DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  28 listopada 2018  r. 
Poz. 2214 
 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  9 listopada 2018  r. 
w sprawie ogłosze nia jednolitego tekstu ustawy o  obszarach morskich  Rzeczypospolitej Polskiej 
i administracji  morskiej  
1. Na podstawie  art. 16 ust. 1 zdanie  pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2017  r. poz.  1523 ) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity tekst ustawy z  dnia 21 marca 1991  r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i  administracji morskiej  
(Dz. U. z 2017 r. poz.  2205 ), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:  
1) ustawą z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alter natywnych (Dz. U. poz. 317 i 1356 ), 
2) ustawą z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U.  poz. 1338 ), 
3) ustawą  z dnia 15  czerwca 2018  r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 1563)  
oraz zmian wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dniem  8 listopada  2018  r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:  
1) odnośnika nr 1 oraz art. 86 ustawy  z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. 
poz. 317  i 1356 ), które stanowi ą: 
„1) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2014/94/UE 
z dnia 22  października  2014  r. w sprawie rozwoju infrastruktury paliw al ternatywnych (Dz. Urz. UE L 307 
z 28.10.2014, str. 1).”  
„Art.  86. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem:  
1) art. 3  ust. 1  pkt 8, który wchodzi w  życie z  dniem 1  września 2018  r.; 
2) art. 24, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2026  r.; 
3) art. 34 i  art. 35, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2025  r.; 
4) art. 36, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2028  r.; 
5) art. 39  ust. 2, który wchodzi w  życie po upływie  6 miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy;  
6) art. 41  ust. 1, który wchodzi w  życie po upływie 3  miesięcy od dnia wejścia w  życie ustawy;  
7) art. 42 i  art. 69, które wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 2019  r.; 
8) art. 49  pkt 6, który wchodzi w  życie z  dniem 3  listopada 2018  r.; 
9) art. 55:  
a) pkt 1 w  zakresie dodawanego art. 65l ust. 4  pkt 3, który wchodzi w  życie z  dniem 1  lipca 2019  r., 
b) pkt 2, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r.”; 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 2214  
 
 2) art. 14 ustawy  z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie usta wy o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1338) , który stanowi:  
„Art.  14. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 7  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjątkiem art. 1  pkt 6  lit. a, który 
wchodzi w  życie po upływie 12  miesię cy od dnia ogłoszenia.”;  
3) art. 22 i art. 25  ustawy  z dnia 15  czerwca 2018  r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i  górnicze oraz niektórych 
innych ustaw (Dz.  U. poz. 1563) , które stanowi ą: 
„Art.  22. Do postępowań, o  których mowa w  art. 28 i  art. 29  ustawy zm ienianej w  art. 2, wszczętych i niezako ń-
czonych przed dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w  art. 2, w  brzmieniu 
dotychczasowym.”  
„Art.  25. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia, z  wyjąt kiem art. 1  pkt 59  lit. b, który 
wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2019  r.”. 
Marszałek Sejmu: M. Kuchciński  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 2214  
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka  Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 9 listopada 2018  r. (poz. 2214 ) 
USTAWA  
z dnia 21  marca 1991  r. 
o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej  i administracji morskiej1) 
DZIAŁ I  
Przepisy ogólne  
Art. 1. 1. Ustawa określa położenie prawne obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, pasa nadbrzeżnego, po r-
tów i przystani morskich oraz zasady korzystania z  tych obszarów, a  także organy administracji morskiej i  ich kompetencje  
oraz zadania Państwowej Morskiej Służby Hydrograficznej.  
2. Przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospo lita Polska jest stroną, stanowi 
inaczej.  
Art. 2. 1. Obszarami morskimi Rzeczypospolitej Polskiej są:  
1) morskie wody wewnętrzne,  
2) morze terytorialne,  
3) strefa przyległa,  
4) wyłączna strefa ekonomiczna  
– zwane dalej „polskimi obszarami morskimi ”. 
2. Morskie wody wewnętrzne i  morze terytorialne wchodzą w  skład terytorium Rzeczyp ospolitej Polskiej.  
3. Zwierzchnictwo terytorialne Rzeczypospolitej Polskiej nad morskimi wodami wewnętr znymi i  morzem terytoria l-
nym rozciąga się na wody, przestrzeń powietrzną nad  tymi w odami oraz na dno morskie wód wewnętrznych i  morza teryt o-
rialnego, a  także na wnętrze ziemi pod nimi.  
Art. 3. 1. Jeżeli wymagają tego potrzeby obronności lub bezpieczeństwa państwa:  
1) na morskich wodach wewnętrznych oraz na morzu terytorialnym mogą  być ustan awiane strefy zamknięte dla żeglugi 
i rybołówstwa;  
2) poza morskimi wodami wewnętrznymi i  morzem terytorialnym mogą być ogłaszane strefy niebezpieczne dla żeglugi 
lub rybołówstwa.  
1a. Strefy, o  których mowa w  ust. 1, mogą być zamykane na stałe albo na czas określony. Czasowe przejście  przez 
strefę zamkniętą jest możliwe po uzyskaniu zgody właściwego kierownika jednostki organizacyjnej  podległej Ministrowi 
Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanej, określonego w  przepisach wydawanych  na podst awie ust. 2. 
2. Minister Obrony Narodowej, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właś -
ciwym  do spraw gospodarki morskiej, w  drodze rozporządzenia:  
1) ustanawia strefy, o  których mowa w  ust. 1 pkt 1, określając granicę ka żdej ze stref, zgodnie z  państwowym  systemem 
odniesień przestrzennych,  
2) określa sposób rozpowszechniania informacji o  terminach zamykania stref oraz warunki i  tryb czasowego  umożliwi e-
nia przejścia przez strefę zamkniętą dla żeglugi i  rybołówstwa  
– mając na względzie konieczność zapewnienia obronności i  bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa żeglugi, ochrony  
życia i  mienia na morzu.  
Art. 3a. Działania prowadzone na obszarach morskich, w tym których wyłącznym celem jest obrona lub bezpiecze ń-
stwo państwa , przeprowadza się, w stopniu racjonalnym, przy podjęciu niezbędnych środków na rzecz osiąg nięcia lub 
utrzymania dobrego stanu środowiska morskiego, w szczególności zapewniając pobór próbek w punktach pomiarowych 
zlokalizowanych na polskich obszarach mors kich dla celów monitoringu wód,  o którym mowa w  art. 349 ust. 1 pkt 2 ust a-
wy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 , z późn. zm.2)). 
                                                           
1) Niniejsza ustawa dokonuje w  zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i  Rady 2008/56/WE z  dnia 
17 czerwca 2008  r. ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w  dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa 
w sprawie strategii morskiej) (Dz.  Urz. UE  L 164 z  25.06.2008, str.  19). 
2) Zmiany  wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2017 r. poz. 2180 oraz z 2018 r. poz. 650, 710 , 1479, 1669 i 1722 . 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 2214  
 
 DZIAŁ II  
Polskie obszary morskie  
Rozdział 1  
Morskie wody wewnętrzne  
Art. 4. Morskimi wodami wewnętrznymi są: 
1) część Jeziora Nowowarpieńskiego i  część Zalewu Szczecińskiego wraz ze Świną i  Dziwną oraz Zalewem Kamie ń-
skim, znajdująca się na wschód od granicy państwowej między Rzecząpospolitą Polską a  Republiką Federalną  
Niemiec, oraz rzeka Odra p omiędzy Zalew em Szczecińskim a  wodami portu Szczecin;  
2) część Zatoki Gdańskiej zamknięta linią podstawową morza terytorialnego;  
3) część Zalewu Wiślanego, znajdująca się na południowy zachód od granicy państw owej między Rzecząpospolitą Po l-
ską a  Federacją Rosyjską na t ym Zalewie;  
4) wody portów określone od strony morza linią łączącą najdalej wysunięte w  morze st ałe urządzenia portowe, stan o-
wiące integralną część systemu portowego;  
5) wody znajdujące się pomiędzy linią brzegu morskiego ustaloną zgodnie z przepisami usta wy z dnia 20  lipca 2017  r. – 
Prawo wodne a linią podstawową morza terytorialnego.  
Rozdział 2  
Morze terytorialne  
Art. 5. 1. Morzem terytorialnym Rzeczypospolitej Polskiej jest obszar wód morskich o  szerokości 12  mil morskich 
(22 224 m), liczonych od linii p odstawowej tego morza.  
2. Linię podstawową morza terytorialnego, zwaną dalej „linią podstawową ”, stanowi linia łącząca odpowiednie  punk-
ty wyznaczające najniższy stan wody wzdłuż wybrzeża albo inne punkty wyznaczone zgodnie  z zasadami określonymi 
w Konwencj i Narodów Zjednoczonych o  prawie morza, sporządzonej w  Montego Bay  dnia 10  grudnia 1982  r. (Dz. U. 
z 2002  r. poz. 543).  
2a. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy przebieg linii podstawowej w  formie  tekstowej 
i graficznej zgodnie z  państwowym systemem odniesień przestrzennych, uwzględniając zasady określone  w Konwencji, 
o której mowa w  ust. 2. 
3. Zewnętrzną granicę morza terytorialnego stanowi linia, której każdy punkt jest oddalony o  12 mil morskich od na j-
bliższego punktu linii podstawowej, z  zastrzeżeniem ust.  4. 
3a. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy przebieg zewnętrznej granicy morza  terytorialn e-
go w  formie tekstowej i  graficznej, zgodnie z  państwowym systemem odniesień przestrzennych,  z uwzględnienie m umów 
międzynarodowych dotyczących granicy państwowej.  
4. Redy, na których odbywa się normalnie załadunek, wyładunek i  kotwiczenie statków, położone całkowicie lub częś -
ciowo  poza obszarem wód morskich określonym zgodnie z  ust. 1 i 3, są włączone do morza  terytorialnego.  
5. Granice red, o  których mowa w  ust. 4, określa Rada Ministrów w  drodze rozporządzenia.  
Art. 6. 1. Obce statki, z  zastrzeżeniem przepisów ust.  3, korzystają z  prawa nieszkodliwego prz epływu przez morze 
terytorialne Rzeczypospolitej Polski ej. 
2. Nieszkodliwy przepływ oznacza żeglugę przez morze terytorialne w  celu:  
1) przejścia przez nie bez wchodzenia na morskie wody wewnętrzne lub bez dobijania do urządzeń portowych albo 
znajdujących się poza morskimi wodami wewnętrznymi urządzeń redowych;  
2) wejścia lub opuszczenia morskich wód wewnętrznych;  
3) dobijania lub opuszczania urządzeń portowych albo redowych, o  których mowa w  pkt 1. 
3. Minister Obrony Narodowej, w  drodze rozporządzenia, określa przepływ okrętów woje nnych obcych państw p rzez 
polskie morze terytorialne oraz warunki ich wejścia na polskie morskie wody wewnętrzne.  
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 2214  
 
 Art. 7. Przepływ powinien być nieprzerwany i  szybki. Zatrzymanie się lub kotwiczenie jest dozw olone wyłącznie,  
jeżeli wiąże się ze zwyczajną żeglugą lub jest koni eczne ze względu na siłę wyższą albo inne niebezpieczeństwo lub też 
w celu udzielenia pomocy ludziom, jak również statkom morskim bądź powietrznym znajdującym się w  niebezpiecze ń-
stwie. Obce statki r ybackie podczas przepływu są obowiązane usunąć z  pokładu s przęt rybacki lub złożyć go w  sposób 
wyłączający użycie.  
Art. 8. Przepływ uważa się za nieszkodliwy dopóty, dopóki nie zagraża pokojowi, porządkowi p ublicznemu lub be z-
pieczeństwu Rzeczypospolitej Polskiej.  
Art. 9. Przepływ uważa się za zagrażający pokojowi , porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu Rzeczypospolitej 
Polskiej, jeżeli obcy statek lub okręt wojenny podejmuje na morzu terytorialnym działania polegające na:  
1) groźbie użycia siły lub użyciu siły przeciwko suwerenności, integralności terytorialnej  lub niezawisłości politycznej 
Rzeczypospolitej Polskiej albo pogwałceniu w  jakiko lwiek inny sposób zasad prawa międzynarodowego zawartych 
w Karcie Narodów Zjednoczonych;  
2) ćwiczeniach lub użyciu broni wszelkiego rodzaju;  
3) zbieraniu informacji na szkodę  obronności lub bezpieczeństwa Rzeczypospolitej Po lskiej;  
4) propagandzie mającej na celu osłabienie obronności lub bezpieczeństwa Rzeczyposp olitej Polskiej;  
5) startowaniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek statku powietr znego;  
6) starto waniu, lądowaniu lub przyjmowaniu na pokład jakiegokolwiek urządzenia wo jskowego;  
7) ładowaniu lub wyładowywaniu towarów, walut albo przyjmowaniu na statek lub w ysadzaniu ze statku ludzi z  naru-
szeniem przepisów celnych, skarbowych, imigracy jnych lub sanita rnych Rzeczypospolitej Polskiej;  
8) umyślnym zanieczyszczeniu morza;  
9) uprawianiu rybołówstwa;  
10) prowadzeniu badań lub działalności hydrograficznej;  
11) zakłócaniu systemu łączności lub innych urządzeń i  instalacji Rzeczypospolitej Po lskiej;  
12) wszelki ch innych działaniach niezwiązanych bezpośrednio z  przepływem.  
Art. 10. 1. Jeżeli jest to konieczne ze względu na bezpieczeństwo żeglugi, minister właściwy do spraw gospodarki 
morskiej  w porozumieniu z  Ministrem Obrony Narodowej, w  drodze rozporządzenia, może wyznaczyć na morzu teryt o-
rialnym trasy przepływu, systemy ro zgraniczenia ruchu i  zgłaszania pozycji statku, a  także określić sposób sprawowania 
kontroli ruchu statków w  tym systemie.  
2. Trasy przepływu i  systemy rozgraniczenia ruchu uwidacznia się na mapach morskich.  
Art. 11. Obce statki korzystające z  prawa nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne są ob owiązane do 
przestrzegania prawa polskiego oraz przepisów międzynarodowych dotyczących zapobiegania zderzeniom na morzu 
i ochrony środowiska m orskiego.  
Art. 12. 1. Polskiej jurysdykcji karnej nie stosuje się odnośnie do przestępstw popełnionych na obcych statkach po d-
czas przepływu przez morze terytorialne, chyba że:  
1) skutki przestępstwa rozciągają się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;  
2) przestępstwo narusza spokój lub porządek publiczny na morzu terytorialnym;  
3) kapitan statku, przedstawiciel dyplomatyczny lub konsularny państwa bandery statku zwróci się do właściwych po l-
skich organów o  pomoc;  
4) jest to konieczne do zwalczania nieleg alnego handlu narkotykami lub substancjami psychotropowymi.  
2. Przepisy ust.  1 nie ograniczają wykonywania polskiej jurysdykcji karnej, jeżeli obcy st atek przepływa przez morze 
terytorialne po opuszczeniu polskich morskich wód w ewnętrznych.  
3. W stosunku d o obcego statku przepływającego przez morze terytorialne nie podejmuje się żadnych czynności 
w związku z  przestępstwem popełnionym przed wejściem statku na polskie morze terytorialne, jeżeli statek, płynąc 
z obcego portu, przepływa jedynie przez to morze, nie wchodząc na morskie wody wewnętrzne.  
4. Przepisu ust.  3 nie stosuje się, jeżeli czyn naruszył prawa Rzeczypospolitej Polskiej okr eślone w  art. 17, jak ró w-
nież w  wypadku ścigania sprawców zanieczyszczeń środowiska morskiego.  
5. Organy podejmujące czynno ści z zakresu jurysdykcji karnej, na wniosek kapitana statku, są obowiązane powiad o-
mić przedstawicielstwo dyplomatyczne lub właściwy urząd ko nsularny państwa bandery.  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 2214  
 
 Art. 13. 1. Nie można zatrzymać obcego statku przepływającego przez polskie morze terytor ialne, w  celu dokonania 
jakiejkolwiek czynności w  postępowaniu cywilnym w  stosunku do osoby fizycznej znajdującej się na statku.  
2. W stosunku do obcego statku przepływającego przez polskie morze terytorialne nie mo żna prowadzić egzekucji ani 
dokonywać zaj ęcia statku w  związku z  jakimkolwiek post ępowaniem cywilnym, chyba że dotyczy ono roszczeń wynikaj ą-
cych ze zobowiązań p owstałych podczas lub w  związku z  przepływem statku przez polskie morskie wody w ewnętrzne lub 
polskie morze terytorialne.  
3. Przepisu ust . 2 nie stosuje się, gdy obcy statek stoi na polskim morzu terytorialnym lub przepływa przez to morze 
po opuszczeniu polskich morskich wód wewnętrznych.  
Rozdział 2a  
Strefa przyległa  
Art. 13a. 1. Ustanawia się strefę przyległą do morza terytorialnego Rzeczy pospolitej Polskiej, której zewnętrzna  gra-
nica jest oddalona nie więcej niż 24  mile morskie od linii podstawowej.  
2. Rada Ministrów określi, w  drodze rozporządzenia, szczegółowy przebieg zewnętrznej granicy strefy przyległej  
w formie tekstowej i  graficznej  zgodnie z  państwowym systemem odniesień przestrzennych, z  uwzględnieniem zasad okreś -
lonych  w Konwencji, o  której mowa w  art. 5 ust. 2. 
Art. 13b. W strefie przyległej Rzeczpospolita Polska ma prawo do:  
1) zapobiegania naruszaniu na terytorium Rzeczypospol itej Polskiej polskich przepisów celnych, skarbowych, dotycz ą-
cych nielegalnej imigracji i  sanitarnych;  
2) ścigania, zatrzymywania i  karania sprawców naruszeń przepisów, o  których mowa w  pkt 1, jeżeli:  
a) miały one miejsce na terytorium lądowym, morskich wodach wewnętrznych, albo morzu terytorialnym  Rzecz y-
pospolitej Polskiej albo  
b) obowiązek ścigania, zatrzymania i  karania sprawców wynika z  prawa Unii Europejskiej lub umów międzynar o-
dowych,  których Rzeczpospolita Polska jest stroną.  
Rozdział 3  
Wyłączna st refa ekonomiczna  
Art. 14. Ustanawia się wyłączną strefę ekonomiczną Rzeczypospolitej Polskiej.  
Art. 15. Wyłączna strefa ekonomiczna jest położona na zewnątrz morza terytorialnego i  przylega do tego morza. 
Obejmuje ona wody, dno morza i  znajdujące się pod nim wnętrze ziemi.  
Art. 16. 1. Granice wyłącznej strefy ekonomicznej określają umowy międzynarodowe.  
2. W razie braku umów międzynarodowych, o  których mowa w  ust. 1, Rada Ministrów, w  drodze rozporządzenia, 
może określić przebieg granicy wyłącznej strefy e konomicznej.  
Art. 17. Rzeczypospolitej Polskiej przysługują w  wyłącznej strefie ekonomicznej:  
1) suwerenne prawa w  celu rozpoznawania, zarządzania i  eksploatacji zasobów natura lnych, zarówno żywych, jak 
i mineralnych, dna morza i  wnętrza ziemi pod nim oraz  pokrywających je wód, a  także ochrona tych zasobów oraz 
suwerenne prawa w  odniesieniu do innych gospodarczych przedsięwzięć w  strefie;  
2) władztwo w  zakresie:  
a) budowania i  użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i  innych urządzeń,  
b) badań naukowych,  
c) ochrony i  zachowania środowiska morskiego;  
3) inne uprawnienia przewidziane w  prawie międzynarodowym.  
Art. 18. Obce państwa korzystają w  wyłącznej strefie ekonomicznej z  wolności żeglugi i  przelotu, układania kabli 
podmorskich i  rurociągów oraz innych, z godnych z  prawem międzynarod owym, sposobów korzystania z  morza, wiążących 
się z tymi wolnościami, z  zastrzeżeniem przepisów ustawy.  
Art. 19. W wyłącznej strefie ekonomicznej obowiązuje prawo polskie dotyczące ochrony środowiska.  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 2214  
 
 Art. 20. (uchylony)  
Art. 21. (uchylony)  
Art. 22. 1. Rzeczpospolita Polska ma wyłączne prawo wznoszenia, udzielania pozwoleń na wzn oszenie i wykorzys -
tywanie w  wyłącznej strefie ekonomicznej sztucznych wysp, wszelki ego rodzaju konstrukcji i  urządzeń przeznaczonych do 
przeprowadzania badań nauk owych, rozpoznawania lub eksploatacji zasobów, jak również w  odniesieniu do innych prze d-
sięwzięć w  zakresie gospodarczego badania i  eksploatacji wyłącznej strefy ekon omicznej, w  szczególności wykorzystania 
w celach energetycznych wody, prądów mo rskich i  wiatru.  
2. Sztuczne wyspy, konstrukcje i  urządzenia, o  których mowa w  ust. 1, podlegają prawu po lskiemu.  
Rozdział 4  
Sztuczne wyspy, konstrukcje i  urządzenia oraz kable lub rurociągi  
Art. 23. 1. Wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i  urządzeń w  polskich obszarach morskich  
wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz określającego warunki ich wykorzystania na tych obszarach.  
1a. Zakazuje się wznoszenia i  wykorzystywania elektrowni wiatrowych na morskich w odach wewnętrznych i  morzu 
terytorialnym.  
1b. Pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, wydaje, w  drodze decyzji:  
1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej dla przedsięwzięć planowanych, realizowanych lub eksploatow a-
nych:  
a) na obszarze morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego, jeżeli dla tych obszarów nie został  przyjęty 
plan, o  którym mowa w  art. 37a ust. 1, i przedsięwzięcia te wymagają pozwolenia na budowę,  
b) w wyłącznej strefie ekonomicznej;  
2) właściwy terytorialnie dyrektor urzędu mo rskiego dla przedsięwzięć planowanych, realizowanych lub eksploatow a-
nych  na obszarach morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego, jeżeli dla tych obszarów:  
a) został przyjęty plan, o  którym mowa w  art. 37a ust. 1, 
b) nie został przyjęty plan, o  którym mowa w  art. 37a ust.  1, i przedsięwzięcia te nie wymagają pozwolenia na budowę.  
1c. W przypadku gdy przedsięwzięcie jest zlokalizowane na morskich wodach wewnętrznych lub morzu  terytoria l-
nym, a  właściwym do wydania pozwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, jest dwóch lub więcej dyrektorów  urzędów morskich, 
pozwolenie wydaje dyrektor urzędu morskiego, właściwy dla obszaru, na którym znajduje się większa część przedsięwzięcia.  
2. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane po zaopiniowaniu wniosku o wydan ie tego pozwolenia przez 
ministrów właściwych do spraw: energii, gospodarki, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środow i-
ska, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej.  
2a. Organy, o  których mowa w  ust. 2, wydają opinię w  terminie nie d łuższym niż 90  dni od dnia otrzymania wniosku; 
niewydanie opinii w  tym terminie traktuje się jako brak z astrzeżeń.  
2b. Opiniowanie, o  którym mowa w  ust. 2, nie jest wymagane w  przypadku przedsięwzięć niewymagających  po-
zwolenia na budowę.  
3. Odmawia się wydania pozwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, jeżeli jego wydanie spowodowałoby wystąpienie   
zagrożenia dla:  
1) środowiska, zasobów morza lub zasobów podmorskich, w  tym racjonalnej gospodarki złożami kopalin;  
2) interesu gospodarki narodowej;  
3) obronności i  bezpieczeństwa państwa;  
4) bezpieczeństwa żeglugi morskiej;  
5) bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego;  
6) bezpieczeństwa lotów statków powietrznych;  
7) podwodnego dziedzictwa archeologicznego;  
8) bezpieczeństwa związanego z  badaniami, rozpoznawanie m i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego  oraz 
znajdującego się pod nim wnętrza ziemi;  
9) realizacji funkcji podstawowych, o  których mowa w  art. 37a ust. 3, o ile zostały określone.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 2214  
 
 4. Organy, o  których mowa w  ust. 2, wskazują na podstawie przepis ów odrębnych wystąpienie zagrożeń,  o których 
mowa w  ust. 3, lub szczegółowe warunki i  wymagania, o  których mowa w  ust. 5. 
5. W pozwoleniu, o  którym mowa w  ust. 1, określa się rodzaj przedsięwzięcia i  jego lokal izację za pomocą wspó ł-
rzędnych geocentrycznych  geodezyjnych, charakterystyczne parametry techniczne przedsięwzięcia, szczegółowe warunki 
i wymagania wynikające z  przepisów odrębnych, a  w szczególności w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 3. 
6. Pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, jest wydawane na okres niezbędny do wznoszenia lub wykorzystywania  
sztucznych wysp, konstrukcji i  urządzeń, jednak nie dłuższy niż 35  lat. 
6a. Jeżeli w  okresie 8  lat od dnia wydania pozwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, podmiot, któremu udzielono  pozw o-
lenia, nie uzyska pozwolenia na budowę dla całości albo części przedsięwzięcia realizowanego etapowo  objętego tym 
pozwoleniem organ, który wydał pozwolenie stwierdza, w  drodze decyzji, wygaśnięcie tego  pozwolenia.  
6b. Jeżeli podmiot, któremu udzielono pozwolenia, nie później niż 60  dni przed upływem 8  lat od dnia  wydania p o-
zwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, złoży organowi, który wydał pozwolenie, wyjaśnienia na piśmie  i dokumenty potwie r-
dzające podjęcie wszystkich czynności wymaganych przez prawo, zmierzających do uzyskania pozwolenia n a budowę, 
termin, o  którym mowa w  ust. 6a, zostaje przedłużony na czas niezbędny do uzyskania  pozwolenia na budowę, jednak nie 
dłuższy niż 2  lata od dnia, w  którym upłynął 8 -letni termin od dnia  wydania pozwolenia, o  którym mowa w  ust. 1. Przedł u-
żenie term inu stwierdza, w  drodze decyzji, organ, który  wydał pozwolenie.  
6c. Jeżeli w  ciągu:  
1) 3 lat od dnia, w  którym decyzja o  pozwoleniu na budowę stała się ostateczna, nie z ostanie rozpoczęta budowa sztuc z-
nej wyspy, konstrukcji i  urządzeń albo  
2) 5 lat od dnia  rozpoczęcia budowy nie zostanie podjęte wykorzystywanie sztucznej w yspy, konstrukcji i  urządzeń  
– organ, który wydał pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, stwierdza, w  drodze decyzji, wygaśnięcie tego pozwolenia.  
6d. Organ, który wydał pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, może, w  drodze decyzji stwierdzić dla całości lub, 
w przypadku etapowanego przedsięwzięcia, dla części obszaru objętego pozwoleniem, jego wygaśnięcie, jeżeli wznoszenie 
lub wykorzystywanie sztucznej wyspy, konstrukcji i  urządzeń, jest niezgo dne z  warunkami określonymi w  pozwoleniu, 
jednocześnie nakładając karę pieniężną, o  której mowa w  art. 55 ust.  2. 
6e. W przypadku utraty ważności pozwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, lub stwierdzenia jego wygaśnięcia organ, kt ó-
ry wydał pozwolenie, może naka zać, w  drodze decyzji, po dmiotowi, któremu udzielono pozwolenia, całkowite lub częś -
ciowe usunięcie na koszt t ego podmiotu konstrukcji, urządzeń i  elementów infrastruktury oraz spowodowanych szkód 
w środowisku, określając warunki i  termin wykonania tych czynności.  
6f. Jeżeli konstrukcje, urządzenia i  elementy infrastruktury oraz szkody w  środowisku nie zostaną usunięte zgodnie 
z warunkami i  terminami określonymi w  decyzji, o  której mowa w  ust. 6e, prace te mogą być wykonane przez właściwego 
terytorialnie dyrektora urzędu morskiego na koszt podmiotu zobowiązanego decyzją do wykonania tych prac.  
6g. Jeżeli sztuczne wyspy, konstrukcje i  urządzenia zostały wzniesione oraz były wyk orzystywane zgodnie z  wym a-
ganiami określonymi w  pozwoleniu, o  którym mowa w  ust. 1, organ, który wydał pozwolenie, może przedłużyć jego wa ż-
ność na okres do 20  lat. Przedłużenie ważności następuje w  drodze decyzji, na wniosek podmiotu, któremu udzi elono p o-
zwolenia, złożony nie później, niż 120  dni przed upływem terminu określonego w  ust. 6. Przepisy ust.  2–5, art.  27a 
i art. 27b ust.  1 stosuje się odpowiednio.  
7. (uchylony)  
8. W przypadku nieprzyjęcia planu, o  którym mowa w  art. 37a, gdy znajduje się on na etapie opracowywania, post ę-
powanie o  wydanie pozwolenia może zostać zawieszone do czasu przyjęcia planu.  
Art. 23a. (uchylony)  
Art. 24. Wokół sztucznych wysp, konstrukcji i  urządzeń dyrektor właściwego urzędu morskiego może ustanowić str e-
fy bezpieczeństwa, sięgające nie dalej niż 500  metrów od każdego punktu ich zewnętrznej krawędzi, chy ba że inny zasięg 
strefy jest dozwolony przez powszechnie przyjęte normy prawa międzynarodowego lub zalecony przez właściwą organiz a-
cję międzynarodową.  
Art. 24a. 1. W przypadku działalności polegającej na poszukiwaniu, rozpoznawaniu lub wydobywaniu węglowo do-
rów ze złóż w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej dyrektor właściwego urzędu morskiego,  w drodze 
zarządzenia, ustanawia strefę bezpieczeństwa, o której mowa w art. 24, wokół zakładu i zakładu górniczego  w rozumieniu 
ustawy z dnia 9 czer wca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 201 7 r. poz.  2126, z późn. zm.3)). 
                                                           
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 723, 1563, 1629, 1637 i 1669 . 
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 2214  
 
 2. Zabrania się wchodzenia statków do strefy bezpieczeństwa ustanowionej wokół zakładów i zakładów górniczych  
oraz przebywania statków w tej strefie.  
3. Dozwolone jest wchodzenie statków do strefy bezpieczeństwa ustanowionej wokół zakładów i zakładów górn i-
czych:  
1) w związku z układaniem, inspekcją, testowaniem, naprawą, konserwacją, zmianą, odnową lub usuwaniem kabli  lub 
rurociągów w tej strefie lub w odległości 50 metr ów od tej strefy;  
2) w celu świadczenia usług na rzecz sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w tej strefie lub przewożenia osób  i tow a-
rów do sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń oraz z tych wysp, konstrukcji i urządzeń w tej strefie;  
3) w celu dokonan ia przez właściwy organ nadzoru górniczego kontroli zakładu i zakładu górniczego;  
4) w związku z ratowaniem życia lub mienia;  
5) z powodu złej pogody;  
6) w przypadku gdy statki są w niebezpieczeństwie;  
7) jeżeli dyrektor właściwego urzędu morskiego lub przedsiębiorca wykonujący działalność polegającą na poszukiw a-
niu, rozpoznawaniu lub wydobywaniu węglowodorów ze złóż w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej  Pol-
skiej, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze, u dzieli  na to zgody.  
Art. 25. Informacje o  budowie sztucznych wysp, ustawianiu konstrukcji i  urządzeń, ustanowieniu w okół nich stref 
bezpieczeństwa, jak również całkowitej lub częściowej likwidacji sztucznych wysp, konstrukcji i  urządzeń są podawane do 
publicznej wiadomości w  urzędowych publik acjach Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej.  
Art. 26. 1. Układanie i  utrzymywanie kabli lub rurociągów na obszarach morskich wód wewnętrznych i  morza  teryto-
rialnego wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego lokaliza cję i warunki ich utrzymywania na tych obszarach.  
2. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu  morskiego 
po zaopiniowaniu wniosku o wydanie tego pozwolenia przez ministra właściwego do spraw rozwoj u regionalnego w zakre-
sie stwierdzenia zgodności z ustaleniami koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ministrów właściwych do 
spraw: energii, gospodarki, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, gospodarki wodnej, 
wewnęt rznych oraz Ministra Obrony Narodowej.  
3. Jeżeli ułożenie kabli lub rurociągów jest projektowane na obszarach morskich wód wewnętrznych i  morza  teryto-
rialnego, a  będą one przebiegały również na odcinku lądowym – pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, jest wyd awane  po 
zaopiniowaniu wniosku o  wydanie tego pozwolenia przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zgodnie  z właściwością 
miejscową tego organu.  
4. Do pozwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, przepisy  art. 23 ust. 1c, 2a oraz 3 –5 stosuje się odpowiednio.  
5. Pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, jest wydawane na okres wskazany we wniosku o  wydanie tego pozwolenia,  
jednak nie dłuższy niż 35  lat. 
6. Jeżeli w  okresie:  
1) 10 lat od dnia, w  którym decyzja o  pozwoleniu, o  którym mowa w  ust. 1, stała się ostateczna, nie zostanie rozpoczęte  
układanie kabli lub rurociągów albo  
2) 15 lat od dnia, w  którym decyzja o  pozwoleniu, o  którym mowa w  ust. 1, stała się ostateczna, nie zostanie podjęte  
wykorzystywanie kabli lub rurociągów zgodnie z  warunkami określonymi w  tym pozw oleniu  
– organ, który wydał pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, stwierdza, w  drodze decyzji, wygaśnięcie tego pozwolenia.  
7. Organ, który wydał pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, w drodze decyzji stwierdza dla całości lub,  w przypadku 
przedsięwzięcia real izowanego etapami, dla części obszaru objętego pozwoleniem, jego wygaśnięcie,  jeżeli układanie 
i utrzymywanie kabli lub rurociągów jest niezgodne z  warunkami określonymi w  pozwoleniu  i jednocześnie nakłada karę 
pieniężną, o  której mowa w  art. 55 ust. 2. Pr zepisy  art. 23 ust. 6e i 6f stosuje się odpowiednio.  
8. Jeżeli kable lub rurociągi zostały ułożone i  były utrzymywane zgodnie z  wymaganiami określonymi  w pozwoleniu, 
o którym mowa w  ust. 1, organ, który wydał pozwolenie, może przedłużyć jego ważność na okres do  20 lat. Przedłużenie 
ważności pozwolenia następuje w  drodze decyzji, na wniosek podmiotu, któremu udzielono pozwolenia,  złożony nie pó ź-
niej niż 120  dni przed upływem terminu określonego w  ust. 5. Przepisy  art. 23 ust. 2a, 3 –5, art. 27a i  art. 27b ust. 1 stosuje 
się odpowiednio.  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 2214  
 
 Art. 27. 1. Układanie i  utrzymywanie kabli lub rurociągów w  wyłącznej strefie ekonomicznej jest dozwolone, jeśli nie  
utrudnia to wykonywania praw Rzeczypospolitej Polskiej i  pod warunkiem uzgodnienia ich lokalizacji oraz spo sobów  
utrzymywania z  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej. Minister właściwy do spraw gospodarki  morskiej 
wydaje decyzję w  tym zakresie po zasięgnięciu opinii ministrów właściwych do spraw: energii, gospodarki,  kultury 
i ochrony dziedzictwa nar odowego, rybołówstwa, środowiska, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz Ministra  Obrony 
Narodowej.  
1a. Do uzgodnienia, o  którym mowa w  ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy  art. 23 ust. 2a, 3 –5, 6e i  6f oraz art. 26 
ust. 5, 6 i 8. 
2. Minister właściwy do  spraw gospodarki morskiej może cofnąć zgodę w  razie niespe łniania uzgodnionych waru n-
ków układania i  utrzymywania kabli i  rurociągów.  
Art. 27a. 1. Wniosek o  wydanie pozwolenia, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1, powinien zawierać nazwę, oznaczenie si e-
dziby i adres wnioskodawcy, szczegółowe określenie przedsięwzięcia wymagającego pozwolenia i  jego celu ze wskazaniem:  
1) proponowanej lokalizacji określonej za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych  naniesionych na mapę 
morską, wyznaczających akwen pr zeznaczony na realizację i  ekspl oatację przedsięwzięcia;  
2) powierzchni akwenu przeznaczonego na realizację i  eksploatację przedsięwzięcia oraz okresu niezbędnego do real i-
zacji i  eksploatacji przedsięwzięcia;  
3) charakterystycznych parametrów technicznych i wartości planowanego przedsięwzi ęcia, łącznie z  przedstawieniem 
etapów i  harmonogramu realizacji przedsięwzięcia oraz z  przedstawieniem sposobów przekazywania produktu na ląd;  
4) oceny skutków ekonomicznych, społecznych i  oddziaływania na środowisko.  
2. Do wniosku, o  którym mowa w  ust. 1, należy dołączyć:  
1) zaświadczenie albo oświadczenie o  wpisie do właściwego rejestru zawierające w  szczególności numer tego wpisu;  
2) opis technolo gii planowanego przedsięwzięcia;  
3) informacje o  środowisku znajdującym si ę w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia;  
4) opis potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko i  jego zasoby naturalne zarówno żywe, 
jak i mineralne oraz ich ocenę;  
5) opis środków zmniejszających szkodliwe oddziaływanie  planowanego przeds ięwzięcia na środowisko morskie;  
6) opis przyjętych założeń i  zastosowanych metod prognozy oraz wykorzystanych danych o  środowisku morskim, ze wsk a-
zaniem  trudności powstałych przy gro madzeniu niezbędnych informacji;  
7) projekt programu m onitoringu, w  tym monitoringu środowiska i  zarządzania procesem inwestycyjnym i  eksploatacyjnym;  
8) opis elementów środowiska objętych ochroną na podstawie ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody 
(Dz. U. z 2018  r. poz. 1614 ), znajdujących się  w zasięgu przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.  
2a. Oświadczenie, o  którym mowa w  ust. 2 pkt 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fa ł-
szywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do z awarcia w  nim k lauzuli następującej treści: „Jestem świ a-
domy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. ”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o  odpo-
wiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.  
2b. Wniosek wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 2, składa się w 9 egzemplarzach.  
3. Przepisy  ust. 1–2b stosuje się odpowiednio do wniosków o  wydanie pozwolenia, o  którym mowa  w art. 26 ust. 1, 
a także wniosków o  wydanie uzgodnienia, o  którym mowa w  art. 27 ust. 1. 
Art. 27b. 1. Za wydanie pozwoleń, o  których mowa w  art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz za uzgodnienie, o  którym 
mowa  w art. 27 ust. 1, podmiot, któremu udzielono pozwolenia albo uzgodnienia, w  terminie 14  dni od dnia doręczenia  
wezwania do zapłaty, uiszcza opłatę w  wysokości 15 00 zł. Jeżeli wydane pozwolenie dotyczy zajęcia wyłącznej  strefy 
ekonomicznej pod wznoszenie oraz wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i  urządzeń, podmiot,  któremu udziel o-
no pozwolenia, uiszcza dodatkową opłatę w  wysokości stanowiącej 1% wartości p lanowanego  przedsięwzięcia, określonej 
zgodnie z  ust. 1b, w  następujący sposób:  
1) 10% pełnej kwoty opłaty w  ciągu 90  dni od dnia, w  którym decyzja o  pozwoleniu, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1, 
stała się ostateczna;  
2) 30% pełnej kwoty w  ciągu 30  dni od dn ia, w  którym decyzja o  pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia stała się ost a-
teczna, a  w przypadku gdy decyzja o  pozwoleniu na b udowę nie jest wymagana w  ciągu 30  dni od dnia, w  którym 
rozpoczęto budowę prze dsięwzięcia;  
3) 30% pełnej kwoty w  ciągu 30  dni od d nia, w  którym rozpoczęto wykorzystanie sztucznych wysp, konstrukcji 
i urządzeń;  
4) 30% pełnej kwoty po 3  latach od dnia dokonania wpłaty, o  której mowa w  pkt 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 2214  
 
 1a. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1, związane z  decyzją wymienioną w  art. 23 w  ust. 6g, wnoszone są w  całości 
w terminie 30  dni od dnia, w  którym decyzja o  przedłużeniu wa żności pozwolenia stała się ostateczna.  
1b. Wartość planowanego przedsięwzięcia oblicza się na potrzebę dodatkowej opłaty, o  której mowa w  ust. 1, biorąc 
pod uwagę ceny rynk owe urządzeń i  usług niezbędnych do całkowitej realizacji przedsięwzięcia, na dzień składania wnios -
ku o wydanie pozwolenia, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1. 
1c. Podmiot, któremu udzielono pozwolenia, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1, przed dok onaniem opłaty,  o której m o-
wa w  ust. 1 pkt  3, przedstawia organowi, który wydał to p ozwolenie, informację o  rzeczywistej wartości zrealizowanego 
przedsięwzięcia.  
1d. Organ, który wydał pozwolenie, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1, określa, w  drodze decyzji, wysokość opłat,  
o których mowa w  ust. 1 pkt  3 i 4, biorąc pod uwagę różnicę pomiędzy faktyczną wartością zrealizowanego przedsięwzi ę-
cia oraz wysokością opłat wniesionych zgodnie z  zasadami określonymi w  ust. 1 pkt  1 i 2. 
1e. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1, nie podlegają  zwrotowi.  
1f. W przypadku niewniesienia opłat, o  których mowa w  ust. 1, we wskazanych terminach, organ właściwy  do wyd a-
nia pozwoleń, o  których mowa w  art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, albo uzgodnienia, o  którym mowa  w art. 27 ust. 1, stwierdza, 
w drodze decyzji, utratę ważności pozwolenia albo uzgodnienia. Przepisy  art. 23 ust. 6e i 6f stosuje się odpowiednio.  
2. Opłaty, o  których mowa w  ust. 1, stanowią dochód budżetu państwa.  
3. Pozwolenia, o  których mowa w  art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz uzgodnie nie, o  którym mowa w  art. 27 ust. 1, 
określają warunki korzystania z  obszaru objętego pozwoleniem albo uzgodnieniem przez podmioty wskazane  w pozwol e-
niu albo uzgodnieniu i  dają tym podmiotom prawo korzystania z  tego obszaru zgodnie  z warunkami określonymi w tym 
pozwoleniu albo uzgodnieniu.  
4. Prawa wynikające z  pozwoleń, o  których mowa w  art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, lub uzgodnienia,  o którym mowa 
w art. 27 ust. 1, mogą być przenoszone na inne podmioty na podstawie przepisów ustawy z  dnia 15 września 200 0 r. – 
Kodeks spółek handlowych ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1577  oraz z 2018 r. poz. 398, 650 i 1544 ), za zgodą podmiotu,  któremu 
udzielono pozwolenia albo uzgodnienia, jeżeli podmiot, na rzecz którego ma zostać przeniesione pozwolenie  lub uzgo d-
nienie, przyjmuje wszystkie warunki zawarte w  tym pozwoleniu lub uzgodnieniu oraz jeżeli  nie wystąpią zagrożenia, 
o których mowa w  art. 23 ust. 3. 
5. Prawa wynikające z  pozwoleń wydanych w  trybie, o  którym mowa w art. 27k ust. 1 pkt 1, mogą być przenoszone  
na inne  podmioty, jeżeli podmiot, na rzecz którego ma zostać przeniesione pozwolenie, spełnia kryteria,  o których mowa 
w art. 27g, w  stopniu nie mniejszym niż podmiot, który został wyłoniony w  postępowaniu rozstrzygającym  i uzyskał p o-
zwolenie.  
6. Organ, który wyd ał pozwolenia, o  których mowa w  art. 23 ust. 1 albo art.  26 ust. 1, albo wydał uzgodnienie,  
o którym mowa w  art. 27 ust. 1, wydaje decyzję przenoszącą to pozwolenie albo uzgodnienie kierując się  zasadami niedys -
kryminacji i  równego tra ktowania wszystkich p odmiotów.  
Art. 27c. 1. W  przypadku złożenia wniosku o  wydanie pozwolenia, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1, dotyczącego w y-
łącznej strefy ekonomicznej, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej niezwłocznie zamieszcza ogłoszenie 
o możliwości składania ko lejnych wni osków o  wydanie pozwolenia dotyczących akwenu objętego tym wnioskiem 
w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra.  
2. Ogłoszenie, o  którym mowa w  ust. 1, zawiera informacje o:  
1) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w  sprawie;  
2) lokalizacji określonej za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych;  
3) powierzchni akwenu przeznaczonego na realizację przedsięwzięcia objętego wni oskiem;  
4) organie właściwym do wydania pozwolenia;  
5) możliwości składania kolejnych wniosków, o  których mowa w  ust. 1, w termi nie 60  dni od dnia ogłoszenia w Biulet y-
nie Informacji Publicznej;  
6) obowiązujących kryteriach oceny wniosków;  
7) najistotniejszym kryterium oceny wniosków.  
Art. 27d. 1. Jeżeli w  termin ie, o  którym mowa w  art. 27c ust.  2 pkt  5, zostanie złożony co najmniej j eden kolejny 
kompletny wniosek, o  którym mowa w  art. 27c ust.  1, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przeprowadza 
postępowanie rozstrzygające.  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 2214  
 
 2. Minister właściwy do spraw  gospodarki morskiej, po upływie terminu, o  którym mowa w  art. 27c ust. 2 pkt 5: 
1) informuje wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wnioski w  tym terminie, o  wszczęciu postępowania rozstrzyg a-
jącego;  
2) wzywa wnioskodawców, którzy złożyli kompletne wniosk i w tym terminie, do prze dłożenia w  terminie 21  dni, info r-
macji i  dokumentów pozwalających na ustalenie spe łnienia przez wnioskodawców kryteriów, o  których mowa 
w art. 27g. 
3. Termin zakończenia postępowania rozstrzygającego nie może być dłuższy niż 4  miesiące od dnia wpłynięcia osta t-
niej opinii, o  której mowa w  art. 23 ust.  2 i 2a. 
Art. 27e. 1. Do wniosków, o  których mowa w  art. 27c, przepisy art.  23 ust.  2 i 3 stosuje się odp owiednio.  
2. W przypadku gdy opinia, o  której mowa w  art. 23 ust.  2, do wniosku j est negatywna, m inister właściwy do spraw 
gospodarki morskiej może wydać decyzję o  odmowie wydania pozwolenia przed zakończeniem postępowania rozstrzyg a-
jącego.  
Art. 27f. Postępowanie rozstrzygające jest postępowaniem odrębnym od postępowania w  sprawie o  wydanie po-
zwolenia, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1. Do postępowania rozstrzygającego nie stosuje  się przepisów  ustawy z  dnia 
14 czerwca  1960  r. – Kodeks postępowania administr acyjnego.  
Art. 27g. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ocenia złożone w postępowaniu rozstrzygającym wnioski, 
w szczególności według następujących kryteriów:  
1) zgodność planowanych przedsięwzięć z  ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, o  którym mowa w  art. 37a, 
lub w  przypadku jego braku możliwość prz eznaczenia akwenu na wnioskowane cele z  uwzględnieniem opinii, 
o których mowa w  art. 23 ust.  2; 
2) proponowane przez wnioskodawców okresy obowiązywania pozwolenia, w  tym daty rozpoczęcia i  zakończenia 
budowy i  eksploatacji planowanych przedsięwzięć;  
3) sposób zabezpi eczenia środków finansowych przeznaczonych na wniesienie opłaty, o  której mowa w  art. 27b ust.  1 pkt  1; 
4) sposoby finansowania planowanych przedsięwzięć, z  uwzględnieniem środków wł asnych, kredytów, pożyczek oraz 
proponowanego dofinansowania realizacji in westycji ze środków publicznych;  
5) możliwości stworzenia zaplecza kadrowego, organizacyjnego i  logistycznego, pozw alającego na realizację planow a-
nych przedsięwzięć;  
6) wkład planowanych przedsięwzięć w  realizację unijnych i  krajowych polityk sektor owych.  
Art. 27h. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej umożliwia wnioskodawcom wgląd w  dokumentację dot y-
czącą postępowania rozstrzygającego, w  której w  szczególności:  
1) dokonano wyboru najistotniejszego kryterium oceny wniosków w  postępowaniu ro zstrzygającym spośród kryteriów, 
o których mowa w  art. 27g; 
2) określono liczbę punktów za każde kryterium wymienione w  art. 27g; 
3) określono minimum kwalifikacyjne.  
Art. 27i. Podmiotem wyłonionym w  postępowaniu rozstrzygającym jest wnioskodawca, który:  
1) osiągnął minimum kwalifikacyjne;  
2) uzyskał największą liczbę punktów spośród wszystkich uczestników.  
Art. 27j. Wyniki postępowania rozstrzygającego ogłasza się  w siedzibie oraz w  Biuletynie Informacji Publicznej na 
stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw g ospodarki morskiej, ze wskazaniem wniosk o-
dawców, którzy osiągnęli minimum kwalifikacy jne, uszeregowanych w  kolejności według malejącej liczby uzyskanych 
punktów.  
Art. 27k. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki  morskiej, po przeprowadzeniu postępowania rozstrzygającego:  
1) wydaje pozwolenie, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1, podmiotowi wyłonionemu, nie wcześniej niż 14  dni od dnia ogł o-
szenia  wyników tego postępowania albo  
2) uznaje to postępowanie za nierozstrzygn ięte w  przypadku, gdy żaden z  wnioskoda wców nie osiągnął minimum kwal i-
fikacyjnego albo  
3) unieważnia postępowanie rozstrzygające, jeśli zachodzą przesłanki określone w  art. 27m ust.  1. 
2. Decyzja o  wydaniu pozwolenia jest decyzją administracyjną.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 2214  
 
 Art. 27l. W przypadku gdy podmiot wyłoniony w  postępowaniu rozstrzygającym zrezygnuje z  ubieg ania się o  pozw o-
lenie, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1, przed jego wydaniem lub nie wniesie opłaty za wydanie pozwolenia, o  której mowa 
w art. 27b ust.  1, lub w  przypadku wy stąpienia zagrożeń, o  których mowa w  art. 23 ust.  3, pozwolenie zostaje wydane 
uczestnikowi, który uzyskał kolejno największą liczbę punktów.  
Art. 27m.  1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej z  urzędu lub na wniosek uczestnika p ostępowania ro z-
strzygającego, złożony w  terminie 14  dni od dnia ogłoszenia wyników t ego postępowania, unieważnia to postępowanie 
w drodze decyzji, jeżeli zostały rażąco n aruszone przepisy prawa lub interesy uczestników konkursu.  
2. Od decyzji w  sprawie unieważnienia postępo wania rozstrzygającego uczestnikowi tego postępowania przysługuje, 
w terminie 14  dni od dnia doręczenia tej decyzji, wniosek o  ponowne rozpatrzenie sprawy przez ministra właściwego do 
spraw gospodarki morskiej.  
Art. 27n. Po wyczerpaniu trybu, o  którym mowa  w art. 27m ust.  2, uczestnikowi postępowania rozstrzygającego przysł u-
guje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w  Warszawie.  
Art. 27o. Uczestnikowi postępowania rozstrzygającego nie przysługuje inny, niż określony w  art. 27m ust.  2 i art. 27n, 
tryb kontroli rozstrzygnięć podejmowanych w  postępowaniu rozstrzygaj ącym.  
Art. 27p. Unieważnienie postępowania rozstrzygającego stanowi podstawę wznowienia postępowania w  sprawie 
o wydanie pozwolenia, o  którym mowa w  art. 23 ust.  1. 
Art. 27q. Wydanie pozwole ń wodnoprawnych oraz decyzji o  pozwoleniu na budowę dla obiektów budowlanych  
w polskich obszarach morskich wymaga uzgodnienia z  właściwym terytorialnie dyrektorem urzędu morskiego.  
Art. 27r. 1. Właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego wydaje, w  drodze decyzji, pozwolenie na czasowe  za-
jęcie morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego w  celu zrealizowania przedsięwzięć związanych  z wykonyw a-
niem infrastruktury transportowej, energetycznej lub służącej do uprawiania rekreacji, turystyki lub sport ów wodnych.  
2. Pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, określa warunki w  zakresie bezpieczeństwa morskiego, jakie musi  spełnić 
wnioskodawca.  
3. Pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, wydaje się na czas niezbędny do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia.  
4. Za wydanie pozwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, organ wydający pozwolenie pobiera opłatę w  wysokości  250 zł. 
5. Opłata, o  której mowa w  ust. 4, jest wnoszona w  terminie 7  dni od dnia doręczenia pozwolenia, o  którym  mowa 
w ust. 1. 
6. Opłata, o  której mowa w  ust. 4, stanowi dochód budżetu państwa.  
7. W przypadku niewniesienia opłaty, o  której mowa w  ust. 4, w terminie, organ właściwy do wydania pozwolenia,  
o którym mowa w  ust. 1, stwierdza, w  drodze decyzji, utratę jego ważności.  
Rozdział 5  
Badania naukowe  
Art. 28.4) Badania naukowe na polskich morskich wodach wewnętrznych i  morzu terytorialnym mogą być prowadz o-
ne przez obce państwa oraz obce osoby prawne i  fizyczne, a  także przez właściwe organizacje międzynarodowe, po uzys -
kaniu pozwolenia ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, wydanego po uzgodnieniu z  ministrem właściwym 
do spraw środowiska, z  zastrzeżeniem art. 32a.  
Art. 29. 1. Badania naukowe w  polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej mogą być prowadzone przez państwa, osoby 
i organizac je, o  których mowa w  art. 28, po uzyskaniu pozwolenia m inistra właściwego do spraw gospodarki morskiej. 
Wniosek o  wydanie pozwolenia, zawierający informacje o  zamierzonych badaniach i  ich program, powinien być prze dsta-
wiony nie później niż na trzy miesiące  przed przewidywaną datą rozpoczęcia badań.  
2.5) Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, po uzgodnieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, 
odmawia wydania pozwolenia lub je cofa, jeżeli badania naukowe zagrażają zanieczyszczeniem środowiska . W tym samym 
trybie minister właściwy do spraw gospodarki morskiej może odmówić wydania pozwolenia na prowadzenie takich badań, 
jeżeli badania te:  
1) dotyczą bezpośrednio zasobów naturalnych strefy;  
2) wymagają drążenia dna, użycia środków wybuchowych lub  wprowadzenia do środowiska morskiego substancji 
szkodliwych;  
3) wymagają budowy lub użytkowania sztucznych wysp, konstrukcji i  urządzeń.  
                                                           
4) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt 1 ustawy  z dnia 15  czerwca 2018  r. o zmianie ustawy – Prawo geologic zne i  górnicze oraz 
niektórych innych ustaw (Dz.  U. poz. 1563) , która weszła w  życie z  dniem 29  sierpnia  2018 r. 
5) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 pkt  2 ustawy, o  której mowa w  odnośniku 4. 
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 2214  
 
 Art. 30. Obce państwa oraz obce osoby prawne i  fizyczne, a  także właściwe organizacje międzynarodowe przepr o-
wadzające badania naukowe na polskich obszarach morskich są obowiązane do:  
1) zapewnienia udziału polskich przedstawicieli w  badaniach, włączając w  to ich obe cność na pokładach statków 
badawczych i  innych urządzeń;  
2) poinformowania ministra właściwego do spraw gosp odarki morskiej o  wynikach badań w  terminie 6  miesięcy  od dnia 
ich zakończenia;  
3) udostępnienia nieodpłatnie ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej danych uzyskanych  w ramach 
badań w  terminie 6  miesięcy od dnia ich zakończenia;  
4) niezwłoczneg o informowania ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej  o każdej istotnej  zmianie w progr a-
mie badań;  
5) niezwłocznego usunięcia urządzeń naukowo -badawczych i  wyposażenia po zakończ eniu badań, chyba że na ich poz o-
stawienie uzyskano odrębne pozwolen ie. 
Art. 30a. Niespełnienie przez podmioty, o  których mowa w  art. 30, wymagań określonych w  tym przepisie,  stanowi 
podstawę do odmowy wydania kolejnych pozwoleń, o  których mowa w  art. 28 i art. 29, albo do stwierdzenia utraty ważnoś ci 
wydanych już pozwoleń.  
Art. 31. 1. Z zastrzeżeniem ust.  2, polskie osoby prawne i  fizyczne mogą prowadzić badania nauk owe na polskich o b-
szarach morskich bez pozwolenia. Osoby te są obowiązane do info rmowania dyrektora właściwego urzędu morskiego 
o rejonie  i sposobie prowadzenia b adań na 14  dni przed ich rozpoczęciem oraz o  zakończeniu badań.  
1a. Do polskich osób prawnych i  fizycznych prowadzących badania naukowe na polskich obszarach morskich  przep i-
sy art. 30 pkt 2 i 3 stosuje się odpowiednio.  
2. Do połowó w prowadzonych w  ramach badań naukowych stosuje się przepisy o  rybołó wstwie morskim.  
Art. 32. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej  wydaje decyzje o  wstrzymaniu badań na polskich obsz a-
rach morskich, o  których mowa w  art. 28 i 29, lub o  cofnięciu pozwolenia wydanego na podstawie art.  29, jeżeli badania są 
prowadzone niezgodnie z  przepisami ust awy, przepisami szczególnymi, udzielonym pozwoleniem lub powodują ujemne 
skutki dla środowiska.  
Art. 32a. 1. Jeżeli badania, o  których mowa w  art. 28 i 29 ust . 1, dotyczą żywych zasobów morza, pozwolenie wydaje 
minister właściwy do spraw rybołówstwa.  
2. Przepisy art.  30 i 32 stosuje się odpowiednio.  
Rozdział 6  
Eksploatacja zasobów mineralnych  
Art. 33. (uchylony)  
Art. 34. Do poszukiwania, rozpoznawania i  wydobyw ania zasobów mineralnych w  polskich obszarach morskich st o-
suje się odpowiednie przepisy prawa geologicznego i  górniczego oraz przepisy dotyczące ochrony środowiska morskiego, 
bezpieczeństwa żeglugi i  życia na morzu.  
Rozdział 7  
Turystyka i  sporty wodne  
Art. 35. Uprawianie na polskich obszarach morskich turystyki oraz sportów wodnych może się odb ywać na waru n-
kach i  w sposób zgodny z  przepisami prawa polskiego.  
Art. 35a. 1. Przeszukiwanie wraków statków lub ich pozostałości może być dokonywane przez osoby fizy czne, osoby 
prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej wyłącznie po uzyskaniu pozwolenia dyrektora 
właściwego urzędu morskiego.  
2. Pozwolenie na przeszukiwanie wraków statków lub ich pozostałości wydawane jest na wniosek zainteres owanych 
podmiotów, o  których mowa w  ust. 1, w uzgodnieniu z  komendantem morskiego oddziału Straży Granicznej oraz woj e-
wódzkim konserwatorem zabytków właściwymi dla siedziby urzędu morskiego oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Biura 
Hydrograficznego Marynarki  Wojennej.  
3. W pozwoleniu, o  którym mowa w  ust. 1, określa się:  
1) pozycję lub obszar przeszukiwania;  
2) nazwę lub określenie wraku;  
3) nazwę statku, z  którego będzie dokonywane przeszukiwanie, warunki przeszuki wania, łącznie z  warunkami bezpie -
czeństwa,  oraz 
4) okres przeszukiwania, który nie może być dłuższy niż 30  dni. 
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 2214  
 
 3a. W przypadku gdy podczas przeszukania wraku statku lub jego pozostałości zostaną wykryte materiały  mogące z a-
grażać bezpieczeństwu osób lub środowisku, w  szczególności: amunicja, torpe dy lub miny, podmiot, który  uzyskał pozw o-
lenie, o  którym mowa w  ust. 1, jest obowiązany niezwłocznie poinformować o  tym właściwego terytorialnie  dyrektora 
urzędu morskiego i  przekazać opis wykrytego niebezpieczeństwa oraz dane umożliwiające jego lokalizacj ę i identyfikację.  
4. Pozwolenie, o  którym mowa w  ust. 1, może także nakładać na wnioskodawcę obowiązek zapewnienia inspektorowi 
inspekcji morskiej odpowiednich warunków pracy oraz z akwaterowania i  wyżywienia na statku, z  którego będzie dokon y-
wane przeszuk iwanie wraku lub jego pozostałości, i  umożliwienia inspek torowi korzystania w  celach służb owych ze śro d-
ków łączności znajdujących się na statku.  
5. W tym samym czasie na przeszukiwanie określonego wraku statku lub jego pozostałości pozwolenie może być w y-
dane tylko jednemu podmiotowi.  
6. Odmawia się wydania pozwolenia, o  którym mowa w  ust. 1, jeżeli:  
1) istnieje zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi morskiej lub zanieczyszczenia środowiska morskiego;  
2) wrak statku lub jego pozostałości znajdują się w  obszarze składowania lub zatopienia uzbrojenia, materiałów wyb u-
chowych lub broni chemicznej;  
3) wrak statku lub jego pozostałości podlegają szczególnej ochronie.  
Art. 35b. 1. Podróż statku, z  którego ma nastąpić przeszukanie wraku lub jego pozostałości, powinna zac zynać się 
i kończyć w  porcie polskim.  
2. Wszelkie przedmioty znalezione i  wydobyte w  trakcie przeszukiwania wraków statków lub ich pozostałości mogą 
znajdować się wyłącznie na statku objętym pozwoleniem, o  którym mowa w  art. 35a ust.  1, i podlegają przekaz aniu dyre k-
torowi urzędu morskiego, który wydał pozwolenie, najpóźniej w  dniu upływu ważności pozwolenia.  
Art. 35c. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, szczeg ółowy tryb p o-
stępowania w  sprawach uzyskiwania pozwole nia, o  którym mowa w  art. 35a ust.  1, a także wzór pozwolenia oraz wzór 
wniosku o  wydanie pozwolenia, mając na uwadze be zpieczeństwo osób przeszukujących wraki lub ich pozostałości oraz 
względy bezpieczeństwa żeglugi morskiej.  
Rozdział 8  
Pas nadbrzeżny  
Art. 36. 1. Pasem nadbrzeżnym jest obszar lądowy przyległy do linii brzegu morskiego.  
2. W skład pasa nadbrzeżnego wchodzą:  
1) pas techniczny – stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i  lądu; jest on obszarem prz e-
znaczonym do utrzymani a brzegu w  stanie zgodnym z  wymogami bezpieczeństwa i  ochrony środowiska;  
2) pas ochronny – obejmujący obszar, w  którym działalność człowieka wywiera bezp ośredni wpływ na stan pasa tec h-
nicznego.  
3. Pas nadbrzeżny przebiega wzdłuż wybrzeża morskiego.  
4. Rada Ministrów, w  drodze rozporządzenia, określa minimalną i  maksymalną szerokość pasa technicznego 
i ochronnego oraz sposób wyznaczania ich granic, kierując się uw arunkowaniami lokalnymi, rzeźbą terenu, formą jego 
zabudowy oraz uwzględniając o ddziaływanie ży wiołu morskiego na brzeg morski.  
5. Dyrektor właściwego urzędu morskiego, w  drodze zarządzenia, określa:  
1) granice pasa technicznego, po uprzednim zasięgnięciu opinii właściwych rad  gmin, a  na terenach będących w zarzą-
dzie jednostek organizacyjnych podleg łych Ministrowi Obrony Narodowej – po zasięgnięciu opinii tych jednostek 
oraz wyznacza granice p asa technicznego w  terenie;  
2) granice pasa ochronnego w  uzgodnieniu z  właściwym wojewodą i  właściwymi radami gmin, a  na terenach będących 
w zarządzie jednostek  organizacyjnych podległych M inistrowi Obrony Narodowej – po zasięgnięciu opinii tych je d-
nostek oraz wyznacza granice pasa ochronnego.  
Art. 37. 1. Pas techniczny może być wykorzystywany do innego celu niż określony w  art. 36 ust. 2 pkt 1, za zgodą  
właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego, wydaną w  drodze decyzji, która jednocześnie określa warunki  takie-
go wykorzystania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 2214  
 
 1a. W celu zapewnienia bezpieczeństwa brzegu morskiego w  pasie technicznym określa się minimalne  poziomy be z-
pieczeństwa brzegu morskiego oraz położenie granicznej linii ochrony niezbędnej dla utrzymania  brzegu.  
1b. Minimalny poziom bezpieczeństwa brzegu morskiego w  pasie technicznym określa się przez prawdopodobie ń-
stwo zdarzenia sztormu na tym obszarze.  
1c. Graniczną linię ochrony stanowi linia, poza którą nie dopuszcza się cofania linii brzegu morskiego.  
1d. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, wymagane dla  utrzymania 
bezpieczeństwa brzegu minimalne poziomy bezpieczeństwa brzegu m orskiego, położenie granicznej  linii ochrony oraz 
odcinki linii brzegowej, dla których zostaną wyznaczone, mając na względzie zagospodarowanie  wybrzeża oraz obszary 
podlegające ochronie zgodnie z  ustawą z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody.  
2. Zabrania się tworzenia obwodów łowieckich na obszarze pasa technicznego.  
2a. Zabrania się na obszarze pasa technicznego:  
1) zaśmiecania i zanieczyszczania terenu;  
2) bez zgody, o której mowa w ust. 1:  
a) rozpalania ogniska na plaży,  
b) używania pojazdu silni kowego lub zaprzęgowego lub motoroweru;  
3) nie będąc do tego upoważnionym, przebywania na terenach (ogrodzonych lub oznakowanych) objętych pracami   
hydrotechnicznymi lub pomiarowymi, zagrożonych erozją, pożarem i innymi zdarzeniami, w szczególności  skaże-
niami, zanieczyszczeniami lub obecnością niebezpiecznych przedmiotów.  
3. Pozwolenia wodnoprawne, wnoszenie lub niewnoszenie sprzeciwu od przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego, oceny 
wodnoprawne, decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzje o pozwoleniu na budowę oraz decyzje 
w sprawie zmian w zalesianiu, zadrzewianiu, tworzeniu obwodów łowieckich, a także projekty studium uwarunkowań 
i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i planów 
zagospodarowania przestrzennego województwa, dotyczące pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów 
i przystani, wymagają uzgodnienia z dyrektorem właściwego urzędu morskiego.  
4. Wszystkie plany i  projekty związane z  zagospodarowaniem morskich w ód wewnętrznych i  morza terytorialnego są 
zatwierdzane przez organy administracji morskiej w  uzgodni eniu z  właściwymi gminami nadmorskimi.  
Rozdział 9  
Planowanie i  zagospodarowanie przestrzenne obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego 
i wyłą cznej strefy ekonomicznej  
Art. 371. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego  
i wyłącznej strefy ekonomicznej oznacza proces, za pośrednictwem którego właściwe organy, o których  mowa w  art. 37e 
ust. 1, analizują i organizują wykorzystanie obszarów morskich, aby osiągnąć cele ekologiczne, gospodarcze  i społeczne.  
Art. 37a. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa, plan o-
wania i  zagospodarowania przes trzennego oraz mieszkalnictwa  w porozumieniu z  ministrami właściwymi do spraw: śr o-
dowiska, gospodarki wodnej, kultury i  ochrony  dziedzictwa narodowego, rolnictwa, rybołówstwa, transportu, wewnętr z-
nych oraz Ministrem Obrony Narodowej  przyjmuje, w  drodze roz porządzenia, plany zagospodarowania przestrzennego 
morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i  wyłącznej strefy ekonomicznej, uwzględniając rozstrzygnięcia określone  
w ust. 2 oraz wydane ważne  pozwolenia, o  których mowa w  art. 23 ust. 1, art. 26 ust. 1, i uzgodnienie, o  którym mowa 
w art. 27 ust. 1. 
2. Plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i  wyłącznej  strefy 
ekonomicznej, zwane dalej „planami ”, rozstrzygają o:  
1) przeznaczeniu, w  tym funkcjach podstawowych, obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego  
i wyłącznej strefy ekonomicznej;  
2) zakazach lub ograniczeniach korzystania z  obszarów, o  których mowa w  pkt 1, z uwzględnieniem wymogów  ochrony 
przyrody;  
3) rozmieszczeniu inwestycji c elu publicznego;  
4) kierunkach rozwoju transportu i  infrastruktury technicznej;  
5) obszarach i  warunkach:  
a) ochrony środowiska i  dziedzictwa kulturowego,  
b) uprawiania rybołówstwa i  akwakultury,  
c) pozyskiwania energii odnawialnej,  
d) poszukiwania, rozpoznawania złóż kopalin oraz wydobywania kopalin ze złóż.  
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 2214  
 
 3. Funkcje podstawowe oznaczają wiodące przeznaczenia obszaru wydzielonego w  planie, o  którym mowa  w ust. 1, 
którego pozostałe dopuszczalne funkcje nie mogą zakłócać. Dopuszczalne funkcje obszaru  oznaczają możliwe  sposoby 
wykorzystania obszaru, których współistnienie nie wpłynie negatywnie na zrównoważony rozwój obszaru.  
4. Plany zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i  wyłącznej  strefy 
ekonomicznej mogą za wierać ustalenia informacyjne w  zakresie przewidywanego rozmieszczenia inwestycji  celu public z-
nego, inne niż określone w  ust. 2. 
5. Organami właściwymi w  sprawie morskiego planowania przestrzennego jest odpowiednio minister właściwy  do 
spraw gospodarki mor skiej i  dyrektor urzędu morskiego.  
6. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przekazuje Komisji Europejskiej i  odpowiednim państwom  
członkowskim kopie oraz wszelkie kolejne zmiany planów w  terminie trzech miesięcy od dnia ich ogłoszenia.  
Art. 37b. 1. Projekt planu sporządza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego, stosując podejście ekosyst e-
mowe  oraz mając na względzie:  
1) wsparcie zrównoważonego rozwoju w  sektorze morskim z  uwzględnieniem aspektów gospodarczych, społecznych  
i środowiskowych, w  tym poprawy stanu środowiska i  odporności na zmiany klimatu;  
2) obronność i  bezpieczeństwo państwa;  
3) koordynację działań odpowiednich podmiotów i  sposobów wykorzystania morza.  
1a. Podejście ekosystemowe, o  którym mowa w  ust. 1, oznacza,  że w  zarządzaniu działalnością człowieka  spełnione 
zostaną łącznie następujące warunki:  
1) wpływ na ekosystem planowanej działalności człowieka będzie utrzymywany na poziomie umożliwiającym  osiągni ę-
cie i utrzymanie dobrego stanu ekologicznego środowiska;  
2) zostanie zachowana zarówno zdolność do prawidłowego funkcjonowania ekosystemu, jak i  odporność na  zmiany 
środowiskowe, powstałe w  wyniku działalności człowieka;  
3) zostanie umożliwione jednoczesne, trwałe i  zrównoważone użytkowanie zasobów i  usług ekosy stemowych  przez 
obecne i  przyszłe pokolenia.  
2. Do projektu planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, m orza terytorialnego 
i wyłącznej strefy ekonomicznej sporządza się prognozę oddziaływania na środowisko.  
3. Koszty sporządzenia pla nu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętr znych, morza terytorialnego 
i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz opracowania prognozy oddziaływania na środowisko obciążają budżet państwa albo 
inwestora realizującego i nwestycję, jeżeli ustalenia tego  planu są bezpośrednią konsekwencją realizacji tej inwest ycji. 
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa, planowania  
i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w  porozumieniu z  ministrem właści wym do spraw rybołówstwa  
oraz ministrem właściwym do spraw środowiska określi, w  drodze rozporządzenia, wymagany zakres planów  zawarty 
w części tekstowej oraz części graficznej sporządzanej w  formie cyfrowego opracowania kartograficznego  tworzonego na 
podstawie baz danych, określając w  szczególności materiały planistyczne, rodzaj opracowań kartograficznych,  skalę opr a-
cowań kartograficznych, stosowane oznaczenia, nazewnictwo, standardy oraz sposób dokumentowania  prac planistyc z-
nych, mając na względzie cz ytelność i  przejrzystość planów oraz wytyczne przyjęte przez  Komisję Ochrony Środowiska 
Morskiego Morza Bałtyckiego oraz organy Unii Europejskiej w  zakresie planowania  przestrzennego obszarów morskich.  
Art. 37c. Organy administracji morskiej mogą prowadzić  analizy i  studia oraz opracowują koncepcje  i programy, 
w celu opracowania planu, a  także współpracują z  samorządami województw i  gmin nadmorskich w  celu zapewnienia 
spójności tego planu ze studiami uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania przestrzennego g min, miejscowymi planami 
zagospodarowania przestrzennego i  planami zagospodarowania przestrzennego województw.  
Art. 37d. Plan może zawierać ustalenia wiążące samorządy województw oraz gminy, w  obszarze których występują  
morskie wody wewnętrzne, lub gminy s ąsiadujące z  obszarem planu poprzez linię brzegową lub odpowiadające  tej linii 
granice obszarów morskich, przy sporządzaniu odpowiednio planów zagospodarowania przestrzennego  województw, st u-
diów uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów  zagospodarowania 
przestrzennego w  zakresie:  
1) rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o  znaczeniu krajowym określonych w  średniookresowej strategii  rozwoju 
kraju i  innych strategiach rozwoju, koncepcji przestrzennego zagospodaro wania kraju oraz programach  określających 
zadania rządowe, o  których mowa w  art. 48 ustawy  z dnia 27  marca 2003  r. o planowaniu  i zagospodarowaniu prz e-
strzennym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ); 
2) obszarów chronionych, w  tym obszarów przestrzeni chronionej;  
3) sposobu korzystania z  obszarów morskich, w  tym ograniczeń i  dopuszczeń.  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 2214  
 
 Art. 37e. 1. Przystępując do sporządzenia projektu planu, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego, kolejno:  
1) podaje do publicznej wiadomości, poprzez ogłoszenie w  prasie ogólnopolskiej, wywieszenie na tablicy ogłoszeń  
i zamieszczenie w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego  dyrektora, 
informacje o:  
a) przystąpieniu do sporządzania projektu planu,  
b) możliwości składania uwag i  wniosków dotyczących projektu planu określając formę, miejsce i  termin  składania 
tych uwag i  wniosków, nie krótszy niż 60  dni od dnia podania informacji do publicznej wiadomości;  
2) zawiadamia na piśmie o  przystąpieniu do sporządzania projektu planu instytucj e i organy właściwe do uzgadniania  
i opiniowania projektu planu;  
3) rozpatruje uwagi i  wnioski, o  których mowa w  pkt 1 lit. b, rozstrzyga o  sposobie ich uwzględnienia w  projekcie  planu 
i sporządza wykaz uwag i  wniosków złożonych do projektu planu, w  którym  umieszcza uwagi i  wnioski,  wraz ze zł o-
żonym opisem przedsięwzięcia, o  którym mowa w  art. 37f ust. 3, a także ogólne uzasadnienie dotyczące  sposobu 
uwzględnienia wniosków do projektu planu;  
4) wykłada wykaz, o  którym mowa w  pkt 3, do publicznego wglądu i  udostępnia w  Biuletynie Informacji Publicznej  na 
stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego dyrektora, do dnia zakończenia wyłożenia projektu  planu, o  którym 
mowa w  pkt 10, oraz podaje informacje o  tym do publicznej wiadomości, wskazując miejsce  jego wył ożenia;  
5) występuje do właściwych organów o  uzgodnienie zakresu i  stopnia szczegółowości informacji wymaganych  w pro-
gnozie oddziaływania na środowisko, o  którym mowa w  art. 53 ustawy  z dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu 
informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania 
na środowisko ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ); 
6) sporządza projekt planu, uwzględniający w  szczególności alternatywne rozmieszczenie wybranych przedsięwzięć  
wraz z  uzasad nieniem ich rozmieszczenia, i  prognozę oddziaływania na środowisko dla tego projektu;  
7) występuje o  opinie o  projekcie planu do:  
a) wojewódzkiego konserwatora zabytków – właściwego w  zakresie obszarów objętych ochroną konserwatorską  
oraz obszarów proponowanych do objęcia taką ochroną,  
b) dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – 
w zakresie:  
– wpływu na obszary szczególnego zagrożenia powodzią z  wyłączeniem pasa technicznego,  
– dostosowania usta leń projektu planu do wymagań wynikających z  warunków korzystania z  wód regionu  wod-
nego oraz, o  ile zostały sporządzone, warunków korzystania z  wód zlewni,  
– zgodności z  planami gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy,  
c) ministra właściwego do spraw zdrowia – w zakresie zagospodarowania stref ochronnych uzdrowisk  i obszarów 
ochrony uzdrowiskowej,  
d) właściwego organu nadzoru górniczego – w zakresie terenów górniczych i  ich zagospodarowania,  
e) organów właściwych w  zakresie strategicznej oceny oddziały wania na środowisko zgodnie z  ustawą z  dnia 
3 października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa  w ochro-
nie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, załączając prognozę oddziaływania  na środowisko,  
f) dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – 
w zakresie zgodności z programem ochrony wód morskich oraz w zakresie celów środowiskowych dla wód mo r-
skich, ustanowionych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne;  
8) uzgadnia projekt planu z:  
a) wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast położonych w  bezpośrednim sąsiedztwie obszaru objętego  pro-
jektem planu – w zakresie wpływu jego ustaleń na zagospodarowanie pasa tec hnicznego, pasa ochronnego  oraz 
morskich portów i  przystani oraz zagospodarowanie przestrzenne gminy,  
b) regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w zakresie ustaleń projektu planu, mogących mieć wpływ  na cele 
ochrony rezerwatu przyrody, na ochronę przyr ody parku krajobrazowego i  obszaru chronionego  krajobrazu oraz 
w zakresie ustaleń projektu planu, mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar  Natura 2000  zgodnie 
z ustawą z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody,  
c) Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrami właściwymi do spraw: gospodarki, energii, rybołówstwa, środowiska , 
gospodarki wodnej, wewnętrznych, turystyki, łączności, transportu, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego  
w zakresie ich właściwości,  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 2214  
 
 d) marszałkiem województwa – w zakres ie terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o  znaczeniu  woje-
wódzkim, ustalonego w  planie zagospodarowania przestrzennego województwa,  
e) dyrektorem parku narodowego w  zakresie ustaleń projektu planów, mogących mieć wpływ na ochronę  przyrody 
parku  narodowego zgodnie z  ustawą z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody,  
f) podmiotami zarządzającymi portami morskimi o  podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej – w zakre-
sie ustaleń projektu planu mogących mieć wpływ na rozwój portów;  
9) podaje do publicznej wiadomości, w  sposób określony w  pkt 1, w terminie nie krótszym niż 14  dni przed  dniem w y-
łożenia projektu planu wraz z  prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu, informacje  o terminie 
i miejscu wyłożenia tych dokumentów oraz o możliwości składania w  tym terminie uwag  i wniosków do projektu pl a-
nu i prognozy oddziaływania na środowisko dla tego projektu oraz gromadzi te  uwagi i  wnioski;  
10) wykłada projekt planu wraz z  prognozą oddziaływania na środowisko na okres nie krótszy ni ż 6 tygodni,  a także ud o-
stępnia go wraz z  prognozą w  Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego  tego 
dyrektora oraz organizuje w  trzecim tygodniu wyłożenia tego projektu dyskusję publiczną nad  przyjętymi w  nim ro z-
wiązaniam i; 
11) rozpatruje złożone uwagi i  wnioski, o  których mowa w  pkt 9, oraz opinie, o  których mowa w  pkt 7, wprowadza  zmia-
ny do projektu planu wynikające z  prognozy oddziaływania na środowisko oraz uwzględnionych opinii  i dokonanych 
uzgodnień, o  których mowa w  pkt 7 i 8; 
12) ponawia uzgodnienia, o  których mowa w  pkt 8, w  niezbędnym zakresie oraz sporządza wykaz nieuwzględnionych  
uwag i  wniosków wraz z  uzasadnieniem ich nieuwzględnienia;  
13) przedstawia projekt planu ministrowi właściwemu do spraw rozwoju regionalnego w  celu stwierdzenia jego  zgodności 
z celami i  kierunkami określonymi w  długookresowej strategii rozwoju kraju, ustaleniami  średniookresowej strategii 
rozwoju kraju i  innymi strategiami rozwoju;  
13a) przedstawia projekt planu ministrowi właściw emu do spraw budownictwa, planowania i  zagospodarowania  prze-
strzennego oraz mieszkalnictwa w  celu stwierdzenia jego zgodności z  koncepcją przestrzennego zagospodarowania  
kraju oraz programami określającymi zadania rządowe, o  których mowa w  art. 48 ustawy z dnia 27  marca 2003  r. 
o planowaniu i  zagospodarowaniu przestrzennym;  
14) informuje Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w  przypadku stwierdzenia możliwości znaczącego  transgr a-
nicznego oddziaływania na środowisko na skutek realizacji zamierzeń związan ych z  ustaleniami planu,  o możliwości 
transgranicznego oddziaływania na środowisko skutków realizacji planu i  przekazuje mu projekt  planu wraz z  pro-
gnozą oddziaływania na środowisko;  
15) uczestniczy w  postępowaniu w  sprawie transgranicznego oddziaływania n a środowisko, zgodnie z  przepisami działu VI 
rozdziału  3 ustawy  z dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale 
społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko;  
16) może ponownie  wystąpić o  opinie i  uzgodnienia, o  których mowa w  pkt 7, 8 i 13, w  zakresie zmian projektu  planu 
wynikających z  przeprowadzonego postępowania w  sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko;  
17) przedkłada projekt planu wraz z  wykazem, o  którym mow a w pkt 12, oraz projektem podsumowania, o  którym  mowa 
w art. 55 ust. 3 ustawy  z dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale 
społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko, mi nistrowi  właściwemu do 
spraw gospodarki morskiej w  celu jego przyjęcia zgodnie z  art. 37a ust. 1. 
2. Jeżeli po przedstawieniu projektu planu do przyjęcia zgodnie z  art. 37a ust. 1 dokonane zostaną zmiany  w proje k-
cie planu, minister właściwy do spraw gospod arki morskiej, po rozpatrzeniu zgłoszonych uwag i  wniosków,  może przek a-
zać projekt planu do właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego w  celu ponowienia czynności,  o których mowa 
w ust. 1, w  zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przedmiotem  ponowionych czynności  jest wyłącznie część 
projektu planu objęta zmianami.  
Art. 37f. 1. W  odniesieniu do uwag i  wniosków, o  których mowa w  art. 37e ust. 1 pkt 9, właściwy terytorialnie  dyrek-
tor urzędu morskiego sporządza każdorazowo uzasadnienie sposobu ich rozpatrzenia.  
2. Rozstrzygnięcia dyrektora urzędu morskiego o  nieuwzględnieniu złożonych uwag i  wniosków do projektu  planu nie 
podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.  
3. W przypadku wniosku, o  którym mowa w  art. 37e ust. 1 pkt 1 lit. b, dotycz ącego uwzględnienia w  planie  przedsi ę-
wzięcia należącego do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na  środowisko do 
wniosku dołącza się opis przedsięwzięcia zawierający dane, o  których mowa w  art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy  z dnia 3  paździe r-
nika 2008  r. o udostępnianiu informacji o  środowisku i  jego ochronie, udziale społeczeństwa  w ochronie środowiska oraz 
o ocenach oddziaływania na środowisko.  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 2214  
 
 Art. 37g. 1. Organy, o  których mowa w  art. 37e ust. 1, w zakresie swojej właściwości rzeczowej i  miejscowej  są obo -
wiązane do współpracy przy sporządzaniu planu, polegającej na wyrażaniu opinii, składaniu wniosków oraz  udostępnianiu 
informacji.  
2. Koszty związane ze współpracą, o  której mowa w  ust. 1, obciążają organy współprac ujące.  
3. Organy, o  których mowa w  art. 37e ust. 1 pkt 7, 8, 13, dokonują uzgodnień albo przedstawiają opinie  w terminie 
nie dłuższym niż 45  dni od dnia udostępnienia projektu planu.  
4. Dyrektor urzędu morskiego może uznać za uzgodniony projekt planu w  przypadku, w  którym organy,  o których 
mowa w  art. 37e ust. 1 pkt 7, 8, 13, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić.  
5. Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o  których mowa w  ust. 4, w terminie, o  którym mowa w  ust. 3, uważa 
się za równo znaczne odpowiednio z  uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu planu.  
Art. 37h. Dyrektor urzędu morskiego, podejmując rozstrzygnięcia, o  których mowa w  art. 37e ust. 1 pkt 3, 6 i 11, ma 
na względzie:  
1) osiągnięcie zrównoważonego rozwoju obszaru objętego p lanem oraz obszarów do niego przyległych  w wymiarze 
ekonomicznym, społecznym i  środowiskowym;  
2) zapewnienie obronności i  bezpieczeństwa państwa;  
3) wzajemne oddziaływanie lądu i  morza.  
Art. 37i. 1. Plan podlega okresowej ocenie, co najmniej raz na 10  lat. 
2. W celu oceny aktualności planów właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego występuje do organów,  
o których mowa w  art. 37e ust. 1 pkt 7 i 8, o przekazanie informacji dotyczących zmian w  zagospodarowaniu przestrze n-
nym obszaru objętego planem oraz dokonuje analizy zmian na tym obszarze, z  uwzględnieniem wydanych pozwoleń,  
o których mowa w  art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz uzgodnienia, o  którym mowa w  art. 27 ust. 1. 
3. Po przeprowadzeniu oceny dyrektor urzędu morskiego opracowuje raport o  stanie  zagospodarowania obszarów  
morskich. Wyniki tej oceny oraz raport są przekazywane ministrom właściwym do spraw: gospodarki morskiej,  gospodarki 
wodnej, rozwoju regionalnego, budownictwa, planowania i  zagospodarowania przestrzennego  oraz mieszkalnictwa.  
4. Na podstawie raportu, o  którym mowa w  ust. 3, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej podejmuje  decy-
zję o  przystąpieniu do zmiany planu oraz zakresie niezbędnych zmian.  
5. Jeżeli w  wyniku zmiany przepisów prawa zachodzi konieczność dokonania zmiany planu, czynności,  o których 
mowa w  art. 37e, wykonuje się odpowiednio w  zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Przystąpienie  do zmiany 
planu powinno nastąpić nie później niż w  terminie 6  miesięcy od dnia wejścia w  życie zmienionego  przepisu prawa.  
6. Zmiana planu następuje w  trybie, w  jakim plan został przyjęty.  
Art. 37j. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej prowadzi współpracę transgraniczną w  zakresie  plano-
wania i  zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytori alnego i  wyłącznej strefy  ekon o-
micznej oraz wymianę transgraniczną w  zakresie danych przestrzennych niezbędnych w  procesie planowania  przestrzen -
nego obszarów morskich.  
2. Rada Ministrów może określić, w  drodze rozporządzenia, wymagany zakres i  sposób uzgo dnień transgranicznych  
planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i  wyłącznej  strefy ekonomic z-
nej, mając na względzie w  szczególności zalecenia przyjęte przez Komisję Ochrony Środowiska  Morskiego Morza Bałty c-
kiego  oraz organy Unii Europejskiej w  zakresie planowania przestrzennego na morzu.  
Art. 37k. Dyrektor urzędu morskiego gromadzi i  przechowuje materiały dotyczące planów.  
DZIAŁ III  
Administracja morska  
Rozdział 1  
Ustrój organów administracji morskiej  
Art. 38. 1. Organami administracji morskiej są:  
1) minister właściwy do spraw gospodarki morskiej – jako naczelny organ administracji morskiej;  
2) dyrektorzy urzędów morskich – jako terenowe organy administracji morskiej.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki mors kiej sprawuje nadzór nad działalnością d yrektorów urzędów morskich 
w zakresie uregulowanym w  niniejszej ustawie oraz w  przepisach odrębnych.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 2214  
 
 Art. 39. 1. Dyrektor urzędu morskiego podlega ministrowi właściwemu do spraw gospodarki mo rskiej.  
2. Dyrektora urzędu morskiego powołuje i  odwołuje minister właściwy do spraw gospoda rki morskiej. Zastępców 
dyrektora urzędu morskiego powołuje i  odwołuje minister wł aściwy do spraw gospodarki morskiej na wniosek dyrektora 
urzędu morskiego.  
3. Na stanowisko dyrektora i  zastępcy dyrektora urzędu morskiego może być powołany w yłącznie obywatel polski 
posiadający wykształcenie wyższe oraz wiedzę, kwalifikacje z awodowe i  doświadczenie z  zakresu gospodarki morskiej 
oraz funkcjonowania admin istracji rządowej.  
4. Dyrektor urzęd u morskiego wykonuje swoje kompetencje przy pomocy urzędu morski ego, który jest państwową 
jednostką budżetową.  
5. W skład urzędu morskiego wchodzą w  szczególności:  
1) inspekcja morska, inspekcja bandery, inspekcja portu – przy pomocy których dyrektor urzęd u morskiego realizuje 
swoje zadania w  zakresie inspekcji statków;  
1a) Służba Kontroli Ruchu Statków (Służba VTS) – przy pomocy której dyrektor urz ędu morskiego realizuje swoje zad a-
nia w  zakresie monitorowania ruchu statków i  przekazywania informacji;  
2) kapitanaty i  bosmanaty portów – przy pomocy których dyrektor urzędu morskiego wykonuje swoje kompetencje 
w portach i  przystaniach morskich;  
3) Biuro Spraw Obronnych Żeglugi – do realizacji zadań, o  których mowa w  art. 42 ust.  2 pkt  1a. 
Art. 40. 1. Urzędy morskie tworzy i  znosi minister właściwy do spraw gospodarki morskiej  w drodze rozporządzenia.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej  po zasięgnięciu opinii właściwych w ojewodów, w  drodze roz -
porządzenia, określa terytorialny zakres działania dy rektorów urzędów morskich i  siedziby urzędów.  
3. Organizację urzędu morskiego oraz szczegółowy zakres działania dyrektora urzędu mo rskiego określa statut nad a-
ny przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej.  
Art. 41. 1. Pracownicy organów administ racji morskiej określonych kategorii noszą w  czasie pełni enia obowiązków 
służbowych umundurowanie.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w  drodze rozporządzenia, określa k ategorie pracowników ob o-
wiązanych do noszenia umundurowania, sposób jego  przydziału oraz wzór tego umundurowania.  
Rozdział 1a  
Państwowa Morska Służba Hydrograficzna  
Art. 41a. 1. Zadania państwa związane z  prowadzeniem, koordynowaniem i  nadzorowaniem prac w  zakresie  hydro-
grafii i  kartografii morskiej, publikacji nautycznych i  informacji nautycznej wykonuje Państwowa Morska  Służba Hydr o-
graficzna, zwana dalej „służbą hydrograficzną ”. 
2. Zadania służby hydrograficznej wykonuje Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej we współpracy  z dyrektor a-
mi urzędów morskich oraz innymi podmiotami.  
Art. 41b. 1. Do zadań służby hydrograficznej należy:  
1) prowadzenie, koordynowanie i  nadzorowanie pomiarów hydrograficznych na polskich obszarach morskich dla  po-
trzeb bezpieczeństwa żeglugi i  kartografii morskiej;  
2) prowadzenie i  koordynowanie  prac geodezyjnych na polskich obszarach morskich oraz w  pasie nadbrzeżnym,  w por-
tach i  przystaniach morskich dla potrzeb bezpieczeństwa żeglugi i  kartografii morskiej;  
3) opracowywanie i  wydawanie map morskich oraz innych publikacji nautycznych;  
4) utrzym ywanie serwisu cyfrowych map nawigacyjnych;  
5) koordynowanie krajowego systemu obiegu informacji nautycznej i  ostrzeżeń nawigacyjnych;  
6) reprezentowanie Rzeczypospolitej Polskiej w  Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej;  
7) przekazywanie nieodpłatnie  organom administracji morskiej danych batymetrycznych i  oceanograficznych oraz  map 
i publikacji nautycznych;  
8) przekazywanie nieodpłatnie Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska danych batymetrycznych  i hydrologic z-
nych niezbędnych do właściwego i  bezpie cznego wykonywania monitoringu wód morskich;  
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 2214  
 
 9) przekazywanie nieodpłatnie Głównemu Geodecie Kraju danych batymetrycznych oraz danych dotyczących linii  
brzegowej w  celu wykonywania zadań przewidzianych w  ustawie z  dnia 4  marca 2010  r. o infrastrukturze  informacji 
przestrzennej ( Dz. U. z 2018 r. poz.  1472 ); 
10) prowadzenie zasobu danych hydrograficznych;  
11) wydawanie dokumentów potwierdzających kwalifikacje hydrografa morskiego;  
12) weryfikowanie oraz uznawanie instytucji, organizacji i  ośrodków szkolenia prowadzących szkolenia hydrografów  
kategorii A  lub B.  
2. Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej w  celu realizacji zadań, o  których mowa w  ust. 1 pkt 7 i 8, zawiera  po-
rozumienia określające formę i  zakres przekazywanych danych oraz ilość i  rodzaje map i  publikacji nautycznych.  
Art. 41c. 1. Podmiot prowadzący na polskich obszarach morskich pomiary hydrograficzne niezwłocznie przekazuje  
nieodpłatnie służbie hydrograficznej kopię uzyskanych danych pomiarowych.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki morskie j w porozumieniu z  Ministrem Obrony Narodowej określi,  w dro-
dze rozporządzenia, warunki i  sposób przekazywania służbie hydrograficznej kopii danych pomiarowych, mając  na wzgl ę-
dzie konieczność zapewnienia aktualności i  interoperacyjności danych, w  celu zape wnienia ochrony środowiska  oraz be z-
pieczeństwa żeglugi na polskich obszarach morskich.  
Art. 41d. Minister Obrony Narodowej w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, 
w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i  sposób reali zacji zadań służby hydrograficznej, kierując się koniecznością 
zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi i  obiektów lokalizowanych na obszarach morskich oraz rozpowszechniania  informacji 
o niebezpieczeństwach występujących na polskich obszarach morskich.  
Art. 41e. 1. Wykonywanie pomiarów hydrograficznych na polskich obszarach morskich na potrzeby bezpieczeństwa  
żeglugi, kartografii morskiej, projektowania posadawiania oraz kontroli budowli hydrotechnicznych, planowania  prze-
strzennego oraz ochrony środowiska wymaga : 
1) odpowiednich kwalifikacji z  zakresu hydrografii morskiej;  
2) spełniania minimalnych wymagań dla pomiarów hydrograficznych określonych w  przepisach wydanych na  podstawie  
ust. 5 pkt 1. 
2. Potwierdzeniem posiadania kwalifikacji niezbędnych do wykonywania  pomiarów hydrograficznych na polskich  
obszarach morskich na potrzeby bezpieczeństwa żeglugi, kartografii morskiej, projektowania posadawiania  oraz kontroli 
budowli hydrotechnicznych, planowania przestrzennego, a  także ochrony środowiska jest:  
1) dyplom hy drografa morskiego kategorii A;  
2) dyplom hydrografa morskiego kategorii B.  
3. Dyplomy, o  których mowa w  ust. 2, wydaje Szef Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej.  
4. Osoby ubiegające się o  uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego są obowiązane:  
1) posia dać co najmniej wykształcenie:  
a) wyższe – w przypadku osób ubiegających się o  uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego kategorii A,  
b) średnie lub średnie branżowe  – w przypadku osób ubiegających się o  uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego 
kategorii B;  
2) odbyć szkolenie prowadzone przez:  
a) instytucje, organizacje i  ośrodki szkolenia zweryfikowane i  uznane przez Szefa Biura Hydrograficznego  Mary-
narki Wojennej w  zakresie programu szkolenia oraz uprawnień kadry dydaktycznej lub ośrodki akademickie  po-
siadając e aktualne certyfikaty Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej uprawniające do  realizacji szkol e-
nia hydrografów kategorii A  lub B,  
b) zagraniczne instytucje, organizacje, ośrodki szkolenia lub ośrodki akademickie posiadające aktualne certyfikaty 
Między narodowej Organizacji Hydrograficznej uprawniające do realizacji szkolenia hydrografów kategorii A  lub B;  
3) odbyć praktykę polegającą na uczestnictwie w  pracach związanych z  pomiarami hydrograficznymi w  okresie:  
a) dwóch lat – w przypadku osób ubiegających się o  uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego kategorii A,  
b) roku – w przypadku osób ubiegających się o  uzyskanie dyplomu hydrografa morskiego kategorii B.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 2214  
 
 5. Minister Obrony Narodowej w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi,  
w drodze rozporządzenia:  
1) minimalne wymagania dla pomiarów hydrograficznych,  
2) szczegółowe wymagania kwalifikacyjne do wykonywania pomiarów hydrograficznych, w  tym sposób ustalania  okresu 
praktyki, o  której mowa w  ust. 4 pkt 3, 
3) ramo we programy szkoleń dla hydrografów morskich,  
4) tryb uzyskiwania i  wzory dyplomów hydrografa morskiego, o  których mowa w  ust. 2, 
5) tryb weryfikacji oraz uznawania instytucji, organizacji i  ośrodków szkolenia prowadzących szkolenia hydrografów  
kategorii A  lub B oraz warunki cofnięcia uznania tych podmiotów i  ubiegania się o  ponowne uznanie  
– biorąc pod uwagę wytyczne Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej oraz potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa  
żeglugi.  
Rozdział 2  
Kompetencje i  terytorialny zakres dz iałania  
Art. 42. 1. Do organów administracji morskiej należą sprawy z  zakresu administracji rządowej zwi ązane z  korzyst a-
niem z  morza w  zakresie unormowanym niniejszą ustawą i  innymi ust awami.  
2. W szczególności do organów administracji morskiej należą spra wy: 
1) bezpieczeństwa żeglugi morskiej;  
1a) ochrony portów morskich i  żeglugi morskiej, w  tym związane  z wykonywaniem zadań obronnych oraz zadań 
o charakterze niemilitarnym, w  szczególności zapobi eganie aktom terroru oraz likwidacji skutków zaistniałych zd a-
rzeń;  
2) korzystania z  dróg morskich oraz portów i  przystani morskich;  
3) (uchylony)  
4) bezpieczeństwa związanego z  badaniami, rozpoznawaniem i  eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego;  
5) ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczeniem wskutek  korzystania z  morza oraz przez zatapianie odpadów 
i innych substancji w  zakresie nieuregulowanym prz episami prawa geologicznego i  górniczego;  
6) ratowania życia, prowadzenia prac podwodnych i  wydobywania mienia z  morza;  
7) (uchylony)  
8) (uchylony)  
9) nadz oru przeciwpożarowego w  polskich obszarach morskich oraz morskich portach i  przystaniach;  
10) uzgadniania decyzji w  sprawie wydawania pozwoleń wodnoprawnych i  pozwoleń na budowę dla obiektów  budowl a-
nych w  polskich obszarach morskich, pasie technicznym, pas ie ochronnym oraz portach  i przystaniach morskich;  
10a) (uchylony)  
11) budowy, utrzymywania i  ochrony umocnień brzegowych, wydm i  zalesień ochro nnych w  pasie technicznym;  
11a) użytkowania lasów będących własnością Skarbu Państwa położonych w  pasie technicznym;  
11b) nadzoru nad zapewnieniem ochrony przed powodzią od strony wód morskich w  tym poprzez budowę, rozbudowę  
i utrzymywanie budowli hydrotechnicznych oraz umocnień brzegowych w  pasie technicznym;  
12) wyznaczania dróg morskich, kotwicowisk i  badania warunków ich żeglowności;  
12a) wykonywania i  nadzorowania pomiarów hydrograficznych;  
12b) prowadzenia zasobów danych hydrograficznych dla obszaru kompetencji właściwego terytorialnie dyrektora  urzędu 
morskiego;  
13) oznakowania nawigacyjnego w  polskich  obszarach morskich;  
14) nakładania grzywien w  postępowaniu mandatowym za wykroczenia w  trybie przew idzianym w  przepisach o postęp o-
waniu w  sprawach o  wykroczenia;  
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 2214  
 
 15) wydawania oraz uzgadniania decyzji wynikających z  przepisów ustawy o  portowych urządzenia ch do odbioru odp a-
dów i  pozostałości ładunkowych ze statków;  
16) sporządzania planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętr znych, morza terytorialnego i wyłąc z-
nej strefy ekonomicznej;  
17)6) wykonywania kontroli w zakresie zgodności z wymagani ami, stwarzania przez wyrób zagrożenia oraz niezgodności 
formalnych, w odniesieniu do wprowadzonych do obrotu lub oddanych do użytku wyrobów wyposażenia morskiego, 
rekreacyjnych jednostek pływających i skuterów wodnych;  
18) nadawania nazw statkom morskim;  
19) organizacji pilotażu morskiego;  
20) budowy i  utrzymania obiektów infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i  przystani morskich,  z wyłączeniem 
infrastruktury dostępu służącej wyłącznie na użytek morskich portów wojennych, o  których  mowa w  art. 45 ust. 2a; 
21) zarządzania portami niemającymi podstawowego znaczenia dla gospodarki nar odowej i  przystaniami morskimi, 
w których nie powołano podmiotu zarządzającego w  trybie przepisów ustawy z  dnia 20  grudnia 1996  r. o portach 
i przystaniach morskich (Dz.  U. z 2017 r. poz. 1933 ), w zakresie przewidzianym w  tych przepisach;  
22) planowania rozwoju portów i  przystani morskich, o  których mowa w  pkt 21; 
23) monitorowania i  informowania o  ruchu statków;  
24) ewidencji ładunków i  pasażerów;  
25) nadzoru nad wprowadzonym do obrotu lub oddanym do użytku wyposażeniem morskim oraz rekreacyjnymi  jednos t-
kami pływającymi i skuterami wodnymi, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach 
oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2017 r. poz. 1398  oraz z 2018 r. poz.  650 i 1338 ); 
25a) (uchylony)  
26) zarządu nad morzem terytorialnym i morskimi wodami wewnętrznymi oraz nad gruntami pokrytymi tymi wodami, 
o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne;  
26a) wykonywania z adań w dziedzinie ochrony środowiska morskiego i ochrony przed powodzią zgodnie z przepisami 
ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne;  
27) kontroli paliwa żeglugowego dostarczanego na statki oraz paliwa żeglugowego używanego na statkach;  
28) związane z  wykonywaniem zadań organu krajowego, o  którym mowa w  rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego 
i Rady (UE) nr  1177/2010 z  dnia 24  listopada 2010  r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i  drogą 
wodną śródlądową oraz zmieniającego rozporządzenie (WE ) nr 2006/2004  (Dz. Urz. UE  L 334 z  17.12.2010, str.  1, 
z późn. zm.), zwanym dalej „rozporządzeniem nr  1177/2010 ”, w zakresie usług przewozu drogą morską, z  tym że 
rozpatrywanie skarg, o  których mowa w  art. 25 ust.  3 tego rozporządzenia, należy do zadań dy rektora urzędu mo r-
skiego określonego w  przepisach wydanych na podstawie art.  43a ust.  5; 
29) kwalifikacji członków załóg statków morskich i  pilotów morskich;  
30) nadzoru nad obszarami Natura 2000  wyznaczonymi na polskich obszarach morskich i  sporządzania projektów  planów 
ochrony tych obszarów w  trybie przepisów ustawy z  dnia 16  kwietnia 2004  r. o ochronie przyrody;  
31) opiniowania i  uzgadniania:  
a) dokumentów dotyczących obszarów morskich w  ramach postępowania w  sprawie strategicznej oceny  oddział y-
wania na  środowisko,  
b) realizacji przedsięwzięć dotyczących obszarów morskich w  ramach postępowania w  sprawie oceny  oddziaływ a-
nia przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000  
– o których mowa w  ustawie z  dnia 3  października 2008  r. o udostępnianiu inf ormacji o  środowisku i  jego ochronie, 
udziale społeczeństwa w  ochronie środowiska oraz o  ocenach oddziaływania na środowisko;  
32) ochrony i  opieki nad zabytkami znajdującymi się w  polskich obszarach morskich w  zakresie przewidzianym  w usta-
wie z  dnia 23  lipca 2003  r. o ochronie zabytków i  opiece nad zabytkami ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 ); 
                                                           
6) W brzmieniu ustalonym przez art.  2 ustawy  z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemach oceny zgodności i nadzoru 
rynku oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1338) , która weszła w  życie z  dniem 1 9 lipca  2018 r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 2214  
 
 33) uzgadniania decyzji wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne  
i górnicze, w przypadkach przewidzianych w tej ustawie ; 
34)7) kontroli podmiotów zarządzających portami morskimi w zakresie zapewnienia przez nie dostępności w porcie punktu 
bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) określonej w przepisach ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektro -
mobilności  i paliwach alternatyw nych (Dz. U. poz. 317  i 1356 ). 
3. Do organów administracji morskiej należy także wykonywanie zadań w  dziedzinie współpracy międzynarodowej 
w zakresie spraw określonych w  ust. 1 i 2. 
4. Wydawanie decyzji w  sprawach, o  których mowa w  ust. 2 pkt  10 i 11, nast ępuje po zasi ęgnięciu opinii właściwego 
organu samorządu terytorialnego.  
5. Ustawa nie narusza przepisów prawa geologicznego i  górniczego.  
6. W celu wymiany wiedzy i  doświadczenia w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1, organy administracji morskiej o d-
bywają r egularne spotkania, a  w wyjątkowych okolicznościach odbywają także spotkania doraźne.  
Art. 42a. 1. Kapitan portu może, na wniosek wierzyciela, zatrzymać tymczasowo na czas nieprzekraczający 72  godzin , 
z wyłączeniem dni uznanych ustawowo za wolne od pracy:  
1) statek w  celu zabezpieczenia roszczenia należnego od statku z  tytułu opłat portowych, szkód wyrządzonych w  urzą-
dzeniach portowych, dokach lub drogach żeglugowych oraz z  tytułu zanieczyszczenia środowiska;  
2) wydobyty wrak i  inne przedmioty, które utrudn iały żeglugę, w  celu zabezpieczenia roszczenia z  tytułu ich usunięcia.  
2. Tymczasowe zatrzymanie traci moc w  razie złożenia odpowiedniego zabezpieczenia lub w  razie dokonania zajęcia 
na podstawie właściwych przepisów.  
3. Wierzyciel, o  którym mowa w  ust. 1, odpowiada za wszelkie szkody wynikłe wskutek nieuzasadnionego zatrzym a-
nia. Roszczenie z  tego tytułu przedawnia się z  upływem roku od dnia jego powstania.  
Art. 43. W sprawach należących do właściwości organów administracji morskiej, rozstrzyganych w  trybie  postęp o-
wania administracyjnego, decyzje w  pierwszej instancji wydają dyrektorzy urzędów morskich, chyba że w  myśl przepisu 
szczególnego organem właściwym w  pierwszej instancji jest  minister właściwy do spraw gospodarki morskiej . 
Art. 43a. 1. W  przypadku gdy pasażer nie jest zadowolony ze sposobu rozpatrzenia przez przewoźnika lub operatora  
terminalu, w  rozumieniu rozporządzenia  nr 1177/2010, skargi, o  której mowa w  art. 24 tego rozporządzenia, lub  nie uzyska 
on odpowiedzi na taką skargę, może wnieść skarg ę do dyrektora urzędu morskiego określonego w  przepisach  wydanych na 
podstawie  ust. 5. 
2. Do skargi wnoszonej do dyrektora urzędu morskiego pasażer dołącza:  
1) kopię skargi skierowanej do przewoźnika lub operatora terminalu, w  rozumieniu rozporządzenia  nr 1177/2010;  
2) kopię odpowiedzi na skargę, o  której mowa w  pkt 1, albo oświadczenie, że odpowiedź nie została udzielona  w termi-
nie określonym w  art. 24 ust. 2 rozporządzenia  nr 1177/2010;  
3) kopię biletu lub potwierdzonej rezerwacji na daną trasę.  
3. Do rozpatrywania skarg pasażerów przez dyrektora urzędu morskiego stosuje się przepisy działu VIII Kodeksu  
postępowania administracyjnego.  
4. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika lub operatora terminalu, w  rozumieniu rozporz ą-
dzenia  nr 1177/2010, dyrektor urzędu morskiego określa, w  drodze decyzji administracyjnej, zakres stwierdzonych  nie-
prawidłowości oraz wyznacza termin ich usunięcia.  
5. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, dyrektora urzędu m orskiego  
właściwego do rozpatrywania skarg, o  których mowa w  art. 25 ust. 3 rozporządzenia  nr 1177/2010, biorąc pod  uwagę 
natężenie ruchu pasażerskiego w  portach i  przystaniach morskich.  
Art. 44. 1. Organy administracji morskiej działają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w  wyłącznej strefie  
ekonomicznej, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.  
2. Organy administracji morskiej są także właściwe do wykonywania określonych umowami międzynarodowymi 
i prawem polskim zadań na morzu pełnym.  
                                                           
7) Dodany przez art.  50 ustawy  z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. poz. 317),  która 
weszła w  życie z  dniem 22 lutego  2018 r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 2214  
 
 Art. 45. 1. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) granice portów morskich od strony morza i  ich red, z  wyłączeniem portów wojennych, z  zastrzeżeniem art.  5 ust.  4, 
2) po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin – granice portów morskich od strony lądu  
– z uwzględnieniem współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych lub granicznych punktów geodezy jnych.  
2. Dyrektorzy urzędów morskich, po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin oraz organów ochrony granicy pa ń-
stwowej, ok reślają granice przystani morskich.  
2a. Morski port wojenny obejmuje obszar portu morskiego lub te jego części, które są przeznaczone do wykorzyst y-
wania  przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej oraz przez nie zarządzane i  utrzymywane.  
2b. Minister Obro ny Narodowej w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi,  
w drodze rozporządzenia, granice morskich portów wojennych, mając na względzie zapewnienie obronności  i bezpiecze ń-
stwa państwa, a  także przyjęte strategie rozwoju portó w i przystani morskich.  
3. (uchylony)  
Art. 46. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, w  porozumieniu z  Ministrem Obrony N arodowej i  mini-
strem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w  drodze rozporządzenia, zakres i  formy współpracy urzędów mors kich 
z Marynarką Wojenną i  Strażą Graniczną w  zakresie wymienionym w  art. 42 oraz w zakresie hydrografii i  kartografii mo r-
skiej.  
Rozdział 3  
Przepisy wydawane przez terenowe organy administracji morskiej  
Art. 47. 1. Dyrektorzy urzędów morskich wydają przepisy prawne na podstawie upoważnień udzielonych im w  ustawach.  
2. Z zastrzeżeniem art.  48 przepisy, o  których mowa w  ust. 1, są wydawane w  formie zarz ądzenia.  
3. Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego podlega ogłoszeniu w  wojewódzkim dzienniku urzędowym właściwym ze 
względu na terytorialny zakres obowiązywania tego zarządz enia. 
4. Zarządzenie dyrektora urzędu morskiego wchodzi w  życie po upływie czternastu dni od daty jego ogłoszenia, chyba że  
określa inny termin albo termin taki wynika z  ustawy , na podstawie której zostało ono wydane.  
Art. 48. 1. W  zakresie nieuregulowanym w  przepisach, jeżeli jest to niezbędne do ochrony życia, zdrowia lub mienia,  
obronności i  bezpieczeństwa państwa, ochrony środowiska morskiego na morzu, w  porcie morskim, przy stani oraz  w pasie 
technicznym, a  także ochrony żeglugi i  portów morskich – dyrektor urzędu morskiego może ustanawiać  w zakresie okreś -
lonym w  art. 42 ust. 2 przepisy porządkowe zawierające zakazy lub nakazy określonego zachowania  oraz tworzyć i  ogła-
szać s trefy czasowo zamknięte dla żeglugi i  rybołówstwa, uprawiania sportów wodnych  i nurkowych, znajdujące się 
w strefie odpowiedzialności terytorialnej danego urzędu i  będące w  granicach morskich  wód wewnętrznych i  morza teryt o-
rialnego.  
2. Przepisy porządkowe,  o których mowa w  ust. 1, ustanawia się w  formie zarządzenia p orządkowego.  
3. (uchylony)  
4. Zarządzenie porządkowe wchodzi w  życie z  dniem w  nim określonym, nie wcześniej je dnak niż z  dniem jego ogł o-
szenia, w  sposób określony w  ust. 5 lub 6.  
5. Zarządzenie  porządkowe podlega ogłoszeniu w  wojewódzkim dzienniku urzędowym wł aściwym ze względu na 
terytorialny zakres obowiązywania tego zarządzenia.  
6. W razie konieczności natychmiastowego wprowadzenia w  życie zarządzenia porządk owego, może ono być publ i-
kowane w  drodze obwieszczeń w  miejscach jego obowiązyw ania, drogą radiową lub w  inny sposób zwyczajowo przyjęty 
w żegludze morskiej lub na danym terenie. Dzień takiego opublikowania zarządzenia porządkowego jest dniem jego ogł o-
szenia.  
7. Zarządzenie porządkowe ogło szone w  sposób określony w  ust. 6 podaje się następnie do wiadomości we właśc i-
wym wojewódzkim dzienniku urzędowym.  
Art. 48a. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 2214  
 
 Rozdział 4  
Sprawowanie nadzoru  
Art. 49. Nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy sprawują na obszarze swego działania  dyrektorzy urzędów 
morskich.  
Art. 50. 1. Wykonując w  polskich obszarach morskich zadania, o  których mowa w  art. 42 ust. 2 pkt 1–6, 9 i 28: 
1) inspekcja morska ma prawo:  
a) kontrolowania, czy statki są uprawnione do działalności, którą wykonują, oraz czy p osiadają wymagane pozw o-
lenie,  
b) kontrolowania, czy żegluga lub inna działalność jest wykonywana zgodnie  z przepisami prawa polskiego i umo-
wami międzynarodowymi,  
c) wykrywania zanieczyszczeń środowiska morskiego powodowanych działalnością na morzu i  ich sp rawców,  
d) kontrolowania, czy statki spełniają wymagania w  zakresie ochrony żeglugi morskiej , 
e) kontrolowania, czy przewoźnik, operator terminalu lub sprzedawca biletów, w  rozumieniu rozporządzenia  
nr 1177/2010, wypełniają obowiązki określone w  rozporządz eniu nr 1177/2010;  
2) inspekcja bandery ma prawo kontrolowania statków o  polskiej przynależności w  zakresie wymagań określonych 
w przepisach prawa polskiego, przepisach prawa Unii Europejskiej oraz w  ratyfikowanych umowach międzynarod o-
wych dotyczących:  
a) budowy statków, stałych urządzeń i  ich wyposażenia,  
b) składu i  kwalifikacji załóg,  
c) ochrony środowiska,  
d) bezpieczeństwa i  higieny pracy oraz warunków sanitarno -bytowych,  
e) ochrony żeglugi morskiej;  
3) inspekcja portu ma prawo kontrolowania statków obcej przynależności zawijających do polskich portów w  zakresie 
wymagań określonych w  umowach międzynarodowych i  przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących:  
a) bezpieczeństwa żeglugi,  
b) składu i  kwalifikacji załóg,  
c) ochrony środowiska,  
d) bezpieczeń stwa i  higieny pracy oraz warunków sanitarno -bytowych,  
e) ochrony żeglugi morskiej.  
2. Kontroli, o  której mowa w  ust. 1 pkt  2, nie podlegają jednostki pływające Marynarki W ojennej, Straży Granicznej 
i Policji.  
3. Kontroli, o  której mowa w  ust. 1 pkt 3, nie podlegają:  
1) okręty wojenne i  jednostki pomocnicze;  
2) statki rybackie;  
3) statki drewniane o  prostej konstrukcji;  
4) statki specjalnej służby państwowej nieużywane do celów handlowych oraz  
5) statki rekreacyjne lub sportowe nieużywane do celów handlowy ch. 
4. Określone w  ust. 1 pkt  1 uprawnienia inspekcja morska może realizować we współdział aniu ze Strażą Graniczną, 
przy użyciu jej sił i  środków, a  w razie konieczności także w  porozumieniu z  Marynarką Wojenną.  
5. W przypadku nieobecności inspektora inspe kcji morskiej na pokładzie jednostki pływaj ącej Straży Granicznej, 
Straż Graniczna może samodzielnie realizować uprawnienia okr eślone w  ust. 1 pkt  1 w imieniu terenowego organu admin i-
stracji morskiej.  
6. Przekazanie Straży Granicznej środków posiadanych pr zez urzędy morskie do realizacji uprawnień określonych 
w ust. 1 pkt  1 nastąpi w  drodze porozumienia ministrów właśc iwych do spraw gospodarki morskiej i  spraw wewnętrznych.  
7. W przypadkach, o  których mowa w  ust. 5, uprawnienia inspektora inspekcji morskiej , określone w  art. 51 ust.  1 
i art. 52 ust.  1, przysługują odpowiednio dowódcom jednostek pływających Straży Granicznej.  
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 2214  
 
 Art. 50a. 1. W  ramach nadzoru przeciwpożarowego, o  którym mowa w  art. 42 ust. 2 pkt 9, dyrektorzy urzędów  mor-
skich, mając na względzie znaczenie portu dla gospodarki narodowej:  
1) wydają, w  drodze zarządzenia, przepisy z  zakresu ochrony przeciwpożarowej, w  tym dotyczące:  
a) zapobiegania powstawaniu i  rozprzestrzenianiu się pożaru,  
b) bezpieczeństwa ruchu i  postoju statków przewożących sub stancje niebezpieczne,  
c) przeładunku określonych rodzajów substancji;  
2) wykonują inspekcje instalacji przeciwpożarowych oraz sprzętu gaśniczego będącego na wyposażeniu statków  oraz 
innych obiektów pływających znajdujących się na akwenach im podległych;  
3) zatwierdzają, zgodnie z  przepisami o  zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki, plany zwalczania zagrożeń  
i zanieczyszczeń wód portowych;  
4) uzgadniają:  
a) instrukcje technologiczne,  
b) instrukcje technologiczno -ruchowe,  
c) instrukcje bezpiecznej  obsługi statku,  
d) regulaminy organizacyjne podmiotów wykonujących zadania związane z  ochroną przeciwpożarową  w portach, 
w zakresie ochrony przeciwpożarowej od strony wody.  
2. W celu potwierdzenia właściwego stosowania planów, instrukcji i  regulaminów, o  których mowa w  ust. 1 pkt 3 i 4, 
dyrektorzy urzędów morskich przeprowadzają inspekcje i  kontrole obejmujące planowane i  doraźne inspekcje  i kontrole:  
1) terenów i  obiektów portowych;  
2) statków;  
3) przeładunków towarów niebezpiecznych;  
4) podmiotów wykonuj ących zadania związane z  ochroną przeciwpożarową w  portach.  
3. Inspekcje i  kontrole, o  których mowa w  ust. 2, na podstawie upoważnienia dyrektora urzędu morskiego,  przepr o-
wadza inspektor ochrony przeciwpożarowej, zwany dalej „inspektorem ”. 
4. Inspektorem m oże być osoba, która posiada kwalifikacje, doświadczenie oraz wiedzę w  zakresie ochrony  przeci w-
pożarowej.  
5. Inspektor jest uprawniony do wstępu do wszystkich obiektów zlokalizowanych w  porcie oraz na wszystkie  statki 
znajdujące się w  polskich obszarach mo rskich, za okazaniem dokumentu identyfikacyjnego.  
6. W ramach wykonywanych czynności służbowych inspektor jest uprawniony do wydawania doraźnych poleceń  
w zakresie posiadanego upoważnienia podmiotom poddanym kontroli lub inspekcji.  
7. Z przeprowadzonych inspekcji i  kontroli inspektor sporządza protokół zawierający w  szczególności opis  stwie r-
dzonego w  wyniku kontroli lub inspekcji stanu faktycznego, w  tym ujawnionych nieprawidłowości, wraz  z określeniem 
terminu ich usunięcia.  
8. Podmioty zarządzające portem, przystanią, terminalem lub stocznią w zakresie ochrony przeciwpożarowej, oprócz 
pełnienia obowiązków wynikających z przepisów o ochronie przeciwpożarowej, są obowiązane do:  
1) sporządzania, zgodnie z  przepisami o  zapobieganiu zanieczyszczaniu morza  przez statki, planów zwalczania  zagrożeń 
i zanieczyszczeń wód portowych oraz, w  zależności od prowadzonej działalności, instrukcji technologicznych  
i technologiczno -ruchowych oraz instrukcji bezpiecznej obsługi statku oraz ich uzgadniania;  
2) uzgadniania  z właściwym terytorialnie dyrektorem urzędu morskiego regulaminów organizacyjnych podmiotów w y-
konujących zadania związane z ochroną przeciwpożarową w portach od strony wody, a w przypadku przystani mo r-
skiej – uzgadniania sposobów i warunków ochrony przeci wpożarowej całej przystani;  
3) wykonywania poleceń inspektora, o  którym mowa w  ust. 3, wydawanych doraźnie lub zawartych w  protokole,  o któ-
rym mowa w  ust. 7; 
4) informowania właściwego kapitana portu o  każdej sytuacji wymagającej interwencji służb ratownic zo-gaśniczych 
w zarządzanym obiekcie lub na zarządzanym terenie znajdującym się w  granicach administracyjnych  portu.  
9. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) szczegółowy zakres nadzoru przeciwpożarowego sprawo wanego przez organy administracji morskiej,  
2) szczegółowy sposób sprawowania nadzoru przeciwpożarowego, w  tym tryb przeprowadzania inspekcji  i kontroli, 
o których mowa w  ust. 2, oraz szczegółowy zakres informacji zawartych w  protokole, o  którym mowa  w ust. 7, 
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 2214  
 
 3) warunki współpracy organów administracji morskiej z  podmiotami, które uczestniczą w  działaniach ratowniczo -
-gaśniczych w  obrębie polskich obszarów morskich oraz portów i  przystani morskich,  
4) szczegółowy zakres informacji niezbędnych do określ enia w  planach zwalczania zagrożeń i  zanieczyszczeń  wód po r-
towych oraz instrukcjach technologicznych i  technologiczno -ruchowych oraz instrukcjach bezpiecznej  obsługi statku,  
5) szczegółowy zakres informacji, o  których mowa w  ust. 8 pkt 4 
– mając na względ zie znaczenie portu dla gospodarki narodowej oraz konieczność zapewnienia właściwego poziomu  
ochrony przeciwpożarowej w  polskich obszarach morskich oraz morskich portach i  przystaniach.  
Art. 51. 1. W  czasie wykonywania czynności służbowych inspektor inspek cji morskiej, zwany dalej „inspektorem ”, 
jest uprawniony do:  
1) kontroli dokumentów zezwalających na uprawianie rybołówstwa morskiego lub innej działalności na polskich obsz a-
rach morskich;  
1a) kontroli dokumentów statku i  dokumentów kwalifikacyjnych załogi  statku;  
2) (uchylony)  
3) (uchylony)  
4) żądania wyjaśnień i  wykonywania czynności niezbędnych do przeprowadzenia kontroli, a  w przypadkach uzasadni o-
nego podejrzenia naruszenia ustawy lub przepisów wydanych na jej podstawie, do:  
a) zatrzymania dokumentów, o  których mowa w  pkt 1 i 1a, 
b) (uchylona)  
c) sprawdzenia pomieszczeń statku.  
2. Inspektor inspekcji bandery oraz inspektor inspekcji portu w  czasie wykonywania czynności służbowych mających 
na celu stwierdzenie, czy statek spełnia wymagania określone w  art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 3, są uprawnieni do kontroli dok u-
mentów potwierdzających spełnienie tych wymagań, a  także do sprawdzenia ogólnego stanu technicznego statku, łącznie 
z warunkami sanitarno -bytowymi. Przepisy  ust. 1 oraz art.  52–54 stosuje się odpo wiednio.  
Art. 52. 1. Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie naruszenia przepisów ustawy, inspektor może skontrolować obcy 
statek znajdujący się w  polskich obszarach morskich i  zmusić go do zawinięcia do wskazanego portu, przy zastosowaniu 
wszelkich niezbę dnych środków.  
2. O zatrzymaniu i  doprowadzeniu obcego statku do portu polskiego terenowy organ adm inistracji morskiej zawiad a-
mia niezwłocznie właściwy organ państwa bandery statku.  
3. Kontrolę w  zakresie ochrony środowiska morskiego przed zanieczyszczenie m ze statków reguluje odrębna ustawa.  
4. Kontrolę w  zakresie ochrony żeglugi i  portów morskich reguluje odrębna ustawa.  
Art. 53. 1. Kierownik statku znajdującego się na polskich obszarach morskich powinien, na sygnał nadany z  jednostki 
pływającej Straży Gr anicznej, zatrzymać statek i  umożliwić dokon anie czynności inspekcyjnych.  
2. Inspektor uprawniony jest do przebywania na każdym statku prowadzącym jakąkolwiek działalność w  polskich 
obszarach morskich.  
3. W czasie przebywania inspektora na statku kierownik  tego statku powinien umożliwić mu dokonanie kontroli prz e-
strzegania obowiązujących przepisów i  obserwacji prowadzonej działalności, a  w szczególności:  
1) udzielić niezbędnych wyjaśnień;  
2) przedstawić do wglądu żądane dokumenty łącznie z  dziennikiem pokła dowym;  
3) umożliwić obejrzenie złowionych ryb i  sprzętu połowowego, sprzętu używanego do badań oraz pobranych w  trakcie 
badań próbek i  dokonanych analiz;  
4) umożliwić dokonanie wpisów do dziennika pokładowego;  
5) umożliwić korzystanie ze środków łączności oraz zapewnić pomoc przy przekazyw aniu i otrzymywaniu depesz;  
6) udzielić wszelkiej innej pomocy niezbędnej do prawidłowego przeprowadzenia ko ntroli;  
7) zapewnić niezbędne zakwaterowanie i  wyżywienie w  czasie dłuższego pobytu na sta tku. 
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 2214  
 
 Art. 53a. W czasie wykonywania czynności służbowych pracownicy terenowego organu administracji morskiej,  wy-
konując zadania, o  których mowa w  art. 42 ust. 2 pkt 1–9, 11, 14, 17, 25  i 27, mają prawo do legitymowania  lub ustalania 
w inny sposób tożsamości osób.  
Art. 54. W czasie wykonywania czynności służbowych inspektor jest obowiązany do noszenia mu nduru i  oznaki 
inspekcyjnej.  
DZIAŁ IV  
Przepisy karne i  kary administracyjne  
Art. 55. 1. Armatorowi, z  którego statku podczas przebywania w  polskich obszarach morskich dokonu je się, 
z naruszeniem przepisów niniejszej ustawy i  innych ustaw oraz przepisów wydanych na ich podstawie:  
1) eksploatacji zasobów mineralnych lub żywych zasobów morza,  
2) zanieczyszczania środowiska morskiego,  
3) badań naukowych,  
4) budowy sztucznych wysp , konstrukcji i  urządzeń,  
5) układania kabli lub rurociągów  
– wymierza się karę pieniężną o  równowartości do 1  000 000 jednostek obliczeniowych, zwanych „Specjalnym Prawem 
Ciągnienia (SDR) ”, określanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy.  
2. Tej samej k arze podlega, kto wznosi lub wykorzystuje sztuczne wyspy, konstrukcje, urządzenia albo  układa lub 
utrzymuje kable lub rurociągi bez uzyskania pozwolenia, o  którym mowa odpowiednio w  art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, albo 
uzgodnienia, o  którym mowa w  art. 27 ust. 1, albo niezgodnie z  warunkami określonymi  w tych decyzjach.  
2a. Przepisu ust.  1 pkt  1, w  części dotyczącej eksploatacji żywych zasobów morza, nie st osuje się w  przypadkach 
określonych w  przepisach o  rybołówstwie morskim.  
3. Przepisu ust.  1 pkt  2 nie stosuje się w  przypadkach określonych w  przepisach o  zapobi eganiu zanieczyszczaniu 
morza przez statki.  
Art. 56. Kto: 
1) zatrzymuje lub zakotwicza statek poza miejscem do tego przeznaczonym,  
2) prowadzi statek poza torami wodnymi lub nie utrzymuje kursu wskazanego przez wł aściwy organ,  
3) (uchylony)  
4) wyprowadza statek z  portu wbrew otrzymanemu zakazowi,  
5) ładuje lub wyładowuje towar ze statku w  miejscu do tego niewyznaczonym,  
6) nawiązuje łączność z  wybrzeżem, powodując zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi,  
7) opuszcza statek w  miejscu niedozwolonym,  
8) przyjmuje lub wysadza ze statku ludzi z  naruszeniem przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych,  
9) wykracza przeciwko przepisom wydanym na podstawie art.  47 i 48, 
9a) wykorzystuje pa s techniczny do innego celu niż utrzymanie brzegu w  stanie zgodnym z  wymogami bezpieczeństwa  
i ochrony środowiska bez zgody dyrektora urzędu morskiego albo wykorzystuje pas techniczny  niezgodnie z  waru n-
kami określonymi przez dyrektora urzędu morskiego,  
10) nie stosuje się do nakazów określonych w  art. 52 ust.  1, 
11) (uchylony)  
12) uszkadza lub przesuwa znaki nawigacyjne albo użytkuje je niezgodnie z  przeznacz eniem,  
13) uruchamia urządzenia pogarszające skuteczność oznakowania nawigacyjnego,  
14) wykracza prz eciwko przepisom o  prowadzeniu i  przechowywaniu na statku dok umentów,  
15) wykracza przeciwko przepisom o  okazywaniu bądź podnoszeniu bandery,  
16) wykracza przeciwko obowiązkowi przedstawiania statku do pomiaru,  
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 2214  
 
 17) wykracza przeciwko obowiązkowi zgłoszenia  statku lub okoliczności podlegającej wpisowi do rejestru okrętowego 
albo do rejestracji w  urzędzie morskim,  
17a) utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie inspekcji, o  której mowa w  art. 50 ust. 1, 
18) wykracza przeciwko obowiązkowi umieszczania na statku  oznaczenia nazwy, portu macierzystego i  numeru identyf i-
kacyjnego statku,  
19) przeszukuje wraki statków lub ich pozostałości bez wymaganego pozwolenia albo nie stosuje się do warunków okreś -
lonych w  pozwoleniu,  
19a) uprawia żeglugę z  naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia 
morskie, o  którym mowa w  art. 102c Kodeksu mo rskiego,  
20) podejmuje się przewozu pasażerów z  naruszeniem obowiązku posiadania dokume ntu ubezpieczenia odpowiedzialnoś -
ci cywilnej, o  którym m owa w  art. 182 § 3 lub art.  182a § 2 Kodeksu morskiego  
– podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego  wynagrodz e-
nia w  gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urz ędu Statystycznego.  
Art. 56a. 1. Przewoźnik, operator terminalu lub sprzedawca biletów, w  rozumieniu rozporządzenia  nr 1177/2010,  
którzy działają z  naruszeniem obowiązków lub warunków określonych w  art. 4 ust. 2, art. 7, art. 8 ust. 2, 3 i 5, art. 9 ust. 1, 
2 i 4, art. 10, art. 11 ust. 1, 4 i 5, art. 12–19, art. 22, art. 23 ust. 1 i 3 oraz art.  24 rozporządzenia  nr 1177/2010,  podlegają 
karze pieniężnej do 50  000 zł. 
2. (uchylony)  
Art. 57. 1. Kary pieniężne, o  których mowa w  art. 55–56a, wymierza dyrektor u rzędu morskiego w  drodze decyzji  
administracyjnej.  
2. Od decyzji, o  której mowa w  ust. 1, przysługuje odwołanie do  ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej . 
3. Decyzji, o  której mowa w  ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, z  wyłączeniem decyzji  w sprawie 
nałożenia kary pieniężnej, o  której mowa w  art. 56a ust. 1. 
4. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 55 –56a, ustala dyrektor urzędu morskiego, z uwzględnieniem  
zakresu naruszenia, powtarzalności naruszeń lub korzyści  finansowych uzyskanych z tytułu naruszenia.  
Art. 58. 1. Nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5  lat. 
2. Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5  lat od daty wydania ostatecznej decyzji o  nałożeniu kar y. 
Art. 59. 1. W  celu zabezpieczenia ściągalności kary pieniężnej dyrektor urzędu morskiego może z ażądać od sprawcy 
zabezpieczenia należności, a  w razie odmowy występuje do organu e gzekucyjnego o  zajęcie statku lub innych przedmi o-
tów, za pomocą których dok onano n aruszenia przepisów.  
2. Do czasu wydania postanowienia o  zajęciu statku dyrektor urzędu morskiego zarządza z atrzymanie statku, nie dł u-
żej jednak niż na 48  godzin.  
3. Zabezpieczenie ściągalności kary pieniężnej polega na wpłaceniu określonej, przez o rgan prowadzący postępow a-
nie, kwoty pieniężnej do jego depozytu lub złożeniu gwarancji bankowej przez bank albo zakład ubezpieczeń mający si e-
dzibę w  Polsce.  
4. Kary ustalone na podstawie  art. 55–56a, nieuiszczone w  wyznaczonym terminie, podlegają, wraz z  odsetkami  za 
zwłokę, ściągnięciu w  trybie określonym w  przepisach o  postępowaniu egzekucyjnym w  administracji.  
Art. 60. Ściągnięte kwoty z  tytułu kar pieniężnych są dochodami budżetu państwa.  
Art. 60a. Kto na obszarze morskich wód wewnętrznych i  morza terytorialnego:  
1) wprowadza statek do strefy zamkniętej dla żeglugi i rybołówstwa lub pozostawia w tej strefie sprzęt rybacki,  
2) przeprowadza próby statecznościowe lub testuje urządzenia napędowe statku bez zgody kapitana portu,  
3) nadużywa środków sygna łowych i  pirotechnicznych lub usuwa i  uszkadza środki ratunkowe,  
4) zakrywa i  tarasuje urządzenia cumownicze oraz zasłania znaki ostrzegawcze,  
5) bez zgody kapitana portu spłukuje nadbudówki i  pokłady statku,  
6) przewozi pasażerów statkiem, którego dokumen t bezpieczeństwa takiego przewozu nie przewiduje,  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 2214  
 
 7) uprawiając żeglugę statkiem przekracza dopuszczalną prędkość określoną obowiązującymi przepisami,  
8) cumuje do znaku nawigacyjnego  
– podlega karze grzywny.  
Art. 60b. Kto na obszarze portu morskiego lub p rzystani morskiej, a  także kotwicowisk położonych poza obszarem  
portów oraz torów wodnych łączących te kotwicowiska z  wodami portowymi:  
1) kąpie się lub bez zezwolenia nurkuje,  
2) zanieczyszcza lub zaśmieca teren,  
3) zacumował jednostkę burta w  burtę bez z gody kapitana portu,  
4) wchodzi lub wjeżdża na lód,  
5) łowi ryby wbrew zakazowi lub bez wydanego zezwolenia,  
6) opuszcza na wodę łodzie ze statku bez zgody kapitana portu,  
7) usuwa lub uszkadza środki ratunkowe,  
8) zakrywa i  tarasuje urządzenia cumownicze,  hydranty oraz zasłania znaki ostrzegawcze,  
9) nie oświetla statku zacumowanego do nabrzeża od zachodu do wschodu słońca lub od wschodu do zachodu  słońca 
podczas ograniczonej widzialności,  
10) nie używa tarcz przeciw szczurom na linach cumowniczych statku zacumowanego do nabrzeża,  
11) nie zacumował lub nieprawidłowo zacumował statek do urządzeń cumowniczych,  
12) nie zapewnia bezpiecznego połączenia statku z  lądem  
– podlega karze grzywny.  
Art. 60c. Kto na obszarze pasa technicznego:  
1) zaśmieca lub zanieczys zcza teren,  
2) bez zgody właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego, o której mowa w art. 37 ust. 1, rozpala ognisko  na 
plaży,  
3) nie będąc uprawnionym do wjazdu albo bez zgody właściwego terytorialnie dyrektora urzędu morskiego, o której 
mowa w art. 37 ust. 1, używa pojazdu silnikowego lub zaprzęgowego lub motoroweru,  
4) jako osoba nieupoważniona przebywa na terenach (ogrodzonych lub oznakowanych) objętych pracami hydrotec h-
nicznymi  lub pomiarowymi, zagrożonych erozją, pożarem i  innymi zdarzeniami , w szczególności skażeniami,  zanie-
czyszczeniami lub obecnością niebezpiecznych przedmiotów  
– podlega karze grzywny.  
Art. 60d. 1. Orzekanie w  sprawach o  czyny, określone w  art. 60a–60c, następuje w  trybie przewidzianym  w przep i-
sach ustawy z  dnia 24  sierpni a 2001  r. – Kodeks postępowania w  sprawach o  wykroczenia ( Dz. U. z 2018  r. poz. 475, 
1039, 1387, 1467,  1481  i 2077 ). 
2. Pracownicy terenowego organu administracji morskiej mają prawo do nakładania grzywien w  drodze mandatu  
karnego.  
DZIAŁ V  
Zmiany w  przepi sach obowiązujących  
Art. 61–65. (pominięte)  
DZIAŁ VI  
Przepisy przejściowe i  końcowe  
Art. 66. (pominięty)  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 2214  
 
 Art. 67. 1. Umowami, o  których mowa w  art. 16 ust. 1, są:  
1) umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a  Związkiem Socjalistycznych Rep ublik Radzieckich o  rozgranicz e-
niu morza terytorialnego (wód terytorialnych), strefy ekonomicznej, strefy rybołówstwa morskiego i  szelfu kontyne n-
talnego na Morzu Ba łtyckim, podpisana w  Moskwie dnia 17  lipca 1985  r. (Dz.  U. z 1986  r. poz.  85); 
2) umowa w  sprawie rozgraniczenia szelfu kontynentalnego i  stref rybołówczych między Polską Rzecząpospolitą Lud o-
wą a Królestwem Szwecji, sporządzona w  Warszawie dnia 10  lutego 1989  r. (Dz.  U. poz.  323);  
3) umowa między Polską Rzecząpospolitą Ludową a  Niemiecką Republiką Demo kratyczną w  sprawie rozgraniczenia 
obszarów morskich w  Zatoce Pomorskiej, podpisana w  Berlinie dnia 22  maja 1989  r. (Dz.  U. poz.  233).  
2. Do czasu zawarcia umowy o  rozgraniczeniu obszarów morskich między Rzecząpospolitą Polską a  Królestwem  
Danii pozostaje  w mocy art.  2 ust.  3 i ust. 4 ustawy z  dnia 17  grudnia 1977  r. o polskiej strefie rybołówstwa morskiego 
(Dz. U. poz.  163), z  tym że przez pojęcie polskiej strefy rybołówstwa morskiego rozumie się polską wyłączną strefę ek o-
nomiczną.  
Art. 68. (pominięty)  
Art. 69. Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w  ustawie pozostają w  mocy dotychczasowe 
przepisy, o  ile nie są z  nią sprzeczne.  
Art. 70. Tracą moc:  
1) dekret z  dnia 2  lutego 1955  r. o terenowych organach administracji morskiej (Dz.  U. poz.  35, z 1961  r. poz.  42, 
z 1971  r. poz.  117 oraz z  1989  r. poz.  192);  
2) ustawa z  dnia 17  grudnia 1977  r. o morzu terytorialnym Polskiej Rzeczypospolitej L udowej (Dz.  U. poz.  162);  
3) ustawa z  dnia 17  grudnia 1977  r. o szelfie kontynentalnym Polskiej Rzeczypo spolitej Ludowej (Dz.  U. poz.  164 oraz 
z 1989  r. poz.  192).  
Art. 71. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  lipca 1991  r.