepionek, biopreparatów i produktów biobójczych oraz innych środków niezbędnych do diag-
nozowania i zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych, oraz monitorowania chorób o d-
zwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, a także związanej z nimi oporności na środki przeci w-
drobnoustrojowe:  
a) u zwierząt, 
b) w produktach pochodzenia zwierzęcego, 
c) w żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, 
d) w paszach; 
10) zarządza systemem wymiany informacji, o którym mowa w art. 36 ust. 1; 
10a) sprawuje nadzór nad prawidłowym funkcjonowaniem systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 25d ust. 1; 
11) prowadzi listę osób, o których mowa w art. 26; 
12) wykonuje inne zadania określone w przepisach odrębnych. 
1a. Główny Lekarz Weterynar ii: 
1) tworzy podpunkt krajowego punktu kontaktowego (PKPK) sieci systemu RASFF realizującego zadania, o których 
mowa w art. 3 ust. 2 pkt 8, i kieruje pracami tego podpunktu; 
2)3) jest odpowiedzialny za zbieranie informacji dotyczących wszystkich stwierdzonych przypadków niebezpiecznej żywn o-
ści pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, i pasz – w zakresie 
objętym kompetencjami Inspekcji Weterynaryjnej, Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz I n-
spekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych – i za przekazywanie tych informacji do krajowego punktu 
kontaktowego sieci systemu RASFF. 
1b. Sprawując nadzór, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a, Główny Lekarz Weterynarii w szczególności: 
1) ma prawo do bezpośredniego dostępu do danych zawartych w centralnej bazie danych, o której mowa w art. 25d 
ust. 1 pkt 1; 
2) przeprowadza kontrolę w zakresie prawidłowego funkcjonowania systemu teleinformatycznego, o którym mowa 
w art. 25d ust. 1, w tym kontroluje wprowadzanie przez upoważnione podmioty danych dotyczących wyników prz e-
prowadzonych badań laboratoryjnych, w zakresie określonym w art. 23, do centralnej bazy danych, o której mowa 
w art. 25d ust. 1 pkt 1. 
2. Główny Lekarz Weterynarii współpracuje z organami, o których mowa w art. 1 pkt 2, oraz Komisją Europejską 
w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem prawodawstwa weterynaryjnego i przepisów dotyczących bezpieczeństwa żyw-
ności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b. Informację o sposobie i zakresie tej współpracy minister właściwy do 
spraw rolnictwa przekazuje organom centralnym państw członkowskich Unii Europejskiej odpowiedzialnym za stosow a-
nie prawodawstwa weterynaryjnego lub przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 
lit. b, oraz Komisji Europejskiej. 
3. Główny Lekarz Weterynarii w zakresie realizacji zadania, o którym mowa w ust. 2, działa z urzędu lub na wniosek 
organów, o których mowa w art. 1 pkt 2, lub Komisji Europejskiej. 
4. Główny Lekarz Weterynarii, realizując zadanie, o którym mowa w ust. 2, przekazuje informacje uzyskane przez 
organy Inspekcji przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 3 ust. 2. 
5. Główny Lekarz Weterynarii może odmówić przekazania informacji organom, o których mowa w art. 1 pkt 2, lub 
podjęcia działań, jeżeli mogłoby to stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, podając uzasadnienie tej odmowy. 
6. Do informacji, o których mowa w ust. 4, stosuje się przepisy o ochronie informacji niejawnych. 
7. Informacje, o których mowa w ust. 4, dotyczące działań: 
1) naruszających lub mogących naruszać prawodawstwo weterynaryjne lub przepisy dotyczące bezpieczeństwa żywności, 
o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, w stopniu zagrażającym zdrowiu publicznemu lub 
                                                           
3) W brzmieniu ustalonym przez art. 7 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 306 
 
2) mających szczególne znaczenie dla Unii Europejskiej lub powodujących konsekwencje dla poszczególnych państw 
członkowskich 
– Główny Lekarz Weterynarii, po porozumieniu z Komisją Europejską i organami, o których mowa w art. 1 pkt 2, zainte-
resowanych państw członkowskich oraz w przypadku braku innych środków zapobiegawczych, podaje do publicznej 
wiadomości w środkach masowego przekazu. 
8. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb współpracy Głównego 
Lekarza Weterynarii z organami, o których mowa w art. 1 pkt 2, oraz Komisją Europejską, biorąc pod uwagę: 
1) prawidłowe stosowanie prawodawstwa weterynaryjnego i przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności, o której 
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b; 
2) wykrywanie naruszeń prawodawstwa weterynaryjnego i przepisów dotyczących bezpieczeństwa żywności, o której 
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, oraz zapobieganie tym naruszeniom; 
3) konieczność informowania o zawieranych z państwami trzecimi umowach lub porozumieniach w zakresie weterynarii. 
9. Główny Lekarz Weterynarii składa, do dnia 30 kwietnia, ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa sprawozd a-
nie z realizacji zadań Inspekcji w roku ubiegłym.  
Art. 14. 1. Wojewódzki lekarz weterynarii: 
1) ustala kierunki działania, wydaje instrukcje określające sposób postępowania powiatowych lekarzy weterynarii na 
obszarze województwa oraz kontroluje sposób wykonywania przez nich zadań Inspekcji; 
2) może wydawać powiatowym lekarzom weterynarii polecenia dotyczące podjęcia określonych czynności oraz żądać 
od nich informacji z zakresu ich działania; 
3) dokonuje, na obszarze województwa, analiz  i ocen sytuacji epizootycznej lub bezpieczeństwa: 
a) produktów pochodzenia zwierzęcego i pasz, w tym spełniania wymagań weterynaryjnych przy ich produkcji 
i wprowadzaniu na rynek, 
b) żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b; 
4) opracowuje wojewódzkie programy dotyczące realizacji zadań, o których mowa w art. 12 ust. 3; 
5) (uchylony) 
6) organizuje szkolenia dla urzędowych lekarzy weterynarii; 
7) nadzoruje na obszarze województwa działanie systemów informatycznych utworzonych i użytkowanych przez Inspe k-
cję; 
8) tworzy co najmniej dwa zespoły do spraw dochodzeń epizootycznych. 
1a. Członkami zespołów, o których mowa w ust. 1 pkt 8, są wyznaczeni pracownicy Inspekcji. 
1b. Wyznaczenie pracownika Inspekcji do zespołów, o których mowa w ust. 1 pkt 8, jest możliwe po uzyskaniu jego 
pisemnej zgody. 
1c. Osoby będące członkami zespołów, o których mowa w ust. 1 pkt 8, mogą być kierowane do wykonywania czyn-
ności na obszarze właściwości wojewódzkiego lekarza weterynarii, a także za zgodą Głównego Lekarza Weterynarii, 
w innym województwie, na okres nie dłuższy niż 2 miesiące. 
1d. Do osób będących członkami zespołów, o których mowa w ust. 1 pkt 8, przepisy art. 19 ust. 1, 1a, 1b, 1c, 3, 4 i 6 
stosuje się odpowiednio. 
1e. Koszty działań zespołów, o których mowa w ust. 1 pkt 8, są pokrywane ze środków budżetu państwa przezn a-
czonych na zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt będących w dyspozycji wojewody, na obszarze właściwości którego są 
prowadzone działania zespołów. 
2. Wojewódzki lekarz weterynarii oraz graniczny lekarz weterynarii do dnia 30 marca, a na żądanie, w każdym 
czasie, przekazują Głównemu Lekarzowi Weterynarii informacje o realizacji zadań Inspekcji odpowiednio na obszarze 
województwa albo w terytorialnym zakresie działania granicznego lekarza weterynarii. 
3. Powiatowy lekarz weterynarii do dnia 28 lutego, a na żądanie, w każdym czasie, przekazuje wojewódzkiemu lek a-
rzowi weterynarii informacje o realizacji zadań Inspekcji w terytorialnym zakresie działania powiatowego lekarza weterynarii. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 306 
 
Art. 15. 1. W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań 
Inspekcji, organem pierwszej instancji jest powiatowy lekarz weterynarii, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. 
2. W rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu administracyjnym organem wyższego 
stopnia, w stosunku do: 
1) powiatowego lekarza weterynarii – jest wojewódzki lekarz weterynarii; 
2) wojewódzkiego i granicznego lekarza weterynarii – jest Główny Lekarz Weterynarii. 
3. Organ wyższego stopnia może podejmować wszelkie czynności należące do zakresu działania organu niższego 
stopnia, jeżeli jest to uzasadnione szczególną wagą lub zawiłością sprawy. W tych przypadkach organ wyższego stopnia 
staje się organem pierwszej instancji. 
4. O podjęciu czynności, o których mowa w ust. 3, organ wyższego stopnia powiadamia organ pierwszej instancji. 
Art. 16. 1. Jeżeli powiatowy lekarz weterynarii z przyczyn finansowych lub organizacyjnych nie jest w stanie wyk o-
nać ustawowych zadań Inspekcji, może: 
1) wyznaczać na czas określony lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji do: 
a) szczepień ochronnych lub badań rozpoznawczych, 
b) sprawowania nadzoru nad miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami oraz wystaw a-
mi, pokazami lub konkursami zwierząt, 
c) badania zwierząt umieszczanych na rynku, przeznaczonych do wywozu oraz wystawiania świadectw zdrowia, 
d) sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badania przedubojowego i poubojowego, oceny 
mięsa i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie uboju, 
e) badania mięsa zwierząt łownych, 
f) sprawowania nadzoru nad rozbiorem, przetwórstwem lub przechowywaniem mięsa i wystawiania wymaganych 
świadectw zdrowia, 
g) sprawowania nadzoru nad punktami odbioru mleka, jego przetwórstwem oraz przechowywaniem produktów  
mleczarskich, 
h) sprawowania nadzoru nad wyładowywaniem ze statków rybackich i statków przetwórni produktów rybo łów-
stwa, nad obróbką, przetwórstwem i przechowywaniem tych produktów oraz ślimaków i żab, 
i) sprawowania nadzoru nad przetwórstwem i przechowywaniem jaj konsumpcyjnych i produktów jajecznych, 
j) pobierania próbek do badań, 
k) sprawowania nadzoru nad sprzedażą bezpośrednią, 
l) badania laboratoryjnego mięsa na obecność włośni, 
m) prowadzenia kontroli urzędowych w ramach zwalczania chorób zakaźnych zwierząt; 
1a) wyznaczać na czas określony lekarzy weterynarii niebędących pracownikami Inspekcji, świadczących usługi weter y-
naryjne w ramach zakładu leczniczego dla zwierząt, do: 
a) szczepień ochronnych lub badań rozpoznawczych, 
b) sprawowania nadzoru nad miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami oraz wystaw a-
mi, pokazami lub konkursami zwierzą t, 
c) badania zwierząt umieszczanych na rynku, przeznaczonych do wywozu oraz wystawiania świadectw zdrowia, 
d) pobierania próbek do badań; 
2) wyznaczać osoby niebędące pracownikami Inspekcji, posiadające odpowiednie kwalifikacje, do wykonywania ni e-
których czynności pomocniczych. 
3) (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 306 
 
1a. Jeżeli powiatowy lekarz weterynarii z przyczyn finansowych lub organizacyjnych nie jest w stanie wykonać 
ustawowych zadań Inspekcji, może wyznaczyć na czas określony do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1 
pkt 1, lekarzy weterynarii niebędących pracownikami kierowanego przez niego powiatowego inspektoratu weterynarii, 
jeżeli: 
1) uzyska zgodę kierownika jednostki organizacyjnej Inspekcji, w którym wyznaczana osoba jest zatrudniona; 
2) uzyska zgodę właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii, w przypadku powiatowego lekarza weterynarii i jego 
zastępcy; 
3) czynności te nie będą wykonywane w czasie pracy w Inspekcji i nie będą przekraczać 60 godzin w miesiącu. 
1b. Przepisu ust. 1a nie stosuje się do wojewódzkiego lekarza weterynarii, jego zastępcy oraz lekarzy weterynarii będ ą-
cych pracownikami Głównego Inspektoratu Weterynarii. 
1c. Przepisy ust. 2, 3 i 4–5a stosuje się odpowiednio. 
2. Wyznaczenie do wykonania czynności, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej powi a-
towego lekarza weterynarii określającej rodzaj i zakres czynności przekazanych do wykonania. 
2a. W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a, wyznaczenie lekarza weterynarii następuje po uzyskaniu zgody 
kierownika zakładu leczniczego dla zwierząt, w ramach którego lekarz ten świadczy usługi weterynaryjne. 
3. Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, następuje po zawarciu przez powiatowego lekarza weterynarii 
umowy z: 
1) osobami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, 
2) podmiotem prowadzącym zakład leczniczy dla zwierząt – w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a 
– określającej zakres, terminy i miejsce wykonywania tych czynności, wysokość wynagrodzenia za ich wykonanie oraz 
termin płatności, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a, dodatkowo imię i nazwisko wyznaczonego lekarza wet e-
rynarii świadczącego usługi weterynaryjne w ramach zakładu leczniczego dla zwierząt. 
3a. Powiatowy lekarz weterynarii przekazuje kierownikowi zakładu higieny weterynaryjnej wchodzącego w skład 
wojewódzkiego inspektoratu weterynarii, zwanego dalej „zakładem higieny weterynaryjnej”, kopię decyzji administracy j-
nej w sprawie wyznaczenia do wykonywania czynności określonej w ust. 1 pkt 1 lit. l oraz kopię umowy, o której mowa 
w ust. 3 pkt 1, o wykonywanie tej czynności. 
4. Powiatowy lekarz weterynarii prowadzi listę osób wyznaczonych do wykonywania czynności, o których mowa 
w ust. 1. 
5. Uchylenie decyzji, o której mowa w ust. 2, i rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym może nastąpić 
w przypadku: 
1) gdy wykonywanie czynności przez osobę wyznaczoną może spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego lub 
zwierząt; 
2) niewywiązywania się osoby wyznaczonej z powierzonych jej do wykonania czynności, w szczególności przez nie-
wykonywanie ich termino wo; 
3) stwierdzenia zaniedbań w dokumentowaniu wykonywanych czynności; 
4) zawieszenia lub utraty prawa wykonywania zawodu przez lekarza weterynarii; 
5) złożenia wniosku przez osobę wyznaczoną, a także po złożeniu wniosku przez: 
a) kierownika zakładu higieny weterynaryjnej – w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. l, 
b) kierownika zakładu leczniczego dla zwierząt – w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1a. 
5a. O dokonaniu zmian w zakresie wyznaczenia do wykonywania czynności, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. l, 
powiatowy lekarz weterynarii powiadamia kierownika zakładu higieny weterynaryjnej. 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 306 
 
6. Minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Głównego Lekarza Weterynarii oraz Krajowej Rady 
Lekarsko-Weterynaryjnej, określi, w drodze rozporządzenia: 
1) zakres czynności wykonywanych przez osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz kwalifikacje osób wyznaczonych 
do wykonywania czynności, o których mowa w ust. 1, 
2) warunki i wysokość wynagrodzenia za wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1 
– mając na względzie zapewnienie odpowiedniego poziomu i jakości wykonywanych czynności. 
7. Wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, nie stanowi zatrudnienia w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. 
Art. 17. Do wydatków związanych z wykonywaniem czynności, o których mowa w art. 16 ust. 1, zalicza się wydatki na: 
1) wynagrodzenia osób niebędących pracownikami Inspekcji; 
2) obsługę finansową; 
3) sprzęt i materiały związane z wykonywaniem tych czynności, w tym: 
a) do prowadzenia dokumentacji oraz gromadzenia i przesyłania danych, 
b) odczynniki do badań na włośnie, 
c) odzież ochronną do badania przedubojowego i poubojowego zwierząt rzeźnych i  mięsa; 
4) konserwację i naprawy sprzętu, o którym mowa w pkt 3; 
5) tusz i pieczęcie do znakowania mięsa; 
6) badania laboratoryjne niezbędne do wydania oceny mięsa; 
7) szkolenia lekarzy weterynarii oraz innych osób wykonujących te czynności; 
8) ponoszone przez wyznaczone osoby koszty, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w ust. 3 pkt 2; 
9) dojazdy pracowników Inspekcji w celu kontroli wykonywania powierzonych zadań. 
Art. 18. 1. Organ Inspekcji, w przypadku stwierdzenia zagrożenia epizootycznego lub zagrożenia bezpieczeństwa 
produktów pochodzenia zwierzęcego lub w przypadku gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia publicznego 
albo dla zabezpieczenia gospodarki narodowej przed poważnymi stratami, nakazuje, w drodze decyzji administracyjnej, 
lekarzowi weterynarii wykonywanie czynności koniecznych do likwidacji tego zagrożenia. 
2. Nakaz, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy: 
1) osób, które ukończyły 60 lat; 
2) kobiet w ciąży lub wychowujących dzieci w wieku do 14 lat; 
3) osób niepełnosprawnych. 
3. Decyzję, o której mowa w ust. 1, na obszarze powiatu, w którym lekarz weterynarii mieszka lub jest zatrudniony, 
wydaje powiatowy lekarz weterynarii, a w przypadku skierowania do wykonania czynności na obszarze innego powiatu – 
wojewódzki lekarz weterynarii. 
4. Wniesienie odwołania od decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wstrzymuje jej wykonania. 
5. Decyzja, o której mowa w ust. 1, stwarza obowiązek wykonywania czynności na okres do 3 miesięcy w miejscu 
określonym w decyzji. 
6. Osobie skierowanej do wykonywania czynności pracodawca jest obowiązany udzielić urlopu bezpłatnego na czas 
określony w decyzji, o której mowa w ust. 3. Okres urlopu bezpłatnego zalicza się do okresu pracy, od którego zależą 
uprawnienia pracownicze u tego pracodawcy. 
7. Osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje zwrot kosztów przejazdu, zakwaterowania i wyżywienia na zasadach 
określonych w przepisach o ustalaniu oraz wysokości należności przysługującej pracownikom zatrudnionym w państw o-
wych lub samorządowych jednostkach sfery budżetowej i określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 § 2 
Kodeksu pracy. Zwrot kosztów z tytułu zakwaterowania lub wyżywienia nie przysługuje w przypadku zapewnienia w miejscu 
wykonywania czynności bezpłatnego zakwaterowania lub wyżywienia. 
8. Przez czas określony w decyzji, o której mowa w ust. 1, z osobą skierowaną do wykonania czynności przy zwa l-
czaniu epizootii nie może być rozwiązany dotychczasowy stosunek pracy oraz nie może być dokonane wypowiedzenie 
umowy o pracę, chyba że istnieje podstawa do rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. 
9. Wynagrodzenie osób, o których mowa w ust. 1, ustala się według przepisów wydanych na podstawie art. 16 ust. 6 pkt 2. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 306 
 
Art. 18a. 1. Kontrola wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, o której mowa 
w art. 3 ust. 2 pkt 4 lit. d, jest prowadzona przez Głównego Lekarza Weterynarii i wojewódzkich lekarzy weterynarii. 
2. Na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii Państwowy Instytut Weterynaryjny – Państwowy Instytut Badawczy 
współpracuje przy przeprowadzaniu kontroli wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, 
w tym przekazuje informacje dotyczące testów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej używ a-
nych w laboratoriach, o których mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1. 
Art. 19. 1. Pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18 są obowiązani przy wykonywaniu 
czynności kontrolnych nosić na widocznym miejscu odznakę identyfikacyjną. 
1a. Czynności kontrolne podejmowane są po okazaniu legitymacji służbowej oraz upoważnienia do przeprowadzenia 
kontroli. 
1aa. W ramach kontroli przeprowadzanej na podstawie ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wyk o-
rzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych przez pracowników Inspekcji z udziałem eksperta, o którym mowa 
w art. 55 ust. 1 tej ustawy, ekspert ten podejmuje czynności kontrolne po okazaniu upoważnienia do przeprowadzenia 
kontroli, wystawionego przez organ Inspekcji. 
1b. Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli powinno zawierać: 
1) oznaczenie organu wystawiającego upoważnienie; 
2) imię i nazwisko osoby upoważnionej; 
3) numer odznaki identyfikacyjnej; 
4) stanowisko i numer legitymacji służbowej pracownika Inspekcji Weterynaryjnej; 
5) numer dowodu osobistego osoby wyznaczonej w imieniu Inspekcji Weterynaryjnej; 
6) okres ważności upoważnienia; 
7) miejsce lub obszar wykonywania czynności; 
8) podpis osoby wystawiającej upoważnienie. 
1c. Przed podjęciem pierwszej czynności kontrolnej, osoba upoważniona do wykonania kontroli ma obowiązek poi n-
formować kontrolowanego o jego prawach i obowiązkach w trakcie kontroli. 
1d. Do kontroli spraw, przy których zachodzi konieczność zapoznania się z informacjami niejawnymi, kontrolujący 
powinni posiadać poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych, uzyskane na po d-
stawie przepisów o ochronie informacji niejawnych. 
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzory upoważnienia i odznaki identyf i-
kacyjnej, mając na względzie potrzebę zapewnienia identyfikacji osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli w imieniu 
Inspekcji. 
3. Pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18, w zakresie wykonywania czynności, mają 
prawo w każdym czasie do: 
1) przeprowadzania kontroli gospodarstw, centrów (organizacji), zakładów, w tym pomieszczeń lub urządzeń, o których 
mowa w załączniku II w rozdziale III rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 
29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.4) – 
Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), ośrodków w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy 
z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych, instalacji, 
urządzeń lub środków transportu; 
2) kontrolowania przestrzegania wymagań określonych w prawodawstwie weterynaryjnym, w tym metod stosowanych 
do znakowania i identyfikacji zwierząt, i w przepisach dotyczących bezpieczeństwa żywności, o której mowa w art. 3 
ust. 1 pkt 2 lit. b; 
3) pobierania nieodpłatnie próbek do badań: 
a) od zwierząt utrzymywanych w celu umieszczenia na rynku lub transportowanych, 
b) produktów przeznaczonych do przechowywania, umieszczania na rynku lub transportowanych; 
                                                           
4) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 153 z 12.06.2008, str. 42, Dz. Urz. UE L 277 z 18.10.2008, 
str. 7, Dz. Urz. UE L 87 z 31.03.2009, str. 109, Dz. Urz. UE L 160 z 12.06.2013, str. 19 oraz Dz. Urz. UE L 222 z 17.08.2016, str. 114. 
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 306 
 
4) żądania pisemnych lub ustnych informacji w zakresie objętym przedmiotem kontroli; 
5) żądania okazywania i udostępniania dokumentów lub danych informatycznych w zakresie, o którym mowa w pkt 4. 
4. Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 3, podmioty kontrolowane są obowiązane zapewnić pr a-
cownikom Inspekcji oraz osobom wyznaczonym na podstawie art. 16 i 18 pomoc niezbędną do wykonywania ich ob o-
wiązków. 
5. Uzyskane w wyniku kontroli informacje, dokumenty i inne dane, dotyczące w szczególności stosowanej przez 
kontrolowanego technologii, nie mogą być przekazywane oraz ujawniane innym organom, chyba że stanowią dowód 
popełnienia czynu zabronionego przez ustawę. 
5a. Do eksperta, o którym mowa w art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o ochronie zwierząt wykorzyst y-
wanych do celów naukowych lub edukacyjnych, wykonującego czynności kontrolne w ramach kontroli przeprowadzanej 
na podstawie tej ustawy, stosuje się przepisy ust. 3 pkt 4 i 5 oraz ust. 4 i 5. 
6. Powiatowy albo wojewódzki lekarz weterynarii może wystąpić do właściwego miejscowo komendanta Policji 
z wnioskiem o pomoc, jeżeli jest to niezbędne do przeprowadzenia kontroli przez Inspekcję. Na wniosek powiatowego 
albo wojewódzkiego lekarza weterynarii właściwy miejscowo komendant Policji zapewnia pomoc przy przeprowadzaniu 
kontroli. 
7. (uchylony) 
Art. 19a. Przeprowadzenie kontroli ma na celu ustalenie stanu faktycznego i porównanie go ze stanem pożądanym, 
określonym w prawodawstwie weterynaryjnym, oraz dokonanie oceny i podjęcie działań wynikających z ustaleń kontroli. 
Art. 19b.  1. Kontrolujący przeprowadzają kontrole: 
1) okresowe – na podstawie planów kontroli sporządzanych przez powiatowego lub wojewódzkiego lekarza weterynarii; 
2) doraźne – podjęte poza planem kontroli, w tym związane z rozpatrzeniem skarg i wniosków. 
2. Powiatowy i wojewódzki lekarz weterynarii przeprowadzają kontrolę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, na polecenie 
Głównego Lekarza Weterynarii, w zakresie przez niego określonym. 
3. Powiatowy lekarz weterynarii przeprowadza kontrolę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, również na polecenie w oje-
wódzkiego lekarza weterynarii, w zakresie przez niego określonym. 
Art. 19c. 1. Kontrolę przeprowadza się w obecności kierownika podmiotu kontrolowanego albo osoby przez niego 
upoważnionej. 
2. Kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów. 
3. Dowodami są w szczególności dokumenty, oględziny, zeznania świadków, opinie biegłych oraz wyjaśnienia i oświad-
czenia. 
Art. 19d.  1. Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół kontroli zawierający: 
1) oznaczenie podmiotu kontrolowanego, jego siedzibę i adres, imię i nazwisko kierownika podmiotu kontrolowanego, 
z uwzględnieniem zmian zaistniałych w okresie objętym kontrolą; 
2) imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe kontrolującego oraz numer i datę wystawienia upoważnienia do przepr o-
wadzenia kontroli; 
3) datę rozpoczęcia i zakończenia kontroli, ze wskazaniem dni przerw w kontroli; 
4) określenie przedmiotu kontroli; 
5) opis stwierdzonego w wyniku kontroli stanu faktycznego, w tym ujawnionych nieprawidłowości oraz ich zakresu 
i skutków; 
6) pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli i złożenia 
wyjaśnień oraz o prawie odmowy podpisania protokołu kontroli; 
7) wzmiankę o wniesieniu zastrzeżeń; 
8) omówienie dokonanych w protokole kontroli poprawek, skreśleń i uzupełnień; 
9) wzmiankę o doręczeniu podmiotowi kontrolowanemu protokołu kontroli; 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 306 
 
10) podpisy kontrolującego i kierownika podmiotu kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej oraz miejsce 
i datę podpisania protokołu kontroli; 
11) wzmiankę o odmowie podpisania protokołu kontroli; 
12) oznaczenie odpowiednią klauzulą tajności protokołu kontroli lub jego fragmentu w przypadku, gdy protokół zawiera 
informacje niejawne. 
2. Do akt kontroli włącza się: 
1) notatki służbowe z czynności mających znaczenie dla ustaleń kontroli, sporządzone przez kontrolującego, oraz inne 
dowody, oceny, wnioski lub zalecenia; 
2) informacje i dokumenty oraz poświadczone za zgodność z oryginałem kopie decyzji i powiadomień; 
3) kopie dokumentów, poświadczone za zgodność z oryginałem, lub dokumenty sporządzone przez kontrolującego, 
poświadczone za zgodność z dokumentacją źródłową. 
3. Protokół kontroli sporządza się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach. 
4. Jeden egzemplarz protokołu kontroli przekazuje się podmiotowi kontrolowanemu za pokwitowaniem, drugi wł ą-
cza się do akt kontroli. 
Art. 19e. 1. Podmiotowi kontrolowanemu przysługuje, przed podpisaniem protokołu kontroli, prawo zgłoszenia z a-
strzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontro li. 
2. Zastrzeżenia zgłasza się na piśmie w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli. 
3. W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń wniesionych przez podmiot kontrolowany, kontrolujący dokonuje zmian 
w protokole kontroli przez opisanie zmiany brzmienia jego poszczególnych fragmentów lub dokonanie skreśleń. 
4. Podmiot kontrolowany może odmówić podpisania protokołu kontroli, składając w terminie 7 dni od dnia jego 
otrzymania wyjaśnienie przyczyn odmowy podpisania. 
5. W przypadku zgłoszenia zastrzeżeń do protokołu kontroli, termin odmowy podpisania protokołu wraz z podaniem 
jej przyczyn biegnie od dnia doręczenia podmiotowi kontrolowanemu stanowiska kontrolującego wobec zastrzeżeń. 
6. Odmowa podpisania protokołu kontroli nie stanowi przeszkody do podpisania go przez kontrolującego i realizacji 
ustaleń kontroli. 
Art. 19f. Ustalenia ujęte w protokole kontroli stanowią podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym dokonania 
ocen, sporządzenia wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji i sporządzenia informacji dla jednostek nadrzę d-
nych, oraz do powiadomienia właściwego organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. 
Art. 19g. Kontrole na miejscu, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 lit. c, przeprowadza się w zakresie, w trybie i na 
zasadach określonych w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. 
Art. 20. 1. Uprawnienia, o których mowa w art. 19 ust. 3, przysługują przedstawicielom służb Unii Europejskiej oraz 
innych państw członkowskich, przeprowadzającym kontrole weterynaryjne i kontrole bezpieczeństwa żywności, o której 
mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
2. Kontrole, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się w obecności właściwego organu Inspekcji. 
Art. 21. 1. Podmioty prowadzące działalność w obiektach nadzorowanych przez Inspekcję, w przypadku konieczności 
stałego wykonywania czynności przez pracowników Inspekcji lub osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18, są ob o-
wiązane do nieodpłatnego: 
1) udostępniania pomieszczeń biurowych, laboratoryjnych, socjalnych i magazynowych; 
2) odpowiedniego zabezpieczenia i wyposażenia stanowisk pracy dla przeprowadzających kontrolę. 
2. Podmioty prowadzące działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. o ustawy z dnia 11 marca 2004 r. 
o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, nieodpłatnie udostępniają organom Inspekcji 
Weterynaryjnej pomieszczenia w przypadku, o którym mowa w załączniku IV w rozdziale I w sekcji 1 w ust. 6 rozporz ą-
dzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejski e-
go i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęc e-
go, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do 
niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz. Urz. 
UE L 54 z 26.02.2011, str. 1, z późn. zm.). 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 306 
 
Art. 22. Pracownicy Inspekcji oraz osoby, o których mowa w art. 16, 18 i 20, w zakresie wykonywania czynności 
określonych w ustawie podlegają ochronie prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. 
Art. 23. 1. Stwierdzenie albo wykluczenie choroby zakaźnej zwierzęcia, w tym choroby odzwierzęcej, wydanie oc e-
ny mięsa, oceny zdrowotnej jakości produktów pochodzenia zwierzęcego, żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 
lit. b, niejadalnych produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, produktów 
pochodnych oraz pasz może być poprzedzone przeprowadzeniem badań laboratoryjnych. 
2. Badaniami laboratoryjnymi, w tym przeprowadzanymi w ramach monitorowania i badań kontrolnych, są objęte 
również szkodliwe dla ludzi i zwierząt czynniki biologiczne, chemiczne, fizyczne, odzwierzęce czynniki chorobotwórcze 
oraz związana z nimi oporność na środki przeciwdrobnoustrojowe, określone w prawodawstwie weterynaryjnym, a także 
w przepisach dotyczących pasz oraz bezpieczeństwa żywności i żywienia. 
3. Wymagań dotyczących badań laboratoryjnych określonych w ustawie nie stosuje się do badania trichinoskopow e-
go na obecność włośni mięsa przeznaczonego na użytek własny. 
Art. 24. 1. Badanie laboratoryjne mięsa na obecność włośni jest przeprowadzane w: 
1) pomieszczeniu, o którym mowa w załączniku III w sekcji I w rozdziale II w ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny 
w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm.; Dz. Urz. 
UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14), udostępnianym pracownikom Inspekcji lub osobom wyzn a-
czonym na podstawie art. 16 i 18 przez podmioty prowadzące działalność w zakresie produkcji produktów poch o-
dzenia zwierzęcego lub 
2) innym przeznaczonym do tego celu pomieszczeniu, którym dysponuje Inspekcja. 
2. Pomieszczenie określone w ust. 1, w którym jest przeprowadzane badanie laboratoryjne mięsa na obecność włośni, 
zwane dalej „pracownią badania mięsa na obecność włośni”, powiatowy inspektorat weterynarii wyposaża w odczynniki 
i sprzęt niezbędny do prawidłowego przeprowadzenia tego badania, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2075/2005 
z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włośni 
(Trichinella) w mięsie (Dz. Urz. UE L 338 z 22.12.2005, str. 60, z późn. zm.). 
3. Kierownik zakładu higieny weterynaryjnej lub osoba przez niego upoważniona kontroluje, czy w pracowni bad a-
nia mięsa na obecność włośni są spełniane wymagania w zakresie systemu zarządzania wskazanym w art. 12 ust. 2 lit. a 
rozporządzenia nr 882/2004. 
4. Kierownik zakładu higieny weterynaryjnej o stwierdzeniu naruszenia wymagań określonych w ust. 3 w pracowni 
badania mięsa na obecność włośni przez: 
1) osobę wyznaczoną na podstawie art. 16 lub 18 – informuje powiatowego lekarza weterynarii; 
2) pracownika Inspekcji – informuje wojewódzkiego lekarza weterynarii. 
5. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, powiatowy lekarz weterynarii nakazuje, w drodze decyzji admin i-
stracyjnej, osobom wyznaczonym na podstawie art. 16 lub 18 do przeprowadzenia badania laboratoryjnego mięsa na 
obecność włośni, usunięcie stwierdzonych naruszeń, określając sposób i termin ich usunięcia. 
6. W przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, pracownik Inspekcji ponosi odpowiedzialność porządkową lub dyscyp-
linarną na zasadach określonych w przepisach odrębnych. 
Art. 25. 1. Aby zapewnić jednolity sposób przeprowadzania badań laboratoryjnych dla celów kontroli urzędowych okreś-
lonych w rozporządzeniu nr 882/2004, związanych z realizacją zadań, o których mowa w art. 3 ust. 1, tworzy się system lab o-
ratoriów urzędowych, obejmujący akredytowane laboratoria. 
2. W ramach systemu, o którym mowa w ust. 1, działają: 
1) laboratoria urzędowe w rozumieniu art. 12 rozporządzenia nr 882/2004, obejmujące: 
a) zakłady higieny weterynaryjnej, w tym pracownie badania mięsa na obecność włośni, 
b) laboratoria państwowych instytutów badawczych, 
c) laboratoria weterynaryjne wchodzące w skład innych niż wymienione w lit. a jednostek organizacyjnych Inspekcji, 
d) inne laboratoria zatwierdzone przez Głównego Lekarza Weterynarii; 
2) krajowe laboratoria referencyjne w rozumieniu art. 33 rozporządzenia nr 882/2004. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 306 
 
3. Główny Lekarz Weterynarii wyznacza laboratoria urzędowe, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a–c, do przepr o-
wadzenia badań laboratoryjnych w zakresie określonym w ust. 1. 
4. Główny Lekarz Weterynarii, wyznaczając laboratorium urzędowe, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, do prz e-
prowadzenia badań laboratoryjnych mięsa na obecność włośni, wskazuje pracownię badania mięsa na obecność włośni, na 
podstawie informacji przekazanych przez powiatowego lekarza weterynarii za pośrednictwem wojewódzkiego lekarza wete-
rynarii. 
5. Jeżeli brak jest laboratorium urzędowego, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a–c, do przeprowadzenia wymag a-
nych badań laboratoryjnych, Główny Lekarz Weterynarii może wyznaczyć do przeprowadzenia tych badań krajowe lab o-
ratorium referencyjne. 
6. Jeżeli brak jest krajowego laboratorium referencyjnego, które można wyznaczyć do przeprowadzenia wymag a-
nych badań laboratoryjnych, Główny Lekarz Weterynarii, po zasięgnięciu opinii Rady do spraw Laboratoriów, wyznacza 
do przeprowadzenia tych badań znajdujące się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub pa ń-
stwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze 
Gospodarczym, zwanego dalej „państwem członkowskim EFTA”, krajowe albo wspólnotowe laboratorium referencyjne. 
7. Laboratoria urzędowe są poddawane w zakresie stosowanych metod badawczych regularnym badaniom poró w-
nawczym przeprowadzanym przez krajowe laboratorium referencyjne, a gdy brak jest takiej możliwości – przez krajowe 
lub wspólnotowe laboratorium referencyjne znajdujące się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europe j-
skiej lub państwa członkowskiego EFTA. 
8. Główny Lekarz Weterynarii sporządza, w sposób określony przez Komisję Europejską, wykaz krajowych labor a-
toriów referencyjnych oraz innych laboratoriów, których obowiązek publikowania wynika z przepisów Unii Europejskiej, 
aktualizuje go i umieszcza na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspektorat Weterynarii. 
9. Badania laboratoryjne w zakresie oceny zdrowotnej jakości żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, 
wykonują laboratoria, o których mowa w art. 78 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żyw-
ności i żywienia. 
Art. 25a. 1. Kierownik laboratorium, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. d, ubiegającego się o status laborat o-
rium urzędowego zatwierdzonego do przeprowadzania badań laboratoryjnych w danym kierunku dla celów kontroli urz ę-
dowych, składa na piśmie wniosek w tym zakresie do Głównego Lekarza Weterynarii. 
2. Do wniosku dołącza się: 
1) kopię: 
a) certyfikatu akredytacji, 
b) zakresu akredytacji, zgodnego z kierunkiem badań określonym we wniosku; 
2) opinię, do której dołącza się raport krajowego laboratorium referencyjnego właściwego dla kierunku badań, 
a w przypadku gdy nie ma takiego krajowego laboratorium referencyjnego – krajowego lub wspólnotowego labor a-
torium referencyjnego znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub pa ń-
stwa członkowskiego EFTA, wydaną nie wcześniej niż w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku, o:  
a) kwalifikacjach osób przeprowadzających badania, 
b) spełnianiu warunków niezbędnych do przeprowadzania badań, 
c) stosowanych metodach badawczych; 
3) kopię raportu z badań biegłości przeprowadzonych nie wcześniej niż w roku poprzedzającym rok złożenia wniosku 
przez właściwe dla danego kierunku badań krajowe laboratorium referencyjne, a w przypadku gdy nie ma takiego 
krajowego laboratorium referencyjnego – przez krajowe laboratorium referencyjne znajdujące się na terytorium i n-
nego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub wspólnotowe laboratorium ref e-
rencyjne. 
3. Główny Lekarz Weterynarii zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, laboratorium ubiegające się o status labo-
ratorium urzędowego zatwierdzonego do przeprowadzania badań laboratoryjnych. 
4. Laboratorium, które uzyskało status laboratorium, o którym mowa w ust. 1: 
1) bierze udział w badaniach biegłości przeprowadzanych przez właściwe dla danego kierunku badań krajowe laborat o-
rium referencyjne, w terminach określonych w harmonogramie opracowanym przez to krajowe laboratorium refere n-
cyjne, a w przypadku gdy nie ma takiego laboratorium referencyjnego – nie rzadziej niż raz na 4 lata w badaniach 
biegłości przeprowadzanych przez właściwe dla danego kierunku badań krajowe laboratorium referencyjne znajd u-
jące się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub 
wspólnotowe laboratorium referencyjne; 
2) poddaje się kontroli właściwego dla danego kierunku badań krajowego laboratorium referencyjnego. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 306 
 
5. Laboratorium, które uzyskało status laboratorium, o którym mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia uzys-
kania w badaniach biegłości, o których mowa w ust. 4 pkt 1, wyniku niezgodnego z kryteriami określonymi przez krajowe 
lub wspólnotowe laboratorium referencyjne, które przeprowadziło te badania, lub wyniku wątpliwego podlega ponown e-
mu badaniu biegłości przeprowadzanemu przez właściwe dla danego kierunku badań krajowe laboratorium referencyjne, 
a w przypadku gdy nie ma takiego krajowego laboratorium referencyjnego – przez krajowe laboratorium referencyjne 
znajdujące się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub 
wspólnotowe laboratorium referencyjne. 
6. Główny Lekarz Weterynarii, w drodze decyzji administracyjnej, cofa laboratorium zatwierdzenie, jeżeli: 
1) jednostka akredytująca cofnęła lub zawiesiła posiadaną przez laboratorium akredytację lub 
2) laboratorium: 
a) dwukrotnie w kolejnych badaniach biegłości nie uzyskało wyników zgodnych z kryteriami określonymi przez 
krajowe lub wspólnotowe laboratorium referencyjne, które przeprowadziło te badania, lub nie poddało się bad a-
niu biegłości, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, lub ponownemu badaniu biegłości, o którym mowa w ust. 5, lub 
b) uchyla się od poddania się kontroli, o której mowa w ust. 4 pkt 2, albo w wyniku takiej kontroli stwierdzono, że 
laboratorium nie spełnia warunków niezbędnych do przeprowadzania badań, lub 
c) używa do diagnostyki in vitro wyrobów stosowanych w medycynie weterynaryjnej, które nie znajdują się w wyka-
zie wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, o którym mowa w art. 76a ust. 1 
ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, lub 
d) nie przekazało niezwłocznie wyników przeprowadzonych badań laboratoryjnych do systemu teleinformatycznego, 
o którym mowa w art. 25d ust. 1, lub 
e) nie przekazało powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na miejsce lokalizacji laboratorium 
informacji, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz 
zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. 
7. Krajowe laboratorium referencyjne, jednostka akredytująca i powiatowy lekarz weterynarii niezwłocznie informu-
ją Głównego Lekarza Weterynarii o zaistnieniu przyczyn mogących stanowić podstawę do cofnięcia laboratorium zatwie r-
dzenia. 
8. Jeżeli laboratorium urzędowe, o którym mowa w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. a–c, z przyczyn finansowych lub organiz a-
cyjnych nie jest w stanie przeprowadzić badań laboratoryjnych w zakresie określonym w art. 25 ust. 1, Główny Lekarz 
Weterynarii może wyznaczyć, na czas określony, do przeprowadzania tych badań laboratorium urzędowe, o którym mowa 
w art. 25 ust. 2 pkt 1 lit. d. 
9. Główny Lekarz Weterynarii, dokonując wyznaczenia, o którym mowa w ust. 8, określa: 
1) zakres badań laboratoryjnych przeprowadzanych przez wyznaczone laboratorium; 
2) sposób pozyskiwania przez wyznaczone laboratorium materiału do badań laboratoryjnych; 
3) zasady gromadzenia i przekazywania danych o wynikach przeprowadzanych badań laboratoryjnych; 
4) wysokość opłat za badania laboratoryjne przeprowadzane przez wyznaczone laboratorium. 
Art. 25b.  1. Krajowe laboratoria referencyjne: 
1) wykonują zadania: 
a) Inspekcji, o których mowa w art. 3, w zakresie referencyjności, 
b) określone w art. 33 rozporządzenia nr 882/2004; 
2) prowadzą centralną bazę danych, o której mowa w art. 25d ust. 1 pkt 1, oraz gromadzą i przetwarzają dane dotyczące 
wyników badań laboratoryjnych przeprowadzanych w ramach systemu, o którym mowa w art. 25 ust. 1. 
2. Krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań sprawuje nadzór nad laboratoriami urz ę-
dowymi, w zakresie prawidłowości wykonywania przez nie badań, przeprowadzając kontrolę, w szczególności sprzętu 
i odczynników stosowanych do tych badań, a także badań porównawczych oraz wyboru metod do akredytacji. 
3. Krajowe laboratoria referencyjne corocznie, do dnia 15 stycznia, przekazują Głównemu Lekarzowi Weterynarii 
informacje o przeprowadzonych kontrolach. 
4. Zadania krajowych laboratoriów referencyjnych są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem 
jest minister właściwy do spraw rolnictwa. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 306 
 
5. Wydatki inwestycyjne związane z prowadzeniem centralnej bazy danych, o której mowa w art. 25d ust. 1 pkt 1, 
mogą być finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw rolnictwa, w wy-
sokości do 100% planowanej wartości kosztorysowej inwestycji. 
6. Minister właściwy do spraw rolnictwa, w drodze rozporządzenia: 
1) określi, jakie krajowe laboratoria referencyjne są krajowymi laboratoriami referencyjnymi, o których mowa w art. 33 
ust. 1 rozporządzenia nr 882/2004, a w przypadku gdy dla każdego ze wspólnotowych laboratoriów referencyjnych 
zostanie określone więcej niż jedno krajowe laboratorium referencyjne – także sposób współpracy tych laboratoriów, 
mając na względzie wykonywane przez te laboratoria zadania, a także zapewnienie efektywnej współpracy tych labor a-
toriów oraz koordynację ich zadań i współpracy z innymi krajowymi laboratoriami referencyjnymi i wspólnotowymi 
laboratoriami referencyjnymi; 
2) może określić dodatkowe wymagania, jakie powinny spełniać krajowe laboratoria referencyjne, uwzględniając ich 
specyfikę wynikającą z rodzaju przeprowadzanych przez nie badań. 
Art. 25c. 1. Krajowe laboratoria referencyjne przekazują Głównemu Lekarzowi Weterynarii corocznie, w terminie do 
dnia 1 grudnia, projekt szczegółowego zakresu rzeczowego ich zadań, które będą realizowane w następnym roku kalenda-
rzowym. 
2. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa corocznie, w terminie do dnia 
31 grudnia, szczegółowy zakres rzeczowy zadań krajowych laboratoriów referencyjnych, które będą realizowane w następ-
nym roku kalendarzowym. 
Art. 25d.  1. Dane dotyczące wyników przeprowadzonych badań laboratoryjnych w zakresie określonym w art. 23 są 
gromadzone i przetwarzane przy użyciu systemu teleinformatycznego obejmującego: 
1) centralną bazę danych prowadzoną przez krajowe laboratoria referencyjne; 
2) lokalne bazy danych prowadzone w zakładach higieny weterynaryjnej przeprowadzających badania laboratoryjne dla 
celów kontroli urzędowych. 
2. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb gromadzenia, 
przetwarzania oraz przekazywania danych dotyczących wyników przeprowadzonych badań laboratoryjnych, a także sp o-
sób prowadzenia baz danych określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie efektywnej kontroli stanu bezpi e-
czeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego i żywności, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b, oraz stanu zdrowia 
zwierząt, a także szybkiego przepływu informacji dotyczących wyników tych badań. 
Art. 25e. 1. Badania laboratoryjne przeprowadzane w celu zapewnienia ochrony zdrowia zwierząt, bezpieczeństwa 
produktów pochodzenia zwierzęcego, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych lub 
pasz przez podmioty prowadzące działalność określoną w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób 
zakaźnych zwierząt, o produktach pochodzenia zwierzęcego lub o paszach, w przypadku gdy wyniki tych badań są wyk o-
rzystywane dla celów kontroli urzędowej, są przeprowadzane w laboratoriach, o których mowa w art. 25 ust. 2, albo 
w laboratoriach wpisanych do rejestru prowadzonego przez Głównego Lekarza Weterynarii, chyba że państwo trzecie 
określiło inne wymagania w tym zakresie. 
2. Laboratorium wpisane do rejestru może przeprowadzać badania laboratoryjne, o których mowa w ust. 1, wyłąc z-
nie zgodnie z rodzajem i kierunkiem badań laboratoryjnych, w zakresie których zostało wpisane do tego rejestru. 
3. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, Główny Lekarz Weterynarii prowadzi w postaci elektronicznej. 
4. W rejestrze wpisuje się nazwę i adres laboratorium, datę wpisania laboratorium do rejestru, rodzaj i kierunek prz e-
prowadzanych badań laboratoryjnych oraz ich metodykę. 
5. Rejestr, o którym mowa w ust. 1, udostępnia się na stronie internetowej administrowanej przez Główny Inspekt o-
rat Weterynarii. 
Art. 25f. 1. Wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 25e ust. 1, dokonuje Główny Lekarz Weterynarii na wniosek 
złożony na piśmie przez kierownika laboratorium. 
2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera: 
1) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy; 
2) określenie rodzaju i kierunku przeprowadzanych badań laboratoryjnych oraz metod ich przeprowadzania; 
3) określenie lokalizacji laboratorium, w którym mają być przeprowadzane badania laboratoryjne. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 306 
 
3. Do wniosku dołącza się kopię raportu z badań biegłości przeprowadzonych nie wcześniej niż w roku poprzedzającym 
rok złożenia tego wniosku przez krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań laboratoryjnych. 
4. W przypadku gdy nie ma krajowego laboratorium referencyjnego właściwego dla określonego kierunku badań 
laboratoryjnych, kierownik laboratorium do wniosku dołącza kopię: 
1) certyfikatu akredytacji wraz z zakresem akredytacji, zgodnego z kierunkiem badań laboratoryjnych określonym we wniosku 
albo 
2) raportu z badań biegłości przeprowadzonych nie wcześniej niż w roku poprzedzającym rok złożenia tego wniosku 
przez krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań laboratoryjnych znajdujące się na teryt o-
rium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub wspólnotowe lab o-
ratorium referencyjne. 
5. Główny Lekarz Weterynarii odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu laboratorium do rejestru, jeżeli 
nie uzyskało ono w badaniach, o których mowa w ust. 3 lub ust. 4 pkt 2, wyniku zgodnego z kryteriami określonymi przez 
krajowe lub wspólnotowe laboratorium referencyjne, które przeprowadziło te badania. 
6. Laboratorium wpisane do rejestru bierze udział w badaniach biegłości przeprowadzanych przez krajowe laborat o-
rium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań laboratoryjnych, w terminach określonych w harmonogramie 
opracowanym przez to krajowe laboratorium referencyjne, a w przypadku gdy nie ma takiego laboratorium referencyjn e-
go – nie rzadziej niż raz na 4 lata w badaniach biegłości przeprowadzanych przez właściwe dla danego kierunku badań 
laboratoryjnych krajowe laboratorium referencyjne znajdujące się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii 
Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub wspólnotowe laboratorium referencyjne. 
7. Laboratorium wpisane do rejestru, o którym mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia uzyskania w badaniach 
biegłości, o których mowa w ust. 6, wyniku niezgodnego z kryteriami określonymi przez krajowe lub wspólnotowe lab o-
ratorium referencyjne, które przeprowadziło te badania, lub wyniku wątpliwego podlega ponownemu badaniu biegłości 
przeprowadzanemu przez krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań laboratoryjnych, 
a w przypadku gdy nie ma takiego krajowego laboratorium referencyjnego – przez krajowe laboratorium referencyjne 
znajdujące się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego EFTA lub 
wspólnotowe laboratorium referencyjne. 
8. Główny Lekarz Weterynarii skreśla, w drodze decyzji administracyjnej, laboratorium z rejestru, jeżeli: 
1) jednostka akredytująca cofnęła lub zawiesiła posiadaną przez laboratorium akredytację w przypadku, o którym mowa 
w ust. 4, lub 
2) laboratorium: 
a) dwukrotnie w kolejnych badaniach biegłości nie uzyskało wyników zgodnych z kryteriami określonymi przez 
krajowe lub wspólnotowe laboratorium referencyjne, które przeprowadziło te badania, lub nie poddało się bad a-
niom, o których mowa w ust. 6 lub 7, lub 
b) nie przekazało powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na miejsce lokalizacji laboratorium 
informacji, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz 
zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. 
9. Krajowe laboratorium referencyjne, jednostka akredytująca i powiatowy lekarz weterynarii niezwłocznie informują 
Głównego Lekarza Weterynarii o zaistnieniu przyczyn, o których mowa w ust. 8, mogących stanowić podstawę do wykreś-
lenia laboratorium z rejestru. 
10. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wykaz badań laboratoryjnych określ o-
nych w art. 25e ust. 1, mając na względzie znaczenie wyników tych badań zarówno dla ochrony zdrowia zwierząt, zape w-
nienia efektywnej kontroli stanu bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego i pasz, jak i przy wystawianiu przez 
organy Inspekcji Weterynaryjnej świadectw zdrowia dla przesyłek zwierząt i takich produktów oraz pasz. 
Art. 25g. 1. Koszty udziału laboratorium w badaniach biegłości i koszty kontroli laboratorium przeprowadzanych 
przez krajowe laboratorium referencyjne właściwe dla danego kierunku badań laboratoryjnych ponosi podmiot prowadz ą-
cy laboratorium. 
2. Kosztów, o których mowa w ust. 1, nie ponoszą podmioty prowadzące laboratoria wymienione w art. 25 ust. 2 pkt 1 
lit. a–c. 
3. Wpływy z tytułu organizowania badań biegłości i przeprowadzania kontroli przez krajowe laboratoria referency j-
ne stanowią dochód budżetu państwa. 
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 306 
 
Rozdział 3 
Świadectwa zdrowia oraz zaświadczenia o spełnianiu minimalnych standardów co do higieny i warunków 
utrzymania zwierząt w gospodarstwie 
Art. 26. 1. Świadectwa zdrowia wystawia organ Inspekcji lub upoważniony przez ten organ urzędowy lekarz wet e-
rynarii, zwani dalej „wystawiającym świadectwo”. 
2. Wystawiający świadectwo powinien: 
1) posiadać wiedzę w zakresie przepisów zawartych w aktach prawnych, o których mowa w art. 1 pkt 3; 
2) znać zasady przeprowadzania kontroli weterynaryjnej oraz sposób wystawiania świadectw zdrowia. 
3. Wystawiający świadectwo: 
1) poświadcza dane, co do których posiada wiedzę i które mogą być przez niego ustalone; 
2) podpisuje świadectwa zdrowia: 
a) prawidłowo wypełnione, 
b) zwierząt lub produktów w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu, które zostały przez niego 
skontrolowane. 
4. Jeżeli wystawienie świadectwa zdrowia następuje na podstawie innych dokumentów, to wystawiający świadectwo 
jest obowiązany posiadać te dokumenty przed jego wystawieniem. 
5. Wystawiający świadectwo może wystawić świadectwo zdrowia na podstawie danych, które zostały: 
1) ustalone przez osoby, o których mowa w art. 16 ust. 1, jeżeli wystawiający świadectwo może potwierdzić prawdz i-
wość tych danych, lub 
2) uzyskane w wyniku realizacji programów monitorowania, planów badań kontrolnych, planów urzędowych kontroli, 
o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 6 i art. 14 ust. 1 pkt 4, oraz zatwierdzonych programów zapewnienia jakości, 
określonych w przepisach odrębnych; 
3) uzyskane podczas innych urzędowych kontroli przeprowadzanych przez uprawnione organy; 
4) uzyskane z badań laboratoryjnych określonych w art. 25e ust. 1. 
Art. 27. 1. Do wystawiającego świadectwo przepisy art. 24 i 25 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje 
się odpowiednio. 
2. Świadectwo zdrowia sporządza się w języku polskim oraz co najmniej w jednym z języków urzędowych państwa 
przeznaczenia w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu. 
3. Świadectwo zdrowia sporządza się w sposób zapewniający identyfikację wystawiającego świadectw o. 
4. Wystawiający świadectwo przechowuje kopie wystawionych świadectw zdrowia przez 3 lata od dnia ich wystawienia. 
Art. 28. 1. Organy Inspekcji kontrolują wydane świadectwa zdrowia. 
2. Jeżeli zachodzi podejrzenie, że wystawiający świadectwo przerobił lub sfałszował świadectwo zdrowia, organ Inspekcji 
sprawujący nad nim nadzór może zawiesić go w czynnościach do czasu zakończenia postępowania karnego w tej sprawie. 
Art. 29. Minister właściwy do spraw rolnictwa określi, w drodze rozporządzenia, program szkoleń dla wystawiaj ą-
cych świadectwa, a także sposób prowadzenia tych szkoleń, biorąc pod uwagę: 
1) prawodawstwo weterynaryjne; 
2) zasady sporządzania świadectw; 
3) rodzaj i zakres stosowania testów i badań przeprowadzanych przed wystawieniem świadectwa. 
Art. 29a. Powiatowy lekarz weterynarii wydaje zaświadczenia o spełnianiu: 
1) minimalnych standardów co do higieny i warunków utrzymania zwierząt w gospodarstwie w zakresie niezbędnym do 
ubiegania się lub otrzymania pomocy finansowej albo dofinansowania ze środków pochodzących z Europejskiego 
Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR); 
2) warunków utrzymania zwierząt gospodarskich w zakresie niezbędnym do ubiegania się lub otrzymania pomocy finans o-
wej ze środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 306 
 
Rozdział 4 
Opłaty 
Art. 30. 1. Inspekcja pobiera opłaty za: 
1) kontrolę: 
a) zwierząt, 
b) produktów, połączoną z pobraniem próbek do badań laboratoryjnych 
– przeznaczonych do wywozu, handlu lub przemieszczania w celach niehandlowych albo umieszczenia na rynku kraj o-
wym, jeżeli przepisy odrębne wymagają zaopatrzenia ich w dokument wystawiony przez urzędowego lekarza weterynarii; 
2) przeprowadzenie weterynaryjnej kontroli granicznej; 
3) nadzór nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badanie przedubojowe i poubojowe, ocenę mięsa i nadzór nad prz e-
strzeganiem w czasie uboju przepisów o ochronie zwierząt; 
4) badania mięsa zwierząt łownych; 
5) nadzór nad: 
a) rozbiorem mięsa, 
b) przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych, 
c) przetwórstwem mięsa, 
d) punktami odbioru mleka, przetwórstwem mleka oraz przechowywaniem produktów mlecznych, 
e) przetwórstwem lub przechowywaniem jaj konsumpcyjnych lub produktów jajecznych, 
f) pozyskiwaniem, obróbką lub przechowywaniem materiału biologicznego, jaj wylęgowych drobiu lub jaj i gamet 
przeznaczonych do celów hodowlanych, 
g) pozyskiwaniem, składowaniem lub przetwarzaniem produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub pr o-
duktów pochodnych, 
h) miejscami gromadzenia, skupu lub sprzedaży zwierząt, targowiskami, a także wystawami, pokazami lub konku r-
sami zwierząt, 
i) kwarantanną zwierząt, z wyjątkiem kwarantanny przeprowadzonej w granicznym posterunku kontroli, 
j) wyładowywaniem albo pierwszą sprzedażą produktów rybołówstwa ze statków rybackich, 
k) obróbką, przetwórstwem, przechowywaniem ryb, skorupiaków, mięczaków, żab lub ich produktów oraz wył a-
dowywaniem ze statku przetwórni produktów rybołówstwa, 
l) działalnością związaną ze sprzedażą bezpośrednią, 
m)2) wytwarzanie m pasz i pasz leczniczych przeznaczonych do obrotu oraz warunkami ich przechowywania lub sprz e-
daży, 
n)2) wytwarzaniem pasz nieprzeznaczonych do obrotu, zawierających dodatki paszowe z grup: antybiotyków, ko k-
cydiostatyków i innych produktów leczniczych i stymulatorów wzrostu oraz warunkami ich przechowywania; 
6) kontrolę statków rybackich i statków przetwórni; 
7)2) prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów lec z-
niczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i wydalinach, w tkankach lub narządach zwi e-
rząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego, w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz pasz ach; 
8) badania laboratoryjne próbek: 
a) pobranych w trakcie postępowania związanego z wykryciem substancji niedozwolonych, 
b) pobranych w czasie sprawowania nadzoru, jeżeli wyniki tych badań wykażą naruszenie przepisów lub są ni e-
zbędne do wydania świadectwa zdrowia albo wynikają ze szczególnych wymagań państwa, dla którego jest 
przeznaczony produkt; 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 306 
 
9) wydawanie pozwoleń weterynaryjnych na przywóz przesyłek zwierząt lub produktów, jeżeli przepisy odrębne tak 
stanowią; 
10) badania kontrolne zakażeń zwierząt w kierunku bonamiozy i marteiliozy; 
11) badanie mięsa w przypadku złożenia przez posiadacza mięsa odwołania od decyzji w sprawie oceny tego mięsa, 
jeżeli wynik powtórnego badania potwierdzi pierwotną ocenę. 
2. Do opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 5 lit. h oraz i, dolicza się koszty: 
1) dojazdu związanego z wykonywaniem czynności; 
2) użytych produktów leczniczych weterynaryjnych lub wyrobów medycznych w rozumieniu art. 2 pkt 38 ustawy 
z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 186 i 1493 ); 
3) szczegółowych badań i zabiegów specjalistycznych, w tym badań w kierunku reakcji alergicznych, badań serologic z-
nych, pobrania próbek płynów ustrojowych, wydzielin i wydalin, wymazów, wypłuczyn oraz badań laboratoryjnych. 
3. Do opłat: 
1) o których mowa w ust. 1 pkt 2, dolicza się koszty badań laboratoryjnych związane z pobieraniem i badaniem próbek; 
2) o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, związanych z badaniem na terenie gospodarstwa lub fermy albo rzeźni o małej 
zdolności produkcyjnej dolicza się koszty dojazdu do miejsca wykonania czynności; 
3) o których mowa w ust. 1 pkt 6, związanych z kontrolą statków rybackich i statków przetwórni za granicą dolicza się 
koszty przemieszczenia na ten statek. 
Art. 31. 1. W przypadku gdy ubój zwierząt i badanie poubojowe odbywa się na terenie gospodarstwa lub fermy, opłaty, 
o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 i 4, powiększa się o 100% w celu pokrycia kosztów badania. 
2. (uchylony) 
3. (uchylony) 
4. (uchylony) 
5. W przypadku wyładowywania produktów rybołówstwa ze statku rybackiego lub statku przetwórni, pływających 
pod banderą państwa trzeciego, do opłaty za badanie dolicza się koszty czynności związanych z kontrolą tych statków. 
Art. 31a. 1. Niezależnie od opłat, o których mowa w art. 30–31, wojewódzkie inspektoraty weterynarii mogą pozys-
kiwać środki finansowe z tytułu sprzedaży usług zleconych, w szczególności w zakresie: 
1) badań laboratoryjnych i innych czynności dotyczących oceny jakości zdrowotnej i bezpieczeństwa zdrowotnego; 
2) prowadzenia szkoleń i egzaminów. 
2. Środki pochodzące z wykonywanych przez wojewódzkie inspektoraty weterynarii usług, o których mowa w ust. 1, 
stanowią dochody budżetu państwa. 
Art. 32. Główny Lekarz Weterynarii przekazuje Komisji Europejskiej informacje dotyczące pobieranych opłat. 
Art. 33. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów public z-
nych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) szczegółowy sposób ustalania i wysokość opłat za wykonanie czynności, o których mowa w art. 30 ust. 1, 
2) sposób i miejsce pobierania opłat, 
3) sposób przekazywania Komisji Europejskiej informacji w zakresie określonym w pkt 1 i 2 
– mając na względzie przepisy Unii Europejskiej w zakresie zasad pobierania i wysokości opłat za czynności weterynaryjne. 
Art. 34. Do należności pieniężnych z tytułu opłat określonych na podstawie ustawy stosuje się przepisy o postęp o-
waniu egzekucyjnym w administracji. 
Art. 35. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 306 
 
Rozdział 5 
Systemy wymiany informacji 
Art. 36. 1. Główny Lekarz Weterynarii: 
1) utworzy systemy wymiany informacji służące kontroli przemieszczania zwierząt i produktów w handlu, przewozie 
i przywozie oraz wywozie, a także zapewni udział organów Inspekcji w elektronicznym systemie wymiany inform a-
cji zgodnie z przepisami Unii Europejskiej; 
2) zapewni komputeryzację procedur weterynaryjnej kontroli granicznej zgodnie z przepisami Unii Europejskiej. 
2. Koszty związane z: 
1) administrowaniem i utrzymywaniem serwerów krajowych, 
2) korzystaniem z centralnego serwera Unii Europejskiej, 
3) przygotowywaniem i aktualizowaniem oprogramowania komputerowego oraz materiałów pomocniczych, związanych 
z korzystaniem z tego oprogramowania 
– są pokrywane z budżetu państwa. 
3. Koszty związane z bieżącą eksploatacją systemów informatycznych są pokrywane z budżetów właściwych inspe k-
toratów. 
4. Główny Lekarz Weterynarii, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rolnictwa, może powierzyć innemu 
podmiotowi, w drodze umowy, wykonywanie niektórych czynności związanych z realizacją zadań, o których mowa w ust. 1. 
Rozdział 6 
 Przepisy karne 
Art. 37. 1. Kto udaremnia lub utrudnia działalność organów Inspekcji lub osób, o których mowa w art. 5 ust. 2, po d-
lega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. 
1a. Kto, będąc obowiązanym do wykonania nakazu określonego w art. 18 ust. 1, nie wykonuje tego nakazu, podlega 
karze grzywny. 
2. Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 i 1a następuje w trybie przepisów Kodeksu postępowania w spr a-
wach o wykroczenia. 
Rozdział 7 
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe 
Art. 38. (pominięty) 
Art. 39. (pominięty) 
Art. 40. 1. Główny Lekarz Weterynarii utworzy graniczne inspektoraty weterynarii jako państwowe jednostki budż e-
towe w Bezledach, Dorohusku, Gdyni, Hrebennem, Korczowej, Koroszczynie, Kuźnicy Białostockiej, Szczecinie, Świn o-
ujściu i Warszawie. 
2. Graniczne inspektoraty weterynarii, wymienione w ust. 1, zostaną utworzone przez przekształcenie granicznych 
inspektoratów weterynarii, będących oddziałami wojewódzkich inspektoratów weterynarii w Bezledach, Dorohusku, Gdyni, 
Hrebennem, Korczowej, Koroszczynie, Kuźnicy Białostockiej, Szczecinie, Świnoujściu i Warszawie. 
Art. 41. 1. Dotychczasowe stosunki pracy wojewódzkich i powiatowych lekarzy weterynarii oraz ich zastępców, 
zatrudnionych na podstawie powołania, stają się z dniem wejścia w życie ustawy stosunkami pracy na podstawie umowy 
o pracę na czas nieokreślony. 
2. Dotychczasowe stosunki pracy granicznych lekarzy weterynarii oraz ich zastępców w granicznych inspektoratach 
weterynarii, o których mowa w art. 40, zatrudnionych na podstawie powołania, stają się z dniem wejścia w życie ustawy 
stosunkami pracy na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. 
3. Pracownicy zatrudnieni w granicznych inspektoratach weterynarii, o których mowa w art. 40, będących oddział a-
mi wojewódzkich inspektoratów weterynarii stają się, z dniem wejścia w życie ustawy, pracownikami granicznych 
inspektoratów weterynarii w rozumieniu ustawy. Przepisy art. 231 Kodeksu pracy stosuje się. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 306 
 
4. Mienie granicznych inspektoratów weterynarii, o których mowa w art. 40, będących oddziałami wojewódzkich 
inspektoratów weterynarii staje się, z dniem wejścia w życie ustawy, mieniem granicznych inspektoratów weterynarii 
w rozumieniu ustawy. 
5. Wierzytelności i zobowiązania granicznych inspektoratów weterynarii, o których mowa w art. 40, będących o d-
działami wojewódzkich inspektoratów weterynarii stają się, z dniem wejścia w życie ustawy, wierzytelnościami i zob o-
wiązaniami granicznych inspektoratów weterynarii w rozumieniu ustawy. 
Art.
 42. Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, dokona przeniesień dochodów i wydatków budżetowych, 
w tym na wynagrodzenia, oraz limitów zatrudnienia, przeznaczonych na utrzymanie granicznych inspektoratów weterynarii, 
z budżetów właściwych wojewodów do części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw rolnictwa. 
Art. 43. Ustawa wchodzi w życie z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej5), 
z wyjątkiem: 
1) art. 40, art. 41 ust. 2–5 i art. 42, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia6); 
2) art. 12 ust. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005 r. 
                                                           
5) Rzeczpospolita Polska uzyskała członkostwo w Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. 
6) Ustawa została ogłoszona w dniu 2 marca 2004 r.