DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  26 sierpnia 2019  r. 
Poz. 1610  
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  1 sierpnia 2019  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o  recyklingu pojazdów wycofanych z  eksploatacji  
1. Na podstawie  art. 16 ust. 1 zdanie  pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwieszczenia 
jednolity  tekst ustawy z  dnia 20  stycznia 2005  r. o recyklingu pojazdów wycofanych z  eksploatacji ( Dz. U. z 2018 r. 
poz. 578), z uwzględnieniem zmian y wprowadzon ej ustawą z dnia 20  lipca 2018  r. o zmianie ustawy o  Inspekcji Ochrony 
Środowiska oraz niektórych innych  ustaw  (Dz. U. poz.  1479 ) oraz zmian wynikaj ących z  przepisów ogłoszonych przed 
dniem  30 lipca  2019 r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy nie obejmuje  art. 31 ustawy z dnia 
20 lipca 2018  r. o zmianie ustawy o  Inspekc ji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw  (Dz. U. poz.  1479 ), który 
stanowi:  
„Art. 31. Ustawa wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2019  r., z wyjątkiem:  
1) art. 1  pkt 8 w zakresie art.  9b ust.  5, art.  19 ust. 2, art.  27 ust. 1 i art. 30, które wchodzą w  życie z  dniem następ u-
jącym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 1  pkt 1 lit. b i c, pkt  2 lit. a tiret pierwsze, pkt  7–15 i 26, art.  3, art.  9, art.  15, art.  19 ust. 7, art.  20 oraz 
art. 22, które wchodzą w  życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia;  
3) art. 11  pkt 1 w zakresie art.  49 pkt 6, który wchodzi w  życie z  dniem 1  stycznia 2020  r.”. 
Marszałek Sejmu: M. Kuchciński  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1610  
 
Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej  z dnia 1 sierpnia 2019  r. (poz . 1610 ) 
USTAWA  
z dnia 20  stycznia 2005  r. 
o recyklingu pojazdów wycofanych z  eksploatacji1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. 1. Ustawa określa zasady postępowania z  pojazdami wycofanymi z  eksploatacji w  sposób zapewniający 
ochronę życia i  zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z  zasadą zrównoważonego rozwoju.  
2. W sprawach dotyczących postępowania z  pojazdami wycofanymi z  eksploatacji w  zakresie nieuregulowanym 
w ustawie stosuje się przepisy o  odpadach.  
Art. 2. 1. Przepisy ustawy stosuje się do:  
1) pojazdów wyprodukowanych na terytorium kraju;  
2) pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w  drodze importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia;  
3) odpadów powstałych z  pojazdów.  
1a. Do motorowerów trójkołowych zaliczanych do kategorii L2e, określonej  w przepisach  o ruchu drogowym,  stosuje 
się przepisy  art. 11, art. 13–17, art. 18, art. 19, art. 21, art. 22, art. 23 ust. 1 oraz art.  39–41. 
2. Przepisów ustawy nie stosuje się do pojazdów historycznych.  
Art. 3. Ilekroć w  ustawie jest mowa o:  
1) imporcie – rozumie się przez to przywóz pojazdu z  terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej 
w celu wprowadzenia na terytorium kraju;  
2) masie pojazdu – rozumie się przez to masę własną w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Pra-
wo o  ruchu drogowym ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, z późn. zm.2)), pomniejszoną o  masę paliwa w  ilości nominalnej;  
2a) masie pojazdu wycofanego z  eksploatacji – rozumie się przez to masę pojazdu zważonego przy przyjmowaniu poja z-
du do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów, po uprzednim usunięciu z  niego innych odpadów, które nie 
pochodzą z  tego pojazdu;  
3) odzysku – rozumie się przez to odzysk w  rozumieniu przepisów o  odpadach;  
4) pojeździe – rozumie się przez to pojazdy samochodowe zaliczone do kategorii  M1 lub N1, określonych w  przepisach 
o ruchu drogowym, oraz motorowery trójkołowe zaliczone do kategorii L2e, określonych w  przepisach o  ruchu dr o-
gowym;  
5) pojeździe historycznym – rozumie się przez to:  
a) pojazd zabytkowy w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym,  
b) pojazd mający co najmniej 25  lat, uznany przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający szcz e-
gólne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji;  
6) pojeździe wycofanym z  eksploatacji – rozumie się przez to pojazd stanowiący odpad w  rozumieniu przepisów 
o odpadach;  
7) ponownym użyciu – rozumie się przez to zastosowanie przedmiotów wyposażenia i  części, wymontowanych z  pojaz dów 
wycofanych z  eksploatacji, w  tym samym celu, dla którego zostały  pierwotnie zaprojektowane i  wykonane;  
8) przetwarzaniu – rozumie się przez to czynności podejmowane po przekazaniu pojazdu wycofanego z  eksploatacji do 
stacji demontażu w  celu demontażu, odzysku lub przygotowania do unieszkodliwiania;  
                                                           
1) Przepisy niniejszej ustawy wdrażają postanowienia dyrektywy 2000/53/WE z  dnia 18  września 2000  r. w sprawie pojazdów wyc o-
fanych z  eksploatacji (Dz. Urz. WE L 269 z  21.10.2000, z  późn. zm.). Dane dotyczące aktów prawa Unii Europejskiej ogłoszonych 
przed dniem 1  maja 2004  r., zamieszczone w  niniejszej ustawie, dotyczą ogłoszenia tych aktów w  Dzienniku Urzędowym Un ii Europe j-
skiej – wydanie specjalne.  
2) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z  2018 r. poz. 2244 i 2322 oraz z 2019 r. poz. 53, 60, 
730, 752 , 870, 1123  i 1180 . 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1610  
 
9) recyklingu – rozumie się przez to recykling w  rozumieniu przepisów o  odpadach;  
10) stacji demontażu – rozumie się przez to zakład prowadzący przetwarzanie, w  tym demontaż obejmujący następujące 
czynności:  
a) usunięcie z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji elementów i  substancji niebezpiecznych, w  tym płynów,  
b) wymontowanie z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji przedmiotów wyposażenia i  części nadających się do 
ponownego użycia,  
c) wymontowanie z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub r ecyklingu;  
11) strzępiarce – rozumie się przez to instalację służącą do rozdrabniania odpadów powstałych w  trakcie demontażu p o-
jazdów wycofanych z  eksploatacji;  
12) terytorium kraju – rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;  
13) wewnątrzw spólnotowym nabyciu – rozumie się przez to przywóz pojazdu z  terytorium innego niż Rzeczpospolita 
Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej w  celu wprowadzenia na terytorium kraju;  
14) wprowadzającym pojazd – rozumie się przez to przedsiębiorcę będąc ego producentem pojazdu lub przedsiębiorcę  
prowadzącego działalność gospodarczą  w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu;  
15) substancji niebezpiecznej – rozumie się przez to każdą substancję spełniającą kryteria klasyfikacji dla którejkolwiek 
z klas lub kategorii zagrożenia wymienionych w:  
a) części 2 w pkt 2.1–2.4, 2.6, 2.7, 2.8  (Typ A  i B), 2.9, 2.10, 2.12, 2.13  (kategoria 1 i 2), 2.14  (kategoria 1 i 2) oraz 
2.15 (Typ A –F), 
b) części 3 w pkt 3.1–3.6, 3.7  (działanie szkodliwe na funkcje płciow e i płodnoś ć lub na rozwój potomstwa), 
3.8 (z wyjątkiem substancji spełniających kryteria klasyfikacji ze względu na działanie narkotyczne), 3. 9 i 3.10,  
c) części 4 w pkt 4.1, 
d) części 5 w pkt 5.1 
– załącznika I  do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)  nr 1272/200 8 z dnia 16  grudnia 2008  r. 
w sprawie klasyfikacji, oznakowania i  pakowania substancji i  mieszanin, zmieniającego i  uchylającego dyrektywy 
67/548/EWG i  1999/45/WE oraz zmieniającego rozporządzenie (WE)  nr 1907/2006  (Dz. Urz. UE L 35 3 z 31.12.2008,  
str. 1); 
16) wprowadzeniu na terytorium kraju – rozumie się przez to wprowadzenie pojazdu po raz pierwszy na terytorium  kraju  
w celu używania lub dystrybucji.  
Art. 3a. (uchylony)  
Art. 4. 1. Wprowadzenie na terytorium kraju następuje  z dniem:  
1) wydania pojazdu  z magazynu lub przekazania innemu podmiotowi – w przypadku pojazdu wyprodukowanego  na 
terytorium kraju;  
2) dopuszczenia pojazdu do obrotu na terytorium kraju – w przypadku importu;  
3) wystawienia faktury albo przywozu pojazdu na terytorium kraju – w przypadku wewnątrzwspólnotowego  nabycia.  
2. Jeżeli  z przepisów  ust. 1 wynika, że wprowadzenie na terytorium kraju mogło nastąpić  w różnych terminach,  
za dzień wprowadzenia na terytorium kraju uważa się dzień najwcześniejszy.  
3. Ciężar udowodnienia, że wprowadzenie na terytorium kraju nie nastąpiło albo nastąpiło  w innym dniu niż  określ o-
ny w ust. 1, spoczywa na wprowadzającym pojazd.  
Art. 5. 1. Zbieranie pojazdów wycofanych z  eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy prowadząc y 
punkty zbierania pojazdów i  przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu.  
2. Demontaż pojazdów wycofanych z  eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w  stacjach demontażu.  
Art. 5a. Podmiot zajmujący się naprawą pojazdów gospodaruje częściami będącymi odpa dami, usuniętymi  w trakcie   
naprawy samochodów osobowych  w rozumieniu  art. 2 pkt 40 ustawy  z dnia 2 0 czerwca 199 7 r. – Prawo  o ruchu drog o-
wym, zwanych dalej „samochodami osobowymi ”, lub przekazuje te części uprawnionemu posiadaczowi  odpadów,  w tym 
prowadzącemu stację demontażu, na zasadach określonych  w art. 27 ustawy  z dnia 1 4 grudnia  2012 r. o odpadach ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 701, 730 i 1403 ). 
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1610  
 
Rozdział 2  
Obowiązki wprowadzających pojazdy  
Art. 6. 1. Przedsiębiorca będący producentem pojazdów jest ob owiązany do:  
1) ograniczania stosowania substancji niebezpiecznych w  pojazdach w  celu zapobiegania emisji tych substancji do 
środowiska i  ułatwienia recyklingu pojazdów wycofanych z  eksploatacji;  
2) uwzględniania wymogów demontażu i  ponownego użycia przedm iotów wyposażenia i  części pojazdów oraz odzysku 
i recyklingu pojazdów wycofanych z  eksploatacji;  
3) stosowania materiałów pochodzących z  recyklingu do produkcji pojazdów.  
2. Przepisy  ust. 1 pkt 1 i 3 stosuje się odpowiednio do producentów przedmiotów wypo sażenia i  części pojazdów.  
Art. 7. 1. Materiały, przedmioty wyposażenia  i części pojazdów nie mogą zawierać ołowiu, rtęci, kadmu  i sześcio -
wartościowego chromu.  
2. Materiały, przedmioty wyposażenia i  części pojazdów mogą zawierać metale, o  których mowa  w ust. 1, jeżeli jest 
to konieczne do uzyskania wymaganej charakterystyki technicznej tych przedmiotów i  części.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw transportu, określi, 
w drodze rozporządzenia, listę materiałów, przedmiotów wyposażenia i  części pojazdów, o  których mowa  w ust. 2, kier u-
jąc się koniecznością ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko.  
4. W rozporządzeniu, o  którym mowa  w ust. 3, może również zostać określona dopuszczalna zawarto ść ołowiu, rtęci, 
kadmu lub sześciowartościowego chromu w  materiałach, przedmiotach wyposażenia i  częściach pojazdów.  
Art. 8. 1. Wprowadzający pojazd jest obowiązany do zapewnienia oznaczania przedmiotów wyposażenia i  części p o-
jazdów z:  
1) elastomerów o  wadze powyżej 200  g; 
2) pozostałych tworzyw sztucznych o  wadze powyżej 100  g. 
2. Przepis  ust. 1 stosuje się także do producentów i  dokonujących wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu 
przedmiotów wyposażenia i  części pojazdów.  
3. Minister właściwy do spraw  gospodarki, kierując się potrzebą identyfikacji materiału, z  którego są wykonywane 
przedmioty wyposażenia i  części pojazdów, określi, w  drodze rozporządzenia, sposób oznaczania oraz rodzaje oznaczeń 
przedmiotów wyposażenia i  części pojazdów.  
Art. 9. 1. Wp rowadzający pojazd jest obowiązany do opracowania informacji dotyczącej sposobu demontażu nowego 
typu pojazdu w  ciągu 6  miesięcy od wprowadzenia go na terytorium kraju.  
2. Informacja, o  której mowa  w ust. 1, powinna zawierać w  szczególności:  
1) określenie rodzajów przedmiotów wyposażenia i  części pojazdów, które mogą być przeznaczone do ponownego użycia,  
2) wskazanie umiejscowienia elementów i  substancji niebezpiecznych użytych w  pojeździe  
– w zakresie potrzebnym przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu  do spełnienia przez niego obowiązków wynik a-
jących z  przepisów ustawy.  
3. Wprowadzający pojazd jest obowiązany do nieodpłatnego przekazania przedsiębiorcy prowadzącemu stację d e-
montażu informacji, o  której mowa  w ust. 1, w terminie 30  dni od dnia złożenia przez tego przedsiębiorc ę wniosku o udzie-
lenie informacji.  
4. Producenci oraz dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu przedmiotów wyposażenia i  części p o-
jazdów są obowiązani do nieodpłatnego udostępnienia wprowadzającemu pojazd oraz przedsiębi orcy prowadzącemu stację 
demontażu informacji dotyczącej sposobu demontażu, magazynowania i  testowania przedmiotów wyposażenia i  części 
pojazdów, które mogą być przeznaczone do ponownego użycia, w  terminie 30  dni od dnia złożenia przez wprowadzając e-
go poja zd lub przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu wniosku o  udzielenie informacji.  
Art. 10. Przepisy  art. 6–9 dotyczą wprowadzających pojazdy wydających kartę pojazdu, o  której mowa  w art. 77 
ust. 1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogow ym. 
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1610  
 
Art. 11. 1. Wprowadzający pojazd jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów, zwaną dalej „siecią ”, obejm u-
jącą terytorium kraju  w taki sposób, aby  w każdym województwie były prowadzone co najmniej trzy stacje  demontażu lub 
punkty zbierania pojazdów,  w tym co najmniej jedna stacja demontażu, położone  w różnych miejscowościach,  zapewniaj ą-
ce właścicielowi pojazdu możliwość oddania pojazdu wycofanego  z eksploatacji.  
2. Wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 100 0 pojazdów  w ciągu roku  kalend a-
rzowego, jest obowiązany zapewnić sieć obejmującą co najmniej trzy stacje demontażu lub punkty zbierania  pojazdów,  
w tym co najmniej jedną stację demontażu, położone  w różnych miejscowościach na terytorium kraju.  
3. Wprowadzaj ący pojazd zapewnia sieć wyłącznie przez własne stacje demontażu  i punkty zbierania pojazdów  lub 
na podstawie umów  z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu.  
Art. 11a. 1. Wprowadzający pojazd zapewniający sieć na podstawie umów  z przedsiębiorcami pr owadzącymi  stacje 
demontażu jest obowiązany do ich zawarcia  w formie pisemnej pod rygorem nieważności.  
2. Umowy,  o których mowa  w ust. 1, określają  w szczególności warunki:  
1) przyjmowania pojazdów wycofanych  z eksploatacji przez stację demontażu;  
2) finansowania przez wprowadzającego pojazd kosztów gospodarowania odpadami pochodzącymi  z pojazdów  wycof a-
nych  z eksploatacji,  w szczególności  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji nieposiadających wartości  rynkowej lub  
o wartości rynkowej ujemnej,  w sposób z apewniający osiągnięcie poziomów odzysku  i recyklingu, uwzględniając 
liczbę pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju przez danego wprowadzającego  pojazd.  
Art. 12. (uchylony)  
Art. 13. Wprowadzający pojazd podlega wpisowi do rejestru,  o którym mowa  w art. 49 ustawy  z dnia 14 grudnia 
2012 r. o odpadach.  
Art. 14. 1. Wprowadzający pojazd, który nie zapewnił sieci  w roku kalendarzowym, jest obowiązany bez  wezwania 
do obliczenia  i uiszczenia opłaty za brak sieci.  
2. Wprowadzający pojazd jest zwolniony  z opłaty za brak sieci, jeżeli nie zapewnił sieci przez okres nie dłuższy  niż 
21 dni w ciągu roku kalendarzowego.  
3. Wysokość opłaty za brak sieci oblicza się według wzorów określonych  w załączniku do ustawy.  
4. Maksymalna wysokość opłaty stałej za brak sieci wynos i 20 000 zł. 
5. Maksymalna stawka opłaty za brak sieci wynosi 2 0 zł za brak jednej stacji demontażu lub jednego punktu  zbierania 
pojazdów  w ciągu roku kalendarzowego za każdy pojazd wprowadzony na terytorium kraju  w ciągu tego  roku.  
6. Minister właściwy do  spraw środowiska określi,  w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty stałej za brak  sieci oraz 
stawkę opłaty za brak sieci, uwzględniając koszty recyklingu pojazdów wycofanych  z eksploatacji oraz  kierując się k o-
niecznością zapewnienia, aby opłata za brak si eci była środkiem ekonomicznym zachęcającym do  budowy sieci przez 
wprowadzającego pojazd.  
Art. 15. Wprowadzający pojazd sporządza roczne sprawozdanie zawierające informacje, o  których mowa  w art. 73 
ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpad ach, na zasadach i  trybie określonych w  tej ustawie.  
Art. 16. 1. Obowiązek obliczenia opłaty za brak sieci powstaje na koniec roku kalendarzowego.  
2. Opłata za brak sieci jest wpłacana na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i  Gospodarki  
Wodnej do dnia 31  marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy.  
Art. 17. 1. W przypadku stwierdzenia, że wprowadzający pojazd, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie uiścił opł a-
ty za brak sieci albo uiścił opłatę  w wysokości niższej od należnej,  Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje  decyzję,  
w której określa wysokość zobowiązania  z tytułu opłaty za brak sieci.  
2. W przypadku niewykonania decyzji,  o której mowa  w ust. 1, w terminie 1 4 dni od dnia,  w którym decyzja stała się 
ostateczna, Główny  Inspektor Ochrony Środowiska ustala,  w drodze decyzji, dodatkową opłatę za brak sieci  w wysokości  
odpowiadającej 20% kwoty nieuiszczonej opłaty za brak sieci.  
3. Do należności z  tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy  z dnia 29  sierpnia 
1997  r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2019 r. poz. 900, 924 i 1018 ), z tym że uprawnienia organów podatkowych prz y-
sługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.  
Art. 17a. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1610  
 
Art. 17b. 1. Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdza nadpłatę lub określa wysokość nadpłaty  z tytułu  opłaty 
za brak sieci.  
2. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska  i Gospodarki Wodnej przekazuje równowartość kwoty nadpłaty,  o której 
mowa  w ust. 1, na dochody budżetu państwa,  w terminie 7 dni od dnia otrzymania oświadczenia Głównego  Inspektora 
Ochrony Środowiska wskazującego:  
1) dzień,  z którym decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska stwierdzająca nadpłatę lub określająca wysokość  
nadpłaty stała się ostateczna;  
2) równowartość kwoty nadpłaty podlegającej przekazaniu;  
3) rachunek bieżący dochodów budżetowych ministra właściwego do spraw środowiska, na który należy przekazać równ o-
wartość  kwoty nadpłaty.  
3. Za dzień przekazania równowartości kwoty nadpłaty uważa się dzień obciążenia rachunku bank owego  Narodowego 
Funduszu Ochrony Środowiska  i Gospodarki Wodnej.  
4. Przekazana równowartość kwoty nadpłaty zmniejsza wysokość zobowiązania określonego  w art. 401c  ust. 9 ustawy  
z dnia 2 7 kwietnia 200 1 r. – Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2019  r. poz. 1396 i 1403 ) i nie może przekroczyć stanu 
tego zobowiązania ustalonego na dzień przekazania równowartości kwoty nadpłaty.  
5. Zwrotu kwoty nadpłaty  z tytułu opłaty za brak sieci wraz  z należnym oprocentowaniem dokonuje Główny  Inspektor  
Ochrony Środowiska ze środków rezerwy celowej na zobowiązania wymagalne Skarbu Państwa.  
Rozdział 3  
Obowiązki właścicieli pojazdów  
Art. 18. Właściciel pojazdu wycofanego z  eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego 
stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.  
Art. 19. Właściciel pojazdu wycofanego z  eksploatacji lub upoważniona przez niego osoba, przekazując pojazd do 
przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, jes t obowi ą-
zany okazać:  
1) dowód osobisty lub inny dokument potwierdzający tożsamość;  
2) dowód rejestracyjny pojazdu oraz kartę pojazdu, jeżeli była wydana, lub inny dokument potwierdzający dane zawarte 
w dowodzie rejestracyjnym;  
3) dokument potwierdzający wł asność w  przypadku właściciela pojazdu innego niż wpisany w  dowodzie rejestracyjnym.  
Art. 20. Właściciel pojazdu wycofanego z  eksploatacji jest obowiązany w  terminie 30  dni od dnia otrzymania zaświa d-
czenia o  demontażu pojazdu lub zaświadczenia o  przyjęciu niekompletnego pojazdu złożyć wniosek o  wyrejestrowanie pojazdu.  
Rozdział 4  
Obowiązki przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu  
Art. 21. 1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu powinien zapewniać bezpieczne dla środowiska i  zdrowia 
ludzi przetwar zanie pojazdów wycofanych z  eksploatacji i  powstających z  nich odpadów.  
2. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do przekazania zużytych baterii samochodowych 
kwasowo -ołowiowych i  zużytych akumulatorów samochodowych kwasowo -ołowi owych zbierającemu zużyte baterie lub 
zużyte akumulatory lub prowadzącemu zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, który spełnia 
wymagania, o  których mowa  w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z  dnia 24  kwietnia 2009  r. o bateriach i  akumul atorach ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 521 i 1403 ) i w przepisach wydanych na podstawie  art. 63 ust. 7 tej ustawy.  
Art. 21a. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu podlega wpisowi do rejestru, o  którym mowa w  ustawie 
z dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
Art. 22. Minister właściwy do spraw gospodarki w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska określi,  
w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania dla stacji demontażu oraz sposób demontażu pojazdów wycofanych 
z eksploatacji, kierując się potrzebą za pewnienia bezpiecznego dla środowiska i  zdrowia ludzi demontażu pojazdów wyc o-
fanych z  eksploatacji.  
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1610  
 
Art. 23. 1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do przyjęcia każdego pojazdu wycofanego  
z eksploatacji, który posiada cechy identyfikacyjne pojazdu,  o których mowa  w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy  z dnia 
20 czerwca 199 7 r. – Prawo  o ruchu drogowym.  
2. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest także obowiązany do przyjęcia pojazdu wycofanego  z eksploatacji,  
dla którego brak jest dowodu rejestracyjnego lub który nie posiada cech identyfikacyjnych pojazdu,  o których mowa  
w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy  z dnia 2 0 czerwca 199 7 r. – Prawo  o ruchu drogowym,  a także odpadów  pochodzących  
z pojazdów wycofanych  z eksploatacji, jeżeli ob owiązek przekazania tych odpadów do stacji  demontażu wynika  z posta-
nowienia albo decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie  przepisów ustawy  z dnia 
29 czerwca 200 7 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1162 ). 
3. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu przy przyjmowaniu pojazdu wycofanego  z eksploatacji nie pobiera  
opłaty od właściciela pojazdu.  
4. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu przy przyjmowaniu pojazdu wycofanego  z eksploatacji może  pobrać 
opłatę od właściciela pojazdu, jeżeli jest spełniony co najmniej jeden  z następujących warunków:  
1) pojazd wycofany  z eksploatacji nie jest zarejestrowany na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,  
Konfederacji Szwajcarskiej lub pa ństwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia  o Wolnym Handlu  (EFTA) – 
strony umowy  o Europejskim Obszarze Gospodarczym;  
2) pojazd wycofany  z eksploatacji:  
a) jest niekompletny,  
b) zawiera odpady, które zostały do niego dodane.  
5. Za niekompletny pojazd uważa się pojazd, który nie zawiera co najmniej jednego istotnego elementu określonego  
w przepisach wydanych na podstawie  ust. 9. 
6. W przypadku przyjmowania niekompletnego pojazdu wycofanego  z eksploatacji opłata,  o której mowa  w ust. 4, nie  
może przekrac zać 1 0 zł za każdy kilogram brakującej masy pojazdu.  
7. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu nie pobiera opłaty, o której mowa w ust. 4, przy przyjmowaniu  nie-
kompletnego pojazdu wycofanego z eksploatacji należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji,  Straży 
Granicznej, organów Krajowej Administracji Skarbowej, Służby Więziennej, Inspekcji Transportu Drogowego,  Służby 
Ochrony Państwa , Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji  Wywiadu, 
Służby Wywi adu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej.  
8. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu może odmówić przyjęcia pojazdu wycofanego  z eksploatacji,  jeżeli 
właściciel pojazdu nie uiścił opłaty,  o której mowa  w ust. 4. 
9. Minister właściwy do spraw transportu  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw środowiska, mając  na 
uwadze wymogi ochrony środowiska, potrzebę zapewnienia kompletności pojazdów  w celu uzyskania odpowiednich  po-
ziomów odzysku  i recyklingu oraz p rzeciwdziałanie niewłaściwemu zagospodarowaniu odpadów, określi,  w drodze rozp o-
rządzenia, listę istotnych elementów pojazdu kompletnego.  
Art. 23a. 1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do przyjęcia będących odpadami  części 
samochodó w osobowych usuniętych  w trakcie naprawy  o ile nie spowoduje to przekroczenia masy odpadów  przewidyw a-
nych do przetworzenia  i powstających  w wyniku przetwarzania  w okresie roku, określonych  w pozwoleniu zintegrowa nym 
lub innej decyzji  w zakresie gospodarki odpadami wymaganych  w związku  z prowadzeniem stacji demontażu.  
2. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu za przyjęcie będących odpadami części samochodów osobowych  
usuniętych  w trakcie naprawy może pobrać opłatę.  
Art. 24. 1. Przedsiębiorca prowadzący s tację demontażu, przyjmując pojazd wycofany  z eksploatacji, który posiada  
wszystkie istotne elementy określone  w przepisach wydanych na podstawie  art. 23 ust. 9, jest obowiązany do:  
1) unieważnienia dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana , oraz tablic rejestracyjnych;  
2) wydania zaświadczenia o  demontażu pojazdu.  
1a. Obowiązek,  o którym mowa  w ust. 1, w zakresie tablic rejestracyjnych, nie dotyczy pojazdów,  o których mowa  
w art. 73 ust. 3 ustawy  z dnia 2 0 czerwca 199 7 r. – Prawo  o ruchu drogowym.  
2. Zaświadczenie o  demontażu pojazdu powinno zawierać oświadczenie przedsiębiorcy prowadzącego stację demo n-
tażu o  unieważnieniu dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic rejestracyjnych.  
3. Zaświadczenie o  demontażu p ojazdu jest sporządzane w  trzech egzemplarzach, z  których pierwszy otrzymuje właśc i-
ciel pojazdu, drugi jest przekazywany przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu w  terminie 7  dni organowi 
rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, a  trzeci pozostaje u przedsiębiorcy prow a-
dzącego stację demontażu, z  zastrzeżeniem  ust. 5. 
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1610  
 
4. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który otrzymuje zaświadczenia o  demontażu pojazdu od przedsi ę-
biorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, o  którym mowa  w art. 33 ust. 3, przekazuje jeden egzemplarz zaświa d-
czenia organowi rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracj i pojazdu, a  drugi pozostawia 
u siebie.  
5. W przypadku pojazdu niezarejestrowanego na terytorium kraju, egzemplarz zaświadczenia o  demontażu pojazdu, 
przeznaczony dla organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, jest przekazywany 
w terminie 7  dni Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska.  
Art. 25. 1. W przypadku przyjmowania niekompletnego pojazdu przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest  
obowiązany do wydania zaświadczenia  o przyjęciu niekompletnego pojazdu. Przepisy  art. 24 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a–5  
stosuje się odpowiednio.  
2. (uchylony)  
3. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu nie wydaje zaświadczenia o  przyjęciu niekompletnego pojazdu, jeżeli nie 
jest możliwe ustalenie cech identyfikacyjnych pojazdu, o  których mowa  w art. 66 ust.  3a pkt 1 ustawy z  dnia 20  czerwca 
1997  r. – Prawo o  ruchu d rogowym.  
Art. 26. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu prowadzi ewidencję zaświadczeń o  demontażu pojazdu oraz 
zaświadczeń o  przyjęciu niekompletnego pojazdu, wydanych przez niego i  przez przedsiębiorców prowadzących punkty 
zbierania pojazdów, z  którymi zawarł umowę.  
Art. 27. Minister właściwy do spraw transportu, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, określi,  
w drodze rozporządzenia:  
1) sposób unieważniania dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu oraz tablic rejestracyjnych,  
2) wzór  zaświadczenia o  demontażu pojazdu,  
3) wzór zaświadczenia o  przyjęciu niekompletnego pojazdu,  
4) sposób przechowywania zaświadczeń, o  których mowa  w pkt 2 i 3, 
5) sposób prowadzenia ewidencji, o  której mowa  w art. 26 
– kierując się potrzebami identyfikacji  pojazdu, zapobiegania nieuprawnionemu używaniu dokumentów pojazdów wycof a-
nych z  eksploatacji, zapewnienia wiarygodności zaświadczeń dla wyrejestrowania pojazdu oraz ujednolicenia treści z a-
świadczeń, a  także potwierdzenia masy pojazdu wycofanego z  eksploat acji. 
Art. 28. 1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany osiągać poziom odzysku i  recyklingu odp a-
dów pochodzących z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji w  wysokości odpowiednio 95% i  85% masy pojazdów przyj ę-
tych do jego stacji demontażu r ocznie.  
2. (uchylony)  
2a. Przepisów  ust. 1 nie stosuje się do niektórych pojazdów specjalnych, o  których mowa w  przepisach wydanych na 
podstawie  art. 70zm  ust. 1 pkt 1 ustawy z  dnia 20  czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
3. Przy obliczaniu poziomów r ecyklingu odpadów pochodzących z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji do recykli n-
gu zalicza się procesy oznaczone jako R2 –R9 w załączniku  nr 1 do ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach oraz w y-
montowanie przedmiotów wyposażenia i  części pojazdów przeznac zonych do ponownego użycia.  
4. Przy obliczaniu poziomów odzysku odpadów pochodzących z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji do odzysku z a-
licza się procesy uwzględnione przy obliczaniu poziomu recyklingu oraz procesy oznaczone jako R 1 w załączniku  nr 1 do 
ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
5. Przy obliczaniu poziomów odzysku i  recyklingu pojazdów wycofanych z  eksploatacji przedmioty wyposażenia 
i części pojazdów przeznaczone do ponownego użycia zalicza się do odzysku i  recyklingu.  
5a. Przedsiębiorca  prowadzący stację demontażu przy obliczaniu poziomów odzysku  i recyklingu,  o których  mowa  
w ust. 1, może uwzględnić masę odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji poddanych  odzyskowi lub 
recyklingowi do końca lutego następnego roku  w przypa dku, gdy pochodzą  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji przyj ę-
tych do stacji demontażu pojazdów  w okresie od 1 stycznia do 3 1 grudnia danego roku.  
6. Ilość odpadów poddanych odzyskowi lub recyklingowi ustala się na podstawie ewidencji odpadów prowadzonej 
przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1610  
 
7. Minister właściwy do spraw środowiska, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw gospodarki, kierując 
się potrzebą ujednolicenia metodyki obliczania poziomów odzysku i  recyklingu oraz uwzględniając  zakres niezbędnych 
danych, określi, w  drodze rozporządzenia:  
1) frakcje materiałowe pochodzące ze strzępiarki, których zagospodarowanie zalicza się do recyklingu;  
2) frakcje materiałowe pochodzące ze strzępiarki, których zagospodarowanie zalicza się do in nych procesów odzysku 
niż recykling;  
3) (uchylony)  
4) sposób obliczania poziomów odzysku i  recyklingu pojazdów wycofanych z  eksploatacji.  
Art. 28a. 1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który  w roku kalendarzowym nie wykonał obowiązku,  
o którym mowa  w art. 28 ust. 1, jest obowiązany do obliczenia  i uiszczenia bez wezwania opłaty za nieosiągnięcie  wym a-
ganego poziomu odzysku  i recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  obliczanej odrębnie  
w przypadku nieosiągnięcia wymaga nego poziomu odzysku lub recyklingu.  
2. Opłatę za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku  i recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów  wycof a-
nych  z eksploatacji oblicza się jako iloczyn stawki opłaty  i brakującej masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia  wymaga-
nego poziomu odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji.  
3. Stawka opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku  i recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów 
wycofanych  z eksploatacji wynosi:  
1) 0,05 zł za każdy kilogram brakującej masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku  lub 
recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  w przypadku gdy do osiągnięcia  wymag a-
nego poziomu brakuje nie więcej niż 5%;  
2) 0,1 zł za każdy kilogram brakującej masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku  lub 
recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  w przypadku gdy do osiągnięcia  wymag a-
nego poziomu brakuje więcej niż 5%.  
4. W przypadku ni eosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów 
wycofanych  z eksploatacji przez co najmniej dwa kolejne lata, stawka opłaty za nieosiągnięcie wymaganego  poziomu o d-
zysku  i recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów wyc ofanych  z eksploatacji do obliczenia  opłaty należnej za drugi  
i każdy kolejny rok nieosiągnięcia wymaganego poziomu stanowi dwukrotność stawki określonej  zgodnie  z ust. 3. 
5. Opłata za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku  i recyklingu odpadów pochodzą cych z pojazdów  wycof a-
nych  z eksploatacji jest uiszczana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego,  w terminie do  dnia 1 5 marca 
roku następującego po roku, którego opłata dotyczy.  
6. W przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, mimo ciążącego na nim obowiązku,  
nie uiścił opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku  i recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów wyc o-
fanych  z eksploatacji albo uiścił opłatę  w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa  wyda je decyzję,  w której 
określa wysokość tej opłaty.  
7. Do należności  z tytułu opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku  i recyklingu odpadów pochodz ą-
cych z pojazdów wycofanych  z eksploatacji stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy  z dnia 29 sierpnia 199 7 r. – 
Ordynacja podatkowa,  z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi  województwa.  
Art. 29. (uchylony)  
Art. 30. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do sporządzenia rocznego sprawozdania z a-
wieraj ącego informacje, o  których mowa  w art. 75 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, na zas a-
dach i  w trybie określonych w  tej ustawie.  
Art. 31. 1. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany w  terminie 14  dni złożyć marszałkowi  
województwa lub regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska właściwemu miejscowo do wydania pozwolenia zintegro -
wanego  lub innej decyzji w  zakresie gospoda rki odpadami wymaganej w  związku z  prowadzeniem stacji demontażu  
zawiadomienie o  zakończeniu działalności w  zakresie demontażu pojazdów wycofanych z  eksploatacji lub o  rozwiązaniu 
lub wygaśnięciu umowy z  przedsiębiorcą prowadzącym punkt zbierania pojazdów . 
2. Zawiadomienie, o  którym mowa  w ust. 1, powinno zawierać:  
1) nazwę, siedzibę i  adres albo imię, nazwisko i  adres przedsiębiorcy;  
2) datę zakończenia działalności lub rozwiązania lub wygaśnięcia umowy;  
3) w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia umowy – nazwę, siedzibę i  adres albo imię, nazwisko i  adres przedsiębio r-
cy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.  
3. Minister właściwy do spraw środowiska określi wzór zawiadomienia, o  którym mowa  w ust. 1, w formie dokume n-
tu elektronicznego w  rozumieniu ustawy z  dnia 17  lutego 2005  r. o informatyzacji działalności podmiotów realizując ych 
zadania publiczne ( Dz. U. z 2019 r. poz.  700, 730 i 848 ). 
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1610  
 
Rozdział 5  
Obowiązki przedsiębiorców prowadzących punkty zbierania pojazdów  
Art. 32. 1. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany zapewnić bezpieczne dla środowis -
ka i zdrowia ludzi zbieranie pojazdów wycofanych z  eksploatacji.  
2. Do wniosku o  wydanie zezwoleni a na zbieranie odpadów  przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów 
jest obowiązany dołączyć kopię zawartej z  przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu umowy dotyczącej przyjmow a-
nia pojazdów zebranych w  punkcie zbierania pojazdów.  
3. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, kierują c 
się potrzebą zapewnienia bezpiecznego dla środowiska i  zdrowia ludzi zbierania pojazdów wycofanych z  eksploatacji oraz 
uwzględniając wydawanie zaświadczeń o  demontażu pojazdu, określi, w  drodze rozporządzenia, minimalne wymagania dla 
punktów zbierania po jazdów.  
Art. 32a. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów podlega wpiso wi do rejestru, o  którym mowa w ustawie  
z dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
Art. 33. 1. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany do przyjęcia każdego pojazdu w y-
cofanego z  eksploatacji, który posiada cechy identyfikacyjne pojazdu, o  których mowa  w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z  dnia 
20 czerwca 1997  r. – Prawo o  ruchu drogowym.  
2. Do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów stosuje się  odpowiednio przepisy  art. 23–25, z  zastrze żeniem  
ust. 3. 
3. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów sporządza zaświadczenie o  demontażu pojazdu lub zaświa d-
czenie o  przyjęciu niekompletnego pojazdu, w  czterech egzemplarzach, z  których pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, 
drugi i  trzeci są przekazywane w  terminie 7  dni do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, w  którego imieniu 
zaświadczenie zostało wydane, a  czwarty pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.  
Art. 34. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów może wydawać zaświadczenia o  demontażu pojazdu 
oraz zaświadczenia o  przyjęciu niekompletnego pojazdu, wyłącznie w  imieniu przedsiębiorcy prowadzącego stację demo n-
tażu, jeżeli spełnia łącznie następując e warunki:  
1) zawarł umowę z  przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu, jeżeli nie jest to ten sam przedsiębiorca;  
2) przekazuje przyjęte pojazdy wycofane z  eksploatacji do stacji demontażu.  
Art. 35. 1. Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany, najpóźniej do dnia 1 0 stycznia,  
przekazać wszystkie zebrane  w roku poprzednim pojazdy wycofane  z eksploatacji do przedsiębiorcy prowadzącego  stację 
demontażu,  z którym zawarł umowę, jeżeli nie jest to ten sam przedsiębiorca.  
2. Do transpor tu pojazdów wycofanych z  eksploatacji do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów nie stosuje 
się przepisów  art. 24 ust. 2 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, chyba że ich stan stwarza zagrożenie dla środ o-
wiska.  
Art. 36. 1. Przedsiębiorca pr owadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany w  terminie 14  dni złożyć staroście 
właściwemu miejscowo do wydania zezwoleni a na zbieranie odpadów  zawiadomienie o  zakończeniu działalności 
w zakresie zbierania pojazdów wycofanych z  eksploatacji lub o  rozw iązaniu lub wygaśnięciu umowy z  przedsiębiorcą 
prowadzącym stację demontażu.  
2. Zawiadomienie, o  którym mowa  w ust. 1, powinno zawierać:  
1) nazwę, siedzibę i  adres albo imię, nazwisko i  adres przedsiębiorcy;  
2) datę zakończenia działalności lub rozwiązania  lub wygaśnięcia umowy;  
3) w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia umowy – nazwę, siedzibę i  adres albo imię, nazwisko i  adres przedsiębio r-
cy prowadzącego stację demontażu.  
3. Zezwolenie na zbierani e odpadów wydane przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbieran ia pojazdów wygasa 
z dniem zakończenia działalności lub rozwiązania lub wygaśnięcia umowy z  przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1610  
 
Rozdział 6  
Obowiązki przedsiębiorców prowadzących strzępiarki  
Art. 37. 1. Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę jest obowiązany zapewnić bezpieczne dla środowiska i  zdrowia 
ludzi rozdrabnianie odpadów pochodzących z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji.  
1a.3) Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę podlega wpisowi do rejestru, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 14  grud-
nia 2012  r. o odpadach.  
2. Minister właściwy do spraw gospodarki, w  porozumieniu z  ministrem właściwym do spraw środowiska, kierując 
się potrzebą zapewnienia bezpiecznego dla środowiska sposobu rozdziału odpadów powstałych w  trakcie demontażu p o-
jazdów wycofanych z  eksploatacji oraz właściwego gospodarowania tymi odpadami, określi, w  drodze rozporządzenia, 
minimalne wymagania dla strzępiarek oraz metody rozdziału odpadów na frakcje materiałowe obejmujące frakcje metali 
żelaznych i  nieżelaznych, tworzyw sztucznych, sz kła i pozostałości.  
Art. 38. 1. Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę jest obowiązany wykonać raz na 5 lat próbę strzępienia odpadów  
pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji  w celu określenia zawartości uzyskiwanych frakcji  materiałowych.  
1a. Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę wykonuje po raz pierwszy próbę strzępienia odpadów pochodzących  
z pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  w terminie 3 0 dni od dnia rozpoczęcia działalności  w tym zakresie.  
1b. W przypadku dokonania zmian konstrukcyjnych lub t echnologicznych strzępiarki, skutkujących zmianą  składu 
materiałowego rozdrobnionych odpadów, przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę jest obowiązany do  przeprowadzenia 
próby strzępienia odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji  w terminie  30 dni od dnia dokonania tych 
zmian.  
2. Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę przekazuje przedsiębiorcom prowadzącym stacje demontażu,  od których 
przyjmuje odpady do strzępienia, informację dotyczącą zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych  określonej  
w wyniku przeprowadzenia próby strzępienia odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  w ciągu 
miesiąca od jej przeprowadzenia.  
3. Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę sporządza roczne sprawozdanie zawierające informacje, o  których mowa  
w art. 75 ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach, na zasadach i  w trybie określonych w  tej ustawie.  
4. Minister właściwy do spraw środowiska,  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw gospodarki,  określi,  
w drodze rozporządzenia, odpa dy, które podlegają próbie strzępienia odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  
z eksploatacji, oraz sposób jej w ykonania, kierując się potrzebą ustalenia średniej  zawartości uzyskiwanych frakcji mat e-
riałowych.  
Art. 38a. (uchylony)  
Rozdział 7  
Obowiązki o rganów administracji publicznej  
Art. 39. 1. Starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów przedsi ę-
biorcy  prowadzącemu punkt zbierania pojazdów po:  
1) zaopiniowaniu przez:  
a) marszałka województwa,  
b) regionalne go dyrektora ochrony środowiska,  o ile nie jest to ten sam organ  
– właściwych miejscowo do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji  w zakresie gospodarki  odpadami 
wymaganej  w związku  z prowadzeniem stacji demontażu przedsiębiorcy prowadzącemu stację  demontażu,  z którym 
przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów zawarł umowę;  
2) sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska spełnienia minimalnych wymagań dla  punktów 
zbierania pojazdów określonych  w przepisach wydanych na podstawie  art. 32 ust. 3. 
2. W zezwoleniu,  o którym mowa  w ust. 1, starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska określa  przedsi ę-
biorcę lub przedsiębiorców prowadzących stację demontażu, którym przedsiębiorca prowadzący punkt  zbierania pojazdów 
jest obowiązany przekazywać zebrane pojazdy wycofane  z eksploatacji.  
                                                           
3) Wszedł w  życie z  dniem 24  stycznia 2016  r., na podstawie art. 253 pkt  2 ustawy z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach (Dz.  U. 
z 2019 r. poz. 701, 730 i 1403 ), która weszła w  życie z  dniem 23  stycznia 2013  r.; stosuje się od dnia 24 stycznia 2018 r. – daty 
utworzenia BDO (Bazy danych o  produktach i  opakowaniach ora z o gospodarce odpadami) ogłoszonej w komunikacie, o którym 
mowa w  art. 238 ust.  2 wymienionej ustawy . 
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1610  
 
3. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów poświadcza nieprawdę  w zaświadczeniu  o demontażu p o-
jazdu lub zaświadczeniu  o przyjęciu niekompletnego pojazdu, starosta albo regio nalny dyrektor ochrony środowiska  cofa 
zezwolenie,  o którym mowa  w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.  
4. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów narusza przepisy ustawy, starosta albo  regionalny 
dyrektor ochrony środowiska wzywa  go do niezwłocznego zaniechania naruszeń.  
5. Jeżeli przedsiębiorca,  o którym mowa  w ust. 4, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, starosta  albo regi o-
nalny dyrektor ochrony środowiska cofa zezwolenie,  o którym mowa  w ust. 1, w drodze decyzji, bez  odszkodowania.  
6. Cofnięcie zezwolenia, o  którym mowa  w ust. 1, powoduje wstrzymanie działalności objętej tym zezwoleniem.  
7. Starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska przekazuje marszałkowi województwa lub  regionalnemu  
dyrektorowi ochrony środ owiska,  o ile nie jest to ten sam organ, właściwym miejscowo do wydania  pozwolenia zintegr o-
wanego lub innej decyzji  w zakresie gospodarki odpadami, oraz marszałkowi województwa  lub regionalnemu dyrektorowi 
ochrony środowiska właściwym ze względu na adres p unktu zbierania pojazdów  kopie zezwolenia,  o którym mowa  
w ust. 1, oraz decyzji,  o których mowa  w ust. 3 i 5. 
Art. 40. 1. Organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w  zakresie gospodarki o d-
padami wymaganej w  związku z  prowadze niem stacji demontażu jest marszałek województwa; w  przypadku gdy stacja 
demontażu położona jest na terenie zamkniętym, w  rozumieniu przepisów ustawy z  dnia 17  maja 1989  r. – Prawo geo -
dezyjne i  kartograficzne ( Dz. U. z 2019 r. poz. 725, 730 i 1309 ), organ em właściwym jest regionalny dyrektor ochrony 
środowiska.  
2. Pozwolenie na wytwarzanie odpadów może być wydane po uzyskaniu wymaganego pozwolenia na użytkowanie  
obiektu budowlanego  w rozumieniu przepisów prawa budowlanego,  z wyłączeniem nowo zbudowanych lu b przebudow a-
nych obiektów budowlanych, zespołów obiektów lub instalacji, do których ma zastosowanie  art. 76 ustawy  z dnia 
27 kwietnia 200 1 r. – Prawo ochrony środowiska, oraz po sprawdzeniu przez wojewódzkiego  inspektora ochrony środow i-
ska funkcjonowania instalacji  i urządzeń służących do demontażu pojazdów wycofanych  z eksploatacji.  
3. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący stację demontażu wydaje zaświadczenie  o demontażu pojazdu lub zaświadczenie  
o przyjęciu niekompletnego pojazdu, bez przyjęcia pojazdu wycof anego  z eksploatacji, marszałek województwa  lub regi o-
nalny dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenie lub decyzję,  o których mowa  w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszk o-
dowania.  
4. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący stację demontażu narusza przepisy ustawy, marszałek województwa lub regi o-
nalny dyrektor ochrony środowiska wzywa go do zaniechania naruszeń w  oznaczonym terminie.  
5. Jeżeli przedsiębiorca, o  którym mowa  w ust. 4, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy w  zakresie prawid -
łowej eksploatacji stac ji demontażu, marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenia 
lub decyzje, o  których mowa  w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.  
6. Jeżeli przedsiębiorca, o  którym mowa  w ust. 4, narusza przepisy ustawy inne niż okr eślone  w ust. 5, marszałek 
województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska może cofnąć pozwolenia lub decyzje, o  których mowa  w ust. 1, 
w drodze decyzji bez odszkodowania.  
7. Regionalny dyrektor ochrony środowiska przekazuje marszałkowi województwa właściwemu ze względu na miejs -
ce prowadzenia stacji demontażu informacje niezbędne do prowadzenia wykazu, o  którym mowa  w art. 42 ust. 1. 
Art. 41. 1. Organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w  zakresie gospodarki o d-
padami wymaganej w  związku z  prowadzeniem strzępiarki jest marszałek województwa; w  przypadku gdy strzępiarka 
położona jest na terenie zamkniętym organem właściwym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.  
1a. Pozwolenie lub decyzja,  o których mowa  w ust. 1, są wydawane po sprawdzeniu przez wojewódzkiego  inspektora 
ochrony środowiska spełnienia minimalnych wymagań dla strzępiarek, określonych  w przepisach  wydanych na podstawie  
art. 37 ust. 2. 
2. Jeżeli przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę przekazał informację dotyczącą zawartości uzyskiwanych  frakcji m a-
teriałowych, niezgodną ze stanem rzeczywistym, marszałek województwa albo regionalny dyrektor  ochrony środowiska 
cofa pozwolenie lub decyzję,  o których mowa  w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.  
3. Jeżel i przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę narusza przepisy ustawy, marszałek województwa lub regionalny d y-
rektor ochrony środowiska wzywa go do zaniechania naruszeń w  oznaczonym terminie.  
4. Jeżeli przedsiębiorca, o  którym mowa  w ust. 3, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, marszałek woj e-
wództwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenia lub decyzje, o  których mowa  w ust. 1, w drodze 
decyzji, bez odszkodowania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1610  
 
Art. 42. 1. Marszałek województwa zamieszcza na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu ma r-
szałkowskiego wykaz przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu oraz punkty zbierania pojazdów, wpisanych do 
rejestru, o  którym mowa w  ustawie z  dnia 14  grudnia 2012  r. o odpadach.  
2. Wykaz, o  którym mowa  w ust. 1, zawiera następujące informacje:  
1) firmę przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów oraz oznaczenie jego siedziby 
i adres;  
2) adresy stacji demontażu lub punktów zbierania pojazdów.  
Art. 43. (uchylony)  
Art. 43a. 1. Marszałek województwa prowadzi odrębny rachunek bankowy  w celu gromadzenia  i przekazywania  
wpływów  z tytułu opłat za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku  i recyklingu odpadów pochodzących  z pojazdów 
wycofanych  z eksploatacji.  
2. Wpływy  z tytułu opłat za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku  i recyklingu odpadów pochodzących  
z pojazdów wycofanych  z eksploatacji powiększone  o dochody  z oprocentowania rachunku bankowego  i pomniejszone  
o dochód budżetu samorządu województwa,  o którym mowa  w ust. 3, mar szałek województwa przekazuje,  w terminie 
30 dni po upływie każdego kwartału, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony  Środowiska  i Gospodarki 
Wodnej.  
3. Wpływy  z tytułu opłat za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku  i recyklingu odpadów pochodzących  
z pojazdów wycofanych  z eksploatacji powiększone  o dochody  z oprocentowania rachunku bankowego  w wysokości 5% 
stanowią dochód budżetu samorządu województwa.  
Rozdział 8  
Przepisy karne  
Art. 44. Kto wbrew przepisom  art. 7 wprowadza do obrotu mate riały, przedmioty wyposażenia lub części pojazdów 
zawierające ołów, rtęć, kadm lub sześciowartościowy chrom, podlega karze grzywny.  
Art. 45. Kto wbrew przepisom  art. 8 nie zapewnia oznaczania przedmiotów wyposażenia lub części pojazdów, po d-
lega karze grzyw ny. 
Art. 46. Kto wbrew przepisom  art. 9: 
1) nie przekazuje przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu informacji dotyczących sposobu demontażu nowego 
typu pojazdu,  
2) nie udostępnia wprowadzającemu pojazd lub przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu informacji dotyczących 
sposobu demontażu, magazynowania lub testowania przedmiotów wyposażenia lub części pojazdu, które mogą być 
przeznaczone do ponownego użycia  
– podlega karze grzywny.  
Art. 47. (uchylony)  
Art. 48. Kto wbrew przepisowi  art. 18 nie przeka zuje pojazdu wycofanego z  eksploatacji do przedsiębiorcy prow a-
dzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, podlega karze grzywny.  
Art. 48a. Kto, wbrew przepisowi  art. 21 ust.  2, nie przekazuje zużytyc h baterii samochodowych kwasowo -ołowiowych  
i zużytych akumulatorów samochodowych kwasowo -ołowiowych zbierającemu zużyte baterie lub zużyte akumulatory lub 
prowadzącemu zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, podlega karze grzywny.  
Art. 49. 1. Kto wbrew przepisom  art. 23 nie przyjmuje pojazdu wycofanego z  eksploatacji do stacji demontażu, po d-
lega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom  art. 33 nie przyjmuje pojazdu wycofanego z  eksploatacji do punktu 
zbierania pojazdów.  
Art. 50. (uchylony)  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1610  
 
Art. 51. 1. Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 24 lub art.  33, nie wydaje właścicielowi pojazdu z a-
świadczenia o  demontażu pojazdu lub nie przekazuje tego zaświadczenia organowi rejestrującemu właściwemu ze względu  
na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto, będąc do tego obowiązany na podstawie  art. 25 lub art.  33, nie wydaje właścicielowi 
pojazdu zaświadczenia o  przyjęciu niekompletnego pojazdu lub nie przekazu je tego zaświadczenia organowi rejestrując e-
mu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu.  
Art. 52. (uchylony)  
Art. 52a. Kto wbrew przepisowi  art. 35 ust. 1 nie przekazuje najpóźniej do dnia 1 0 stycznia wszystkich zebranych  
w roku poprze dnim pojazdów wycofanych  z eksploatacji do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu,  z którym 
zawarł umowę, jeżeli nie jest to ten sam przedsiębiorca, podlega karze grzywny.  
Art. 52b. 1. Kto wbrew przepisom  art. 38: 
1) ust. 1, nie wykonuje raz na 5 lat próby strzępienia odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji  
w celu określenia zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych,  
2) ust. 1a, nie wykonuje po raz pierwszy próby strzępienia odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatac ji, 
w terminie 3 0 dni od dnia rozpoczęcia działalności  w tym zakresie,  
3) ust. 1b, nie przeprowadza próby strzępienia odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  w terminie  
30 dni od dnia dokonania zmian konstrukcyjnych lub technologicznych strzępiarki, skutkujących  zmianą składu  
materiałowego rozdrobnionych odpadów  
– podlega karze grzywny.  
2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom  art. 38 ust. 2 nie przekazuje przedsiębiorcom prowadzącym  stacje 
demontażu, od których przyjmuje odpady d o strzępienia, informacji dotyczącej zawartości uzyskiwanych frakcji  materi a-
łowych  w wyniku przeprowadzenia próby strzępienia odpadów pochodzących  z pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  
w ciągu miesiąca od jej przeprowadzenia.  
Art. 53. 1. Orzekanie  w sprawach,  o których mowa  w art. 44–46, art. 48–49, art. 51, art. 52a i art. 52b następuje  na 
zasadach  i w trybie określonych  w ustawie  z dnia 2 4 sierpnia 200 1 r. – Kodeks postępowania  w sprawach  o wykroczenia 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 1120 i 1123 ). 
2. Za wykr oczenia,  o których mowa  w art. 44–46, art. 48–49, art. 51, art. 52a i art. 52b, odpowiada, jak sprawca, także  
ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania  zajmuje się spr a-
wami gospodarczymi osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej nieposiadającej  osobowości prawnej, 
której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną,  w zakresie wprowadzania do obrotu pojazdów wycofanych  z eksploatacji,  
materiałów, przedmiotów wyposażenia, części takich pojazdów lub gospodarowania  takimi pojazdami lub pochodzącymi  
z nich odpadami.  
Rozdział 8a  
Kary pieniężne  
Art. 53a. 1.4) Kto poza stacją demontażu dokonuje:  
1) usunięcia z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów,  
2) wymontowania z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do 
ponownego użycia,  
3) wymontowania z  pojazdów wycofanych z  eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu  
– podlega karze pieniężnej od 15  000 do 500  000 zł. 
2. Kary pieniężne, o  których mowa  w ust. 1, wymierza, w  drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska.  
3. Kary pieniężne, o  których mowa  w ust. 1, wnosi się na wyodrębniony rachunek bankowy wojewódzkiego inspekt o-
ra ochrony środowiska.  
                                                           
4) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 ustawy  z dnia 20  lipca 2018  r. o zmianie ustawy o  Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niekt ó-
rych innych ustaw  (Dz. U. poz. 1479 ), która weszła w  życie z  dniem 1  stycznia  2019 r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1610  
 
4. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o  której mowa  w ust. 1, należy uwzględnić stopień szkodliwości czynu, 
w szczególności zakres naruszeń, ilość odpadów, rodzaj stwarzanego zagrożenia dla środowiska oraz okoliczności  uprze d-
niego naruszenia przepisów o  odpadach.  
5. W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o  których mowa  w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III 
ustawy z  dnia 29  sierpnia 1997  r. – Ordynacja podatkowa, z  tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują woj e-
wódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska.  
Rozdział 9  
Zmiany w  przepisach obowiązujących  
Art. 54–59. (pominięte)  
Rozdział 10  
Przepisy przejściowe i  końcowe  
Art. 60. W okresie do dnia 31  grudnia 2014  r. poziomy odzysku i  recyklingu, o  któryc h mowa  w art. 28 ust. 1, wyn o-
szą odpowiednio 85% i  80%.  
Art. 61. (pominięty)  
Art. 62. Przepisy  art. 7 ust. 1 stosuje się do materiałów, przedmiotów wyposażenia i  części pojazdów wprowadz o-
nych do obrotu po dniu wejścia w  życie ustawy, przeznaczonych do stosowania w  pojazdach wyprodukowanych po dniu 
1 lipca 2003  r. 
Art. 63. Ustawa wchodzi w  życie po upływie 30  dni od dnia ogłoszenia5), z tym że przepisy:  
1) art. 7,  art. 8, art. 44, art. 45, art. 57 pkt 2 i art. 62 wchodzą w  życie po upływie 6  miesięcy od dnia ogłoszenia;  
2) art. 11 –17, art. 28, art. 47, art. 55, art. 56, art. 57 pkt 3, art. 58 pkt 1 i 3 w zakresie dotyczącym  art. 401 ust. 11 i 12 
i art. 415 ust. 5a i 5b, w  brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,  i art. 60 wchodzą w  życie z  dniem 1  stycznia 200 6 r.; 
3) art. 2 3 ust. 3 w stosunku do pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju przed dniem 1  lipca 2002  r. stosuje się od 
dnia 1  stycznia 2007  r.; 
4) art. 5 8 pkt 1 w zakresie dotyczącym  art. 401 ust. 1–10 i 13–16, w  brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wchodzą 
w życie po upływie 14  dni od dnia ogłoszenia.  
  
                                                           
5) Ustawa została ogłoszona w dniu 11 lutego 2005  r. 
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1610  
 
Załącznik do ustawy  z dnia 2 0 stycznia 200 5 r. 
 
WZORY OBLICZANIA WYS OKOŚCI OPŁATY ZA BRA K SIECI ZBIERANIA PO JAZDÓW  
1. Wysokość opłaty za brak sieci zbierania pojazdów dla wprowadzającego pojazdy,  o którym mowa  w art. 11 ust.  1, 
należy obliczać  w następujący sposób:  
 
𝐴=𝐵+(𝐶×𝐷×𝐸1+𝐸2+ …+𝐸48
365) 
 
2. Wysokość opłaty za brak sieci zbierania pojazdów dla wprowadzającego pojazdy,  o którym mowa  w art. 11 ust.  2, 
należy obliczać  w następujący sposób:  
 
𝐴=𝐵+(𝐶×𝐷×𝐸1+𝐸2+𝐸3
365) 
Objaśnienia:  
A – wysokość opłaty za brak sieci liczona  w zł, 
B – opłata stała za brak sieci  w zł, 
C – liczba pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju  w ciągu roku kalendarzowego przez danego wprowadz a-
jącego  w szt., 
D – stawka opłaty za brak sieci  w zł, 
E z indeksem liczbowym – liczba dni,  w których do zapewnienia sieci brakowało kolejnych stacji demontażu lub  
punktów zbierania pojazdów.