DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ  
Warszawa, dnia  7 sierpnia 2020  r. 
Poz. 1353 
 
OBWIESZCZENIE  
MARSZAŁKA SEJMU RZEC ZYPOSPOLITEJ POLSKIE J 
z dnia  15 lipca 2020  r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o pracy na morzu  
1. Na podstawie art. 16  ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z  dnia 20  lipca 2000  r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych (Dz.  U. z 2019  r. poz. 1461) ogłasza się w  załączniku do niniejszego obwies zczenia 
jednolity tekst ustawy z  dnia 5 sierpnia 2015  r. o pracy na morzu  (Dz. U. z 2019 r. poz. 1889 ), z uwzględnieniem zmian 
wprowadzonych  ustawą z dnia 11 września 2019 r. o pracy na statkach rybackich (Dz. U. poz. 2197 ) oraz zmian 
wynikających z  przepisów ogłoszonych przed dnie m 15 lipca  2020  r. 
2. Podany w  załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje  odnośnika nr 1 oraz 
art. 69–73, art. 77 –79 i art. 81 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o pracy na statkach rybackich  (Dz. U. poz. 2197 ), które 
stanowi ą:  
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Rady (UE) 2017/159 z dnia 19 grudnia 2016 r. 
wdrażającą Umowę w sprawie wdrożenia Konwencji Międzynarodowej Orga nizacji Pracy dotyczącą pracy 
w sektorze rybołówstwa z 2007 r. zawartą dnia 21 maj a 2012 r. między Generalną Konfederacją Spółdzielni 
Rolniczych przy Unii Europejskiej (COGECA), Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) oraz 
Stowarzyszeniem Krajowych Organizacji Przedsiębiorstw w Sektorze Rybołówstwa w Unii Europejskiej (Euro -
pêche) (Dz. Urz. UE L 25 z 31.01.2017, str. 12).”  
„Art. 69. 1. Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy marynarze, w rozumieniu przepisów ustawy zmienianej 
w art. 67, pracujący na statkach rybackich stają się rybakami w rozumieniu niniejszej ustawy.  
2. Z d niem wejścia w życie niniejszej ustawy praktykanci, w rozumieniu przepisów ustawy zmienianej w art.  67, 
w brzmieniu dotychczasowym, odbywający praktykę na statkach rybackich stają się praktykantami w rozumieniu 
niniejszej ustawy.  
3. Świadectwa zdrowia wyd ane zgodnie z przepisami ustawy zmienianej w art. 67 przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy marynarzom i praktykantom, w rozumieniu przepisów ustawy zmienianej w art. 67, w brzmieniu 
dotychczasowym, pracującym na statkach rybackich oraz kandydatom d o szkół ponadpodstawowych i uczniom d o-
tychczasowych szkół ponadgimnazjalnych, o których mowa w art. 76 ust. 1, zachowują ważność przez okres, na 
który zostały wydane.  
4. Do postępowań o wydanie świadectwa zdrowia marynarzom i praktykantom, w rozumieniu pr zepisów ust a-
wy zmienianej w art. 67, w brzmieniu dotychczasowym, pracującym na statkach rybackich oraz kandydatom do szkół 
ponadpodstawowych i uczniom dotychczasowych szkół ponadgimnazjalnych, o których mowa w art. 76 ust. 1,  wszczę -
tych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy niniejszej ustawy.  
Art. 70. 1. Marynarskie umowy o pracę zawarte do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy z marynarzami, w r o-
zumieniu ustawy zmienianej w art. 67, pracującymi na statkach rybackich z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy 
przekształcają się w rybackie umowy o pracę w rozumieniu niniejszej ustawy.  
2. Do rybackich umów o pracę, których termin rozwiązania przypada po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, 
zawartych na czas określony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.  
  
Dziennik  Ustaw  – 2 – Poz. 1353  
 
 Art. 71. Umowy zawarte do dnia wejścia w  życie niniejszej ustawy między szkołą lub uczelnią a  armatorem, d o-
tyczące praktykantów, o  których mowa w  art. 69 ust. 2, z dniem wejścia w  życie niniejszej ustawy przekształcają się 
w umowy zawarte między szkołą lub uczelnią a  armatorem w  celu odbycia praktyki zawodowej przez praktykanta 
w rozumieniu niniejszej ustawy.  
Art. 72. Rybakom, którzy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wykonywali pracę w godzinach nadliczb o-
wych, przysługują świadczenia określone w przepisach dotychczasowych.  
Art. 73. Listy załogi wystawione do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zgodnie z przepisami ustawy zmi e-
nianej w art. 67, dla statku rybackiego w rozumieniu niniejszej ustawy, przekształcają się w listy załogi statku ryba c-
kiego w rozumieniu niniejszej ustawy.”  
„Art. 77. Do naruszeń regulaminu pracy i przebywania na statku rybackim przez marynarzy w rozumieniu prz e-
pisów ustawy zmi enianej w art. 67, pracujących na statkach rybackich w rozumieniu niniejszej ustawy, jakie miały 
miejsce do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.  
Art. 78. Do prac w szczególnych warunkach, o których mowa w pkt 22 załą cznika nr 1  do ustawy z dnia 
19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1924), zalicza się prace wykonywane do dnia 
wejścia w życie niniejszej ustawy przez marynarzy lub rybaków w rozumieniu przepisów dotyczących pracy na m o-
rzu, kt órzy wykonywali prace członków załogi statku rybackiego, w tym prace niezwiązane bezpośrednio z poł o-
wem, i byli pracownikami w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy.  
Art. 79. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 72 ustawy zmienianej w a rt. 67 z a-
chowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 72 ustawy 
zmienianej w art. 67, jednak nie dłużej niż 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, i mogą być zmi e-
niane.”  
„Art. 81. Ustawa wchod zi w życie z dniem 15 listopada 2019 r., z wyjątkiem:  
1) art. 4 ust. 2 i art. 67 pkt 4 i 5, które wchodzą w życie po upływie 2 lat od dnia ogłoszenia;  
2) art. 68 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 2 stycznia 2020 r.” . 
Marszałek Sejmu: E. Witek  
 
 
  
Dziennik  Ustaw  – 3 – Poz. 1353  
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu R zeczypospolitej 
Polskiej z dnia 15 lipca 2020  r. (poz . 1353 ) 
USTAWA  
z dnia 5 sierpnia 201 5 r. 
o pracy na morzu1) 
Rozdział 1  
Przepisy ogólne  
Art. 1. 1. Ustawa reguluje:  
1) prawa  i obowiązki stron stosunku pracy na statkach morskich  o polskiej przynależności;  
2) pośrednictwo pracy dla osób poszukujących pracy na statkach morskich;  
3) wymagania dotyczące dokumentów związanych  z pracą na statkach morskich;  
4) warunki pracy  i życia marynarzy na statkach morskich  o polskiej przynależności;  
5) ochronę zdrowia  i ochronę socjalną marynarzy.  
2. Przepisy ustawy stosuje się do statków morskich, zwanych dalej „statkami ”, przeznaczonych lub używanych do 
prowadzenia działalności gospodarczej.  
3. Do statków niekonwencyjnych przepisy ustawy stosuje się  w zakresie  w niej określonym.  
4. Przepisów ustawy nie stosuje się do jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży Granicznej  i Policji.  
5. W zakresie nieuregulowanym  w ustawie do stosunków pracy na statkach stosuje się przepisy ustawy  z dnia 2 6 czerw-
ca 1974 r. – Kodeks pracy ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495 ), zwanej dalej „Kodeksem pracy ”, i inne przepisy 
prawa pracy.  
Art. 2. Ilekroć  w ustawie jest mowa o:  
1) armatorze – należy przez to rozumieć armatora  w rozumieniu ustawy  z dnia 1 8 września 200 1 r. – Kodeks morski 
(Dz. U. z 2018 r. poz. 2175 ) oraz właściciela statku albo zarządzającego statkiem, agenta lub czarterującego statek 
bez załogi, który przejął od właściciela st atku odpowiedzialność za jego eksploatację oraz przyjął obowiązki armat o-
ra wynikające  z ustawy  i ponosi wyłączną odpowiedzialność  z tego tytułu bez względu na to, czy jakikolwiek inny 
podmiot wypełnia niektóre obowiązki  w imieniu armatora;  
                                                           
1) Niniejsza ustawa w  zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywy:  
1) dyrektywę Rady 92/29/EWG z  dnia 31  marca 1992  r. dotyczącą minimalnych wymagań w  dziedzinie bezpieczeństwa i  ochrony 
zdrowia w  celu poprawy opieki medycznej na statkach (Dz. Urz. WE L 113  z 30.04.1992, str. 19, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Po l-
skie wydanie specjalne, rozdz. 5 , t. 2, str. 21);  
2) dyrektywę Rady 1999/63/WE z  dnia 21  czerwca 1999  r. dotyczącą Umowy w  sprawie organizacji czasu pracy marynarzy prz y-
jętej przez Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) i  Federację Związków Zawodowych Pracowników 
Trans portu w Unii Europejskiej (FST) – Załącznik: Umowa Europejska w  sprawie organizacji cza su pracy marynarzy (Dz. Urz. 
WE L 167  z 02.07.1999, str. 33, z  późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t.  3, str. 363);  
3) dyrektywę 1999/95/WE Parlamen tu Europejskiego i  Rady z  dnia 13  grudnia 1999  r. dotyczącą egzekwowania przepisów odnosz ą-
cych się do godzin pracy marynarzy na pokładach statków zawijających do portów Wspólnoty (Dz. Urz. WE L 14 z  20.01.2000 , 
str. 29; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjaln e, rozdz. 5, t.  3, str. 407);  
4) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2008/106/WE z  dnia 19  listopada 2008  r. w sprawie minimalnego poziomu w y-
szkolenia marynarzy (Dz. Urz. UE L 323  z 03.12.2008, str. 33, z  późn. zm.);  
5) dyrektywę Rady 2009/13/WE z  dnia 16  lutego 2009  r. w sprawie wdrożenia Umowy zawartej między Stowarzyszeniem Arm a-
torów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) a  Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w  sprawie Konwencji o  pracy 
na morzu z  2006  r. oraz w  sprawie zmiany dyrektywy 1999/6 3/WE (Dz. Urz. UE L 124  z 20.05.2009, str. 30);  
6) dyrektywę Parlamentu Europejskiego i  Rady 2009/16/WE z  dnia 23  kwietnia 2009  r. w sprawie kontroli przeprowadzanej przez 
państwo portu (Dz. Urz. UE L 131  z 28.05.2009, str. 57, z  późn. zm.);  
7) dyrektywę P arlamentu Europejskiego i  Rady 2013/54/UE z  dnia 20  listopada 2013  r. dotyczącą pewnych obowiązków państwa 
bandery w  zakresie zgodności z  Konwencją o  pracy na morzu z  2006  r. oraz jej egzekwowania (Dz. Urz. UE L 329 z  10.12.2013 , 
str. 1);  
8)I) dyrektywę Ra dy (UE) 2018/131 z dnia 23 stycznia 2018 r. wdrażającą Umowę zawartą między Stowarzyszeniem Armatorów 
Wspólnoty Europejskiej (ECSA) a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie zmiany dyrektywy Rady 
2009/13/WE zgodnie z wprowadzonymi w 201 4 r. poprawkami do Konwencji o pracy na morzu z 2006 r., zatwierdzonymi 
przez Międzynarodową Konferencję Pracy w dniu 11 czerwca 2014 r. (Dz. Urz. UE L 22 z 26.01.2018, str. 28).  
I) Dodany przez art. 67 pkt 1 ustaw y z dnia 11 września 2019 r. o pracy na s tatkach rybackich (Dz . U. poz. 2197), która weszła 
w życie z dniem 15 listopada 2019 r.   
  
Dziennik  Ustaw  – 4 – Poz. 1353  
 
 2) marynarskiej umowie  o pracę – należy przez to rozumieć umowę  o pracę na statku, zawartą między armatorem  
a marynarzem, na podstawie której marynarz zostaje zatrudniony zgodnie  z wymaganiami  w zakresie warunków pr a-
cy i życia na statku przewidzianymi  w Konwencji  o pracy na morzu, przyjętej przez Konferencję Ogólną Między -
narodowej Organizacji Pracy  w Genewie dnia 2 3 lutego 200 6 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 845, z 2017 r. poz. 512  oraz 
z 2019  r. poz. 962 ); 
3) marynarzu – należy przez to rozumieć osobę posiadającą kwalifikacje  zawodowe,  o których mowa  w rozdziale  4 ustawy  
z dnia 1 8 sierpnia 201 1 r. o bezpieczeństwie morskim ( Dz. U. z 2020 r. poz. 680), a także inną osobę zatrudnioną na 
statku,  z wyjątkiem osoby, która okazjonalnie wykonuje na statku pracę niezwiązaną  z żeglugą morską;  
4) organie inspekcyjnym – należy przez to rozumieć dyrektora urzędu morskiego;  
5) podróży morskiej – należy przez to rozumieć podróż marynarza na statku  z portu jej rozpoczęcia do portu jej zako ń-
czenia, niezależnie od tego, czy  w czasie tej podróży  statek zawijał do innych portów;  
6)2) praktykancie – należy przez to rozumieć:  
a) ucznia szkoły ponadpodstawowej oraz kandydata i studenta uczelni, o których  mowa w art. 74 ust. 2 ustawy 
z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, odbywającego praktykę zawodową na statku szkolnym, 
którego ta szkoła lub uczelnia jest armatorem, albo na statku innego armatora na podstawie umowy zawartej 
między szkołą lub uczelnią a tym armatorem lub na podstawie umowy zawartej bezpośrednio między praktyka n-
tem a ty m armatorem,  
b) każdego innego ucznia oraz kandydata i studenta, odbywającego praktykę zawodową na statku armatora na po d-
stawie umowy zawartej między szkołą lub uczelnią a tym armatorem lub na podstawie umowy zawartej bezp o-
średnio między praktykantem a ty m armatorem;  
7)2) statku niekonwencyjnym – należy przez to rozumieć statek, do którego nie ma zastosowania Konwencja o pracy na 
morzu, przyjęta przez Konferencję O gólną Międzynarodowej Organizacji Pracy w Genewie dnia 23 lutego 2006 r., 
w tym statek używany wyłącznie do celów naukowo -badawczych lub sportowych, statek pełniący wyłącznie specja l-
ną służbę państwową, statek uprawiający wyłącznie żeglugę śródlądową, stat ek uprawiający wyłącznie żeglugę na 
obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej z wyjątkiem wyłącznej strefy ekonomicznej, jacht morski, a także  plat-
formę wiertniczą lub wydobywczą.  
Rozdział 2  
Minimalne wymagania dla marynarzy do pracy na statku  
Art. 3. 1. Na statku może być zatrudniona osoba, która ukończyła 1 8 lat. 
2. Marynarz może być zatrudniony na statku, jeżeli posiada:  
1) dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe;  
2) ważne świadectwo zdrowia;  
3) ważną książeczkę  żeglarską.  
3. Dopuszcza się zatrudnienie na statku młodocianego, który ukończył 1 6 lat, wyłącznie  w celu przygotowania z a-
wodowego.  
4.3) Na statku mogą odbywać praktykę zawodową praktykanci.  
Art. 4. 1. Na statku może być zatrudniony marynarz, który  w wyniku badania lekarskiego został uznany za zdolnego 
do pracy na statku.  
2. Stan zdrowia marynarza potwierdza orzeczenie lekarskie wydawane  w formie świadectwa zdrowia, podpisane 
przez uprawnionego lekarza.  
2a.4) Świadectwa zdrowia rejestruje i wydaje w systemie kontrolno -informacyjnym dla  portów polskich 
(PHICS) uprawniony lekarz.  
3. Do przeprowadzania badań lekarskich  w celu wydawania świadectw zdrowia są uprawnieni lekarze posiadający 
specjalizację  w dziedzinie medycyny morskiej  i tropikalnej, medycyny pracy, medycyny transportu lub speł niający doda t-
kowe wymagania kwalifikacyjne określone  w przepisach wydanych na podstawie  art. 229 § 8 Kodeksu pracy.  
                                                           
2) W brzmieniu ustalonym przez art. 67 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o pracy na statkach rybackich (Dz. U. poz. 2197),  
która weszła w życie z dniem 15 listo pada 2019 r.   
3) W brzmieniu ustalonym przez art. 67 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
4) Dodany przez art. 67 pkt 4 ust awy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z dniem 14 listopada 2021 r.   
  
Dziennik  Ustaw  – 5 – Poz. 1353  
 
 4. W ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz może skierować marynarza na konsultacje do lekarza specjal i-
sty lub psychologa albo zlecić przeprowadzenie pomocniczych badań diagnostycznych.  
5. Świadectwo zdrowia wydaje się na okres 2 lat, a w przypadku gdy osoba ubiegająca się  o zatrudnienie na statku 
nie ukończyła 1 8 lat – na okres 1 roku.  
6. Marynarzowi, który ukończył 5 0 lat, oraz marynar zowi, którego stan zdrowia, według uprawnionego lekarza, nie 
pozwala na wydanie świadectwa zdrowia na okres 2 lat, świadectwo zdrowia może być wydane na okres krótszy niż 
2 lata. 
7. Badanie lekarskie  w zakresie dotyczącym zdolności do rozpoznawania kolorów  jest ważne  w okresie nie dłuższym 
niż 6 lat. 
8. W świadectwie zdrowia stwierdza się zdolność albo brak zdolności marynarza do pracy na statku na określonym 
stanowisku pracy oraz ograniczenia dotyczące zdolności do pracy,  w szczególności  w odniesieniu do c zasu pracy lub 
zakresu obowiązków, jeżeli takie występują.  
9. Świadectwo zdrowia sporządza się  w języku polskim  i angielskim.  
10. Koszty przeprowadzenia badania lekarskiego  w celu wydania świadectwa zdrowia ponosi armator.  
11. Świadectwo zdrowia wydane  w innym państwie uznaje się za równoważne ze świadectwem zdrowia wydanym 
na podstawie ustawy, jeżeli spełnia ono zasadnicze wymagania określone  w Międzynarodowej konwencji  o wymaganiach  
w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia w acht, 1978, sporządzonej  w Londynie dnia 
7 lipca 197 8 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 201, z 1999  r. poz.  286, z  2013  r. poz.  1092 , z 2018  r. poz. 1866 i 2088 oraz z 2019  r. 
poz. 103 ), zwanej dalej „Konwencją STCW ”. 
Art. 4a. 1. Praktykanci są obowiązani posiadać  świadectwo zdrowia, o  którym mowa w  art. 4 ust. 2. 
2. Świadectwo zdrowia dla praktykantów i  kandydatów do szkół ponadpodstawowych prowadzących kształcenie 
w zawodzie, dla którego podstawa programowa kształcenia w  zawodzie szkolnictwa branżowego, o  której mowa w  prze-
pisach wydanych na podstawie art.  46 ust. 1 ustawy z  dnia 14  grudnia 2016  r. – Prawo oświatowe (Dz.  U. z 2020 r. 
poz. 910), przewiduje kształcenie z godnie z  wymogami określonymi w Między narodowej konwencji o  wymaganiach 
w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzonej w  Londynie dnia 
7 lipca 1978  r., wydaje się na okres 2  lat. 
3. Koszty przeprowadzenia badania lekarskiego w  celu wydania świadectwa zdrowia, o  którym mowa w  art. 4 ust. 2, 
dla kandy data i  studenta uczelni, o  której mowa w  art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 usta wy z  dnia 18  sierpnia 2011  r. o bezpiecze ń-
stwie morskim, odbywającego praktykę zawodową na statku szkolnym, którego ta uczelnia jest armatorem, albo na statku 
innego armatora na podstawi e umowy zawartej między uczelnią a  tym armatorem, ponosi ten kandydat lub student.  
4. Na badanie lekarskie w  celu wydania świadectwa zdrowia, o  którym mowa w  art. 4 ust. 2, kandydata do szkoły 
ponadpodstawowej, o  którym mowa w  ust. 2, oraz ucznia szkoły po nadpodstawowej odbywającego praktykę zawodową 
na statku szkolnym, którego ta szkoła jest armatorem, albo na statku innego armatora na podstawie umowy zawartej mi ę-
dzy szkołą a  tym armatorem, kieruje dyrektor szkoły. Koszty przeprowadzenia tego badania ponos i organ prowadzący 
szkołę w  rozumieniu art.  4 pkt 16 ustawy z  dnia 14  grudnia 2016  r. – Prawo oświatowe.  
Art. 5. 1. Marynarzowi oraz armatorowi, który skierował marynarza na badanie lekarskie, służy odwołanie od świ a-
dectwa zdrowia.  
1a. Kandydatowi do szkoł y ponadpodstawowej, uczniowi szkoły ponadpodstawowej oraz dyrektorowi szkoły, 
o których mowa w  art. 4a ust.  4, służy odwołanie od świadectwa zdrowia.  
2. Podmioty, o  których mowa w  ust. 1 i 1a, wnoszą odwołanie w  terminie 7  dni od dnia wydania świadectwa zdrowia 
za pośrednictwem lekarza, który je wydał, do:  
1) wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na siedzibę odpowiednio armatora lub szkoły;  
2) instytutu badawczego  w dziedzinie medycyny pracy lub Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Mors kiej i Tropi kalnej  
w Gdyni, jeżeli odwołanie dotyczy świadectwa zdrowia wydanego przez lekarza zatrudnionego  w wojewódzkim ośro d-
ku medycyny pracy.  
3. Lekarz, za pośrednictwem którego zostało wniesione odwołanie, przekazuje odwołanie wraz  z dokumentacją st a-
nowiącą podstawę wydanego świadectwa zdrowia,  w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania, do podmiotu właśc i-
wego do rozpatrzenia odwołania.  
4. Ponowne badanie lekarskie  w trybie odwołania przeprowadza się  w terminie 1 4 dni od dnia wniesienia odwołania.  
  
Dziennik  Ustaw  – 6 – Poz. 1353  
 
 5. Koszty przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego pokrywa podmi ot, który wniósł odwołanie, a  w przy-
padku wniesienia odwołania przez podmioty, o  których mowa w  ust. 1a – ponosi organ prowadzący szkołę.  
6. Od świadectwa zdrowia wydanego po przeprowadz eniu ponownego badania lekarskiego nie służy odwołanie.  
7. Minister właściwy do spraw zdrowia  w porozumieniu  z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi,  
w drodze rozporządzenia:  
1) wykaz chorób  i stanów chorobowych, które mogą spowodować ni ezdolność marynarza do pracy na statku, zakres 
przeciwwskazań, ograniczeń lub warunków wykonywania pracy na statku,  
2) zakres badań lekarskich przeprowadzanych  w celu wydania świadectwa zdrowia oraz warunki ich przeprowadzania,  
3)5) wzór świadectwa zdrowia  
3)6) wzór świadectwa zdrowia oraz tryb rejestracji i wydawania świadectw w systemie informacyjno -kontrolnym 
dla portów polskich (PHICS)  
– biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego  i kompleksowego przebiegu badań lekarskich oraz koniec z-
ność posiadania  i dokumentowania przez marynarzy odpowiedniego stanu zdrowia do wykonywania pracy na statku, 
uwzględniając Wytyczne Międzynarodowej Organizacji Pracy  i Międzynarodowej Organizacji Morskiej  w sprawie badań 
lekarskich marynarzy oraz wymagania Konw encji STCW.  
Art. 6. 1. W przypadku wątpliwości dotyczących stanu zdrowia marynarza, armator może, na swój koszt, skierować 
marynarza na doraźne badania lekarskie lub badanie psychologiczne.  
2. W przypadku utraty ważności świadectwa zdrowia  w czasie trwania  podróży morskiej, marynarz może kontynu o-
wać pracę na statku do czasu zawinięcia statku do najbliższego portu,  w którym marynarz może uzyskać świadectwo 
zdrowia,  z tym że okres pracy na statku bez ważnego świadectwa zdrowia nie może przekroczyć 3 miesięcy.  
3. W nagłych przypadkach dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku może zezwolić m a-
rynarzowi na pracę bez ważnego świadectwa zdrowia, do czasu zawinięcia statku do portu,  w którym marynarz może 
uzyskać świadectwo zdrowia od uprawn ionego lekarza, pod warunkiem że okres zezwolenia nie przekracza 3  miesięcy,  
a świadectwo zdrowia marynarza niedawno utraciło ważność.  
Art. 7. 1. Książeczka żeglarska jest dokumentem osobistym marynarza, poświadczającym jego tożsamość, dokume n-
tującym przeb ieg zatrudnienia na statkach oraz uprawniającym do przekraczania granicy Rzeczypospolitej Polskiej.  
2. Marynarz, będący obywatelem polskim, może wrócić na podstawie książeczki żeglarskiej do kraju  w okresie  12 mie-
sięcy od dnia utraty jej ważności.  
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do praktykanta.  
Art. 8. 1. Marynarz jest obowiązany do okazywania książeczki żeglarskiej właściwym organom.  
2. Kapitan statku dokonuje  w książeczce żeglarskiej wpisów poświadczających przebieg zatrudnienia marynarza na 
statku, wskazując armatora  i kapitana statku oraz zajmowane przez marynarza stanowiska.  
3. Przepisy  ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do praktykanta.  
Art. 9. Książeczkę żeglarską wystawia się na wniosek:  
1) osoby posiadającej udokumentowane ukończenie szkolenia podstawowego,  o którym mowa  w rozdziale VI Konwen -
cji STCW;  
2) ucznia szkoły  ponadpodstawow ej – potwierdzony przez armatora lub dyrektora tej szkoły;  
3) studenta – potwierdzony przez rektora uczelni;  
4) młodocianego, za zgodą rodziców lub opiekun ów prawnych,  w celu przygotowania zawodowego – potwierdzony 
przez armatora;  
5) innej osoby, jeżeli pozostaje ona  z armatorem  w stosunku pracy – potwierdzony przez armatora.  
Art. 10. 1. Książeczkę żeglarską wystawia dyrektor urzędu morskiego.  
2. Poza granic ami Rzeczypospolitej Polskiej książeczkę żeglarską może wystawić konsul Rzeczypospolitej Polskiej,  
w przypadku jej utraty, zniszczenia albo upływu terminu ważności, jedynie na czas określonej podróży morskiej. Przed 
wystawieniem książeczki żeglarskiej kons ul może zażądać informacji  o posiadaczu książeczki od właściwego dyrektora 
urzędu morskiego.  
                                                           
5) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 6. 
6) W brzmieniu ustalonym przez art. 67 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 2; wejdzie w życie z  dniem 14 listopada 2021 r.   
  
Dziennik  Ustaw  – 7 – Poz. 1353  
 
 Art. 11. 1. Książeczkę żeglarską wystawia się na okres 1 0 lat. 
2. Osobom,  o których mowa  w art. 9 pkt 2–4, książeczkę żeglarską wystawia się na 5  lat. 
3. Cudzoziemcom niebędącym obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Eur o-
pejskiego Porozumienia  o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy  o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konf e-
deracji Szwajcarskiej ani członkami ich rodzin  w rozumieniu  art. 2 pkt 4 ustawy  z dnia 1 4 lipca 200 6 r. o wjeździe na 
terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe  z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii 
Europejskiej  i członków ich rodzin ( Dz. U. z 2019 r. poz. 293), książecz kę żeglarską wystawia się na 5 lat. 
4. Za wystawienie książeczki żeglarskiej pobiera się opłatę  w wysokości równowartości 5 0 euro.  
5. Za wystawienie książeczki żeglarskiej uczniom szkół  ponadpodstawow ych i studentom pobiera się opłatę  w wy-
sokości równowart ości 2 5 euro.  
6. Przeliczenia równowartości euro na złote dokonuje się według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy 
Bank Polski dla tej waluty,  w dniu roboczym poprzedzającym dzień złożenia wniosku  o wydanie książeczki żeglarskiej.  
7. Opłaty,  o których mowa  w ust. 4 i 5, stanowią dochód budżetu państwa.  
Art. 12. Dyrektor urzędu morskiego odmawia,  w drodze decyzji, wystawienia książeczki żeglarskiej, jeżeli  z wnios -
kiem wystąpiła osoba:  
1) nieuprawniona;  
2) która jest niezdolna do wykonywania  pracy na statku ze względu na stan zdrowia;  
3) wobec której prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania pracy na statku;  
4) wobec której zachodzą  przesłanki odmowy wydania paszportu.  
Art. 13. 1. Książeczka żeglarska podlega wymianie  w przypadku:  
1) zmiany danych  w niej zamieszczonych;  
2) uszkodzenia lub zaistnienia innej okoliczności utrudniającej ustalenie tożsamości jej posiadacza lub przebiegu zatrud -
nienia ; 
3) braku miejsca na dokonanie adnotacji lub wpisów;  
4) upływu terminu  ważności.  
2. Książeczka żeglarska  podlega wymianie na koszt wnioskodawcy.  
3. Za wymianę książeczki żeglarskiej pobiera się opłaty jak za jej wystawienie.  
4. Opłaty,  o których mowa  w ust. 3, stanowią dochód budżetu państwa.  
Art. 14. 1. Książeczka żeglarska traci ważność:  
1) z upływem okreś lonego  w niej okresu ważności, nie wcześniej jednak niż  z dniem rozwiązania marynarskiej umowy  
o pracę , zawartej na czas określony lub na czas podróży morskiej;  
2) w przypadku  jej unieważnienia przez dyrektora urzędu morskiego.  
2. Dyrektor urzędu morskiego  unieważnia,  w drodze decyzji, książeczkę żeglarską:  
1) z przyczyn określonych  w art. 12 pkt  3 i 4; 
2) jeżeli uczeń szkoły  ponadpodstawow ej został skreślony  z listy uczniów;  
3) w przypadku  skreślenia studenta  z listy studentów.  
3. W przypadku zaistnienia p rzesłanki,  o której mowa  w ust. 2 pkt 2 lub 3, odpowiednio dyrektor szkoły  ponadpo d-
stawow ej lub rektor uczelni są obowiązani do niezwłocznego zawiadomienia  o tym dyrektora urzędu morskiego.  
4. Książeczkę żeglarską podlegającą unieważnieniu przedkłada się dyrektorowi urzędu morskiego niezwłocznie, nie 
później jednak niż  w terminie 1 4 dni od dnia,  w którym decyzja  o unieważnieniu książeczki żeglarskiej stała się ostatec z-
na. Dyrektor urzędu morskiego unieważnia książeczkę żeglarską  i zwraca ją posiadaczowi.  
  
Dziennik  Ustaw  – 8 – Poz. 1353  
 
 Art. 15. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej  w porozumieniu  z ministrem właściwym do  spraw 
wewnętrz nych oraz ministrem właściwym do spraw zagranicznych określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) dokumenty, które należy dołączyć do wniosku  o wystawieni e lub wymianę książeczki żeglarskiej,  
2) tryb postępowania  w sprawie wystawiania, wymiany  i unieważniania książeczki żeglarskiej,  
3) wzór książeczki żeglarskiej  
– z uwzględnieniem postanowień Konwencji  nr 108 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej krajowych dowodów 
tożsamości marynarzy, przyjętej  w Genewie dnia 1 3 maja 195 8 r. (Dz. U. z 1994 r. poz. 501), mając na względzie  koniecz -
ność zapewnienia identyfikacji posiadacza książeczki żeglarskiej, sprawnoś ć prowadzonego postępowania oraz zapew -
nienie ochrony przetwarzanych danych.  
Rozdział 3  
Pośrednictwo pracy  
Art. 16. 1. Pośrednictwo pracy dla osób poszukujących pracy na statkach, zwane dalej „pośrednictwem pracy ”, 
obejmuje pomoc osobom zainteresowanym pod jęciem pracy na statku oraz pomoc armatorom  w poszukiwaniu odpowie d-
nich kandydatów do pracy na statku.  
2. Za czynności związane  z pośrednictwem pracy nie wolno pobierać bezpośrednio lub pośrednio opłat od osób p o-
szukujących pracy na statkach.  
3. Pośrednict wo pracy prowadzą agencje zatrudnienia,  o których mowa  w ustawie  z dnia 2 0 kwietnia 200 4 r. o promocji 
zatrudnienia  i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1482, z późn. zm.7)), zwanej dalej „ustawą  o promocji z a-
trudnienia ”, oraz powiatowe urzędy  pracy.  
Art. 17. 1. Powiatowy urząd pracy udziela pomocy osobie zainteresowanej podjęciem pracy na statku, zarejestrow a-
nej jako bezrobotny lub poszukujący pracy, przez poinformowanie  o agencjach zatrudnienia, które posiadają dokument 
uprawniający je do kie rowania marynarzy do pracy na statkach wydany przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, 
oraz o możliwości skorzystania  z usług tych agencji.  
2. Powiatowy urząd pracy, do którego armator złożył ofertę pracy na statku, informuje armatora  o agencjach zatru d-
nienia, które posiadają dokument uprawniający je do kierowania marynarzy do pracy na statkach, wydany przez dyrektora 
urzędu morskiego,  i zwraca armatorowi złożoną ofertę pracy albo przekazuje ją do agencji zatrudnienia wybranej przez 
armatora.  
3. Powiato wy urząd pracy, na wniosek agencji zatrudnienia, może za zgodą osoby zainteresowanej podjęciem pracy 
na statku, zarejestrowanej jako bezrobotny lub poszukujący pracy, udostępnić agencji zatrudnienia informacje umożliwi a-
jące nawiązanie bezpośredniej współpr acy z tą osobą.  
Art. 18. 1. Pośrednictwo pracy prowadzone przez agencje zatrudnienia jest dobrowolne dla osób zainteresowanych 
podjęciem pracy na statku oraz dla armatorów.  
2. Agencja zatrudnienia świadczy usługi pośrednictwa pracy po uzyskaniu od dyrektor a urzędu morskiego właściw e-
go dla jej siedziby dokumentu uprawniającego do kierowania marynarzy do pracy na statkach.  
2a. Właściwość dyrektora urzędu morskiego określa się zgodnie z  art. 17  ust. 1a i  1b ustawy z  dnia 18  sierpnia 
2011  r. o bezpieczeństwie m orskim, zwanej dalej „ustawą o  bezpieczeństwie morskim”.  
3. Dyrektor urzędu morskiego wydaje, na wniosek agencji zatrudnienia, dokument,  o którym mowa  w ust. 2, na po d-
stawie pozytywnych wyników audytu wstępnego przeprowadzonego przez wyznaczonych audytorów , posiadających 
wiedzę  z zakresu zagadnień objętych Konwencją  o pracy na morzu, przyjętą przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej 
Organizacji Pracy  w Genewie dnia 2 3 lutego 200 6 r., zwaną dalej „Konwencją MLC ”, oraz kwalifikacje  i doświadczenie  
w zakresie prowadzenia audytów. W  dokumencie ustala się okres jego ważności.  
4. Audyt wstępny jest przeprowadzany  w celu sprawdzenia, czy agencja zatrudnienia spełnia warunki do kierowania 
marynarzy do pracy na statkach zgodnie  z wymogami Konwencji MLC.  
5. Dyrektor u rzędu morskiego przeprowadza audyt odnowieniowy  w związku  z upływem ważności dokumentu,  
o którym mowa  w ust. 2, oraz może przeprowadzić audyt dodatkowy,  w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że dział a-
nie agencji zatrudnienia nie jest zgodne  z ustawą lub wymaganiami określonymi  w Konwencji MLC.  
6. W przypadku negatywnego wyniku audytu dodatkowego dyrektor urzędu morskiego unieważnia,  w drodze dec y-
zji, dokument,  o którym mowa  w ust. 2. 
                                                           
7) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w  Dz. U. z 2019 r. poz. 1622, 1818 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 278,  
1065 i 1068 . 
  
Dziennik  Ustaw  – 9 – Poz. 1353  
 
 7. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozp orządzenia, zakres  i tryb przeprowadzania 
audytów,  o których mowa  w ust. 4 i 5, oraz wzór dokumentu,  o którym mowa  w ust. 2, mając na uwadze konieczność 
zachowania obiektywizmu  i prawidłowego przebiegu audytów oraz dane niezbędne do uwzględnienia  w dokumen cie, 
o którym mowa  w ust. 2. 
8. Za przeprowadzenie audytu wstępnego  i odnowieniowego oraz wydanie dokumentu,  o którym mowa  w ust. 2, po-
biera się opłaty. Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.  
9. Opłaty za przeprowadzenie audytu wstępnego lub odnowienioweg o wynoszą:  
1) 200 zł – dla agencji zatrudniającej do 2 pracowników;  
2) 500 zł – dla agencji zatrudniającej od 2 do 5 pracowników;  
3) 1000 zł – dla agencji zatrudniającej powyżej 5 pracowników.  
10. Opłata za wydanie dokumentu uprawniającego agencję zatrudnienia do kierowania marynarzy do pracy na sta t-
kach wynosi 20 0 zł. 
11. Audytorom za przeprowadzenie audytu przysługuje wynagrodzenie  w wysokości:  
1) 300 zł – dla audytora;  
2) 400 zł – dla audytora wiodącego.  
12. Właściwy dyrektor urzędu morskiego umi eszcza na stronie internetowej urzędu aktualną listę agencji zatrudni e-
nia, którym wydał dokument uprawniający do kierowania marynarzy do pracy na statkach.  
Art. 19. 1. Agencja zatrudnienia udziela pomocy  w podjęciu pracy na statku osobie zainteresowanej po djęciem pr a-
cy, która spełnia wymagania,  o których mowa  w art. 3 ust. 1 oraz ust.  2 pkt 1 i 3. 
2. Agencja zatrudnienia informuje osobę zainteresowaną podjęciem pracy na statku  o posiadanych ofertach pracy,  
a w przypadku ich braku może poinformować taką osob ę o innych agencjach zatrudnienia prowadzących pośrednictwo 
pracy.  
3. Agencja zatrudnienia może, na wniosek innej agencji zatrudnienia prowadzącej pośrednictwo pracy  i za zgodą 
osoby zainteresowanej podjęciem pracy na statku, udostępnić tej osobie informac je umożliwiające nawiązanie jej bezp o-
średniej współpracy  z tą agencją.  
4. Agencja zatrudnienia przyjmuje od armatora ofertę pracy na statku, jeżeli  w ofercie nie zostały zawarte wymag a-
nia, o których mowa  w art. 36 ust. 5e ustawy  o promocji zatrudnienia, sprawdza, czy wśród osób zainteresowanych podj ę-
ciem pracy na statku są kandydaci spełniający wymagania armatora określone  w tej ofercie oraz informuje armatora, czy 
może skierować do niego odpowiednich kandydatów do pracy na statku,  a w przypadku ich braku  może poinformować  
o innych agencjach zatrudnienia prowadzących pośrednictwo pracy.  
5. W przypadku braku odpowiednich kandydatów do pracy na statku, agencja zatrudnienia informuje  o tym armat o-
ra, który może wycofać ofertę.  
Art. 20. 1. Oferta pracy na statk u obejmuje  w szczególności:  
1) nazwę  i adres armatora;  
2) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej osoby upoważnionej do kontaktów;  
3) nazwę statku oraz stanowiska do obsadzenia na statku;  
4) wysokość  i warunki wynagradzania;  
5) oczekiwania wobec kandydatów do pracy;  
6) termin rozpoczęcia pracy oraz okres, na jaki zostanie zawarta marynarska umowa  o pracę;  
7) warunki ubezpieczenia społecznego oraz ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków, choroby lub śmierci.  
2. Armator, s kładając ofertę pracy na statku, jest obowiązany dołączyć do niej następujące dokumenty:  
1) kopię ważnego Morskiego Certyfikatu Pracy albo Tymczasowego Morskiego Certyfikatu Pracy oraz ważnej Dekl a-
racji Zgodności wydanych dla tego statku albo pisemne oświadczenie, że przestrzega postanowień Konwencji MLC 
dotyczących warunków pracy  i życia marynarzy na statku;  
2) projekt marynarskiej umowy  o pracę;  
  
Dziennik  Ustaw  – 10 – Poz. 1353  
 
 3) pisemne oświadczenie zawierające zobowiązanie armatora do:  
a) przestrzegania przepisów wynikających  z układu zbiorowego pracy, którym jest objęty marynarz, jeżeli taki układ  
na statku obowiązuje,  
b) poniesienia kosztów repatriacji  i innych zobowiązań finansowych wobec osoby zainteresowanej podjęciem pr a-
cy na statku,  
c) zawarcia umowy  z agencją zatrudnienia – w przypadku gdy oferta pracy dotyczy pracy na statku  o obcej przyn a-
leżności.  
3. Oświadczenie,  o którym mowa  w ust. 2 pkt 3, zawiera również: nazwę  i adres armatora, datę sporządzenia oświad -
czenia oraz podpis uprawnionego przedstawiciela armatora, ze wskazaniem imienia, nazwiska oraz pełnionej funkcji.  
4. W przypadku pośrednictwa pracy dla osób poszukujących pracy na statku  o obcej przynależności oferta pracy na 
statku oraz dokumenty,  o których mowa  w ust. 2, mogą być przedkładane  w języku angielskim.  
5. W przypadku niespełnienia warunków,  o których mowa  w ust. 1–4, agencja zatrudnienia odstępuje od realizacji 
oferty pracy na statku, informując  o tym armatora.  
Art. 21. Agencja zatrudnienia udostępnia osobie zainteresowanej podjęciem pracy na statku ofer tę pracy na statku, 
projekt marynarskiej umowy  o pracę oraz informacje,  o których mowa  w art. 19 ust. 3, jeżeli osoba ta spełnia wymagania 
wobec kandydatów określone  w tej ofercie.  
Art. 22. 1. W przypadku pośrednictwa pracy dla osób poszukujących pracy na statku  o obcej przynależności agencja 
zatrudnienia zawiera z:  
1) osobą zainteresowaną podjęciem pracy na statku pisemną umowę, spełniającą wymagania określone  w art. 85 ust. 2 
pkt 1–6 i 9 ustawy  o promocji zatrudnienia;  
2) armatorem, do którego zamierza kierować osoby do pracy, pisemną umowę, spełniającą wymagania określone  w art. 85 
ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy  o promocji zatrudnienia.  
2. Agencja zatrudnienia, przed zawarciem umowy,  o której mowa  w ust. 1 pkt 1, zwraca się do armatora  o infor mację  
o objęciu marynarza ubezpieczeniem emerytalnym  i rentowym oraz zdrowotnym,  a w przypadku uzyskania informacji  
o nieobjęciu marynarza tymi ubezpieczeniami zamieszcza  w umowie informację, że może on skorzystać  z dobrowolnego 
ubezpieczenia emerytalnego  i rentowego oraz  zdrowotnego przysługującego mu na podstawie odrębnych przepisów.  
3. Umowa,  o której mowa  w ust. 1 pkt 1, zawiera również:  
1) nazwę  i przynależność statku, na którym praca będzie wykonywana;  
2) zobowiązanie agencji zatrudnienia do zwrotu osobie zainteresow anej podjęciem pracy na statku poniesionych przez 
nią kosztów pieniężnych  z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy  z winy tej agencji.  
4. Agencja zatrudnienia, która zawarła  z osobą zainteresowaną podjęciem pracy na statku umowę,  o której mowa  
w ust. 1 pkt 1, jest obowiązana zapewnić, aby osoba ta nie ponosiła kosztów bezpośrednio związanych ze skierowaniem 
do pracy za granicą,  w tym kosztów dojazdu na statek  i powrotu do miejsca repatriacji wskazanego  w marynarskiej um o-
wie o pracę, wydania  wizy, badań lekarskich oraz tłumaczenia dokumentów.  
Art. 23. 1. Agencja zatrudnienia jest obowiązana posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe odp o-
wiedzialności za szkody poniesione przez marynarzy  z tytułu nieskuteczności pośrednictwa pracy lub niewypełnienia 
przez armatora zobowiązań wynikających  z marynarskiej umowy  o pracę.  
2. Agencja zatrudnienia odpowiada za szkody,  o których mowa  w ust. 1, wobec osoby,  z którą zawarła umowę,  
o której mowa  w art. 22 ust. 1 pkt 1, do wysokości odszk odowania,  o którym mowa  w art. 33 ust. 1. 
Art. 24. 1. Agencja zatrudnienia niezwłocznie zawiadamia dyrektora urzędu morskiego  w przypadku uzyskania 
informacji wskazujących, że:  
1) statek, którego dotyczyła oferta pracy, nie spełnia warunków, które potwierd za Deklaracja Zgodności  i Morski Ce r-
tyfikat Pracy albo Tymczasowy Morski Certyfikat Pracy wydane dla tego statku;  
2) armator, składając ofertę pracy na statku, zawarł  w oświadczeniu,  o którym mowa  w art. 20 ust. 2 pkt 3, informacje 
niezgodne ze stanem faktycznym;  
3) armator naruszył zobowiązania wynikające  z marynarskiej umowy  o pracę zawartej  z osobą zainteresowaną podj ę-
ciem pracy na statku lub umowy zawartej  z agencją zatrudnienia.  
2. W przypadku uzyskania informacji,  o których mowa  w ust. 1, agencja zatrudnienia odstępuje od realizacji oferty 
pracy na statku oraz informuje  o odstąpieniu osobę zainteresowaną podjęciem pracy na statku  i armatora.  
  
Dziennik  Ustaw  – 11 – Poz. 1353  
 
 Art. 25. 1. Agencja zatrudnienia jest obowiązana prowadzić wykaz osób, które podjęły pracę na statku za jej pośre d-
nictwem, zawierający:  
1) imię i nazwisko;  
2) okres, na jaki została zawarta marynarska umowa  o pracę;  
3) nazwę armatora, u którego praca jest wykonywana;  
4) nazwę  i przynależność statku, na którym praca jest wykonywana.  
2. Wykaz osób,  o którym mowa  w ust. 1, agencja zatrudnienia jest obowiązana udostępniać organom administracji mor -
skiej, na ich żądanie . 
Rozdział 4  
Warunki zatrudnienia  i organizacja pracy na statku  
Art. 26. 1. Zatrudnienie na statku następuje na podstawie marynarskiej umowy  o pracę.  W imieniu armatora mar y-
narską umowę  o pracę może zawierać agencja zatrudnienia.  
2. Marynarską umowę  o pracę zawiera się na czas nieokreślony, na czas określony lub na czas podróży morskiej.  
3. Okres zatrudnienia na podstawie marynarskiej umowy  o pracę na czas określony,  a także łączny okres zatrudni e-
nia na podstawie marynarskich umów  o pracę na czas określony zawieranych między tymi samymi stronami stosunku 
pracy, nie może przekraczać 36  miesięcy,  o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej  a nawiązaniem  kolejnej mar y-
narskiej umowy  o pracę nie trwała dłużej niż 9 0 dni. 
4. Jeżeli okres zatrudnienia na podstawie marynarskiej umowy  o pracę na czas określony jest dłuższy niż okres,  
o którym mowa  w ust. 3, uważa się, że marynarz od dnia następującego po upływi e okresu,  o którym mowa  w ust. 3, jest 
zatrudniony na podstawie marynarskiej umowy  o pracę na czas nieokreślony.  
5. Z młodocianym niebędącym praktykantem zawiera się marynarską umowę  o pracę  w celu przygotowania zaw o-
dowego.  
Art. 27. 1. Marynarską umowę  o pracę zawiera się na piśmie, przed wpisaniem marynarza na listę załogi statku.  
2. Armator, przed podpisaniem marynarskiej umowy  o pracę, umożliwia marynarzowi zapoznanie się  z jej treścią, 
informuje  o warunkach umowy  i w razie wątpliwości udziela niezbędnyc h wyjaśnień.  
3. Marynarska umowa  o pracę określa  w szczególności:  
1) imię i nazwisko oraz datę  i miejsce urodzenia marynarza;  
2) nazwę  i adres siedziby armatora;  
3) rodzaj umowy oraz datę  i miejsce jej zawarcia;  
4) nazwę  i rodzaj statku, na którym będzie wykonywana praca – w przypadku umów innych niż umowa na czas nie -
okreś lony;  
5) warunki pracy  i płacy,  w tym: 
a) stanowisko, na którym marynarz będzie zatrudniony,  
b) wynagrodzenie za pracę, odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem wysokości wynagrodze nia podstaw o-
wego  i innych składników wynagrodzenia oraz innych świadczeń związanych  z pracą,  a także rodzaj waluty,  
w której wynagrodzenie będzie wypłacane,  
c) sposób  i termin wypłaty wynagrodzenia za pracę,  
d) wymiar corocznego płatnego urlopu albo sposób  jego obliczenia,  
e) miejsce  i termin rozpoczęcia pracy na statku oraz termin jej zakończenia,  a także  w przypadku gdy:  
– umowa została zawarta na czas nieokreślony – warunki upoważniające każdą ze stron do jej wypowiedzenia 
ze wskazaniem okresu wypowiedze nia, 
– umowa została zawarta na czas określony – termin jej rozwiązania,  
– umowa została zawarta na czas trwania podróży morskiej – miejsce zakończenia podróży morskiej  i czas od 
momentu przybycia statku do portu do zejścia marynarza ze statku,  
f) wskazanie układu zbiorowego pracy, którym jest objęty marynarz – jeżeli taki układ obowiązuje.  
  
Dziennik  Ustaw  – 12 – Poz. 1353  
 
 4. Marynarska umowa  o pracę określa również:  
1) świadczenia armatora na rzecz marynarza  z zakresu opieki zdrowotnej;  
2) świadczenia armatora na rzecz marynarza  z zakresu zabezpieczenia społecznego;  
3) okres pracy na statku, po upływie którego marynarz nabywa prawo do repatriacji;  
4) szczegółowe warunki dotyczące odszkodowania  z tytułu utraty zatrudnienia  w przypadku,  o którym mowa  w art. 33 
ust. 1; 
5) warunki  i miejsce repatriacji oraz miejsce sprowadzenia zwłok  w przypadku śmierci marynarza.  
5. Armator,  w razie potrzeby, może zmienić statek, na którym marynarz będzie wykonywał pracę, przy zachowaniu 
pozostałych warunków marynarskiej umowy  o pracę.  W takim przypadku armator potwierdza tę zmianę marynarzowi na 
piśmie.  
6. Marynarską umowę  o pracę sporządza się  w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym dla każdej ze stron.  
7. W przypadku gdy armator korzysta  z usług pośrednictwa pracy, kopię marynarskiej  umowy  o pracę armator prz e-
syła do agencji zatrudnienia.  
8. Kopia marynarskiej umowy  o pracę jest przechowywana na statku przez okres,  w którym marynarz jest wpisany 
na listę załogi statku.  
Art. 28. 1. Do marynarskiej umowy  o pracę armator dołącza informac ję o stosowanych na statku procedurach skł a-
dania skarg,  w tym danych kontaktowych do właściwego organu państwa bandery statku oraz danych kontaktowych do 
właściwego organu  w kraju zamieszkania marynarza, jeżeli nie jest nim państwo bandery,  a także imię  i nazwisko osoby 
lub osób na statku, które mogą, na zasadzie poufności, udzielić marynarzowi informacji  w sprawie złożenia skargi.  
2. Na statku przechowuje się wzór marynarskiej umowy  o pracę, układ zbiorowy pracy lub regulamin wynagradz a-
nia. Kopie wzoru ma rynarskiej umowy  o pracę oraz układu zbiorowego pracy  w zakresie wymagań określonych  w Kon-
wencji MLC udostępnia się także  w języku angielskim.  
3. Szczegółowe warunki odszkodowań  z tytułu utraty zatrudnienia określają układy zbiorowe pracy lub regulaminy 
wynagradzania,  a w przypadku armatorów nieobjętych tymi układami lub regulaminami – marynarskie umowy  o pracę.  
Art. 29. 1. Marynarska umowa  o pracę rozwiązuje się:  
1) w przypadkach określonych  w Kodeksie pracy;  
2) na skutek zatonięcia, zaginięcia lub utrat y statku  w inny sposób – z wyjątkiem umowy zawartej na czas nieokreślony;  
3) z dniem odmowy pracy na statku udającym się  w podróż morską do strefy konfliktów zbrojnych albo – jeżeli  o skie-
rowaniu statku do takiej strefy postanowiono po rozpoczęciu podróży morskiej – z dniem zejścia marynarza ze statku 
przed osiągnięciem takiej strefy;  
4) w przypadku,  o którym mowa  w art. 39 ust. 1. 
2. Marynarska umowa  o pracę zawarta na czas podróży morskiej rozwiązuje się  w dniu przybycia statku do miejsca 
zakończenia podróży morskiej.  
3. Marynarz może rozwiązać marynarską umowę  o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli armator dopuścił się ciężkiego 
naruszenia podstawowych obowiązków wobec marynarza,  w szczególności nie zapewnił mu bezpiecznych  i higienicznych 
warunków pracy  i życia na statku, wyżywienia  i opieki zdrowotnej.  
Art. 30. 1. Okres wypowiedzenia marynarskiej umowy  o pracę zawartej na czas określony wynosi:  
1) 2 tygodnie – jeżeli marynarska umowa  o pracę została zawarta na okres krótszy niż 6  miesięcy;  
2) 1 miesiąc – jeżeli marynarska umowa  o pracę została zawarta na okres co najmniej 6  miesięcy  i nie dłuższy niż 3 lata; 
3) 2 miesiące – jeżeli marynarska umowa  o pracę została zawarta na okres dłuższy niż 3  lata. 
2. Marynarz może rozwiązać marynarską umowę  o pracę bez z achowania terminów,  o których mowa  w ust. 1, 
z ważnego powodu rodzinnego lub innej nagłej konieczności rozwiązania marynarskiej umowy  o pracę.  
Art. 31. 1. Marynarska umowa  o pracę, której termin rozwiązania upływa podczas podróży morskiej, ulega przedł u-
żeniu do dnia przybycia statku do najbliższego portu.  
2. Jeżeli  w przypadku,  o którym mowa  w ust. 1, marynarz wraca do kraju  w inny sposób niż na statku, na którym jest 
wpisany na listę załogi statku, marynarska umowa  o pracę ulega przedłużeniu do dnia przyby cia marynarza do miejsca 
repatriacji wskazanego  w marynarskiej umowie  o pracę.  
3. Czas oczekiwania na repatriację  i czas repatriacji zalicza się do okresu zatrudnienia marynarza.  
  
Dziennik  Ustaw  – 13 – Poz. 1353  
 
 Art. 32. W przypadku,  o którym mowa  w art. 29 ust.  1 pkt  3, marynarzowi przysługuje świadczenie  w wysokości je d-
nomiesięcznego  wynagrodzenia za pracę obliczonego według zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia za czas 
urlopu wypoczynkowego.  
Art. 33. 1. W przypadku rozwiązania marynarskiej umowy  o pracę na skutek zatoni ęcia, zaginięcia lub utraty statku  
w inny sposób, armator wypłaca marynarzowi odszkodowanie  w wysokości wynagrodzenia za pracę przysługującego do 
końca obowiązywania marynarskiej umowy  o pracę, nie wyższe niż trzymiesięczne wynagrodzenie za pracę określone  
w marynarskiej umowie  o pracę.  
2. W przypadku,  o którym mowa  w ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy  z dnia 13  marca 200 3 r. o szczególnych 
zasadach rozwiązywania  z pracownikami stosunków pracy  z przyczyn niedotyczących pracowników ( Dz. U. z  2018 r. 
poz. 1969 ). 
Art. 34. 1. Marynarz,  z którym została zawarta marynarska umowa  o pracę, niebędący członkiem załogi statku, p o-
zostaje do chwili rozwiązania marynarskiej umowy  o pracę  w rezerwie, jeżeli przewiduje to ta umowa lub układ zbiorowy 
pracy.  
2. Armator może powierzyć marynarzowi, za jego zgodą,  w czasie pozostawania  w rezerwie, wykonywanie innej 
pracy niż określona  w marynarskiej umowie  o pracę, jeżeli odpowiada ona kwalifikacjom zawodowym marynarza.  
3. Armator nie może przenieść marynarza do rezerwy:  
1) przed wykorzystaniem przez marynarza urlopu wypoczynkowego lub urlopu wyrównawczego;  
2) w okresie usprawiedliwionej nieobecności marynarza  w pracy.  
4. Wysokość wynagrodzenia za pracę  w przypadku,  o którym mowa  w ust. 2, określa układ zbiorowy pracy lub re gu-
lamin wynagradzania,  a w przypadku armatorów nieobjętych tymi układami lub regulaminami – marynarska umowa  
o pracę.  
5. Za pracę,  o której mowa  w ust. 2, przysługuje wynagrodzenie przewidziane za daną pracę, nie niższe niż wyn a-
grodzenie za pracę ustalone  w marynarskiej umowie  o pracę.  
6. Marynarz pozostający  w rezerwie oczekuje  w miejscu uzgodnionym  z armatorem na wezwanie armatora do w y-
konywania pracy  w rezerwie lub na statku. Za czas oczekiwania marynarzowi pozostającemu  w rezerwie przysługuje co 
najmniej wynagrodzenie podstawowe,  o którym mowa  w art. 35 ust. 3. 
Art. 35. 1. Warunki wynagradzania za pracę  i przyznawania innych świadczeń związanych  z pracą,  a także sposób  
i termin wypłaty wynagrodzenia za pracę, ustalają układy zbiorowe pracy lub regulaminy wynagradzania,  a w przypadku 
armatorów nieobjętych tymi układami lub regulaminami – marynarskie umowy  o pracę.  
2. Armator ma obowiązek wypłaty wynagrodzenia za pracę marynarzowi miesięcznie  z dołu, nie później niż  w ter-
minie pierwszych 1 5 dni na stępnego miesiąca kalendarzowego,  w formie pieniężnej,  w walucie określonej  w marynarskiej 
umowie  o pracę, po dokonaniu potrąceń przewidzianych prawem lub zadeklarowanych przez marynarza.  
3. Wynagrodzenie za pracę składa się  z wynagrodzenia podstawowego, o kreślonego stawką godzinową lub mi esięcz -
ną, oraz dodatku morskiego, który ustala się  z uwzględnieniem rodzaju żeglugi, sposobu eksploatowania statku, szcze gól-
nej uciążliwości  i niebezpieczeństwa pracy na statku. Wynagrodzenie podstawowe nie może być niższe  niż m inimalne 
wynagrodzenie za pracę ustalone na podstawie przepisów  o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.  
4. Wynagrodzenie za pracę może być wypłacane na rachunek bankowy, jeżeli tak stanowi układ zbiorowy pracy lub 
marynarz wyrazi na to zgodę na piśmie.  
5. Armator może wypłacić, na wniosek marynarza, całość albo część wynagrodzenia za pracę na rachunek bankowy 
osoby lub osób wskazanych przez marynarza.  
6. W przypadku gdy wynagrodzenie za pracę jest wypłacane  w walucie obcej, kurs wymiany odpowiada średnie mu 
kursowi wymiany walut ogłoszonemu przez Narodowy Bank Polski, obowiązującemu dla danej waluty  w dniu roboczym 
poprzedzającym dzień wypłaty wynagrodzenia za pracę.  
7. Armator przekazuje marynarzowi miesięczne zestawienie obejmujące kwoty należne, potrącone  i wypłacone m a-
rynarzowi  z tytułu wynagrodzenia za pracę  i innych świadczeń związanych  z pracą,  a w przypadku gdy te kwoty są okreś -
lone w walucie obcej – kurs wymiany walut.  
  
Dziennik  Ustaw  – 14 – Poz. 1353  
 
 Art. 36. 1. Załogę statku stanowią marynarze zatrudnieni przez armatora,  wpisani na listę załogi tego statku.  
2. Listę załogi statku wystawia armator albo  w jego imieniu kapitan statku.  
3. Na liście załogi statku dokonuje się wpisów dotyczących rodzaju zawartej marynarskiej umowy  o pracę, zajm o-
wanego na statku stanowiska oraz miejsca  i terminu rozpoczęcia pracy na statku. Skreślenie marynarza  z listy załogi sta t-
ku polega na dokonaniu adnotacji dotyczących miejsca  i terminu zakończenia pracy na statku oraz jego przyczyny.  
4. Wpisania marynarza na listę załogi statku dokonuje się  najpóźniej  z chwilą wyjścia statku  w morze,  a skreślenia  
z tej listy – najwcześniej  z chwilą przybycia statku do portu,  w którym marynarz kończy pracę na statku.  
5. Przepisy  ust. 1–4 stosuje się odpowiednio do praktykanta.  
6. Minister właściwy do spraw go spodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, wzór listy załogi statku oraz 
sposób jej wystawiania  i dokonywania  w niej wpisów, kierując się koniecznością zapewnienia prawidłowego prowadzenia 
ewidencji członków załogi statku oraz wymaganiami Konwencj i o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego , spo-
rządzonej  w Londynie dnia 9 kwietnia 196 5 r. (Dz. U. z 1969 r. poz. 236, z późn. zm.8)). 
Art. 37. 1. Statek posiada załogę, której skład  i kwalifikacje zawodowe oraz stan zdrowia zapewniają bezpieczne  
i higieniczne warunki pracy  i życia, prawidłową obsługę urządzeń statku  i ładunku, należytą obsługę załogi statku  i pasa-
żerów oraz umożliwiają przestrzeganie przepisów  o czasie pracy  i odpoczynku na statku.  
2. Marynarz zatrudniony na stanowisku kucharza, od powiedzialny za przygotowywanie posiłków, posiada kwalif i-
kacje i  odbył przeszkolenie określone w  przepisach wydanych na podstawie art. 68  ustawy o  bezpieczeństwie morskim.  
3. W przypadkach szczególnych dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzys tego statku może zezwolić, 
aby posiłki na statku przygotowywał członek załogi statku niebędący kucharzem do czasu zawinięcia statku do następn e-
go portu, nie dłużej niż miesiąc, pod warunkiem że osoba taka jest przeszkolona  w zakresie higieny osobistej, hig ieny żyw -
ności i żywienia oraz zasad przechowywania żywności na statku.  
4. Jeżeli zatrudnienie kucharza na statku, na którym jest zatrudnionych mniej niż dziesięciu marynarzy, nie jest w y-
magane ze względu na charakter uprawianej przez statek żeglugi oraz skład załogi statku, marynarz przygotowujący p o-
siłki musi być przeszkolony  w zakresie higieny osobistej, higieny żywności  i żywienia oraz zasad przechowywania ży w-
ności na statku.  
Art. 38. 1. Kapitan statku kieruje pracą na statku  i reprezentuje armatora wo bec załogi statku.  
2. Kapitan statku jest obowiązany do dokonania wpisu  w dzienniku pokładowym  o każdym ważnym zdarzeniu dot y-
czącym załogi statku.  
3. Kapitan statku rozpatruje skargi dotyczące warunków pracy  i życia marynarzy na statku,  a o podjętych decyz jach 
zawiadamia przedstawiciela załogi statku, jeżeli został wybrany.  
4. Kapitan statku jest obowiązany do dokonania wpisu  w dzienniku pokładowym  o złożeniu skargi dotyczącej w a-
runków pracy  i życia na statku oraz sposobie  i terminie jej rozpatrzenia.  
5. Kapitan statku lub osoba przez niego upoważniona przeprowadza kontrole:  
1) stanu pomieszczeń mieszkalnych na statku,  w szczególności  w zakresie utrzymania czystości  i porządku;  
2) zapasów żywności  i wody pitnej;  
3) miejsc przechowywania żywności  i wody pit nej; 
4) kuchni na statku oraz sprzętu do przyrządzania  i wydawania posiłków.  
6. Kontrole,  o których mowa  w ust. 5 pkt 1, przeprowadza się nie rzadziej niż raz  w miesiącu. Kontrole,  o których 
mowa  w ust. 5 pkt 2–4, przeprowadza się raz  w tygodniu. Wyniki kontroli kapitan statku dokumentuje  w dzienniku p o-
kładowym.  
Art. 39. 1. Kapitan statku może polecić marynarzowi zejście ze statku  w porcie, jeżeli wymaga tego bezpieczeństwo 
statku, załogi statku lub pasażerów,  a także gdy ze względu na brak wymaganej spra wności psychofizycznej lub rzeczyw i-
stych kwalifikacji zawodowych marynarz nie jest  w stanie należycie wykonywać obowiązków na stanowisku określonym  
w marynarskiej umowie  o pracę.  
2. Polecenie zejścia ze statku, wraz  z uzasadnieniem, kapitan statku wydaje marynarzowi na piśmie  i dokonuje  o tym 
wpisu  w dzienniku pokładowym.  
                                                           
8) Zmiany wymienionej Konwencji zostały ogłoszone w  Dz. U. z 1972  r. poz.  199, z  2003  r. poz.  1200 oraz z  2005  r. poz.  988, 990, 
992, 994, 996, 998, 1000, 1002 i  1004.  
  
Dziennik  Ustaw  – 15 – Poz. 1353  
 
 Art. 40. 1. Przedstawiciel załogi statku reprezentuje załogę statku wobec kapitana statku.  
2. Przedstawiciel załogi statku jest uprawniony do zgłoszenia kapitanowi statku interwencji  w sprawach załogi statku.  
3. Kapitan statku rozpatruje interwencję niezwłocznie  i o podjętych decyzjach powiadamia przedstawiciela załogi 
statku. Jeżeli interwencja była zgłoszona na piśmie, kapitan statku sporządza  w dzienniku pokładowym wzmiankę  o jej 
zgłosz eniu oraz  o sposobie  i terminie załatwienia.  
Art. 41. 1. Przedstawiciela załogi statku wybiera załoga statku.  
2. Przedstawiciel załogi statku pełni funkcję do dnia rozwiązania marynarskiej umowy  o pracę. Przedstawiciel załogi 
statku może  w każdym czasie zr ezygnować  z pełnionej przez siebie funkcji albo być odwołany przez załogę statku.  
3. Kapitan statku umożliwia przeprowadzenie zebrania załogi statku nie później niż do 10. dnia od dnia złożenia 
wniosku  o zwołanie zebrania załogi statku lub od dnia rozwiązania  z dotychczasowym przedstawicielem załogi statku 
marynarskiej umowy  o pracę.  
Art. 42. 1. Na czas uzasadniony potrzebami statku, kapitan statku może polecić marynarzowi wykonywanie, zgodnej  
z jego kwalifikacjami zawodowymi, innej pracy niż określ ona w marynarskiej umowie  o pracę, przy zapewnieniu maryn a-
rzowi wynagrodzenia przewidzianego za daną pracę, nie niższego od wynagrodzenia określonego  w marynarskiej umowie  
o pracę.  
2. Wykonywanie pracy,  o której mowa  w ust. 1, może trwać  w czasie danej pod róży morskiej do zawinięcia statku 
do pierwszego portu dogodnego dla armatora, jednak nie dłużej niż 6 tygodni. Jeżeli praca ta jest wykonywana niezależnie 
od pracy określonej  w marynarskiej umowie  o pracę, marynarzowi przysługuje odpowiednie dodatkowe wyn agrodzenie. 
Szczegółowe zasady wynagradzania dodatkowego określa odpowiednio układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania 
lub marynarska umowa  o pracę.  
3. W przypadku gdy po rozpoczęciu podróży morskiej marynarz wykazał na zajmowanym stanowisku brak wym a-
ganej sprawności psychofizycznej lub wymaganych kwalifikacji zawodowych, kapitan statku może polecić marynarzowi 
wykonywanie, zgodnej  z jego kwalifikacjami zawodowymi, innej pracy niż określona  w marynarskiej umowie  o pracę, 
przy zapewnieniu marynarzowi wyn agrodzenia przewidzianego za daną pracę, które może być niższe od wynagrodzenia 
określonego  w marynarskiej umowie  o pracę.  
4. O wydaniu polecenia,  o którym mowa  w ust. 1 lub  3, kapitan statku sporządza wzmiankę  w dzienniku pokładowym.  
Art. 43. 1. Czasem pracy jest czas,  w którym marynarz jest obowiązany wykonywać swoje obowiązki na statku 
zgodnie  z marynarską umową  o pracę.  
2. Czasem pracy jest również czas,  w którym odbywają się zbiórki załogi statku, szkolenia, ćwiczenia opuszczenia 
statku  i przeciwpoża rowe oraz inne ćwiczenia wymagane postanowieniami umów  i przepisów międzynarodowych oraz 
prawa krajowego.  
3. Dozwolona jest praca  w niedziele  i święta, które określają przepisy  o dniach wolnych od pracy.  
Art. 44. 1. Czas pracy na statku nie może przekraczać 8 godzin na dobę  i przeciętnie 40  godzin  w przeciętnie pięci o-
dniowym tygodniu pracy  w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 6 miesięcy.  
2. Czas pracy na statku przebywającym  w morzu nie może przekr aczać 5 6 godzin w  siedmiodniowym tygodniu pr a-
cy, a dla pracowników niepełniących wacht – 46 godzin w  sześciodniowym tygodniu pracy.  
3. Maksymalny czas pracy nie może przekraczać 1 4 godzin na dobę oraz 7 2 godzin na  tydzień.  
Art. 45. 1. Dobowy czas odpoczynk u może zostać podzielony na dwie części,  z których jedna nie może być krótsza 
niż 6 godzin,  a przerwa między dwoma następującymi po sobie okresami odpoczynku nie może być dłuższa niż 1 4 godzin.  
2. W przypadku naruszenia zasad,  o których mowa  w ust. 1, marynarzowi przysługuje niezwłocznie równoważny 
odpoczynek, polegający na odpowiednim skróceniu czasu pracy, przy zagwarantowaniu przysługującego marynarzowi 
wynagrodzenia za pracę.  
3. Kapitan statku zarządza zbiórki załogi statku, ćwiczenia  i szkolenia,  o których mowa  w art. 43 ust. 2, w taki sp o-
sób, aby  w możliwie jak najmniejszym stopniu zakłócać czas odpoczynku  i nie powodować przemęczenia marynarza, 
niezależnie od zapewnienia równoważnego odpoczynku.  
Art. 46. 1. Czas pracy na statku obsługiwanym przez kolejno wymieniające się załogi statku lub część załogi statku 
może być przedłużony do 1 4 godzin na dobę  i 72 godzin na tydzień, jeżeli po każdym nieprzerwanym okresie takiej pr a-
cy, nie dłuższym niż 6 tygodni, marynarzowi zapewnia się co najmniej taki sam okres wolnego od pracy pobytu na lądzie. 
Za zgodą marynarza okres takiej pracy może być przedłużony do 3 miesięcy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 16 – Poz. 1353  
 
 2. Praca  w granicach norm określonych  w ust. 1 nie jest pracą  w godzinach nadliczbowych, jeżeli liczba przeprac o-
wanych godzin  w okresie rozli czeniowym nie dłuższym niż 8 miesięcy nie przekroczy sumy tygodniowych norm czasu 
pracy, obliczonej na podstawie  art. 44 ust. 2. 
Art. 47. 1. Praca wykonywana ponad obowiązujące marynarza normy czasu pracy,  a także praca wykonywana ponad 
przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający  z obowiązującego marynarza rozkładu czasu pracy, stanowi pracę  
w godzinach nadliczbowych.  
2. Praca  w godzinach nadliczbowych jest dopuszczalna  w przypadku:  
1) potrzeb eksploatacyjnych statku;  
2) konieczności zapewnienia bezpi eczeństwa statku, przebywającym na nim pasażerom lub przewożonemu ładunkowi 
albo w związku  z udzielaniem pomocy innym statkom lub osobom będącym  w niebezpieczeństwie na morzu.  
3. Liczba godzin nadliczbowych przepracowanych  z przyczyn,  o których mowa  w ust. 2 pkt 1, nie może przekroczyć 
dla każdego marynarza 14 0 godzin  w każdym okresie 3 0-dniowym, licząc od dnia wpisania marynarza na listę załogi statku.  
4. Za pracę  w godzinach nadliczbowych, oprócz wynagrodzenia za pracę określonego  w układzie zbiorowym pra cy 
lub w regulaminie wynagradzania,  a w przypadku armatora nieobjętego tymi układami lub regulaminami – w marynar -
skiej umowie  o pracę, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie  w wysokości 50% wynagrodzenia za pracę.  
5. W zamian za pracę  w godzinach nadliczbowych marynarzowi, na jego wniosek, może być udzielony czas wolny 
od pracy  w takim samym wymiarze jak praca wykonana  w godzinach nadliczbowych.  
6. Do kapitana statku  i kierowników działów na statku stosuje się przepisy  art. 1514 Kodeksu pracy.  
Art. 48. 1. Armator może zobowiązać marynarza do pozostawania  w gotowości do pracy, jeżeli:  
1) statek oczekuje na manewry;  
2) zachodzi konieczność ochrony statku, pasażerów, załogi statku lub ładunku;  
3) wymaga tego organizacja obsługi systemów  i urządzeń zautomatyzowanych na statku.  
2. Wysokość wynagrodzenia za pozostawanie  w gotowości do pracy określa układ zbiorowy pracy lub regulamin 
wynagradzania,  a w przypadku armatorów nieobjętych tymi układami lub regulaminami – marynarska umowa  o pracę.  
Art. 49. Podczas postoju statku  w porcie kapitan statku umożliwia marynarzowi wykorzystanie na lądzie czasu wo l-
nego od pracy, chyba że marynarz został zobowiązany przez kapitana statku do wykonywania innej pracy niż praca wyn i-
kająca  z marynarskiej umowy  o pracę.  
Art. 50. 1. Na statku prowadzi się ewidencję czasu pracy  i odpoczynku dla każdego marynarza. Ewidencję czasu 
pracy  i odpoczynku prowadzi się  w języku polskim  i angielskim. Nadzór nad ewidencją czasu pracy  i odpoczynku prow a-
dzi kapitan statku.  
2. Ewidencja czas u pracy  i odpoczynku jest jawna.  
3. Marynarz otrzymuje podpisany przez kapitana statku formularz ewidencji czasu pracy  i odpoczynku dotyczący 
jego osoby.  
4. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi,  w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia  ewidencji 
czasu pracy  i odpoczynku oraz wzór formularza do prowadzenia ewidencji czasu pracy  i odpoczynku marynarza, mając na 
uwadze wymagania wynikające  z umów międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską  w tym zakresie oraz 
konieczność prawidłowego dokonywania rozliczeń czasu pracy  i odpoczynku marynarzy.  
Art. 51. 1. Kapitan statku jest obowiązany umieścić  w dostępnym miejscu na statku informację  o rozkładzie czasu 
pracy dla każdego stanowiska na statku, obejmującą:  
1) czas pracy na statku przebywają cym w morzu;  
2) czas pracy podczas postoju statku  w porcie;  
3) maksymalną liczbę godzin pracy.  
2. Informację,  o której mowa  w ust. 1, sporządza się  w języku polskim  i angielskim.  
  
Dziennik  Ustaw  – 17 – Poz. 1353  
 
 Art. 52. 1. Czas pracy młodocianego nie może przekraczać 8 godzin na dobę  i 40 godzin tygodniowo.  
2. Młodociany nie może wykonywać pracy  w porze nocnej, obejmującej okres 9 godzin kolejno następujących po 
sobie, włączając  w to czas między godziną 2400 a godziną 500. 
3. Młodociany może wykonywać pracę  w godzinach nadliczbowych tylko  w razie zagrożenia bezpieczeństwa statku.  
4. Młodocianemu należy zapewnić wystarczający czas na posiłki, co najmniej godzinną przerwę na główny posiłek 
dnia oraz, po każdym dwugodzinnym okresie ciągłej pracy,  15-minutową przerwę.  
5. Przepisów  ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli wpływałoby to negatywnie na efektywność szkolenia młodocianych 
prowadzonego zgodnie  z programem szkolenia określonym  w przepisach wydanych na podstawie  art. 74 ust. 4 ustawy  
o bezpieczeństwie morskim.  
6. Praca wykonywana przez młodocianego nie może powodować zagrożenia jego życia, zdrowia  i rozwoju psycho -
fizycznego.  
7. Przepisy  ust. 1–6 stosuje się odpowiednio do praktykanta.  
Art. 53. 1. Wymiar płatnego urlopu wypoczynkowego wynosi 2, 5 dnia z upływem każdego miesiąca zatrudnien ia na 
statku.  
2. Układ zbiorowy pracy lub regulamin pracy,  a u armatorów nieobjętych tymi układami lub regulaminami – mary-
narska umowa  o pracę mogą ustalać wymiar urlopu przekraczający wymiar,  o którym mowa  w ust. 1. 
3. W przypadku rozwiązania marynarskiej  umowy  o pracę zawartej na czas nieokreślony, na czas określony lub na 
czas podróży morskiej, marynarzowi przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.  
4. Wymiar urlopu wypoczynkowego za okres krótszy niż miesiąc ustala się propor cjonalnie, biorąc za podstawę 
wymiar urlopu określony  w ust. 1, przy czym niepełny dzień urlopu zaokrągla się  w górę do dnia pełnego.  
5. Do udzielonego płatnego urlopu wypoczynkowego nie wlicza się  w szczególności niedziel  i świąt określonych  
w przepisach  o dniach wolnych od pracy, okresu urlopu wyrównawczego oraz okresów urlopów określonych przepisami 
Kodeksu pracy.  
Art. 54. Armator udziela marynarzowi urlopu wypoczynkowego zgodnie  z planem urlopów,  w porozumieniu  z mary -
narzem.  W przypadku braku porozumie nia termin urlopu wypoczynkowego marynarza ustala armator.  
Art. 55. 1. Przesunięcie terminu urlopu wypoczynkowego lub odwołanie marynarza  z urlopu wypoczynkowego może  
nastąpić, za zgodą marynarza, jedynie  w przypadku gdy armator,  z przyczyn, których nie mo żna było przewidzieć  w chwili  
rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego lub  w czasie ustalania terminu urlopu wypoczynkowego, jest pozbawiony innej 
możliwości skompletowania załogi statku, biorąc pod uwagę jej skład  i kwalifikacje zawodowe.  
2. Armator jest obowiąz any pokryć koszty poniesione przez marynarza, pozostające  w bezpośrednim związku  z prze-
sunięciem terminu urlopu wypoczynkowego lub odwołaniem  z urlopu wypoczynkowego.  
Art. 56. 1. Za okres pracy na statku odbywającym podróż morską marynarz nabywa prawo do wolnego od pracy 
płatnego pobytu na lądzie, zwanego dalej „urlopem wyrównawczym ”. 
2. Urlop wyrównawczy stanowi ekwiwalent za przedłużenie czasu pracy wykonywanej  w warunkach mor skich oraz 
za konieczność spędzania  w podróży morskiej dziennego  i tygodniowego czasu wolnego od pracy.  
3. Wymiar urlopu wyrównawczego wynosi 5 dni za każdy miesiąc przebywania marynarza na statku. Wymiar urlopu 
wyrównawczego za niepełny miesiąc ustala się  proporcjonalnie.  
4. Układ zbiorowy pracy lub regulamin pracy,  a u armatorów nieobjętych tymi układami lub regulaminami – mary-
narska umowa  o pracę mogą ustalać wymiar urlopu wyrównawczego przekraczający wymiar,  o którym mowa  w ust. 3. 
5. Urlopu wyrównawcze go udziela się na zasadach określonych  w art. 54. 
6. W przypadku rozwiązania marynarskiej umowy  o pracę marynarzowi przysługuje ekwiwalent pieniężny za ni e-
wykorzystany urlop wyrównawczy, obliczany według zasad obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia za  czas urlopu 
wypoczynkowego.  
Art. 57. 1. Marynarz nabywa prawo do bezpłatnej repatriacji po upływie okresu pracy na statku, określonego  
w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania,  a u armatorów nieobjętych tymi układam i lub regulaminami  – 
marynarskiej umowie  o pracę.  
2. Okres pracy na statku, po upływie którego marynarz nabywa prawo do repatriacji, nie może być dłuższy niż  8 mie-
sięcy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 18 – Poz. 1353  
 
 Art. 58. 1. Marynarz ma prawo do bezpłatnej repatriacji,  w przypadku gdy:  
1) minął okres, na jaki została zawarta marynarska umowa  o pracę;  
2) doszło do sprzedaży, zatonięcia, zaginięcia lub utraty statku  w inny sposób albo statek został wycofany  z eksploatacji 
na okres co najmniej jednego miesiąca;  
3) zszedł ze statku  z powodu niezdolności do pracy na skutek choroby lub obrażeń odniesionych  w wyniku wypadku 
przy pracy;  
4) po rozpoczęciu podróży morskiej statek został skierowany do strefy konfliktów zbrojnych,  a marynarz nie wyraził na 
piśmie zgody na pracę na tym statku;  
5) marynarska umowa  o pracę została roz wiązana przez armatora;  
6) marynarska umowa  o pracę została rozwiązana przez marynarza  z innych uzasadnionych powodów,  w szczególności  
z ważnego powodu rodzinnego lub innej nagłej konieczności rozwiązania umowy.  
2. Marynarz ma prawo do repatriacji środkiem  transportu uzgodnionym  w marynarskiej umowie  o pracę do:  
1) miejsca zamieszkania lub  
2) miejsca,  w którym została podpisana marynarska umowa  o pracę, lub  
3) innego miejsca wskazanego  w marynarskiej umowie  o pracę.  
Art. 59. 1. Jeżeli marynarz pozostał za g ranicą bez własnej winy, koszty repatriacji  i oczekiwania na nią ponosi armator.  
2. Armator ponosi koszty repatriacji marynarza obejmujące:  
1) transport bagażu osobistego marynarza do 30  kg ciężaru bagażu;  
2) zakwaterowanie, transport, wyżywienie, wodę pitną oraz niezbędną opiekę medyczną nad marynarzem w  czasie 
repatriacji.  
3. Jeżeli układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub marynarska umowa  o pracę nie stanowią inaczej, m a-
rynarz ponosi koszty repatriacji:  
1) zorganizowanej na jego żądanie,  w przypadku innym niż określony  w art. 58 ust. 1 pkt 6; 
2) przeprowadzonej  w przypadku braku wymaganej sprawności psychofizycznej lub kwalifikacji zawodowych maryn a-
rza – z jego winy;  
3) w przypadku ciężkiego naruszenia przez niego obowiązków pracowniczych.  
Art. 60. 1. Uprawnienia przysługujące marynarzowi  w związku  z repatriacją, dotyczące  w szczególności środków 
oraz kosztów transportu, określa układ zbiorowy pracy lub regulamin pracy,  a w przypadku armatorów nieobjętych tymi 
układami lub regulaminami – maryna rska umowa  o pracę.  
2. Na statku przechowuje się kopię przepisów określających prawa  i obowiązki marynarza  i armatora związane  
z repatriacją.  
Art. 61. Armator nie może:  
1) wymagać od marynarza wpłacenia zaliczki  w związku  z kosztami repatriacji;  
2) potrąca ć kosztów repatriacji  z wynagrodzenia za pracę marynarza lub innych świadczeń wynikających  z marynar -
skiej umowy  o pracę,  z wyjątkiem sytuacji,  o których mowa  w art. 59 ust. 3; 
3) obciążać marynarza kosztami repatriacji  w przypadku wystąpienia okoliczności,  o których mowa  w art. 30 ust. 2. 
Art. 62. 1. W  przypadku gdy armator statku o  polskiej przynależności lub podmiot udzielający zabezpieczenia, 
o którym mowa w  art. 62a ust.  1, nie podejmuje działań zmierzających do repatriacji marynarza, repat riację organizuje na 
wniosek marynarza lub osoby przez niego upoważnionej dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego 
statku we współpracy z  konsulem Rzeczypospolitej Polskiej.  
2. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1, za pokrycie kosztów repa triacji, o  których mowa w  art. 59 ust. 2, odp o-
wiadają solidarnie armator statku i  podmiot udzielający zabezpieczenia, o  którym mowa w  art. 62a ust.  1. 
3. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 1, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku  wy-
daje decyzję w  sprawie obciążenia kosztami repatriacji, o  których mowa w  art. 59 ust. 2, określając ich wysokość, po d-
mioty obowiązane do ich pokrycia oraz termin i  sposób uiszczenia tych kosztów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 19 – Poz. 1353  
 
 4. Koszty repatriacji, o  których mowa w  art. 59 ust. 2, podlegają egzekucji w  trybie przepisów o  postępowaniu egz e-
kucyjnym w  administracji.  
5. Jeżeli egzekucja kosztów repatriacji, o  których mowa w  art. 59 ust. 2, w trybie, o  którym mowa w  ust. 4, okaże się 
nieskuteczna, koszty te ponosi dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku.  
Art. 62a. 1. Armator jest obowiązany posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe, takie jak gwara n-
cja ubezpieczeniowa lub bankowa lub gwarancja innej instytucji finansowej podobnej do banku lu b zakładu ubezpieczeń, 
odpowiedzialności na wypadek porzucenia marynarza, zwane dalej „zabezpieczeniem finansowym na wypadek porzuc e-
nia marynarza”.  
2. Marynarz jest uważany za porzuconego, jeżeli armator:  
1) nie pokrył kosztów repatriacji w  przypadkach okr eślonych w  ustawie,  
2) pozostawił marynarza bez uzasadnionych środków utrzymania lub  
3) w inny sposób jednostronnie zaprzestał wykonywać obowiązki wynikające ze  stosunku pracy, w  szczególności nie 
wypłacił wynagrodzenia za pracę przez okres co najmniej 2  miesięcy.  
3. Środki utrzymania, o  których mowa w  ust. 2 pkt 2, obejmują odpowiednie wyżywienie, zapasy wody pitnej, z a-
kwaterowanie, paliwo niezbędne do przetrwania na statku oraz niezbędną opiekę medyczną.  
4. Zabezpieczenie finansowe na wypadek porzucenia m arynarza obejmuje:  
1) zaległe wynagrodzenia i  inne świadczenia należne marynarzom od armatora za  okres nieprzekraczający 4 miesięcy;  
2) uzasadnione wydatki poniesione przez marynarzy w  związku z  porzuceniem, w  tym koszty repatriacji, o  których mowa  
w art. 59 ust. 2; 
3) wydatki na zaspokojenie podstawowych potrzeb marynarzy, w  szczególności na: uzasadnione środki utrzymania, 
o których mowa w  ust. 2 pkt 2, oraz, w  razie potrzeby, ubranie, oraz wszelkie poniesione przez marynarzy w  sposób 
uzasadniony koszty i  opłaty związane z  porzuceniem do chwili powrotu marynarzy do miejsca wskazanego zgodnie 
z art. 58 ust. 2. 
5. Zabezpieczenie finansowe na wypadek porzucenia marynarza może wygasnąć przed upływem terminu, na  
jaki zostało udzielone, nie wcześniej jednak niż po upływie 30  dni od dnia zawiadomienia o  tym dyrektora urzędu mo r-
skiego właściwego ze względu na port macierzysty statku przez podmiot, który udzielił zabezpieczenia finan sowego na 
wypadek porzucenia marynarza.  
6. W przypadku wygaśnięcia zabezpieczenia f inansowego na wypadek porzucenia marynarza zgodnie z  ust. 5 arm a-
tor, przed upływem terminu, o  którym mowa w  ust. 5, jest obowiązany uzyskać nowe zabezpieczenie finansowe na wyp a-
dek porzucenia marynarza.  
7. Ubezpieczenie, o  którym mowa w  ust. 1, nie stanowi  ubezpieczenia obowiązkowego w  rozumieniu ustawy z  dnia 
22 maja 2003  r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i  Polskim Biurze  Ubez -
pieczycieli Komunikacyjnych (Dz.  U. z 2019 r. poz. 2214  oraz z 2020 r. poz.  1180 ). 
8. Przepisów ust.  1–7 nie stosuje się do statków o  pojemności brutto (GT) mniejszej niż 200  jednostek, uprawiaj ą-
cych żeglugę wyłącznie na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej.  
Art. 62b. 1. Dla każdego statku, o  którym mowa w  art. 92 ust. 1 i 3, objętego z abezpieczeniem finansowym na w y-
padek porzucenia marynarza podmiot, który go udzielił, wydaje certyfikat potwierdzający to zabezpieczenie. Zakres i n-
formacji zawartych w  certyfikacie określa załącznik A2 -I do Konwencji MLC.  
2. Certyfikat, o  którym mowa w  ust. 1, sporządza się w  języku angielskim albo w  języku polskim wraz z tłumacz e-
niem na język angielski.  
3. Oryginał certyfikatu, o  którym mowa w  ust. 1, przechowuje się razem z  pozostałymi dokumentami statku i udo-
stępnia na żądanie właściwych władz lub na wni osek organizacji pracodawców i  organizacji pracowników.  
4. Armator jest obowiązany zapewnić umieszczenie kopii certyfikatu, o  którym mowa w  ust. 1, na statku, w widoc z-
nym i  dostępnym dla marynarzy miejscu.  
Art. 62c. 1. Marynarz lub osoba przez niego upoważ niona może dochodzić roszczeń w  zakresie określonym 
w art. 62a ust.  4 bezpośrednio od podmiotu udzielającego zabezpieczenia finansowego na wypadek porzucenia marynarza.  
2. Podmiot udzielający zabezpieczenia finansowego na wypadek porzucenia marynarza wypła ca świadczenie ni e-
zwłocznie, nie później jednak niż w  terminie 7  dni od dnia złożenia wniosku przez marynarza lub osobę przez niego up o-
ważnioną.  
  
Dziennik  Ustaw  – 20 – Poz. 1353  
 
 3. Wniosek, o  którym mowa w  ust. 2, zawiera wskazanie okoliczności, o  których mowa w  art. 62a ust.  2. 
4. W przypadku gdy wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia wysokości należnego marynarzowi świa d-
czenia nie jest możliwe w  terminie 7  dni, podmiot udzielający zabezpieczenia finansowego na wypadek porzucenia mar y-
narza wypłaca zaliczkę na pokrycie bieżących potrzeb marynarza. Wypłata zaliczki nie stanowi uznania odpowiedzial -
ności i może zostać zaliczona na poczet późniejszych kwot wypłacanych marynarzowi na wypadek jego porzucenia.  
Rozdział 5  
Warunki pracy  i życia na statku  
Art. 63. 1. Armator jest obowiązany zapewnić, aby pomieszczenia pracy, pomieszczenia mieszkalne, rekreacyjne, 
higieniczno -sanitarne oraz mesy na statku spełniały wymagania określone  w Konwencji MLC  w zakresie powierzchni, 
oświetlenia, czystości powietrza, dopuszczalnego hałasu  i drgań.  
2. Armator zapewnia marynarzowi na statku bezpłatne zakwaterowanie oraz warunki do rekreacji oraz, jeżeli to mo ż-
liwe, inne udogodnienia mające na celu zaspokojenie potrzeb marynarzy.  
3. Armator, uwzględniając różnice kulturowe  i religijne oraz czas trwania  i charakter podróży morskiej, jest obowi ą-
zany zapewnić marynarzom bezpłatne wyżywienie  o odpowiedniej jakości  i wodę pitną.  
Art. 64. 1. Armator jest obowiązany zapewnić, aby stanowiska pracy, maszyny, instalacje  i urządzenia na statku z a-
pewniały be zpieczne  i higieniczne warunki pracy  i życia marynarzy oraz innych osób znajdujących się na statku,  w szcze -
gólności nie stwarzały zagrożeń wypadkami lub zagrożeń zdrowia  w wyniku narażenia na czynniki niebezpieczne, szkod -
liwe lub uciążliwe  w środowisku p racy.  
2. Armator przeprowadza ocenę  i dokumentuje ryzyko zawodowe związane  z wykonywaniem pracy na poszczegó l-
nych stanowiskach pracy na statku, wykorzystując ogólne statystyki wypadków przy pracy  i chorób zawodowych maryn a-
rzy na statkach, ze szczególnym uw zględnieniem statków przez niego eksploatowanych.  
3. Armator informuje marynarzy  o wynikach przeprowadzonej oceny ryzyka zawodowego, stosuje niezbędne środki 
profilaktyczne oraz szkoli marynarzy  w zakresie ochrony przed zagrożeniami.  
4. Armator przeprowadz a na swój koszt badania  i pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia  w środowisku pracy 
na statku, przechowuje wyniki tych pomiarów oraz udostępnia je marynarzom.  
Art. 65. W przypadku przewozu na statkach towarów niebezpiecznych armator jest obowiązany poin formować 
członków załogi statku  o stwarzanych przez nie zagrożeniach, środkach zapobiegawczych  i procedurach postępowania  
z nimi na wypadek zagrożenia oraz zasadach udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej  w przypadku wystąpienia 
niepożądanych skutków tych zagrożeń.  
Art. 66. 1. Armator jest obowiązany dostarczyć członkom załogi statku nieodpłatnie środki ochrony indywidualnej 
oraz odzież  i obuwie robocze, zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych  i szkodliwych dla zdrowia czynników 
występujących  w środowisku pracy na morzu oraz poinformować ich  o sposobach posługiwania się tymi środkami.  
2. Środki ochrony indywidualnej muszą spełniać wymagania określone  w przepisach dotyczących oceny zgodności.  
3. Armator,  w porozumieniu  z kapitanem statku, ustala  rodzaje środków ochrony indywidualnej oraz odzieży  i obuwia  
roboczego, których stosowanie jest niezbędne na określonych stanowiskach pracy na statku.  
4. Środki ochrony indywidualnej oraz odzież  i obuwie robocze,  o których mowa  w ust. 1, stanowią własność armatora.  
Art. 67. 1. Kapitan statku odpowiada za przestrzeganie przepisów  i zasad bezpieczeństwa  i higieny pracy na statku.  
2. Na statku, na którym jest zatrudnionych co najmniej 5 marynarzy, załoga statku ustanawia komisję do spraw be z-
pieczeństwa  i higie ny pracy na statku, zwaną dalej „komisją ”. W pracach komisji uczestniczy przedstawiciel załogi statku, 
jeżeli został wybrany.  
3. Komisja doradza kapitanowi statku  w podejmowaniu działań dotyczących  w szczególności:  
1) zmian  w organizacji pracy  i wyposażenia stanowisk pracy na statku, jeżeli mogą powodować zagrożenie zdrowia lub 
życia marynarzy;  
2) oceny ryzyka zawodowego występującego przy wykonywaniu określonych prac oraz informowania marynarzy  o tym 
ryzyku;  
3) przydzielania marynarzom środków oc hrony indywidualnej oraz odzieży  i obuwia roboczego;  
4) oceny stanu bezpieczeństwa  i higieny pracy na statku.  
  
Dziennik  Ustaw  – 21 – Poz. 1353  
 
 4. Komisja może przedstawiać kapitanowi statku wnioski  w sprawie eliminacji lub ograniczenia zagrożeń zdrowia lub  
życia marynarzy na statku.  
5. Marynarze wchodzący  w skład komisji nie mogą ponosić niekorzystnych dla nich konsekwencji  z tytułu działalności  
w komisji.  
Art. 68. 1. Marynarz nie może zostać dopuszczony do pracy, do której wykonywania nie posiada wymaganych kw a-
lifikacji zawodowych,  a także dostatecznej znajomości przepisów  i zasad bezpieczeństwa  i higieny pracy na statku.  
2. Kapitan statku zapewnia przeszkolenie marynarza  w zakresie bezpieczeństwa  i higieny pracy na statku przed d o-
puszczeniem go do pracy na określonym stanowisku pracy.  
3. Na statku udostępnia się marynarzom do stałego korzystania aktualne instrukcje bezpieczeństwa  i higieny pracy na 
statku, dotyczące  w szczególności:  
1) wykonywania prac związanych  z ryzykiem wystąpienia wypadku lub zagrożeniami zdrowia  i życia marynarzy;  
2) obsługi maszyn  i urządzeń;  
3) pracy  z materiałami szkodliwymi dla zdrowia  i niebezpiecznymi;  
4) przeciwdziałania skutkom długotrwałego narażenia na hałas, drgania oraz inne czynniki szkodliwe dla zdrowia  w śro-
dowisku pracy na statku;  
5) zasad stosowani a środków ochrony indywidualnej przed hałasem, drganiami  i innymi czynnikami szkodliwymi dla 
zdrowia  w środowisku pracy na statku;  
6) udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej.  
Art. 69. 1. Jeżeli marynarz ulegnie wypadkowi przy pracy, kapitan statku jest obowiązany do ustalenia okoliczności  
i przyczyn tego wypadku.  
2. W czynnościach,  o których mowa  w ust. 1, uczestniczy przedstawiciel załogi statku, jeżeli został wybrany.  
3. O wypadku przy pracy  i podejrzeniu choroby zawodowej na statku kapitan statku niez włocznie zawiadamia armatora.  
Rozdział 6  
Ochrona zdrowia  i ochrona socjalna  
Art. 70. 1. Armator jest obowiązany zapewnić marynarzowi dostęp do opieki medycznej,  w szczególności do:  
1) profilaktycznej opieki zdrowotnej;  
2) zaopatrzenia  w produkty lecznicze  i wyroby medyczne;  
3) leczenia ambulatoryjnego,  w tym stomatologicznego;  
4) leczenia szpitalnego.  
2. Podczas postoju  w porcie, do którego zawinął statek, armator umożliwia marynarzowi, bez zbędnej zwłoki, wizytę 
u lekarza lub lekarza dentysty.  
3. Koszty świadczeń opieki zdrowotnej ponosi armator,  z wyjątkiem kosztów świadczeń udzielonych na podstawie 
ustawy  z dnia 2 7 sierpnia 200 4 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1373, z późn. zm.9)) lub rozp orządzenia Parlamentu Europejskiego  i Rady (WE)  nr 883/200 4 z dnia 29 kwiet -
nia 2004  r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 16 6 z 30.04.2004, str. 1,  z późn. 
zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5,  t. 5, str. 72).  
4. Armator jest uprawniony do nabywania produktów leczniczych  i wyrobów medycznych na statek na podstawie 
zapotrzebowania,  o którym mowa  w art. 96 ustawy  z dnia 6 września 200 1 r. – Prawo farmaceutyczne ( Dz. U. z 2020 r. 
poz. 944). 
5. Przepisy  ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do praktykanta.  
                                                           
9) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1394, 1590, 1694, 1726, 1818, 1905, 20 20 
i 2473 oraz z 2020 r. poz. 695  i 945 .   
  
Dziennik  Ustaw  – 22 – Poz. 1353  
 
 Art. 71. 1. Na statku zapewnia się odpowiednie zaplecze  i wyposażenie na potrzeby pomocy medycznej,  w szcze-
gólności apteczka okrętowa  i poradnik medyczny zgodny  z wymaganiami Międzynarodowej Organizacji Z drowia.  
2. Na statku odbywającym podróże międzynarodowe dłuższe niż 3 dni, na którym znajduje się co najmniej 10 0 osób, 
armator jest obowiązany zatrudnić lekarza.  
3. Jeżeli ze względu na charakter uprawianej przez statek żeglugi,  w tym czas trwania podróży  morskich oraz liczbę 
znajdujących się na nim osób, obecność lekarza na statku nie jest wymagana,  w składzie załogi statku zapewnia się obe c-
ność co najmniej jednego marynarza posiadającego przeszkolenie spełniające wymagania Konwencji STCW  w zakresie 
spraw owania opieki medycznej nad chorym.  
4. Statek  z załogą liczącą co najmniej 1 5 osób odbywający podróż morską trwającą co najmniej 3 dni powinien p o-
siadać pomieszczenie szpitalne zapewniające możliwość prowadzenia prawidłowej opieki medycznej.  
5. Prowadzenie  apteczki okrętowej  i sprawowanie opieki medycznej na statku należy do osoby posiadającej prz e-
szkolenie,  o którym mowa  w ust. 3. Za czynności te odpowiada kapitan statku.  
6. Dla marynarza na statku kapitan statku lub osoba przez niego upoważniona prowadzi kartę zdrowia,  w której są 
dokonywane adnotacje  o stanie zdrowia marynarza, których treść jest poufna  i może być wykorzystywana wyłącznie  
w celu ułatwienia leczenia marynarza.  
Art. 72. Minister właściwy do spraw zdrowia,  w porozumieniu  z ministrem właściwy m do spraw gospodarki mo r-
skiej, określi,  w drodze rozporządzenia:  
1) wymagania dotyczące wyposażenia apteczek okrętowych  w odpowiednie rodzaje  i ilości produktów leczniczych,  wyro -
bów medycznych  i odtrutek, sposobu ich przechowywania, kontroli, wymiany ora z ewidencjonowania,  
2) wymagania dotyczące wyposażenia środków ratunkowych  w apteczki medyczne  w odpowiednie rodzaje  i ilości pro -
duktów leczniczych  i wyrobów medycznych, sposobu ich kontroli, wymiany oraz ewidencjonowania,  
3) wykaz substancji  i materiałów  stanowiących zagrożenie dla zdrowia lub życia, znajdujących się na statku,  
4) wzór karty zdrowia dla marynarza na statku  
– mając na uwadze wymagania wynikające  z umów międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską  w tym zakresie, 
uwzględniając charakter  uprawianej żeglugi oraz konieczność zapewnienia marynarzom właściwej pomocy medycznej na 
statku.  
Art. 73. 1. Armator jest obowiązany do poniesienia kosztów:  
1) związanych  z chorobą lub uszkodzeniem ciała marynarza  w okresie zatrudnienia lub powstałych  w jego wyniku,  
2) opieki medycznej  w przypadkach choroby lub uszkodzenia ciała marynarza,  o których mowa  w pkt 1, w tym kos z-
tów leczenia  i zaopatrzenia  w niezbędne produkty lecznicze  i wyroby medyczne,  a w przypadku pobytu marynarza 
poza granicami kraju takż e zakwaterowania  i wyżywienia  
– do czasu, gdy marynarz wróci do zdrowia lub nabędzie uprawnienia do korzystania ze świadczeń na zasadach określ o-
nych  w art. 70 ust. 3, ale nie dłużej niż przez 1 6 tygodni licząc od dnia uszkodzenia ciała lub początku choroby . 
2. W przypadku niezdolności do pracy trwającej powyżej 3 miesięcy, wynikającej  z uszkodzenia ciała lub choroby 
powstałej na skutek wykonywania pracy, marynarzowi,  a w przypadku śmierci marynarza jego rodzinie, przysługuje o d-
szkodowanie od armatora. Do od szkodowania stosuje się odpowiednio przepisy  art. 93 § 2 i 3 Kodeksu pracy.  
3. Armator jest obowiązany pokryć koszty sprowadzenia zwłok marynarza do kraju oraz koszty pogrzebu  w razie 
śmierci marynarza, mającej miejsce na statku lub na lądzie  w czasie wyko nywania pracy,  a także  w czasie repatriacji m a-
rynarza.  
4. W przypadku,  o którym mowa  w ust. 3, zwłoki sprowadza się do miejsca wskazanego  w marynarskiej umowie  
o pracę lub innego miejsca wskazanego  w układzie zbiorowym pracy.  
Art. 74. (uchylony)  
Art. 75. Jeżeli niezdolność do pracy marynarza powstała na skutek choroby lub uszkodzenia ciała, armator wypłaca 
wynagrodzenie za pracę,  o którym mowa  w art. 35 ust. 3: 
1) do czasu gdy chory lub ranny marynarz przebywa na statku albo do czasu repatriacji marynarza;  
2) od dnia repatriacji marynarza albo zejścia ze statku do czasu jego powrotu do zdrowia lub nabycia uprawnień do 
świadczeń na zasadach określonych  w ustawie  z dnia 25  czerwca 199 9 r. o świadczeniach pieniężnych  z ubezpiecz e-
nia społecznego  w razie choroby  i macierzyństwa ( Dz. U. z 2020 r. poz. 870) lub  w ustawie  z dnia 30 października 
2002 r. o ubezpieczeniu społecznym  z tytułu wypadków przy pracy  i chorób zawodowych ( Dz. U. z 2019 r. poz. 1205), 
ale nie dłużej niż przez 1 6 tygodni licząc od dnia uszkodzenia ciała lub początku choroby.  
  
Dziennik  Ustaw  – 23 – Poz. 1353  
 
 Art. 76. Armator jest zwolniony  z obowiązku,  o którym mowa  w art. 75, jeżeli:  
1) uszkodzenie ciała marynarza nastąpiło  w sytuacji niezwiązanej  z wykonywaniem pracy na statku;  
2) uszkodzenie ciała lub choroba wynika z e świadomego nieprawidłowego postępowania chorego lub rannego marynarza;  
3) choroba lub niepełnosprawność marynarza została przez niego umyślnie ukryta.  
Art. 76a. 1. Armator jest obowiązany posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe, takie ja k gwara n-
cja ubezpieczeniowa lub bankowa lub gwarancja innej instytucji finansowej podobnej do banku lub zakładu ubezpieczeń, 
odpowiedzialności w  zakresie, o  którym mowa w  art. 73 i art. 75, zwane dalej „zabezpieczeniem finansowym odpowi e-
dzialności armatora ”. 
2. Zabezpieczenie finansowe odpowiedzialności armatora może wygasnąć przed upływem terminu, na jaki zostało 
udzielone, nie wcześniej jednak niż po upływie 30  dni od dnia zawiadomienia o  tym dyrektora urzędu morskiego właśc i-
wego ze względu na port macier zysty statku przez podmiot, który udzielił zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności 
armatora.  
3. W przypadku, o  którym mowa w  ust. 2, armator niezwłocznie zapewnia umieszczenie na statku, w widocznym 
i dostępnym dla marynarzy miejscu, informacji dotycz ącej terminu wygaśnię cia zabezpieczenia finansowego odpowi e-
dzialności armatora.  
4. W przypadku wygaśnięcia zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności armatora zgodnie z  ust. 2, armator, przed  
upływem terminu, o  którym mowa w  ust. 2, jest obowiązany uzyskać nowe zabezpieczenie finansowe odpowiedzialności 
armatora.  
5. Ubezpieczenie, o  którym mowa w  ust. 1, nie stanowi ubezpieczenia obowiązkowego w  rozumieniu ustawy z  dnia 
22 maja 2003  r. o ubezp ieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i  Polskim Biurze  Ubez -
pieczycieli Komunikacyjnych.  
Art. 76b. 1. Dla każdego statku objętego zabezpieczeniem finansowym odpowiedzialności armatora podmiot, który 
go udzielił, wydaje certyfikat  potwierdzający to zabezpieczenie. Zakres informacji zawartych w  certyfikacie określa z a-
łącznik A4 -I do Konwencji MLC.  
2. Certyfikat, o  którym mowa w  ust. 1, sporządza się w  języku angielskim albo w  języku polskim wraz z tłumacz e-
niem na język angielski.  
3. Oryginał certyfikatu, o  którym mowa w  ust. 1, przechowuje się razem z  pozostałymi dokumentami statku i  udo-
stępnia na żądanie właściwych władz lub na wniosek organizacji pracodawców i  organizacji pracowników.  
4. Armator jest obowiązany zapewnić umieszcze nie kopii certyfikatu, o  którym mowa w  ust. 1, na statku, w widoc z-
nym i  dostępnym dla marynarzy miejscu.  
Art. 76c. 1. Marynarz, osoba przez niego upoważniona lub uprawnieni w  rozumieniu art.  93 § 4 Kodeksu pracy 
członkowie rodziny marynarza mogą dochodzić roszczeń w  zakresie, o  którym mowa w  art. 73 i art. 75, bezpośrednio od 
podmiotu udzielającego zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności armatora. Podmiot udzielający zabezpieczenia 
finansowego odpowiedzialności armatora wypłaca świadczenie niezwłocznie , nie później jednak niż w terminie 7  dni od 
dnia złożenia wniosku przez marynarza, osobę przez niego upoważnioną lub uprawnioną.  
2. W przypadku gdy w  wyniku długotrwałej niezdolności do pracy będącej skutkiem choroby lub uszkodzenia ciała 
zachodzą trudnoś ci w  ustaleniu wysokości należnego marynarzowi świadczenia, podmiot udzielający zabezpieczenia 
finansowego odpowiedzialności armatora wypłaca zaliczkę na pokrycie bieżących potrzeb marynarza. Wypłata zaliczki 
nie stanowi uznania odpowiedzialności i  może zo stać zaliczona na poczet późniejszych kwot wypłacanych osobom, 
o których mowa w  ust. 1, w zakresie, o  którym mowa w  art. 73 i art. 75. 
3. Wypłata świadczenia może być potwierdzona na formularzu, którego wzór określa załącznik B4 -I do Konwencji 
MLC.  
Art. 77. 1. Armator zabezpiecza rzeczy chorego, rannego lub zmarłego marynarza pozostawione na statku.  
2. Rzeczy należące do zmarłego marynarza armator zwraca członkom rodziny marynarza, uprawnionym  w rozumie niu 
art. 93 § 4 Kodeksu pracy.  
Art. 78. 1. W przypadku zaginięcia marynarza na morzu, armator wypłaca uprawnionym członkom rodziny marynarza:  
1) przez okres 6 miesięcy – comiesięczne świadczenie obliczane według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiw a-
lentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy;  
2) po upływ ie 6 miesięcy – do czasu uznania marynarza za zmarłego – comiesięczny zasiłek pieniężny.  
2. Zasiłek,  o którym mowa  w ust. 1 pkt  2, ustala się  w wysokości określonej  w art. 80 ustawy  z dnia 1 7 grudnia 199 8 r. 
o emeryturach  i rentach  z Funduszu Ubezpiec zeń Społecznych ( Dz. U. z 2020 r. poz. 53, 252 , 568 i 1222 ). 
  
Dziennik  Ustaw  – 24 – Poz. 1353  
 
 Rozdział 7  
Szczególne obowiązki  i uprawnienia marynarza  i armatora  
Art. 79. Marynarz jest obowiązany  w szczególności:  
1) przestrzegać przepisów  i zasad bezpieczeństwa żeglugi;  
2) przestrzegać prz episów obowiązujących  w portach  i na morzu;  
3) przestrzegać przepisów regulaminu pracy  i przebywania na statku – jeżeli został wprowadzony;  
4) dbać  o bezpieczeństwo pasażerów;  
5) dbać  o pomieszczenia własnego użytku, wspólne pomieszczenia załogi statku oraz ich wyposażenie;  
6) chronić statek, jego urządzenia  i ładunek;  
7) chronić środowisko naturalne przed zanieczyszczeniem . 
Art. 80. 1. Marynarz nie może wnosić  i przewozić na statku przedmiotów zagrażających bezpieczeństwu statku lub 
znajdujących się na nim osób  i ładunku.  
2. W razie uzasadnionego podejrzenia, że marynarz posiada na statku przedmioty,  o których mowa  w ust. 1, kapitan 
statku może zarządzić przeszukanie pomieszczenia własnego użytku  i rzeczy marynarza,  a w razie ujawnienia takich 
przedmiotó w może usunąć je ze statku lub przekazać właściwym władzom.  
3. Przeszukania pomieszczenia własnego użytku  i rzeczy marynarza dokonuje się  w jego obecności  i przy udziale 
przedstawiciela załogi statku.  W przeszukaniu może uczestniczyć osoba wskazana przez marynarza.  
4. Z czynności przeszukania sporządza się protokół. Kopię protokołu doręcza się marynarzowi.  
5. O przeszukaniu pomieszczenia własnego użytku  i rzeczy marynarza oraz wyniku przeszukania kapitan statku d o-
konuje wpisu  w dzienniku pokładowym.  
6. Przepisy  ust. 1–3 stosuje się odpowiednio do praktykanta.  
Art. 81. 1. W razie grożącego statkowi niebezpieczeństwa,  w szczególności zatonięcia, rozbicia lub pożaru, albo  w razie  
konieczności niesienia pomocy innemu statkowi lub osobom będącym  w niebezpieczeństwie na morzu, marynarz jest 
obowiązany, do czasu zakończenia akcji ratowniczej, do wykonywania pracy poleconej przez kapitana statku, jednak bez 
narażania siebie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty zdrowia lub życia.  
2. Jeżeli czas akcj i ratowniczej zakłóca czas odpoczynku, marynarzowi przysługuje wyrównawczy okres odpoczy n-
ku bezpośrednio po zakończeniu akcji ratowniczej.  
Art. 82. 1. Armator, bez zgody marynarza wyrażonej na piśmie, nie może skierować go do pracy na statku udającym 
się w podróż morską do strefy konfliktów zbrojnych. Jeżeli  o skierowaniu statku do takiej strefy postanowiono po rozp o-
częciu podróży morskiej, marynarzowi, który nie wyraził zgody, armator umożliwia zejście ze statku przed osiągnięciem 
strefy konfliktów zbrojny ch. 
2. Niedopełnienie wymagań,  o których mowa  w ust. 1, stanowi ciężkie naruszenie obowiązków armatora wobec m a-
rynarza.  
Art. 83. Armator przenosi,  w miarę możliwości, marynarza, który pełnił wachty  w porze nocnej  i nabawił się chor o-
by, która na podstawie b adania lekarskiego może być uznana za konsekwencję pracy  w nocy, do pracy  w porze dziennej, 
do której posiada kwalifikacje zawodowe.  
Art. 84. 1. Na statku  z załogą liczącą co najmniej 1 5 osób wprowadza się regulamin pracy  i przebywania na statku.  
2. Regula min pracy  i przebywania na statku określa  w szczególności zasady utrzymywania porządku, spokoju  i czys-
tości na statku.  
3. Do regulaminu pracy  i przebywania na statku,  w zakresie nieuregulowanym ustawą, stosuje się odpowiednio prz e-
pisy rozdziału IV działu czwartego Kodeksu pracy.  
Art. 85. 1. Armator będący przedsiębiorcą żeglugowym, który używa statek do przewozu ładunku lub pasażerów  
w żegludze międzynarodowej,  w rozumieniu ustawy  z dnia 24  sierpnia 200 6 r. o podatku tonażowym ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 31 i 1495), jest obowiązany do wystawienia, po zakończeniu roku, nie później niż do końca lutego następującego po 
tym roku, zaświadczenia marynarzowi zatrudnionemu na tym statku zawierającego:  
1) imię i nazwisko marynarza, jego adres zamieszkania  i numer PESEL l ub w przypadku jego braku – numer innego 
dokumentu potwierdzającego tożsamość;  
  
Dziennik  Ustaw  – 25 – Poz. 1353  
 
 2) liczbę dni przepracowanych  w roku, którego dotyczy zaświadczenie, przez marynarza na statku spełniającym wym a-
gania,  o których mowa  w art. 21 ust.  1 pkt  23c ustawy  z dnia 2 6 lipca 199 1 r. o podatku dochodowym od osób fizycz -
nych  (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm.10)), z podaniem okresów zatrudnienia  i nazwy statku;  
3) kwotę dochodu oraz zaliczek odprowadzonych na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych marynarza 
przypadających za dni pracy,  o których mowa  w pkt 2; 
4) informacje dotyczące armatora, podawane  w przypadku ubiegania się  o pomoc inną niż pomoc de minimis  lub p o-
moc de minimis  w rolnictwie lub rybołówstwie, zgodnie  z przepisami wydanymi na podstawie  art. 37 ust. 6 ustawy  
z dnia 3 0 kwietnia 200 4 r. o postępowaniu  w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( Dz. U. z 2020 r. poz. 708), 
obejmujące:  
a) imię i nazwisko albo nazwę,  
b) adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby,  
c) identyfikator gminy,  w której armator ma miejsce zamieszkania albo siedzibę,  
d) numer identyfikacji podatkowej (NIP),  
e) formę prawną,  
f) wielkość,  
g) klasę działalności,  w związku  z którą armator ubiega się  o pomoc publiczną, według Polskiej Klasyfikacji Dzi a-
łalności (PKD), zgodnie  z przepisami wydanymi na podstawie  art. 40 ust. 2 ustawy  z dnia 2 9 czerwca 199 5 r. 
o statystyce publicznej ( Dz. U. z 2020 r. poz. 443). 
2. Zaświadczenie,  o którym mowa  w ust. 1, wystawia się  w celu zastosowania zwolnienia,  o którym mowa  w art. 21 
ust. 1 pkt 23c ustawy  z dnia 2 6 lipca 199 1 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.  
3. Zwolnienie,  o którym mowa  w przepisach powołanych  w ust. 2, stanowi pomoc publiczną dla armatora na popr a-
wę konkurencyjności.  
Art. 86. 1. Marynarzowi przysługuje dostęp do obiektów, urządzeń  i udogodnień socjalnych na lądzie, niezależnie 
od narodowości, rasy, płci, wieku, wyznania, poglądów politycznych, przynależności związkowej, pochodzenia etniczn e-
go lub społecznego.  
2. Dostęp do obiektów, urządzeń  i udogodnień socjalnych  na lądzie przysługuje marynarzowi niezależnie od przyn a-
leżności statku, na którym marynarz jest zatrudniony,  w czasie wolnym od pracy, na podstawie ważnej książeczki żeglarskiej.  
3. Nikt nie może utrudniać marynarzowi dostępu do obiektów, urządzeń  i udogo dnień socjalnych na lądzie.  
Art. 87. 1. Organizacje armatorów  i marynarzy oraz władze  i organizacje lokalne  w portach morskich Gdańsk, Gd y-
nia, Szczecin  i Świnoujście mogą tworzyć rady opiekuńcze dla marynarzy, zwane dalej „komisjami socjalnymi ”, które 
świadczą usługi socjalne, kulturalne  i rekreacyjne dla marynarzy oraz dokonują przeglądów znajdujących się  w tych po r-
tach ogólnodostępnych obiektów  i urządzeń socjalnych.  
2. Przeglądy,  o których mowa  w ust. 1, służą monitorowaniu dostosowania obiektów  i urządz eń socjalnych do zmi e-
niających się potrzeb marynarzy,  w szczególności  w związku  z postępem technicznym  i rozwojem żeglugi.  
3. Wyniki dokonanego przeglądu oraz propozycje  w tym zakresie komisja socjalna przedstawia podmiotom odp o-
wiedzialnym za utrzymanie obiektów  i urządzeń socjalnych.  
4. W pracach komisji socjalnych mogą  w szczególności uczestniczyć przedstawiciele kościołów  i związków wyzn a-
niowych, konsulowie państw bandery statków zawijających do tych portów  i lokalni przedstawiciele zagranicznych kom i-
sji socjalnych.  
5. Działalność komisji socjalnych, związana ze świadczeniem usług socjalnych, kulturalnych  i rekreacyjnych oraz 
doko nywaniem przeglądów obiektów  i urządzeń socjalnych, może być finansowana  z części opłat portowych,  o których 
mowa  w art. 8 ust. 2 ustawy  z dnia 2 0 grudnia 199 6 r. o portach  i przystaniach morskich ( Dz. U. z 2020 r. poz. 998 i 1086 ), 
pobieranych od armatorów statków zawijających do portów,  o których mowa  w ust. 1. 
6. Komisje socjalne opracowują roczne programy działania na pods tawie informacji uzyskanych od armatorów, 
związków marynarzy  i organizacji społecznych  o potrzebach usług socjalnych, kulturalnych  i rekreacyjnych oraz związ a-
nych  z utrzymaniem ogólnodostępnych obiektów  i urządzeń socjalnych.  W przypadku otrzymania środków,  o których mowa  
w ust. 5, komisje socjalne informują ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej  o podziale tych środków  i sposobie  
ich wykorzystania  w danym roku  w terminie do dnia 3 0 kwietnia następnego roku.  
                                                           
10) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2019 r. poz. 1358, 1394, 1495, 1622, 1649,  1655, 1726,  
1751, 1798, 1818, 1834, 1835, 1978, 2020, 2166, 2200 i 2473 oraz z 2 020 r. poz. 179, 183, 284, 288,  568, 695, 875, 1065,  1068, 
1086 i 1106.  
  
Dziennik  Ustaw  – 26 – Poz. 1353  
 
 Rozdział 8  
Dokumenty MLC oraz in spekcje  i kontrole na statku  
Art. 88. 1. Na statku przechowuje się kopię Konwencji MLC, kopię Umowy zawartej między Stowarzyszeniem 
Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA)  a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF)  w sprawie Kon -
wencji  o pracy na morzu  z 2006 r., kopię ustawy oraz aktów wykonawczych wydanych na podstawie  art. 5 ust. 7, art. 50 
ust. 4, art. 94 ust. 2, art. 95 ust. 10, a także aktów wykonawczych wydanych na podstawie  art. 204 Kodeksu pracy.  
2. Kopie aktów prawnych,  o których mowa  w ust. 1, mogą być przechowywane  w postaci elektronicznej.  
Art. 89. 1. Potwierdzeniem spełnienia przez statek wymagań ustawy oraz Konwencji MLC  w zakresie warunków 
pracy  i życia marynarzy jest Morski Certyfikat Pracy, zwany dalej „certyfikatem ”. 
2. Certyfikat wydaje, na wniosek armatora, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku, na 
okres nieprzekraczający 5 lat. 
3. Certyfikat jest wydawany na podstawie pozytywnych wyników inspekcji warunków pracy i  życia marynarzy na 
statku p rzeprowadzonej przez organ inspekcyjny w  zakresie określonym w  załączniku A5 -I do Konwencji MLC.  
4. Odmowa wydania certyfikatu następuje  w drodze decyzji.  
5. Ważność certyfikatu jest potwierdzana przez dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macier zystego 
statku po przeprowadzeniu inspekcji,  o których mowa  w art. 94. 
6. Certyfikat traci ważność, jeżeli:  
1) inspekcje warunków pracy  i życia marynarzy na statku,  o których mowa  w art. 94, nie zostały przeprowadzone  
w terminie;  
2) nie została potwierdzon a ważność certyfikatu;  
3) statek zmienił przynależność;  
4) armator przestał być odpowiedzialny za eksploatację statku;  
5) zostały dokonane znaczące zmiany  w konstrukcji lub wyposażeniu statku mające wpływ na warunki pracy  i życia 
marynarzy.  
7. Właściwy dyr ektor urzędu morskiego może unieważnić certyfikat, jeżeli statek nie spełnia wymagań ustawy lub 
postanowień Konwencji MLC,  a armator nie podjął wymaganych środków naprawczych. Przy podejmowaniu decyzji  
o unieważnieniu certyfikatu bierze się pod uwagę rodza j i charakter stwierdzonych nieprawidłowości oraz częstotliwość 
ich występowania.  
Art. 90. 1. Tymczasowy Morski Certyfikat Pracy, zwany dalej „certyfikatem tymczasowym ”, wydaje się dla statku:  
1) nowo zbudowanego, po oddaniu go do eksploatacji;  
2) który zmienił przynależność;  
3) na którym armator przejął odpowiedzialność za jego eksploatację.  
2. Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku wydaje, na wniosek armatora, certyfikat tym-
czasowy, na okres niezbędny do uzyskania certyfikatu,  nie dłuższy niż 6 miesięcy. Okres ten nie może być przedłużony.  
3. Certyfikat tymczasowy może zostać wydany, jeżeli:  
1) przeprowadzona przez dyrektora urzędu morskiego inspekcja warunków pracy  i życia marynarzy na statku zako ń-
czyła się pozytywnie;  
2) arma tor wykazał, że na statku są stosowane właściwe procedury, zgodne  z wymaganiami ustawy  i Konwencji MLC;  
3) kapitanowi statku są znane wymagania Konwencji MLC odnoszące się do warunków pracy  i życia marynarzy na 
statku oraz obowiązki związane  z ich wprowadz aniem;  
4) dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku otrzymał niezbędne informacje umożliwiające 
sporządzenie Deklaracji Zgodności.  
4. Odmowa wydania certyfikatu tymczasowego następuje  w drodze decyzji.  
5. Certyfikat tymczasowy traci  ważność po zajściu okoliczności,  o których mowa  w art. 89 ust. 6 pkt 1 i 3–5. 
  
Dziennik  Ustaw  – 27 – Poz. 1353  
 
 Art. 91. 1. Deklaracja Zgodności, zwana dalej „deklaracją ”, potwierdza, że na statku są przestrzegane przepisy doty -
czące minimalnego wieku umożliwiającego podjęcie pracy na sta tku, świadectw zdrowia, kwalifikacji zawodowych 
marynarzy, marynarskiej umowy  o pracę, pośrednictwa pracy, czasu pracy  i odpoczynku, składu załogi statku, warunków 
zakwaterowania, wyżywienia  i przygotowania posiłków, pomieszczeń rekreacyjnych, bezpieczeńst wa i higieny pracy, 
opieki medycznej, wypłaty wynagrodzeń  i innych świadczeń oraz procedur składania skarg.  
2. Deklaracja składa się z:  
1) części  I – sporządzanej przez dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego statku, obejmującej 
potwierdzenie przestrzegania przez statek wymagań Konwencji MLC  i ustawy, dotyczących warunków pracy  i życia 
marynarzy na statku, ze wskazaniem odpowiednich przepisów  w prawie krajowym albo wskazującej rozwiązania z a-
sadniczo równoważne lub zwolnienia udzie lone przez właściwy organ dla danego statku;  
2) części II – sporządzanej przez armatora, określającej środki ustanowione  w celu zapewnienia zgodności  z wymag a-
niami określonymi  w części  I deklaracji.  
3. Deklarację wydaje, na wniosek armatora, dyrektor urzęd u morskiego właściwy dla portu macierzystego statku, po 
weryfikacji informacji podanych przez armatora  w części II deklaracji, na podstawie pozytywnych wyników inspekcji 
warunków pracy  i życia na statku.  
4. Deklarację dołącza się do certyfikatu  i przechowu je na statku.  
Art. 92. 1. Statek o  pojemności brutto (GT) co najmniej 500  jednostek, uprawiający żeglugę międzynarodową lub 
żeglugę pomiędzy portami innego państwa, posiada certyfikat wraz z  deklaracją albo certyfikat tymczasowy.  
2. Statek, o  którym mowa w  ust. 1, nie może być używany w  żegludze, jeśli nie posiada certyfikatu wraz z  deklaracją 
albo certyfikatu tymczasowego.  
3. Dla statku o  pojemności brutto (GT) mniejszej niż 500  jednostek certyfikat wraz z  deklaracją albo certyfikat ty m-
czasowy wydaje się n a wniosek armatora.  
4. Certyfikat wraz z  deklaracją albo certyfikat tymczasowy wydaje się w  języku polskim i  angielskim.  
5. Oryginał certyfikatu wraz z  deklaracją albo certyfikatu tymczasowego przechowuje się razem z  pozostałymi d o-
kumentami statku i  udostę pnia na żądanie właściwych władz lub na wniosek organizacji pracodawców i  organizacji pr a-
cowników.  
6. Armator jest obowiązany zapewnić umieszczenie kopii certyfikatu wraz z  deklaracją albo certyfikatu tymczas o-
wego na statku, w  widocznym i  dostępnym dla mar ynarzy miejscu.  
7. Za przeprowadzenie inspekcji i  wydanie certyfikatu wraz z  deklaracją albo certyfikatu tymczasowego jest pobi e-
rana opłata. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.  
8. Wzór certyfikatu i  dołączonej do niego deklaracji oraz wzór certyfikatu t ymczasowego określa załącznik A5 -II do 
Konwencji MLC.  
Art. 93. 1. Wysokość opłaty za przeprowadzenie inspekcji  i wydanie certyfikatu wraz  z deklaracją wynosi dla sta t-
ków o pojemności brutto (GT):  
1) do 50 0 jednostek – 1500 zł; 
2) powyżej 50 0 jednostek do 2 000 jednostek – 2000  zł; 
3) powyżej 200 0 jednostek do 10  000 jednostek – 2500 zł; 
4) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 3500 zł; 
5) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo – 1000 zł. 
2. Wysokość opłaty za przeprowadzenie inspekcji  i wydanie certyfikatu tymczasowego wynosi dla statków  o pojem-
ności brutto (GT):  
1) do 50 0 jednostek – 750 zł; 
2) powyżej 50 0 jednostek do 200 0 jednostek – 1000  zł; 
3) powyżej 200 0 jednostek do 10  000 jednostek – 1250 zł; 
4) powyżej 10  000 jednostek do 30  000 jednostek – 1750 zł; 
5) powyżej 30  000 jednostek – za każde następne 20  000 jednostek dodatkowo – 500 zł. 
  
Dziennik  Ustaw  – 28 – Poz. 1353  
 
 3. Opłata za przeprowadzenie inspekcji  w celu potwierdzenia ważności certyfikatu wraz  z deklaracją wynosi 50% war -
tości stawki określonej do przeprowadzenia inspekcji  w celu wydania certyfikatu wraz  z deklaracją, na którym dokonano 
potwierdzenia ważności.  
Art. 93a. 1. Statek inny niż statek, o  którym mowa w  art. 92 ust. 1 i 3, podlega inspekcji okresowej warunków pracy  
i życia marynarzy na statku przeprowadzanej przez organ inspekcyjny, w  zakresie określonym w  załączniku A5 -I do 
Konwencji MLC. Inspekcję okresową przeprowadza się nie rzadziej niż co 3  lata. 
2. Organ inspekcyjny w  przypadku uzasadnionego podejrzenia, że s tatek nie spełnia wymagań dotyczących waru n-
ków pracy i  życia marynarzy w  zakresie, o  którym mowa w  ust. 1, może przeprowadzić z  urzędu inspekcję doraźną.  
3. Za przeprowadzenie inspekcji, o  której mowa w  ust. 1, pobiera się opłatę w  wysokości 1000  zł. Opłat a stanowi 
dochód  budżetu państwa.  
Art. 94. 1. Statek, o  którym mowa w  art. 92 ust. 1 i 3, podlega inspekcji:  
1) wstępnej – przeprowadzanej  w celu uzyskania po raz pierwszy certyfikatu albo certyfikatu tymczasowego;  
2) pośredniej – przeprowadzanej  w celu po twierdzenia ważności certyfikatu pomiędzy drugą  i trzecią datą rocznicową,  
o której mowa  w art. 5 pkt 22 ustawy  o bezpieczeństwie morskim;  
3) odnowieniowej – przeprowadzanej, w  związku z  upływem ważności certyfikatu, w  celu wydania nowego certyfikatu;  
4) doraźnej – przeprowadzanej  w celu dodatkowej weryfikacji warunków pracy  i życia marynarzy na statku.  
2. (uchylony)  
Art. 94a. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w  drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania 
poszczególnych rodzajów inspek cji, o  których mowa w  art. 93a i  art. 94, mając na uwadze konieczność zapewnienia 
sprawności przeprowadzanych inspekcji, a  także prawidłowej weryfikacji spełniania warunków pracy i  życia marynarzy 
na statku.  
Art. 94b. 1. Jeżeli inspekcja odnowieniowa zosta ła zakończona w  okresie 3  miesięcy przed dniem upływu ważności 
certyfikatu, nowy certyfikat jest ważny od dnia zakończenia inspekcji przez okres nieprzekraczający 5  lat, licząc od dnia 
upływu ważności certyfikatu.  
2. Jeżeli inspekcja odnowieniowa została z akończona wcześniej niż 3  miesiące przed dniem upływu ważności certy -
fikatu, nowy certyfikat jest ważny przez okres nieprzekraczający 5  lat, licząc od dnia zakończenia inspekcji.  
3.11) Jeżeli mimo pozytywnych wyników inspekcji odnowieniowej nowy certyfikat nie może zostać dostarczony na 
statek przed upływem ważności certyfikatu, organ inspekcyjny może przedłużyć ważność certyfikatu na okres nieprzekr a-
czający 5 miesięcy. Okres ważności n owego certyfikatu ustala się zgodnie z ust. 1 i 2.  
Art. 95. 1. Warunki pracy  i życia marynarzy na statku kontrolują organy inspekcyjne na podstawie ustawy oraz o r-
gany Państwowej Inspekcji Pracy zgodnie  z ustawą  z dnia 1 3 kwietnia 200 7 r. o Państwowej Inspe kcji Pracy ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 1251 ), zwaną dalej „ustawą  o Państwowej Inspekcji Pracy ”. 
2. Kontrola przestrzegania przepisów  o czasie pracy  i odpoczynku marynarzy jest przeprowadzana  z urzędu albo na 
podstawie wniosku lub skargi pochodzącej od osoby, k tóra posiada informacje  o nieprawidłowościach  w zakresie prz e-
strzegania przepisów  o czasie pracy  i odpoczynku marynarzy na statku.  
3. Przeprowadzający kontrolę,  o której mowa  w ust. 1, zwany dalej „kontrolującym ”, jest obowiązany do nieujawnia -
nia danych osoby,  o której mowa  w ust. 2. 
4. Kontrolę przeprowadza się  w czasie postoju statku  w porcie,  w sposób niepowodujący opóźnienia wyjścia statku  
w morze.  
5. Kapitan statku lub osoba przez niego upoważniona, na czas wykonywania kontroli, udostępnia kontrolującemu 
pomieszczenie służbowe na statku.  
6. Na żądanie kontrolującego kapitan statku lub osoba przez niego upoważniona udostępnia,  z zachowaniem przep i-
sów o ochronie danych osobowych, oryginalne dokumenty  i materiały dotyczące ewidencji czasu pracy  i odpoczynku 
marynarzy oraz rozkłady czasu pracy.  
7. Ustalanie stanu faktycznego może być dokonywane przez kontrolującego również na podstawie ustnych  i pisem-
nych wyjaśnień udzielanych przez marynarzy zatrudnionych na statku.  
                                                           
11) Dodany przez art. 67 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 29 – Poz. 1353  
 
 8. Kontrolujący ustala, na po dstawie dowodów zebranych  w toku kontroli, stan faktyczny co do przestrzegania prz e-
pisów  o czasie pracy  i odpoczynku marynarzy zatrudnionych na statku.  
9. W razie stwierdzenia nieprawidłowości dotyczących przestrzegania przepisów  o czasie pracy  i odpoczynk u mar y-
narzy na statku organ inspekcyjny podejmuje działania zgodnie  z art. 27 ustawy  o bezpieczeństwie morskim,  a organ 
Państwowej Inspekcji Pracy postępuje zgodnie  z art. 11 ustawy  o Państwowej Inspekcji Pracy.  
10. Minister właściwy do spraw gospodarki mo rskiej określi,  w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania ko n-
troli przestrzegania przepisów  o czasie pracy  i odpoczynku marynarzy, mając na uwadze skuteczność kontroli oraz właś -
ciwe wykorzystanie jej wyników.  
Rozdział 9  
Procedury wnoszenia  i rozpatrywania skarg  
Art. 96. 1. Marynarz ma prawo do składania skarg dotyczących niezapewnienia właściwych warunków pracy  i życia 
na statku.  
2. Zakazuje się podejmowania jakichkolwiek niekorzystnych działań  w stosunku do marynarza  w związku ze złoż o-
ną prze z niego skargą.  
3. Osoba, do której marynarz złożył skargę, jest obowiązana do zapewnienia poufności źródła otrzymanej skargi.  
Art. 97. 1. Skarga może być złożona przez marynarza osobiście, za pośrednictwem upoważnionej przez niego osoby 
albo przedstawicie la załogi statku, jeżeli został wybrany.  
2. Marynarz może złożyć skargę do swojego bezpośredniego przełożonego albo do kapitana statku.  
3. Bezpośredni przełożony marynarza rozpatruje skargę niezwłocznie.  
4. W przypadku gdy rozstrzygnięcie skargi przez bezp ośredniego przełożonego nie satysfakcjonuje marynarza, skł a-
da on skargę do kapitana statku.  
5. Kapitan statku rozpatruje skargę  w terminie 1 4 dni od dnia jej otrzymania.  
6. W przypadku gdy rozstrzygnięcie skargi na statku nie jest możliwe, kapitan statku p rzekazuje niezwłocznie skargę 
do armatora.  
7. Armator rozpatruje skargę  w terminie 3 0 dni od dnia jej otrzymania.  
Art. 98. Na statku prowadzi się ewidencję skarg.  
Art. 99. 1. Niezależnie od uprawnienia marynarza,  o którym mowa  w art. 97 ust. 2, marynarzowi  przysługuje prawo 
złożenia skargi do organu inspekcyjnego  w porcie, do którego zawinął statek, oraz do agencji zatrudnienia, za pośredni c-
twem której marynarz podjął pracę na statku.  
2. W przypadku gdy marynarz złożył skargę do organu inspekcyjnego, inspek tor inspekcji państwa bandery pode j-
muje działania  w celu wstępnej oceny otrzymanej skargi.  
3. Inspektor inspekcji państwa bandery jest obowiązany do nieujawniania, że inspekcja jest przeprowadzana na sk u-
tek złożonej skargi.  
4. Wstępna ocena skargi,  w zależ ności od jej charakteru, obejmuje sprawdzenie, czy na statku skorzystano  
z procedur wnoszenia skarg przewidzianych  w Konwencji MLC.  
5. Inspektor inspekcji państwa bandery podejmuje wszelkie działania, aby skarga została rozpatrzona na statku.  
6. W przypadku nierozstrzygnięcia skargi na statku  i nieprzekazania przez kapitana statku skargi do armatora zgo d-
nie z art. 97 ust. 6, organ inspekcyjny niezwłocznie powiadamia  o tym armatora statku, wyznaczając termin na ustosu n-
kowanie się  i przekazanie planu działań naprawczych.  
7. W przypadku gdy nie udało się rozstrzygnąć skargi  w wyniku działań podjętych zgodnie  z ust. 6, organ inspekcy j-
ny może,  w drodze decyzji, zatrzymać statek  w porcie,  a o złożonej skardze poinformować właściwe organizacje zrzesz a-
jące o dpowiednio marynarzy lub armatorów oraz Państwową Inspekcję Pracy albo Państwową Inspekcję Sanitarną.  
8. W przypadku gdy skarga została złożona do agencji zatrudnienia, agencja wyjaśnia skargę  z armatorem statku,  
a w przypadku niemożności wyjaśnienia skarg i, jeżeli zawierała ona informacje,  o których mowa  w art. 24 ust.  1 pkt  1 lub  3, 
agencja zawiadamia dyrektora urzędu morskiego.  
9. Dyrektor urzędu morskiego sprawdza,  w jaki sposób agencja zatrudnienia wyjaśnia skargi złożone przez maryn a-
rzy, podczas przep rowadzania audytów,  o których mowa  w art. 18 ust. 4 i 5. 
  
Dziennik  Ustaw  – 30 – Poz. 1353  
 
 Rozdział 10  
Praca na statkach niekonwencyjnych  
Art. 100. 1. Do stosunków pracy na statkach niekonwencyjnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące:  
1)12) minimalnych wymagań dla marynarzy do pracy na statku, z uwzględnieniem obowiązujących wymagań międzynar o-
dowych i krajowych dotyczących pracowników szkół i uczelni morskich ; 
2) warunków zatrudnienia  i organizacji pracy na statku – z wyjątkiem przepisów  art. 34, art. 40, art. 41, art. 43–47, art. 50, 
art. 51 ust.  2 i art. 53–56; 
3) warunków pracy  i życia na statku – z wyjątkiem przepisów  art. 28 ust.  1 i 2, art. 63, art. 64 ust.  2–4, art. 65, art. 67 
ust. 2 i 3 oraz art.  69 ust.  2, z tym że przepis  art. 63 ust.  3 stosuje się do statków,  o których mowa  w art. 103; 
4) ochrony zdrowia  i ochrony  socjalnej.  
2. Do statków niekonwencyjnych mogą być stosowane przepisy ustawy dotyczące pośrednictwa pracy.  
3. Na statkach niekonwencyjnych, które nie odbywają podróży międzynarodowych, nie stosuje się p rzepisów dot y-
czących repatriacji marynarzy.  
4. Na statkach niekonwencyjnych marynarska umowa  o pracę może przewidywać inne składniki wynagrodzenia niż 
określone  w art. 35 ust. 3. 
5.13) Do stosunków pracy na statkach niekonwencyjnych wykorzystywanych w grani cach portów do świadczenia 
usług pilotowych, holowniczych lub cumowniczych stosuje się odpowiednio przepisy ustaw y w zakresie wskazanym w ust. 1  
pkt 1, 3 i 4, z wyłączeniem art. 3 ust. 2 pkt 3 i ust. 4, art. 7 –15 oraz art. 67 ust. 4 –5. 
Art. 101. (uchylony)14) 
Art. 102. 1.15) Stosunki pracy na statkach rybackich określają przepisy o pracy na statkach rybackich.  
2. (uchylony)16) 
3. (uchylony)16) 
Art. 103. 1. Na statkach pełniących stałe pogotowie ratownicze marynarze są obowiązani do prowadzenia akcji p o-
szukiwawczych  i ratowniczych oraz do utrzymywania gotowości do podjęcia takich ak cji. 
2. Marynarze,  o których mowa  w ust. 1, są obowiązani do wykonywania pracy związanej  z wymaganiami służby 
ratowniczej  w wymiarze do 1 2 godzin na dobę  i 40 godzin przeciętnie na tydzień,  w przyjętym okresie rozliczeniowym 
nie dłuższym niż 1 miesiąc.  
3. Marynarzom,  o których mowa  w ust. 1, przysługuje czas odpoczynku  w wymiarze nie niższym niż 1 2 godzin na 
dobę  z zachowaniem gotowości do podjęcia akcji ratowniczej.  
4. W czasie odpoczynku,  o którym mowa  w ust. 3, kapitan statku może zarządzić pracę wynikaj ącą tylko  z akcji 
ratowniczej. Czas prowadzenia akcji ratowniczej wlicza się do czasu pracy.  
5. Jeżeli czas prowadzenia akcji ratowniczej zakłóca czas odpoczynku, marynarzowi przysługuje wyrównawczy 
okres odpoczynku bezpośrednio po zakończeniu akcji ratowniczej.  
6. Za każdą godzinę gotowości do podjęcia akcji ratowniczej marynarzom przysługuje wynagrodzenie  w wysokości 
nie niższej niż 18% stawki godzinowej wynikającej  z minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie 
przepisów  o minimalnym  wynagrodzeniu za pracę.  
Art. 104. 1. Marynarze,  o których mowa  w art. 103, pozostają na statku przez okres zmiany liczący 1 5 dni bez prz e-
rwy. Po tym okresie marynarzom udziela się dni wolnych  w wymiarze nie niższym niż liczba dni pracy.  
2. W miesiącu licz ącym 3 1 dni marynarze jednej zmiany pozostają na statku nieprzerwanie 1 6 dni. Marynarzom t a-
kiej zmiany udziela się dni wolnych  w wymiarze co najmniej 1 6 dni w najbliższym miesiącu liczącym 3 1 dni. 
                                                           
12) W brzmieniu ustalonym przez art. 67 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w o dnośniku 2. 
13) Dodany przez art. 67 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
14) Przez art. 67 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
15) W brzmieniu ustalonym przez art. 67 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
16) Przez art. 67 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 2. 
  
Dziennik  Ustaw  – 31 – Poz. 1353  
 
 Art. 105. 1. Przepisy  art. 103 i art. 104 stosuje się odpow iednio do statków pełniących stałe pogotowie inne niż stałe 
pogotowie ratownicze,  o ile są na nich zachowane równoważne warunki zatrudnienia.  
2. Na statkach pełniących stałe pogotowie  i statkach, które muszą  w sposób nieprzerwany wykonywać obowiązki 
specja lnej służby państwowej, można,  w celu uzupełnienia składu załogi statku, zatrudniać marynarzy na podstawie m a-
rynarskich umów  o pracę na zastępstwo.  
Art. 106. 1. Na statkach szkolnych zatrudnienie marynarza może być uzależnione od posiadania przez niego kwa li-
fikacji przydatnych  w pracy dydaktyczno -wychowawczej określonych przez armatora.  
2. Czas pracy marynarza posiadającego kwalifikacje,  o których mowa  w ust. 1, może obejmować pracę na statku  
i pracę  w morskich jednostkach edukacyjnych,  o których mowa  w art. 74 ust. 2 ustawy  o bezpieczeństwie morskim. Dod a-
tek morski przysługuje jedynie za pracę na statku.  
Art. 107. 1. Na statkach używanych  w obsłudze ruchu turystycznego  z marynarzami mogą być zawierane maryna r-
skie umowy  o pracę na okres sezonu turystyczn ego. 
2. Do pracy na statkach,  o których mowa  w ust. 1, przepis  art. 34 stosuje się odpowiednio.  
Art. 108. 1. Czas pracy na platformach wiertniczych lub wydobywczych, obsługiwanych przez kolejno wymieniaj ą-
ce się załogi lub część załogi, może być przedłużony  do 14 godzin na dobę  i 84 godzin na tydzień.  W takim przypadku, po 
każdym, nie dłuższym niż 2 tygodnie, nieprzerwanym okresie pracy zapewnia się pracownikowi co najmniej równy okres 
wolnego od pracy pobytu na lądzie. Za zgodą pracownika, okres pracy może być przedłużony do 3 tygodni.  
2. Praca  w granicach norm czasu pracy,  o których mowa  w ust. 1, nie jest pracą  w godzinach nadliczbowych, jeżeli 
liczba godzin pracy  w przyjętym okresie rozliczeniowym nie przekroczy przeciętnie 4 4 godzin.  
3. W przypadku wykonywania pracy zgodnie  z ust. 1, przepisów  art. 133 Kodeksu pracy nie stosuje się.  
Rozdział 11  
Odpowiedzialność karna  
Art. 109. 1. Za naruszenie regulaminu pracy  i przebywania na statku przez marynarza mogą być stosowane kary p o-
rządkowe zgodnie  z przepisami Kodeksu pracy,  z tym że:  
1) sprzeciw marynarza wobec zastosowanej kary rozpatruje kapitan statku;  
2) w przypadku gdy naruszenie nastąpiło  w porcie będącym siedzibą armatora, sprzeciw marynarza wobec zastosow a-
nej kary rozpatruje armator;  
3) kapit an statku nie może zastosować kary po upływie 7 dni od dnia,  w którym dowiedział się  o naruszeniu, nie pó ź-
niej niż po upływie 3 miesięcy od dnia naruszenia;  
4) przed zastosowaniem kary kapitan statku jest obowiązany zasięgnąć opinii przedstawiciela załogi statku, jeżeli został 
wybrany;  
5) w okresie podróży morskiej  uznanie kary za niebyłą może nastąpić także na wniosek przedstawiciela załogi statku, 
jeżeli został wybrany.  
2. Marynarz lub przedstawiciel załogi statku może,  w terminie 7 dni od dnia podjęcia p rzez kapitana statku decyzji  
o odrzuceniu sprzeciwu wobec zastosowanej kary, złożyć na piśmie uzasadniony protest  w tej sprawie do kapitana statku.  
W takim przypadku kapitan statku przekazuje sprawę do rozpatrzenia armatorowi. Armator podejmuje decyzję  o odrzuc e-
niu sprzeciwu,  w uzgodnieniu  z organizacją związkową reprezentującą marynarza,  w terminie 1 4 dni od dnia przybycia 
marynarza do miejsca zawarcia marynarskiej umowy  o pracę.  
3. Armator może ukarać kapitana statku  w terminie 3 0 dni od dnia jego przyby cia do siedziby armatora, nie później 
niż po upływie 9 miesięcy od dnia naruszenia regulaminu pracy  i przebywania na statku.  
Art. 110. 1. Kto, będąc armatorem lub działając  w jego imieniu, narusza przepisy o:  
1) przechowywaniu na statku kopii marynarskiej umowy  o pracę przez okres,  w którym marynarz jest wpisany na listę 
załogi statku,  
2) przechowywaniu na statku wzoru marynarskiej umowy  o pracę, układu zbiorowego pracy lub regulaminu wynagr a-
dzania,  
3) wpisach  i adnotacjach dokonywanych na liście załogi sta tku, 
4) przeprowadzaniu oceny  i dokumentowaniu analizy ryzyka zawodowego związanego  z wykonywaniem pracy na  po-
szczególnych stanowiskach pracy na statku,  
  
Dziennik  Ustaw  – 32 – Poz. 1353  
 
 5) informowaniu marynarzy  o wynikach przeprowadzonej oceny ryzyka zawodowego, stosowaniu niezbędnych śr od-
ków profilaktycznych oraz szkoleniu marynarzy  w zakresie ochrony przed zagrożeniami,  
6) informowaniu marynarzy  o zagrożeniach  stwarzanych przez towary niebezpieczne przewożone na statku, środkach 
zapobiegawczych  i procedurach postępowania  z nimi na wypadek zagrożenia oraz zasadach udzielania pierwszej 
pomocy przedmedycznej  w przypadku wystąpienia niepożądanych skutków tych zagrożeń  
– podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodz e-
nia w gospodarce narodowej za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego  w Dzienniku 
Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski ” do celów emerytalnych  i rentowych.  
2. Tej samej karze podlega kapitan statku, który:  
1) dokonuje wpisów do książeczki żeglarskiej  z naruszeniem  art. 8 ust.  2; 
2) nie dokonuje wymaganych wpisów  w dzienniku pokładowym;  
3) narusza przepisy  o rozpatrywaniu skarg dotyczących warunków pracy  i życia marynarzy na statku;  
4) nie przeprowadza kontroli żywności  i wody pitnej, miejsc przechowywania żywności  i wody pitnej, kuchni na statku 
oraz sprzętu do przyrządzania  i wydawania posiłków;  
5) nie umieszcza  w dostępnym miejscu na statku informacji  o rozkładzie czasu pracy dla każdego stanowiska na statku;  
6) nie z apewnia przeszkolenia marynarza  w zakresie bezpieczeństwa  i higieny pracy na statku przed dopuszczeniem go 
do pracy na określonym stanowisku pracy;  
7) nie ustala okoliczności  i przyczyn wypadku przy pracy;  
8) nie zawiadamia armatora  o wypadku przy pracy lu b podejrzeniu choroby zawodowej na statku.  
3. Tej samej karze podlega ten, kto:  
1) wydaje marynarzowi świadectwo zdrowia, nie będąc do tego uprawnionym;  
2) nie zawiadamia dyrektora urzędu morskiego  o okolicznościach,  o których mowa  w art. 14 ust.  2 pkt  2 i 3; 
3) nie przedkłada dyrektorowi urzędu morskiego książeczki żeglarskiej podlegającej unieważnieniu;  
4) nie zawiadamia dyrektora urzędu morskiego, zgodnie  z obowiązkiem określonym  w art. 24 ust.  1 oraz art.  99 ust.  8; 
5) nie udostępnia organom administra cji morskiej, na ich żądanie, wykazu osób,  o którym mowa  w art. 25 ust.  1; 
6) utrudnia marynarzowi dostęp do obiektów, urządzeń  i udogodnień socjalnych na lądzie;  
7) nie zapewnia poufności źródła  otrzymanej skargi  w przypadku złożenia skargi przez marynarz a. 
Art. 110a.  Kto, będąc armatorem:  
1) uprawia żeglugę z  naruszeniem obowiązku, o  którym mowa w  art. 62b ust.  4, art. 76a u st. 3, art.  76b ust.  4, art.  92 
ust. 1 lub 6,  
2) nie poddał statku inspekcji warunków pracy i  życia marynarzy, o  której mowa w  art. 93a ust.  1 
– podlega karze pieniężnej w  wysokości od 5000  zł do 10  000 zł. 
Art. 111. 1. Kto, prowadząc agencję zatrudnienia:  
1) nie odstępuje od realizacji oferty pracy na statku, składanej przez armatora,  w przypadku braku dołączonych do ofe r-
ty pracy dokum entów,  o których mowa  w art. 20 ust.  2, 
2) nie odstępuje od realizacji oferty pracy na statku,  w przypadku uzyskania informacji,  o których mowa  w art. 24 ust.  1, 
3) świadczy usługi pośrednictwa pracy bez dokumentu uprawniającego do kierowania marynarzy do pracy na statkach, 
wydanego przez właściwego dyrektora  urzędu morskiego,  
4) nie posiada ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności za szkody poniesione przez 
marynarzy  z tytułu nieskuteczności pośrednictwa pracy lub niewypełnieni a przez armatora zobowiązań wynikaj ą-
cych  z marynarskiej umowy  o pracę  
– podlega karze grzywny od 100 0 zł do 30  000 zł. 
2. Tej samej karze podlega ten, kto prowadząc pośrednictwo pracy pobrał bezpośrednio lub pośrednio od osoby p o-
szukującej pracy na statku opłatę za czynności związane  z pośrednictwem pracy oraz ten, kto nie zapewnił, aby osoba 
poszukująca pracy na statku nie ponosiła kosztów bezpośrednio związanych ze skierowaniem do pracy za granicą,  w tym 
kosztów dojazdu na statek  i powrotu do miejsca repa triacji wskazanego  w marynarskiej umowie  o pracę, wydania wizy, 
badań lekarskich oraz tłumaczenia dokumentów.  
  
Dziennik  Ustaw  – 33 – Poz. 1353  
 
 Art. 112. Kto, będąc armatorem:  
1) nie pokrywa kosztów badania lekarskiego przeprowadzanego  w celu wydania marynarzowi świadectwa zdrowia,  
o który m mowa  w art. 4, 
2) nie wypłaca marynarzowi świadczenia,  o którym mowa  w art. 32, lub odszkodowania  w przypadku zatonięcia, zag i-
nięcia lub utraty statku  w inny sposób,  
3) nie pokrywa kosztów poniesionych przez marynarza, pozostających  w bezpośrednim związku  z przesunięciem te r-
minu urlopu wypoczynkowego lub odwołaniem  z urlopu wypoczynkowego,  
4) nie zapewnia, aby pomieszczenia pracy  i pomieszczenia mieszkalne, rekreacyjne, higieniczno -sanitarne oraz mesy na 
statku spełniały wymagania określone  w Konwe ncji MLC  w zakresie powierzchni, oświetlenia, czystości powietrza, 
dopuszczalnego hałasu  i drgań,  
5) nie pokrywa kosztów związanych  z chorobą lub uszkodzeniem ciała marynarza oraz kosztów opieki medycznej,  
o których mowa  w art. 73 ust. 1, lub kosztów sprow adzenia zwłok  w przypadku śmierci marynarza,  o których mowa  
w art. 73 ust. 3, 
6) nie posiada wymaganego zabezpieczenia finansowego na wypadek porzucenia marynarza lub zabezpieczenia fina n-
sowego odpowiedzialności armatora  
– podlega karze grzywny od 100 0 zł do 30  000 zł. 
Art. 113. 1. Kto, będąc armatorem lub działając  w jego imieniu:  
1) zatrudnia na statku osobę, która nie ukończyła 18. roku życia,  z wyjątkiem przypadku,  o którym mowa  w art. 3 ust.  3, 
2) zatrudnia na statku marynarza, nie wpisując go na listę  załogi statku  
– podlega karze grzywny od 100 0 zł do 30  000 zł. 
2. Tej samej karze podlega ten, kto na statku zatrudnia marynarza bez marynarskiej umowy  o pracę albo nieposiad a-
jącego odpowiednich dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe niezbędne do zajmowania stanowiska na 
statku, młodocianego  w celu innym niż przygotowanie zawodowe,  a także nieposiadającego aktualnego świadectwa  zdrowia,  
z uwzględnieniem  art. 6 ust. 2 i 3, oraz ważnej książeczki żeglarskiej.  
Art. 114. 1. Kto, będąc armatorem lub działając  w jego imieniu, kieruje marynarza, bez jego zgody wyrażonej na 
piśmie, do pracy na statku udającym się  w podróż morską do strefy konfliktów zbrojnych, podlega karze grzywny od 
1000 zł do 30  000 zł. 
2. Tej samej karze podlega armator, który  w przypadku gdy  o skierowaniu statku do strefy konfliktów zbrojnych p o-
stanowiono po rozpoczęciu podróży morskiej, uniemożliwia marynarzowi, który nie wyraził zgody, zejście ze statku przed 
osiągnięciem tej strefy.  
Art. 115. 1. Kto, będąc armatorem lub działają c w jego imieniu, narusza przepisy:  
1) o wymaganej formie  i treści marynarskiej umowy  o pracę,  
2) dotyczące okresów zatrudnienia marynarza na podstawie marynarskiej umowy  o pracę na czas określony, określ o-
nych  w art. 26 ust. 3, 
3) o czasie pracy  i odpoczynku marynarza,  
4) dotyczące procedur rozpatrywania skarg marynarzy, określonych  w art. 97 i art. 99 
– podlega karze grzywny od 100 0 zł do 30  000 zł. 
2. Tej samej karze podlega ten, kto będąc armatorem lub działając  w jego imieniu:  
1) uniemożliwia ma rynarzowi zapoznanie się  z treścią marynarskiej umowy  o pracę przed jej podpisaniem;  
2) nie informuje marynarza  o warunkach marynarskiej umowy  o pracę przed jej podpisaniem;  
3) nie udziela marynarzowi wyjaśnień  w razie wątpliwości dotyczących marynarskiej umowy  o pracę przed jej podpisaniem;  
4) nie wypłaca  w ustalonym terminie wynagrodzenia za pracę lub innego świadczenia związanego  z pracą na statku 
marynarzowi albo uprawnionym członkom rodziny, wysokość tego wynagrodzenia lub świadczenia bezpodstawnie 
obniża lub dokonuje bezpodstawnych potrąceń;  
5) nie udziela przysługującego marynarzowi urlopu wypoczynkowego lub urlopu wyrównawczego lub bezpodstawnie 
obniża wymiar tego urlopu;  
6) dokonuje potrąceń kosztów repatriacji  z wynagrodzenia za pracę marynarza lub  innych świadczeń wynikających  
z marynarskiej umowy  o pracę,  z wyjątkiem sytuacji,  o których mowa  w art. 59 ust. 3. 
  
Dziennik  Ustaw  – 34 – Poz. 1353  
 
 Art. 116. Kto, będąc armatorem lub działając  w jego imieniu:  
1) nie dokonuje repatriacji marynarza  w przypadkach,  o których mowa  w art. 58 ust. 1, 
2) nie zapewnia, aby stanowiska pracy, maszyny, instalacje  i urządzenia na statku zapewniały bezpieczne  i higieniczne 
warunki pracy  i życia marynarzy oraz innych osób znajdujących się na statku,  w szczególności nie stwarzały zagr o-
żeń wypadkami lub  zagrożeń dla zdrowia  w wyniku narażenia na czynniki niebezpieczne, szkodliwe lub uciążliwe  
w środowisku pracy,  
3) nie zapewnia marynarzowi bezpłatnego wyżywienia  o odpowiedniej jakości  i wody pitnej,  
4) nie dostarcza członkom załogi statku nieodpłatnie środków ochrony indywidualnej oraz odzieży  i obuwia roboczego, 
zabezpieczających przed działaniem niebezpiecznych  i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących  w śro-
dowisku pracy na morzu oraz nie informuje ich  o sposobach posługiwania się tymi środkam i, 
5) nie zapewnia marynarzowi dostępu do opieki medycznej,  o której mowa  w art. 70 ust. 1 i 2, 
6) nie zapewnia, aby na statku,  o którym mowa  w art. 71 ust. 2, był zatrudniony lekarz,  
7) nie zapewnia, aby  w składzie załogi statku,  o którym mowa  w art. 71 ust. 3, znajdował się co najmniej jeden mar y-
narz przeszkolony  w zakresie sprawowania opieki medycznej nad chorym , 
8) nakłania marynarza, osobę przez niego upoważnioną lub uprawnionego w  rozumieniu art.  93 § 4 Kodeksu pracy 
członka rodziny marynarza do akc eptacji świadczenia niższego niż wynikające z  art. 73 lub art.  75 
– podlega karze grzywny od 100 0 zł do 30  000 zł. 
Art. 117. 1. Do właściwości organów oraz trybu wymierzania i  ściągania kar pieniężnych, o  których mowa w  art. 110 
oraz art.  110a, stosuje się  odpowiednio przepisy ustawy z  dnia 21  marca 1991  r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej 
Polskiej i  administracji morskiej (Dz.  U. z 2019 r. poz.  2169  oraz z 20 20 r. poz. 284). 
2. Orzekanie  w sprawach  o czyny,  o których mowa  w art. 111–116, następuje na podstawie wniosku pochodzącego 
od dyrektora urzędu morskiego lub od inspektora pracy,  w trybie przepisów ustawy  z dnia 2 4 sierpnia 200 1 r. – Kodeks 
postępowania  w sprawach  o wykroczenia ( Dz. U. z 2020 r. poz. 729 i 956). 
Rozdział 12  
Zmiany  w przepisach obowiązujących  
Art. 118. (pominięty)  
Art. 119. (pominięty)  
Art. 120. (pominięty)  
Art. 121. (pominięty)  
Rozdział 13  
Przepisy przejściowe  i końcowe  
Art. 122. Z dniem wejścia  w życie ustawy pracownicy  w rozumieniu przepisów ustawy uchylanej  w art. 131 stają s ię 
marynarzami  w rozumieniu niniejszej ustawy.  
Art. 123. Umowy  o pracę zawarte  z pracownikami na podstawie ustawy uchylanej  w art. 131 przekształcają się  
w marynarskie umowy  o pracę  w rozumieniu niniejszej ustawy.  
Art. 124. Do spraw wszczętych  i niezakończonych przed dniem wejścia  w życie ustawy stosuje się przepisy dotyc h-
czasowe.  
Art. 125. 1. Książeczki żeglarskie wystawione na czas nieokreślony zachowują ważność przez okres 1 0 lat od dnia 
wejścia  w życie ustawy.  
2. Za wystawienie książeczki żegl arskiej zgodnie  z przepisami dotychczasowymi pobiera się opłatę  w wysokości 
określonej  w niniejszej ustawie.  
3. Książeczki żeglarskie według wzoru określonego  w przepisach dotychczasowych mogą być wystawiane do czasu 
wyczerpania zapasów druków, nie dłużej jednak niż przez rok od dnia wejścia  w życie ustawy.  
  
Dziennik  Ustaw  – 35 – Poz. 1353  
 
 Art. 126. 1. Lista załogi statku wystawiona zgodnie  z przepisami dotychczasowymi zachowuje ważność przez okres 
6 miesięcy od dnia wejścia  w życie ustawy.  
2. Ewidencja czasu pracy, czasu pracy  w nocy  i czasu wypoczynku po pracy prowadzona na formularzu według 
wzoru określonego  w przepisach dotychczasowych zachowuje ważność przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia  w życie 
ustawy.  
Art. 127. Armator jest obowiązany uzyskać,  w terminie 6 miesięcy od dnia wejśc ia w życie ustawy, certyfikat lub 
certyfikat tymczasowy dla statku spełniającego wymagania,  o których mowa  w art. 92 ust. 1. 
Art. 128. Agencja zatrudnienia, która  w dniu wejścia  w życie ustawy posiada dokument uprawniający do kierowania 
marynarzy do pracy na statkach, może prowadzić pośrednictwo pracy na dotychczasowych zasadach do czasu uzyskania 
dokumentu,  o którym mowa  w art. 18 ust. 2, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia  w życie ustawy . 
Art. 129. Dotychczasowe przepisy wykonawcz e wydane na podstawie  art. 16, art. 19 ust. 4, art. 57 ust. 7 i art. 57a 
ust. 3 ustawy uchylanej  w art. 131, zachowują moc do dnia wejścia  w życie przepisów wykonawczych wydanych odp o-
wiednio na podstawie  art. 15, art. 36 ust. 6, art. 50 ust. 4 i art. 95 ust. 10 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż przez 
okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia  w życie.  
Art. 130. 1. W latach 2016 –2025 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym ust a-
wy wynosi w:  
1) 2016 r. – 48 300,0 0 zł; 
2) 2017 r. – 1400,0 0 zł; 
3) 2018 r. – 1400,0 0 zł; 
4) 2019 r. – 1400,0 0 zł; 
5) 2020 r. – 48 300,0 0 zł; 
6) 2021 r. – 1400,0 0 zł; 
7) 2022 r. – 1400,0 0 zł; 
8) 2023 r. – 1400,0 0 zł; 
9) 2024 r. – 48 300,0 0 zł; 
10) 2025 r. – 1400,0 0 zł. 
2. W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego lim i-
tu wydatków,  o których mowa  w ust. 1, zostaną zastosowane mechanizmy korygujące, polegające na racjonalizacji wyk o-
nywania działań.  
3. Organem właściwym do monitorowania wykorzystani a limitu wydatków,  o którym mowa  w ust. 1, oraz wdrożenia 
mechanizmów korygujących,  o których mowa  w ust. 2, jest minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.  
Art. 131. Traci moc ustawa  z dnia 2 3 maja 199 1 r. o pracy na morskich statkach handlowych ( Dz. U. z 2014 r. 
poz. 430).  
Art. 132. Przepisy  art. 85 niniejszej ustawy oraz  art. 21 ust.  1 pkt  23c i ust. 35 ustawy zmienianej  w art. 118, w brzmie -
niu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do dochodów uzyskanych począwszy od roku,  w którym Komisja Europejs ka 
wydała pozytywną decyzję  o zgodności pomocy publicznej  z rynkiem wewnętrznym,  i obowiązują  w okresie jej 
obowiązywania.  
Art. 133. Ustawa wchodzi  w życie po upływie 3 0 dni od dnia ogłoszenia17). 
                                                           
17) Ustawa została ogłoszona w dni u 9 października  2015 r.