DZIENNIK USTAW  
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
Warszawa, dnia 14 maja 2019 r. 
Poz. 900 
OBWIESZCZENIE 
MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
z dnia 25 kwietnia 2019 r. 
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy – Ordynacja podatkowa 
1. Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych 
i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1523 oraz z 2018 r. poz. 2243) ogłasza się w załączniku do 
niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2018 r. 
poz. 800), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych: 
1) ustawą z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. poz. 723), 
2) ustawą z dnia 6 marca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy 
dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 650), 
3) ustawą z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. poz. 771 i 1443 ), 
4) ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. poz. 1000), 
5) ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1039), 
6) ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1075), 
7) ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 1499 oraz z 2019 r. poz. 694 ), 
8) ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1544 oraz z 2019 r. poz. 60 ), 
9) ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629), 
10) ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 1693), 
11) ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach 
najmu mieszkania (Dz. U. poz. 15 40), 
12) ustawą z dnia 4 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 2126), 
13) ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy 
o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
poz. 2193), 
14) ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsiębiorców 
w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. poz. 2244), 
  
Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 900 
 
 15) ustawą z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 2 354), 
16) ustawą z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 60), 
17) ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 492), 
18) ustawą z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia 
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia 
dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), 
19) ustawą z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 694)  
oraz zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem 23 kwietnia 2019 r. 
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje: 
1) odnośnika nr 1 oraz art. 198 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu 
terroryzmu (Dz. U. poz. 723), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustaw a: 
1) w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 
20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub 
finansowania terroryzmu, zmieniającą rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 
i uchylającą dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE 
(Dz. Urz. UE L 141 z 05.06.2015, str. 73);  
2) służy stosowaniu: rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczegó l-
nych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu 
zwalczanie terroryzmu (Dz. Urz. UE L 344 z 28.12.2001, str. 70, z późn. zm.), rozporządzenia Rady (WE) 
nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane 
przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z organizacjami ISIL (Daisz) i Al-Kaida (Dz. Urz. 
UE L 139 z 29.05.2002, str. 9, z późn. zm.), rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego 
i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty 
lub wywożonych ze Wspólnoty (Dz. Urz. UE L 309 z 25.11.2005, str. 9), rozporządzenia Rady (UE) 
nr 753/2011 z dnia 1 sierpnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko nie-
którym osobom, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom w związku z sytuacją w Afganistanie (Dz. Urz. 
UE L 199 z 02.08.2011, str. 1, z późn. zm.), rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. 
ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzj a-
mi nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia 
Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz. Urz. UE L 122 z 03.05.2013, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 17 
z 21.01.2017, str. 52), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/847 z dnia 20 maja 
2015 r. w sprawie informacji towarzyszących transferom środków pieniężnych i uchylenia rozporządzenia 
(WE) nr 1781/2006 (Dz. Urz. UE L 141 z 05.06.2015, str. 1).” 
„Art. 198. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem rozdziału 6, art. 194 
i art. 195, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
2) art. 196 ust. 1, art. 200 i art. 236 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo przedsi ę-
biorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 650), które stanowią: 
Art. 196. „1. Do postępowań w sprawach przedsiębiorców wszczętych na podstawie przepisów dotychczasowych 
i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1 ust. 1, stosuje się przepisy dotych-
czasowe.” 
„Art. 200. Kontrolę wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorcy wszczętą i niezakończoną przed 
dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1 ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. 
Czynności kontrolne wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1 ust. 1, zachowują wa ż-
ność.” 
  
Dziennik Ustaw – 3 – Poz. 900 
 
 „Art. 236. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 184, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.;  
2) art. 185, który wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;  
3) art. 188, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.”; 
3) art. 306 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. poz. 771 i 1443 ), który stanowi: 
„Art. 306. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem: 
1) art. 12 ust. 1 i art. 289, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
2) art. 269 i art. 297, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. ”; 
4) odnośnik ów nr 1 i 2 oraz art. 176 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. poz. 1000), 
które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych 
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych).  
2) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 
2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych 
osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygot o-
wawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu 
takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW.” 
„Art. 176. Ustawa wchodzi w życie z dniem 25 maja 2018 r.”; 
5) art. 21 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1039), który stanowi: 
„Art. 21. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 21 lit. c, który 
wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2018 r.”; 
6) odnośnika nr 1 oraz art. 27 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1075), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 
z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającą dyrektywy 
2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylającą dyrektywę 
2007/64/WE (Dz. Urz. UE L 337 z 23.12.2015, str. 35).” 
„Art. 27. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 
7) art. 11–16, art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1499), które stanowią: 
„Art. 11. 1. Przekazywanie informacji, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, dot y-
czących rachunków VAT, o których mowa w art. 119zg pkt 5 lit. d ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą, zwanych dalej „rachunkami VAT”, rozpoczyna się nie później niż z dniem 31 sierpnia 2018 r .  
2. Pierwsze przekazanie informacji na podstawie ust. 1 obejmuje informacje o rachunkach VAT otwartych przed 
dniem, o którym mowa w art. 19 pkt 1, i prowadzonych na ten dzień oraz o rachunkach VAT otwartych od dnia, 
o którym mowa w art. 19 pkt 1, do dnia poprzedzającego dzień przekazania informacji, według stanu na dzień 
poprzedzający dzień przekazania informacji, chyba że zostały wcześniej przekazane.  
3. Przekazywanie zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, dotyczących 
rachunków VAT rozpoczyna się nie później niż z dniem:  
1) 31 sierpnia 2018 r. – w przypadku banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, z wyją t-
kiem banków spółdzielczych;  
2) 30 września 2018 r. – w przypadku banków spółdzielczych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych .  
  
Dziennik Ustaw – 4 – Poz. 900 
 
 4. Pierwsze przekazanie zestawień transakcji dotyczących rachunków VAT otwartych przed dniem, o którym 
mowa w art. 19 pkt 1, i prowadzonych na ten dzień oraz o rachunkach VAT otwartych od dnia, o którym mowa 
w art. 19 pkt 1, do dnia poprzedzającego dzień przekazania zestawienia obejmuje dane uzyskane od dnia, o którym 
mowa w art. 19 pkt 1, do dnia poprzedzającego dzień ich przekazania, chyba że zostały wcześniej przekazane.  
Art. 12. 1. W przypadku banków spółdzielczych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych przek a-
zywanie informacji, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, dotyczących rachunków lokaty 
terminowej podmiotu kwalifikowanego rozpoczyna się nie później niż z dniem 1 stycznia 2020 r.  
2. Przekazywanie zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, dotyczących 
rachunków lokaty terminowej podmiotu kwalifikowanego rozpoczyna się nie później niż z dniem:  
1) 1 sierpnia 2019 r. – w przypadku banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, z wyjątkiem 
banków spółdzielczych;  
2) 1 stycznia 2020 r. – w przypadku banków spółdzielczych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredyto-
wych.  
3. Przekazywanie informacji i zestawień, o których mowa w ust. 1 i 2, obejmuje rachunki lokaty terminowej 
podmiotu kwalifikowanego otwarte przed dniem 1 lipca 2019 r., jeżeli są prowadzone na dzień poprzedzający dzień 
przekazania danych.  
Art. 13. 1. Banki spółdzielcze oraz spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe rozpoczynają przekazywanie 
danych, o których mowa w art. 119zr § 2 pkt 3‒5 oraz § 3 pkt 7 i 8 ustawy zmienianej w art. 1, od dnia 1 styc z-
nia 2020 r. 
2. Banki spółdzielcze oraz spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe stosują przepisy art. 119zv § 4b‒4d 
ustawy zmienianej w art. 1 od dnia 1 stycznia 2020 r. 
Art. 14. Do dnia:  
1) 30 czerwca 2019 r. – w przypadku banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, z wyją t-
kiem banków spółdzielczych,  
2) 31 grudnia 2019 r. – w przypadku banków spółdzielczych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych  
– na wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej dane identyfikacyjne osoby, o której mowa w art. 119zr § 1 
pkt 5 ustawy zmienianej w art. 1, jeżeli osoba ta złożyła dyspozycję przeprowadzenia transakcji dotyczących rachu n-
ku podmiotu kwalifikowanego, dokonała wpłaty gotówkowej na rachunek podmiotu kwalifikowanego lub dokonała 
wypłaty gotówkowej z rachunku podmiotu kwalifikowanego, w imieniu jego posiadacza, w tym przy użyciu karty 
płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15a ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2017 r. 
poz. 2003, z późn. zm.a)) wydanej do rachunku podmiotu kwalifikowanego, są przekazywane, jeżeli są dostępne, 
w trybie i na zasadach określonych w art. 119zk ustawy zmienianej w art. 1 oraz w terminie określonym w art. 119zs 
§ 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.  
Art. 15. Do postępowań w sprawach blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, wszczętych i niezakończ o-
nych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu 
dotychczasowym.  
Art. 16. Do dnia 31 grudnia 2018 r. przy ustalaniu opłaty, o której mowa w art. 119zo § 10 ustawy zmienianej 
w art. 1, nie uwzględnia się rachunków podmiotów kwalifikowanych będących rachunkami VAT.” 
„Art. 18. Do żądania, o którym mowa w art. 119zw § 4 ustawy zmienianej w art. 1, oraz do postanowienia, o kt ó-
rym mowa w art. 119zw § 5 ustawy zmienianej w art. 1, przepisy art. 119zv § 4b–4d ustawy zmienianej w art. 1 stos u-
je się od dnia 1 lipca 2019 r.  
Art. 19. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 1 lit. b w zakresie art. 119zg pkt 5 lit. a, c oraz d, pkt 6 lit. c w zakresie art. 119zr § 3 pkt 9, pkt 8, 
art. 4, art. 9, art. 11 oraz art. 16, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;  
2) art. 1 pkt 5, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.;  
3) art. 1 pkt 1 lit. b w zakresie art. 119zg pkt 5 lit. b, pkt 6 lit. a, b oraz c w zakresie art. 119zr § 3 pkt 7 i 8, pkt 7, 
pkt 9 lit. b w zakresie art. 119zv § 4b–4d oraz art. 12, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2019 r.”; 
                                                           
a) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 62, 650, 723, 864, 1000 i 1075. 
  
Dziennik Ustaw – 5 – Poz. 900 
 
 8) art. 69 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1544 oraz z 2019 r. poz. 60 ), który stanowi: 
„Art. 69. Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 1 pkt 4–7 oraz art. 29 w zakresie art. 20a ust. 1 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 29 września 2018 r.;  
2) art. 10 pkt 1, art. 16 pkt 1, art. 46 oraz art. 57, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;  
3) art. 25, art. 27, art. 33, art. 37, art. 47 oraz art. 52 pkt 1 i 2, które wchodzą w życie po upływie 4 miesięcy od 
dnia ogłoszenia;  
4) art. 41 oraz art. 65, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 lipca 2018 r.;  
5) art. 44, który wchodzi w życie z dniem 31 maja 2019 r.;  
6) art. 66, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.”; 
9) art. 125, art. 132 i art. 135 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej 
(Dz. U. poz. 1629), które stanowią: 
„Art. 125. Przepisy ustawy stosuje się, jeżeli śmierć przedsiębiorcy nastąpiła po dniu poprzedzającym dzień wejścia 
w życie niniejszej ustawy.” 
„Art. 132. Do postępowań podatkowych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej 
ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 78, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.” 
„Art. 135. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:  
1) art. 30, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia; 
2) art. 122, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.”; 
10) art. 28 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. poz. 1693), który stanowi: 
„Art. 28. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 3 i art. 25, które 
wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
11) art. 35 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych 
latach najmu mieszkania (Dz. U. poz. 1540) , który stanowi: 
„Art. 35. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem art. 7, art. 8, art. 11–13 i art. 31, które 
wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.”; 
12) art. 11 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2126), który stanowi: 
„Art. 11. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem: 
1) art. 1 pkt 7 lit. b tiret drugie, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
2) art. 1 pkt 6 lit. a–c, art. 2 pkt 2, art. 4, art. 6 i art. 7, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
13) odnośnika nr 1 oraz art. 28–40, art. 45 i art. 48 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku 
dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), które stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Rady (UE) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r. 
ustanawiającą przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezp o-
średni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz. Urz. UE L 193 z 19.07.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. 
UE L 144 z 07.06.2017, str. 1) oraz dyrektywę Rady (UE) 2018/822 z dnia 25 maja 2018 r. zmieniającą dyre k-
tywę 2011/16/UE w zakresie obowiązkowej automatycznej wymiany informacji w dziedzinie opodatkowania 
w odniesieniu do podlegających zgłoszeniu uzgodnień transgranicznych (Dz. Urz. UE L 139 z 5.06.2018, str. 1).” 
„Art. 28. 1. W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy promotor w rozumieniu art. 86a 
§ 1 pkt 8 ustawy zmienianej w art. 3 przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie 
podatkowym transgranicznym w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 12 tej ustawy, jeżeli pierwszej czynności związanej 
z jego wdrażaniem w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 17 tej ustawy dokonano przed dniem wejścia w życie niniejszej 
ustawy, nie wcześniej jednak niż po dniu 25 czerwca 2018 r. Przepisy art. 86b, art. 86c, art. 86f, art. 86g i art. 86i 
ustawy zmienianej w art. 3 stosuje się odpowiednio. 
  
Dziennik Ustaw – 6 – Poz. 900 
 
 2. Jeżeli w odniesieniu do schematu podatkowego, o którym mowa w ust. 1, korzystający w rozumieniu art. 86a 
§ 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 3 nie został poinformowany przez promotora w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 8 tej 
ustawy na podstawie art. 86b § 2 lub 3 tej ustawy lub został poinformowany zgodnie z art. 86b § 4 tej ustawy, korzys-
tający przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o tym schemacie podatkowym w terminie 
9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
3. W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy promotor w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 8 
ustawy zmienianej w art. 3 przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie podatk o-
wym w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 10 tej ustawy innym niż schemat podatkowy transgraniczny w rozumieniu art. 86a 
§ 1 pkt 12 tej ustawy, jeżeli pierwszej czynności związanej z jego wdrażaniem w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 17 tej 
ustawy dokonano przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie wcześniej jednak niż po dniu 1 listopada 2018 r. 
Przepisy art. 86b, art. 86c, art. 86f, art. 86g i art. 86i ustawy zmienianej w art. 3 stosuje się odpowiednio. 
4. Jeżeli w odniesieniu do schematu podatkowego, o którym mowa w ust. 3, korzystający w rozumieniu art. 86a 
§ 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 3 nie został poinformowany przez promotora w rozumieniu art. 86a § 1 pkt 8 tej 
ustawy na podstawie art. 86b § 2 lub 3 tej ustawy lub został poinformowany zgodnie z art. 86b § 4 tej ustawy, korzys-
tający przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o tym schemacie podatkowym w terminie 
9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 29. 1. W terminie do dnia 1 czerwca 2021 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przygotuje sprawo-
zdanie w zakresie informacji o schematach podatkowych w rozumieniu działu III rozdziału 11a ustawy zmienianej 
w art. 3 przekazanych w latach 2019– 2021. 
2. Sprawozdanie zawiera w szczególności dane o liczbie przekazanych Szefowi Krajowej Administracji Skarb o-
wej informacji o schematach podatkowych z podziałem na informacje przekazane przez promotorów, korzystających 
oraz wspomagających w rozumieniu odpowiednio art. 86a § 1 pkt 8, 3 i 18 ustawy zmienianej w art. 3, z uwzględni e-
niem liczby tych podmiotów, a także o karach pieniężnych nałożonych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 
na podstawie art. 86m ustawy zmienianej w art. 3. 
3. Sprawozdanie jest publikowane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługuj ą-
cego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
4. W terminie 6 miesięcy od dnia publikacji sprawozdania za lata 2019– 2021 minister właściwy do spraw fina n-
sów publicznych wspólnie z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej przygotuje raport dotyczący przeciwdziałania 
wykorzystywaniu schematów podatkowych do unikania płacenia należnych podatków. 
5. Raport jest publikowany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego 
ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
Art. 30. 1. Interpretacje indywidualne wydane w zakresie przepisów prawa podatkowego określonych w art. 14b 
§ 2a pkt 2 lit. a–d ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wygasają z dniem wejścia 
w życie niniejszego przepisu. 
2. Dzień wygaśnięcia interpretacji indywidualnych określonych w ust. 1 uznaje się za dzień, w którym stwie r-
dzono ich wygaśnięcie w rozumieniu przepisów art. 14k–14n ustawy zmienianej w art. 3. 
Art. 31. W ciągu 6 miesięcy, liczonych od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu, Szef Krajowej Administr a-
cji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej, 
jeżeli przepisy art. 3 pkt 18 i art. 119a–119d ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają 
wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przepis art. 119x § 4 ustawy zmienianej w art. 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 32. Wniosek o wydanie decyzji, o której mowa w art. 119zfa § 1 ustawy zmienianej w art. 3, dotyczący 
korzyści podatkowej uzyskanej do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w zakończonym okresie rozliczeniowym, 
a w przypadku podatków, które nie są rozliczane okresowo – uzyskanej do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, 
można złożyć w ciągu 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 33. 1. Przepis art. 14na § 1 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, ma zastos o-
wanie do interpretacji indywidualnej wydanej: 
1) od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na wniosek złożony przed tym dniem, 
2) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy 
– jeżeli korzyść podatkowa wynikająca ze stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem inte r-
pretacji indywidualnej została uzyskana od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 7 – Poz. 900 
 
 2. Przepis art. 14na § 2 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, ma zastosowanie do 
utrwalonej praktyki interpretacyjnej zaistniałej od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy oraz do interpretacji ogó l-
nych i objaśnień podatkowych wydanych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
3. Przepis art. 14na § 2 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, ma również zast o-
sowanie do utrwalonej praktyki interpretacyjnej zaistniałej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz do 
interpretacji ogólnych i objaśnień podatkowych wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli  
korzyść podatkowa uzyskana od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy jest skutkiem zastosowania przepisów prawa 
podatkowego będących przedmiotem tej utrwalonej praktyki interpretacyjnej lub tych interpretacji lub objaśnień. 
4. Jeżeli korzyść podatkowa uzyskana do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy jest skutkiem zastosowania 
przepisów prawa podatkowego będących przedmiotem utrwalonej praktyki interpretacyjnej lub objaśnień podatk o-
wych, do utrwalonej praktyki interpretacyjnej zaistniałej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz do objaś-
nień podatkowych wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 14n § 4 ustawy 
zmienianej w art. 3, w brzmieniu dotychczasowym. 
Art. 34. Przepisy działu III rozdziału 6a ustawy zmienianej w art. 3 mają zastosowanie do decyzji określonych 
w art. 58a § 1 ustawy zmienianej w art. 3, odnoszących się do korzyści podatkowych uzyskanych po dniu wejścia 
w życie niniejszej ustawy, a w przypadku podatków, które są rozliczane okresowo – uzyskanych w okresach rozlicz e-
niowych rozpoczynających się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy albo po tym dniu. 
Art. 35. Przepisy art. 3 pkt 18 i art. 119a–119d ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą 
ustawą, mają zastosowanie do korzyści podatkowej uzyskanej po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a w przy-
padku podatków, które są rozliczane okresowo – uzyskanej w okresach rozliczeniowych rozpoczynających się w dniu 
wejścia w życie niniejszej ustawy albo po tym dniu. 
Art. 36. Do wniosków organów podatkowych o wszczęcie lub przejęcie postępowania podatkowego, o których 
mowa w art. 119g § 2 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu dotychczasowym, które nie zostały rozpatrzone do 
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 119g § 2 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym 
niniejszą ustawą. 
Art. 37. Przepisy art. 119x § 1 pkt 3, 6a i 6b, art. 119zc oraz art. 119zf w zakresie, w jakim odsyła do art. 14r § 2 
i 3, ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie do wniosków o wydanie 
opinii zabezpieczającej złożonych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 38. Przepisy art. 119zfe § 2 pkt 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 3 stosuje się odpowiednio do korzyści poda t-
kowych uzyskanych przed terminami wskazanymi w art. 34. W tym przypadku stosuje się przepisy art. 119a § 1 oraz 
art. 119d ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu dotychczasowym. 
Art. 39. Przepis art. 293 § 2 pkt 10 ustawy zmienianej w art. 3 ma zastosowanie również do akt postępowania 
w sprawie wydania opinii zabezpieczającej, w których wnioski zostały złożone lub rozpatrzone przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy. 
Art. 40. Przepis art. 5 § 1 pkt 4c lit. b ustawy zmienianej w art. 4 stosuje się odpowiednio również do postęp o-
wań podatkowych wszczętych na podstawie art. 119g § 2 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu dotychczasowym.” 
„Art. 45. Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy 
w sprawach: 
1) o których mowa w art. 20a § 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 3, 
2) w zakresie cen transakcyjnych innych niż określone w pkt 1, 
3) związanych z określaniem podstawy opodatkowania zgodnie z art. 32 ustawy zmienianej w art. 13 
– stosuje się przepisy dotychczasowe.” 
„Art. 48. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem: 
1) art. 1 pkt 16 w zakresie art. 23s ust. 4 i art. 2 pkt 9 w zakresie art. 11g ust. 4 oraz art. 25, które wchodzą w życie 
z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
2) art. 30 i art. 31, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
  
Dziennik Ustaw – 8 – Poz. 900 
 
 14) art. 54 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsi ę-
biorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. poz. 2244), który stanowi: 
„Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem: 
1) art. 1, art. 18 i art. 35, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia; 
2) art. 4, art. 6, art. 17, art. 19 i art. 44, które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2019 r.; 
3) art. 7 pkt 1 i art. 8 pkt 1 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
15) art. 38 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz niektórych 
innych ustaw (Dz. U. poz. 2354), który stanowi: 
„Art. 38. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 19 pkt 1, 3 i 4, art. 20 oraz art. 21, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia; 
2) art. 1 pkt 7 w zakresie art. 14 ust. 1 pkt 10–10b, pkt 9 i pkt 38, art. 23 oraz art. 34 ust. 2, które wchodzą w życie 
z dniem 1 stycznia 2019 r.; 
3) art. 1 pkt 55 i art. 26, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.”; 
16) art. 49 i art. 54 ustawy z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 60) , które stanowią: 
„Art. 49. Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na po d-
stawie przepisów dotychczasowych.” 
„Art. 54. Ustawa wchodzi w życie z dniem 4 marca 2019 r., z wyjątkiem: 
1) art. 45 pkt 6, który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia; 
2) art. 45 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 31 maja 2019 r.; 
3) art. 23 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2019 r.; 
4) art. 26 pkt 2 oraz art. 45 pkt 1, 2, 4 i 5, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.; 
5) art. 9 i art. 40 w zakresie wniosków składanych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Zakładu Ube z-
pieczeń Społecznych, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.”; 
17) art. 17 i art. 26 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 492), które stanowią: 
„Art. 17. Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się 
przepisy dotychczasowe.” 
„Art. 26. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 14 w zakresie 
art. 19c, art. 4 pkt 2, art. 7 pkt 1 oraz art. 10, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. ”; 
18) odnośnika nr 1 oraz art. 173 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem 
stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie 
ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich 
danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730 ), które 
stanowią: 
„1) Niniejsza ustawa służy stosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 
27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych 
i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie 
o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2).” 
„Art. 173. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 87 pkt 1, który wchodzi w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia; 
2) art. 107 pkt 7 i 8, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2019 r.; 
3) art. 157 pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 13 października 2019 r. ”; 
  
Dziennik Ustaw – 9 – Poz. 900 
 
 19) art. 13 i art. 15 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi 
państwami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 694), które stanowią: 
„Art. 13. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronic z-
nej, o którym mowa w przepisach działu III rozdziału 9a ustawy zmienianej w art. 2, udzielone przed dniem wejścia 
w życie niniejszej ustawy obejmuje również upoważnienie do podpisywania informacji o grupie podmiotów w roz u-
mieniu art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i powiadomień, o kt ó-
rych mowa w art. 86 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą .” 
„Art. 15. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem: 
1) art. 10 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia; 
2) art. 5, który wchodzi w życie z dniem 1 maja 2019 r.; 
3) art. 1 pkt 9 i art. 4 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2019 r. ”. 
Marszałek Sejmu: M. Kuchciński 
 
 
  
Dziennik Ustaw – 10 – Poz. 900 
 
 Załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej 
Polskiej z dnia 25 kwietnia 2019 r. (poz. 900) 
USTAWA 
z dnia 29 sierpnia 19 97 r. 
Ordynacja podatkowa 
DZIAŁ I 
Przepisy ogólne 
Art. 1. Ustawa normuje: 
1) zobowiązania podatkowe; 
2) informacje podatkowe; 
3) postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające; 
4) tajemnicę skarbową. 
Art. 1a.1) § 1. Ustawa normuje również sposób wykonywania przez organy podatkowe obowiązku, o którym 
mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. 
w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego prz e-
pływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. 
UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.2)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”. 
§ 2. Wykonywanie obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, odbywa się nie-
zależnie od obowiązków organów podatkowych przewidzianych w ustawie i nie wpływa na tok i wynik procedur 
podatkowych. 
§ 3. Wystąpienie z żądaniem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, nie wpływa na tok 
i wynik procedur podatkowych. 
Art. 2. § 1. Przepisy ustawy stosuje się do: 
1) podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialn e-
go, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe; 
2) (uchylony) 
3) opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych; 
4) spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatk o-
wych. 
§ 2. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat, do których ustalenia 
lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. 
§ 3. Organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych. 
§ 4. Przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych. 
Art. 2a. Niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść 
podatnika. 
Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 
1) ustawach podatkowych – rozumie się przez to ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności 
budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opoda t-
kowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i ink a-
sentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich; 
                                                           
1) Dodany przez art. 44 pkt 1 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania 
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 
95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. poz. 730), która wejdzie w życie z dniem 4 maja 2019 r. 
2) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2. 
  
Dziennik Ustaw – 11 – Poz. 900 
 
 2) przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych 
przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospol i-
tą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykona w-
czych wydanych na podstawie ustaw podatkowych; 
3) podatkach – rozumie się przez to również: 
a) zaliczki na podatki, 
b) raty podatków, jeżeli przepisy prawa podatkowego przewidują płatność podatku w ratach, 
c) opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe; 
4) księgach podatkowych – rozumie się przez to księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów i rozchodów, ew i-
dencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są 
podatnicy, płatnicy lub inkasenci; 
5) deklaracjach – rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania 
obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci; 
6) ulgach podatkowych – rozumie się przez to przewidziane w przepisach prawa podatkowego zwolnienia, odliczenia, 
obniżki albo zmniejszenia, których zastosowanie powoduje obniżenie podstawy opodatkowania lub wysokości poda t-
ku, z wyjątkiem obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, w rozumieniu przepisów o podat-
ku od towarów i usług, oraz innych odliczeń stanowiących element konstrukcji tego podatku; 
7) zwrocie podatku – rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów 
o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego; 
8) niepodatkowych należnościach budżetowych – rozumie się przez to niebędące podatkami i opłatami należności st a-
nowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków public z-
noprawnych; 
9)3) działalności gospodarczej – rozumie się przez to każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 
6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212), w tym wykonywanie wolnego 
zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, 
nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działa l-
ność – do przedsiębiorców; 
10)4)  cenie transferowej – rozumie się przez to cenę transferową w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509, z późn. zm.5)) oraz art. 11a ust. 1 pkt 1 
ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1036, z późn. zm.6)); 
11)4)  podmiocie krajowym – rozumie się przez to podmiot powiązany w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. 
o podatku dochodowym od osób prawnych, mający miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzecz y-
pospolitej Polskiej, w tym zagraniczny zakład w rozumieniu tych przepisów, położony na terytorium Rzeczypospol i-
tej Polskiej; 
12)4)  podmiocie zagranicznym − rozumie się przez to podmiot powiązany w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. 
o podatku dochodowym od osób prawnych, mający miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej, w tym zagraniczny zakład w rozumieniu tych przepisów, położony poza terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej; 
13) dokumencie elektronicznym – rozumie się przez to dokument elektroniczny, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy 
z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 700 i 730 ); 
                                                           
3) W brzmieniu ustalonym przez art. 48 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo przedsiębio r-
ców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. poz. 650), która weszła w życie z dniem 30 kwietnia 2018 r. 
4) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od 
osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 2193), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
5) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1540, 1552, 1629, 1669, 1693, 2073, 
2126, 2159, 2192, 2193, 2215, 2242, 2244, 2245, 2246, 2429 i 2529 oraz z 2019 r. poz. 29, 271 i 303. 
6) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1162, 1291, 1629, 1669, 1693, 2073, 
2159, 2192, 2193, 2212, 2215, 2243, 2244, 2245, 2429 i 25 00 oraz z 2019 r. poz. 37, 326, 504 i 534. 
  
Dziennik Ustaw – 12 – Poz. 900 
 
 14) portalu podatkowym – rozumie się przez to system teleinformatyczny administracji skarbowej służący do kontaktu 
organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentam i, a także ich następcami prawnymi oraz osobami 
trzecimi, w szczególności do wnoszenia podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za 
pomocą środków komunikacji elektronicznej; 
15) podaniu lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo – rozumie się przez to dokument elektroniczny będący kopią ele k-
troniczną podania lub deklaracji, złożonych w jednostkach organizacyjnych administracji skarbowej w postaci innej 
niż elektroniczna, który został wprowadzony do systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarb o-
wej w sposób zapewniający niezaprzeczalność i integralność odwzorowanych danych; 
16)7)  przedsiębiorstwie w spadku – rozumie się przez to przedsiębiorstwo w spadku w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 
2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (Dz. U. poz. 1629); 
17)7)  zarządzie sukcesyjnym – rozumie się przez to zarząd sukcesyjny w rozumieniu ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarz ą-
dzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizyczn ej; 
18)8)  korzyści podatkowej – rozumie się przez to: 
a) niepowstanie zobowiązania podatkowego, odsunięcie w czasie powstania zobowiązania podatkowego lub obn i-
żenie jego wysokości, 
b) powstanie lub zawyżenie straty podatkowej, 
c) powstanie nadpłaty lub prawa do zwrotu podatku albo zawyżenie kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku, 
d) brak obowiązku pobrania podatku przez płatnika, jeżeli wynika on z okoliczności wskazanych w lit. a; 
19)8)  środkach ograniczających umowne korzyści – rozumie się przez to postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczposp o-
litą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych 
umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej lub inne środki ograniczające lub odmawiające  
korzyści wynikających z tych umów. 
Art. 3a. § 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, deklaracje mogą być składane za pomocą środków kom u-
nikacji elektronicznej. 
§ 2. Organ podatkowy, elektroniczna skrzynka podawcza systemu teleinformatycznego administracji skarbowej lub 
portal podatkowy potwierdzają, w formie dokumentu elektronicznego, złożenie deklaracji za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 3b. § 1. Deklaracja składana za pomocą środków komunikacji elektronicznej powinna zawierać: 
1) dane w ustalonym formacie elektronicznym, zawarte we wzorze deklaracji określonym w odrębnych przepisach; 
2) jeden podpis elektroniczny. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informat y-
zacji określi, w drodze rozporządzenia: 
1) (uchylony) 
2) sposób przesyłania deklaracji i podań za pomocą środków komunikacji elektronicznej; 
3) rodzaje podpisu elektronicznego, którymi powinny być opatrzone poszczególne typy deklaracji lub podań. 
§ 3. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 2, minister właściwy do spraw finansów publicznych powinien 
uwzględnić: 
1) potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w deklaracjach i poda-
niach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem; 
2) limity wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku wynikających z deklaracji i rodzaj 
podatku, którego dotyczy deklaracja, a także wymagania dla poszczególnych rodzajów podpisu elektronicznego, 
w szczególności dotyczące weryfikacji podpisu i kwalifikowanych elektronicznych znaczników czasu. 
Art. 3c. (uchylony) 
                                                           
7) Dodany przez art. 78 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej (Dz. U. 
poz. 1629), która weszła w życie z dniem 25 listopada 2018 r. 
8) Dodany przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 13 – Poz. 900 
 
 Art. 3d. Składanie deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej wójtowi, burmistrzowi (prezydentowi 
miasta), staroście, marszałkowi województwa regulują odrębne przepisy. 
Art. 3e. § 1. Organ podatkowy może zwrócić się do podatnika, płatnika lub inkasenta o wyrażenie zgody na doręcz a-
nie pism w formie dokumentu elektronicznego we wszystkich sprawach podatkowych załatwianych przez ten organ. 
§ 2. W przypadku wyrażenia przez podatnika, płatnika lub inkasenta zgody, o której mowa w § 1, organ podatkowy 
poucza ich o skutkach prawnych wynikających z wyrażenia tej zgody. 
§ 3. Do doręczania, o którym mowa w § 1, stosuje się przepisy art. 144a oraz art. 146. 
Art. 3f. § 1.9) Uwierzytelnianie podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób trzecich na 
portalu podatkowym wymaga użycia danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektr o-
nicznego albo profilu zaufanego ePUAP w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji dzi a-
łalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
§ 1.10) Uwierzytelnianie podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób trzecich na 
portalu podatkowym wymaga użycia danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu podpisu 
elektronicznego, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie wymagane w celu realizacji usługi 
online, profilu zaufanego, profilu osobistego albo innego środka identyfikacji elektronicznej, wydanego w systemie 
identyfikacji elektronicznej przyłączonym do węzła krajowego identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 21a 
ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 162), adekwatnie do poziomu bezpieczeństwa środka identyfikacji elektronicznej wymaganego dla 
usług świadczonych w portalu podatkowym.  
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres i warunki korzyst a-
nia z portalu podatkowego, mając na względzie potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności 
danych zawartych we wnioskach, deklaracjach i pismach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, inny sposób ident y-
fikacji na portalu podatkowym niż przewidziany w § 1, mając na względzie potrzebę upowszechniania kontaktów z orga-
nami podatkowymi za pośrednictwem portalu podatkowego oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa, poufności 
i pewności w procesie identyfikacji. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje spraw, które mogą 
być załatwiane z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając na względzie potrzebę stopniowego upowszechniania ele k-
tronicznej formy kontaktów z organami podatkowymi oraz charakter tych spraw. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wskazać organy podatkowe, 
które załatwiają sprawy z wykorzystaniem portalu podatkowego, mając na względzie usprawnienie pracy urzędów i obsługi 
podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób trzecich. 
Art. 4. Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymus o-
wego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. 
Art. 5. Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłac e-
nia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu okreś-
lonych w przepisach prawa podatkowego. 
Art. 6. Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz 
Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. 
Art. 7. § 1. Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości pra w-
nej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. 
§ 2. Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w § 1. 
                                                           
9) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 10. 
10) W brzmieniu ustalonym przez art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o usługach zaufania oraz identyfikac ji 
elektronicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1544 oraz z 2019 r. poz. 60), która weszła w życie z dniem 11 września 
2018 r.; wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2020 r. 
  
Dziennik Ustaw – 14 – Poz. 900 
 
 Art. 7a.11) § 1. Prawa i obowiązki podatnika oraz płatnika będącego przedsiębiorstwem w spadku, w przypadku gdy 
na mocy ustaw podatkowych podlega obowiązkowi podatkowemu, w okresie od ustanowienia do dnia wygaśnięcia zarządu 
sukcesyjnego wykonuje zarządca sukcesyjny. 
§ 2. W okresie od chwili śmierci przedsiębiorcy do dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego albo wygaśnięcia upra w-
nienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, a także w okresie od dnia, w którym zarządca sukcesyjny przestał pełnić tę 
funkcję, do dnia powołania kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego prawa i obowiązk i 
podatnika oraz płatnika, o których mowa w § 1, wykonują osoby, o których mowa w art. 14 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. 
o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej, dokonujące czynności, o których mowa w art. 13 tej ustawy. 
Art. 8. Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, 
obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go 
we właściwym terminie organowi podatkowemu. 
Art. 9. Inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, 
obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. 
Art. 10. § 1. Wprowadzenie zryczałtowanej formy opodatkowania nie pozbawia podatnika możliwości dokonania 
wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe nie przewidują możliwości wyboru przez podatnika formy 
opodatkowania. 
Art. 11. Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że ustawa podatkowa stanowi inaczej. 
Art. 12. § 1. Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie 
uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. 
§ 2. Terminy określone w tygodniach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim tygodniu, który odpowiada począ t-
kowemu dniowi terminu. 
§ 3. Terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada począ t-
kowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. 
§ 4. Terminy określone w latach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim roku, który odpowiada początkowemu 
dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było – w dniu, który poprzedzałby bezpośrednio ten dzień. 
§ 5. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu 
uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej. 
§ 6. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 
1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie 
odbioru; 
2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – 
Prawo pocztowe ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi 
powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową op e-
ratora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym; 
3) złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku; 
4) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego; 
5) złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego. 
DZIAŁ II 
Organy podatkowe i ich właściwość 
Rozdział 1 
Organy podatkowe 
Art. 13. § 1. Organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest: 
1) naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo 
marszałek województwa – jako organ pierwszej instancji; 
                                                           
11) Dodany przez art. 78 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik Ustaw – 15 – Poz. 900 
 
 1a) naczelnik urzędu celno-skarbowego jako organ odwoławczy w zakresie decyzji, o których mowa w art. 83 ust. 4 i 5 
ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej ( Dz. U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm.12)); 
2) dyrektor izby administracji skarbowej – jako: 
a) organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika urzędu celno-skar-
bowego, z zastrzeżeniem pkt 1a, 
b) organ pierwszej instancji, na podstawie odrębnych przepisów, 
c) organ odwoławczy od decyzji wydanej przez ten organ w pierwszej instancji; 
3) samorządowe kolegium odwoławcze – jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), 
starosty albo marszałka województwa. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem podatkowym – jako: 
1) organ pierwszej instancji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, wznowienia postępowania, zmiany lub uch y-
lenia decyzji lub stwierdzenia jej wygaśnięcia – z urzędu; 
2)13) organ odwoławczy od decyzji wydanych w sprawach, o których mowa w pkt 1 i 7; 
3)13) organ właściwy w sprawach porozumień dotyczących ustalenia cen transferowych; 
4) organ właściwy w sprawach dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1, 
w zakresie określonym w art. 14e § 1; 
5) organ właściwy w sprawach informacji przekazywanych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe 
o otwartych i zamkniętych rachunkach bankowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; 
6) organ właściwy w sprawach opinii zabezpieczających; 
7)14) organ pierwszej instancji w sprawach, o których mowa w art. 119g § 1 i 8; 
8)15) organ właściwy w sprawach dotyczących informacji o schematach podatkowych. 
§ 2a. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jest organem podatkowym – jako organ właściwy w sprawach dot y-
czących wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 i w art. 14e § 1a. 
§ 2b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych jest organem podatkowym – jako organ właściwy w spra-
wach, o których mowa w art. 14a § 1. 
§ 2c. W zakresie rozstrzygania spraw podatkowych uprawnienia naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu 
celno-skarbowego oraz dyrektora izby administracji skarbowej, jako organu podatkowego, przysługują także radcy ska r-
bowemu, wykonującemu czynności orzecznicze w tym organie. 
§ 3. Organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze. 
Art. 13a. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać uprawnienia organów podatkowych: 
1) Szefowi Agencji Wywiadu, 
2) Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 
3) Szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego, 
4) Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego, 
5) Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego 
– jeżeli jest to uzasadnione ochroną informacji niejawnych i wymogami bezpieczeństwa państwa. 
Art. 14. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych. 
§ 2.16) W ramach nadzoru, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej w celu wykonywania ust a-
wowych zadań, w szczególności zadań analityczno-sprawozdawczych, może przetwarzać dane wynikające z deklaracji 
podatkowych składanych do naczelników urzędów skarbowych oraz naczelników urzędów celno-skarbowych, a także 
informacje uzyskane na podstawie przepisów działu III rozdziału 11a. 
                                                           
12) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 650, 7 23, 1000, 1039, 1499, 1544, 1577, 
1654, 2193, 2245 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 53, 125 i 730. 
13) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
14) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
15) Dodany przez art. 3 pkt 2 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
16) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 900 
 
 § 3. Przetwarzanie danych, o którym mowa w § 2, odbywa się z zachowaniem przepisów o ochronie danych osob o-
wych oraz tajemnic ustawowo chronionych. 
§ 4.17) Minister właściwy do spraw finansów publicznych zapewnia funkcjonowanie portalu podatkowego i jest adm i-
nistratorem danych podatników, płatników, inkasentów, ich następców prawnych oraz osób trzecich korzystających z tego 
portalu. 
Rozdział 1a 
Interpretacje przepisów prawa podatkowego 
Art. 14a. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przep i-
sów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności: 
1) dokonując ich interpretacji, z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne), 
2) wydając z urzędu ogólne wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego dotyczące stosowania tych przepisów (objaśni e-
nia podatkowe) 
– przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 
§ 1a. Interpretacja ogólna powinna zawierać w szczególności: 
1) opis zagadnienia, w związku z którym jest dokonywana interpretacja przepisów prawa podatkowego; 
2) wyjaśnienie zakresu oraz sposobu stosowania interpretowanych przepisów prawa podatkowego do opisanego zaga d-
nienia wraz z uzasadnieniem prawnym. 
§ 1b. Z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej nie może wystąpić organ administracji publicznej. 
§ 2. Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej powinien zawierać uzasadnienie konieczności wydania interpretacji 
ogólnej, w szczególności: 
1) przedstawienie zagadnienia oraz wskazanie przepisów prawa podatkowego wymagających wydania interpretacji 
ogólnej; 
2) wskazanie niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego w określonych decyzjach, postanowieniach oraz 
interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe w takich samych stanach faktycznych lub zdarz e-
niach przyszłych oraz w takich samych stanach prawnych. 
§ 3. Interpretację ogólną wydaje się, jeżeli w dniu złożenia wniosku w sprawach, o których mowa w § 2 pkt 2, nie 
toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, kontrola celno-skarbowa albo od decyzji lub na postanowienie nie 
zostało wniesione odwołanie lub zażalenie. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych pozostawia wniosek o wydanie interpretacji ogólnej bez ro z-
patrzenia, jeżeli: 
1) nie są spełnione warunki, o których mowa w § 2 i 3, lub wniosek nie spełnia innych wymogów określonych przepis a-
mi prawa, lub 
2) przedstawione we wniosku zagadnienie jest przedmiotem interpretacji ogólnej i stan prawny nie uległ w tym zakresie 
zmianie. 
§ 5. W sprawie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji ogólnej bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, 
na które służy zażalenie. Postanowienie nie zawiera danych identyfikujących stronę postępowania, w którym wydano dec y-
zję, postanowienie lub interpretację indywidualną, wskazaną we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej. Przepisy  
rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się odpowiednio. 
§ 6. Prawo dostępu do akt sprawy wydania interpretacji ogólnej nie obejmuje danych identyfikujących stronę post ę-
powania, w którym wydano decyzję, postanowienie lub interpretację indywidualną, wskazaną we wniosku o wydanie inte r-
pretacji ogólnej. 
§ 7. Na pisemne żądanie ministra właściwego do spraw finansów publicznych organy podatkowe przekazują ni e-
zwłocznie akta dotyczące wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji ogólnej decyzji, postanowień oraz interpretacji 
indywidualnych. 
                                                           
17) W brzmieniu ustalonym przez art. 120 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. poz. 1000), któr a 
weszła w życie z dniem 25 maja 2018 r. 
  
Dziennik Ustaw – 17 – Poz. 900 
 
 § 8. Opłata podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku wydania interpretacji ogólnej. Zwrot opłaty następuje 
w terminie 7 dni od dnia opublikowania interpretacji ogólnej. 
§ 9. W sprawach dotyczących wydawania interpretacji ogólnych na wniosek przepisy art. 14d, art. 14f, art. 120, 
art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 
§ 1–2 i 4, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10 i 23 działu IV stosuje się odpowiednio. 
§ 10. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu usprawnienia obsługi wnioskodawców może, 
w drodze rozporządzenia, upoważnić dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do wydawania, jako organ pierwszej 
instancji, postanowień o których mowa w § 5, oraz wykonywania czynności, o których mowa w § 7. 
§ 11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, biorąc pod uwagę zapewnienie sprawności postępowania, 
określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie interpretacji ogólnej, który zawiera dane identyfikujące wnios-
kodawcę, dane wskazane w § 2, oraz sposób uiszczenia opłaty. 
Art. 14b. § 1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej 
sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). 
§ 2. Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. 
§ 2a.18) Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego: 
1) regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych; 
2) mające na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania, które odnoszą się do nadużycia przepisów prawa podatk o-
wego, prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej lub podejmowania działań w sposób sztuczny lub bez uz a-
sadnienia ekonomicznego, w tym: 
a) zawarte w dziale IIIA w rozdziale 1, 
b) zawarte w art. 5a pkt 33d, art. 24 ust. 19 i 20, art. 30f ust. 18, 20 i 20a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku 
dochodowym od osób fizycznych oraz art. 4a pkt 29, art. 12 ust. 13 i 14, art. 22c, art. 24a ust. 16, 18 i 18a ustawy 
z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, 
c) dotyczące przychodów zagranicznej jednostki kontrolowanej pochodzących z transakcji z podmiotami powiąz a-
nymi, w przypadku gdy jednostka nie wytwarza w związku z tymi transakcjami wartości dodanej pod względem 
ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma, zawarte odpowiednio w art. 30f ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 15 lutego 
1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, 
d) środki ograniczające umowne korzyści. 
§ 3. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia 
zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny 
prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. 
§ 3a.19) W przypadku gdy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny lub 
zdarzenie przyszłe obejmuje transakcję, zespół transakcji lub inne zdarzenia: 
1) z udziałem osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej: 
a) które mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 
b) które prowadzą działalność gospodarczą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem z a-
granicznego zakładu, a transakcja, zespół transakcji lub inne zdarzenia stanowią część lub całość działa l-
ności gospodarczej zagranicznego zakładu, lub 
c) będących stronami transakcji, zespołu transakcji lub uczestnikami zdarzenia mającymi miejsce zamies z-
kania, siedzibę lub zarząd w więcej niż jednym państwie lub terytorium, lub 
2) mające skutki transgraniczne 
− składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest obowiązany również do wskazania odpowiednio 
państwa lub terytorium miejsca zamieszkania tej osoby fizycznej, danych identyfikujących tę osobę prawną lub 
jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, w tym państwa lub terytorium ich siedziby, zarządu lub 
położenia tego zagranicznego zakładu, lub państwa lub terytorium, w których te skutki transgraniczne wystąpiły 
lub mogą wystąpić. 
                                                           
18) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
19) Dodany przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi pa ń-
stwami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 694), która wejdzie w życie z dniem 30 kwietnia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 18 – Poz. 900 
 
 § 3b.19) Obowiązek, o którym mowa w § 3a, nie obejmuje wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej: 
1) dotyczących wyłącznie indywidualnej sprawy osoby fizycznej; 
2) w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług.  
§ 4. Wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej 
za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku 
nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że 
w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego. 
W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. 
§ 5. Nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia 
wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-
-skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu 
podatkowego. 
§ 5a. Jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu 
przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że 
do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczes-
nym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpret a-
cji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie. 
§ 5b.20) Odmawia się, w drodze postanowienia, wydania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu 
faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą: 
1) stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 lub 
2) być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści, lub 
3) stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów 
i usług (Dz. U . z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm.21)). 
§ 5c. Organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarb o-
wej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, 
które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinię Szefa Krajowej  
Administracji Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub zdarzeniu przyszłemu 
przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z wnioskiem organu uprawnionego do wydania 
interpretacji indywidualnej o jej wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmio ty w nich 
wskazane, dołącza się do akt spraw y. 
§ 5d.22) Powzięcie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w § 5b, może wynikać również z łącznej oceny 
więcej niż jednego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nawet jeżeli zostały złożone przez różnych wniosk o-
dawców. 
§ 5e.22) Na postanowienia wydane na podstawie § 5 i 5b przysługuje zażalenie. 
§ 6. (uchylony) 
§ 6a. (uchylony) 
§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym 
mowa w § 1, który zawiera dane identyfikujące wnioskodawcę oraz dane wskazane w § 2– 5, a także sposób uiszczenia 
opłaty, o której mowa w art. 14f, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz zape w-
nienia sprawnej obsługi wnioskodawców. 
Art. 14c. § 1. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego 
lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić 
od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. 
§ 2. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłow e-
go stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. 
                                                           
20) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
21) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 2193, 2215, 2244, 2354, 2392 i 2433 oraz 
z 2019 r. poz. 675. 
22) Dodany przez art. 3 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 19 – Poz. 900 
 
 § 3.23) Interpretacja indywidualna zawiera pouczenie o treści art. 14na oraz o prawie wniesienia skargi do sądu adm i-
nistracyjnego. 
§ 4.24) Interpretację indywidualną wydaną w formie dokumentu elektronicznego opatruje się kwalifikowanym podpi-
sem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. 
Art. 14d.  § 1. Interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie 
później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, 
o których mowa w art. 139 § 4. 
§ 2. W przypadku doręczenia interpretacji indywidualnej za pomocą środków komunikacji elektronicznej interpret a-
cję indywidualną uważa się za wydaną z zachowaniem terminu, o którym mowa w § 1, jeżeli zawiadomienie, o którym 
mowa w art. 152a § 1, zostało przesłane przed upływem tego terminu. 
§ 3. Wnioskodawca może w każdym czasie wystąpić z żądaniem poinformowania go telefonicznie albo za pomocą 
środków komunikacji elektronicznej o dacie wydania interpretacji indywidualnej oraz o zawartej w niej ocenie jego stano-
wiska albo o innym sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Informację przekazuje się niezwłocznie, a w przypadku gdy wnios-
kodawca wystąpił z tym żądaniem przed wydaniem interpretacji indywidualnej – nie później niż w dniu roboczym następ u-
jącym po dniu wydania tej interpretacji albo innego rozstrzygnięcia w sprawie. 
Art. 14da. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może z urzędu zmienić wydaną interpretację ogólną lub 
objaśnienia podatkowe, jeżeli stwierdzi ich nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Tryb u-
nału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 
Art. 14e. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu: 
1) zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności 
orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 
2) uchylić wydaną interpretację indywidualną i umorzyć postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, 
jeżeli w dniu jej wydania istniały przesłanki odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji ind y-
widualnej; 
3)25) uchylić wydaną interpretację indywidualną z uwagi na wystąpienie przesłanki wymienionej w art. 14b § 5b 
i odmówić, w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, wydania interpretacji indywidualnej. 
§ 1a. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu: 
1) zmienić interpretację indywidualną w wyniku uwzględnienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie 
art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2 002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 
z 2018 r. poz. 1302, 1467, 1544 i 1629 oraz z 2019 r. poz. 11 i 60); 
2) stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim 
samym stanie prawnym; 
3) uchylić wydaną interpretację indywidualną i wydać postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a; 
4) zmienić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, w przypadku zmiany interpretacji ogólnej wskazanej w tym 
postanowieniu; 
5) uchylić postanowienie, o którym mowa w art. 14b § 5a, jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie 
przyszłe nie odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem wskazanej w postanowieniu interpretacji ogólnej, 
i rozpatruje wniosek o interpretację indywidualną. 
§ 2. Zmiana interpretacji indywidualnej następuje w odniesieniu do opisanego we wniosku stanu faktycznego lub zd a-
rzenia przyszłego, na podstawie którego wydana została zmieniona interpretacja. 
§ 3. Uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej oraz zmiana lub uchylenie postanowienia, 
o którym mowa w art. 14b § 5a, następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. 
§ 4. Zmianę interpretacji indywidualnej oraz postanowienia, o których mowa w § 3, doręcza się podmiotowi, któremu 
w danej sprawie zostały wydane interpretacja indywidualna lub postanowienie, albo jego następcy prawnemu. 
§ 5. Stwierdzając wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji 
ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. 
                                                           
23) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
24) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 10 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 10; ze zmianą wprowadzoną przez art. 7 ustawy 
z dnia 6 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o dowodach osobistych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 60) , która 
weszła w życie z dniem 4 marca 2019 r. 
25) Dodany przez art. 3 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 20 – Poz. 900 
 
 Art. 14f. § 1. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega opłacie w wysokości 40 zł, którą należy wpł a-
cić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. 
§ 2. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych stanów faktyc z-
nych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub 
zdarzenia przyszłego. 
§ 2a. Zwrot nienależnej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania 
w sprawie wydania interpretacji. 
§ 2b. Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie w przypadku: 
1) wycofania wniosku – w całości; 
2) wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia prz y-
szłego – w odpowiedniej części; 
3) uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej – w odpowiedniej części. 
§ 3. Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi dochód budżetu państwa. 
Art. 14g. § 1.26) Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 
lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. 
§ 1.27) Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a 
lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia.  
§ 2. (uchylony) 
§ 3. (uchylony) 
Art. 14h.  W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, 
art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2 
i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, 
art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.  
Art. 14i. § 1. Interpretacje ogólne są publikowane, bez zbędnej zwłoki, w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów 
oraz zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. 
§ 1a. Objaśnienia podatkowe są zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu  
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych pod nazwą „Objaśnienia podatkowe”, wraz z oznacz e-
niem daty ich zamieszczenia. 
§ 2. Interpretacja indywidualna, jej zmiana oraz postanowienia, o których mowa w art. 14e § 3, wraz z informacją 
o dacie doręczenia są niezwłocznie przekazywane organom podatkowym właściwym ze względu na zakres spraw będących 
przedmiotem interpretacj i. 
§ 3. Interpretacja indywidualna, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane 
w treści interpretacji, jest niezwłocznie zamieszczana w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu 
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 4. W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw 
finansów publicznych zamieszcza się informację o zmianie, uchyleniu oraz stwierdzeniu wygaśnięcia interpretacji indyw i-
dualnej. 
§ 5. W Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw 
finansów publicznych zamieszcza się informacje o nieprawidłowych interpretacjach indywidualnych, które z powodu 
śmierci, likwidacji lub rozwiązania wnioskodawcy, dla którego interpretacja indywidualna została wydana, nie mogą zostać 
zmienione, uchylone lub nie można stwierdzić ich wygaśnięcia. 
Art. 14j. § 1. Stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), 
starosta lub marszałek województwa. 
§ 2. W zakresie, o którym mowa w § 1, opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanowi dochód 
budżetu jednostki samorządu terytorialnego. 
                                                           
26) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 27. 
27) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
  
Dziennik Ustaw – 21 – Poz. 900 
 
 § 2a. Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa zmienia wydaną przez ten organ inte r-
pretację indywidualną, uchyla ją i stwierdza jej wygaśnięcie oraz zmienia lub uchyla postanowienie, o którym mowa 
w art. 14b § 5a. 
§ 3. W zakresie nieuregulowanym w § 1–2a stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału. 
Art. 14k.  § 1. Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub 
przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego inte r-
pretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu 
sprawy podatkowej. 
§ 2. Zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, 
jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. 
§ 3. W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której wygaśnięcie stwierdz o-
no, lub interpretacji nieuwzględnion ej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach 
o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza 
się odsetek za zwłokę. 
Art. 14l. W przypadku gdy skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący 
przedmiotem interpretacji, miały miejsce przed opublikowaniem interpretacji ogólnej lub przed doręczeniem interpretacji 
indywidualnej, zastosowanie się do tej interpretacji nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku. 
Art. 14m.  § 1. Zastosowanie się do interpretacji, która następnie została zmieniona, której wygaśnięcie stwierdzono 
lub która nie została uwzględniona w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, powoduje zwolnienie z obowiązku zapłaty 
podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji, jeżeli: 
1) zobowiązanie nie zostało prawidłowo wykonane w wyniku zastosowania się do interpretacji, która uległa zmianie, lub 
interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej oraz 
2) skutki podatkowe związane ze zdarzeniem, któremu odpowiada stan faktyczny będący przedmiotem interpretacji, 
miały miejsce po opublikowaniu interpretacji ogólnej albo po doręczeniu interpretacji indywidualnej. 
§ 2. Zwolnienie, o którym mowa w § 1, obejmuje: 
1) w przypadku rocznego rozliczenia podatków – okres do końca roku podatkowego, w którym opublikowano zmienioną 
interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręcz o-
no organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze 
stwierdzeniem jego prawomocności; 
2) w przypadku kwartalnego rozliczenia podatków – okres do końca kwartału, w którym opublikowano zmienioną 
interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo 
doręczono organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną 
ze stwierdzeniem jego prawomocności, oraz kwartał następny; 
3) w przypadku miesięcznego rozliczenia podatków – okres do końca miesiąca, w którym opublikowano zmienioną 
interpretację ogólną, doręczono zmienioną interpretację indywidualną lub stwierdzono jej wygaśnięcie albo doręcz o-
no organowi podatkowemu odpis orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną ze 
stwierdzeniem jego prawomocności, oraz miesiąc następny. 
§ 3. Na wniosek podatnika, który zastosował się do interpretacji, w decyzji określającej lub ustalającej wysokość 
zobowiązania podatkowego organ podatkowy określa również wysokość podatku objętego zwolnieniem, o którym mowa 
w § 1, albo – w przypadku uiszczenia podatku w zakresie objętym tym zwolnieniem – określa wysokość nadpłaty. 
§ 4. Organ podatkowy informuje podatnika w formie pisemnej o dacie doręczenia odpisu orzeczenia, o którym mowa 
w § 2, podając jednocześnie informacje, z jakim dniem kończy się okres zwolnienia z obowiązku płacenia podatku wynik a-
jącego z uchylonej przez orzeczenie interpretacji. 
Art. 14n.  § 1. Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku: 
1) zastosowania się przez spółkę do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem spółki na wniosek osób 
planujących utworzenie tej spółki – w zakresie dotyczącym działalności tej spółki; 
1a) zastosowania się przez podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób pra w-
nych do interpretacji indywidualnej wydanej przed powstaniem grupy, na wniosek spółki planującej utworzenie tej 
grupy, w zakresie działalności tej podatkowej grupy kapitałowej; 
  
Dziennik Ustaw – 22 – Poz. 900 
 
 2) zastosowania się przez oddział lub przedstawicielstwo do interpretacji indywidualnej dotyczącej działalności tego 
oddziału lub przedstawicielstwa wydanej przed powstaniem tego oddziału lub przedstawicielstwa na wniosek tworz ą-
cego je przedsiębiorcy; 
3)28) zastosowania się przez przedsiębiorstwo w spadku do interpretacji indywidualnej wydanej przed śmiercią przedsi ę-
biorcy na jego wniosek. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, zmianę, uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywid u-
alnej albo zmianę lub uchylenie postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a, doręcza się odpowiednio spółce, podatk o-
wej grupie kapitałowej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, oddziałowi lub przedstaw i-
cielstwu, wskazanym przez wnioskującego o wydanie interpretacji indywidualnej. 
§ 3. Przepisy art. 14k i art. 14m stosuje się odpowiednio w przypadku: 
1)29) uchylenia interpretacji indywidualnej – na podstawie art. 14e § 1 pkt 3 lub § 1a pkt 3; 
2) zmiany lub uchylenia postanowienia, o którym mowa w art. 14b § 5a. 
§ 4.30) W przypadku zastosowania się przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym do: 
1) objaśnień podatkowych, 
2) utrwalonej praktyki interpretacyjnej organów Krajowej Administracji Skarbowej 
– stosuje się odpowiednio przepisy art. 14k–14m. 
§ 5. Przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w § 4 pkt 2, rozumie się wyjaśnienia zakresu i sposobu 
stosowania przepisów prawa podatkowego, dominujące w interpretacjach indywidualnych wydawanych w takich samych 
stanach faktycznych lub w odniesieniu do takich samych zdarzeń przyszłych oraz w takim samym stanie prawnym, 
w trakcie okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz w okresie 12 miesięcy przed rozpoczęciem tego okresu 
rozliczeniowego. 
§ 6. W przypadku gdy do okresu rozliczeniowego, o którym mowa w § 4, oraz okresu 12 miesięcy przed rozpocz ę-
ciem tego okresu rozliczeniowego zastosowanie mają wydane w odniesieniu do takiego samego zagadnienia interpretacja 
ogólna lub objaśnienia podatkowe, wyda ne w takim samym stanie prawnym przed rozpoczęciem lub w trakcie okresu ro z-
liczeniowego, o którym mowa w § 4, począwszy od dnia opublikowania takiej interpretacji ogólnej lub zamieszczenia 
takich objaśnień podatkowych przez utrwaloną praktykę interpretacyjną, o której mowa w § 4 pkt 2, należy rozumieć o d-
powiednio wyjaśnienie zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego wynikające z interpretacji ogólnej lub 
wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego, dotyczące stosowania tych przepisów, zawarte w objaśnieniach podatkowych. 
§ 7. Przez okres rozliczeniowy, o którym mowa w § 4, w przypadku podatków nierozliczanych okresowo, rozumie się 
miesiąc, w którym powstał obowiązek podatkowy w danym podatku. 
Art. 14na. § 1.31) Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące prze d-
miotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 
1) z zastosowaniem art. 119a; 
2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku 
od towarów i usług; 
3)32) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. 
§ 2.33) Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych 
w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatk o-
wych. 
Art. 14nb.34) W przypadku, o którym mowa w art. 14b § 3a, przepisy art. 14k−14n stosuje się do transakcji, z e-
społu transakcji lub innego zdarzenia w zakresie, w jakim we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zgo d-
nie z art. 14b § 3a zostały wskazane państwa, terytoria i dane, o których mowa w tym przepisie. 
                                                           
28) Dodany przez art. 78 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
29) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 7 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
30) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
31) Oznaczenie § 1 nadane przez art. 3 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
32) Dodany przez art. 3 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
33) Dodany przez art. 3 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
34) Dodany przez art. 2 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
  
Dziennik Ustaw – 23 – Poz. 900 
 
 Art. 14o. § 1. W razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu 
następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawid-
łowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. 
§ 2. Przepisy art. 14e i art. 14i § 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 14p.  Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów, zobowi ą-
zań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52 § 1. 
Art. 14r. § 1. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych 
uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu prz y-
szłym (wniosek wspólny). 
§ 2. Zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie inte r-
pretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. 
§ 3. Interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Poz o-
stałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia. 
§ 4. Opłata za wniosek wspólny jest ustalana jako iloczyn kwoty określonej zgodnie z art. 14f i liczby zainteresow a-
nych wskazanych we wniosku. 
§ 5. W zakresie nieuregulowanym w § 1–4 przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. 
§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku wspólnego 
zawierającego dane identyfikujące zainteresowanych oraz dane wskazane w § 2 i w art. 14b § 3–5, a także sposób uiszcz e-
nia opłaty, o której mowa w § 4, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy składanych wniosków oraz zape w-
nienia sprawnej obsługi wnioskodawców. 
Art. 14s.35) § 1. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić zamawiający w rozumieniu ust a-
wy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1986 i 2215 oraz z 2019 r. poz. 53 
i 730) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia ceny w związku z udzielanym zamówieniem publicznym, podmiot 
publiczny w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1834 
oraz z 2018 r. poz. 1693) w zakresie mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia w związku z zawieraną umową 
o partnerstwie publiczno-prywatnym, lub zamawiający w rozumieniu ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie 
koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. poz. 1920, z 2018 r. poz. 1669 i 1693 oraz z 2019 r. poz. 730) w zakresie 
mającym wpływ na sposób obliczenia wynagrodzenia koncesjonariusza wraz z ewentualną płatnością od zamawiającego 
w związku z zawieraną umową koncesji na roboty budowlane lub usługi. Przepisu art. 14b § 4 nie stosuje się. 
§ 2. Przepisy art. 14k–14n stosuje się odpowiednio do wykonawcy, partnera prywatnego lub koncesjonariusza. 
Rozdział 2 
Właściwość organów podatkowych 
Art. 15. § 1. Organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. 
§ 2. Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem również zakresu zadań i terytorialnego zasięgu 
działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych przepisów. 
Art. 16. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania. 
Art. 17. § 1. Jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się 
według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, właściwość mie j-
scową organów podatkowych w sprawach niektórych zobowiązań podatkowych lub poszczególnych kategorii podatników, 
płatników lub inkasentów w sposób odmienny niż określony w § 1, uwzględniając w szczególności posiadanie miejsca 
zamieszkania lub siedziby za granicą, miejsce uzyskiwania dochodów oraz miejsce położenia przedmiotu opodatkowania. 
Art. 17a. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby 
trzeciej jest organ podatkowy właściwy dla podatnika, płatnika lub inkasenta. 
                                                           
35) W brzmieniu ustalonym przez art. 10 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o partnerstwie publiczno-prywatnym oraz 
niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1693), która weszła w życie z dniem 19 września 2018 r. 
  
Dziennik Ustaw – 24 – Poz. 900 
 
 Art. 17b.  § 1. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawie praw i obowiązków podatnika (płatnika, ink a-
senta), przejętych przez następcę prawnego, jest organ podatkowy właściwy dla następcy prawnego. 
§ 2. Organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach następstwa prawnego spadkobierców oraz zapisobie r-
ców jest organ właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy. 
Art. 18. § 1. Jeżeli w trakcie roku podatkowego lub określonego w odrębnych przepisach innego okresu rozliczeni o-
wego nastąpi zdarzenie powodujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właśc i-
wym miejscowo za ten okres rozliczeniowy pozostaje ten organ podatkowy, który był właściwy w pierwszym dniu roku 
podatkowego lub okresu rozliczeniowego. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki, w któ-
rych, w razie zmiany właściwości miejscowej w trakcie roku podatkowego lub okresu rozliczeniowego, właściwym org a-
nem podatkowym jest organ inny niż wymieniony w § 1, uwzględniając w szczególności zmianę miejsca zamieszkania, 
pobytu lub siedziby podatnika. 
Art. 18a. § 1. Jeżeli po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego nastąpi zdarzenie pow o-
dujące zmianę właściwości miejscowej organu podatkowego, organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach 
dotyczących poprzednich lat podatkowych lub innych okresów rozliczeniowych jest organ właściwy po zaistnieniu tych 
zdarzeń, z zastrzeżeniem art. 18b. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, przypadki, 
w których, w razie zmiany właściwości miejscowej po zakończeniu roku podatkowego lub okresu rozliczeniowego, właś-
ciwym organem podatkowym będzie organ inny niż wymieniony w § 1, uwzględniając w szczególności przypadki zmiany 
miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby podatnika. 
Art. 18b.  § 1. Organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej 
do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego pozostają właściwe we wszystkich sprawach związanych 
ze zobowiązaniem podatkowym, które jest przedmiotem postępowania lub kontroli, chociażby w trakcie postępowania lub 
kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości. 
§ 2. Jeżeli zdarzenie powodujące zmianę właściwości organu podatkowego nastąpiło po zakończeniu kontroli podat-
kowej, organem właściwym miejscowo w sprawie, której ta kontrola dotyczy, pozostaje organ właściwy w dniu wszczęcia 
kontroli podatkowej. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio: 
1) w razie następstwa prawnego powodującego zmianę właściwości; 
2) w sprawach, o których mowa w art. 21 § 3a, art. 24 i art. 30; 
3) w sprawach orzekania o odpowiedzialności osób trzecich. 
Art. 18c. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli podatk o-
wej lub postępowania podatkowego w pierwszej instancji, wyznaczyć, w drodze postanowienia, odpowiednio naczelnika 
urzędu skarbowego albo dyrektora izby administracji skarbowej jako właściwego do przeprowadzenia tych kontroli lub 
postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie właściwości miejscowej różnych organów, 
jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów 
jego popełnienia, z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Dyrektor izby administracji skarbowej może, w celu usprawnienia i przyspieszenia kontroli podatkowej lub p o-
stępowania podatkowego, wyznaczyć, w drodze postanowienia, nadzorowanego naczelnika urzędu skarbowego jako właś-
ciwego do przeprowadzenia tych kontroli lub postępowań w sprawach dotyczących podatników pozostających w zakresie 
właściwości miejscowej różnych nadzorowanych naczelników, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia prz e-
stępstwa skarbowego lub konieczność zabezpieczenia dowodów jego popełnienia. 
§ 3. Wyznaczonym organem podatkowym może być wyłącznie organ właściwy przynajmniej dla jednego z podatn i-
ków. 
§ 4. W razie wyznaczenia organu po wszczęciu kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego wyznaczony 
organ podatkowy przejmuje kontrolę lub postępowanie do dalszego prowadzenia. Czynności podjęte w toku kontroli 
podatkowej oraz we wszczętym postępowaniu podatkowym pozostają w mocy. 
§ 5. Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego określa podatnika, dla którego został wyznaczony 
organ podatkowy, oraz zakres spraw tego podatnika objętych właściwością wyznaczonego organu podatkowego. 
  
Dziennik Ustaw – 25 – Poz. 900 
 
 § 6. Postanowienie w sprawie wyznaczenia organu podatkowego doręcza się podatnikowi, dla którego został wyzn a-
czony organ podatkowy, wyznaczonemu organowi podatkowemu oraz organom podatkowym właściwym uprzednio, 
a w przypadku, o którym mowa w § 1, także dyrektorom izb administracji skarbowej. 
Art. 18d. § 1. Organ podatkowy pierwszej instancji przekazuje, w drodze postanowienia, do dalszego prowadzenia 
przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, po wyrażeniu uprzednio zgody przez ten organ, prowadzone postępowanie 
podatkowe, jeżeli informacje otrzymane przez organ podatkowy z banku lub innej instytucji finansowej, o których mowa 
w art. 182, nie pozwalają na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy. 
§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, powinno zawierać w szczególności: 
1) wskazanie postępowania podatkowego, którego przejęcie dotyczy; 
2) uzasadnienie, że informacje otrzymane przez organ podatkowy z banku lub innej instytucji finansowej nie pozwalają 
na wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy; 
3) wskazanie naczelnika urzędu celno-skarbowego właściwego na dzień wszczęcia przejmowanego postępowania poda t-
kowego. 
§ 3. Czynności podjęte we wszczętym postępowaniu podatkowym pozostają w mocy. 
§ 4. Postanowienie o przekazaniu sprawy doręcza się stronie, właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego 
oraz dyrektorowi izby administracji skarbowej nadzorującemu naczelnika urzędu skarbowego. 
Art. 19. § 1. Spory o właściwość rozstrzyga: 
1) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej tego samego dyrektora 
izby administracji skarbowej – dyrektor tej izby administracji skarbowej; 
2) między naczelnikami urzędów skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowych różnych dyrektorów 
izb administracji skarbowej – Szef Krajowej Administracji Skarbowej; 
3) między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej tego samego 
dyrektora izby administracji skarbowej – dyrektor tej izby administracji skarbowej; 
4) między naczelnikami urzędów celno-skarbowych działających na obszarze właściwości miejscowej różnych dyrekt o-
rów izb administracji skarbowej – Szef Krajowej Administracji Skarbowej; 
4a) między naczelnikami urzędów skarbowych a naczelnikami urzędów celno-skarbowych – Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej; 
5) między wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem województwa a naczelnikiem urzędu 
skarbowego lub naczelnikiem urzędu celno-skarbowego – sąd administracyjny; 
6) między wójtami, burmistrzami (prezydentami miast) i starostami – wspólne dla nich samorządowe kolegium odw o-
ławcze, a w razie braku takiego kolegium – sąd administracyjny; 
7) między marszałkami województw – sąd administracyjny; 
8) w pozostałych przypadkach – Szef Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Spór o właściwość rozstrzyga się, w drodze postanowienia, na wniosek organu będącego stroną sporu. 
§ 3.36) W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2, 4 i 4a, wniosek o rozstrzygnięcie sporu wnosi odpowiednio n a-
czelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego za pośrednictwem właściwego dyrektora izby admin i-
stracji skarbowej. 
Art. 20. Do czasu rozstrzygnięcia sporu o właściwość organ podatkowy, na którego obszarze nastąpiło wszczęcie 
postępowania, podejmuje tylko te czynności, które są niezbędne ze względu na interes publiczny lub ważny interes strony. 
                                                           
36) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej 
oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2354), która weszła w życie z dniem 2 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 26 – Poz. 900 
 
 DZIAŁ IIA 
Porozumienia w sprawach ustalenia cen transferowych37) 
Art. 20a. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, zwany w niniejszym dziale „organem właściwym w sprawie 
porozumienia”, na wniosek podmiotu krajowego, uznaje porównywalność istotnych warunków ustalonych pomiędzy tym 
podmiotem krajowym a powiązanym z nim podmiotem lub podmiotami z warunkami, które ustaliłyby między sobą nie-
zależne podmioty, oraz potwierdza prawidłowość wyboru metody ustalania cen transferowych w uznanych przez ten organ 
warunkach, w tym określa:37) 
1) profil funkcjonalny podmiotów powiązanych, których dotyczą uznane warunki, obejmujący w szczególności pełnione 
funkcje, ponoszone ryzyka i zaangażowane aktywa; 
2)37) algorytm kalkulacji ceny transferowej; 
3)37) inne reguły stosowania metody ustalania cen transferowych. 
§ 2. Organ właściwy w sprawie porozumienia, na wniosek podmiotu krajowego, uznaje porównywalność istotnych 
warunków ustalonych w umowie o podziale kosztów zawartej z powiązanym z nim podmiotem lub podmiotami z waru n-
kami, jakie ustaliłyby między sobą podmioty niezależne, w tym: 
1) profil funkcjonalny podmiotów powiązanych, pomiędzy którymi została zawarta umowa o podziale kosztów, obejm u-
jący w szczególności pełnione funkcje, ponoszone ryzyka i zaangażowane aktywa; 
2) algorytm podziału kosztów; 
3) inne reguły podziału kosztów. 
§ 3. W sprawach, o których mowa w § 1 i 2, wydaje się decyzje w sprawie porozumienia. 
Art. 20b.  Na wniosek podmiotu krajowego, w sprawach, o których mowa w art. 20a, organ właściwy w sprawie poro-
zumienia może porozumiewać się z władzą podatkową właściwą dla podmiotu zagranicznego powiązanego z podmiotem 
krajowym (porozumienie dwustronne) lub władzami podatkowymi właściwymi dla podmiotów zagranicznych powiązanych 
z podmiotem krajowym (porozumienie wielostronne), w przypadku gdy warunki, o których mowa w art. 20a § 1, dotyczą 
podmiotu lub podmiotów zagranicznych. 
Art. 20c. Decyzji w sprawie porozumienia nie wydaje się w zakresie transakcji: 
1) zakończonych przed dniem złożenia wniosku, o którym mowa w art. 20a; 
2) rozpoczętych przed dniem złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 20a, a które w dniu złożenia wniosku są objęte 
postępowaniem podatkowym, kontrolą podatkową, kontrolą celno-skarbową lub postępowaniem przed sądem admin i-
stracyjnym. 
Art. 20d.  § 1. W przypadku gdy władza podatkowa właściwa dla podmiotu zagranicznego nie wyraża zgody na z a-
warcie porozumienia lub istnieje uzasadnione prawdopodobieństwo niewyrażenia takiej zgody w terminie 6 miesięcy od 
dnia wystąpienia o nią, organ właściwy w sprawie porozumienia zawiadamia o tym wnioskodawcę. 
§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, wnioskodawca może w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia: 
1) wycofać wniosek o zawarcie porozumienia – za zwrotem połowy wniesionej opłaty; 
2) zmienić wniosek o zawarcie porozumienia dwustronnego na wniosek o zawarcie porozumienia jednostronnego – za 
zwrotem jednej czwartej wniesionej opłaty; 
3) zmienić wniosek o zawarcie porozumienia wielostronnego na wniosek o zawarcie porozumienia dwustronnego, jeżeli 
władza podatkowa tylko jednego państwa wyraża zgodę na zawarcie porozumienia – za zwrotem jednej czwartej 
wniesionej opłaty; 
4) zaakceptować zawarcie porozumienia dwustronnego lub wielostronnego bez uwzględnienia tych podmiotów zagr a-
nicznych powiązanych, których dotyczą przeszkody wymienione w § 1 – bez zmiany wysokości opłaty. 
Art. 20e. Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 20a, podmiot zainteresowany zawarciem porozumienia 
może zwrócić się do organu właściwego w sprawie porozumienia o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości dotyczących zawi e-
rania porozumienia w indywidualnej sprawie, w szczególności celowości zawierania porozumienia, zakresu niezbędnych 
informacji, trybu i przypuszczalnego terminu zawarcia porozumienia oraz przewidywanych warunków i czasu jego ob o-
wiązywania. 
                                                           
37) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 27 – Poz. 900 
 
 Art. 20f. § 1. W sprawach, o których mowa w art. 20a § 1, wnioskujący obowiązany jest do wskazania wybranej 
metody ustalania ceny transferow ej, w szczególności wskazania jednej z metod, o których mowa w przepisach o podatku 
dochodowym od osób prawnych lub przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, i przedstawienia propozycji 
jej stosowania oraz warunków, o których mowa w art. 20a § 1, wraz z uzasadnieniem i dokumentami mającymi wpływ na 
przedstawione propozycje, w tym:37) 
1) opisu sposobu stosowania proponowanej metody w odniesieniu do przedmiotu wniosku, w szczególności do wskazania: 
a)37)  algorytmu kalkulacji ceny transferowej, 
b)37)  prognoz finansowych, na których opiera się kalkulacja ceny transferowej, 
c)37)  analizy danych porównawczych, jakie wykorzystano do kalkulacji ceny transferowej; 
2) okoliczności mogących mieć wpływ na prawidłowe ustalenie ceny transferowej, w szczególności:37) 
a) warunków ustalonych między podmiotami, w tym opisu przebiegu transakcji pomiędzy podmiotami powiązan y-
mi, która ma być przedmiotem decyzji, o której mowa w art. 20a § 3, 
b) analizy aktywów, funkcji i ryzyk podmiotów powiązanych wnioskujących o wydanie decyzji w sprawie poroz u-
mienia, a także opisu przewidywanych kosztów związanych z transakcją, o której mowa w lit. a, 
c)37)  opisu strategii gospodarczej podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 20 § 1, i innych okoliczności, jeżeli 
ta strategia lub okoliczności mają wpływ na cenę transferową, 
d)37)  danych dotyczących sytuacji gospodarczej w branży, w której prowadzi działalność wnioskodawca, w tym d a-
nych dotyczących operacji gospodarczych zawieranych przez podmioty niepowiązane, które wykorzystano do 
sporządzenia kalkulacji ceny transferowej, 
e) struktury organizacyjnej i kapitałowej wnioskodawcy oraz podmiotów, o których mowa w art. 20a § 1, oraz opisu 
stosowanych przez te podmioty zasad rachunkowości finansowej; 
3) dokumentów mających istotny wpływ na warunki, o których mowa w art. 20a § 1, w szczególności tekstów umów, 
porozumień i innych dokumentów wskazujących na zamiary podmiotów powiązanych; 
4) propozycji okresu obowiązywania porozumienia wraz ze wskazaniem, czy wniosek dotyczy porozumienia rozpocz y-
nającego się od dnia złożenia wniosku; 
5) wykazu podmiotów powiązanych, biorących udział w ustalaniu warunków, wraz z ich pisemną zgodą na przedłożenie 
organowi właściwemu w sprawie porozumienia wszelkich dokumentów dotyczących przedmiotu decyzji w sprawie 
porozumienia i złożenia niezbędnych wyjaśnień; 
6)37) opisu założeń krytycznych, na których oparta jest zdolność metody do dokładnego odzwierciedlenia cen transfer o-
wych zgodnie z zasadą ceny rynkowej. 
§ 2. Wnioskujący o zawarcie porozumienia, o którym mowa w art. 20a § 2, jest obowiązany do przedstawienia prop o-
zycji warunków, o których mowa w art. 20a § 2, wraz z uzasadnieniem i dokumentami mającymi wpływ na przedstawione 
propozycje, w tym: 
1) wybranej metody podziału kosztów; 
2) opisu sposobu stosowania proponowanej metody w odniesieniu do przedmiotu decyzji w sprawie porozumienia, 
w szczególności do wskazania: 
a) algorytmu podziału kosztów, 
b)37)  prognoz finansowych, na których opiera się kalkulacja ceny transferowej, 
c)37)  analizy danych porównawczych, jakie wykorzystano do kalkulacji ceny transferowej; 
3) okoliczności mogących mieć wpływ na prawidłowe ustalenie ceny transferowej, w szczególności:37) 
a) warunków ustalonych między podmiotami powiązanymi w związku z zawarciem umowy o podziale kosztów, 
w tym zasad przystąpienia do umowy i odstąpienia od umowy o podziale kosztów, 
b) analizy aktywów, funkcji i ryzyk podmiotów powiązanych, które mają być objęte decyzją w sprawie porozumienia, 
c) opisu przewidywanych kosztów i wartości wkładów związanych z przedmiotem wniosku, 
d) opisu strategii gospodarczej podmiotów powiązanych, o których mowa w art. 20a § 2, i innych okoliczności, 
jeżeli ta strategia lub te okoliczności mają wpływ na algorytm podziału kosztów, 
  
Dziennik Ustaw – 28 – Poz. 900 
 
 e)37)  danych dotyczących sytuacji gospodarczej w branży, w której prowadzi działalność wnioskodawca, w tym 
danych dotyczących operacji gospodarczych zawieranych przez podmioty niepowiązane, które wykorzystano do 
sporządzenia kalkulacji ceny transferowej, 
f) struktury organizacyjnej i kapitałowej wnioskodawcy oraz podmiotów, z którymi została zawarta umowa 
o podziale kosztów, oraz opisu stosowanych przez te podmioty zasad rachunkowości finansowej; 
4)37)  dokumentów mających istotny wpływ na wysokość ceny transferowej, w szczególności tekstów umów, porozumień 
i innych dokumentów wskazujących na zamiary podmiotów powiązanych; 
5) propozycji okresu obowiązywania decyzji wraz ze wskazaniem, czy wniosek dotyczy porozumienia rozpoczynającego 
się od dnia złożenia wniosku; 
6) wykazu podmiotów powiązanych, pomiędzy którymi została zawarta umowa o podziale kosztów, wraz z ich zgodą na 
przedłożenie organowi właściwemu w sprawie porozumienia wszelkich dokumentów dotyczących porozumienia 
i złożenia niezbędnych wyjaśnień; 
7) opisu założeń krytycznych, na których oparta jest zdolność wskazanej we wniosku metody podziału kosztów do  
dokładnego odzwierciedlenia zasady ceny rynkowej, w szczególności warunków przystąpienia do umowy i odstąpi e-
nia od umowy o podziale kosztów. 
Art. 20g. § 1.37) W razie istnienia wątpliwości dotyczących wybranej przez wnioskującego metody ustalania ceny 
transferowej i zasad jej stosowania lub wątpliwości do treści dokumentów załączonych do wniosku, organ właściwy 
w sprawie porozumienia zwraca się o wyjaśnienie tych wątpliwości lub przedłożenie dokumentów uzupełniających. 
§ 2. W celu wyjaśnienia wątpliwości, o których mowa w § 1, organ właściwy w sprawie porozumienia może organ i-
zować spotkanie uzgodnieniowe. 
§ 3. Ze spotkania uzgodnieniowego sporządza się protokół. Przebieg spotkania uzgodnieniowego może być ponadto 
utrwalony za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na informatycznych nośnikach danych. 
Art. 20h. § 1.37) Do czasu wydania decyzji w sprawie porozumienia wnioskodawca może zmienić, z zastrzeżeniem § 2, 
propozycję wyboru metody ustalania ceny transferowej lub warunków, o których mowa w art. 20a. 
§ 2.37) Jeżeli w toku postępowania organ właściwy w sprawie porozumienia stwierdzi, że przedstawione przez wnio sko-
dawcę warunki różnią się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne podmioty, lub istnieją inne przeszkody, 
które nie pozwalają na zaakceptowanie metody ustalania ceny transferowej lub metody podziału kosztów lub warunków, 
o których mowa w art. 20a, zawiadamia o tych przeszkodach wnioskodawcę. Zawiadomienie powinno zawierać uzasadni e-
nie faktyczne i prawne. Wnioskodawca w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia może zmienić wniosek lub 
złożyć dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty. 
§ 3. W przypadku wycofania wniosku po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w § 2, organ właściwy 
w sprawie porozumienia wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie porozumienia, wskazując przeszkody z a-
warcia porozumienia przedstawione w zawiadomieniu. Decyzję tę przekazuje się niezwłocznie naczelnikowi urzędu ska r-
bowego i naczelnikowi urzędu celno-skarbowego właściwym dla wnioskodawcy. 
Art. 20i. § 1. (uchylony) 
§ 1a. Decyzja w sprawie porozumienia nie może dotyczyć okresu sprzed dnia złożenia wniosku. 
§ 2. Organ właściwy w sprawie porozumienia niezwłocznie doręcza odpis decyzji, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, 
również podmiotowi powiązanemu z wnioskodawcą, wskazanemu w decyzji w sprawie porozumienia. 
§ 2a. Decyzję, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, doręcza się naczelnikowi urzędu skarbowego i naczelnikowi 
urzędu celno-skarbowego właściwym dla podmiotów krajowych, o których mowa w art. 20a. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. Termin obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia nie może być dłuższy niż 5 lat. 
§ 5. Decyzja, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, może być odnawiana na kolejne okresy, nie dłuższe niż 5 lat, na 
wniosek podmiotu krajowego, o którym mowa w art. 20a, jeżeli elementy decyzji, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, nie 
uległy istotnej zmianie. Wniosek w sprawie odnowienia decyzji powinien być złożony nie później niż na 6 miesięcy przed 
upływem okresu obowiązywania decyzji, o której mowa w § 6 i w art. 20a § 3, i powinien zawierać opis zmian elementów 
tej decyzji wraz z uzasadnieniem. 
§ 6. Odnowienie decyzji w sprawie porozumienia następuje w drodze decyzji. 
§ 7. Początkiem terminu obowiązywania decyzji, o której mowa w § 6, jest dzień następujący po dniu, w którym 
upłynął termin obowiązywania odpowiednio decyzji, o której mowa w § 6 lub art. 20a § 3. 
  
Dziennik Ustaw – 29 – Poz. 900 
 
 Art. 20j. § 1. Postępowanie w sprawie, o której mowa w art. 20a, powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, je d-
nak nie później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia jego wszczęcia, z zastrzeżeniem § 2 i 3. 
§ 2. Postępowanie w sprawie porozumienia dwustronnego powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie 
później niż w ciągu roku od dnia jego wszczęcia. 
§ 3. Postępowanie w sprawie porozumienia wielostronnego powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie 
później niż w ciągu 18 miesięcy od dnia jego wszczęcia. 
Art. 20k.  § 1.37) W przypadku zmiany stosunków gospodarczych powodującej rażącą nieadekwatność wyboru metody 
ustalania ceny transferowej lub warunków, o której mowa w art. 20a, decyzja w sprawie porozumienia oraz decyzja, 
o której mowa w art. 20i § 6, może być zmieniona lub uchylona przez organ właściwy w sprawie porozumienia przed 
upływem ustalonego okresu jej obowiązywania. Zmiana lub uchylenie decyzji następuje na wniosek strony lub z urzędu. 
§ 2. Postępowanie wszczęte na wniosek strony: 
1) w sprawie zmiany decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 2 miesięcy od 
dnia jego wszczęcia; 
2) w sprawie uchylenia decyzji powinno być zakończone bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca od 
dnia jego wszczęcia. 
Art. 20l. § 1.37) W przypadku niestosowania w okresie obowiązywania decyzji w sprawie porozumienia lub decyzji, 
o której mowa w art. 20i § 6, metody ustalania ceny transferowej lub niespełnienia warunków, określonych w tej decyzji, 
organ właściwy w sprawie porozumienia stwierdza z urzędu wygaśnięcie tej decyzji. 
§ 2. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie, o której mowa w § 1, wywołuje skutki prawne od dnia doręczenia decyzji, 
której wygaśnięcie stwierdza. 
Art. 20m.  § 1. Wniosek, o którym mowa w art. 20a, art. 20b oraz w art. 20i § 5, podlega opłacie wpłacanej na rach u-
nek organu właściwego w sprawie porozumienia, w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. 
§ 2. Wysokość opłaty od wniosku w sprawie porozumienia wynosi 1 procent wartości transakcji będącej przedmiotem 
porozumienia, przy czym dla porozumienia: 
1) jednostronnego: 
a) dotyczącego wyłącznie podmiotów krajowych – wynosi nie mniej niż 5000 zł i nie więcej niż 50 000 zł, 
b) dotyczącego podmiotu zagranicznego – wynosi nie mniej niż 20 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł; 
2) dwustronnego lub wielostronnego – wynosi nie mniej niż 50 000 zł i nie więcej niż 200 000 zł. 
§ 3. Wysokość opłaty od wniosku o odnowienie decyzji stanowi odpowiednio połowę wysokości opłaty należnej od 
wniosku, o którym mowa w art. 20a lub art. 20b. 
§ 4. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku odrębnych transakcji lub przedmiotów umowy o podziale kosztów, 
opłatę pobiera się od każdej transakcji przedstawionej we wniosku lub każdego przedmiotu umowy o podziale kosztów. 
Art. 20n.  § 1. Jeżeli w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumienia organ właściwy w sprawie porozumienia 
stwierdzi, iż wartość transakcji, która może być przedmiotem porozumienia, została we wniosku podana w zaniżonej w y-
sokości, organ ten ustala wysokość opłaty uzupełniającej, obliczonej zgodnie z art. 20m § 2. 
§ 2. Na postanowienie w sprawie opłaty uzupełniającej służy zażalenie. 
Art. 20o. Opłaty, o których mowa w art. 20m i art. 20n, stanowią dochód budżetu państwa. 
Art. 20p.  Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciążają wnioskodawcę. 
Art. 20q.  W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy działu IV. 
Art. 20r. Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio w stosunkach pomiędzy podmiotem mającym siedzibę 
lub zakład na terytorium jednego państwa a jego zagranicznym zakładem w rozumieniu przepisów prawa podatkowego 
dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie przypisania 
części dochodu do podmiotu krajowego. 
  
Dziennik Ustaw – 30 – Poz. 900 
 
 DZIAŁ III 
Zobowiązania podatkowe 
Rozdział 1 
Powstawanie zobowiązania podatkowego 
Art. 21. § 1. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: 
1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania; 
2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. 
§ 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie p o-
datkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeże-
niem § 3. 
§ 3. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, 
nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna 
niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa 
wysokość zobowiązania podatkowego. 
§ 3a. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że w złożonej deklaracji wykazano niepraw i-
dłową kwotę zwrotu podatku lub kwotę podatku naliczonego przeniesionego do rozliczenia lub kwotę nadwyżki podatku 
naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług do odliczenia w następnych okresach 
rozliczeniowych, w deklaracji nie wykazano tych kwot albo podatnik nie złożył deklaracji, mimo ciążącego na nim ob o-
wiązku, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa prawidłową wysokość zwrotu podatku lub nadwyżki podatku 
naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych. 
§ 4. Przepisy § 3 i art. 53a stosuje się odpowiednio, gdy podatnik lub inny podmiot jest obowiązany do zapłaty podat-
ku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji, a obowiązku tego nie wykonał w całości lub w części. 
§ 5. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiąz a-
nia podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy 
szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatk o-
wego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są ni e-
zgodne ze stanem faktycznym. 
Art. 21a. Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, której warunkiem, określonym w odrębnych przep i-
sach, jest brak zaległości podatkowych, może złożyć wniosek do właściwego organu podatkowego o przeprowadzenie 
postępowania podatkowego. Do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego przepis art. 21 § 3 
stosuje się odpowiednio. 
Art. 21b. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik osiągnął dochód, przychód lub 
zysk w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania podatkowego, organ wydaje decyzję, w której określa wys o-
kość tego dochodu, przychodu lub zysku. 
Art. 22. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, w przypadkach 
uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników: 
1) zaniechać w całości lub w części poboru podatków, określając rodzaj podatku, okres, w którym następuje zaniech a-
nie, i grupy podatników, których dotyczy zaniechanie; 
2) zwolnić niektóre grupy płatników z obowiązku pobierania podatków lub zaliczek na podatki oraz określić termin 
wpłacenia podatku i wynikające z tego zwolnienia obowiązki informacyjne podatników, chyba że podatnik jest ob o-
wiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozliczenia tego podatku. 
§ 1a. Rozporządzenie, o którym mowa w § 1 pkt 1, dotyczące zaniechania poboru podatku od podatników prowadz ą-
cych działalność gospodarczą, którzy w wyniku zaniechania poboru podatku staną się beneficjentami pomocy 
w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, stanowiące pomoc publiczną, z a-
wiera program pomocowy, określający przeznaczenie i warunki dopuszczalności pomocy publicznej. 
§ 2. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, może zwolnić płatnika z obowiązku pobrania podatku, jeżeli: 
1) pobranie podatku zagraża ważnym interesom podatnika, a w szczególności jego egzystencji, lub 
2) podatnik uprawdopodobni, że pobrany podatek byłby niewspółmiernie wysoki w stosunku do podatku należnego za 
rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy. 
  
Dziennik Ustaw – 31 – Poz. 900 
 
 § 2a. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodo b-
ni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku 
do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. W przypadku wydania decyzji na podstawie § 2 organ podatkowy określa termin wpłacenia przez podatnika p o-
datku lub zaliczki na podatek, chyba że podatnik jest obowiązany do dokonania rocznego lub innego okresowego rozlicz e-
nia tego podatku. 
§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową org a-
nów podatkowych w sprawach wymienionych w § 2 i 2a. 
Art. 23. § 1. Organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli: 
1) brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia lub 
2) dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, lub 
3) podatnik naruszył warunki uprawniające do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. 
§ 2. Organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli: 
1) pomimo braku ksiąg podatkowych dowody uzyskane w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opo-
datkowania; 
2) dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na okreś-
lenie podstawy opodatkowania. 
§ 3. Podstawę opodatkowania określa się w drodze oszacowania, stosując w szczególności następujące metody: 
1) porównawczą wewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie za 
poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu; 
2) porównawczą zewnętrzną – polegającą na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadz ą-
cych działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach; 
3) remanentową – polegającą na porównaniu wartości majątku przedsiębiorstwa na początku i na końcu okresu, 
z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu; 
4) produkcyjną – polegającą na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa; 
5) kosztową – polegającą na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów poniesionych przez przedsi ę-
biorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów w obrocie; 
6) udziału dochodu w obrocie – polegającą na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży określonych towarów 
i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału tej sprzedaży (wykonanych usług) w całym 
obrocie. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. Określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania powinno zmierzać do określenia jej w wysokości 
zbliżonej do rzeczywistej podstawy opodatkowania. Organ podatkowy, określając podstawę opodatkowania w drodze 
oszacowania, uzasadnia wybór metody oszacowania. 
Art. 23a. Jeżeli podstawa opodatkowania została określona w drodze oszacowania, a podatnik jest zobowiązany do 
wpłaty zaliczek na podatek, organ podatkowy określa wysokość zaliczek, za okres, za który podstawa opodatkowania z o-
stała oszacowana, proporcjonalnie do wysokości zobowiązania podatkowego za cały rok podatkowy lub inny okres roz-
liczeniowy. Przepis art. 53a stosuje się odpowiednio. 
Art. 24. Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika, jeżeli w postępo-
waniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie złożył deklaracji, nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość 
poniesionej straty różni się od wysokości wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa poda t-
kowego uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych. 
Art. 24a. (uchylony) 
Art. 24b.  (uchylony) 
Art. 25. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 32 – Poz. 900 
 
 Rozdział 2 
Odpowiedzialność podatnika, płatnika i inkasenta 
Art. 26. Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki. 
Art. 26a. § 1. Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez płatnika podstawy 
opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od 
osób fizycznyc h – do wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik. 
§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, nie stosuje się przepisu art. 30 § 5. 
Art. 27. (uchylony) 
Art. 28. § 1. Płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie z tytułu terminowego wpłacania p o-
datków pobranych na rzecz budżetu państwa. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) szczegółowe zasady ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu pa ń-
stwa, w relacji do kwoty pobranych podatków, oraz tryb pobrania wynagrodzenia. 
2) (uchylony) 
§ 4. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagrodzenie dla płatników lub inkasentów 
z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu gminy, powiatu lub województwa. 
Art. 29. § 1. W przypadku osób pozostających w związku małżeńskim odpowiedzialność, o której mowa w art. 26, 
obejmuje majątek odrębny podatnika oraz majątek wspólny podatnika i jego małżonka. 
§ 2. Skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej nie odnoszą się do zob o-
wiązań podatkowych powstałych przed dniem: 
1) zawarcia umowy o ograniczeniu lub wyłączeniu ustawowej wspólności majątkowej; 
2) zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu; 
3) ustania wspólności majątkowej w przypadku ubezwłasnowolnienia małżonka; 
4) uprawomocnienia się orzeczenia sądu o separacji. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do płatnika oraz inkasenta. 
Art. 30. § 1. Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub p o-
datek pobrany a niewpłacony. 
§ 2. Inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada za podatek pobrany a niewpłacony. 
§ 3. Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym swoim majątkiem. 
§ 4. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1 lub 2, organ 
ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu 
niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. 
§ 5. Przepisów § 1–4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli podatek nie został pobrany 
z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika. Odpowiedzia l-
ność podatnika można orzec w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. 
§ 5a.38) Odpowiedzialność płatnika nie może być wyłączona ani ograniczona na podstawie § 5, jeżeli: 
1) płatnik i podatnik byli podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. 
o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku d o-
chodowym od osób prawnych; 
2) płatnik lub podatnik był podmiotem kontrolowanym lub kontrolującym w odniesieniu do kontroli uregulowanej 
w art. 30f ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 24a 
ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; 
                                                           
38) Dodany przez art. 3 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 33 – Poz. 900 
 
 3) płatnik lub podatnik był podmiotem z rezydencją podatkową, miejscem rejestracji, siedzibą lub mającym zarząd 
w kraju lub na terytorium stosującym szkodliwą konkurencję podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób 
fizycznych oraz podatku dochodowego od osób prawnych; 
4) płatnik lub podatnik był podmiotem z rezydencją podatkową, miejscem rejestracji, siedzibą lub mającym zarząd 
w kraju lub na terytorium, z którym Rzeczpospolita Polska nie zawarła ratyfikowanej umowy międzynarodowej, 
w szczególności umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, albo Unia Europejska nie ratyfikowała umowy mi ę-
dzynarodowej – stanowiącej podstawę do uzyskania od organów podatkowych tego państwa informacji podatkowych; 
5) płatnik lub podatnik był zarządzany lub kontrolowany, bezpośrednio lub pośrednio, lub był w relacjach umownych 
lub faktycznych, w tym jako założyciel, fundator lub beneficjent fundacji lub trustu lub innego podmiotu lub tytułu 
o charakterze powierniczym; 
6) niewykonanie przez płatnika obowiązku nastąpiło w odniesieniu do podmiotu, dla którego na podstawie publicznie 
dostępnych informacji nie jest możliwe ustalenie udziałowca, akcjonariusza lub podmiotu o zbliżonych uprawni e-
niach, który posiada co najmniej 10% udziałów w kapitale lub co najmniej 10% praw głosu w organach kontrolnych, 
stanowiących lub zarządzających, lub co najmniej 10% praw do uczestnictwa w zyskach. 
§ 6. Decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po zakończeniu roku podatkowego lub 
innego okresu rozliczeniowego. 
Art. 31. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, będące płatnikami lub inkase n-
tami, są obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe 
wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot, a także zgłosić właściwemu miejscowo organowi podatkowemu imi o-
na, nazwiska i adresy tych osób. Zgłoszenia należy dokonać w terminie wyznaczonym do dokonania pierwszej wpłaty, 
a w razie zmiany osoby wyznaczonej – w terminie 14 dni od dnia, w którym wyznaczono inną osobę. 
Art. 32. § 1. Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem poda t-
ków do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika lub inkasenta. 
§ 1a. W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej 
podmiot dokonujący likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie właściwy organ podatkowy, nie później niż 
w ostatnim dniu istnienia osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, o miejscu przech o-
wywania dokumentów związanych z poborem lub inkasem podatku. 
§ 2. Po upływie okresu, o którym mowa w § 1, płatnicy i inkasenci obowiązani są przekazać podatnikom dokumenty 
związane z poborem lub inkasem podatku; dokumenty podlegają zniszczeniu, jeżeli przekazanie ich podatnikowi jest ni e-
możliwe. 
Rozdział 3 
Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych 
Art. 33. § 1. Zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, 
a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona ob a-
wa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań 
o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub 
udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odp o-
wiednio. 
§ 2. Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatk o-
wego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji: 
1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
3) określającej wysokość zwrotu podatku. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również 
kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. 
§ 4. W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości po d-
stawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: 
1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której 
mowa w § 2 pkt 1; 
2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na 
dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa 
w § 2 pkt 2. 
  
Dziennik Ustaw – 34 – Poz. 900 
 
 § 4a.39) Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia zobowiązań podatkowych związanych ze stosow a-
niem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści. Zabezpieczenia zobowiązań podatkowych, o których mowa 
w zdaniu pierwszym, dokonać można również przed wszczęciem lub przejęciem postępowania podatkowego na podstawie 
art. 119g § 1 lub 3. 
§ 4b.39) Dokonanie zabezpieczenia w przypadku, o którym mowa w § 4a, nie narusza art. 13 § 2 pkt 7. 
§ 5. (uchylony) 
Art. 33a. § 1. Decyzja o zabezpieczeniu wygasa: 
1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
2) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
3) z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zwrotu podatku. 
§ 2. Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu nie narusza zarządzenia zabezpieczenia wydanego na podstawie przep i-
sów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 
Art. 33b.  Przepis art. 33 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia na majątku: 
1) płatnika lub inkasenta; decyzja o zabezpieczeniu wygasa z dniem doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej; 
2) osób, o których mowa w art. 115, art. 116 i art. 116a, po doręczeniu im decyzji orzekającej o odpowiedzialności p o-
datkowej za zaległości podatkowe, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie przez spółkę lub 
inną osobę prawną wykonane, w szczególności gdy spółka lub inna osoba prawna trwale nie uiszcza wymagalnych 
zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą 
utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu wygasa w momencie wszczęcia post ę-
powania egzekucyjnego wobec osoby trzeciej; 
3) podatnika, o którym mowa w art. 117b, po doręczeniu mu decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej za 
zaległości podatkowe podmiotu dokonującego na jego rzecz dostawy towarów, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że 
zobowiązanie nie zostanie przez dostawcę wykonane, w szczególności gdy dostawca trwale nie uiszcza wymagalnych 
zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą 
utrudnić lub udaremnić postępowanie egzekucyjne; decyzja o zabezpieczeniu wygasa w momencie wszczęcia post ę-
powania egzekucyjnego wobec podatnika, o którym mowa w art. 117b. 
Art. 33c. § 1. Przepisy art. 33 § 2 pkt 2, § 4 pkt 2 oraz art. 33a § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do decyzji określ a-
jącej wysokość odsetek za zwłokę, o której mowa w art. 53a. 
§ 2. Przepisy art. 33 § 2 pkt 2 i 3, § 3, § 4 pkt 2, art. 33a § 1 pkt 2 i 3 oraz art. 33b stosuje się odpowiednio do zaleg-
łości, o których mowa w art. 52 i art. 52a. 
Art. 33d.  § 1. Zabezpieczenie wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub wykonanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, nast ę-
puje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w § 2. 
§ 2. Zabezpieczenie wykonania decyzji następuje przez przyjęcie przez organ podatkowy, na wniosek strony, zabe z-
pieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, w formie: 
1) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej; 
2) poręczenia banku; 
3) weksla z poręczeniem wekslowym banku; 
4) czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku; 
5) zastawu rejestrowego na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy Bank 
Polski – według ich wartości nominalnej; 
6) uznania kwoty na rachunku depozytowym organu podatkowego; 
7) pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę 
oszczędnościowo-kredytową, do wyłącznego dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku lok a-
ty terminowej. 
§ 3. W razie złożenia wniosku o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 zabezpieczenie w trybie przepisów 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie objętym tym wnioskiem, może nastąpić po wydaniu postan o-
wienia o odmowie przyjęcia zabezpieczenia. 
                                                           
39) Dodany przez art. 3 pkt 11 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 35 – Poz. 900 
 
 § 4. Jeżeli wniosek o zabezpieczenie w formie określonej w § 2 złożono po ustanowieniu zabezpieczenia w trybie 
przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zakres zabezpieczenia ustanowionego w trybie przepisów 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uchyla się lub zmienia, w zakresie przyjętego zabezpieczenia. 
Art. 33e. Gwarantem lub poręczycielem może być osoba wpisana do wykazu gwarantów, o którym mowa w art. 5 2 
ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne ( Dz. U. z 2018 r. poz. 167, z późn. zm.40)). 
Art. 33f. § 1. Strona może dowolnie wybrać formę lub formy zabezpieczenia, o których mowa w art. 33d § 2. 
§ 2. W przypadku przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, strona może wystąpić o przedłużenie te r-
minu przyjętego zabezpieczenia. 
Art. 33g. W sprawie przyjęcia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub przedłużenia terminu przyjętego 
zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33f § 2, wydaje się postanowienie, na które przysługuje zażalenie. 
Art. 34. § 1. Skarbowi Państwa i jednostce samorządu terytorialnego przysługuje hipoteka na wszystkich nieruch o-
mościach podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osób trzecich z tytułu zobowiązań podatkowych powst a-
łych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości podatkowych w podatkach stanowiących ich 
dochód oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości, zwana dalej „hipoteką przymusową”. 
§ 2. W zakresie zobowiązań podatkowych stanowiących dochód jednostki samorządu terytorialnego pobieranych 
przez urzędy skarbowe wniosek o wpis hipoteki przymusowej do sądu składa właściwy naczelnik urzędu skarbowego. 
§ 3. Przedmiotem hipoteki przymusowej może być: 
1) część ułamkowa nieruchomości, jeżeli stanowi udział podatnika; 
2) nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej podatnika i jego małżonka; 
3) nieruchomość stanowiąca przedmiot współwłasności łącznej wspólników spółki cywilnej lub część ułamkowa nie-
ruchomości stanowiąca udział wspólników spółki cywilnej – z tytułu zaległości podatkowych spółki. 
§ 4. Przedmiotem hipoteki przymusowej może być także: 
1) użytkowanie wieczyste wraz z budynkami i urządzeniami na użytkowanym gruncie stanowiącymi własność użytko w-
nika wieczystego lub udział w tym prawie; 
2) spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu lub udział w tym prawie; 
3) wierzytelność zabezpieczona hipoteką; 
4) statek morski lub statek morski w budowie wpisane do rejestru okrętowego. 
§ 5. Do hipotek określonych w § 3 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące hipoteki na nieruchomości. 
§ 6. Przepisy § 2–5 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatnika, inkasenta, następcy prawnego 
lub osób trzecich. 
Art. 35. § 1. Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi wieczystej, z zastrzeżeniem art. 38 § 2. 
§ 2. Podstawą wpisu hipoteki przymusowej jest: 
1) doręczona decyzja: 
a) ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego, 
b) określająca wysokość zobowiązania podatkowego, 
c) określająca wysokość odsetek za zwłokę, 
d) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, 
e) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, 
f) o odpowiedzialności spadkobiercy, 
g) określająca wysokość zwrotu podatku; 
2) tytuł wykonawczy lub zarządzenie zabezpieczenia, jeżeli może być wystawione, na podstawie przepisów o postępo-
waniu egzekucyjnym w administracji bez wydawania decyzji, o której mowa w pkt 1. 
§ 3. Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd rejonowy, a w przypadku hipoteki 
morskiej przymusowej właściwa izba morska na wniosek organu podatkowego. 
                                                           
40) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1544, 1669, 1697, 2227 i 2244 oraz 
z 2019 r. poz. 60. 
  
Dziennik Ustaw – 36 – Poz. 900 
 
 Art. 36. (uchylony) 
Art. 37. (uchylony) 
Art. 38. § 1. Organy podatkowe mogą występować z wnioskiem o założenie księgi wieczystej dla nieruchomości 
podatnika, płatnika, inkasenta, następców prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe. 
§ 2. Jeżeli przedmiot hipoteki przymusowej nie posiada księgi wieczystej, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych 
dokonywane jest przez złożenie wniosku o wpis do zbioru dokumentów. 
Art. 38a. Zaspokojenie z przedmiotu hipoteki przymusowej następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucy j-
nym w administracji, chyba że z przedmiotu hipoteki jest prowadzona egzekucja przez sądowy organ egzekucyjny. 
Art. 39. § 1. W toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, jeżeli zachodzi 
uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wzywa stronę postępowania lub kontr o-
lowanego do złożenia oświadczenia o: 
1) nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej; 
2) rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego. 
§ 2. Strona lub kontrolowany mogą odmówić złożenia oświadczenia. 
§ 3. Oświadczenie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Odpowiedzialności karnej 
za fałszywe zeznania nie podlega niepodanie szacunkowej wartości rzeczy lub praw majątkowych albo podanie wartości 
nieodpowiadającej rzeczywistej wartości ujawnionych rzeczy lub praw. 
§ 4. Organ podatkowy jest obowiązany uprzedzić osobę wezwaną o prawie odmowy złożenia tego oświadczenia oraz 
o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości składanych oświadczeń określi, 
w drodze rozporządzenia, wzór formularza oświadczenia, o którym mowa w § 1, uwzględniając: 
1) dane identyfikujące osobę składającą oświadczenie; 
2) rodzaj, miejsce położenia i powierzchnię nieruchomości, rodzaj prawa majątkowego, które może być przedmiotem 
hipoteki przymusowej, miejsce położenia rzeczy, w stosunku do której przysługuje prawo majątkowe, numer księgi 
wieczystej lub zbioru dokumentów i oznaczenie sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej lub zbioru dok u-
mentów, stan prawny nieruchomości wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wartość nieruchomości lub 
praw; 
3) rodzaj rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, 
dane identyfikujące te rzeczy lub prawa, ich stan prawny wraz z ewentualnymi obciążeniami oraz szacunkową wa r-
tość rzeczy ruchomych lub praw. 
Art. 40. (uchylony) 
Art. 41. § 1. Skarbowi Państwa i jednostkom samorządu terytorialnego z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych 
w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, a także z tytułu zaległości podatkowych stanowiących ich dochód oraz odsetek 
za zwłokę od tych zaległości przysługuje zastaw skarbowy na wszystkich będących własnością podatnika oraz stanowi ą-
cych współwłasność łączną podatnika i jego małżonka rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, jeżeli 
wartość poszczególnych rzeczy lub praw wynosi w dniu ustanowienia zastawu co najmniej 12 400 zł 41), z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Zastawem skarbowym nie mogą być obciążone rzeczy lub prawa majątkowe niepodlegające egzekucji oraz m o-
gące być przedmiotem hipoteki. 
§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do należności przypadających od płatników lub inkasentów, następców 
prawnych oraz osób trzecich odpowiadających za zaległości podatkowe. 
Art. 42. Organ podatkowy dokonuje spisu rzeczy ruchomych oraz zbywalnych praw majątkowych, które mogą być 
przedmiotem zastawu skarbowego. 
Art. 43. § 1. Tworzy się Rejestr Zastawów Skarbowych, zwany dalej „rejestrem zastawów”. 
§ 2. Wpis do rejestru zastawów obejmuje: 
1) datę ustanowienia zastawu skarbowego; 
2) podstawę prawną wniosku o wpis zastawu skarbowego; 
                                                           
41) Wysokość kwoty na dany rok jest ustalona na podstawie art. 119 § 2 niniejszej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 37 – Poz. 900 
 
 3) oznaczenie organu występującego z wnioskiem o wpis zastawu skarbowego; 
4) dane dotyczące podmiotu, o którym mowa w art. 41 § 1 i 3: imię i nazwisko lub nazwę (firmę), miejsce zamieszkania 
lub adres siedziby oraz identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta – numer paszportu lub inny numer ide n-
tyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, oraz znany adres do doręczeń w Rzeczypospolitej Polskiej; 
5) dane identyfikujące przedmiot zastawu skarbowego; 
6) wysokość zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej zabezpieczonej zastawem skarbowym; 
7) datę wygaśnięcia i wykreślenia zastawu skarbowego. 
§ 3. Rejestr zastawów jest prowadzony w systemie teleinformatycznym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Krajowej 
Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie prowadzenia rejestru 
zastawów, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania tego rejestru oraz wymiany informacji 
pomiędzy organami uprawnionymi do występowania o wpis zastawu skarbowego do tego rejestru oraz organami egzek u-
cyjnymi. 
Art. 44. § 1. Podstawą wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów jest doręczona decyzja: 
1) ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego; 
2) określająca wysokość zobowiązania podatkowego; 
3) określająca wysokość odsetek za zwłokę; 
4) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta; 
5) o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej; 
6) o odpowiedzialności spadkobiercy; 
7) określająca wysokość zwrotu podatku. 
§ 2. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 podstawę wniosku 
o wpis zastawu skarbowego stanowi również deklaracja, jeżeli wykazane w niej zobowiązanie podatkowe nie zostało w y-
konane. Wpis zastawu skarbowego nie może być dokonany wcześniej niż po upływie 14 dni od upływu terminu płatności 
zobowiązania podatkowego. 
Art. 45. § 1. Zastaw skarbowy powstaje z dniem wpisu do rejestru zastawów. 
§ 2. O kolejności wpisu rozstrzyga czas wpływu wniosku do organu prowadzącego rejestr zastawów. Za czas wpływu 
wniosku uważa się godzinę, z dokładnością co do minuty, w której w danym dniu wniosek wpłynął do organu. Wnioski, 
które wpłynęły w tym samym czasie, uznaje się za złożone równocześnie. 
§ 3. O dokonaniu wpisu zastawu skarbowego organ prowadzący rejestr zastawów zawiadamia podatnika, płatnika lub 
inkasenta, następcę prawnego lub osobę trzecią odpowiadającą za zobowiązanie podatkowe lub zaległość podatkową oraz 
organ, na wniosek którego dokonano wpisu. 
§ 4. Wpisem w rejestrze zastawów jest również wykreślenie. 
Art. 46. § 1. Zastaw skarbowy jest skuteczny wobec każdorazowego właściciela przedmiotu zastawu i ma pierwsze ń-
stwo przed jego wierzycielami osobistymi. 
§ 2. Zastaw skarbowy wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed zastawem skarbowym wpisanym później. 
§ 3. W przypadku gdy rzecz ruchoma lub zbywalne prawo majątkowe zostały obciążone zastawem ujawnionym 
w innym rejestrze prowadzonym na podstawie odrębnych ustaw, zastaw wpisany wcześniej ma pierwszeństwo przed z a-
stawem wpisanym później. 
§ 4. Zaspokojenie z przedmiotu zastawu skarbowego następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym 
w administracji, chyba że z ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego jest prowadzona egzekucja przez sądowy 
organ egzekucyjny. 
Art. 46a. § 1. Organ prowadzący rejestr zastawów dokonuje wpisu zastawu skarbowego na wniosek organu upra w-
nionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. 
§ 2. Wnioski i inne dokumenty przesyła się do organu prowadzącego rejestr zastawów za pomocą środków komun i-
kacji elektronicznej. 
  
Dziennik Ustaw – 38 – Poz. 900 
 
 Art. 46b.  § 1. Wnios ki o wpis składa się na urzędowym formularzu. 
§ 2. Rozpoznając wniosek o wpis, organ prowadzący rejestr zastawów bada: 
1) treść i formę wniosku; 
2) zgodność danych wskazanych we wniosku z dostępnymi mu danymi zgromadzonymi w systemach teleinformatyc z-
nych, przy pomocy których są prowadzone rejestry publiczne osób, ruchomości lub zbywalnych praw majątkowych. 
§ 3. Brak wymaganej treści lub niezachowanie wymaganej formy wniosku, lub niezgodność danych, o których mowa 
w § 2, stanowi przeszkodę do dokonania wpisu. Organ prowadzący rejestr zastawów informuje organ, który wystąpił 
o dokonanie wpisu, o przyczynie niedokonania wpisu. 
Art. 46c. § 1. Wypis z rejestru zastawów wydaje naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek zainter e-
sowanego. Wypis zawiera informacje w zakresie obciążenia ruchomości lub zbywalnego prawa majątkowego zastawem 
skarbowym, inne niż dane, o których mowa w art. 43 § 2 pkt 4, a także informacje dotyczące wysokości zabezpieczonego 
zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej, oznaczenie organu, na wniosek którego 
wpisano zastaw skarbowy do rejestru zastawów, numer jego wniosku o wpis oraz datę powstania zastawu skarbowego. 
§ 2. Naczelnik urzędu skarbowego, do którego wpłynął wniosek zainteresowanego, wydaje, na wniosek tego zainter e-
sowanego, zaświadczenie o: 
1) braku wpisu zainteresowanego do rejestru zastawów; 
2) wpisie zainteresowanego do rejestru zastawów jako właściciela obciążonych zastawem skarbowym ruchomości lub 
zbywalnego prawa majątkowego wraz z danymi dotyczącymi: 
a) przedmiotu zastawu skarbowego, 
b) wysokości zabezpieczonych zastawem skarbowym zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej, 
c) organu, na wniosek którego wpisano zastaw skarbowy do rejestru zastawów, i numeru jego wniosku o wpis, 
d) daty powstania zastawu skarbowego. 
§ 3. Naczelnicy urzędów skarbowych przetwarzają dane z rejestru zastawów w zakresie niezbędnym do wydawania 
wypisów z rejestru i zaświadczeń. 
§ 4. Wypisy z rejestru zastawów i zaświadczenia mają moc dokumentów urzędowyc h. 
§ 5. Za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa 
w wysokości nie większej niż 50 zł. W przypadku nieuiszczenia opłaty wniosek o wydanie wypisu lub zaświadczenia 
pozostawia się bez rozpatrzenia. 
§ 6. Wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia nie narusza przepisów o tajemnicy skarbowej. 
§ 7. Wypisy i zaświadczenia mogą być sporządzane w postaci elektronicznej, zgodnie z art. 152a. 
Art. 46d.  § 1. Rejestr zastawów jest dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu 
obsługującego organ prowadzący ten rejestr. 
§ 2. Bezpłatne wyszukiwanie w rejestrze zastawów informacji, o których mowa w art. 46c § 1, odbywa się za pośre d-
nictwem aplikacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego organ 
prowadzący ten rejestr. Przepis art. 46c § 6 stosuje się odpowiednio. 
Art. 46e. Dostęp do rejestru zastawów zapewnia się organom uprawnionym do występowania o wpis zastawu ska r-
bowego do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym w zakresie niezbędnym do wykonywania ich ustawowych zadań. 
Art. 46f. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) strukturę rejestru zastawów, 
2) sposób przesyłania wniosków o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów i innych dokumentów, 
3) wzór wniosku o wpis zastawu skarbowego do rejestru zastawów, 
4) wzór wniosku o wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia, 
5) wysokość opłaty za wydanie wypisu z rejestru zastawów i zaświadczenia, 
6) tryb zapewnienia dostępu do rejestru zastawów organom uprawnionym do występowania o wpis zastawu skarbowego 
do tego rejestru oraz organom egzekucyjnym, innym niż naczelnicy urzędów skarbowych 
– przy uwzględnieniu potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa przesyłania dokumentów, ujednolicenia treści składanych 
wniosków, sprawności postępowania w sprawie dokonywania wpisu, ułatwienia pozyskiwania informacji zawartych 
w rejestrze, sprawności wydawania wypisów z rejestru zastawów i zaświadczeń oraz kosztów związanych z wydaniem 
wypisu z tego rejestru i zaświadczenia. 
  
Dziennik Ustaw – 39 – Poz. 900 
 
 Art. 46g. Zastaw skarbowy wygasa: 
1) z mocy prawa, z dniem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego albo 
2) z dniem: 
a) sprzedaży przedmiotu zastawu skarbowego w postępowaniu egzekucyjnym lub upadłościowym albo 
b) wykreślenia wpisu z rejestru zastawów. 
Art. 46h.  § 1. Organ, na wniosek którego ustanowiono zastaw skarbowy, może wydać decyzję w sprawie wykreślenia 
zastawu skarbowego z rejestru zastawów, na wniosek: 
1) osoby powołującej się na swoje prawo własności ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe, jeżeli ruchomość lub 
zbywalne prawo majątkowe obciążone zastawem skarbowym w dniu jego powstania nie stanowiły własności podatn i-
ka, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe lub zaleg-
łości podatkowe; 
2) podatnika, płatnika, inkasenta, następcy prawnego lub osoby trzeciej odpowiadającej za zobowiązanie podatkowe lub 
zaległości podatkowe, której w dniu powstania zastawu skarbowego nie przysługiwało prawo własności obciążonej 
zastawem skarbowym ruchomości lub zbywalne prawo majątkowe. 
§ 2. Ostateczną decyzję o wykreśleniu zastawu skarbowego doręcza się również organowi prowadzącemu rejestr 
zastawów, który z urzędu wykreśla zastaw skarbo wy z tego rejestru. 
Art. 46i. Na wniosek organu uprawnionego do występowania w imieniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu 
terytorialnego, o którym mowa w art. 46a § 1, wykreśla się zastaw skarbowy z rejestru zastawów w przypadku stwierdzenia 
przez ten organ: 
1) wygaśnięcia zastawu skarbowego zgodnie z art. 46g pkt 1 i 2 lit. a; 
2) utraty zasadności istnienia zastawu skarbowego, w szczególności znacznego obniżenia wartości przedmiotu tego 
zastawu; 
3) ustanowienia innego zabezpieczenia zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej zabezpieczonych uprze d-
nio tym zastawem skarbowym. 
Rozdział 4 
Terminy płatności 
Art. 47. § 1. Termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania 
podatkowego. 
§ 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, zaliczki na podatek lub 
raty podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na 14 dni przed 
terminem płatności podatku, pierwszej zaliczki na podatek lub pierwszej raty podatku, obowiązuje termin określony w § 1. 
§ 3. Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności uważa się ostatni dzień, 
w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata powinna nastąpić. 
§ 4. Terminem płatności dla płatników jest ostatni dzień, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, p o-
winna nastąpić wpłata należności z tytułu podatku. 
§ 4a. Terminem płatności dla inkasentów jest dzień następujący po ostatnim dniu, w którym, zgodnie z przepisami 
prawa podatkowego, wpłata podatku powinna nastąpić, chyba że organ stanowiący właściwej jednostki samorządu teryt o-
rialnego wyznaczył termin późniejszy. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, terminy płatności 
poszczególnych podatków, zaliczek na podatek lub rat podatku, wskazując dzień, miesiąc i rok, w którym upływa termin 
płatności. 
Art. 48. § 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika 
lub interesem publicznym może odraczać terminy przewidziane w przepisach prawa podatkowego, z wyjątkiem terminów 
określonych w art. 68–71, art. 77 § 1– 3, art. 79 § 2, art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118. 
§ 2. Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do terminów dotyczących płatników lub inkasentów. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową org a-
nów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając właściwość organów w zakresie czynności, dla kt ó-
rych przewidziane są terminy, oraz termin udzielanego odroczenia. 
  
Dziennik Ustaw – 40 – Poz. 900 
 
 Art. 49. § 1. W razie wydania decyzji na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub pkt 2 nowym terminem płatności jest dzień, 
w którym, zgodnie z decyzją, powinna nastąpić zapłata odroczonego podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za 
zwłokę albo poszczególnych rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę. 
§ 2. Jeżeli w terminie określonym w decyzji podatnik nie dokonał zapłaty odroczonego podatku lub zaległości poda t-
kowej wraz z odsetkami za zwłokę lub nie zapłacił którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość 
podatkowa wraz z odsetkami za zwłokę, terminem płatności podatku lub zaległości podatkowej objętej odroczeniem lub 
ratą staje się odpowiednio termin określony w art. 47 § 1– 3. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub ink a-
sentów. 
Art. 50. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, przedłużać terminy 
przewidziane w przepisach prawa podatkowego z wyjątkiem terminów określonych w art. 68–71, art. 77 § 1, art. 79 § 2, 
art. 80 § 1, art. 87 § 3 i 4, art. 88 § 1 i art. 118, określając grupy podatników, którym przedłużono terminy, rodzaje czynności, 
których termin wykonania został przedłużony, oraz dzień upływu przedłużonego terminu. 
Rozdział 5 
Zaległość podatkowa 
Art. 51. § 1. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. 
§ 2. Za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym również 
zaliczkę, o której mowa w art. 23a, lub ratę podatku. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się również do należności z tytułu podatków, zaliczek na podatki oraz rat podatków ni e-
wpłaconych w terminie płatności przez płatnika lub inkasenta. 
Art. 52. § 1. Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega uprzednio zwrócona przez organ podatkowy lub 
zaliczona na poczet zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę albo bieżących zobowiązań podatkowych, wraz 
z oprocentowaniem: 
1)42) nadpłata lub zwrot podatku wykazane nienależnie lub w wysokości większej od należnej, ujęte w deklaracji lub we 
wniosku o zwrot podatku w rozumieniu przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochod o-
wym od osób fizycznych lub rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; 
2) nadpłata lub zwrot podatku: 
a) określone lub stwierdzone w decyzji, która następnie została uchylona, zmieniona lub stwierdzono jej nieważność 
albo stwierdzono jej wygaśnięcie, 
b)43)  stwierdzone na wniosek w trybie art. 75 § 4 albo przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podat-
ku dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od 
osób prawnych, w zakresie wynikającym z tego wniosku, nienależnie lub w wysokości większej od należnej, 
c) wykazane dodatkowo, w korekcie deklaracji dokonanej w trybie art. 274, nienależnie lub w wysokości większej 
od należnej. 
§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, kwoty podlegające zwrotowi traktuje się jako zaległości podatkowe. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, w razie niedokonania zwrotu w terminie 30 dni, organ podatkowy 
wydaje decyzj ę, w której określa obowiązek zwrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Po upływie tego 
terminu kwotę podlegającą zwrotowi traktuje się jako zaległość podatkową. 
Art. 52a. Zwrotowi bez wezwania organu podatkowego podlega wynagrodzenie płatników lub inkasentów pobrane 
nienależnie lub w wysokości większej od należnej, które traktuje się jako zaległość podatkową. Organ podatkowy wydaje 
decyzję, w której określa wysokość zaległości podatkowej. 
Rozdział 6 
Odsetki za zwłokę i opłata prolongacyjna 
Art. 53. § 1. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek w części przekraczającej 
wysokość podatku należnego za okres rozliczeniowy. 
                                                           
42) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
43) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 41 – Poz. 900 
 
 § 3. Odsetki za zwłokę nalicza podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny lub osoba trzecia odpowiadająca za zaleg-
łości podatkowe, z zastrzeżeniem art. 53a, art. 62 § 4, art. 66 § 5, art. 67a § 1 pkt 1 lub 2 i art. 76a § 1. 
§ 4. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, 
w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego. 
§ 5. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 1 pkt 1, odsetki za zwłokę naliczane są odpowiednio od dnia zwrotu 
nadpłaty, zwrotu podatku, zwrotu oprocentowania lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych lub na poczet bież ą-
cych lub przyszłych zobowiązań podatkowych. 
§ 6. W przypadkach, o których mowa w art. 52a, odsetki za zwłokę naliczane są od dnia pobrania wynagrodzenia. 
Art. 53a. § 1. Jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeni o-
wego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie złożył deklaracji, wysokość zaliczek 
jest inna niż wykazana w deklaracji lub zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części, organ ten wydaje decyzję, 
w której określa wysokość odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres 
rozliczeniowy, a w przypadku niezłożenia zeznania w terminie – odsetki na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, przy j-
mując prawidłową wysokość zaliczek na podatek. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczek na specjalny podatek węglowodorowy oraz zaliczek na podatek 
od towarów i usług. 
Art. 54. § 1. Odsetek za zwłokę nie nalicza się: 
1) za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, 
w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości 
podatkowych; 
2) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 227 § 1, do dnia otrzymania odwołania przez 
organ odwoławczy; 
3) za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3, do dnia doręczenia decyzji organu 
odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3; 
4) w przypadku zawieszenia postępowania z urzędu – od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do 
dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania; 
5) jeżeli wysokość odsetek nie przekraczałaby trzykrotności wartości opłaty pobieranej przez operatora wyznaczonego 
w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe za traktowanie przesyłki listowej jako przesyłki 
poleconej; 
6) (uchylony) 
7) za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli 
decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; 
7a) za okres od dnia następnego po upływie dwóch lat od dnia złożenia deklaracji, od zaległości związanych z popełnio-
nymi w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami, jeżeli w tym okresie nie zostały one ujawnione 
przez organ podatkowy; 
7b)44) za okres od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji określonej w art. 119zfa § 1 do dnia cofnięcia skutków unik a-
nia opodatkowania zgodnie z art. 119zfk § 1 lub 2, od zaległości podatkowych związanych z osiągnięciem korzyści 
podatkowej; 
8) w zakresie przewidzianym w odrębnych ustawach. 
§ 2. Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej prze d-
stawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. 
§ 3. Przepisy § 1 pkt 2, 3 i 7 stosuje się również w razie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozp a-
trzenia oraz stwierdzenia nieważności decyzji. W tym przypadku terminy należy liczyć sumując na poszczególnych etapach 
okresy trwania postępowania. 
§ 4. Przepis § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia na poczet zobowiązań podatkowych zajętych 
uprzednio rzeczy lub praw majątkowych. 
§ 5. (uchylony) 
                                                           
44) Dodany przez art. 3 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 42 – Poz. 900 
 
 Art. 55. § 1. Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego. 
§ 2. Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza 
się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu 
wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. 
Art. 56. § 1. Stawka odsetek za zwłokę jest równa sumie 200% podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombard o-
wego, ustalanej zgodnie z przepisami o Narodowym Banku Polskim, i 2%, z tym że stawka ta nie może być niższa niż 8%. 
§ 1a. (uchylony) 
§ 1b. (uchylony) 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. (uchylony) 
Art. 56a. § 1. Obniżoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 50% stawki odsetek za zwłokę stosuje się w prz y-
padku spełnienia łącznie następujących warunków: 
1) złożenia prawnie skutecznej korekty deklaracji, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia upływu terminu do 
złożenia deklaracji; 
2) zapłaty zaległości podatkowej w ciągu 7 dni od dnia złożenia korekty. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie zaliczenia nadpłaty lub zwrotu podatku, a także w razie potrącenia 
lub przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych w trybie określonym w art. 66, na wniosek złożony w terminie 7 dni 
od dnia złożenia korekty deklaracji. 
§ 3. Obniżonej stawki odsetek za zwłokę nie stosuje się w przypadku korekty deklaracji: 
1) złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w przypadkach gdy nie stosuje 
się zawiadomienia – po zakończeniu kontroli podatkowej; 
1a) złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej; 
2) dokonanej w wyniku czynności sprawdzających. 
Art. 56b. Podwyższoną stawkę odsetek za zwłokę w wysokości 150% stawki odsetek za zwłokę stosuje się do zaleg-
łości w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym w przypadku: 
1) zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku ujawnionych przez organ 
podatkowy w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego, 
2) korekty deklaracji: 
a) złożonej po doręczeniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, a w przypadkach gdy nie sto-
suje się zawiadomienia – po zakończeniu kontroli podatkowej, 
b) dokonanej w wyniku czynności sprawdzających, 
c) złożonej po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej 
– jeżeli kwota zaniżenia zobowiązania podatkowego, zawyżenia kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku przekracza 25% kwo-
ty należnej i jest wyższa niż pięciokrotna wysokość minimalnego wynagrodzenia w rozumieniu ustawy z dnia 10 paździe r-
nika 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2177), obowiązującego w dniu następującym po 
dniu upływu terminu płatności zobowiązania lub terminu zwrotu; 
3) ujawnienia przez organ podatko wy w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej 
lub postępowania podatkowego niezłożenia deklaracji, mimo ciążącego obowiązku oraz braku zapłaty podatku. 
Art. 56ba. Przepisu art. 56b nie stosuje się do zaległości w podatku od towarów i usług, w przypadku gdy ustala się 
dodatkowe zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 112b lub art. 112c ustawy o podatku od towarów i usług.  
Art. 56c. Stawki odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56–56b, ulegają obniżeniu lub podwyższeniu w stopniu 
odpowiadającym obniżeniu lub podwyższeniu podstawowej stopy oprocentowania kredytu lombardowego, począwszy od 
dnia, w którym stopa ta uległa zmianie. 
Art. 56d.  Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzęd o-
wym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” stawki odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56–56b. 
Art. 57. § 1. W decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, dotyczącej podatków stanowiących dochód 
budżetu państwa, organ podatkowy ustala opłatę prolongacyjną od kwoty podatku lub zaległości podatkowej. 
§ 2. Stawka opłaty prolongacyjnej jest równa obniżonej stawce odsetek za zwłokę. 
  
Dziennik Ustaw – 43 – Poz. 900 
 
 § 3. Wysokość opłaty prolongacyjnej oblicza się przy zastosowaniu stawki opłaty prolongacyjnej obowiązującej 
w dniu wydania decyzji, o której mowa w § 1. 
§ 4. Opłata prolongacyjna wpłacana jest w terminach płatności, o których mowa w art. 49 § 1; w razie niedotrzymania 
terminu płatności przepis art. 49 § 2 i 3 oraz art. 55 § 2 stosuje się odpowiedni o. 
§ 5. Nie ustala się opłaty prolongacyjnej, gdy przyczyną wydania decyzji, o której mowa w § 1, były klęska żywioł o-
wa lub wypadek losowy. 
§ 6. Organ podatkowy może odstąpić od ustalenia opłaty prolongacyjnej, jeżeli wydanie decyzji, o której mowa 
w § 1, następuje w związku z postępowaniem układowym lub na podstawie odrębnych ustaw. 
§ 7. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może wprowadzić opłatę prolongacyjną – w wysokości nie 
większej niż określona w § 2 – z tytułu rozłożenia na raty lub odroczenia terminu płatności podatków oraz zaległości podatk o-
wych stanowiących dochód odpowiednio – gminy, powiatu lub województwa. Przepisy § 3–5 stosuje się odpowiednio. 
§ 8. Przepisy § 1–4 i 7 stosuje się również do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub inkase n-
tów, następców prawnych oraz osób trzecich. 
Art. 58. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady 
naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej. 
Rozdział 6a45) 
Dodatkowe zobowiązanie podatkowe 
Art. 58a. § 1. Wydając decyzję z zastosowaniem: 
1) art. 119a § 1 lub 7, 
2) środków ograniczających umowne korzyści, 
3) art. 24 ust. 19 i 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także art. 12 ust. 13 
i 14 oraz art. 22c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, 
4) przepisów rozdziału 4b oddziału 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub 
rozdziału 1a oddziału 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, 
5) art. 30 § 1, gdy oświadczenie, o którym mowa w art. 41 ust. 15 lub 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku d o-
chodowym od osób fizycznych, lub oświadczenie, o którym mowa w art. 26 ust. 7a lub 7g ustawy z dnia 15 lutego 
1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, nie było zgodne z prawdą, płatnik nie dokonał wymaganej wer y-
fikacji lub podjęta przez płatnika weryfikacja nie była adekwatna do charakteru i skali działalności płatnika 
– organ podatkowy ustala jednocześnie dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie przepisów niniejszego rozdziału. 
§ 2. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do ustalania dodatkowego zobowiązania podatkowego w spr a-
wach innych niż określone w § 1. 
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1–3, organ podatkowy może odstąpić od ustalenia dodatkowego z o-
bowiązania podatkowego, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności oraz faktów należy przyjąć, że w momencie doko-
nywania czynności, których dotyczy decyzja, podatnik pozostawał w błędnym, ale usprawiedliwionym przekonaniu 
o zgodności uzyskanej przez niego w danych okolicznościach korzyści podatkowej z przedmiotem i celem ustawy poda t-
kowej lub jej przepisu (dobra wiara). 
§ 4. Na ocenę, że podatnik działał w dobrej wierze, może wskazywać w szczególności nieprowadzenie przez niego 
działalności gospodarczej lub prowadzenie jej w niewielkiej skali, wskutek czego nie można było rozsądnie oczekiwać, że 
w odniesieniu do czynności, których dotyczy decyzja, o której mowa w § 1, będzie on korzystał z profesjonalnych porad 
dotyczących ich skutków podatkowych. 
Art. 58b.  § 1. W przypadku wydania decyzji z zastosowaniem przepisów lub środków określonych w art. 58a 
§ 1 pkt 1–4, gdy decyzja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, 
z wyjątkiem zryczałtowanych form opodatkowania, dodatkowe zobowiązanie podatkowe wynosi 10% sumy nienależnie 
wykazanej lub zawyżonej straty podatkowej i niewykazanego w całości lub w części dochodu do opodatkowania 
w zakresie wynikającym z tej decyzji. 
                                                           
45) Rozdział dodany przez art. 3 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 44 – Poz. 900 
 
 § 2. W przypadku wydawania decyzji z zastosowaniem przepisów określonych w art. 58a § 1 pkt 1 w zakresie poda t-
ków innych niż wymienione w § 1, dodatkowe zobowiązanie podatkowe wynosi 40% kwoty korzyści podatkowej w zakre-
sie wynikającym z tej decyzji. 
§ 3. W sytuacji określonej w art. 58a § 1 pkt 5 dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustala się jako 10% podstawy 
opodatkowania należności, w stosunku do której płatnik zastosował niższą stawkę podatku lub nie pobrał podat ku. 
§ 4. W sytuacjach określonych w § 1 i 2 organ podatkowy oblicza podstawę do ustalenia dodatkowego zobowiązania 
podatkowego, przyjmując, że przepisy lub środki określone w art. 58a § 1 mają wpływ na rozliczenie podatkowe jako 
ostatnie. 
Art. 58c. § 1. Stawki wskazane w art. 58b ulegają podwojeniu, jeżeli: 
1) podstawa do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego przekracza 15 000 000 zł – w zakresie nadwyżki 
ponad tę kwotę; 
2) nie upłynęło 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym podatnikowi lub płatnikowi doręczono ostateczną dec y-
zję z zastosowaniem przepisów lub środków, o których mowa w art. 58a § 1 pkt 1–3 – w zakresie kwoty stanowiącej 
podstawę ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, związanej z zastosowaniem tych przepisów lub śro d-
ków; 
3) strona nie przedłożyła organowi podatkowemu dokumentacji podatkowej, o której mowa w przepisach rozdziału 4b 
oddziału 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub rozdziału 1a oddziału 3 
ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych – w zakresie tej części podstawy ustalenia 
dodatkowego zobowiązania podatkowego, która wynika z zastosowania przepisów wskazanych w art. 58a § 1 pkt 4 
i dotyczy transakcji, dla której nie przedłożono dokumentacji podatkowej. 
§ 2. W przypadku gdy łącznie zaistnieją przesłanki wymienione w § 1 pkt 1 i 3, stawka, o której mowa w art. 58b § 1, 
ulega potrojeniu. 
§ 3. Przepisu § 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli strona uzupełni niekompletną dokumentację podatkową w pełnym zakr e-
sie w terminie wskazanym przez organ podatkowy, nie dłuższym niż 14 dni. 
Art. 58d.  Stawki wskazane w art. 58b i art. 58c ulegają obniżeniu o połowę w przypadku wydania decyzji na podst a-
wie art. 119a § 7 – w zakresie podstawy ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, która związana jest z cofnię-
ciem skutków unikania opodatkowania określonym w art. 81b § 1a. 
Art. 58e. Dodatkowego zobowiązania podatkowego uregulowanego w niniejszym rozdziale nie stosuje się względem 
osoby fizycznej, która za ten sam czyn ponosi odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe. 
Rozdział 7 
Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych 
Art. 59. § 1. Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek: 
1) zapłaty; 
2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta; 
3) potrącenia; 
4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; 
5) zaniechania poboru; 
6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych; 
7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym; 
8) umorzenia zaległości; 
9) przedawnienia; 
10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m; 
11) nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego stwierdzonego przez praw o-
mocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku – ze skutkiem na dzień otwarcia spadku. 
  
Dziennik Ustaw – 45 – Poz. 900 
 
 § 2. Zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek: 
1) wpłaty; 
2) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku; 
3) umorzenia, w przypadkach przewidzianych w art. 67d § 3; 
4) przejęcia własności nieruchomości lub przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym; 
5) przedawnienia; 
6) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m; 
7) nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu terytorialnego stwierdzonego przez praw o-
mocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku – ze skutkiem na dzień otwarcia spadku. 
Art. 60. § 1.46) Za termin dokonania zapłaty podatku uważa się :  
1) przy zapłacie gotówką – dzień wpłacenia kwoty podatku w kasie organu podatkowego lub w kasie podmiotu obsł ugu-
jącego organ podatkowy, lub na rachunek tego organu w banku, w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 
23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, w biurze usług płatn i-
czych, w instytucji płatniczej, w małej instytucji płatniczej lub w instytucji pieniądza elektronicznego albo dzień p o-
brania podatku przez płatnika lub inkasenta;  
2) w obrocie bezgotówkowym – dzień obciążenia rachunku bankowego podatnika, rachunku podatnika w spół dzielczej 
kasie oszczędnościowo-kredytowej lub rachunku płatniczego podatnika w instytucji płatniczej, w małej instytucji 
płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego na podstawie polecenia przelewu, a w przypadku zapłaty za pom o-
cą instrumentu płatniczego innego niż polecenie przelewu, zwanego dalej „innym instrumentem płatniczym” – dzień 
uzyskania potwierdzenia autoryzacji transakcji płatniczej, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 
2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2019 r. poz. 659 i 730). 
§ 1a. W przypadku polecenia przelewu z rachunku bankowego podatnika w banku lub instytucji kredytowej lub r a-
chunku płatniczego podatnika w unijnej instytucji płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. 
o usługach płatniczych lub unijnej instytucji pieniądza elektronicznego, niemających siedziby lub oddziału na terytorium 
Rzeczypospolitej Polskiej za termin zapłaty podatku uważa się dzień złożenia zlecenia płatniczego przez podatnika, jeżeli 
wpłacana kwota zostanie uznana na rachunku bankowym organu podatkowego w terminie wskazanym w art. 54 ustawy 
z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W razie przekroczenia tego terminu za termin zapłaty uważa się dzień 
uznania kwoty na rachunku bankowym organu podatkowego. 
§ 2. Przepisy § 1 i 1a stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub inkasenta. 
§ 2a. (uchylony)47) 
§ 2b. (uchylony)47) 
§ 2c. (uchylony)47) 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności 
i po zasięgnięciu opinii Prezesa Narodowego Banku Polskiego, może określić, w drodze rozporządzenia, wzór formularza 
wpłaty gotówkowej oraz polecenia przelewu na rachunek organu podatkowego, uwzględniając dane identyfikujące wpłac a-
jącego oraz tytuł wpłaty. 
§ 4. Zlecenia płatnicze na rzecz organów podatkowych mogą być składane również w formie dokumentu elektronic z-
nego przy użyciu oprogramowania udostępnionego przez banki lub innego dostawcę usług płatniczych w rozumieniu ust a-
wy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, uprawnionego do przyjmowania zleceń płatniczych albo w inny sp o-
sób uzgodniony z bankiem lub innym dostawcą usług płatniczych przyjmującym zlecenie. 
§ 5. Zlecenie płatnicze, o którym mowa w § 4, powinno zawierać dane identyfikujące wpłacającego, w tym identyf i-
kator podatkowy, oraz powinno wskazywać tytuł wpłaty, przy czym niepodanie lub błędne podanie tych informacji stanowi 
podstawę do odmowy realizacji wpłaty gotówkowej lub polecenia przelewu. 
§ 6. Rozliczanie płatności na rzecz organów podatkowych następuje poprzez międzybankowy system rozliczeń elek tro-
nicznych w krajowej organizacji rozliczeniowej lub poprzez system elektronicznych rozrachunków międzyoddziałowych  
Narodowego Banku Polskiego. 
                                                           
46) W brzmieniu ustalonym przez art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektóryc h 
innych ustaw (Dz. U. poz. 1075), która weszła w życie z dniem 20 czerwca 2018 r. 
47) Przez art. 2 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 46. 
  
Dziennik Ustaw – 46 – Poz. 900 
 
 Art. 61. § 1. Zapłata podatków przez podatników prowadzących działalność gospodarczą i obowiązanych do prow a-
dzenia księgi rachunkowej lub podatkowej księgi przychodów i rozchodów następuje w formie polecenia przelewu. 
§ 1a. Zapłata opłaty skarbowej przez podatników, o których mowa w § 1, może nastąpić w gotówce. 
§ 1b.48) Zapłata podatków przez mikroprzedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo prze d-
siębiorców może nastąpić również w gotówce. 
§ 2. Formę rozliczeń, o której mowa w § 1, stosuje się również do wpłat kwot podatków pobranych przez płatników, 
jeżeli płatnicy spełniają warunki określone w § 1. 
§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się: 
1) do zapłaty podatków niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą; 
2) gdy zapłata podatku, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, jest dokonywana papierami wartościowymi lub zn a-
kami akcyzy; 
3) do pobierania podatków przez płatników lub inkasentów. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, dopuścić zapłatę niektórych 
podatków papierami wartościowymi, określając szczegółowe zasady stosowania tej formy zapłaty podatku, termin i sposób 
dokonania zapłaty, rodzaj papieru wartościowego oraz sposób obliczenia jego wartości dla potrzeb zapłaty podatku. 
Art. 61a. § 1. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa mogą, w drodze uchwały, dopuścić zapłatę poda t-
ków, stanowiących dochody odpowiednio budżetu gminy, powiatu lub województwa, za pomocą innego instrumentu pła t-
niczego, w tym instrumentu płatniczego, na którym przechowywany jest pieniądz elektroniczny. 
§ 2. W przypadku wymienionym w § 1 za termin dokonania zapłaty podatku uważa się dzień obciążenia rachunku 
płatniczego podatnika, płatnika lub inkasenta lub jego rachunku w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
-kredytowej, innego niż płatniczy, albo dzień pobrania wartości pieniężnej z pieniądza elektronicznego. 
Art. 62. § 1. Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem § 2, zal i-
cza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, 
na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. 
§ 1a. Jeżeli na podatniku ciążą koszty doręczonego upomnienia, dokonaną wpłatę zalicza się w pierwszej kolejności 
na poczet tych kosztów. 
§ 2. Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z tytułu zaliczek na podatek, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet 
zaliczki, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. 
§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie dokonywania wpłat na poczet rat, na jakie rozłożono podatek lub 
zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę oraz rat podatku. 
§ 4. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia 
wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie, z zastrzeżeniem § 4a. 
§ 4a. Postanowienie, o którym mowa w § 4, wydaje się wyłącznie na wniosek, w przypadku gdy: 
1) wpłata w całości pokrywa kwotę główną zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub 
2) zaliczenie wpłaty następuje w całości zgodnie z żądaniem podatnika, lub 
3) kwota wpłaty podlegającej zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub kosztów upomnienia 
nie przekracza pięciokrotności kosztów upomnienia, lub 
4) od wpłat dokonanych po terminie płatności nie naliczono odsetek za zwłokę zgodnie z art. 54 § 1 pkt 5. 
§ 5. Przepisy § 1–4a stosuje się odpowiednio do wpłat dokonywanych przez płatników, inkasentów, następców pra w-
nych oraz osoby trzecie. 
Art. 62a. Przepisy dotyczące zapłaty podatku stosuje się odpowiednio do zaliczenia na poczet zobowiązania poda t-
kowego środków pieniężnych przyjętych jako zabezpieczenie na podstawie art. 33d § 2 pkt 6 i 7. 
                                                           
48) W brzmieniu ustalonym przez art. 48 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
  
Dziennik Ustaw – 47 – Poz. 900 
 
 Art. 62b. § 1. Zapłata podatku może nastąpić także przez: 
1) małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę; 
2) aktualnego właściciela przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, jeżeli podatek zabezpieczony jest 
hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym; 
3) inny podmio t, w przypadku gdy kwota podatku nie przekracza 1000 zł. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, jeżeli treść dowodu zapłaty nie budzi wątpliwości co do prz e-
znaczenia zapłaty na zobowiązanie podatnika uznaje się, że wpłata pochodzi ze środków podatnika. 
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1–3, przepisy dotyczące zapłaty podatku przez podatnika stosuje się 
odpowiednio. 
Art. 63. § 1. Podstawy opodatkowania, kwoty podatków, odsetki za zwłokę, opłaty prolongacyjne, oprocentowanie 
nadpłat oraz wynagrodzenia przysługujące płatnikom i inkasentom zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że ko ń-
cówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do 
pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2. 
§ 1a. Podstawy opodatkowania, o których mowa w art. 30a ust. 1 pkt 1–3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku 
dochodowym od osób fizycznych, oraz kwoty podatków od nich pobierane zaokrągla się do pełnych groszy w górę. 
§ 2. Zaokrąglania podstaw opodatkowania i kwot podatków nie stosuje się do opłat, o których mowa w przepisach 
o podatkach i opłatach lokalnych. 
§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się do zaliczenia wpłaty, zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku. 
Art. 64. § 1. Zobowiązania podatkowe oraz zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę w podatkach stan o-
wiących dochód budżetu państwa podlegają, na wniosek podatnika, potrąceniu z wzajemnej, bezspornej i wymagalnej 
wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa z tytułu: 
1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego; 
2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub 
art. 4172 Kodeksu cywilnego; 
3) nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłaszczenia nieruchomości 
na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami; 
4) odszkodowania za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie, uzyskanego na podstawie przep i-
sów Kodeksu postępowania karnego; 
5) odszkodowania uzyskanego na podstawie przepisów o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób repr e-
sjonowanych za działalność na rzecz bytu Państwa Polskiego; 
6) odszkodowania orzeczonego w decyzji organu administracji rządowej. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do wzajemnych, bezspornych i wymagalnych wierzytelności podatnika wobec 
państwowych jednostek budżetowych z tytułu zamówień wykonanych przez niego na podstawie umów zawartych w trybie 
przepisów o zamówieniach publicznych, pod warunkiem że potrącenie jest dokonywane przez tego podatnika i z tej wi e-
rzytelności. 
§ 2a. Do potrącenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę przepis art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio. 
§ 3. Potrącenia z tytułów wymienionych w § 1 i 2 można również dokonać z urzędu. 
§ 4. Na wniosek podatnika wierzytelności z tytułów wymienionych w § 1 i 2 mogą być również zaliczane na poczet 
przyszłych zobowiązań podatkowych. 
§ 5. Potrącenie następuje z dniem: 
1) złożenia wniosku, który został uwzględniony; 
2) wydania z urzędu postanowienia o potrąceniu. 
§ 6. Odmowa potrącenia następuje w drodze decyzji. 
§ 6a. Potrącenie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 
§ 7. Jednostka budżetowa, której zobowiązanie zostało potrącone z wierzytelności podatnika, jest obowiązana wpł a-
cić równowartość wygasłego podatku do organu podatkowego w terminie 7 dni od dnia dokonania potrącenia. Od niewpł a-
conej w terminie równowartości wygasłego podatku nalicza się odsetki za zwłokę. 
  
Dziennik Ustaw – 48 – Poz. 900 
 
 Art. 65. § 1. Uprawnienie, o którym mowa w art. 64 § 1, przysługuje również podatnikom w stosunku do gminy, 
powiatu lub województwa z tytułu: 
1) prawomocnego wyroku sądowego wydanego na podstawie art. 417 lub art. 4172 Kodeksu cywilnego; 
2) prawomocnej ugody sądowej zawartej w związku z zaistnieniem okoliczności przewidzianych w art. 417 lub art. 4172 
Kodeksu cywilnego; 
3) nabycia przez gminę, powiat lub województwo nieruchomości na cele uzasadniające jej wywłaszczenie lub wywłas z-
czenia nieruchomości na podstawie przepisów o gospodarce nieruchomościami; 
4) odszkodowania orzeczonego w decyzji wydanej przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka 
województwa. 
§ 2. Przepisy art. 64 § 2–7 stosuje się odpowiednio. 
Art. 66. § 1. Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest przeniesienie własności rzeczy 
lub praw majątkowych na rzecz: 
1) Skarbu Państwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody budżetu państwa; 
2) gminy, powiatu lub województwa – w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków stanowiących dochody ich 
budżetów. 
§ 2. Przeniesienie następuje na wniosek podatnika: 
1)49) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą właściwego naczelnika urzędu 
skarbowego, a w przypadku gdy przedmiotem umowy jest przeniesienie akcji lub udziałów także za zgodą Prezesa 
Rady Ministrów, między starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej a podatnikiem; 
2) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między wójtem, burmistrzem (prezydentem 
miasta), starostą albo marszałkiem województwa a podatnikiem. 
§ 3. Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej. 
§ 3a. Starosta powiadamia właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zawarciu umowy, o której mowa w § 2, prz e-
syłając jednocześnie jej kopię. 
§ 3b. Wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w § 2 pkt 1, następuje w drodze postanowienia. 
§ 4. W przypadkach wymienionych w § 1 za termin wygaśnięcia zobowiązania podatkowego uważa się dzień przeni e-
sienia własności rzeczy lub praw majątkowych. 
§ 5. W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej instancji wydaje decyzję 
stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Przepis art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 67. (uchylony) 
Rozdział 7a 
Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych 
Art. 67a. § 1. Organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych 
ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 
1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 
2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregul o-
wanych w terminie zaliczek na podatek; 
3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. 
§ 2. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, 
w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. 
Art. 67b.  § 1. Organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg 
w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: 
1) które nie stanowią pomocy publicznej; 
2) które stanowią pomoc de minimis  – w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach 
prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis ; 
                                                           
49) W brzmieniu ustalonym przez art. 9 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o zasadach zarządzania mieniem państw o-
wym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 492), która weszła w życie z dniem 29 marca 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 49 – Poz. 900 
 
 3) które stanowią pomoc publiczną: 
a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia, 
b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektor o-
wym, 
c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego 
podejmowanego w interesie europejskim, 
d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty, 
e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na 
podstawie odrębnych przepisów, 
f) na szkolenia, 
g) na zatrudnienie, 
h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw, 
i) na restrukturyzację, 
j) na ochronę środowiska, 
k) na prace badawczo-rozwojowe, 
l) regionalną, 
m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów. 
§ 2. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadku wymienionym w § 1 pkt 3 
lit. a, mogą być udzielane jako pomoc indywidualna albo w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych 
przepisach. 
§ 3. Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3 
lit. b–l mogą być udzielane jako pomoc indywidualna zgodna z programami rządowymi lub samorządowymi albo udziel a-
ne w ramach programów pomocowych określonych w odrębnych przepisach. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. (uchylony) 
§ 6. Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzeń, inne niż określone w § 1 pkt 3 lit. a–l, przeznaczenia 
pomocy udzielanej w formie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 67a, oraz szczegółowe w a-
runki udzielania tych ulg dla określonych przez Radę Ministrów przeznaczeń wraz ze wskazaniem przypadków, w których 
ulgi udzielane są jako pomoc indywidualna, mając na uwadze dopuszczalność i warunki udzielania pomocy państwa okreś-
lone w przepisach prawa wspólnotowego. 
Art. 67c. § 1. Przepisy art. 67a § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypadających od 
płatników lub inkasentów. 
§ 2. Przepisy art. 67a oraz art. 67b stosuje się odpowiednio do należności przypadających od spadkobierców podatn i-
ka lub płatnika oraz osób trzecich. 
Art. 67d.  § 1. Organ podatkowy może z urzędu udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, o których mowa 
w art. 67a § 1 pkt 3, jeżeli: 
1) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej 
wydatki egzekucyjne; 
2) kwota zaległości podatkowej nie przekracza pięciokrotnej wartości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucy j-
nym; 
3) kwota zaległości podatkowej nie została zaspokojona w zakończonym lub umorzonym postępowaniu likwidacyjnym 
lub upadłościowym albo sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości; 
4) podatnik zmarł, nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podst a-
wie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie 
przekracza kwoty 5000 zł, i jednocześnie brak jest spadkobierców innych niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu 
terytorialnego oraz nie ma możliwości orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. 
  
Dziennik Ustaw – 50 – Poz. 900 
 
 § 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzję umarzającą zaległość podatkową pozostawia się 
w aktach sprawy. 
§ 3. Przepisy § 1 pkt 3 i 4 i § 2 stosuje się odpowiednio do umarzania zaległości płatnika lub inkasenta. 
§ 4. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, organ podatkowy może umorzyć zaległość podatkową, jeżeli umorz e-
nie nie będzie stanowiło pomocy publicznej lub będzie stanowiło pomoc de minimis w zakresie i na zasadach określonych 
w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.  
Art. 67e. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową 
poszczególnych organów podatkowych w sprawach stosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, uwzględniając 
wysokość kwoty będącej przedmiotem ulgi oraz terminy wpłat podatku lub zaległości podatkowej. 
Rozdział 8 
Przedawnienie 
Art. 68. § 1. Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to 
zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek 
podatkowy. 
§ 2. Jeżeli podatnik: 
1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 
2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, 
zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zob o-
wiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek poda t-
kowy. 
§ 3. Dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to z o-
bowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek po dat-
kowy. 
§ 3a.50) Dodatkowe zobowiązanie podatkowe ustalone na podstawie przepisów rozdziału 6a nie powstaje, jeżeli dec y-
zja określona w art. 58a § 1 została doręczona po upływie: 
1) terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego — w przypadku określenia wysokości zobowiązania podatkow e-
go, straty podatkowej, wysokości nadpłaty lub zwrotu podatku, lub orzeczenia o odpowiedzialności płatnika za pod a-
tek niepobrany lub pobrany a niewpłacony, odpowiedzialności podatnika za podatek niepobrany przez płatnika, lub 
zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobiercy, albo w przypadku umorzenia postępowania w tej sprawie; 
2) terminu określonego w § 1 i 2, do którego ustawa dopuszcza powstanie zobowiązania podatkowego – w przypadku 
ustalenia zobowiązania podatkowego albo w przypadku umorzenia postępowania w tej sprawie; 
3) terminów wskazanych w art. 118 § 1 – w przypadku orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej albo w przypadku 
umorzenia postępowania w tej sprawie; 
4) 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin przedawnienia zobowiązania podatkowego – 
w przypadku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku lub umorzenia postępowania w tych 
sprawach. 
§ 4. (utracił moc)51) 
§ 4a. Zobowiązanie podatkowe z tytułu opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źród-
łach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona 
po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy w tym zakresie. 
§ 5. Bieg terminu przedawnienia zawiesza się, jeżeli wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia 
wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwa do dnia, w którym decyzja inneg o 
organu stała się ostateczna lub orzeczenie sądu uprawomocniło się, nie dłużej jednak niż przez 2 lata. 
                                                           
50) Dodany przez art. 3 pkt 15 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
51) Z dniem 28 lutego 2015 r. na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 (Dz. U. 
poz. 985). 
  
Dziennik Ustaw – 51 – Poz. 900 
 
 Art. 69. § 1. W razie niedopełnienia przez podatnika warunków uprawniających do skorzystania z uzyskanej ulgi 
podatkowej, prawo do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe powstaje w dniu, w którym nastąpiło 
zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi. 
§ 2. Termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 3 lata od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło 
zdarzenie powodujące utratę prawa do ulgi podatkowej, a jeżeli podatnik nie zgłosił organowi podatkowemu utraty prawa 
do ulgi co najmniej na 2 miesiące przed upływem tego terminu – termin do wydania decyzji, o której mowa w § 1, wynosi 
5 lat. 
§ 3. Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego następuje na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu 
powstania obowiązku podatkowego oraz istniejącego w tym dniu stanu faktycznego. 
§ 4. Jeżeli, zgodnie z odrębnymi przepisami, zobowiązanie podatkowe ustalane jest na rok kalendarzowy lub na inn y 
okres, decyzja, o której mowa w § 1, wydawana jest na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu nabycia prawa 
do ulgi. 
Art. 70. § 1. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, 
w którym upłynął termin płatności podatku. 
§ 2. Bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu: 
1) od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, do dnia terminu płatności odroczonego podatku 
lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej; 
2) od dnia wejścia w życie rozporządzenia w sprawie przedłużenia terminu płatności podatku, wydanego przez ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych, do dnia upływu przedłużonego terminu. 
§ 3. Bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie 
on na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępow a-
nia upadłościowego. 
§ 3a. Jeżeli ogłoszenie upadłości, o którym mowa w § 3, nastąpiło przed rozpoczęciem biegu terminu przedawnienia, 
bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia 
o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego. 
§ 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik 
został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, 
w którym zastosowano środek egzekucyjny. 
§ 5. (uchylony) 
§ 6. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, 
z dniem: 
1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został 
zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zob o-
wiązania; 
2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania; 
3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa; 
4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33d § 2, lub doręczenia zarządzenia 
zabezpieczenia w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 
5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach określony ch w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 
ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, z późn. 
zm.52)); 
6)53) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, 
o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastos o-
wania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści. 
                                                           
52) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2018 r. poz. 1356, 1499, 1629, 2192, 2193 i 2432 or az 
z 2019 r. poz. 730. 
53) Dodany przez art. 3 pkt 16 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 52 – Poz. 900 
 
 § 7. Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu: 
1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe; 
2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności; 
3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego 
lub prawa; 
4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu; 
5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 
6)54) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek 
strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umo w-
ne korzyści, lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii. 
§ 8. Nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże 
po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. 
Art. 70a. § 1. Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1, ulega zawieszeniu,  
jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatk o-
wania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub 
określenie przez organ podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji 
od organów innego państwa. 
§ 1a. Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz art. 70 § 1, ulega zawieszeniu w przypadku 
wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatk o-
wania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, jeżeli ta umowa nie przewiduje możliwości wprowadzenia w życie zawa r-
tego porozumienia bez względu na terminy przedawnienia. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje od dnia 
wszczęcia procedury wzajemnego porozumiewania, jednak trwa nie dłużej niż przez okres 3 lat. 
§ 2. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje od dnia wystąpienia przez organ podatk o-
wy z wnioskiem do organu innego państwa do dnia uzyskania przez organ podatkowy żądanej informacji – jednak nie 
dłużej niż przez okres 3 lat. 
§ 3. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1 i 1a, może następować wielokrotnie; w takich prz y-
padkach okres łącznego zawieszenia terminu przedawnienia nie może przekroczyć 3 lat. 
Art. 70b.  (uchylony) 
Art. 70c. Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się p o-
dejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub 
zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, 
najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu termi nu 
przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. 
Art. 70d. Jeżeli ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Pol-
ska, przewiduje możliwość wprowadzenia w życie porozumienia zawartego w toku procedury wzajemnego porozumiew a-
nia bez względu na terminy przedawnienia, to porozumienie uwzględnia się pomimo upływu terminów przedawnienia. 
Art. 70e.55) § 1. Bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1, 3 i 3a oraz art. 70 § 1, ulega zawieszeniu 
w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji określającej warunki cofnięcia skutków unikania opoda t-
kowania. 
§ 2. Zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w § 1, następuje z dniem złożenia wniosku o wydanie dec y-
zji określającej warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania i trwa do dnia następującego po dniu wydania ost a-
tecznej decyzji określającej warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania lub innego aktu kończącego postępowanie 
w tej sprawie, a w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę decyzję lub akt – do dnia następującego po 
dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności. 
                                                           
54) Dodany przez art. 3 pkt 16 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
55) Dodany przez art. 3 pkt 17 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 53 – Poz. 900 
 
 Art. 71. Przepisy art. 70, art. 70a, art. 70c i art. 70e stosuje się odpowiednio do:56) 
1) należności płatników lub inkasentów; 
2) zaległości, o których mowa w art. 52 i art. 52a, z tym że bieg terminu przedawnienia liczy się od końca roku kalend a-
rzowego, w którym organ podatkowy dokonał zwrotu lub zaliczenia nienależnej kwoty lub płatnik pobrał nienależne 
wynagrodzenie. 
Rozdział 9 
Nadpłata 
Art. 72. § 1. Za nadpłatę uważa się kwotę: 
1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; 
2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 
3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je 
nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 
4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatk o-
wej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub 
w wysokości większej od należnej. 
§ 1a. Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę stanowiącą różnicę określoną zgodnie z art. 27f ust. 8–10 ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazaną w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 ustawy 
z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, lub wynikającą z decyzji. 
§ 1b. Na równi z nadpłatą traktuje się kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 26ea ust. 1 i 2 ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz kwotę przysługującą podatnikowi na podstawie art. 18da 
ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wykazaną w zeznaniu lub wynikającą 
z decyzji. 
§ 2. Na równi z nadpłatą traktuje się: 
1) część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, jeżeli wpłata ta dotyczyła zaległości podatkowej; 
2) nienależnie zapłacone: 
a) zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a, 
b) odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, 
c) opłatę prolongacyjną. 
Art. 73. § 1. Nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem: 
1) zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 
2) pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; 
3) zapłaty przez płatnika lub inkasenta należności wynikającej z decyzji o jego odpowiedzialności podatkowej, jeżeli 
należność ta została określona nienależnie lub w wysokości większej od należnej; 
4) wpłacenia przez płatnika lub inkasenta podatku w wysokości większej od wysokości pobranego podatku; 
5) zapłaty przez osobę trzecią lub spadkobiercę należności wynikającej z decyzji o odpowiedzialności podatkowej lub 
decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy, jeżeli należność ta została określona nien a-
leżnie lub w wysokości większej od należnej. 
6) (uchylony) 
§ 2. Nadpłata powstaje z dniem złożenia: 
1) zeznania rocznego – dla podatników podatku dochodowego; 
1a) złożenia deklaracji rocznej – dla podatników specjalnego podatku węglowodorowego; 
2) deklaracji podatku akcyzowego – dla podatników podatku akcyzowego; 
3) deklaracji o wpłatach z zysku za rok obrotowy – dla jednoosobowych spółek Skarbu Państwa i przedsiębiorstw państw o-
wych. 
4) (uchylony) 
                                                           
56) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 18 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 54 – Poz. 900 
 
 Art. 74. Jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Trybunału Spr a-
wiedliwości Unii Europejskiej, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 2 1 
§ 1 pkt 1: 
1) złożył jedną z deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, lub inną deklarację, z której wynika wysokość zobowiązania 
podatkowego – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równocześnie skorygowaną 
deklarację; 
2) został rozliczony przez płatnika – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot, składając równo-
cześnie zeznanie (deklarację), o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1; 
3) nie był obowiązany do składania deklaracji – wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot. 
Art. 74a. W przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 wysokość nadpłaty określa organ podatkowy. 
Art. 75. § 1. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego p o-
datku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. 
§ 2. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz 
osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik 
lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od 
podatnika. 
§ 2a. Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje spółkom, które tworzyły podatkową gru-
pę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, w momencie utraty przez grupę statusu 
podatnika w zakresie zobowiązań tej grupy. 
§ 3. Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub 
inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). 
§ 3a. Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki, jest obowiązana złożyć równo-
cześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowane zeznanie (deklarację) w zakresie zobowiązań spółki oraz um o-
wę spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki. 
§ 4. Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca na d-
płatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne. 
§ 4a. W decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawid-
łowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podat-
kowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. 
§ 4b. Przepis § 4a nie ogranicza możliwości wydania decyzji w trybie art. 21 § 3, o czym informuje się adresata 
w decyzji stwierdzającej nadpłatę. 
§ 5. Jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano nienależnie lub w wysokości wyższej od nale ż-
nej, w zakresie nadpłaty będącej przedmiotem wniosku nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa 
i wykroczenia skarbowe. 
§ 5a. Zwrotu nadpłaty osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, dokonuje się 
w proporcjach wynikających z prawa do udziału w zysku określonego w umowie spółki. Jeżeli z dołączonej umowy nie 
wynikają te udziały w zysku, przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe. 
§ 6. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. 
§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, właściwość miejscową 
organów podatkowych w sprawach, o których mowa w § 1, uwzględniając w szczególności rodzaj podatku i przypadki 
poboru podatku przez płatnika. 
Art. 76. § 1. Nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych 
wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia 
oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wni o-
sek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. 
§ 2. (uchylony) 
§ 2a. W razie zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku jej zaliczenie na poczet zaległości podatkowych wraz 
z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę określonych w decyzji, o której mowa w art. 53a, oraz bieżących zobowiązań 
podatkowych ma pierwszeństwo przed realizacją zajęcia. 
  
Dziennik Ustaw – 55 – Poz. 900 
 
 § 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zaliczania nadpłaty: 
1) płatnika lub inkasenta na poczet jego zaległości podatkowych, bieżących zobowiązań podatkowych lub zobowiązań 
powstałych w związku z wykonywaniem obowiązków płatnika lub inkasenta; 
2) spółki cywilnej na poczet zobowiązań wspólników lub byłych wspólników tej spółki, z tym że w przypadku istniej ą-
cej spółki wymaga to zgody wszystkich wspólników. 
§ 4. (uchylony) 
Art. 76a. § 1. W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje 
się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy 
art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem: 
1) powstania nadpłaty – w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1–3 i 5 oraz § 2; 
2) złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. 
Art. 76b.  § 1. Przepisy art. 76, art. 76a, art. 77b, art. 79 i art. 80 stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zalicz e-
nie, o którym mowa w art. 76a § 2 pkt 1, następuje odpowiednio z dniem złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku 
lub korekty takiej deklaracji. 
§ 2. W przypadku złożenia przez podatnika upoważnienia organu podatkowego na podstawie przepisów o podatku od 
towarów i usług, zwrot podatku wraz z oprocentowaniem może być przekazany, w całości lub w części, na wskazany r a-
chunek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie kredytu udzielanego przez ten 
bank lub przez tę kasę, jeżeli w dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot podatku, w stosunku do podatnika nie jest 
prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie lub określenie wysokości zobowiązań podatkowych. 
§ 3. Przekazanie zwrotu podatku wraz z oprocentowaniem bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-
-kredytowej traktuje się na równi z przekazaniem zwrotu na rachunek podatnika. 
§ 4. Przekazanie bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej zwrotu podatku wraz z oprocentow a-
niem ma pierwszeństwo przed: 
1) zaliczeniem tego zwrotu na poczet zaległości podatkowych i bieżących zobowiązań podatkowych ujawnionych po 
złożeniu deklaracji wykazującej zwrot podatku; 
2) realizacją zajęcia wierzytelności z tytułu zwrotu podatku w postępowaniu egzekucyjnym, otrzymanego przez organ 
podatkowy po dniu złożenia deklaracji wykazującej zwrot. 
Art. 76c. Nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu, za który rozlicza się podatek. 
Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji stwierdzającej nadpłatę, wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty następuje 
w terminie 30 dni od dnia wydania tej decyzji. 
Art. 77. § 1. Nadpłata podlega zwrotowi w terminie: 
1) 30 dni od dnia wydania nowej decyzji – jeżeli nadpłata powstała w związku z uchyleniem albo stwierdzeniem nie-
ważności decyzji; 
2) 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty; 
3) 30 dni od dnia wydania decyzji o zmianie, uchyleniu albo stwierdzeniu nieważności decyzji – jeżeli w związku 
z uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności decyzji nie wystąpi obowiązek wydania nowej decyzji; 
4) 30 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 74; 
4a) 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału 
Sprawiedliwości Unii Europejski ej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub 
zmieniono w całości lub w części akt normatywny, jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 74, został złożony przed 
terminem wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału 
Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; 
5)57)  3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1–3, z zastrzeżeniem pkt 5a i § 2; 
                                                           
57) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 4 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku 
dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2126), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 56 – Poz. 900 
 
 5a)58) 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 
pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, z zastrzeżeniem § 2; 
6) 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze: 
a) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) – w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 3, 
b) skorygowanym zeznaniem (deklaracją) i z umową spółki aktualną na dzień rozwiązania spółki – w przypadku, 
o którym mowa w art. 75 § 3a 
– lecz nie wcześniej niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2, 
albo 45 dni od dnia złożenia za pomocą środków komunikacji elektronicznej zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 
pkt 1, przez podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.59) 
7) (uchylony) 
§ 2.60) Nadpłata wynikająca ze skorygowanej deklaracji podlega zwrotowi w terminie: 
1) 45 dni od dnia jej skorygowania – w przypadku skorygowania za pomocą środków komunikacji elektronicznej zezn a-
nia, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, przez podatnika podatku dochodowego od osób fizycznych; 
2) 3 miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 274 § 3 – w przypadku skoryg o-
wania zeznania w trybie określonym w art. 274 § 1 pkt 1; 
3) 3 miesięcy od dnia jej skorygowania – w innych przypadkach niż określone w pkt 1 i 2. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. W przypadku niewydania nowej decyzji w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia albo stwierdzenia nieważności 
przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze 
stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję albo stwierdzającego jej nieważność, nadpłata stanowiąca kw o-
tę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej albo decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej 
zwłoki. 
Art. 77a. Organ podatkowy może, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych jego ważnym interesem, d o-
konać zwrotu nadwyżki wpłaconych kwot zaliczek na podatek dochodowy. 
Art. 77b.  § 1. Zwrot nadpłaty następuje: 
1) w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do posiadania rachunku bankowego lub rachunku 
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, wyłącznie na ten rachunek wskazany przez podatnika, płatnika 
lub inkasenta; 
2) w przypadku gdy podatnik, płatnik lub inkasent nie jest obowiązany do posiadania rachunku bankowego lub rachunku 
w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, na wskazany rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej k a-
sie oszczędnościowo-kredytowej podatnika, płatnika lub inkasenta albo przekazem pocztowym, chyba że podatnik, 
płatnik lub inkasent zażądają zwrotu nadpłaty w kasie. 
§ 2. Za dzień zwrotu nadpłaty uważa się dzień: 
1) obciążenia rachunku bankowego organu podatkowego na podstawie polecenia przelewu; 
2) nadania przekazu pocztowego; 
3) wypłacenia kwoty nadpłaty przez organ podatkowy lub postawienia nadpłaty do dyspozycji podatnika w kasie. 
§ 3. Nadpłata, której wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, 
jeżeli nie wskazano rachunku, na który ma zostać zwrócona, podlega zwrotowi w kasie. 
§ 4. Nadpłata zwracana przekazem pocztowym jest pomniejszana o koszty jej zwrotu. 
§ 5. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do: 
1) następców prawnych i osób trzecich; 
2) osób, które były wspólnikami spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki; 
3) spółek, które tworzyły podatkową grupę kapitałową w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób pra w-
nych w chwili utraty przez tę podatkową grupę kapitałową statusu podatnika. 
                                                           
58) Dodany przez art. 3 pkt 1 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 57. 
59) Część wspólna w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 57. 
60) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 57. 
  
Dziennik Ustaw – 57 – Poz. 900 
 
 Art. 77c. § 1. Nadpłata wynikająca z korekty zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych jest pomniejszana 
o kwotę odpowiadającą nadwyżce kwoty przekazanej na rzecz organizacji pożytku publicznego zgodnie z wnioskiem p o-
datnika, o którym mowa w odrębnych przepisach, ponad zaokrągloną do pełnych dziesiątek groszy w dół kwotę 1% poda t-
ku należnego wynikającego z tej korekty. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do nadpłat wynikających z decyzji. 
Art. 78. § 1. Nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa 
w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych. 
§ 2. Nadpłaty, których wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, 
nie podlegają oprocentowaniu. 
§ 3. Oprocentowanie przysługuj e: 
1) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 – od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie 
przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie – od 
dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji; 
2) (uchylony) 
3) w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 – od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze 
skorygowanym zeznaniem (deklaracją): 
a) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, 
b) jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku 
o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent, 
c) jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6, chyba że do opóźnienia 
w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent; 
4)61)  w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 pkt 2 i 3 – od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie zost a-
ła zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1–3, 
lub od dnia skorygowania zeznania lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a; 
4a)62)  w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 5a i § 2 pkt 1 – od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie 
została zwrócona w terminie 45 dni od dnia złożenia zeznania, o którym mowa w art. 73 § 2 pkt 1, lub od dnia skor y-
gowania zeznania w trybie art. 274 lub art. 274a. 
5) (uchylony) 
§ 4. Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej na poczet zaległych lub 
bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań 
podatkowych, z zastrzeżeniem § 5 pkt 2. 
§ 5. W przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za okres: 
1) od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu – pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty 
przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji 
sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od 
dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny; 
2) od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji 
sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędow ym Unii Europejskiej lub od 
dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny – jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty  
został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji se n-
tencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od 
dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części ten akt. 
Art. 78a. Jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zwr ó-
coną kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, 
w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. 
                                                           
61) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 57. 
62) Dodany przez art. 3 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 57. 
  
Dziennik Ustaw – 58 – Poz. 900 
 
 Art. 79. § 1. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania 
podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej – w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy 
postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony 
wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym post ę-
powaniu. 
§ 2. Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu 
przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe przewidują inny tryb zwrotu podatku. 
§ 3. Decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek złożony przed upływem terminu przedawnienia można w y-
dać także po upływie tego terminu. 
§ 4. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty można złożyć po upływie terminu przedawnienia, jeżeli istnienie nadpłaty w y-
nika z porozumienia zawartego w trybie procedury wzajemnego porozumiewania na podstawie ratyfikowanych umów 
o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzecz-
pospolita Polska. Przepis § 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 80. § 1. Prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, 
w którym upłynął termin jej zwrotu. 
§ 2. Po upływie terminu określonego w § 1 wygasa również prawo do złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na p o-
czet przyszłych zobowiązań podatkowych oraz możliwość zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zob o-
wiązań podatkowych. 
§ 3. Złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zwrot nadpłaty lub zaliczenie jej na poczet przyszłych zobowiązań 
podatkowych przerywa bieg terminu do zwrotu nadpłaty. 
Rozdział 9a 
Podpisywanie deklaracji 
Art. 80a. § 1. Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, deklaracja, w tym deklaracja składana za pomocą środków 
komunikacji elektronicznej, może być podpisana także przez pełnomocnika podatnika, płatnika lub inkasenta. 
§ 2. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa składa się 
organowi podatkowemu właściwemu w sprawach podatku, którego dana deklaracja dotyczy. 
§ 2a. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji składanej za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz 
zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa podatnik, płatnik lub inkasent składa naczelnikowi urzędu skarbowego 
właściwemu w sprawach ewidencji podatników i płatników. 
§ 2b. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa może być 
złożone w formie dokumentu elektronicznego. 
§ 2c. Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji oraz zawiadomienie o odwołaniu tego pełnomocnictwa składane 
w formie dokumentu elektronicznego podatnik, płatnik lub inkasent składa do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 3. Jeżeli przepisy prawa podatkowego wymagają podpisania deklaracji przez więcej niż jedną osobę, pełnomocni c-
two do podpisania tej deklaracji jest skuteczne, jeżeli udzieliły go wszystkie osoby. 
§ 4. W kwestiach dotyczących pełnomocnictwa do podpisywania deklaracji stosuje się odpowiednio przepisy dot y-
czące pełnomocnictwa w postępowaniu podatkowym. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory pełnomocnictw do 
podpisywania deklaracji i wzory zawiadomienia o zmianie lub odwołaniu tych pełnomocnictw, uwzględniając zakres pe ł-
nomocnictwa i dane identyfikujące podatnika, płatnika lub inkasenta oraz pełnomocnika, a także mając na celu uproszcz e-
nie zgłaszania pełnomocnictwa oraz pewność ustalenia zakresu działania pełnomocnika. 
Art. 80b.  Jeżeli odrębne ustawy nie stanowią inaczej, podpisanie deklaracji przez pełnomocnika zwalnia podatnika, 
płatnika lub inkasenta z obowiązku podpisania deklaracji. 
  
Dziennik Ustaw – 59 – Poz. 900 
 
 Rozdział 10 
Korekta deklaracji 
Art. 81. § 1. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprze d-
nio złożoną deklarację. 
§ 1a. Osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki, może skorygować uprzednio złoż o-
ną deklarację w zakresie wskazanym w art. 75 § 3a. 
§ 2. Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 81a. (uchylony) 
Art. 81b.  § 1. Uprawnienie do skorygowania deklaracji: 
1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej – w zakresie objętym tym 
postępowaniem lub kontrolą; 
2) przysługuje nadal po zakończeniu: 
a) kontroli podatkowej, 
b) postępowania podatkowego – w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego. 
§ 1a.63) Prawo do skorygowania deklaracji oraz cofnięcia skutków unikania opodatkowania przysługuje podatnikowi 
lub płatnikowi jednokrotnie, z zastrzeżeniem art. 200 § 4, w toku postępowania podatkowego, o którym mowa w art. 119g, 
przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wyznaczeniu term i-
nu, o którym mowa w art. 200 § 3, na zasadach określonych w tym zawiadomieniu. Ponowne skorygowanie deklaracji po 
zakończeniu postępowania podatkowego nie wywołuje skutków prawnych w zakresie, w jakim wcześniej dokonana korekta 
przewidywała cofnięcie skutków unikania opodatkowania. 
§ 1b.64) W przypadku, o którym mowa w § 1a, złożona korekta nie wywołuje skutków prawnych w zakresie cofnięcia 
skutków unikania opodatkowania, jeżeli tylko częściowo uwzględnia ocenę prawną związaną z unikaniem opodatkowania, 
zawartą w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 200 § 3, lub nie uwzględnia tej oceny w ogóle. 
§ 1c.64) Uprawnienie, o którym mowa w § 1a, nie przysługuje, jeżeli: 
1) postępowanie podatkowe prowadzone jest w wyniku uchylenia przez organ odwoławczy lub sąd administracyjny 
decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji; 
2) nie upłynęło 10 lat od końca roku kalendarzowego, w którym podatnikowi lub płatnikowi doręczono ostateczną dec y-
zję wydaną z zastosowaniem przepisu art. 119a § 1 lub 7 albo środków ograniczających umowne korzyści. 
§ 1d.64) Organ podatkowy informuje w ciągu 3 dni roboczych Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o złożeniu 
zgodnie z § 1a korygującej deklaracji. 
§ 1e.64) W przypadku cofnięcia skutków unikania opodatkowania na podstawie § 1a przepisy art. 119j stosuje się o d-
powiednio. 
§ 1f.64) Korektę, o której mowa w § 1a, składa się wraz z uzasadnieniem przyczyn korekty. 
§ 2. Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych. Organ podatkowy 
zawiadamia pisemnie składającego korektę o jej bezskuteczności. 
§ 2a. Korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych w razie odmowy 
stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz w razie umorzenia postępowania w związku z wycofaniem wniosku. 
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podatkowy wskazuje bezskuteczność takiej korekty. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 81c. (uchylony) 
                                                           
63) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 19 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
64) Dodany przez art. 3 pkt 19 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 60 – Poz. 900 
 
 Rozdział 11 
Informacje podatkowe 
Art. 82. § 1. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadzące 
działalność gospodarczą są obowiązane do sporządzania i przekazywania informacji: 
1) na pisemne żądanie organu podatkowego – o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych albo z prawa 
pracy, mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego osób 
lub jednostek, z którymi zawarto umowę; 
2) bez wezwania przez organ podatkowy – o umowach zawartych z nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa 
dewizowego; 
3) w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. 
§ 1a. (uchylony)65) 
§ 1b. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, prowadzące księgi 
podatkowe przy użyciu programów komputerowych, są obowiązane, bez wezwania organu podatkowego, do przekazyw a-
nia, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o prowadzonej 
ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w postaci elektr o-
nicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg 
podatkowych lub ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3, za okresy miesięczne w termi-
nie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, wskazując miesiąc, którego ta informacja dotyczy. 
§ 2.66) Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe są obowiązane do sporządzania i przekazywania Sze-
fowi Krajowej Administracji Skarbowej, w formie dokumentu elektronicznego, w okresie sprawozdawczym – odpowiednio 
od 1 do 15 dnia miesiąca oraz od 16 do ostatniego dnia miesiąca – informacji o otwartych i zamkniętych rachunkach ba n-
kowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w terminie do 7. dnia następnego okresu sprawozdawcz e-
go. Obowiązek sporządzania i przekazywania informacji nie dotyczy rachunków bankowych otwartych i zamkniętych 
w tym samym okresie sprawozdawczym ani rachunków podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu art. 119zg pkt 5 podl e-
gających przekazaniu na podstawie art. 119zq pkt 1. 
§ 2. (uchylony)67) 
§ 2a. Jednostki organizacyjne Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na pisemne żądanie naczelnika urzędu skarbowego 
lub naczelnika urzędu celno-skarbowego obowiązane są do sporządzenia i przekazania informacji o składkach płatnika 
i ubezpieczonego. 
§ 2b. (uchylony) 
§ 2c.68) Informacje, o których mowa w § 2, Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia naczelnikom urzędów 
skarbowych, naczelnikom urzędów celno-skarbowych, dyrektorom izb administracji skarbowej oraz ministrowi właściw e-
mu do spraw finansów publicznych. 
§ 2c. (uchylony)69) 
§ 2d. Informacje, o których mowa w § 1b, udostępniane są organom Krajowej Administracji Skarbowej do realizacji 
celów i zadań ustawowych. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. (uchylony)  
§ 5. Organ podatkowy określa zakres żądanych informacji, o których mowa w § 1 pkt 1 i § 2a, oraz termin ich prz e-
kazania. 
§ 6. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) przypadki oraz zakres informacji, o których mowa w § 1 pkt 2, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb ich 
sporządzania i przekazywania, ze szczególnym uwzględnieniem powiązań kapitałowych oraz nadzorczych pomiędzy 
rezydentami i nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego oraz posiadania przez nierezydentów 
przedsiębiorstw, oddziałów i przedstawicielstw na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
2) organy administracji rządowej lub samorządowej obowiązane do przekazywania informacji podatkowych bez wezw a-
nia przez organ podatkowy, zakres tych informacji, a także tryb ich sporządzania oraz terminy przekazywania. 
                                                           
65) Przez art. 3 pkt 20 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
66) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 67. 
67) Przez art. 2 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
68) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 69. 
69) Przez art. 2 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
  
Dziennik Ustaw – 61 – Poz. 900 
 
 § 7.70) Minister właściwy do spraw finansów publicznych mając na uwadze usprawnienie przekazywania i przetwa-
rzania informacji, o których mowa w § 2, określi, w drodze rozporządzenia: 
1) format i tryb przekazywania dokumentu elektronicznego, uwzględniając jego zabezpieczenie przed nieuprawnionym 
dostępem; 
2) wzór informacji o otwartych i zamkniętych rachunkach bankowych oraz rachunkach w spółdzielczych kasach 
oszczędnościowo-kredytowych, o których mowa w § 2, uwzględniając numer rachunku, datę jego otwarcia albo 
zamknięcia, dane identyfikujące posiadacza rachunku, w tym nazwisko i imię lub nazwę posiadacza, miejsce 
zamieszkania lub adres siedziby, rodzaj i numer identyfikatora posiadacza rachunku, kod kraju posiadacza rachunku , 
numer identyfikacji podatkowej. 
§ 7. (uchylony)71) 
§ 8.70) Obowiązek określony w § 2 może być wykonany za pośrednictwem instytucji, o których mowa w art. 105 ust. 4 
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2187, 2243 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 326 
i 730). 
§ 8. (uchylony)71) 
Art. 82a. § 1. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne prowadz ą-
ce działalność gospodarczą obowiązane są do gromadzenia, sporządzania i przekazywania, bez wezwania przez organ 
podatkowy, informacji o wynagrodzeniach za świadczone na ich rzecz usługi (wykonywaną pracę), wypłacanych przez 
podmiot będący nierezydentem osobom fizycznym będącym nierezydentami w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, 
świadczącym te usługi (wykonującym pracę), jeżeli: 
1) w związku z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz innymi ratyfikowanymi umowami między-
narodowymi, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, może to mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego 
lub wysokość zobowiązania podatkowego osób otrzymujących wynagrodzenie; 
2)72) podmiot będący nierezydentem bezpośrednio lub pośrednio bierze udział w zarządzaniu lub kontroli podmiotu, któr e-
go dotyczy obowiązek informacyjny, albo posiada udział w kapitale tego podmiotu uprawniający do co najmniej 25% 
wszystkich praw głosu. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, o których 
mowa w § 1, a także szczegółowe zasady, termin oraz tryb ich sporządzania, ze szczególnym uwzględnieniem czasu pob y-
tu nierezydenta w kraju, danych identyfikujących nierezydenta i podmiot wypłacający nierezydentowi wynagrodzenie, 
wysokość wynagrodzenia, formy i termin jego wypłaty. 
Art. 82b.  § 1. Organy administracji rządowej i samorządowej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacy j-
ne są obowiązane współdziałać, nieodpłatnie udostępniać informacje w sprawach indywidualnych oraz udzielać pomocy 
organom podatkowym przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie. 
§ 2. Przy wykonywaniu swoich zadań organy podatkowe są uprawnione do nieodpłatnego korzystania z informacji 
zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach przez organy administracji rządowej i samorz ą-
dowej, sądy, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również z inform a-
cji zapisanych w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów. 
Art. 83. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, min i-
strem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw administracji publicznej określi, w drodze 
rozporządzenia, zakres i termin przekazywania informacji, o których mowa w art. 82 § 1, przez organy lub jednostki po d-
ległe tym ministrom, uwzględniając dane identyfikujące strony zawartej umowy oraz tryb ich przekazywania zapewniający 
szczególną ochronę informacji w nich zawartych. 
Art. 84. § 1. Sądy, komornicy sądowi oraz notariusze są obowiązani sporządzać i przekazywać właściwym organom p o-
datkowym informacje wynikające ze zdarzeń prawnych, które mogą spowodować powstanie zobowiązania podatkowego. 
§ 2. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, 
w drodze rozporządzenia, rodzaje informacji, ich formę, z uwzględnieniem formy wypisu aktu, zakres, terminy oraz sposób 
przekazywania informacji przez sądy, komorników sądowych i notariuszy. 
                                                           
70) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 71. 
71) Przez art. 2 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
72) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 3 pkt 21 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 62 – Poz. 900 
 
 Art. 85. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, w zakresie ni e-
zbędnym do kontroli prawidłowości wykonywania obowiązków podatkowych oraz korzystania z uprawnień przewidzi a-
nych w przepisach prawa podatkowego, grupy podmiotów obowiązanych do składania zeznań, wykazów, informacji lub 
deklaracji oraz ustalać zakres danych zawartych w tych dokumentach, a także terminy ich składania i rodzaje dokumentów, 
które powinny być do nich dołączone. 
Art. 86. § 1. Podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prow a-
dzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe st a-
nowią inaczej. 
§ 2. W razie likwidacji lub rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej 
podmiot dokonujący jej likwidacji lub rozwiązania zawiadamia pisemnie właściwy organ podatkowy, nie później niż 
w ostatnim dniu istnienia tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, o miejscu przechowywania ksiąg podatkowych 
oraz dokumentów związanych z ich prowadzeniem. 
Rozdział 11a73) 
Informacje o schematach podatkowych 
Art. 86a. § 1. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o: 
1) innej szczególnej cesze rozpoznawczej – rozumie się przez to właściwość uzgodnienia polegającą na tym, że spełni o-
ny jest co najmniej jeden z poniższych warunków: 
a) wpływ na część odroczoną podatku dochodowego lub aktywa albo rezerwy z tytułu podatku odroczonego, wyn i-
kający lub oczekiwany w związku z wykonaniem uzgodnienia u korzystającego jest istotny dla danej jednostki 
w rozumieniu przepisów o rachunkowości oraz przekracza w trakcie roku kalendarzowego kwotę 5 000 000 zł, 
b) płatnik podatku dochodowego byłby zobowiązany do pobrania podatku przekraczającego w trakcie roku kalend a-
rzowego kwotę 5 000 000 zł, jeżeli w odniesieniu do wypłat należności wynikających lub oczekiwanych 
w związku z wykonaniem uzgodnienia nie miałyby zastosowania właściwe umowy o unikaniu podwójnego op o-
datkowania lub zwolnienia podatkowe, 
c) dochody (przychody) podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku doch o-
dowym od osób fizycznych lub art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób 
prawnych, wynikające lub oczekiwane w związku z wykonaniem uzgodnienia, przekraczają łącznie w trakcie r o-
ku kalendarzowego kwotę 25 000 000 zł, 
d) różnica pomiędzy polskim podatkiem dochodowym, który byłby należny w związku z wykonaniem uzgodnienia 
od korzystającego nieposiadającego siedziby, zarządu ani miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej 
Polskiej, gdyby był on podatnikiem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku d o-
chodowym od osób fizyczny ch lub art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób 
prawnych, a podlegającym faktycznej zapłacie podatkiem dochodowym w państwie siedziby, zarządu lub miejsca 
zamieszkania korzystającego w związku z wykonaniem uzgodnienia, przekracza łącznie w trakcie roku kalend a-
rzowego kwotę 5 000 000 zł; 
2) instytucji finansowej – oznacza to instytucję finansową w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 9 marca 
2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami (Dz. U. z 2019 r. poz. 648, 694 i 730) lub instytucję 
finansową w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. g umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zje d-
noczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia 
ustawodawstwa FATCA, oraz towarzyszących Uzgodnień Końcowych, podpisanych w Warszawie dnia 7 październi-
ka 2014 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1647 oraz z 2017 r. poz. 158); 
3) korzystającym – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobo-
wości prawnej, której udostępniane jest lub u której wdrażane jest uzgodnienie, lub która jest przygotowana do wdr o-
żenia uzgodnienia lub dokonała czynności służącej wdrożeniu takiego uzgodnienia; 
4) korzyści podatkowej – rozumie się przez to korzyść podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 18 lub: 
a) podwyższenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 
11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, 
b) niepowstanie obowiązku lub odsunięcie w czasie powstania obowiązku sporządzania i przekazywania informacji 
podatkowych, w tym informacji o schematach podatkowych; 
                                                           
73) Rozdział dodany przez art. 3 pkt 22 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 63 – Poz. 900 
 
 5) NSP – rozumie się przez to numer schematu podatkowego; 
6) ogólnej cesze rozpoznawczej – rozumie się przez to właściwość uzgodnienia polegającą na tym, że spełniony jest co 
najmniej jeden z poniższych warunków: 
a) promotor lub korzystający zobowiązali się do zachowania w poufności wobec osób trzecich, w szczególności 
wobec innych korzystających, promotorów lub organów podatkowych, sposobu, w jaki uzgodnienie pozwala na 
uzyskanie korzyści podatkowej, 
b) promotor uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia, którego wysokość uzależniona jest od wysokości 
korzyści podatkowej wynikającej z uzgodnienia, 
c) promotor uprawniony jest do otrzymania wynagrodzenia uzależnionego od uzyskania korzyści podatkowej wyn i-
kającej z uzgodnienia lub zobowiązał się do zwrotu wynagrodzenia lub jego części, w przypadku gdy korzyść 
podatkowa nie powstanie lub powstanie w wysokości niższej, niż zakładano, 
d) dokonywane w ramach uzgodnienia czynności opierają się na znacznie ujednoliconej dokumentacji albo przy j-
mują znacznie ujednoliconą formę, które nie wymagają istotnych zmian w celu wdrożenia schematu u więcej niż 
jednego korzystającego, 
e) podejmowane są celowe czynności dotyczące nabycia spółki przynoszącej straty, zaprzestania głównej działal-
ności takiej spółki i wykorzystywania strat takiej spółki w celu zmniejszenia zobowiązań podatkowych, w tym 
poprzez przeniesienie tych strat do podmiotu na terytorium innego państwa lub przyspieszenie wykorzystania 
tych strat, 
f) dochodzi do zmiany kwalifikacji dochodów (przychodów) do innego źródła dochodów (przychodów) lub zmiany 
zasad opodatkowania, których skutkiem jest faktycznie niższe opodatkowanie, zwolnienie lub wyłączenie 
z opodatkowania, 
g) czynności prowadzą do okrężnego obiegu środków pieniężnych poprzez zaangażowanie podmiotów pośrednicz ą-
cych niepełniących istotnych funkcji gospodarczych, lub działań, które wzajemnie się znoszą lub kompensują lub 
prowadzą do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem tych czyn-
ności albo mają inne podobne cechy, 
h) obejmuje ono podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów transgraniczne płatności pomiędzy 
podmiotami powiązanymi, a w państwie miejsca zamieszkania, siedziby lub zarządu odbiorcy: 
– nie nakłada się podatku dochodowego od osób prawnych lub pobiera się podatek dochodowy od osób pra w-
nych według stawki zerowej lub stawki mniejszej niż 5%, 
– płatności te korzystają z całkowitego zwolnienia lub objęte są preferencyjnymi zasadami opodatkowania, 
i) korzystający zobowiązał się, że w przypadku wdrożenia uzgodnienia będzie współpracował z promotorem, który 
udostępnił uzgodnienie, albo zapłaci promotorowi wynagrodzenie lub odszkodowanie, 
j) promotor lub korzystający faktycznie respektują co najmniej jedno z zobowiązań wskazanych w lit. b i c, 
k) na podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że rozsądnie działający promotor lub korzystający, do kt ó-
rych nie stosowałyby się obowiązki przewidziane w przepisach niniejszego rozdziału, chcieliby, żeby co najmniej 
jedno ze zobowiązań wskazanych w lit. a–c było faktycznie respektowane; 
7) podmiocie powiązanym – rozumie się przez to podmiot powiązany z innym podmiotem poprzez co najmniej jeden ze 
sposobów określonych poniżej: 
a) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej uczestniczy w zarz ą-
dzaniu innym podmiotem i wywiera znaczący wpływ na podmiot zarządzany, 
b) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej uczestniczy w spra wo-
waniu kontroli nad innym podmiotem poprzez udział kapitałowy, który uprawnia do ponad 25% praw głosu, 
c) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej posiada bezpośrednio 
lub pośrednio udział w kapitale innego podmiotu w wysokości ponad 25% kapitału, przy czym wysokość udziału 
pośredniego ustala się, mnożąc wysokość udziału na kolejnych poziomach, oraz uznaje się, że osoba posiadająca 
ponad 50% praw głosu posiada 100% tych praw, 
d) osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej jest uprawniona do co 
najmniej 25% zysków innego podmiotu; 
  
Dziennik Ustaw – 64 – Poz. 900 
 
 8) promotorze – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości 
prawnej, w szczególności doradcę podatkowego, adwokata, radcę prawnego, pracownika banku lub innej instytucji 
finansowej doradzającego klientom, również w przypadku gdy podmiot ten nie posiada miejsca zamieszkania, siedz i-
by ani zarządu na terytorium kraju, która opracowuje, oferuje, udostępnia lub wdraża uzgodnienie lub zarządza wdr a-
żaniem uzgodnienia; 
9) rachunku finansowym – oznacza to rachunek finansowy w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 9 marca 
2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami lub rachunek finansowy w rozumieniu art. 1 ust. 1 
lit. s umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie popr a-
wy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA, oraz tow a-
rzyszących Uzgodnień Końcowych, podpisanych w Warszawie dnia 7 października 2014 r.; 
10) schemacie podatkowym – rozumie się przez to uzgodnienie, które: 
a) spełnia kryterium głównej korzyści oraz posiada ogólną cechę rozpoznawczą, 
b) posiada szczególną cechę rozpoznawczą, lub 
c) posiada inną szczególną cechę rozpoznawczą; 
11) schemacie podatkowym standaryzowanym – rozumie się przez to schemat podatkowy możliwy do wdrożenia lub 
udostępnienia u więcej niż jednego korzystającego bez konieczności zmiany jego istotnych założeń, w szczególności 
dotyczących rodzaju czynności podejmowanych lub planowanych w ramach schematu podatkowego; 
12) schemacie podatkowym transgranicznym – rozumie się przez to uzgodnienie, które spełnia kryterium transgraniczne 
oraz: 
a) spełnia kryterium głównej korzyści oraz posiada którąkolwiek z ogólnych cech rozpoznawczych, o których mowa 
w pkt 6 lit. a–h, lub 
b) posiada szczególną cechę rozpoznawczą; 
13) szczególnej cesze rozpoznawczej – rozumie się przez to właściwość uzgodnienia polegającą na tym, że spełniony jest 
co najmniej jeden z poniższych warunków: 
a) obejmuje ono podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów transgraniczne płatności pomiędzy 
podmiotami powiązanymi oraz: 
– odbiorca płatności nie ma miejsca zamieszkania, siedziby ani zarządu w żadnym z państw, 
– odbiorca płatności posiada miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium lub w kraju stosującym 
szkodliwą konkurencję podatkową, określonych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób 
fizycznych oraz przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, 
b) w odniesieniu do tego samego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej dokonywane są odpisy 
amortyzacyjne w więcej niż jednym państwie, 
c) ten sam dochód lub majątek korzysta z metod mających na celu unikanie podwójnego opodatkowania w więcej 
niż jednym państwie, 
d) w ramach uzgodnienia dochodzi do przeniesienia aktywów i określone przez dwa państwa wynagrodzenie z tego 
tytułu dla celów podatkowych różni się co najmniej o 25%, 
e) może skutkować obejściem obowiązku raportowania wynikającego z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie 
informacji podatkowych z innymi państwami lub równoważnych ustaw, umów lub porozumień w zakresie aut o-
matycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych, włączając umowy lub porozumienia z państwami trzec i-
mi lub wykorzystywać brak równoważnych przepisów, umów lub porozumień lub ich niewłaściwe wdrożenie, 
f) występuje nieprzejrzysta struktura własności prawnej lub trudny do ustalenia jest beneficjent rzeczywisty z uwagi 
na wykorzystanie osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, konstrukcji 
lub struktur prawnych: 
– które nie prowadzą znaczącej działalności gospodarczej z wykorzystaniem lokalu, personelu oraz wyposaż e-
nia wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, 
  
Dziennik Ustaw – 65 – Poz. 900 
 
 – które są zarejestrowane, zarządzane, znajdują się, są kontrolowane lub założone w państwie lub na terytorium 
innym niż państwo lub terytorium miejsca zamieszkania, siedziby lub zarządu beneficjenta rzeczywistego 
aktywów będących w posiadaniu takich osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających 
osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych 
– jeżeli nie można wskazać beneficjenta rzeczywistego osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemaj ą-
cych osobowości prawnej, konstrukcji lub struktur prawnych, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 1 marca 
2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. poz. 723, 1075, 1499 i 2215 
oraz z 2019 r. poz. 125 i 730 ), 
g) wykorzystuje wprowadzone jednostronnie w danym państwie uproszczenie w stosowaniu przepisów związanych 
z ustalaniem cen transferowych, przy czym nie uważa się za uproszczenie wprowadzone jednostronnie upros z-
czenia, które wynika bezpośrednio z Wytycznych Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju w sprawie 
cen transferowych dla przedsiębiorstw wielonarodowych oraz administracji podatkowych, a także innych mi ę-
dzynarodowych regulacji, wytycznych lub rekomendacji w zakresie cen transferowych, 
h) dochodzi do przeniesienia praw do trudnych do wyceny wartości niematerialnych, 
i) pomiędzy podmiotami powiązanymi dochodzi do przeniesienia funkcji, ryzyka lub aktywów, jeżeli przewidyw a-
ny roczny wynik finansowy podmiotu przenoszącego lub podmiotów przenoszących przed odsetkami 
i opodatkowaniem (EBIT) w trzyletnim okresie po tym przeniesieniu wyniósłby mniej niż 50% przewidywanego 
rocznego EBIT, gdyby nie dokonano przeniesienia; 
14) trudnych do wyceny wartościach niematerialnych – rozumie się przez to wartości niematerialne, w tym wartości 
prawne, a także prawa do tych wartości, które w momencie ich przenoszenia między podmiotami powiązanymi nie 
miały wiarygodnie określonej wartości porównywalnej, oraz prognozy przyszłych przepływów pieniężnych lub sp o-
dziewanych przychodów z tych wartości, lub założenia zastosowane przy ich wycenie, obarczone są wysokim pozi o-
mem niepewności; 
15) udostępnianiu – rozumie się przez to: 
a) oferowanie uzgodnienia korzystającemu, zawarcie umowy, której przedmiotem jest przekazanie informacji 
o uzgodnieniu, lub przyjmowanie wynagrodzenia z tytułu przekazania informacji o uzgodnieniu, lub 
b) przekazywanie korzystającemu w jakiejkolwiek formie, w tym drogą elektroniczną, telefoniczną lub osobiście, 
informacji o uzgodnieniu, w szczególności poprzez przedstawianie jego założeń; 
16) uzgodnieniu – rozumie się przez to czynność lub zespół powiązanych ze sobą czynności, w tym czynność planowaną 
lub zespół czynności planowanych, których co najmniej jedna strona jest podatnikiem lub które mają lub mogą mieć 
wpływ na powstanie lub niepowstanie obowiązku podatkowego; 
17) wdrażaniu – rozumie się przez to dokonywanie czynności faktycznych lub prawnych umożliwiających wykonanie lub 
zmierzających do wykonania uzgodnienia, w tym: 
a) zarządzanie, faktyczne uczestniczenie w podejmowaniu decyzji lub przeprowadzanie czynności związanych 
z uzgodnieniem, także gdy podejmowanie decyzji lub czynności dotyczy wykonania uzgodnienia przez inny 
podmiot, 
b) pośredniczenie lub udzielanie pomocy w czynnościach związanych z uzgodnieniem, 
c) dokonywanie innych czynności będących elementem uzgodnienia, lub 
d) oferowanie czynności wskazanych w lit. a–c, zawarcie umowy, której przedmiotem są te czynności, lub przy j-
mowanie wynagrodzenia z tytułu tych czynności lub umowy; 
18) wspomagającym – rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą 
osobowości prawnej, w szczególności biegłego rewidenta, notariusza, osobę świadczącą usługi prowadzenia ksiąg  
rachunkowych, księgowego lub dyrektora finansowego, bank lub inną instytucję finansową, a także ich pracownika, 
która przy zachowaniu staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych czynnościach, przy uwzględnieniu zawod o-
wego charakteru działalności, obszaru specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych czynności, podjęła się udzielić, 
bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, pomocy, wsparcia lub porad dotyczących opracowania, wprow a-
dzenia do obrotu, organizowania, udostępnienia do wdrożenia lub nadzorowania wdrożenia uzgodnienia. 
§ 2. Kryterium głównej korzyści uważa się za spełnione, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności oraz faktów n a-
leży przyjąć, że podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści 
podatkowej mógłby zasadnie wybrać inny sposób postępowania, z którym nie wiązałoby się uzyskanie korzyści podatk o-
wej rozsądnie oczekiwanej lub wynikającej z wykonania uzgodnienia, a korzyść podatkowa jest główną lub jedną z głó w-
nych korzyści, którą podmiot spodziewa się osiągnąć w związku z wykonaniem uzgodnienia. 
  
Dziennik Ustaw – 66 – Poz. 900 
 
 § 3. Kryterium transgraniczne uważa się za spełnione, jeżeli uzgodnienie dotyczy więcej niż jednego państwa czło n-
kowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej i państwa trzeciego oraz spełnia co najmniej 
jeden z poniższych warunków: 
1) nie wszyscy uczestnicy uzgodnienia mają miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium tego samego pa ń-
stwa, 
2) co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium więcej niż je d-
nego państwa, 
3) co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia prowadzi działalność na terytorium danego państwa za pośrednictwem z a-
granicznego zakładu w tym państwie, a uzgodnienie stanowi część albo całość działalności gospodarczej tego zagr a-
nicznego zakładu, 
4) co najmniej jeden uczestnik uzgodnienia prowadzi działalność na terytorium innego państwa nie mając miejsca z a-
mieszkania ani siedziby na terytorium tego państwa oraz nie posiadając zagranicznego zakładu na terytorium tego 
państwa, 
5) uzgodnienie może mieć wpływ na automatyczną wymianę informacji, o której mowa w dziale III ustawy z dnia 
9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, lub na wskazanie beneficjenta rzeczyw i-
stego w rozumieniu ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu 
– z wyjątkiem sytuacji, gdy uzgodnienie dotyczy wyłącznie podatku od wartości dodanej, w tym podatku od towarów 
i usług, podatku akcyzowego lub ceł, nakładanych na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej. 
§ 4. Kryterium kwalifikowanego korzystającego uważa się za spełnione, jeżeli przychody lub koszty korzystającego 
albo wartość aktywów tego podmiotu w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych 
ksiąg rachunkowych, przekroczyły w roku poprzedzającym lub w bieżącym roku obrotowym równowartość 10 000 000 euro 
lub jeżeli udostępniane lub wdrażane uzgodnienie dotyczy rzeczy lub praw o wartości rynkowej przekraczającej równowa r-
tość 2 500 000 euro lub jeżeli korzystający jest podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 
26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. 
o podatku dochodowym od osób prawnych z takim podmiotem. W przypadku podmiotów, które nie prowadzą ksiąg  
rachunkowych, przychody i koszty ustala się odpowiednio zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochod o-
wym od osób fizycznych lub ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w odpowiednich 
latach podatkowych, a wartość aktywów – zgodnie z ich wartością rynkową w odpowiednich latach kalendarzowych. 
§ 5. Obowiązek przekazania informacji o schemacie podatkowym nie powstaje, gdy schemat podatkowy, inny niż 
schemat podatkowy transgraniczny, dotyczy korzystającego, dla którego nie jest spełnione kryterium kwalifikowanego 
korzystającego. 
§ 6. W przypadku gdy korzystającym jest spółka wchodząca w skład podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu 
przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, przepisy niniejszego rozdziału st o-
suje się odpowiednio. 
§ 7. Przy ustalaniu podmiotu powiązanego uznaje się, że: 
1) jeżeli w zarządzaniu, kontroli, kapitale lub zyskach tego samego podmiotu uczestniczy, zgodnie z § 1 pkt 7, więcej 
niż jeden podmiot, wszystkie takie podmioty są podmiotami powiązanymi; 
2) jeżeli te same podmioty uczestniczą w zarządzaniu lub kontroli lub posiadają udział w kapitale lub zyskach, zgodnie 
z § 1 pkt 7, więcej niż jednego podmiotu, wszystkie takie podmioty są podmiotami powiązanymi; 
3) podmiot, który działa wspólnie z drugim podmiotem w odniesieniu do praw głosu lub udziału w kapitale trzeciego 
podmiotu, jest podmiotem dysponującym prawami głosu w tym trzecim podmiocie lub udziałem w kapitale tego trz e-
ciego podmiotu, które należą do drugiego podmiotu; 
4) osoba fizyczna, jej małżonek oraz wstępni lub zstępni w linii prostej stanowią jedną osobę. 
§ 8. Wyrażone w euro kwoty, o których mowa w § 4, przelicza się na złote według średniego kursu ogłaszanego przez 
Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym nastąpiło zdarzenie skutk u-
jące obowiązkiem przekazania informacji o schemacie podatkowym innym niż schemat podatkowy transgraniczny. 
§ 9. Warunek, o którym mowa w § 1 pkt 13 lit. e, dotyczy w szczególności uzgodnień, w których: 
1) wykorzystywany jest rachunek, produkt lub inwestycja, które nie są rachunkami finansowymi, lecz posiadają cechy 
rachunku finansowego; 
2) dochodzi do przeniesienia rachunku finansowego lub aktywów do państw lub dochodzi do wykorzystania regulacji 
prawnych państw – w przypadku gdy te państwa nie mają podstawy prawnej do automatycznej wymiany informacji 
z państwem rezydencji posiadacza rachunku; 
  
Dziennik Ustaw – 67 – Poz. 900 
 
 3) dochodzi do przekwalifikowania dochodu lub majątku na produkty lub płatności, które nie podlegają automatycznej 
wymianie informacji o rachunkach finansowych; 
4) dochodzi do przeniesienia lub przekwalifikowania instytucji finansowej, rachunku finansowego lub znajdujących się 
w nich aktywów na instytucję finansową, rachunek finansowy lub aktywa, które nie podlegają obowiązkowi raport o-
wania w ramach automatycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych; 
5) wykorzystywane są podmioty, porozumienia umowne lub struktury, które prowadzą lub których celem jest doprow a-
dzenie do braku raportowania o przynajmniej jednym posiadaczu rachunku lub przynajmniej jednej osobie kontrol u-
jącej w ramach automatycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych; 
6) wykorzystywana jest nieskuteczność lub niedoskonałość procedur należytej staranności stosowanych przez instytucje 
finansowe w celu wywiązania się z obowiązków raportowania informacji o rachunkach finansowych, włączając wyk o-
rzystanie państw z nieadekwatnymi lub nieefektywnymi systemami egzekwowania przepisów dotyczących przeci w-
działania praniu pieniędzy lub posiadających nieefektywne przepisy dotyczące przejrzystości w odniesieniu do osób 
prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej lub porozumień prawnych. 
Art. 86b. § 1. Promotor przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie podatkowym 
w terminie 30 dni od dnia następnego po udostępnieniu schematu podatkowego, od następnego dnia po przygotowaniu do 
wdrożenia schematu podatkowego lub od dnia dokonania pierwszej czynności związanej z wdrażaniem schematu poda t-
kowego – w zależności od tego, które z tych zdarzeń nastąpi wcześniej. 
§ 2. Promotor informuje pisemnie korzystającego o NSP tego schematu podatkowego, załączając potwierdzenie n a-
dania NSP, niezwłocznie po jego otrzymaniu. 
§ 3. W przypadku gdy w terminie, o którym mowa w § 1, schemat podatkowy nie posiada jeszcze NSP, promotor 
informuje o tym pisemnie korzystającego oraz przekazuje mu dane, o których mowa w art. 86f, dotyczące schematu 
podatkowego. 
§ 4. W przypadku gdy przekazanie przez promotora informacji o schemacie podatkowym innym niż schemat poda t-
kowy standaryzowany naruszałoby obowiązek zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej i promotor nie został 
zwolniony przez korzystającego z obowiązku jej zachowania w tym zakresie, promotor niezwłocznie: 
1) informuje pisemnie korzystającego w terminie, o którym mowa w § 1, o obowiązku przekazania schematu podatk o-
wego do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz 
2) przekazuje korzystającemu dane, o których mowa w art. 86f § 1, dotyczące schematu podatkowego. 
§ 5. W sytuacji, o której mowa w § 4, gdy więcej niż jeden promotor jest obowiązany do przekazania informacji 
o schemacie podatkowym, promotor wskazany w tym przepisie, równocześnie z poinformowaniem korzystającego, info r-
muje pisemnie inne znane mu podmioty obowiązane do przekazania informacji o schemacie podatkowym, że nie przekaże 
informacji o schemacie podatkowym do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 6. Promotor, w terminie 30 dni od dnia, w którym poinformował korzystającego lub inne podmioty o obowiązku 
przekazania informacji o schemacie podatkowym, zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o poinformowaniu 
korzystającego lub innych podmiotów o obowiązku przekazania schematu podatkowego do Szefa Krajowej Administracji 
Skarbowej, wskazując datę udostępnienia schematu podatkowego lub dokonania czynności związanej z wdrażaniem sch e-
matu podatkowego oraz liczbę podmiotów, które poinformował na podstawie § 4 lub 5. 
§ 7. Nie stanowi naruszenia obowiązku zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej: 
1) przekazanie informacji o schemacie podatkowym w sytuacji, w której przekazujący tę informację został zwolniony 
z obowiązku jej zachowania; 
2) przekazanie informacji o schemacie podatkowym standaryzowanym; 
3) przesłanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informacji, o której mowa w § 6. 
§ 8. Jeżeli promotor jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym transgranicznym w więcej 
niż jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących wymogi 
wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracy j-
nej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (Dz. Urz. UE L 64 z 11.03.2011, str. 1, z późn. 
zm.74)), obowiązek ten podlega wykonaniu wyłącznie w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej, które widnieje 
wyżej na poniższej liście: 
1) państwo, w którym ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd; 
                                                           
74) Zmiany wymienionej dyrektywy zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 50 z 23.02.2012, str. 58, Dz. Urz. UE L 359 z 16.12.2014, 
str. 1, Dz. Urz. UE L 332 z 18.12.2015, str. 1, Dz. Urz. UE L 146 z 03.06.2016, str. 8, Dz. Urz. UE L 342 z 16.12.2016, str. 1 oraz 
Dz. Urz. UE L 139 z 05.06.2018, str. 1. 
  
Dziennik Ustaw – 68 – Poz. 900 
 
 2) państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu świadczy usługi dotyczące schematu podatkowego; 
3) państwo, w którym jest zarejestrowany lub którego przepisom prawa podlega; 
4) państwo, w którym jest członkiem samorządu zawodowego lub innej organizacji pozarządowej posiadającej siedzibę 
lub zarząd na terytorium tego państwa, reprezentujących osoby lub podmioty świadczące usługi prawne, doradztwa 
podatkowego lub doradcze. 
Art. 86c. § 1. Jeżeli korzystający nie został poinformowany zgodnie z art. 86b § 2 lub 3, przekazuje Szefowi Kraj o-
wej Administracji Skarbowej informację o schemacie podatkowym w terminie 30 dni od dnia następującego po udostę p-
nieniu mu schematu podatkowego, przygotowaniu przez niego schematu podatkowego do wdrożenia lub od dnia dokonania 
pierwszej czynności związanej z wdrażaniem schematu podatkowego przez korzystającego, w zależności od tego, które 
z tych zdarzeń nastąpi wcześniej. 
§ 2. Korzystający, który został poinformowany zgodnie z art. 86b § 4, przekazuje Szefowi Krajowej Administracji 
Skarbowej informację o schemacie podatkowym również w sytuacji, w której uzgodnienie, w ocenie korzystającego, nie 
stanowi schematu podatkowego, w terminie, o którym mowa w § 1. Przekazując informację o schemacie podatkowym, 
korzystający weryfikuje dane otrzymane od promotora oraz modyfikuje je dla zapewnienia ich zgodności ze stanem rz e-
czywistym w tej informacji. Informacja o schemacie podatkowym przekazana przez korzystającego zawiera również dane 
otrzymane od promotora zgodnie z art. 86b § 4. 
§ 3. Jeżeli korzystający jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym transgranicznym 
w więcej niż jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących 
wymogi wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy adm i-
nistracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, obowiązek ten podlega wykonaniu w y-
łącznie w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej, które widnieje wyżej na poniższej liście: 
1) państwo, w którym posiada miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd; 
2) państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu korzysta ze schematu podatkowego; 
3) państwo, w którym uzyskuje dochody lub osiąga zyski, mimo że nie posiada miejsca zamieszkania, siedziby, zarządu 
ani zagranicznego zakładu w żadnym państwie członkowskim Unii Europejskiej; 
4) państwo, w którym prowadzi działalność, mimo że nie posiada miejsca zamieszkania, siedziby, zarządu ani zagr a-
nicznego zakładu w żadnym państwie członkowskim Unii Europejskiej. 
§ 4. Jeżeli więcej niż jeden korzystający ma obowiązek przekazania informacji o tym samym schemacie podatkowym 
transgranicznym, obowiązek ten podlega wykonaniu przez korzystającego, który widnieje wyżej na poniższej liście: 
1) korzystający, który uzgodnił schemat podatkowy transgraniczny z promotorem lub wspomagającym, 
2) korzystający, który zarządza wdrożeniem schematu podatkowego transgranicznego 
– przy czym pozostali korzystający są zwolnieni z tego obowiązku, jeżeli udowodnią, że informacja o tym schemacie 
podatkowym transgranicznym została przekazana przez tego korzystającego, w szczególności poprzez przedstawienie 
potwierdzenia nadania NSP. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 86d.  § 1. Promotor lub korzystający zlecający wspomagającemu wykonanie czynności pozostających w zakresie 
jego działania w odniesieniu do schematu podatkowego informują go pisemnie o NSP tego schematu podatkowego, zał ą-
czając potwierdzenie nadania NSP, najpóźniej w dniu poprzedzającym wykonanie tych czynności. Przepis art. 86b 
§ 3 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Jeżeli wspomagający: 
1) nie został poinformowany o NSP schematu podatkowego zgodnie z § 1 lub nie została mu przekazana informacja, 
o której mowa w art. 86b § 3, oraz 
2) przy zachowaniu staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych przez niego czynnościach, przy uwzględnieniu 
zawodowego charakteru jego działalności, obszaru jego specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych przez niego 
czynności, powziął lub powinien był powziąć wątpliwości, że uzgodnienie, w odniesieniu do którego jest wspomag a-
jącym, może stanowić schemat podatkowy 
– jest on obowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 5 dni roboczych od dnia, w którym powziął lub p o-
winien był powziąć wątpliwości, o których mowa w pkt 2, wystąpić z odrębnym pismem do promotora lub korzystającego 
zlecających wykonanie czynności o przekazanie mu pisemnego oświadczenia, że uzgodnienie nie stanowi schematu poda t-
kowego. 
  
Dziennik Ustaw – 69 – Poz. 900 
 
 § 3. W terminie, o którym mowa w § 2, wspomagający obowiązany jest zawiadomić Szefa Krajowej Administracji 
Skarbowej o wystąpieniu sytuacji wskazanej w § 2, wskazując dzień, w którym powziął wątpliwości, że uzgodnienie st a-
nowi schemat podatkowy, oraz liczbę podmiotów, do których wystąpił o przekazanie mu pisemnego oświadczenia, że 
uzgodnienie nie stanowi schematu podatkowego. Wspomagający może wstrzymać się z wykonaniem czynności w odni e-
sieniu do uzgodnienia do dnia otrzymania tego oświadczenia, potwierdzenia nadania NSP lub informacji, o której mowa 
w art. 86b § 3. 
§ 4. Jeżeli wspomagający nie został poinformowany o NSP schematu podatkowego zgodnie z § 1, jest on obowiązany 
przekazać Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację o schemacie podatkowym, jeżeli dostrzegł lub powinien 
był dostrzec, że uzgodnienie, w odniesieniu do którego jest wspomagającym, stanowi schemat podatkowy przy zachowaniu 
staranności ogólnie wymaganej w dokonywanych przez niego czynnościach, przy uwzględnieniu zawodowego charakteru 
jego działalności, obszaru jego specjalizacji oraz przedmiotu wykonywanych przez niego czynności. Przepis art. 86b 
§ 1 stosuje się odpowiednio, przy czym wspomagający jest również obowiązany do przekazania informacji o schemacie 
podatkowym w terminie 30 dni od następnego dnia po udzieleniu bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób, pom o-
cy, wsparcia lub porad dotyczących opracowania, wprowadzenia do obrotu, organizowania, udostępnienia do wdrożenia 
lub nadzorowania wdrożenia schematu podatkowego. 
§ 5. W przypadku gdy przekazanie przez wspomagającego informacji o schemacie podatkowym naruszałoby obowi ą-
zek zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej i wspomagający nie został zwolniony z obowiązku zachowania 
tajemnicy przez korzystającego w tym zakresie, jest on obowiązany niezwłocznie poinformować pisemnie korzystającego 
lub promotora zlecających mu czynności, że w jego opinii uzgodnienie stanowi schemat podatkowy, o którym należy prz e-
kazać informację Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Jednocześnie w terminie, o którym mowa w § 4, wspomag a-
jący obowiązany jest zawiadomić Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wystąpieniu sytuacji wskazanej w zdaniu 
poprzedzającym, wskazując dzień, w którym dostrzegł, że uzgodnienie stanowi schemat podatkowy, oraz liczbę podmi o-
tów, które poinformował o obowiązku przekazania informacji Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. Przepis art. 86b 
§ 7 stosuje się odpowiednio. 
§ 6. W przypadku, o którym mowa w § 3, wspomagający, który wstrzymał się z wykonaniem czynności w odniesieniu 
do uzgodnienia, nie ponosi odpowiedzialności cywilnej względem zlecającego mu te czynności w zakresie związanym ze 
wstrzymaniem się z wykonaniem tych czynności. W sytuacji wskazanej w zdaniu poprzedzającym wspomagający nie p o-
nosi również odpowiedzialności dyscyplinarnej związanej ze wstrzymaniem się z wykonaniem czynności w odniesieniu do 
uzgodnienia. 
§ 7. Jeżeli wspomagający jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie podatkowym transgranicznym 
w więcej niż jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących 
wymogi wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy adm i-
nistracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, obowiązek ten podlega wykonaniu w y-
łącznie w tym państwie członkowskim Unii Europejskiej, które widnieje wyżej na poniższej liście: 
1) państwo, w którym posiada miejsca zamieszkania, siedzibę lub zarząd; 
2) państwo, w którym za pośrednictwem zagranicznego zakładu świadczy usługi dotyczące schematu podatkowego; 
3) państwo, w którym jest zarejestrowany lub którego przepisom prawa podlega; 
4) państwo, w którym jest członkiem samorządu zawodowego lub innej organizacji pozarządowej posiadającej siedzibę 
lub zarząd na terytorium tego państwa reprezentujących osoby lub podmioty świadczące usługi prawne, doradztwa 
podatkowego lub doradcze. 
Art. 86e. § 1. W przypadku gdy więcej niż jeden podmiot jest obowiązany do przekazania informacji o schemacie 
podatkowym, wykonanie tego obowiązku przez jednego z nich zwalnia pozostałych, którzy zostali wskazani w informacji 
o schemacie podatkowym i pisemnie poinformowani o NSP tego schematu podatkowego, z załączeniem potwierdzenia 
nadania NSP. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 86b § 8, art. 86c § 3 oraz art. 86d § 7, gdy odpowiednio promotor, korz y-
stający lub wspomagający udowodni, że schemat podatkowy transgraniczny został poprawnie przekazany właściwym org a-
nom w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie przepisów tego państwa implementujących wymogi 
wynikające z przepisu art. 8ab dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracy j-
nej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG, jest on zwolniony z obowiązku przekazania Szef o-
wi Krajowej Administracji Skarbowej informacji o tym schemacie podatkowym. Przepis art. 86b § 3 stosuje się odpowiednio. 
§ 3. Z obowiązku przekazania informacji o schemacie podatkowym nie zwalnia trwające postępowanie w przedmiocie 
wydania decyzji w sprawie porozumienia w sprawach ustalenia cen transferowych lub wydanie takiej decyzji. 
  
Dziennik Ustaw – 70 – Poz. 900 
 
 Art. 86f. § 1. Informacja o schemacie podatkowym zawiera: 
1) dane identyfikujące przekazującego informację oraz korzystającego, któremu udostępniony został schemat podatk o-
wy, w tym informacje dotyczące firmy lub imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia, identyfikator podatkowy, mie j-
sce zamieszkania, siedziby lub zarządu, a w przypadku osoby niemającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 
miejsca zamieszkania lub podmiotu niemającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu – n u-
mer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, jeżeli os o-
ba ta nie posiada identyfikatora podatkowego oraz w przypadkach, gdy uzgodnienie dotyczy osób będących podmi o-
tami powiązanymi z promotorem lub korzystającym; 
2) podstawę prawną przekazywania informacji o schematach podatkowych wraz ze wskazaniem przesłanek skutkujących 
uznaniem danego uzgodnienia za schemat podatkowy, w tym wskazaniem cechy rozpoznawczej oraz roli przekazuj ą-
cego tę informację; 
3) wskazanie, czy przekazywana informacja o schemacie podatkowym dotyczy schematu podatkowego standaryzowan e-
go lub schematu podatkowego transgranicznego; 
4) streszczenie opisu uzgodnienia stanowiącego schemat podatkowy, nazwę uzgodnienia, jeżeli ją nadano, opis działa l-
ności gospodarczej, do której ma zastosowanie schemat podatkowy, bez ujawnienia danych objętych tajemnicą  
handlową, przemysłową, zawodową lub procesu produkcyjnego; 
5) wyczerpujący, według wiedzy przekazującego informację, opis uzgodnienia stanowiącego schemat podatkowy, wraz 
ze wskazaniem wartości przedmiotów tych czynności, założeń uzgodnienia, czynności dokonywanych w ramach 
uzgodnienia i ich chronologii oraz występujących powiązań pomiędzy podmiotami powiązanymi; 
6) wskazanie znanych przekazującemu informację celów, których realizacji schemat podatkowy ma służyć; 
7) przepisy prawa podatkowego znajdujące, według wiedzy przekazującego informację, zastosowanie w schemacie p o-
datkowym; 
8) szacunkową wartość korzyści podatkowej lub przybliżoną wartość aktywa w podatku odroczonym, jeżeli występują 
i są znane przekazującemu informację lub możliwe do oszacowania przez niego; 
9) wskazanie dokonanych czynności, które skutkowały przekazaniem informacji o schemacie podatkowym, wraz ze 
wskazaniem dnia, w którym została lub zostanie dokonana pierwsza czynność służąca wdrożeniu tego schematu; 
10) wskazanie etapu, na jakim zgodnie z wiedzą przekazującego informację znajduje się schemat podatkowy, w szczegó l-
ności informacji o terminach jego udostępniania lub wdrażania lub o dacie czynności w ramach uzgodnienia; 
11) wskazanie znanych przekazującemu informację danych identyfikujących, o których mowa w pkt 1, dla podmiotów 
uczestniczących, mających uczestniczyć w schemacie podatkowym lub na które może mieć wpływ schemat podatk o-
wy, oraz państw i terytoriów, w których podmioty te posiadają miejsce zamieszkania, siedzibę, zarząd lub których 
schemat ten może dotyczyć; 
12) wskazanie innych znanych podmiotów obowiązanych do przekazania informacji o schemacie podatkowym, jeżeli 
występują; 
13) adres elektroniczny, na który ma zostać doręczone potwierdzenie nadania NSP, o którym mowa w art. 86g § 2, przy 
czym wskazanie adresu traktuje się na równi z wyrażeniem zgody na doręczanie potwierdzenia nadania NSP wyłąc z-
nie za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 
§ 2. Jeżeli promotor lub wspomagający jest obowiązany do zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej 
i nie został zwolniony przez korzystającego z obowiązku jej zachowania, przekazywana przez niego informacja o schem a-
cie podatkowym, który jest schematem podatkowym standaryzowanym, nie zawiera danych identyfikujących korzystaj ące-
go, któremu udostępniony został schemat podatkowy, oraz informacji, o których mowa w § 1 pkt 11 i 12. 
§ 3. Jeżeli promotor lub wspomagający nie jest obowiązany do zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej 
lub został zwolniony z obowiązku jej zachowania przez korzystającego, łącznie z informacją o schemacie podatkowym, 
o której mowa w § 2, przekazuje dane identyfikujące korzystającego, któremu udostępniony został schemat podatkowy 
i który jest lub był pierwszym podmiotem, któremu udostępnił ten schemat podatkowy, oraz informacje, o których mowa 
w § 1 pkt 11 i 12. 
§ 4. W terminie 30 dni po zakończeniu kwartału promotor lub wspomagający przekazuje Szefowi Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej informację zawierającą dane identyfikujące korzystającego, określone w § 1 pkt 1, 9 i 11, któremu 
w trakcie tego kwartału udostępnił schemat podatkowy standaryzowany, wskazując NSP. W przypadku, w którym przek a-
zanie danych, o których mowa w zdaniu pierwszym, naruszałoby obowiązek zachowania prawnie chronionej tajemnic y 
zawodowej, obowiązek ich przekazania nie obejmuje danych korzystającego oraz danych identyfikujących podmiot 
uczestniczący określony w § 1 pkt 11, który nie zwolnił promotora lub wspomagającego z obowiązku zachowania tajemn i-
cy w tym zakresie. 
  
Dziennik Ustaw – 71 – Poz. 900 
 
 Art. 86g. § 1. Informacja o schemacie podatkowym przekazywana jest drogą elektroniczną do Szefa Krajowej Adm i-
nistracji Skarbowej. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej nadaje NSP i przekazuje potwierdzenie jego nadania, które zawiera NSP 
oraz dane zawarte w przekazanej informacji o schemacie podatkowym. 
§ 3. Potwierdzenie nadania NSP jest wydawane niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia wpływu p o-
prawnej informacji o schemacie podatkowym do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. Szef Krajowej Administracji Skarbowej doręcza potwierdzenie nadania NSP drogą elektroniczną na adres wsk a-
zany przez przekazującego w informacji o schemacie podatkowym. 
§ 5. Za pomocą internetowego narzędzia dostępnego na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właśc i-
wego do spraw finansów publicznych zainteresowany może potwierdzić poprawność lub ważność NSP. Potwierdzenie 
zawiera informację tylko o poprawności lub ważności NSP. 
Art. 86h.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się do przekazującego informacje na podstawie 
niniejszego rozdziału o ich uzupełnienie lub wyjaśnienie wątpliwości co do ich treści. 
§ 2. Nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe wyłącznie 
w oparciu o informacje przekazywane na podstawie niniejszego rozdziału. 
Art. 86i. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje postanowienie o odmowie nadania NSP w przypadku 
stwierdzenia, że przekazana informacja o schemacie podatkowym nie spełnia wymogów określonych dla tej informacj i. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej unieważnia z urzędu, w drodze postanowienia, NSP nadany schematowi 
podatkowemu w przypadku: 
1) wielokrotnego nadania NSP temu samemu schematowi podatkowemu; 
2) nadania NSP na podstawie fałszywych lub fikcyjnych danych. 
§ 3. W postanowieniu, o którym mowa w § 2 pkt 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje właściwy NSP 
dla danego schematu podatkowego. 
§ 4. Nie można posługiwać się unieważnionym NSP, a unieważniony NSP nie może zostać ponownie nadany. 
§ 5. Na postanowienie, o którym mowa w § 1 i 2, służy zażalenie. 
§ 6. W sytuacji braku możliwości potwierdzenia tożsamości lub istnienia podmiotu, który przekazał informację 
o schemacie podatkowym, Szef Krajowej Administracji Skarbowej pozostawia informację o schemacie podatkowym bez 
rozpatrzenia. 
Art. 86j. § 1. Korzystający, który dokonywał w danym okresie rozliczeniowym jakichkolwiek czynności będących 
elementem schematu podatkowego lub uzyskiwał wynikającą z niego korzyść podatkową, w terminie złożenia deklaracji 
podatkowej dotyczącej tego okresu rozliczeniowego przekazuje do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej informację, 
według ustalonego wzoru, o zastosowaniu schematu podatkowego zawierającą: 
1) NSP tego schematu podatkowego; 
2) wysokość korzyści podatkowej wynikającej ze schematu podatkowego – jeżeli korzystający uzyskiwał w danym okr e-
sie rozliczeniowym taką korzyść. 
§ 2. W przypadku gdy schemat podatkowy, o którym mowa w § 1, nie posiada NSP, informacja, o której mowa w § 1, 
zawiera również dane, o których mowa w art. 86f. 
§ 3. Jeżeli korzystający posiada dane, o których mowa w art. 86f, dotyczące schematu podatkowego, które odbiegają 
od danych zawartych w otrzymanym przez niego potwierdzeniu nadania NSP lub informacji, o której mowa w art. 86f § 4, 
w informacji, o której mowa w § 1, korzystający modyfikuje te dane dla zapewnienia ich zgodności ze stanem rzeczywis-
tym. 
§ 4. Przekazywana informacja, o której mowa w § 1, w tym zawierająca dane wskazane w § 2 lub 3, podpisywana jest 
przez podatnika będącego osobą fizyczną. W przypadku podatników będących osobami prawnymi informacja, o której 
mowa w § 1, podpisywana jest przez wszystkich członków organu zarządzającego podatnika. Dowód złożenia podpisów 
przez te osoby przekazywany jest za pomocą środków komunikacji elektronicznej do Szefa Krajowej Administracji Ska r-
bowej przez jedną z osób, które podpisały te dokumenty. 
  
Dziennik Ustaw – 72 – Poz. 900 
 
 § 5. W przypadku podatników będących jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej informacja, 
o której mowa w § 1, zawiera oświadczenie, zgodnie z którym wszyscy uprawnieni do reprezentacji, a w przypadku spółek 
niebędących osobami prawnymi – także wspólnicy posiadający co najmniej 10% udziału w zyskach spółki niebędącej 
osobą prawną, poświadczą prawdziwość danych zawartych w tej informacji. W zakresie przekazania tych dokumentów do 
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej przepis § 4 zdania drugie i trzecie stosuje się odpowiednio. 
§ 6. W przypadku korzystającego wchodzącego w skład podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu ustawy z dnia 
15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych informację, o której mowa w § 1, korzystający przekazuje 
w terminie złożenia deklaracji podatkowej dotyczącej danego okresu rozliczeniowego podatkowej grupy kapitałowej. 
§ 7. Informacja, o której mowa w § 1, składana jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego 
oświadczenia i zawiera klauzulę o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego 
oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. 
Art. 86k.  § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wydać i opublikować w Biuletynie Informacji 
Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych ogólne 
wyjaśnienia dotyczące możliwości zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania lub innych przepisów maj ą-
cych na celu przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania w przypadku zastosowania schematu podatkowego lub kategorii 
schematów podatkowych. 
§ 2. W celu wydania wyjaśnień, o których mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych może 
zwrócić się o opinię do Rady, a także do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, przedstawiając założenia takich 
wyjaśnień lub ich projekt. 
§ 3. Publikując wyjaśnienia, o których mowa w § 1, minister właściwy do spraw finansów publicznych może wskazać 
NSP schematów podatkowych, których te wyjaśnienia dotyczą. Niewskazanie NSP schematu podatkowego nie wyklucza 
możliwości zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania lub innych przepisów mających na celu przeciwdzi a-
łanie unikaniu opodatkowania do takiego schematu podatkowego. 
Art. 86l. § 1. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej będące promotorami, 
zatrudniające promotorów lub faktycznie wypłacające im wynagrodzenie, których przychody lub koszty, w rozumieniu 
przepisów o rachunkowości, ustalone na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych, przekroczyły w roku poprzedzaj ą-
cym rok obrotowy równowartość 8 000 000 zł, wprowadzają i stosują wewnętrzną procedurę w zakresie przeciwdziałania 
niewywiązywaniu się z obowiązku przekazywania informacji o schematach podatkowych, zwaną dalej „wewnętrzną proc e-
durą”. 
§ 2. Wewnętrzna procedura określa – z uwzględnieniem charakteru, rodzaju i rozmiaru prowadzonej działalności – 
stosowane zasady postępowania i obejmuje w szczególności: 
1) określenie czynności lub działań podejmowanych w celu, o którym mowa w § 1; 
2) środki stosowane w celu właściwego wypełnienia obowiązku przekazywania informacji o schematach podatkowych; 
3) określenie zasad przechowywania dokumentów oraz informacji; 
4) określenie zasad wykonywania obowiązków obejmujących przekazywanie Szefowi Krajowej Administracji Skarb o-
wej informacji o schematach podatkowych; 
5) określenie zasad upowszechniania wśród pracowników tego podmiotu wiedzy z zakresu przepisów niniejszego ro z-
działu; 
6) określenie zasad zgłaszania przez pracowników rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń przepisów niniejszego 
rozdziału; 
7) określenie zasad kontroli wewnętrznej lub audytu przestrzegania przepisów niniejszego rozdziału oraz zasad post ę-
powania określonych w wewnętrznej procedurze. 
§ 3. Wewnętrzna procedura podlega akceptacji przez członków kadry kierowniczej wyższego szczebla danego po d-
miotu, w tym członków zarządu lub dyrektorów posiadających wiedzę z zakresu prawa podatkowego oraz podejmujących 
decyzje mające wpływ na ryzyko jego nieprzestrzegania przez kontrahentów będących korzystającymi. 
§ 4. Podmiot obowiązany do stosowania w roku obrotowym wewnętrznej procedury zgodnie z § 1 jest obowiązany do 
jej stosowania przez okres kolejno następujących po tym roku 3 lat obrotowych, w przypadku gdy wysokość przychodów 
lub kosztów, o których mowa w § 1, nie przekroczyła w roku poprzedzającym ten okres równowartości 8 000 000 zł. 
  
Dziennik Ustaw – 73 – Poz. 900 
 
 Art. 86m.  § 1. Podmioty, o których mowa w art. 86l § 1, w przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa 
w art. 86l, podlegają karze pieniężnej. Karę pieniężną nakłada Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze decyzji, 
w wysokości nie większej niż 2 000 000 zł. 
§ 2. W przypadku stwierdzenia prawomocnym wyrokiem sądu popełnienia czynu wymienionego w art. 80f ustawy 
z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1958, 2192, 2193, 2227 i 2354 oraz z 2019 r. 
poz. 694) przez promotora będącego osobą fizyczną zatrudnioną lub faktycznie otrzymującą wynagrodzenie od podmiotu, 
o którym mowa w art. 86l § 1, który nie dopełnił obowiązków, o których mowa w art. 86l, kara pieniężna, o której mowa 
w § 1, może zostać nałożona w wysokości nie większej niż 10 000 000 zł. 
§ 3. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do nakładania kary pieniężnej stosuje się przepisy działu 
IVA Kodeksu postępowania administracyjnego. 
Art. 86n.  § 1. Informacje i zawiadomienia, o których mowa w art. 86b § 1 i 6, art. 86c § 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, 
art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, są przesyłane za pomocą środków komunikacji elektronicznej w postaci elektronicznej odp o-
wiadającej strukturze logicznej, o której mowa w § 2. 
§ 2. Struktura logiczna postaci elektronicznej informacji i zawiadomień, o których mowa w art. 86b § 1 i 6, art. 86c 
§ 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmi o-
towej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania info r-
macji, o których mowa w art. 86b § 1 i 6, art. 86c § 1 i 2, art. 86d § 3, 4 i 5, art. 86f § 4 oraz art. 86j § 1, za pomocą śro d-
ków komunikacji elektronicznej, mając na uwadze usprawnienie wypełniania, przekazywania i przetwarzania tych inform a-
cji oraz uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych w nich zawa r-
tych i potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem. 
Art. 86o. W zakresie nieuregulowanym w art. 86g–86i stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 125, art. 126, 
art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 170, art. 171, art. 189 § 3, działu IV rozdziałów 3a, 5, 
6, 7, 14, 16 i 23 oraz działu VIIIA. 
Rozdział 12 
Rachunki 
Art. 87. § 1. Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy prowadzący dzi a-
łalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub usługobiorcy, wystawić rachunek potwierdzający dokon a-
nie sprzedaży lub wykonanie usługi. 
§ 2. Obowiązek wystawienia rachunku, o którym mowa w § 1, nie dotyczy rolników sprzedających produkty roślinne 
i zwierzęce pochodzące z własnej uprawy, hodowli lub chowu, nieprzerobione lub nieprzetworzone sposobem przemysł o-
wym, chyba że sprzedaż jest dokonywana w ich odrębnych, stałych miejscach sprzedaży poza obrębem uprawy, hodowli 
lub chowu, z wyjątkiem sprzedaży na targowiskach, o których mowa w art. 20 ust. 1c pkt 3 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 
1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. 
§ 3. Podatnicy wymienieni w § 1, od których zażądano rachunku przed wykonaniem usługi lub wydaniem towaru, w y-
stawiają rachunek nie później niż w terminie 7 dni od dnia wykonania usługi lub wydania towaru. Jeżeli jednak żądanie 
wystawienia rachunku zostało zgłoszone po wykonaniu usługi lub wydaniu towaru, wystawienie rachunku następuje 
w terminie 7 dni od dnia zgłoszenia żądania. 
§ 4. Podatnik nie ma obowiązku wystawienia rachunku, jeżeli żądanie zostało zgłoszone po upływie 3 miesięcy od 
dnia wydania towaru lub wykonania usługi. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji, które 
muszą być zawarte w rachunkach, uwzględniając w szczególności dane identyfikujące sprzedawcę i kupującego, wyk o-
nawcę i odbiorcę usług oraz oznaczenie wartości i rodzaju transakcji. 
Art. 88. § 1. Podatnicy wystawiający rachunki są obowiązani kolejno je numerować i przechowywać kopie tych 
rachunków, w kolejności ich wystawienia, do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do podatników obowiązanych do żądania rachunków. 
Art. 89. (uchylony) 
Art. 90. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 74 – Poz. 900 
 
 Rozdział 13 
Odpowiedzialność solidarna 
Art. 91. Do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla 
zobowiązań cywilnoprawnych. 
Art. 92. § 1. Jeżeli, zgodnie z ustawami podatkowymi, podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiąz a-
nia podatkowe, a zobowiązania te powstają w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 2, odpowiedzialnymi solidarnie są 
podatnicy, którym doręczono decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do zobowiązań podatkowych pobieranych w formie łącznego zobowiązania pienię ż-
nego. W tym przypadku zasady odpowiedzialności solidarnej stosuje się z chwilą doręczenia decyzji (nakazu płatniczego) 
osobie, na którą, zgodnie z odrębnymi przepisami, wystawia się decyzję (nakaz płatniczy). 
§ 3. Małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów ponoszą 
solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od 
sumy dochodów małżonków, z zastrzeżeniem § 3a. 
§ 3a. W razie śmierci jednego z małżonków, o których mowa w § 3, drugi z małżonków ponosi odpowiedzialność za 
zobowiązania podatkowe oraz przysługuje mu wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku. 
§ 4. Do wierzytelności o zwrot nadpłaty, o której mowa w § 3, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o wierzytelnoś-
ciach cywilnoprawnych. 
Rozdział 14 
Prawa i obowiązki następców prawnych oraz podmiotów przekształconych 
Art. 93. § 1. Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku łączenia się: 
1) osób prawnych, 
2) osobowych spółek handlowych, 
3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych 
– wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki każdej z łączących się osób lub 
spółek. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej łączącej się przez przejęcie: 
1) innej osoby prawnej (osób prawnych); 
2) osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych). 
§ 3. (uchylony) 
Art. 93a. § 1. Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku: 
1) przekształcenia innej osoby prawnej, 
2) przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej 
– wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do: 
1) osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia: 
a) innej spółki niemającej osobowości prawnej, 
b) spółki kapitałowej; 
2) (uchylony) 
3) stowarzyszenia utworzonego w wyniku przekształcenia stowarzyszenia zwykłego. 
§ 3. Bank utworzony przez wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego wszystkich składników majątkowych oddziału 
instytucji kredytowej, stanowiących przedsiębiorstwo lub jego zorganizowaną część, wstępuje we wszelkie przewidziane 
w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki instytucji kredytowej związane z działalnością tego oddziału. 
§ 4. Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną 
wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa przekształcanego przedsiębiorcy związane z prowadzo-
ną działalnością gospodarczą, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów reguluj ą-
cych opodatkowanie spółek kapitałowych. 
  
Dziennik Ustaw – 75 – Poz. 900 
 
 § 5. Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie udziału wkład w postaci 
swojego przedsiębiorstwa, wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa wniesionego przedsiębio r-
stwa, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie 
spółek niemających osobowości prawnej. 
Art. 93b.  Przepisy art. 93 i art. 93a § 1–3 stosuje się odpowiednio do łączenia się i przekształceń samorządowych 
zakładów budżetowych. 
Art. 93c. § 1. Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem podziału 
lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej 
dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami majątku. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie – także 
majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa. 
Art. 93d.  Przepisy art. 93–93c mają zastosowanie również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych 
na podstawie przepisów prawa podatkowego. 
Art. 93e. Przepisy art. 93–93d stosuje się w zakresie, w jakim odrębne ustawy, umowy o unikaniu podwójnego opo-
datkowania oraz inne ratyfikowane umowy międzynarodowe, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie stanowią inaczej. 
Art. 94. Przepisy art. 93 § 1, art. 93d i art. 93e, z zastrzeżeniem art. 95, stosuje się również do nabywców przedsi ę-
biorstw państwowych oraz do spółek, które na podstawie przepisów  o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw pa ń-
stwowych75) nabyły lub przejęły te przedsiębiorstwa. 
Art. 95. § 1. Odpowiedzialność nabywców lub spółek, o których mowa w art. 94, z tytułu: 
1) odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych zlikwidowanego przedsiębiorstwa, 
2) oprocentowania przypadających do zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług 
– ograniczona jest do odsetek (oprocentowania) naliczonych do dnia wykreślenia przedsiębiorstwa z rejestru przedsi ę-
biorstw państwowych76). 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do odpowiedzialności Skarbu Państwa lub gminy, powiatu albo wojewód z-
twa z tytułu oprocentowania nadpłat oraz oprocentowania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług. 
Art. 96. Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w art. 95, naliczane są nadal: 
1) po upływie 14 dni od dnia doręczenia spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub wydania 
decyzji w sprawie zwrotu zaliczek naliczonego podatku od towarów i usług; 
2) począwszy od dnia otrzymania przez organ podatkowy wniosku o zwrot nadpłaty lub o zwrot różnicy podatku od 
towarów i usług. 
Art. 97. § 1.77) Spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 1a, 2 i 2a, przejmują przewidziane w przepisach prawa 
podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. 
§ 1a.78) Przedsiębiorstwo w spadku, w przypadku gdy ustanowiono zarząd sukcesyjny, wstępuje w przewidziane 
w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością 
gospodarczą, z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie odrębnych ustaw. Przepis art. 26 
stosuje się odpowiednio. 
§ 1b.78) Do czasu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe 
i niemajątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, w tym również prawa 
nabyte przez przedsiębiorcę wynikające z decyzji wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 i 2, są wykonywane przez 
zarządcę sukcesyjnego. 
                                                           
75) Obecnie tytuł ustawy – o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników na podstawie art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 
16 grudnia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz. U. poz. 2260), która  
weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. 
76) Obecnie Krajowy Rejestr Sądowy na podstawie art. 86 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. 
z 2018 r. poz. 986 i 1544 oraz z 2019 r. poz. 55, 60 i 534), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. 
77) W brzmieniu ustalonym przez art. 78 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
78) Dodany przez art. 78 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik Ustaw – 76 – Poz. 900 
 
 § 2. Jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały prawa o charakterze niemają t-
kowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem 
dalszego prowadzenia tej działalności na ich rachunek. 
2a.79) Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w przypadku dalszego prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwo 
w spadku i ustanowienia zarządu sukcesyjnego. 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do praw i obowiązków z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji 
płatnika. 
§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się również do praw i obowiązków wynikających z decyzji wydanych na podstawie prz e-
pisów prawa podatkowego. 
Art. 97a.80) § 1. Odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku ponoszą zapisobierca 
windykacyjny kontynuujący prowadzenie tego przedsiębiorstwa, spadkobiercy zmarłego przedsiębiorcy, jeżeli nie został 
uczyniony zapis windykacyjny obejmujący przedsiębiorstwo w spadku, a także małżonek zmarłego przedsiębiorcy, któr e-
mu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku. Przepis art. 98 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się także do osób, które uczestniczyły w powołaniu zarządcy sukcesyjnego, a następnie o d-
rzuciły spadek albo okazało się, że nie są spadkobiercami, z tym że osoby, które odrzuciły spadek, nie odpowiadają za 
zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku powstałe po dniu, w którym ten spadek odrzuciły, a osoby, które nie 
są spadkobiercami – za zobowiązania podatkowe przedsiębiorstwa w spadku powstałe po dniu, w którym uprawomocniło 
się postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowano akt poświadczenia dziedziczenia albo wydano europe j-
skie poświadczenie spadkowe. 
§ 3. Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności osób, o których mowa w § 1 i 2. 
§ 4. Jeżeli deklaracja jest nieprawidłowa lub deklaracji nie złożono, organ podatkowy orzekając o zakresie odpowi e-
dzialności jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których mowa w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a. 
Art. 98. § 1. Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy 
Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za: 
1) zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52 oraz art. 52a; 
2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy; 
3) pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika lub inkasenta; 
4) niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług oraz ich oprocentowanie; 
5) opłatę prolongacyjną; 
6) koszty postępowania podatkowego; 
7) koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spadkodawcy powstałe do dnia 
otwarcia spadku. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 99. Bieg terminów przewidzianych w art. 70, art. 71, art. 77 § 1 oraz art. 80 § 1 nie rozpoczyna się, a rozpoczęty 
ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia 
spadku lub zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły 2 lata od 
śmierci spadkodawcy. 
Art. 100. § 1. Organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień poszczególnych 
spadkobierców na podstawie decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy oraz jego zobowiązań wynikających 
z prawidłowych deklaracji. 
§ 2. Jeżeli deklaracja złożona przez spadkodawcę jest nieprawidłowa lub deklaracji nie złożono, orzekając o zakresie 
odpowiedzialności lub uprawnień spadkobierców, organ podatkowy jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których 
mowa w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a. 
§ 3. Termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań wynikających z decyzji o zakresie jego odpowiedzialności w y-
nosi 14 dni od dnia jej doręczenia. 
                                                           
79) Dodany przez art. 78 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
80) Dodany przez art. 78 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik Ustaw – 77 – Poz. 900 
 
 Art. 101. § 1. Odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy oraz oprocentowanie niezwróconych zal i-
czek naliczonego podatku od towarów i usług naliczane są do dnia otwarcia spadku. 
§ 2. Odsetki za zwłokę oraz oprocentowanie, o których mowa w § 1, naliczane są nadal w przypadku niedotrzymania 
przez spadkobierców terminu określonego w art. 100 § 3. 
§ 3. (uchylony) 
Art. 102. § 1. (uchylony) 
§ 2. W miejsce strony zmarłej w toku postępowania w sprawach dotyczących praw i obowiązków wymienionych 
w art. 97 wstępują jej spadkobiercy. 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do następców prawnych, o których mowa w art. 93–93c i art. 94. 
Art. 103. § 1. Organy podatkowe zawiadamiają spadkobierców o: 
1) złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji, zażaleniach na postanowienia i skargach do sądu administr a-
cyjnego; 
2) decyzjach wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, jeżeli nie upłynął termin płatności odroczonego podatku 
lub zaległości podatkowej lub termin płatności rat; 
3) decyzjach i postanowieniach, które zostały doręczone spadkodawcy, a w dniu jego śmierci nie upłynął jeszcze termin 
do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego; 
4) wszczętej kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej; 
5) złożonych przez spadkodawcę wnioskach o wszczęcie postępowania; 
6) postępowaniach wszczętych z urzędu wobec spadkodawcy. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1 i 3, terminy do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu 
administracyjnego biegną ponownie od dnia doręczenia zawiadomienia. 
Art. 104. (uchylony) 
Art. 105. § 1. Oprocentowanie z tytułu przypadających na rzecz spadkodawcy nadpłat oraz zwrotów podatków na-
liczane jest do dnia otwarcia spadku. 
§ 2. Przypadające na rzecz spadkodawcy nadpłaty oraz zwroty podatków, a także oprocentowanie z tych tytułów 
zwracane są poszczególnym spadkobiercom proporcjonalnie do ich udziału spadkowego określonego w prawomocnym 
postanowieniu sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanym akcie poświadczenia dziedziczenia złożonym 
w organie podatkowym. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. Oprocentowanie naliczane jest nadal, jeżeli zwrot nadpłaty lub zwrot podatku nie został dokonany w terminie 
15 dni od dnia złożenia prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu 
poświadczenia dziedziczenia. 
Art. 106. § 1. Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkow e 
spadkodawcy. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności zapisobiercy ograniczony jest do wartości otrzymanego zapisu. 
§ 3.81) Do odpowiedzialności zapisobiercy stosuje się odpowiednio przepisy art. 97 § 1 i art. 97a oraz art. 98– 103. 
Rozdział 15 
Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich 
Art. 107. § 1. W przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika 
odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. 
§ 1a. Osoby trzecie odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z następcą prawnym podatnika za przejęte przez 
niego zaległości podatkowe. 
§ 2. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za: 
1) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów; 
2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych; 
                                                           
81) W brzmieniu ustalonym przez art. 78 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik Ustaw – 78 – Poz. 900 
 
 3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek; 
4) koszty postępowania egzekucyjnego. 
§ 3. Ogłoszenie upadłości podatnika lub jego następcy prawnego nie ma wpływu na naliczanie odsetek za zwłokę 
w odniesieniu do osoby trzeciej. 
Art. 108. § 1. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. 
§ 2. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed: 
1) upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania; 
2) dniem doręczenia decyzji: 
a) określającej wysokość zobowiązania podatkowego, 
b) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, 
c) w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, 
d) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę, 
e) określającej wysokość zaległości podatkowej, o której mowa w art. 52 oraz art. 52a; 
3) dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego – w przypadku, o którym mowa w § 3; 
4) dniem odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, zgodnie z przepisami 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – w przypadku, o którym mowa w § 3a. 
§ 3. W razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się 
uprzedniego wydania decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. 
§ 3a. W razie odstąpienia od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, zgodnie z przepisa-
mi o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości 
podatkowe podatnika lub płatnika z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 
pkt 1 nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której 
mowa w art. 53a. 
§ 4. Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być 
wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpi o-
no od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administr a-
cyjnej w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji administr a-
cyjnej kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. 
Art. 109. § 1. W sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej przepisy art. 29, art. 47 § 1, art. 51 § 1, 
art. 53 § 3, art. 54, art. 55, art. 57, art. 59, art. 60, art. 64–66 oraz art. 76–76b stosuje się odpowiednio. 
§ 2. W razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone po dniu wydania dec y-
zji o jej odpowiedzialności podatkowej odsetki za zwłokę od: 
1) zaległości podatkowych; 
2) należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1; 
3) niezwróconych w terminie zaliczek na naliczony podatek od towarów i usług. 
Art. 110. § 1. Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z byłym małżonkiem 
za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w czasie trwania wspólności majątkowej, jednakże 
tylko do wysokości wartości przypadającego mu udziału w majątku wspólnym. 
§ 2. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie obejmuje: 
1) niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1; 
2) odsetek za zwłokę oraz kosztów egzekucyjnych powstałych po dniu uprawomocnienia się orzeczenia o rozwodzie. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie unieważnienia małżeństwa oraz separacji. 
Art. 111. § 1. Członek rodziny podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem prowadzącym 
działalność gospodarczą za zaległości podatkowe wynikające z tej działalności i powstałe w okresie, w którym stale 
współdziałał z podatnikiem w jej wykonywaniu, osiągając korzyści z prowadzonej przez niego działalności. 
  
Dziennik Ustaw – 79 – Poz. 900 
 
 § 2. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, nie dotyczy osób, które w okresie stałego współdziałania z podatnikiem 
były osobami, wobec których na podatniku ciążył obowiązek alimentacyjny – w zakresie wynikającym z obowiązku 
alimentacyjnego. 
§ 3. Za członków rodziny podatnika uważa się zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, małżonków zstępnych, osobę p o-
zostającą w stosunku przysposobienia oraz pozostającą z podatnikiem w faktycznym pożyciu. 
§ 4. Przepis § 1 stosuje się również do małżonków, którzy zawarli umowę o ograniczeniu lub wyłączeniu wspólności 
majątkowej, których wspólność majątkowa została zniesiona przez sąd, oraz małżonków pozostających w separacji. 
§ 5. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1: 
1) ograniczona jest do wysokości uzyskanych korzyści; 
2) nie obejmuje niepobranych należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, z wyjątkiem należności, które nie zostały 
pobrane od osób wymienionych w § 3 i 4. 
Art. 112. § 1. Nabywca przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa odpowiada całym swoim  
majątkiem solidarnie z podatnikiem za powstałe do dnia nabycia zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnoś-
cią gospodarczą, chyba że przy zachowaniu należytej staranności nie mógł wiedzieć o tych zaległościach. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Zakres odpowiedzialności nabywcy jest ograniczony do wartości nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganiz o-
wanej części. 
§ 4. Zakres odpowiedzialności nabywcy nie obejmuje: 
1) należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1; 
2) odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz oprocentowania, o którym mowa w art. 107 § 2 pkt 3, powstałych 
po dniu nabycia. 
§ 5. Przepisu § 4 nie stosuje się do nabywców będących małżonkami lub członkami rodziny podatnika, o których 
mowa w art. 111 § 3. 
§ 6. Nabywca nie odpowiada za zaległości podatkowe, które nie zostały wykazane w zaświadczeniu, o którym mowa 
w art. 306g. 
§ 7. Nabywca odpowiada również za zaległości podatkowe i inne należności zbywcy, wymienione w art. 107 § 2 
pkt 2–4, z zastrzeżeniem § 4 pkt 2, powstałe po dniu wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 306g, a przed dniem 
nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, jeżeli od dnia wydania zaświadczenia do dnia zbycia upłynęło 
więcej niż 30 dni. 
Art. 112a. Przepisu art. 112 nie stosuje się do nabycia w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym. 
Art. 112b.  Jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą 
fizyczną odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe do dnia przekształcenia zaległości 
podatkowe przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. 
Art. 112c. Spółka niemająca osobowości prawnej, do której osoba fizyczna wniosła na pokrycie udziału swoje prze d-
siębiorstwo, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe do dnia wniesienia przedsi ę-
biorstwa zaległości podatkowe związane z wniesionym przedsiębiorstwem. 
Art. 113. Jeżeli podatnik, za zgodą innej osoby, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej lub rzecz y-
wistych rozmiarów tej działalności, posługuje się lub posługiwał się imieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą tej osoby, 
osoba ta ponosi solidarną odpowiedzialność z podatnikiem całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe powstałe 
podczas prowadzenia tej działalności. 
Art. 114. § 1. Właściciel, samoistny posiadacz lub użytkownik wieczysty rzeczy lub prawa majątkowego pozostający 
z użytkownikiem danej rzeczy lub prawa majątkowego w związku, o którym mowa w § 2, odpowiada za zaległości poda t-
kowe użytkownika powstałe w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez użytkownika, jeżeli dana rzecz lub 
prawo są związane z działalnością gospodarczą lub służą do jej prowadzenia. 
  
Dziennik Ustaw – 80 – Poz. 900 
 
 § 2. Związek, o którym mowa w § 1, ma miejsce, gdy podczas trwania użytkowania między: 
1) właścicielem, samoistnym posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa majątkowego a ich uży t-
kownikiem lub 
2) osobami pełniącymi funkcje zarządzające, nadzorcze albo kontrolne w podmiocie będącym właścicielem, samoistnym 
posiadaczem lub użytkownikiem wieczystym rzeczy lub prawa majątkowego a osobami pełniącymi takie funkcje 
w podmiocie będącym ich użytkownikiem 
– istnieją powiązania o charakterze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu przepisów o podatku doch o-
dowym albo wynikające ze stosunku pracy. 
§ 3. Odpowiedzialność, o której mowa w § 1, ograniczona jest do równowartości rzeczy lub praw majątkowych będ ą-
cych przedmiotem użytkowania. 
§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się odpowiednio do najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze. 
Art. 114a. § 1. Dzierżawca lub użytkownik nieruchomości odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatni-
kiem będącym właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub posiadaczem samoistnym nieruchomości za zaległości poda t-
kowe z tytułu zobowiązań podatkowych wynikających z opodatkowania nieruchomości, powstałych podczas trwania dzie r-
żawy lub użytkowania. 
§ 1a. Przepi s § 1 stosuje się, jeżeli między dzierżawcą lub użytkownikiem a podatnikiem istnieją powiązania o charakte-
rze rodzinnym, kapitałowym lub majątkowym w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym albo wynikające ze st o-
sunku pracy. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności dzierżawcy lub użytkownika nieruchomości nie obejmuje należności wymienionych 
w art. 107 § 2. 
Art. 115. § 1. Wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo k o-
mandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości 
podatkowe spółki. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zob o-
wiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz 
art. 52a powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przep i-
sów po rozwiązaniu spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po rozwiązaniu 
spółki, oraz za zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe po rozwiązaniu spółki, odpowiadają osoby będące 
wspólnikami w momencie rozwiązania spółki. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, nie wymaga uprzedniego wydania decyzji w sprawach, 
o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2, a rozstrzygnięcie w tych sprawach następuje w decyzji orzekającej o odpowiedzia l-
ności. 
§ 5. Przepis § 4 stosuje się również w przypadku rozwiązania spółki. 
Art. 116. § 1. Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowi e-
dzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim mają t-
kiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek 
zarządu: 
1) nie wykazał, że: 
a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie 
restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 243 i 326) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie 
z dnia 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne, albo 
b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 
2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej 
części. 
§ 1a. Jeżeli obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstał i istniał wyłącznie w czasie, gdy prow a-
dzona była egzekucja przez zarząd przymusowy albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa na podstawie przepisów Kodeksu 
postępowania cywilnego, uznaje się, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu, 
o którym mowa w § 1. 
  
Dziennik Ustaw – 81 – Poz. 900 
 
 § 2. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności 
upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a 
powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. 
§ 2a. Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów po likwidacji spółki, za zaległości p o-
datkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po likwidacji spółki, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz 
art. 52a powstałe po likwidacji spółki, odpowiadają osoby pełniące obowiązki członka zarządu w momencie likwidacji 
spółki. Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio. 
§ 3. W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji lub spółka akcyjna w organizacji nie 
posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełn o-
mocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. 
§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki 
w organizacji. 
Art. 116a. § 1. Za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają solidarnie 
całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis art. 116 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Za zaległości podatkowe stowarzyszenia powstałe przed jego wpisem do właściwego rejestru odpowiadają soli-
darnie osoby działające na rzecz stowarzyszenia do chwili wpisu. 
§ 3. Członek zarządu stowarzyszenia zwykłego odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze stowarzyszeniem 
i pozostałymi członkami zarządu za zaległości podatkowe stowarzyszenia. 
§ 4. W przypadku gdy stowarzyszenie zwykłe nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe stowarzyszenia odpowi a-
da całym swoim majątkiem członek stowarzyszenia solidarnie ze stowarzyszeniem i pozostałymi członkami. 
§ 5. Do odpowiedzialności podatkowej, o której mowa w § 3 i 4, stosuje się odpowiednio przepisy art. 115 § 2 i 4. 
Art. 116b. § 1. Likwidatorzy spółki, z wyjątkiem likwidatorów ustanowionych przez sąd, odpowiadają za zaległości p o-
datkowe spółki powstałe w czasie likwidacji. 
§ 2. Likwidatorzy innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają za zaległości podatkowe tych osób 
powstałe w czasie likwidacji. 
§ 3. Do odpowiedzialności likwidatorów przepisy art. 116 i art. 116a stosuje się odpowiednio. 
Art. 117. § 1. Osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału (osoby nowo zawiązane) 
odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe osoby prawnej dzielonej, jeżeli majątek 
przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie – także majątek osoby prawnej dzielonej, nie stanowi 
zorganizowanej części przedsiębiorstwa. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych ograniczony jest 
do wartości aktywów netto nabytych, wynikających z planu podziału. 
§ 3. Zakres odpowiedzialności osób prawnych przejmujących lub osób prawnych nowo zawiązanych przy podziale 
przez wydzielenie ograniczony jest do zaległości z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych do dnia wydzielenia. 
§ 4. Przepis art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio do orzekania o odpowiedzialności podatkowej za zaległości poda t-
kowe osoby prawnej wykreślonej z właściwego rejestru na skutek jej podziału. 
Art. 117a. § 1. Gwarant lub poręczyciel, którego zabezpieczenie zostało przyjęte przez organ podatkowy, odpowiada 
całym swoim majątkiem, solidarnie z podatnikiem, płatnikiem, inkasentem, ich następcą prawnym lub osobą trzecią, za 
zobowiązanie wynikające z decyzji, która jest przedmiotem zabezpieczenia, wraz z odsetkami za zwłokę, oraz kosztami 
postępowania egzekucyjnego powstałymi w związku z wykonaniem tej decyzji – do wysokości kwoty gwarancji lub por ę-
czenia i w terminie wskazanym w gwarancji lub poręczeniu. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się do gwaranta lub poręczyciela, którego zabezpieczenie zostało przyjęte przez organ poda t-
kowy, w związku ze zwrotem podatku od towarów i usług. 
Art. 117b.  § 1. Podatnik, o którym mowa w art. 105a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, 
odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe podmiotu dokonującego na jego rzecz dostawy 
towarów w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o podatku od towarów i usług. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności podatkowej nie obejmuje należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 1, 3 i 4 oraz o d-
setek za zwłokę powstałych przed dniem wydania decyzji o tej odpowiedzialności. 
  
Dziennik Ustaw – 82 – Poz. 900 
 
 Art. 117c.  Pełnomocnik, o którym mowa w art. 96 ust. 4b ustawy o podatku od towarów i usług, odpowiada całym 
swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za zaległości podatkowe podatnika powstałe z tytułu czynności wykonanych 
w ciągu 6 miesięcy od dnia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego, na zasadach określonych 
w przepisach o podatku od towarów i usług. Przepisu art. 107 § 2 nie stosuje się. 
Art. 117d.82) § 1. Zarządca sukcesyjny odpowiada solidarnie z podatnikiem oraz osobami, o których mowa w art. 97a 
§ 1 i 2, całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe związane z działalnością przedsiębiorstwa w spadku, z zastrzeż e-
niem § 4. Egzekucja z majątku zarządcy sukcesyjnego może być prowadzona w przypadku, gdy egzekucja z majątku p o-
datnika oraz osób, o których mowa w art. 97a § 1 i 2, okaże się bezskuteczna. 
§ 2. Zakres odpowiedzialności zarządcy sukcesyjnego jest ograniczony do zaległości podatkowych z tytułu zobowi ą-
zań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego tej funkcji, oraz zaległości wymienionych w art. 52 
oraz art. 52a powstałych w czasie pełnienia funkcji przez tego zarządcę sukcesyjnego. 
§ 3. Za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po dniu wygaśnięcia zarządu 
sukcesyjnego, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe po dniu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego 
odpowiada osoba pełniąca funkcję zarządcy sukcesyjnego w dniu wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego. Przepisy § 1 zdanie 
drugie oraz art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio. 
§ 4. Za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały od otwarcia spadku do dnia ustanowienia zarządu 
sukcesyjnego lub wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego i od dnia, w którym zarządca sukcesyjny 
przestał pełnić swoją funkcję, do dnia powołania kolejnego zarządcy sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjn e-
go, oraz zaległości wymienione w art. 52 i art. 52a powstałe w tych okresach odpowiada całym swoim majątkiem zarządca 
faktyczny, który dokonał czynności skutkującej powstaniem zobowiązania podatkowego. Zarządcą faktycznym jest osoba, 
która faktycznie zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi przedsiębiorstwa w spadku. Przepisy 
§ 1 zdanie drugie oraz art. 115 § 4 stosuje się odpowiednio.  
Art. 118. § 1. Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kale n-
darzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, a w przypadku, o którym mowa: 
1) w art. 117b § 1 – jeżeli od końca roku kalendarzoweg o, w którym miała miejsce dostawa towarów, upłynęły 3 lata; 
2) w art. 117c – jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym upływa 6-miesięczny okres od dnia zarejestrowania 
podatnika jako podatnika VAT czynnego, upłynęły 3 lata.  
§ 2. Przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje po upływie 3 lat od końca 
roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Przepisy 
art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. 
Art. 119. § 1. Kwota, o której mowa w art. 41 § 1, podlega w każdym roku podwyższeniu w stopniu odpowiadającym 
wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszych dwóch kwartałach danego roku w stosunku do 
analogicznego okresu poprzedniego roku, a jeżeli wskaźnik ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystyczn e-
go, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 
15 sierpnia danego roku, kwotę, o której mowa w art. 41 § 1, w zaokrągleniu do pełnych setek złotych, z pominięciem 
dziesiątek złotych. 
DZIAŁ IIIA 
Przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania 
Rozdział 1 
Klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania 
Art. 119a. § 1.83) Czynność nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli osiągnięcie tej korzyści, sprzecznej 
w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, było głównym lub jednym 
z głównych celów jej dokonania, a sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania). 
§ 2. W sytuacji określonej w § 1 skutki podatkowe czynności określa się na podstawie takiego stanu rzeczy, jaki 
mógłby zaistnieć, gdyby dokonano czynności odpowiedniej. 
§ 3.84) Za odpowiednią uznaje się czynność, której podmiot mógłby w danych okolicznościach dokonać, jeżeli dzi a-
łałby rozsądnie i kierował się zgodnymi z prawem celami innymi niż osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej z prze d-
miotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, a sposób działania nie byłby sztuczny. Czynność odpowiednia może 
polegać także na zaniechaniu działania. 
                                                           
82) Dodany przez art. 78 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
83) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 23 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
84) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 23 lit . b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 83 – Poz. 900 
 
 § 4. Jeżeli w toku postępowania strona wskaże czynność odpowiednią, skutki podatkowe określa się na podstawie 
takiego stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby dokonano tej czynności. 
§ 5. Przepisy § 2–4 nie mają zastosowania, jeżeli okoliczności wskazują, że osiągnięcie korzyści podatkowej było 
jedynym celem dokonania czynności, o której mowa w § 1. W takiej sytuacji skutki podatkowe określa się na podstawie 
takiego stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby czynności nie dokonano. 
§ 6.85) Jeżeli korzyść podatkowa została osiągnięta w rezultacie dokonania czynności, o której mowa w § 1, w wyniku 
zastosowania przepisu ustawy podatkowej określającego warunki przyznania zwolnienia podmiotowego lub przedmiot o-
wego, wyłączenia z podstawy opodatkowania, w tym wyłączenia przychodów (dochodów) z opodatkowania, lub odliczenia 
od przychodu, dochodu lub podatku, to skutki podatkowe określa się na podstawie stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby 
dany przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania. Przepisów § 2–5 nie stosuje się. 
§ 7.85) Jeżeli dokonane przez stronę cofnięcie skutków unikania opodatkowania, o którym mowa w art. 81b § 1a, 
w całości uwzględnia ocenę prawną organu podatkowego związaną z unikaniem opodatkowania, zawartą w zawiadomieniu 
wydanym na podstawie art. 200 § 3, organ podatkowy zawiera w decyzji wskazanie korzyści podatkowej lub dochodu 
stanowiącego podstawę ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 58d. 
Art. 119b.  § 1. Decyzji wydawanej z zastosowaniem art. 119a nie wydaje się:86) 
1) (uchylony)87) 
2) do podmiotu, który uzyskał opinię zabezpieczającą – w zakresie objętym opinią, do dnia doręczenia uchylenia lub 
zmiany opinii zabezpieczającej; 
3) (uchylony)88) 
4) do podatku od towarów i usług oraz do opłat i niepodatkowych należności budżetowych. 
5) (uchylony)89) 
§ 2. (uchylony)90) 
Art. 119c.  § 1.91) Sposób działania nie jest sztuczny, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że 
podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi z prawem celami zastosowałby ten sposób działania w dominującej 
mierze z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych. Do przyczyn, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie zalicza się celu 
osiągnięcia korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu. 
§ 2. Na ocenę, że sposób działania był sztuczny, może wskazywać w szczególności występowanie:92) 
1) nieuzasadnionego dzielenia operacji lub 
2) angażowania podmiotów pośredniczących mimo braku uzasadnienia ekonomicznego lub gospodarczego, lub 
3) elementów prowadzących do uzyskania stanu identycznego lub zbliżonego do stanu istniejącego przed dokonaniem 
czynności, lub 
4) elementów wzajemnie się znoszących lub kompensujących, lub 
5)93) ryzyka gospodarczego przewyższającego spodziewane korzyści inne niż podatkowe w takim stopniu, że należy uznać, 
że działający rozsądnie podmiot nie wybrałby tego sposobu działania, lub 
6)94) sytuacji, w której osiągnięta korzyść podatkowa nie ma odzwierciedlenia w poniesionym przez podmiot ryzyku 
gospodarczym lub jego przepływach pieniężnych, lub 
7)94) zysku przed opodatkowaniem, który jest nieznaczny w porównaniu do korzyści podatkowej, która nie wynika bezp o-
średnio z rzeczywiście poniesionej ekonomicznej straty, lub 
8)94) angażowania podmiotu, który nie prowadzi rzeczywistej działalności gospodarczej lub nie pełni istotnej funkcji ek o-
nomicznej, lub który posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju lub na terytorium określonym w przepisach 
wydanych na podstawie art. 23v ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub 
art. 11j ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. 
                                                           
85) Dodany przez art. 3 pkt 23 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
86) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 24 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
87) Przez art. 3 pkt 24 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
88) Przez art. 3 pkt 24 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
89) Przez art. 3 pkt 24 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
90) Przez art. 3 pkt 24 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
91) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 25 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
92) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 25 lit. b tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
93) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 25 lit. b tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
94) Dodany przez art. 3 pkt 25 lit. b tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 84 – Poz. 900 
 
 Art. 119d.95) Przy ocenie, czy osiągnięcie korzyści podatkowej było głównym lub jednym z głównych celów dokon a-
nia czynności, bierze się pod uwagę cele ekonomiczne czynności wskazane przez stronę. 
Art. 119e.  (uchylony)96) 
Art. 119f. § 1. W rozumieniu niniejszego działu czynność oznacza także zespół powiązanych ze sobą czynności, 
dokonanych przez te same bądź różne podmioty. 
§ 2. (uchylony)97) 
Rozdział 2 
Postępowanie podatkowe w przypadku unikania opodatkowania 
Art. 119g. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wszczyna postępowanie podatkowe lub, w drodze postan o-
wienia, w całości lub w części na wniosek organu podatkowego przejmuje do dalszego prowadzenia postępowanie poda t-
kowe, kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową, jeżeli w sprawach:98) 
1) określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, 
2) określenia wysokości straty podatkowej, 
3) stwierdzenia nadpłaty lub określenia wysokości nadpłaty albo zwrotu podatku, 
4)99) odpowiedzialności płatnika za podatek niepobrany lub pobrany a niewpłacony, oraz odpowiedzialności podatnika za 
podatek niepobrany przez płatnika, 
5) o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobiercy 
– może być wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a. 
§ 2.100) W przypadku podatków, do których ustalania lub określania uprawnieni są wójt, burmistrz (prezydent miasta), 
starosta lub marszałek województwa, Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek właściwego organu podatkowego 
może wyłącznie przejąć postępowanie podatkowe. 
§ 3.100) Przejmując kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową, Szef Krajowej Administracji Skarbowej 
z urzędu ją zawiesza i jednocześnie wszczyna postępowanie podatkowe. Do zawieszonej kontroli podatkowej lub kontroli 
celno-skarbowej przepisy art. 201 § 3 i art. 206 stosuje się odpowiednio. 
§ 4.100) W postanowieniu, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazuje, w jakim zakresie 
przejmuje postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową. 
§ 5.100) Czynności dokonane przez organ podatkowy przed przejęciem postępowania podatkowego, kontroli podatk o-
wej lub kontroli celno-skarbowej pozostają w mocy. 
§ 6.100) Postanowienie o przejęciu postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej 
doręcza się stronie albo kontrolowanemu oraz organowi, który prowadził postępowanie lub kontrolę. 
§ 7.101) W przypadku gdy będąca stroną postępowania podatkowego spółka cywilna, jawna, partnerska, komandytowa 
albo komandytowo-akcyjna została rozwiązana w jego trakcie, postępowanie podatkowe kończy się decyzją, o której m o-
wa w art. 115 § 4. 
§ 8.101) Jeżeli w sprawie może być wydana decyzja z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści, 
przepisy art. 119a § 7 oraz niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio. 
Art. 119ga.102) § 1. Wniosek określony w art. 119g § 1 i 2 zawiera w szczególności oznaczenie strony lub kontrol o-
wanego, zakres prowadzonego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, opis ustaleń 
faktycznych, informację o stwierdzonych nieprawidłowościach oraz uzasadnienie odnośnie do możliwości zastosowania 
art. 119a wraz ze wskazaniem korzyści podatkowej oraz sposobu jej wyliczenia. 
                                                           
95) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 26 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
96) Przez art. 3 pkt 27 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
97) Przez art. 3 pkt 28 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
98) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 29 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
99) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 29 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
100) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 29 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
101) Dodany przez art. 3 pkt 29 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
102) Dodany przez art. 3 pkt 30 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 85 – Poz. 900 
 
 § 2. Przed przejęciem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej Szef Krajowej 
Administracji Skarbowej może zlecić organowi podatkowemu przeprowadzenie dodatkowych czynności. 
§ 3. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przejmuje do dalszego prowadzenia postępowanie podatkowe, kontrolę 
podatkową lub kontrolę celno-skarbową, jeżeli z załączonych do wniosku akt postępowania, w tym zgromadzonych dow o-
dów, wynika, że w sprawie może zostać wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a. 
§ 4. W przypadku niespełnienia przesłanek określonych w § 1 lub 3 Szef Krajowej Administracji Skarbowej zwraca 
akta sprawy właściwemu organowi podatkowemu. 
Art. 119gb.102) § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może odmówić wszczęcia postępowania podatkowego 
lub odmówić przejęcia postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, a postępowanie 
wszczęte lub przejęte może umorzyć lub przekazać właściwemu organowi podatkowemu, jeżeli zastosowanie innych niż 
art. 119a przepisów prawa podatkowego pozwala na przeciwdziałanie unikaniu opodatkowania. 
§ 2. W przypadku określonym w § 1 Szef Krajowej Administracji Skarbowej może umorzyć wszczęte na podstawie 
art. 119g § 3 postępowanie podatkowe, a przejętą kontrolę podatkową lub kontrolę celno-skarbową przekazać organowi 
podatkowemu. 
§ 3. W sprawie przekazania, o którym mowa w § 1 i 2, wydaje się postanowienie, które doręcza się stronie oraz org a-
nowi podatkowemu, któremu sprawa jest przekazywana. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają 
w mocy. 
Art. 119gc.102) Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wystąpić do właściwego organu podatkowego, o którym 
mowa w art. 119g § 2, o zajęcie stanowiska w sprawie w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia 
doręczenia wystąpienia. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może w tym celu udostępnić organowi podatkowemu do 
wglądu akta postępowania podatkowego. 
Art. 119gd.102) § 1. Organem podatkowym właściwym do wydania decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa 
w art. 33, w toku postępowania podatkowego określonego w niniejszym rozdziale albo przed wszczęciem lub przejęciem 
postępowania podatkowego na podstawie art. 119g § 1 lub 3 jest organ podatkowy określony w art. 13 § 1 pkt 1. 
§ 2. Wydanie decyzji o zabezpieczeniu, o którym mowa w art. 33, w toku postępowania podatkowego określonego 
w niniejszym rozdziale albo przed wszczęciem lub przejęciem postępowania podatkowego na podstawie art. 119g § 1 lub 3 
następuje po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Przepisów art. 209 § 2 i 5 nie stosuje się.  
Art. 119h. § 1.103) Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w toku postępowania, zasięgnąć opinii Rady co do 
zasadności zastosowania art. 119a. 
§ 2. Na wniosek strony zgłoszony w odwołaniu od decyzji wydanej w sprawie, o której mowa w art. 119g § 1, Szef 
Krajowej Administracji Skarbowej zasięga opinii Rady, chyba że wcześniej opinia została wydana. Decyzja w sprawie, 
o której mowa w art. 119g § 1, wydana w pierwszej instancji zawiera pouczenie o prawie złożenia wnios ku o zasięgnięcie 
opinii Rady. 
§ 3. Występując o opinię, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje akta sprawy Radzie. O wystąpieniu 
o opinię Szef Krajowej Administracji Skarbowej niezwłocznie informuje stronę. 
§ 4.104) Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została wydana z zastos o-
waniem art. 119a § 7. 
Art. 119i.  § 1. Rada może zwrócić się do strony oraz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o udzielenie informacji 
i wyjaśnień dotyczących sprawy, w której Szef Krajowej Administracji Skarbowej zwrócił się do Rady o wydanie opinii. 
§ 2. Strona i Szef Krajowej Administracji Skarbowej z własnej inicjatywy mogą przedłożyć Radzie swoje stanowisko 
na piśmie. Strona może dostarczyć Radzie dodatkowe dokumenty. 
§ 3.105) Na zaproszenie przewodniczącego w posiedzeniu Rady, którego przedmiotem jest wyrażenie opinii co do z a-
sadności zastosowania art. 119a, lub w jego części może uczestniczyć przedstawiciel Szefa Krajowej Administracji Ska r-
bowej oraz strona, jej przedstawiciel lub pełnomocnik. Zaproszenie przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarb o-
wej albo strony do udziału w posiedzeniu wymaga skierowania zaproszenia w takim samym zakresie także odpowiednio do 
strony albo przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. Rada wydaje pisemną opinię co do zasadności zastosowania art. 119a wraz z uzasadnieniem. 
                                                           
103) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 31 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
104) Dodany przez art. 3 pkt 31 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
105) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 32 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 86 – Poz. 900 
 
 § 5. Opinię wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania akt spr a-
wy. Do tego terminu nie wlicza się terminów wyznaczonych przez Radę na udzielenie przez stronę lub Szefa Krajowej 
Administracji Skarbowej informacji i wyjaśnień dotyczących sprawy. 
§ 6. Opinię doręcza się Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz stronie. 
§ 7. Członek Rady, który nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w opinii Rady lub z jego uzasadnieniem, może 
zgłosić zdanie odrębne, sporządzając jego pisemne uzasadnienie. Członkowie Rady mogą zgłosić wspólne zdanie odrębne. 
Zdania odrębne podlegają doręczeniu wraz z opinią Rady. 
§ 8.106) Po wydaniu opinii albo po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w § 5 Rada zwraca akta sprawy Sz e-
fowi Krajowej Administracji Skarbowej. Otrzymane przez Radę od strony informacje, wyjaśnienia oraz dokumenty włącza 
się do akt sprawy. 
§ 9.106) Organ podatkowy pomija opinię Rady wydaną z uchybieniem terminowi określonemu w § 5. 
§ 10. (uchylony)107) 
Art. 119j.108) § 1. Podmiot inny niż strona postępowania zakończonego decyzją wydaną w sprawie, o której mowa 
w art. 119g § 1, uczestniczący w czynności, której skutki podatkowe określono w tej decyzji, z wyłączeniem skutków p o-
datkowych określonych na podstawie art. 119a § 6, może skorygować swoją deklarację, uwzględniając treść decyzji, 
a także wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku, jeżeli decyzja jest ostateczna, a w przypadku 
złożenia skargi – jeżeli sąd administracyjny prawomocnie oddalił skargę na tę decyzję, oraz decyzja ta została wykonana 
w całości. 
§ 2. W terminie miesiąca od dnia spełnienia przesłanek wskazanych w § 1 Szef Krajowej Administracji Skarbowej, 
w drodze postanowienia, zawiadamia podmiot, o którym mowa w tym przepisie, o możliwości złożenia korekty deklaracji 
lub wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku. Postanowienie zawiera opis skutków podatkowych dotyczących 
tego podmiotu oraz pouczenie o terminie złożenia korekty deklaracji lub wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot poda t-
ku. Do postanowienia, o którym mowa w zdaniu pierwszym, przepisu art. 293 nie stosuje się. 
§ 3. Korektę deklaracji oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku związane z realizacją uprawnień, 
o których mowa w § 1, należy złożyć w terminie miesiąca od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 2. 
§ 4. Termin określony w § 3 nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na okres, w którym złożenie korekty 
deklaracji lub wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku z uwagi na prowadzoną kontrolę podatkową, kontrolę 
celno-skarbową lub postępowanie podatkowe nie jest skutecznie możliwe. 
§ 5. W sytuacji określonej w § 4, na żądanie podmiotu będącego stroną postępowania podatkowego, organ podatkowy 
uwzględnia uprawnienia wynikające z § 1. 
Art. 119k.  § 1.109) W razie stwierdzenia, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania art. 119a, Szef Krajowej 
Administracji Skarbowej umarza postępowanie lub przekazuje, w drodze postanowienia, sprawę właściwemu organowi 
podatkowemu. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają w mocy. 
§ 1a.110) W razie stwierdzenia w postępowaniu odwoławczym, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania 
art. 119a, organ odwoławczy uchyla w całości decyzję organu pierwszej instancji i umarza postępowanie lub przekazuje 
sprawę właściwemu organowi podatkowemu. Czynności dokonane przed przekazaniem sprawy pozostają w mocy. 
§ 2.111) Wydanie decyzji ostatecznej z zastosowaniem art. 119a stanowi w przejętym zakresie zakończenie kontroli 
podatkowej lub kontroli celno-skarbowej. 
§ 3. (uchylony)112) 
§ 4.113) Postanowienie i decyzję, o których mowa w § 1 i 1a, doręcza się stronie oraz organowi, któremu sprawa lub 
postępowanie są przekazywane. 
Art. 119l.114) W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy działu IV oraz przepisy 
art. 45, art. 46, art. 49, art. 49b i art. 51 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r . o Krajowej Administracji Skarbowej. 
                                                           
106) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 32 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
107) Przez art. 3 pkt 32 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
108) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 33 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
109) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 34 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
110) Dodany przez art. 3 pkt 34 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
111) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 34 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
112) Przez art. 3 pkt 34 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
113) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 34 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
114) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 35 ustawy, o której mowa w odnośniku 4; ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 2 ust a-
wy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik Ustaw – 87 – Poz. 900 
 
 Rozdział 3 
Rada do Spraw Przeciwdziałania Unikaniu Opodatkowania 
Art. 119m.115) § 1. Rada jest niezależnym organem, którego zadaniem jest opiniowanie zasadności zastosowania 
art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści w indywidualnych sprawach. 
§ 2. Zadaniem Rady jest także opiniowanie projektów ustaw podatkowych i zmian w przepisach prawa podatkowego 
zawartych w innych aktach normatywnych związanych z przeciwdziałaniem unikaniu opodatkowania. 
§ 3. Na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych, o którym mowa w art. 86k § 2, Rada może 
również wydawać opinie dotyczące przedstawionych założeń lub projektów ogólnych wyjaśnień, o których mowa 
w art. 86k § 2. 
§ 4. Rada może wydawać opinie w sprawach dotyczących cofnięcia skutków unikania opodatkowania. 
Art. 119n.  Radę powołuje minister właściwy do spraw finansów publicznych na czteroletnią kadencję. Rada działa do 
dnia powołania Rady kolejnej kadencji, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia upływu kadencji. 
Art. 119o. § 1. W skład Rady wchodzą: 
1) 2 osoby wskazane przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych; 
2) 1 osoba wskazana przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego spośród sędziów Naczelnego Sądu Administr a-
cyjnego w stanie spoczynku; 
3) 2 osoby powołane spośród pracowników szkół wyższych, jednostek organizacyjnych Polskiej Akademii Nauk lub 
instytutów badawczych w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych ( Dz. U. z 2018 r. 
poz. 736 i 1669 oraz z 2019 r. poz. 534 ); 
4) 1 osoba wskazana przez Komisję Wspólną Rządu i Samorządu Terytorialnego jako przedstawiciel jednostek sam o-
rządu terytorialnego; 
5) 1 osoba będąca doradcą podatkowym, wskazana przez Krajową Radę Doradców Podatkowych; 
6) 1 osoba wskazana przez Ministra Sprawiedliwości; 
7) 1 osoba wskazana przez Radę Dialogu Społecznego. 
§ 2. Do Rady może być powołana osoba, która: 
1) ma wiedzę, doświadczenie i autorytet w zakresie prawa podatkowego, systemu finansowego, rynków finansowych, 
obrotu gospodarczego lub międzynarodowego prawa gospodarczego dające rękojmię prawidłowej realizacji zadań 
Rady; 
2) ma obywatelstwo polskie; 
3) korzysta z pełni praw publicznych; 
4) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 
5) nie była prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe; 
6)116)  jest nieskazitelnego charakteru. 
§ 3.117) Podmiot wskazujący członka Rady ocenia spełnianie przez niego przesłanek określonych w § 2 pkt 1 i 6. Oso-
by, o których mowa w § 1 pkt 3, minister właściwy do spraw finansów publicznych powołuje po zasięgnięciu pisemnej 
opinii podmiotów zatrudniających te osoby. 
§ 4. Przed powołaniem w skład Rady osoba powoływana składa oświadczenie o spełnieniu przesłanek, o których m o-
wa w § 2 pkt 2– 5. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w celu wyłonienia kandydatów na członków Rady, o których 
mowa w § 1 pkt 3, zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń kandydatów na członków Rady. Ogł o-
szenie zawiera w szczególności termin składania zgłoszeń nie krótszy niż 30 dni od dnia zamieszczenia ogłoszenia, sposób 
i miejsce składania zgłoszeń. 
                                                           
115) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 36 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
116) Dodany przez art. 3 pkt 37 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
117) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 37 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 88 – Poz. 900 
 
 Art. 119p.  § 1.118) Przed upływem kadencji członkostwo w Radzie wygasa w razie śmierci członka, rezygnacji 
z członkostwa w Radzie lub zaprzestania spełniania przez członka którejkolwiek z przesłanek, o których mowa w art. 119o 
§ 2 pkt 2–6. Wygaśnięcie członkostwa stwierdza minister właściwy do spraw finansów publicznych. 
§ 1a.119) Wygaśnięcie członkostwa w Radzie z uwagi na zaprzestanie spełniania przez członka przesłanki, o której 
mowa w art. 119o § 2 pkt 6, jest skuteczne, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia Radzie informacji, popartej szcz e-
gółowym uzasadnieniem w tym zakresie, Rada nie wyrazi sprzeciwu. Uchwała w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu może 
zostać podjęta w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów, w obecności co najmniej połowy składu Rady. 
Członek Rady, którego głosowanie dotyczy, nie posiada prawa głosu oraz nie jest zaliczany do składu Rady w tym głos o-
waniu. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek przewodniczącego Rady może odwołać członka 
Rady w razie nieusprawiedliwionego niewykonywania przez niego obowiązków lub nienależytego ich wykonywania, 
w szczególności przyczynienia się do uchybienia terminowi wydania opinii na wniosek strony, lub trwałej niemożności ich 
wykonywania. Odwołanie przewodniczącego Rady nie wymaga wniosku, o którym mowa w zdaniu pierwszym. 
Art. 119q. § 1. Wygaśnięcie członkostwa w Radzie lub odwołanie członka Rady nie wstrzymuje jej prac, chyba że 
skład Rady uległ zmniejszeniu o więcej niż 2 członków. 
§ 2. Osoba powołana w miejsce członka Rady, którego członkostwo ustało wskutek odwołania lub wygasło, pełni 
funkcję do upływu kadencji Rady. 
Art. 119r. § 1. Rada wybiera przewodniczącego spośród swoich członków w głosowaniu tajnym, zwykłą większością 
głosów, w obecności co najmniej połowy składu Rady, na pierwszym posiedzeniu zwołanym przez ministra właściwego d o 
spraw finansów publicznych, odbywającym się nie później niż w terminie miesiąca od dnia powołania Rady. 
§ 2. Jeżeli przewodniczący nie zostanie wybrany na pierwszym posiedzeniu, wybiera go minister właściwy do spraw 
finansów publicznych. 
§ 3. Przewodniczący pełni funkcję do końca kadencji Rady. W razie złożenia przez niego rezygnacji z funkcji prz e-
wodniczącego, wygaśnięcia jego członkostwa lub jego odwołania, stosuje się odpowiednio tryb wyboru przewodniczącego 
określony w § 1, z tym że minister właściwy do spraw finansów publicznych zwołuje posiedzenie Rady tylko w przypadku, 
gdy nie zostało ono zwołane przez dotychczasowego przewodniczącego w okresie pełnienia przez niego funkcji. 
Art. 119s. § 1. Przewodniczący Rady: 
1) kieruje jej pracami; 
2) zwołuje posiedzenia Rady; 
3)120)  wyznacza członków Rady, których zadaniem jest sporządzenie projektu uzasadnienia opinii Rady co do zasadności 
zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści w indywidualnej sprawie; 
4) informuje ministra właściwego do spraw finansów publicznych o każdym przypadku uchybienia przez Radę termin o-
wi określonemu w art. 119i § 5, podając przyczyny tego uchybienia oraz wskazując członków Rady, którzy się do t e-
go przyczynili. 
§ 2.121) Stanowisko co do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści 
w indywidualnej sprawie Rada przyjmuje na posiedzeniu bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej poł o-
wy składu Rady. 
§ 3. Szczegółowy tryb pracy Rady określa regulamin uchwalony przez nią zwykłą większością głosów w obecności co 
najmniej połowy składu Rady. 
§ 4. Obsługę prac Rady zapewnia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wydatki związane z działaniem 
Rady są pokrywane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw finansów public z-
nych. 
§ 5.122) Sekretarz Rady jest powoływany i odwoływany przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
Sekretarzem Rady może być wyłącznie pracownik urzędu obsługującego tego ministra. 
                                                           
118) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 38 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
119) Dodany przez art. 3 pkt 38 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
120) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 39 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
121) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 39 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
122) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 39 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 89 – Poz. 900 
 
 § 6. Do zadań sekretarza Rady należy organizacja posiedzeń Rady, w szczególności zapewnienie obsługi finansowej 
związanej z funkcjonowaniem Rady oraz sprawowanie obsługi administracyjno-biurowej Rady. 
§ 7. Sekretarz może uczestniczyć w posiedzeniach Rady bez prawa głosu. 
Art. 119t. Opinie Rady, po usunięciu danych identyfikujących stronę oraz inne podmioty wskazane w jej treści, są 
niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych. 
Art. 119u.  Do wyłączenia członków Rady w zakresie wydawania opinii w poszczególnych sprawach stosuje się o d-
powiednio przepisy art. 130 § 1 i 2. 
Art. 119v. § 1. Przewodniczącemu oraz sekretarzowi Rady przysługuje wynagrodzenie za każdy miesiąc, w który m 
odbyło się posiedzenie Rady. 
§ 2. Członkom Rady przysługuje: 
1) wynagrodzenie za udział w pracach Rady, w tym za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska zawartego 
w opinii, z zastrzeżeniem § 3, przy czym sposób podziału wynagrodzenia za sporządzenie projektu uzasadnienia sta-
nowiska zawartego w opinii między członków Rady wskazuje przewodniczący Rady; 
2) zwrot kosztów podróży i noclegów obejmujący świadczenia przewidziane w przepisach o należnościach przysługuj ą-
cych pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży 
służbowej na obszarze kraju, w tym diety i ryczałty. 
§ 3. W przypadku wydania opinii z uchybieniem terminu określonego w art. 119i § 5 członkowi Rady, który przycz y-
nił się do uchybienia temu terminowi, nie przysługuje wynagrodzenie za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska 
zawartego w opinii. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wysokość: 
a) wynagrodzenia: przewodniczącego Rady, sekretarza Rady oraz członka Rady za uczestniczenie w posiedzeniach 
Rady, biorąc pod uwagę zakres ich obowiązków, 
b) łącznego wynagrodzenia dla członków Rady za sporządzenie projektu uzasadnienia stanowiska zawartego 
w opinii w indywidualnej sprawie, uwzględniając szacunkowo nakład pracy niezbędny do przygotowania uzasa d-
nienia opinii, a także mając na uwadze, aby wysokość tego wynagrodzenia nie przekraczała dwukrotności kwoty 
bazowej dla członków korpusu służby cywilnej, której wysokość, ustaloną według odrębnych przepisów, określa 
ustawa budżetowa; 
2) warunki i tryb zwrotu kosztów podróży i noclegów przysługującego członkom Rady w związku z poniesieniem tych 
kosztów w ramach udziału w pracach Rady oraz sposób obliczania wysokości albo maksymalną kwotę tego zwrotu, 
biorąc pod uwagę racjonalność ponoszonych kosztów podróży i noclegów. 
Rozdział 4 
Opinie zabezpieczające 
Art. 119w. § 1. Zainteresowany może zwrócić się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o wydanie opinii z a-
bezpieczającej. 
§ 2.123) Zainteresowani, którzy powiązani są tą samą czynnością, mogą wystąpić ze wspólnym wnioskiem. 
§ 3. Wniosek może dotyczyć czynności planowanej, rozpoczętej lub dokonanej. 
Art. 119x. § 1. Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej powinien zawierać dane istotne dla określenia podatk o-
wych skutków czynności oraz zastosowania do tej czynności art. 119a § 1, w tym w szczególności:124) 
1) dane identyfikujące wnioskodawcę; 
2) wskazanie podmiotów dokonujących czynności; 
                                                           
123) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 40 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
124) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 41 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 90 – Poz. 900 
 
 3)125)  wyczerpujący opis czynności wraz ze wskazaniem występujących pomiędzy podmiotami powiązań w rozumieniu 
art. 23m ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 11a ust. 1 pkt 5 
ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; 
3a)126)  NSP w rozumieniu przepisów działu III rozdziału 11a odnoszący się do uzgodnienia albo wyjaśnienie, z jakich 
powodów faktycznych lub prawnych uzgodnienie nie podlegało zgłoszeniu celem nadania NSP; 
4) wskazanie celów, których realizacji czynność ma służyć; 
5) wskazanie ekonomicznego lub gospodarczego uzasadnienia czynności; 
6) określenie skutków podatkowych, w tym korzyści podatkowych, będących rezultatem czynności objętych wnioskiem; 
6a)127)  wskazanie innych niż w pkt 6 korzyści podatkowych, niepodlegających ocenie określonej w art. 119za pkt 2, kt ó-
rych osiągnięcie uzależnione jest choćby pośrednio od dokonania czynności; 
6b)127)  wskazanie innych czynności planowanych, rozpoczętych lub dokonanych, od których choćby pośrednio uzależnione 
jest osiągnięcie korzyści podatkowych, o których mowa w pkt 6 i 6a; 
7) przedstawienie własnego stanowiska w sprawie. 
§ 2. Do wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej może być załączona dokumentacja dotycząca czynności, w szcz e-
gólności oryginały lub kopie umów lub ich projektów. 
§ 3.128) Szef Krajowej Administracji Skarbowej wzywa wnoszącego wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej ni e-
spełniający wymogów określonych w § 1 lub innych wymogów określonych przepisami prawa do usunięcia braków 
w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie 
wniosku bez rozpatrzenia. 
§ 4. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się o wyjaśnienie wątpliwości co do danych zawartych 
we wniosku lub zorganizować spotkanie uzgodnieniowe w celu wyjaśnienia tych wątpliwości. 
Art. 119y. § 1.129) Szef Krajowej Administracji Skarbowej wydaje opinię zabezpieczającą, jeżeli przedstawione we 
wniosku okoliczności wskazują, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności nie ma zast o-
sowania art. 119a § 1. 
§ 2.129) Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli przedstawione we 
wniosku okoliczności wskazują, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności może mieć 
zastosowanie art. 119a § 1. Odmawiając wydania opinii zabezpieczającej, wskazuje się okoliczności świadczące o tym, że 
do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności może mieć zastosowanie art. 119a § 1. 
§ 3. Odmowa wydania opinii zabezpieczającej zawiera pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyj-
nego. 
Art. 119z.  Złożenie wniosku o wydanie opinii zabezpieczającej nie stanowi przeszkody do prowadzenia czynności 
sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej. 
Art. 119za. Opinia zabezpieczająca zawiera w szczególności: 
1) wyczerpujący opis czynności, której dotyczył wniosek; 
2)130)  ocenę, że do wskazanej we wniosku korzyści podatkowej wynikającej z czynności nie ma zastosowania przepis 
art. 119a; 
3) pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. 
Art. 119zb. § 1. Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej załatwia się bez zbędnej zwłoki, nie później niż 
w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Do terminu określonego w § 1 nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4. 
§ 3.131) W przypadkach uzasadnionych złożonością sprawy, w szczególności w razie zasięgnięcia opinii biegłego, 
termin, o którym mowa w § 1, może być przedłużany, nie więcej jednak niż o 9 miesięcy. 
                                                           
125) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 41 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
126) Dodany przez art. 3 pkt 41 lit. a tiret trzecie ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
127) Dodany przez art. 3 pkt 41 lit. a tiret czwarte ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
128) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 41 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
129) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 42 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
130) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 43 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
131) Dodany przez art. 3 pkt 44 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 91 – Poz. 900 
 
 Art. 119zc.  § 1.132) Wniosek o wydanie opinii zabezpieczającej podlega opłacie w wysokości 20 000 zł, którą należy 
wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Opłata od wspólnego wniosku zainteresowanych ulega zwiększeniu 
o 5000 zł od piątego i każdego kolejnego zainteresowanego. 
§ 2. Opłata podlega zwrotowi w przypadku: 
1) wycofania wniosku – w połowie; 
2) uiszczenia jej w kwocie wyższej niż należna – w odpowiedniej części. 
§ 3. Zwrot nienależnie uiszczonej opłaty następuje nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania 
w sprawie wydania opinii zabezpieczającej. 
§ 4. Koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1 i 3, obciążają wnioskodawcę. 
Art. 119zd. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną opinię zabezpieczającą lub 
odmowę wydania opinii zabezpieczającej, jeżeli jest ona sprzeczna z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego lub 
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. 
§ 2. (uchylony)133) 
Art. 119zda.134) § 1. Na podstawie treści opinii zabezpieczającej lub odmowy wydania opinii zabezpieczającej sp o-
rządza się informację, którą niezwłocznie zamieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urz ę-
du obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 2. Informacja, o której mowa w § 1, zawiera w szczególności zwięzły opis poddanej pod opinię czynności oraz w y-
jaśnienie powodów podjętego rozstrzygnięcia. Informacja nie może zawierać danych identyfikujących lub pozwalających 
na zidentyfikowanie wnioskodawcy lub innych podmiotów wskazanych w treści aktu. 
Art. 119ze.135) Jeżeli postępowanie w sprawie wydania opinii zabezpieczającej stało się bezprzedmiotowe, w szcz e-
gólności w razie: 
1) wycofania wniosku o jej wydanie, 
2) wydania decyzji z zastosowaniem art. 119a w zakresie objętym wnioskiem o wydanie opinii 
– przepisy art. 208 oraz art. 210–212 stosuje się odpowiednio. 
Art. 119zea.136) Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, wzory 
wniosków, o których mowa w art. 119x § 1 i art. 119w § 2, które zawierają dane określone w tych przepisach oraz oświa d-
czenie wskazane w art. 14b § 4 oraz umożliwiają wskazanie danych, o których mowa w art. 14r § 2 oraz w art. 119w § 3, 
a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 119zc, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy skł a-
danych wniosków oraz zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców. 
Art. 119zf.137) W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 14b § 4 
i 5, art. 14c § 4, art. 14d § 2 i 3, art. 14e § 1 pkt 2 i § 2–4, art. 14f § 3, art. 14i § 2, 4 i 5, art. 14r § 2 i 3, art. 20g § 3, 
art. 120, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3 i 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2 
i 4, art. 170, art. 171, art. 187 § 3, art. 189 § 3, art. 197 § 1 i 3, art. 213–215 oraz przepisy działu IV rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 
9, 10, 14, 16 i 23. 
Rozdział 5138) 
Cofnięcie skutków unikania opodatkowania 
Art. 119zfa.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, może wydać decyzję okreś-
lającą warunki cofnięcia skutków unikania opodatkowania. 
§ 2. Zainteresowani, którzy są powiązani tą samą czynnością, mogą wystąpić ze wspólnym wnioskiem. 
§ 3. Wniosek może dotyczyć uzyskanej korzyści podatkowej, a w przypadku podatków, które są rozliczane okresowo – 
korzyści podatkowej uzyskanej w zakończonym okresie rozliczeniowym. 
                                                           
132) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 45 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
133) Przez art. 3 pkt 46 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
134) Dodany przez art. 3 pkt 47 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
135) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 48 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
136) Dodany przez art. 3 pkt 49 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
137) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 50 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
138) Rozdział dodany przez art. 3 pkt 51 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 92 – Poz. 900 
 
 § 4. Wniosek może dotyczyć więcej niż jednej korzyści podatkowej, jeżeli korzyści podatkowe zostały uzyskane 
w danym okresie rozliczeniowym w analogiczny sposób. 
§ 5. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do cofnięcia skutków unikania opodatkowania wynikaj ą-
cych ze środków ograniczających umowne korzyści. 
Art. 119zfb.  Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmawia wszczęcia postępowania: 
1) w zakresie tych korzyści podatkowych, które w dniu złożenia wniosku mogą być przedmiotem toczącego się post ę-
powania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, o której możliwości wszczęcia podatnik 
został zawiadomiony na podstawie art. 282b § 1, albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej ist o-
ty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego; 
2) jeżeli stanowisko zawarte we wniosku wskazuje na zasadność wydania decyzji na podstawie art. 119zfi § 1 lub 2. 
Art. 119zfc.  § 1. Przed złożeniem wniosku zainteresowany może zwrócić się do Szefa Krajowej Administracji Ska r-
bowej o wyjaśnienie wszelkich wątpliwości dotyczących wydania decyzji, w szczególności celowości jej wydania, zakresu 
niezbędnych informacji, trybu i przypuszczalnego terminu zakończenia postępowania. 
§ 2. Dokumenty i informacje uzyskane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w ramach czynności określ o-
nych w § 1 nie mogą stanowić dowodu w kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowaniu podatkowym, 
chyba że organ podatkowy uzyska te dokumenty i informacje w wyniku przeprowadzenia innych czynności. 
Art. 119zfd.  § 1. Wniosek zawiera informacje istotne z punktu widzenia przepisów art. 119a § 1– 3, 5 i 6, w szcz e-
gólności: 
1) opis stanu faktycznego składający się z: 
a) wyczerpującego opisu dokonanej czynności prowadzącej do unikania opodatkowania, 
b) wskazania podmiotów biorących udział w czynności określonej w lit. a wraz ze wskazaniem występujących p o-
między podmiotami powiązań w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku d o-
chodowym od osób fizycznych i art. 11a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od 
osób prawnych, 
c) określenia skutków podatkowych będących rezultatem czynności określonej w lit. a, w tym korzyści podatkowej, 
o której mowa w art. 119a § 1, wraz z przedstawieniem sposobu i metody wyliczenia tych skutków; 
2) w zależności od okoliczności: 
a) wyczerpujący opis przyjętej czynności odpowiedniej w rozumieniu art. 119a § 3, 
b) oświadczenie, że osiągnięcie korzyści podatkowej było jedynym celem dokonania czynności prowadzącej do 
unikania opodatkowania, 
c) wskazanie przepisu ustawy podatkowej określonego w art. 119a § 6, który nie powinien mieć zastosowania; 
3) uzasadnienie przyjęcia wybranej czynności odpowiedniej lub złożonego oświadczenia albo wskazania, o których 
mowa w pkt 2; 
4) określenie skutków podatkowych, wraz z przedstawieniem sposobu i metody ich wyliczenia: 
a) dokonania przyjętej czynności odpowiedniej, 
b) stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby czynność prowadząca do unikania opodatkowania nie została dokonana, 
c) stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby wskazany przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania. 
§ 2. Do wniosku należy załączyć istotną dokumentację: 
1) dotyczącą czynności określonej w § 1 pkt 1, w tym również opisującą zamiary i cele podmiotów w niej uczestnicz ą-
cych; 
2) wskazującą na zasadność stanowiska określonego w § 1 pkt 2 i 3. 
§ 3. Wniosek powinien zostać sporządzony i podpisany przez pełnomocnika szczególnego będącego doradcą poda t-
kowym, adwokatem lub radcą prawnym. 
§ 4. Wniosek o wydanie decyzji niespełniający wymogów określonych w § 1–3 lub przepisach wydanych na podst a-
wie § 5, lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. 
  
Dziennik Ustaw – 93 – Poz. 900 
 
 § 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, 
o którym mowa w § 1, który zawiera informacje określone w tym przepisie oraz wskazane w art. 14b § 4 i art. 14r § 2, 
a także sposób uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 119zff, mając na względzie konieczność ujednolicenia formy skł a-
danych wniosków oraz zapewnienia sprawnej obsługi wnioskodawców. 
Art. 119zfe.  § 1. Złożenie wniosku oraz wydanie decyzji nie stanowią przeszkody do prowadzenia czynności spra w-
dzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej. 
§ 2. W toku postępowania o wydanie decyzji domniemywa się, że: 
1) wskazana we wniosku czynność, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. a, została dokonana w sposób sztuczny; 
2) co najmniej jednym z głównych celów dokonania czynności, o której mowa w pkt 1, było osiągnięcie korzyści poda t-
kowej; 
3) korzyść podatkowa określona w pkt 2 jest sprzeczna w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy 
podatkowej lub jej przepisu. 
Art. 119zff.  § 1. Wniosek podlega opłacie w wysokości: 
1) 0,2% kwoty korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. c – odnośnie do korzyści podatkowej lub 
jej części powodującej powstanie lub zawyżenie straty podatkowej, 
2) 1% kwoty korzyści podatkowej, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. c – w pozostałych przypadkach 
– jednak nie mniejszej niż 1000 zł i nie większej niż 15 000 zł. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wniosku, o którym mowa w art. 119zfa § 4, z tym że podstawę obliczenia 
opłaty stanowi łączna kwota korzyści podatkowych objętych wnioskiem. 
§ 3. Jeżeli czynność prowadząca do unikania opodatkowania została uprzednio oceniona w ramach odmowy wydania 
opinii zabezpieczającej, opłata od wniosku o wydanie decyzji wynosi 75% różnicy opłaty obliczonej na podstawie § 1 
i opłaty uiszczonej na podstawie art. 119zc § 1, jednak nie mniej niż 1000 zł. 
§ 4. Opłata podlega zwrotowi w przypadku: 
1) wycofania wniosku – w połowie; 
2) uiszczenia jej w kwocie wyższej niż należna – w odpowiedniej części. 
§ 5. Opłatę należy wpłacić w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Zwrot nienależnie uiszczonej opłaty następuje 
nie później niż w terminie 7 dni od dnia zakończenia postępowania w sprawie wydania decyzji. 
§ 6. W przypadku uznania, że uzyskana przez zainteresowanego korzyść podatkowa jest większa od tej, którą wsk a-
zano we wniosku o wydanie decyzji, Szef Krajowej Administracji Skarbowej ustala, w drodze postanowienia, wysokość 
opłaty uzupełniającej, obliczonej zgodnie z § 1 lub 3. 
§ 7. Opłaty, o których mowa w § 1, 3 i 6, stanowią dochód budżetu państwa. 
§ 8. Jeżeli w wydanej decyzji Szef Krajowej Administracji Skarbowej określił skutki podatkowe stanu prawnego, jaki 
zaistniałby, gdyby określony w art. 119a § 6 przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania, zwraca się 60% uiszczonej 
opłaty, jeżeli zainteresowany, który unikał opodatkowania: 
1) cofnął zgodnie z art. 119zfk § 1 lub 2 skutki unikania opodatkowania oraz 
2) wpłacił na rachunek właściwego organu podatkowego kwotę wynikającą ze złożonej korekty deklaracji lub informacji 
zastępczej wraz z odsetkami za zwłokę. 
Art. 119zfg.  Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwrócić się do wnioskodawcy o wyjaśnienie jego stan o-
wiska, wątpliwości co do danych zawartych we wniosku lub może zorganizować spotkanie uzgodnieniowe. 
Art. 119zfh.  § 1. W razie uznania w toku postępowania, że zainteresowany nieprawidłowo przedstawił elementy 
wniosku, o których mowa w art. 119zfd § 1 pkt 2–4, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze postanowienia, 
zawiadamia o tym zainteresowanego oraz poucza o treści § 2. Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. 
§ 2. Zainteresowany w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 1, może złożyć doda t-
kowe wyjaśnienia i dokumenty lub złożyć wniosek o zasięgnięcie przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej opinii 
Rady co do kwestii uwzględnionych w treści postanowienia i przedstawić jednocześnie własne stanowisko. 
  
Dziennik Ustaw – 94 – Poz. 900 
 
 § 3. Szef Krajowej Administracji Skarbowej występuje o opinię Rady, jeżeli przedstawione przez zainteresowanego 
dodatkowe wyjaśnienia i dokumenty okazały się niewystarczające. Zasięgając opinii Rady, Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej przedstawia własne stanowisko w sprawie. 
§ 4. Jeżeli w opinii Rady żadne z przedstawionych jej stanowisk nie jest zasadne, Rada przedstawia własną opinię 
w zakresie ocenianych kwestii. 
Art. 119zfi.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w drodze decyzji, odmawia określenia warunków cofnięcia 
skutków unikania opodatkowania, jeżeli czynność określona w art. 119zfd § 1 pkt 1 lit. a nie skutkowała, wbrew stanow i-
sku zainteresowanego, osiągnięciem korzyści podatkowej. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze decyzji, odmówić określenia warunków cofnięcia sku t-
ków unikania opodatkowania, jeżeli zastosowanie innych niż art. 119a przepisów prawa podatkowego pozwala na prz e-
ciwdziałanie unikaniu opodatkowania. 
Art. 119zfj.  § 1. Decyzja zawiera w szczególności: 
1) wynikający z przedstawionego stanu faktycznego wyczerpujący opis czynności prowadzącej do unikania opodatk o-
wania wraz ze wskazaniem podmiotów w niej uczestniczących; 
2) rozstrzygnięcie co do: 
a) określenia skutków podatkowych będących rezultatem czynności określonej w pkt 1, w tym korzyści podatkowej, 
o której mowa w art. 119a § 1, 
b) prawidłowości przyjęcia czynności odpowiedniej, uznania, że osiągnięcie korzyści podatkowej było jedynym c e-
lem dokonania czynności prowadzącej do unikania opodatkowania, albo wskazania określonego w art. 119a 
§ 6 przepisu ustawy podatkowej, który nie powinien mieć zastosowania, 
c) wskazania skutków podatkowych, jakie mogłyby zaistnieć, gdyby dokonano przyjętej czynności odpowiedniej, 
stanu rzeczy, jaki zaistniałby, gdyby czynność prowadząca do unikania opodatkowania nie została dokonana, 
albo stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby wskazany przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania; 
3) określenie, w jaki sposób zainteresowany może cofnąć skutki unikania opodatkowania, przy uwzględnieniu eleme n-
tów wymienionych w pkt 2 lit. b i c. 
§ 2. W razie uznania stanowiska zainteresowanego za nieprawidłowe w zakresie opisanym w § 1 pkt 2 lit. a–c organ 
po
datkowy wskazuje w decyzji prawidłowe stanowisko wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym. 
§ 3. Jeżeli w decyzji nie określono skutków podatkowych stanu prawnego, jaki zaistniałby, gdyby określony 
w art. 119a § 6 przepis ustawy podatkowej nie miał zastosowania, decyzja może ponadto określać uprawnienia zainteres o-
wanego podmiotu, o którym mowa w art. 119zfm. 
Art. 119zfk.  § 1. W terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zainteresowany może, uwzględniając jej treść, cofnąć 
skutki unikania opodatkowania poprzez złożenie korekty deklaracji, z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Jeżeli w wyniku dokonania czynności, o której mowa w art. 119zfd § 1 pkt 1, zaistniał taki stan rzeczy, w którym 
złożenie deklaracji lub korekty deklaracji byłoby niezgodne z odrębnymi przepisami, w szczególności w razie zmiany 
formy prawnej mającej wpływ na sposób opodatkowania, cofnięcie przez zainteresowanego skutków unikania opodatk o-
wania, o którym mowa w art. 119a § 1, następuje poprzez złożenie, w terminie określonym w § 1, informacji zastępczej. 
Złożenie informacji zastępczej wywołuje skutki prawne odpowiadające złożeniu deklaracji. 
§ 3. Złożenie korekty deklaracji lub informacji zastępczej niezgodnej z treścią decyzji nie wywołuje skutków pra w-
nych w zakresie cofnięcia skutków unikania opodatkowania. 
§ 4. Ponowne skorygowanie deklaracji nie wywołuje skutków prawnych w zakresie, w jakim dokonana na podstawie 
§ 1 korekta przewidywała cofnięcie skutków unikania opodatkowania. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji zastępczej, 
wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego jej wypełnienia oraz terminu i miejsca jej składania, mając na uwadze 
umożliwienie prawidłowego rozliczenia podatku, a także kierując się potrzebą ułatwienia zainteresowanym poprawnego 
sporządzenia informacji zastępczej. 
Art. 119zfl.  § 1. Organ podatkowy uwzględnia, z zastrzeżeniem § 2, w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-
-skarbowej lub postępowania podatkowego decyzję wydaną na podstawie art. 119zfi § 1 lub 2 lub cofnięcie skutków un i-
kania opodatkowania dokonane zgodnie z treścią decyzji. 
  
Dziennik Ustaw – 95 – Poz. 900 
 
 § 2. Organ podatkowy w toku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego pomija 
decyzję wydaną na podstawie art. 119zfi § 1 lub 2 lub cofnięcie skutków unikania opodatkowania dokonane zgodnie 
z treścią decyzji, jeżeli zgromadzone dowody wskazują na nierzetelność opisu czynności prowadzącej do unikania opoda t-
kowania. 
Art. 119zfm.  § 1. Zainteresowany niebędący podmiotem, który unikał opodatkowania, może w terminie 3 miesięcy 
od dnia doręczenia decyzji skorygować deklarację, uwzględniając treść tej decyzji, a także na jej podstawie w tym terminie 
wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty lub zwrot podatku, jeżeli zainteresowany, który unikał opodatkowania: 
1) cofnął zgodnie z art. 119zfk § 1 lub 2 skutki unikania opodatkowania oraz 
2) wpłacił na rachunek właściwego organu podatkowego kwotę wynikającą ze złożonej korekty deklaracji lub informacji 
zastępczej wraz z odsetkami za zwłokę. 
§ 2. Do zainteresowanego, o którym mowa w § 1, przepisy art. 119j § 4 i 5 stosuje się odpowiednio. 
Art. 119zfn.  W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 14b § 4, 
art. 14i § 2, art. 14r § 2 i 3, art. 20g § 3, art. 119gc, art. 119h § 3, art. 119i, art. 119m § 1, art. 119s § 2 i art. 119u oraz 
działu IV, z wyłączeniem art. 133, a także przepisy art. 45, art. 46, art. 49 i art. 51 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. 
o Krajowej Administracji Skarbowej. 
DZIAŁ IIIB 
Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych 
Rozdział 1 
Przepisy ogólne 
Art. 119zg.  Ilekroć w niniejszym dziale jest mowa o: 
1) banku – rozumie się przez to: 
a) bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, 
b) oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, 
c) oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe; 
2) blokadzie rachunku podmiotu kwalifikowanego – rozumie się przez to czasowe uniemożliwienie dysponowania śro d-
kami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunku podmiotu kwalifikowanego prowadzonym przez bank lub spółdzie l-
czą kasę oszczędnościowo-kredytową i korzystania z tych środków; 
3) izbie rozliczeniowej – rozumie się przez to izbę rozliczeniową, o której mowa w art. 67 ustawy z dnia 29 sierpnia 
1997 r. – Prawo bankowe, która w roku kalendarzowym poprzedzającym o 2 lata rok kalendarzowy, w którym będą 
wykonywane obowiązki określone w niniejszym dziale, rozliczyła największą liczbę poleceń przelewu w złotych ze 
wszystkich izb rozliczeniowych działających na podstawie tego przepisu; 
3a)139)  pełnomocniku do rachunku podmiotu kwalifikowanego – rozumie się p rzez to osobę umocowaną do składania dy s-
pozycji dotyczących rachunku podmiotu kwalifikowanego, wpłat gotówkowych na rachunek podmiotu kwalifikow a-
nego lub wypłat gotówkowych z rachunku podmiotu kwalifikowanego, w imieniu jego posiadacza, w tym przy użyciu 
karty płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15a ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych wydanej do r a-
chunku podmiotu kwalifikowanego; 
4) podmiocie kwalifikowanym – rozumie się przez to: 
a)140) osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo prze d-
siębiorców, 
b) osobę fizyczną prowadzącą działalność zarobkową na własny rachunek, która nie jest przedsiębiorcą w rozumi e-
niu ustawy, o której mowa w lit. a, 
c) osobę prawną, 
d) jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną; 
                                                           
139) Dodany przez art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw 
(Dz. U. poz. 1499 oraz z 2019 r. poz. 694), która weszła w życie z dniem 22 sierpnia 2018 r. 
140) W brzmieniu ustalonym przez art. 48 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
  
Dziennik Ustaw – 96 – Poz. 900 
 
 5)141)  rachunku podmiotu kwalifikowanego – rozumie się przez to:  
a) rachunek rozliczeniowy, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bank o-
we, podmiotu kwalifikowanego,  
b)142)  rachunek lokaty terminowej podmiotu kwalifikowanego,   
c) rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej będącego podmiotem kwalifikowanym, 
d) rachunek VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług prow a-
dzony dla rachunku, o którym mowa w lit. a albo c; 
6)141)  STIR – rozumie się przez to system teleinformatyczny izby rozliczeniowej spełniający minimalne wymagania dla 
systemów teleinformatycznych określone w przepisach wydanych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne; 
7) transakcji – rozumie się przez to uznanie lub obciążenie rachunku podmiotu kwalifikowanego na podstawie dyspoz y-
cji jego posiadacza lub osób trzecich; 
8) wskaźniku ryzyka – rozumie się przez to wskaźnik wykorzystywania działalności banków i spółdzielczych kas 
oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi; 
9) wyłudzeniach skarbowych – rozumie się przez to: 
a) przestępstwa skarbowe, o których mowa w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art. 62 § 1–2a oraz art. 76 
§ 1 i 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy, 
b) przestępstwa, o których mowa w art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2 oraz art. 277a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 
1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600 i 2077 oraz z 2019 r. poz. 730 ), 
c) przestępstwa, o których mowa w art. 258 § 1–3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, mające na celu 
popełnienie przestępstw skarbowych, o których mowa w lit. a, lub przestępstw, o których mowa w lit. b. 
Art. 119zh. Przepisów niniejszego działu nie stosuje się do rachunków: 
1) podmiotów kwalifikowanych prowadzonych przez Narodowy Bank Polski; 
2) banków spółdzielczych prowadzonych przez bank zrzeszający w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. 
o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających (Dz. U. z 2018 r. poz. 613 oraz 
z 2019 r. poz. 730 ); 
3) banków prowadzonych przez inne banki; 
4) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych prowadzonych przez Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędności o-
wo-Kredytową; 
5) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej 
prowadzonych przez banki; 
6) Skarbu Państwa; 
7) Narodowego Funduszu Zdrowia; 
8) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych; 
9) Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. 
 Art. 119zha.143) § 1. STIR służy do:  
1) odbioru i przetwarzania danych w celu ustalenia wskaźnika ryzyka; 
2) przekazywania danych i informacji o wskaźniku ryzyka do Centralnego Rejestru Danych Podatkowych oraz do sy s-
temów teleinformatycznych banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;  
3) pośredniczenia w przekazywaniu danych, informacji i żądań pomiędzy Szefem Krajowej Administracji Skarbowej 
a bankami oraz spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi.  
                                                           
141) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 1 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 139; w zakresie lit. a, c i d wszedł w życie 
z dniem 8 sierpnia 2018 r. 
142) Wejdzie w życie z dniem 1 maja 2019 r. 
143) Dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
  
Dziennik Ustaw – 97 – Poz. 900 
 
 § 2. STIR może być wykorzystywany również w przypadku, gdy odrębne przepisy umożliwiają wykorzystywanie do 
realizacji celów określonych w tych przepisach systemu teleinformatycznego bez wskazania podmiotu prowadzącego ten 
system.  
§ 3. Warunkiem wykorzystywania STIR w przypadku, o którym mowa w § 2, jest zawarcie porozumienia pomiędzy 
ministrem właś ciwym do spraw finansów publicznych lub Szefem Krajowej Administracji Skarbowej a izbą rozliczeniową 
określającego sposób wykorzystywania STIR do przetwarzania danych lub informacji określonych w przepisach, o których 
mowa w § 2. Porozumienie może również określać sposób finansowania kosztów związanych z wykorzystaniem STIR. 
Art. 119zi. § 1. Czynności związane z realizacją obowiązków izby rozliczeniowej, o których mowa w niniejszym 
dziale, mogą być wykonywane wyłącznie przez jej upoważnionych pracowników. 
§ 2. Izba rozliczeniowa może zlecić wykonywanie czynności związanych z technicznym utrzymaniem, naprawą lub 
zmianą funkcjonalności STIR przedsiębiorcy zapewniającemu bezpieczne i prawidłowe ich wykonywanie. Zlecenie wyk o-
nywania tych czynności następuje na podstawie umowy, w formie pisemnej, zawierającej listę pracowników przedsiębiorcy 
wyznaczonych do wykonywania czynności związanych z dostępem do STIR, w tym algorytmów, o których mowa 
w art. 119zn § 3, zawartej po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 3. W celu zachowania tajemnicy prawnie chronionej wykonywanie przez przedsiębiorcę lub jego pracowników 
czynności, o których mowa w § 2, związanych z dostępem do STIR, w tym algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3, 
odbywa się pod nadzorem izby rozliczeniowej, w posiadanych przez nią lokalach na obszarze województwa, w którym jest 
położona jej siedziba, i nie może powodować przetwarzania danych poza STIR. 
§ 4. Zlecenie wykonywania czynności, o których mowa w § 2, nie może obejmować: 
1) prowadzenia STIR ani przetwarzania danych w STIR; 
2) ustalania algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3; 
3) ustalania wskaźnika ryzyka. 
§ 5. Izba rozliczeniowa zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o zamiarze zawarcia lub zmiany umo-
wy, o której mowa w § 2, zawarciu takiej umowy i jej zmianach. Izba rozliczeniowa przedstawia Szefowi Krajowej Adm i-
nistracji Skarbowej odpowiednio projekt umowy lub jej zmian oraz zawartą umowę lub dokonane zmiany. 
§ 6. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może żądać od izby rozliczeniowej: 
1) przedstawienia informacji i dokumentów dotyczących umowy, o której mowa w § 2, jej projektu lub projektu jej 
zmian lub informacji i dokumentów dotyczących przedsiębiorcy, który jest lub ma być jej stroną; 
2) złożenia wyjaśnień dotyczących realizacji umowy, o której mowa w § 2; 
3) dostarczenia opisu rozwiązań technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne i prawidłowe wykonyw a-
nie zleconych czynności, o których mowa w § 2, w szczególności ochronę tajemnicy prawnie chronionej, algorytmów, 
o których mowa w art. 119zn § 3, i wskaźników ryzyka. 
§ 7. Szef Krajowej Administracji Skarbowej pisemnie nakazuje izbie rozliczeniowej niezwłoczne podjęcie działań 
zmierzających do zmiany lub rozwiązania umowy, o której mowa w § 2, jeżeli wykonanie umowy zagraża bezpiecznemu 
lub prawidłowemu wykonywaniu przez izbę rozliczeniową obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale, w szczegó l-
ności nie zapewnia właściwej ochrony tajemnicy prawnie chronionej, algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3, ani 
wskaźników ryzyka. 
§ 8. Pracownicy izby rozliczeniowej oraz przedsiębiorca, o którym mowa w § 2, i jego pracownicy są obowiązani do 
zachowania w tajemnicy: 
1) algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3; 
2) informacji o wskaźniku ryzyka; 
3) informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1, art. 119zq i art. 119zs § 1; 
4) informacji objętych żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa w art. 119zo § 9, art. 119zv 
§ 3, art. 119zw § 3 i art. 119zz § 2. 
Art. 119zj. § 1. W celu umożliwienia przedstawicielowi Szefa Krajowej Administracji Skarbowej obecności przy d o-
konywaniu czynności, o których mowa w art. 119zi § 3, izba rozliczeniowa zawiadamia, z odpowiednim wyprzedzeniem, 
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o terminie wykonywania tych czynności. 
  
Dziennik Ustaw – 98 – Poz. 900 
 
 § 2. W nagłych wypadkach, w szczególności w przypadku wystąpienia awarii lub problemów technicznych, izba ro z-
liczeniowa zawiadamia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o planowanym terminie wykonania czynności niezwłoc z-
nie po zawiadomieniu o zaistniałym zdarzeniu przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 119zi § 2. 
§ 3. Niestawienie się przedstawiciela Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie wstrzymuje wykonywania czynności, 
jeżeli Szef Krajowej Administracji Skarbowej został zawiadomiony zgodnie z § 1 lub 2. 
§ 4. Izba rozliczeniowa prowadzi i przechowuje w swojej siedzibie rejestr czynności, o których mowa w art. 119zi § 3. 
§ 5. Czynność jest wpisywana do rejestru, o którym mowa w § 4, niezwłocznie po jej zakończeniu, ze wskazaniem 
daty i godziny jej dokonania, osób obecnych przy jej dokonaniu oraz jej opisu. 
§ 6. Rejestr, o którym mowa w § 4, jest udostępniany Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej na jego żądanie. 
Art. 119zk. § 1. Przekazywanie danych, informacji i żądań, o których mowa w niniejszym dziale, z systemu tele-
informatycznego banku i spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej do STIR, ze STIR do Centralnego Rejestru  
Danych Podatkowych oraz z Centralnego Rejestru Danych Podatkowych do systemu teleinformatycznego banku i spó ł-
dzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej następuje automatycznie i niezwłocznie za pośrednictwem STIR. 
§ 2. Przekazywanie danych, informacji i żądań, o których mowa w niniejszym dziale, pomiędzy zrzeszonymi bankami 
spółdzielczymi i spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi a STIR może następować za pośrednictwem sys-
temów teleinformatycznych odpowiednio banku zrzeszającego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. 
o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających albo Krajowej Spółdzielczej Kasy 
Oszczędnościowo-Kredytowej. 
§ 3. W przypadku gdy bank lub spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa korzysta z systemu płatności izby ro z-
liczeniowej za pośrednictwem innego banku lub innej spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, przekazywanie 
danych, informacji i żądań, o których mowa w niniejszym dziale, pomiędzy tym bankiem lub spółdzielczą kasą oszczędnoś-
ciowo-kredytową a STIR może następować za pośrednictwem odpowiednio tego innego banku lub tej innej spółdzielczej 
kasy oszczędnościowo-kredytowej. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa są obowiązani pośredniczyć 
w przekazywaniu tych danych, informacji i żądań również po zaprzestaniu pośredniczenia w korzystaniu z systemu płatności 
izby rozliczeniowej, do czasu gdy przekazywanie tych danych, informacji i żądań nie będzie realizowane za pośredni c-
twem innego banku lub innej spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej. 
§ 4. W uzasadnionych przypadkach Szef Krajowej Administracji Skarbowej może przekazać dane, informacje i żąd a-
nia, o których mowa w niniejszym dziale, bezpośrednio bankom lub spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym, 
wskazując sposób oraz termin ich przesłania. 
Art. 119zl. § 1.144) Do biegu terminów, o których mowa w niniejszym dziale, z wyjątkiem art. 119zw § 1 i art. 119zzb 
§ 5 pkt 2, nie wlicza się sobót ani dni ustawowo wolnych od pracy. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 119zn § 2, art. 119zo § 1 i art. 119zq, czynności określone w tych przep i-
sach są wykonywane także w soboty oraz dni ustawowo wolne od pracy. 
Art. 119zm. § 1. Zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia wyłudzenia skarbowego dokonywane 
przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zawiera w szczególności: 
1) imię i nazwisko, numer PESEL lub numer identyfikacji podatkowej oraz adres miejsca zamieszkania osoby podejrz e-
wanej o popełnienie wyłudzenia skarbowego, 
2) dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego, jeżeli posiadane informacje wskazują na wykorzystywanie tych 
danych do działalności w zakresie wyłudzeń skarbowych, w szczególności firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby 
fizycznej, o której mowa w art. 119zg pkt 4 lit. b, numer identyfikacyjny REGON, numer identyfikacji podatkowej 
oraz adres siedziby lub adres miejsca zamieszkania, 
3) numer rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem, ze wskazaniem waluty, w której rachunek 
podmiotu kwalifikowanego jest prowadzony, oraz formy i miejsca jego otwarcia, 
4) imię i nazwisko, numer PESEL lub numer identyfikacji podatkowej oraz adres miejsca zamieszkania pełnomocnika 
do rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem, jeżeli został ustanowiony, 
5) strony i kwoty transakcji dokonanych lub zleconych z wykorzystaniem rachunku podmiotu kwalifikowanego objętego 
zawiadomieniem oraz informacje o saldach i obrotach na tym rachunku podmiotu kwalifikowanego, 
                                                           
144) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 1 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
  
Dziennik Ustaw – 99 – Poz. 900 
 
 6) informacje o blokadach rachunku podmiotu kwalifikowanego i zajęciach rachunku podmiotu kwalifikowanego obję-
tego zawiadomieniem, 
7) informacje podatkowe dotyczące podmiotu kwalifikowanego objętego zawiadomieniem, w szczególności dane o jego 
rejestracji jako podatnika podatku od towarów i usług, złożonych deklaracjach podatkowych i uzyskanych zwrotach 
podatku 
– jeżeli znajdują się w posiadaniu Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Prokurator, Policja albo inny właściwy organ uprawniony do prowadzenia postępowania przygotowawczego, któ-
ry otrzymał zawiadomienie, o którym mowa w § 1, może żądać uzupełnienia informacji, także w toku czynności podejm o-
wanych na podstawie art. 307 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. 
poz. 1987 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 150 i 679 ). 
Rozdział 2 
Analiza ryzyka 
Art. 119zn. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej dokonuje analizy ryzyka wykorzystywania działalności ban-
ków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, 
uwzględniając posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zq oraz 
art. 119zs. 
§ 2.145) Wskaźnik ryzyka ustala izba rozliczeniowa automatycznie w STIR, nie rzadziej niż raz dziennie. 
§ 2.146) Wskaźnik ryzyka ustala izba rozliczeniowa w STIR nie rzadziej niż raz dziennie, opierając się na 
zautomatyzowanym przetwarzaniu, jeżeli zachowane są cele i warunki określone w niniejszym dziale.  
§ 3. Wskaźnik ryzyka jest ustalany w odniesieniu do podmiotu kwalifikowanego na podstawie opracowanych przez 
izbę rozliczeniową algorytmów, uwzględniających najlepsze praktyki sektora bankowego i spółdzielczych kas oszczędnoś-
ciowo-kredytowych w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu ich działalności do przestępstw oraz przestępstw ska r-
bowych, a także: 
1) kryteria ekonomiczne – polegające na ocenie dokonywanej przez podmiot kwalifikowany transakcji za pomocą 
rachunku podmiotu kwalifikowanego w otoczeniu gospodarczym, w szczególności pod względem celu prowadzonej 
przez niego działalności gospodarczej, lub dokonywaniu transakcji nieuzasadnionych charakterem prowadzonej 
działalności; 
2) kryteria geograficzn e – polegające na dokonywaniu transakcji z podmiotami z państw, w których występuje wysokie 
zagrożenie wyłudzeń skarbowych; 
3) kryteria przedmiotowe – polegające na prowadzeniu przez podmiot kwalifikowany działalności gospodarczej wys o-
kiego ryzyka z punktu widzenia podatności na wyłudzenia skarbowe; 
4) kryteria behawioralne – polegające na nietypowym, w danej sytuacji, zachowaniu podmiotu kwalifikowanego; 
5) kryteria powiązań – polegające na istnieniu powiązań podmiotu kwalifikowanego z podmiotami, co do których w y-
stępuje ryzyko, że uczestniczą w działaniach mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub organizują takie 
działania. 
§ 4. Najlepsze praktyki, o których mowa w § 3, mogą być zgłaszane izbie rozliczeniowej przez banki i spółdzielcze 
kasy oszczędnościowo-kredytowe wskazane odpowiednio przez bankowe izby gospodarcze, o których mowa w art. 121 
ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, oraz Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnościowo-Kredytową. 
§ 5.147) Przetwarzanie, o którym mowa w § 2, może opierać się na danych osobowych ujawniających pochodz e-
nie rasowe lub etniczne oraz danych biometrycznych, jeżeli zachowane są cele i warunki określone w niniejszym 
dziale. 
Art. 119zo.  § 1.148) Izba rozliczeniowa przekazuje informacje o wskaźniku ryzyka wy łącznie:  
1) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej;  
                                                           
145) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 146. 
146) W brzmieniu ustalonym przez art. 44 pkt 2 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
147) Dodany przez art. 44 pkt 2 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
148) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
  
Dziennik Ustaw – 100 – Poz. 900 
 
 2) bankowi i sp ółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej – w zakresie rachunków podmiotów kwalifikowanych 
prowadzonych przez:  
a) ten bank albo tę spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową ,  
b) inne banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe – w przypadku otwierania pierwszego rachunku dla 
podmiotu kwalifikowanego przez ten bank albo tę spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową. 
§ 1a.149) W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, informacja o wskaźniku ryzyka jest przekazywana 
niezwłocznie po jego ustaleniu, nie rzadziej niż raz dziennie, chyba że wskaźnik ryzyka i istotność wpływu na ten wskaźnik 
poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy jego ustalaniu nie uległy zmianie. 
§ 2. Informacja o wskaźniku ryzyka zawiera: 
1) dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego – firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa 
w art. 119zg pkt 4 lit. b, a także jego numer identyfikacji podatkowej, numer identyfikacyjny REGON lub numer 
PESEL, jeżeli są dostępne; 
2) numery rachunków podmiotu kwalifikowanego; 
3) wskaźnik ryzyka i wskazanie istotności wpływu na wskaźnik ryzyka poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy 
jego ustalaniu. 
§ 3.150) W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2 lit. b, informacja o wskaźniku ryzyka jest przekazywana na wniosek 
banku albo sp ółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej zawierający co najmniej jeden z numerów, o których mowa 
w art. 119zr § 1 pkt 4 lit. b i c, niezwłocznie po otrzymaniu wniosku. Informacja o wskaźniku ryzyka nie zawiera wskaz a-
nia istotności wpływu na wskaźnik ryzyka poszczególnych kryteriów uwzględnianych przy jego ustalaniu. 
§ 4. Banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe mogą wykorzystywać informacje o wskaźniku ryzyka w y-
łącznie w celu wykonywania uprawnień lub obowiązków, o których mowa w: 
1)151)  art. 106 i art. 106a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe oraz art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 5 listopada 
2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2386 i 2243 oraz z 2019 r. 
poz. 326 i 730), w tym dokonywania oceny ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, o której mowa 
w przepisach o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu; 
2) art. 106d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, z tym że banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo- 
-kredytowe mogą udostępniać wzajemnie informacje o wskaźniku ryzyka wyłącznie innym bankom lub spółdzielczym 
kasom oszczędnościowo-kredytowym. 
§ 5. Przepis § 4 nie ogranicza uprawnień banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do wykorz y-
stywania w innych obszarach ich działalności rezultatów procedur dotyczących wykonywania uprawnień lub obowiązków 
wymienionych w § 4. 
§ 6. Informacje o wskaźniku ryzyka są udostępniane innym podmiotom niż wymienione w § 1 wyłącznie przez Szefa 
Krajowej Administracji Skarbowej na zasadach i w trybie określonych w dziale VII. 
§ 7. Informacje o wskaźniku ryzyka nie podlegają udostępnieniu podmiotom kwalifikowanym. 
§ 8. Dostęp do informacji o istotności wpływu poszczególnych kryteriów na wskaźnik ryzyka, przekazywanych ban-
kom i spółdzielczym kasom oszczędnościowo-kredytowym, mają wyłącznie osoby wyznaczone do realizacji celów, o kt ó-
rych mowa w § 4. 
§ 9. Izba rozliczeniowa udostępnia algorytmy, na podstawie których jest ustalany wskaźnik ryzyka, wyłącznie Szef o-
wi Krajowej Administracji Skarbowej, na jego żądanie. 
§ 10. Za ustalanie wskaźnika ryzyka bank i spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa ponoszą roczną opłatę na 
rzecz izby rozliczeniowej ustalaną ryczałtowo w odniesieniu do liczby rachunków podmiotu kwalifikowanego prowadz o-
nych przez ten bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową. W przypadku gdy wskaźnik ryzyka ustalany jest za 
okres krótszy niż rok kalendarzowy, opłata ustalana jest w wysokości proporcjonalnej do liczby miesięcy, w których 
wskaźnik ryzyka jest ustalany. 
§ 11. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i terminy wno-
szenia opłaty, o której mowa w § 10, uwzględniając koszty ustalania i przekazywania wskaźnika ryzyka, koszty wdrożenia 
i utrzymania STIR oraz okres, za który wskaźnik ryzyka jest ustalany. 
                                                           
149) Dodany przez art. 1 pkt 4 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
150) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 4 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
151) W brzmieniu ustalonym przez art. 165 pkt 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu 
terroryzmu (Dz. U. poz. 723), która weszła w życie z dniem 13 lipca 2018 r. 
  
Dziennik Ustaw – 101 – Poz. 900 
 
 Art. 119zp. § 1. Banki oraz spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe przekazują izbie rozliczeniowej: 
1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych: 
a) otwieranych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe – niezwłocznie, nie później jednak niż 
do godziny 1200 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku podmiotu kwalifikowanego, 
b) prowadzonych przez banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe – niezwłocznie, nie później jednak 
niż do godziny 1200 dnia następującego po dniu uzyskania, zmiany lub uzupełnienia tych informacji; 
2) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotu kwalifikowanego – niezwłocznie, nie później jednak 
niż do godziny 1500 dnia następującego po dniu dokonania transakcji; 
3) informacje o rachunkach oszczędnościowych i rachunkach oszczędnościowo-rozliczeniowych prowadzonych dla osób 
fizycznych przez banki oraz informacje o rachunkach członków spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, ni e-
będących rachunkami podmiotów kwalifikowanych, niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1200 dnia nast ę-
pującego po dniu otwarcia rachunku. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w art. 119zk § 2 i 3, banki i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe 
przekazują: 
1) informacje, o których mowa: 
a) w § 1 pkt 1 lit. a – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia następującego po dniu otwarcia 
rachunku podmiotu kwalifikowanego, 
b) w § 1 pkt 1 lit. b – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia następującego po dniu uzyskania, 
zmiany lub uzupełnienia tych informacji, 
c) w § 1 pkt 3 – niezwłocznie, nie później jednak niż do godziny 1800 dnia następującego po dniu otwarcia rachunku; 
2) zestawienia, o których mowa w § 1 pkt 2, niezwłocznie, nie później jednak niż do końca dnia następującego po dniu 
dokonania transakcji. 
§ 3.152) W przypadku stwierdzenia przez izbę rozliczeniową rozbież ności pomiędzy numerami, o których mowa 
w art. 119zr § 1 pkt 4 lit. b i c, a danymi, o których mowa w art. 119zu § 1 pkt 2, izba rozliczeniowa przekazuje bankowi 
albo spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej informację o stwierdzonej rozbież ności, wskazując dane, których 
dotyczy rozbież ność. 
Art. 119zq. Izba rozliczeniowa, na podstawie informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1, przekazuje 
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, nie rzadziej niż raz dziennie: 
1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych prowadzonych i otwieranych przez banki i spółdzielcze kasy 
oszczędnościowo-kredytowe; 
2) informacje o łącznej kwocie obciążeń oraz łącznej kwocie uznań rachunków podmiotów kwalifikowanych dotycz ą-
cych transakcji uznających lub obciążających rachunki, o którym mowa w art. 119zp § 1 pkt 3; 
3) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotów kwalifikowanych w zakresie transakcji innych niż 
wskazane w pkt 2. 
Art. 119zr. § 1. Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i art. 119zq pkt 1, obejmują: 
1) identyfikator banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej; 
2) datę i godzinę wysłania danych; 
3)153)  kod waluty rachunku podmiotu kwalifikowanego, numer rachunku podmiotu kwalifikowanego w formacie Numeru 
Rachunku Bankowego oraz datę otwarcia i zamknięcia rachunku podmiotu kwalifikowanego;  
3)154)  rodzaj rachunku podmiotu kwalifikowanego, kod waluty rachunku podmiotu kwalifikowanego, numer  
rachunku podmiotu kwalifikowanego w formacie Numeru Rachunku Bankowego lub inny numer – w prz y-
padku rachunku lokaty terminowej, datę zakończenia okresu, na jaki umowa lokaty terminowej została z a-
warta – w przypadku rachunku lokaty terminowej, oraz datę otwarcia i zamknięcia rachunku podmiotu kw a-
lifikowanego;  
                                                           
152) Dodany przez art. 1 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wszedł w życie z dniem 1 października 2018 r. 
153) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 154. 
154) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wejdzie w życie z dniem 1 maja 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 102 – Poz. 900 
 
 4) dane identyfikacyjne podmiotu kwalifikowanego, jeżeli są dostępne, zawierające: 
a) firmę, nazwę albo imię i nazwisko osoby fizycznej, o której mowa w art. 119zg pkt 4 lit. b, 
b) rodzaj prowadzonej działalności, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym i datę rejestracji lub rozpoczęcia dzi a-
łalności oraz kraj rejestracji podmiotu kwalifikowanego lub rezydencji podatkowej, 
c) numer PESEL, numer identyfikacyjny REGON oraz numer identyfikacji podatkowej, a w przypadku podmiotu 
kwalifikowanego mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd w państwie lub na terytorium spoza Unii 
Europejskiej – EURONIP lub inny numer identyfikacji podatkowej, 
d) dane adresowe prowadzonej działalności, siedziby oraz adres korespondencyjny podmiotu kwalifikowanego 
zawierający kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu i lokalu, 
e) numer telefonu i adres poczty elektronicznej podmiotu kwalifikowanego; 
5) dane identyfikacyjne pełnomocnika do rachunków podmiotu kwalifikowanego i reprezentanta podmiotu kwalifikow a-
nego, a także jego beneficjenta rzeczywistego w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciw-
działaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, jeżeli są dostępne, zawierające:155) 
a) imię i nazwisko, 
b) numer PESEL oraz rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości, 
c) datę i kraj urodzenia oraz obywatelstwo, 
d) dane adresowe zawierające kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu i lokalu, 
e) numer telefonu i adres poczty elektronicznej. 
§ 2. Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i art. 119zq pkt 1, obejmują także: 
1) datę ustanowienia pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego i reprezentanta podmiotu kwalifikowanego; 
2) zakres umocowania pełnomocnika do rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
3)156)  informacje o blokadach rachunku podmiotu kwalifikowanego oraz o blokadach środków na rachunku po d-
miotu kwalifikowanego dokonanych na podstawie odrębnych ustaw zawierające:  
a) wskazanie, czy blokada dotyczy jednego rachunku podmiotu kwalifikowanego,  
b) kwotę blokady, 
c) termin, do którego obowiązuje blokada,  
d) organ, na żądanie którego została dokonana blokada  
– jeżeli są dostępne;  
4)156)  informacje o zajęciach wierzytelności z rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające:  
a) wskazanie, czy zajęcie dotyczy jednego rachunku podmiotu kwalifikowanego,  
b) wskazanie, czy zajęcie zostało dokonane w postępowaniu egzekucyjnym czy w postępowaniu zabezpiecz a-
jącym,  
c) kwotę należności pieniężnej, na poczet której dokonano zajęcia,  
d) organ egzekucyjny, który dokonał zajęcia  
– jeżeli są dostępne;  
5)156)  wskazanie numeru rachunku VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku 
od towarów i usług prowadzonego dla rachunku rozliczeniowego, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy 
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, albo rachunku członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo- 
-kredytowej będącego podmiotem kwalifikowanym. 
§ 3. Zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 2 i art. 119zq pkt 3, obejmują: 
1) dane identyfikacyjne nadawcy i odbiorcy transakcji, jeżeli są dostępne, zawierające: 
a) imię i nazwisko lub nazwę, 
b) dane adresowe zawierające kod kraju, kod pocztowy, miejscowość, ulicę, numer domu i lokalu; 
                                                           
155) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 165 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 151. 
156) Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wejdzie w życie z dniem 1 lipca 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 103 – Poz. 900 
 
 2) numer rachunku nadawcy transakcji i rachunku odbiorcy transakcji; 
3) datę obciążenia lub uznania rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
4) kwotę i walutę transakcji; 
5) tytuł i opis transakcji; 
6) saldo początkowe i saldo końcowe zestawienia transakcji dotyczących rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
7)157)  dane identyfikacyjne osoby, o której mowa w § 1 pkt 5 – w przypadku gdy osoba ta złożyła dyspozycję prz e-
prowadzenia transakcji dotyczącej rachunku podmiotu kwalifikowanego, dokonała wpłaty gotówkowej na r a-
chunek podmiotu kwalifikowanego lub dokonała wypłaty gotówkowej z rachunku podmiotu kwalifikowanego, 
w imieniu jego posiadacza, w tym przy użyciu karty płatniczej w rozumieniu art. 2 pkt 15a ustawy z dnia 
19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych wydanej do rachunku podmiotu kwalifikowanego – jeżeli są dostępne;  
8)157)  informację o łącznej kwocie środków zajętych przez organ egzekucyjny lub zablokowanych na rachunku 
podmiotu kwalifikowanego;  
9)158)  numer rachunku prowadzonego w celu automatycznej identyfikacji dyspozycji składanych z rachunku podmiotu 
kwalifikowanego (rachunek wirtualny), jeżeli dyspozycje dotyczą uznania takiego rachunku – w przypadku zestawień 
przekazywanych przez bank albo sp ółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową prowadzące ten rachunek. 
§ 4. Informacje, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 3, obejmują: 
1) identyfikator banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej; 
2) datę i godzinę przekazania informacji; 
3) kody walut rachunków, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 3, numery tych rachunków w formacie Numeru Rachu n-
ku Bankowego oraz daty ich otwarcia i zamknięcia. 
§ 5. Dane, o których mowa w art. 119zp § 1 oraz art. 119zq, są przekazywane w postaci elektronicznej odpowiadaj ą-
cej strukturze logicznej dostępnej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego min i-
stra właściwego do spraw finansów publicznych. 
Art. 119zs. § 1. W celu weryfikacji lub uzupełnienia posiadanych przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 
informacji niezbędnych do wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym dziale, Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej może żądać przekazania przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową: 
1) informacji lub zestawień innych niż przekazane na podstawie art. 119zq, przy czym przepisy art. 119zr § 1–3 stosuje 
się odpowiednio; 
2)159)  informacji o blokadach środków na rachunku podmiotu kwalifikowanego, ze wskazaniem kwoty blokady, terminu, do 
którego obowiązuje blokada, i rodzaju organu, na żądanie którego blokada została dokonana;  
2) (uchylony)160) 
3)159)  informacji o zajęciach wierzytelności z rachunku podmiotu kwalifikowanego ze wskazaniem, czy zajęcie zostało 
dokonane w postępowaniu egzekucyjnym lub postępowaniu zabezpieczającym, organu egzekucyjnego, który dokonał 
zajęcia, oraz kwoty należności pieniężnej, na poczet której dokonano zajęcia. 
3) (uchylony)160) 
4)161)  adresów IP, z których: 
a) następowały logowania do usług bankowości elektronicznej umożliwiających dostęp do rachunku 
podmiotu kwalifikowanego wraz ze wskazaniem identyfikatora, z którego użyciem dokonano logowania, 
oraz daty i godziny tych logowań, 
b) zostały złożone dyspozycje przeprowadzenia transakcji dotyczących rachunku podmiotu kwalifikowanego 
wraz ze wskazaniem identyfikatora, z którego użyciem złożono dyspozycję, oraz daty i godziny złożenia 
tych dyspozycji – w przypadku gdy dyspozycje nie zostały złożone z wykorzystaniem usług bankowości 
elektronicznej 
– jeżeli są dostępne. 
                                                           
157) Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wejdzie w życie z dniem 1 lipca 2019 r. 
158) Dodany przez art. 1 pkt 6 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wszedł w życie z dniem 8 sierpnia 2018 r. 
159) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 160. 
160) Przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wejdzie w życie z dniem 1 lipca 2019 r. 
161) Dodany przez art. 1 pkt 7 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wejdzie w życie z dniem 1 lipca 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 104 – Poz. 900 
 
 § 2.162) Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa przekazują Szefowi Krajowej Administracji Ska r-
bowej posiadane dane objęte żądaniem, o którym mowa w § 1, niezwłocznie, nie później niż w terminie 3 dni od dnia 
otrzymania żądania, a w przypadku gdy dane te znajdują się w formie uniemożliwiającej ich automatyczne przetwarzanie – 
nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania żądania. 
§ 2.163) Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa przekazują Szefowi Krajowej Administracji 
Skarbowej posiadane dane objęte żądaniem, o którym mowa w § 1, niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 
3 dni od dnia otrzymania żądania, a jeżeli dane te znajdują się w formie uniemożliwiającej ich automatyczne prz e-
twarzanie – nie później niż w terminie:  
1) 7 dni od dnia otrzymania żądania – w przypadku danych, o których mowa w § 1 pkt 1;  
2) 14 dni od dnia otrzymania żądania – w przypadku danych, o których mowa w § 1 pkt 4.  
Art. 119zt. Informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1 i art. 119zq, są udzielane przez izbę rozlicz e-
niową podmiotom innym niż Szef Krajowej Administracji Skarbowej wyłącznie na żądanie: 
1) sądu lub prokuratora – w związku z toczącym się postępowaniem o wyłudzenia skarbowe przeciwko podmiotowi 
kwalifikowanemu będącemu posiadaczem rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
2) Prezesa Najwyższej Izby Kontroli – w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania kontrolnego określo-
nego w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2019 r. poz. 489); 
3) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu 
Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, Służby 
Więziennej, Biura Ochrony Rządu164) i ich posiadających pisemne upoważnienie funkcjonariuszy lub żołnierzy – 
w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie info r-
macji niejawnych; 
4)165)  Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych – w zakresie niezbędnym do realizacji ustawowych zadań określonych 
w przepisach o ochronie danych osobowych; 
5) Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego – na zasadach i w trybie określonych w art. 23 ustawy z dnia 9 czerwca 
2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 2104 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 53 i 125); 
6) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – na zasadach i w trybie określonych w art. 34a ustawy z dnia 24 maja 
2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2018 r. poz. 2387, 2245 i 2399 
oraz z 2019 r. poz. 53 i 125 ). 
Art. 119zu. § 1.166) W celu ustalenia wskaźnika ryzyka izba rozliczeniowa przetwarza:  
1) dane przekazane na podstawie art. 119zp § 1;  
2) dane udostępnione z Centralnego Rejestru Podmiotó w – Krajowej Ewidencji Podatników, o których mowa w art. 15 
ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. 
z 2019 r. poz. 63 i 730);  
3) informacje dostępne publicznie. 
§ 2. Do przetwarzania danych, o których mowa w art. 119zp § 1 oraz art. 119zq, stosuje się przepisy ustawy z dnia 
29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych167), z tym że dane te mogą być przetwarzane w STIR bez wiedzy i zgody 
osoby, której dane te dotyczą. 
                                                           
162) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 163. 
163) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wejdzie w życie z dniem 1 lipca 2019 r. 
164) Obecnie Służbie Ochrony Państwa na podstawie art. 347 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa 
(Dz. U. z 2018 r. poz. 138), która weszła w życie z dniem 1 lutego 2018 r. 
165) W brzmieniu ustalonym przez art. 120 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 17. 
166) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wszedł w życie z dniem 8 sierpnia 2018 r. 
167) Ustawa utraciła moc z dniem 25 maja 2018 r. z wyjątkiem art. 1, art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4–7, art. 14–22, art. 23–28, art. 31 oraz 
rozdziałów 4, 5 i 7, które zachowały moc w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w celu rozpoznawania, zapobiegania, 
wykrywania i zwalczania czynów zabronionych, prowadzenia postępowań w sprawach dotyczących tych czynów oraz wykonywania 
orzeczeń w nich wydanych, kar porządkowych i środków przymusu w zakresie określonym w przepisach stanowiących podstawę 
działania służb i organów uprawnionych do realizacji zadań w tym zakresie, w terminie do dnia wejścia w życie przepisów wdraż a-
jących dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych 
w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia post ę-
powań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu  
takich danych oraz uchylającą decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 89), na podstawie 
art. 175 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. poz. 1000), która weszła w życie z dniem 25 maja 
2018 r. Przepisy ustawy wymienione w zdaniu pierwszym utraciły moc z dniem 6 lutego 2019 r., na podstawie art. 107 ustawy 
z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości 
(Dz. U. z 2019 r. poz. 125), która weszła w życie z dniem 6 lutego 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 105 – Poz. 900 
 
 § 3. Dane przetwarzane na podstawie przepisów niniejszego działu są przechowywane przez izbę rozliczeniową, ban-
ki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej przez 5 lat, licząc od 
pierwszego dnia roku następującego po roku, w którym otrzymały dane. 
§ 4. Jeżeli w okresie, o którym mowa w § 3, nie upłynął termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, zwrotu 
podatku lub wyłudzenia skarbowego, w związku z którym przechowywane dane mogłyby stanowić dowód w postępow a-
niu, dane te mogą być przechowywane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nie dłużej niż do upływu terminu 
przedawnienia. 
§ 5. Izba rozliczeniowa, która wykonywała obowiązki określone w niniejszym dziale, jest obowiązana do przekazania 
Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej danych i informacji przechowywanych na podstawie ustawy w terminie 
miesiąca, licząc od ostatniego dnia realizacji tych obowiązków.  
§ 6. Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest obowiązany do przekazania danych i informacji, o których mowa 
w § 5, izbie rozliczeniowej, która przejęła realizację obowiązków wynikających z niniejszego działu, w zakresie koniec z-
nym do ustalenia wskaźnika ryzyka, w terminie miesiąca, licząc od dnia ich otrzymania. 
§ 7. Do okresu przechowywania danych, o którym mowa w § 3, przez izbę rozliczeniową, o której mowa w § 6, 
wlicza się okres przechowywania danych przez izbę rozliczeniową, o której mowa w § 5. 
Rozdział 3 
Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego 
Art. 119zv. § 1.168) Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikow a-
nego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której 
mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych 
kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzaj ą-
cych do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać.  
§ 2.168) Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera:  
1) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego;  
2) okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 3.168) W przypadku, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje:  
1) bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej – żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;  
2) właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-skar bo-
wego oraz prokuratorowi – zawiadomienie o blokadzie rachunku podmiotu kwalifikowanego zawierające dane okreś-
lone w żądaniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 4. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie po otrzymaniu żądania, o którym mowa 
w § 3 pkt 1: 
1) odnotowują datę i godzinę jego otrzymania; 
2) dokonują blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
3) informują Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o: 
a) dacie i godzinie otrzymania żądania, o którym mowa w § 3 pkt 1, i dokonania blokady rachunku podmiotu kwal i-
fikowanego oraz saldzie tego rachunku podmiotu kwalifikowanego w momencie dokonania blokady rachunku 
podmiotu kwalifikowanego, 
b) nieprowadzeniu rachunku podmiotu kwalifikowanego wskazanego w żądaniu, o którym mowa w § 3 pkt 1.  
§ 4a.169) Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa nie ujawniają podmiotowi kwalifikowanemu 
informacji o przekazaniu żądania lub dokonaniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 4b.170) Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa informują podmiot kwalifikowany o przek a-
zaniu żądania lub dokonaniu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego wyłącznie na jego wniosek, po uprze d-
nim potwierdzeniu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, że wszystkie przekazane żądania blokady  
rachunków tego podmiotu kwalifikowanego zostały wykonane.  
                                                           
168) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
169) Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
170) Dodany przez art. 1 pkt 9 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 139; wejdzie w życie z dniem 1 lipca 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 106 – Poz. 900 
 
 § 4c.170) W przypadku złożenia dyspozycji przeprowadzenia transakcji dotyczących rachunku podmiotu kwal i-
fikowanego będącego przedmiotem blokady bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie 
informują Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o:  
1) dacie i godzinie złożenia dyspozycji;  
2) treści transakcji będącej przedmiotem dyspozycji w zakresie określonym w art. 119zr § 3.  
§ 4d.170) Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w § 4b, bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnoś-
ciowo-kredytowa informują Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o:  
1) dacie i godzinie złożenia wniosku;  
2) adresie poczty elektronicznej, z którego złożono wniosek, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy wniosek 
został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej;  
3) adresie IP, z którego nastąpiło logowanie, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy wniosek został złożony za 
pośrednictwem serwisu internetowego służącego do obsługi rachunku podmiotu kwalifikowanego lub w inny 
sposób umożliwiający identyfikację tego adresu;  
4) numerze telefonu, za pośrednictwem którego został złożony wniosek, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy 
wniosek został złożony telefonicznie;  
5) adresie placówki banku, spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej albo ich oddziału, w których został 
złożony wniosek – w przypadku gdy wniosek został złożony osobiście;  
6) adresie nadawcy, jeżeli jest dostępny – w przypadku gdy wniosek został złożony za pośrednictwem operatora 
pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. 
§ 5. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczna również w odniesieniu do rachunku podmio tu kwa-
lifikowanego, którego podmiot kwalifikowany jest współposiadaczem.  
§ 6.171) Szef Krajowej Administracji Skarbowej niezwłocznie po otrzymaniu informacji, o której mowa w § 4 pkt 3 lit. a, 
w odniesieniu do wszystkich żądań dotyczących podmiotu kwalifikowanego przekazanych do momentu otrzymania tej 
informacji, przekazuje temu podmiotowi zawiadomienie o blokadzie jego rachunku zawierające dane określone w tych 
żądaniach. 
§ 7. W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego Szef Krajowej Administracji Skarbowej:172) 
1) może ograniczyć zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego lub 
2) uchyla blokadę, jeżeli stwierdzi, że ustała przesłanka blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 8.173) Do ograniczenia zakresu oraz uchylenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego przepisy § 2–6 stosuje 
się odpowiednio.  
§ 9. Minister właściwy do spraw finansów publicznych przeprowadza, nie rzadziej niż raz na kwartał, kontrolę prz e-
strzegania przepisów § 1, 2, 6 i 7 przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, a w przypadku upoważnienia, zgodnie 
z przepisami wydanymi na podstawie art. 119zze, innego organu Krajowej Administracji Skarbowej – przez ten organ.  
Art. 119zw. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady 
rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona 
obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zob o-
wiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych 
na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprz e-
dzającego rok, w którym wydano postanowienie.  
§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, zawiera: 
1) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
2) zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
3) oznaczenie terminu przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
4) uzasadnienie przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
5) pouczenie o treści art. 119zx, art. 119zy § 1, art. 119zz § 1, art. 119zza § 1 i art. 119zzb.  
                                                           
171) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
172) Wprowadzenie do wyliczenia w brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. d ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
173) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 9 lit. e ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
  
Dziennik Ustaw – 107 – Poz. 900 
 
 § 3. Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w § 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje: 
1) bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku pod-
miotu kwalifikowanego zawierające dane, o których mowa w § 2 pkt 1– 3; 
2) właściwemu dla podmiotu kwalifikowanego naczelnikowi urzędu skarbowego, naczelnikowi urzędu celno-skarbo-
wego oraz prokuratorowi zawiadomienie o przedłużeniu terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowane go za-
wierające dane określone w postanowieniu. 
§ 4. Żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie prz e-
kazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikow a-
nego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2.  Przepisy art. 119zv § 4‒5 stosuje się odpowiednio.174) 
§ 4a.175) Szef Krajowej Administracji Skarbowej, niezwłocznie po otrzymaniu informacji o przedłużeniu blokady 
rachunku podmiotu kwalifikowanego, doręcza podmiotowi kwalifikowanemu postanowienie, o którym mowa w § 1, oraz 
informację o dacie i godzinie przekazania bankowi lub sp ółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej żądania 
przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego.  
§ 5. W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w § 2 pkt 3, Szef Krajowej 
Administracji Skarbowej, w drodze postanowienia: 
1) może zmienić zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 
2) uchyla blokadę rachunku podmiotu kwalifikowanego, jeżeli stwierdzi, że ustała przesłanka blokady rachunku podmi o-
tu kwalifikowanego.  
§ 6.176) Do postanowienia, o którym mowa w § 5, przepisy § 2, 3 i 4a oraz art. 119zv § 4‒5 stosuje się odpowiednio.  
Art. 119zx. W okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego wierzytelności z tego rachunku podmiotu kwal i-
fikowanego nie mogą być przedmiotem zabezpieczenia rzeczowego.  
Art. 119zy. § 1. Na wniosek podmiotu kwalifikowanego Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze p o-
stanowienia, wyrazić zgodę na wypłatę z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego środków na: 
1)177)  wynagrodzenie za pracę wypłacane na podstawie umowy o pracę zawartej co najmniej 3 miesiące przed dniem doko-
nania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego wraz z zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz 
składkami na ubezpieczenie społeczne należnymi od wypłacanego wynagrodzenia – po przedłożeniu odpisu listy płac 
oraz dokumentu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającego zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych z tyt u-
łu umowy o pracę;  
2)178)  alimenty lub rentę o charakterze alimentacyjnym – po przedłożeniu tytułu stwierdzającego obowiązek podmiotu 
kwalifikowanego do płacenia alimentów lub renty.  
§ 2. W postanowieniu, o którym mowa w § 1, określa się wysokość środków podlegających wypłacie, w tym na rzecz 
pracownika oraz osoby uprawnionej do alimentów lub renty o charakterze alimentacyjnym zasądzonej tytuł em odszkodo-
wania, odpowiadającą wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie ustawy z dnia 10 pa ź-
dziernika 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. 
§ 3. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, po uzyskaniu informacji od Szefa Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej o wyrażeniu zgody, o której mowa w § 1, dokonują wypłaty wynagrodzenia, alimentów lub renty osobie 
uprawnionej do tych świadczeń. 
Art. 119zz. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze postanowienia, wyrazić zgodę na: 
1)  zapłatę zobowiązania podatkowego lub należności celnej przed terminem płatności z zablokowanego rachunku 
podmiotu kwalifikowanego – na wniosek podmiotu kwalifikowanego zawierający wskazanie zobowiązania 
podatkowego lub należności celnej, jej wysokości oraz naczelnika urzędu skarbowego właściwego do jej poboru; 
2) zwolnienie środków z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego – na wniosek podmiotu kwalifikowanego 
w szczególnie uzasadnionych przypadkach. 
                                                           
174) Zdanie drugie dodane przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
175) Dodany przez art. 1 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
176) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 10 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
177) Ze zmianą wprowadzoną przez z art. 1 pkt 11 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
178) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 11 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
  
Dziennik Ustaw – 108 – Poz. 900 
 
 § 2. Jeżeli postanowienie, o którym mowa w § 1, stało się ostateczne, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przek a-
zuje bankowi lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej żądanie odpowiednio przekazania środków  właściwemu 
naczelnikowi urzędu skarbowego lub zwolnienia środków z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego, wskaz u-
jąc zakres zwolnienia. 
Art. 119zza. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze postanowienia, zwolnić środki 
z zablokowanego rachunku podmiotu kwalifikowanego na zapłatę zaległości podatkowej lub celnej oraz odsetek za zwł o-
kę, w przypadku: 
1) złożenia deklaracji, korekty deklaracji lub zgłoszenia celnego; 
2) wydania ostatecznej decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego lub należności celnej, 
potwierdzającej istnienie zaległości podatkowej lub celnej; 
3) nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatk o-
wego lub należności celnej, potwierdzającej istnienie zaległości podatkowej lub celnej. 
§ 2. Przepis art. 119zz § 2 stosuje się odpowiednio.  
Art. 119zzb.  § 1.179) Na postanowienia, o których mowa w art. 119zw § 1 i 5, art. 119zy § 1, art. 119zz § 1 oraz 
art. 119zza § 1, przysługuje zażalenie.  
§ 2.179) Zażalenie jest rozpatrywane niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania.  
§ 3. (uchylony)180) 
§ 4. W zakresie nieuregulowanym do postępowań, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje się odpowiednio 
przepisy działu IV.  
§ 5.181) W przypadku skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawach, o których mowa w art. 119zw § 1 
i art. 119zza § 1:  
1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 7 dni od dnia otrzymania skargi;  
2) rozpatrzenie skargi następuje w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.  
Art. 119zzc. § 1.182) Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego upada:  
1) z upływem okresu określonego w żądaniu, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2, jeżeli nie przedłużono terminu 
blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego;  
2) z chwilą wykonania przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową żądania uchylenia blokady wyd a-
nego na podstawie art. 119zv § 7 pkt 2 lub art. 119zw § 5 pkt 2;  
3) z upływem terminu określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 119zw § 1; 
4) z chwilą dokonania zajęcia na podstawie:  
a) zarządzenia zabezpieczenia wystawionego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji 
w związku z zawiadomieniem, o którym mowa w art. 119zv § 3 pkt 2, na zabezpieczenie zobowiązania podatk o-
wego lub należ ności celnej wraz z odsetkami za zwł okę,  
b) postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym wydanego w trybie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – 
Kodeks postępowania karnego w związku z zawiadomieniem, o którym mowa w art. 119zv § 3 pkt 2  
– w części odpowiadającej wysokości określonej odpowiednio w zarządzeniu zabezpieczenia lub postanowieniu o z a-
bezpieczeniu majątkowym.  
§ 2. Bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa niezwłocznie uchylają blokadę rachunku podmiotu 
kwalifikowanego: 
1) w przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 1– 3; 
2) w części wolnej od zajęcia – w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 4.  
                                                           
179) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
180) Przez art. 1 pkt 12 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
181) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 12 lit. c ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
182) W brzmieniu ustalonym przez art. 1 pkt 13 ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
  
Dziennik Ustaw – 109 – Poz. 900 
 
 Art. 119zzd. Dokonanie przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową blokady rachunku podmiotu 
kwalifikowanego lub zmiany jej zakresu zgodnie z żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa 
w niniejszym rozdziale, nie powoduje odpowiedzialności dyscyplinarnej, cywilnej, karnej ani innej określonej odrębnymi 
przepisami.  
Art. 119zze. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, upoważnić inny 
organ Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania niektórych zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 
określonych w niniejszym rozdziale, mając na względzie zapewnienie sprawnego i skutecznego wykonywania tych zadań. 
Rozdział 4 
Kontrola 
Art. 119zzf. § 1. Kontrolę wypełniania obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale, przez banki, spółdzielcze 
kasy oszczędnościowo-kredytowe, izbę rozliczeniową, banki zrzeszające oraz Krajową Spółdzielczą Kasę Oszczędnoś-
ciowo-Kredytową sprawuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeprowadza, nie rzadziej niż raz na rok, kontrolę wypełniania przez 
izbę rozliczeniową obowiązków, o których mowa w niniejszym dziale. 
§ 3. Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadzają upoważnieni przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 
pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub organów podległych Szefowi 
Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 4. Kontrolę, o której mowa w § 1, przeprowadzają osoby posiadające poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające 
do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „poufne”. 
§ 5. Do kontroli, o której mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 62 ust. 1–3, 8 i 10, art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 
5, 7, 8, 10, 11 i 17 i ust. 3 i 4, art. 72 ust. 1 pkt 1–3 i 8–11 oraz ust. 3, art. 84 ust. 1, 2 i 4, art. 93 oraz art. 97 ust. 4 ustawy 
z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej. 
Art. 119zzg.183) Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych przeprowadza, nie rzadziej niż raz na 2 lata, kontrolę 
izby rozliczeniowej w zakresie ochrony danych osobowych przy wypełnianiu obowiązków, o których mowa w niniejsz ym 
dziale. 
Rozdział 5 
Kary pieniężne 
Art. 119zzh. § 1. Bank, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, bank zrzeszający oraz Krajowa Spółdzielcza 
Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa, które nie dopełniają obowiązku przekazywania informacji i zestawień, o których 
mowa w art. 119zp, lub danych, o których mowa w art. 119zs § 2, przekazują je niezgodnie z posiadanymi informacjami, 
zestawieniami lub danymi, lub zatajają prawdziwe informacje, zestawienia lub dane, podlegają karze pieniężnej. 
§ 2. Tej samej karze podlega bank oraz spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa, które nie dopełniają obowią z-
ku dokonania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, przedłużenia, zmiany zakresu lub uchylenia blokady rachunku 
podmiotu kwalifikowanego.  
Art. 119zzi.  Izba rozliczeniowa, która nie dopełnia obowiązku: 
1) prowadzenia STIR, 
2) ustalenia wskaźnika ryzyka, 
3) przekazania informacji o wskaźniku ryzyka, 
4) pośredniczenia w przekazaniu danych, informacji i żądań pomiędzy Szefem Krajowej Administracji Skarbowej 
a bankami oraz spółdzielczymi kasami oszczędnościowo-kredytowymi 
– podlega karze pieniężnej. 
Art. 119zzj. § 1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 119zzh i art. 119zzi, nakłada Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej, w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 1 000 000 zł. 
§ 2. Od decyzji przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych w terminie 14 dni od 
dnia jej doręczenia. 
Art. 119zzk.184) W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale do nakładania kary pieni ężnej stosuje się prz e-
pisy działu IVA Kodeksu postępowania administracyjnego. 
                                                           
183) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 120 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 17. 
184) Dodany przez art. 1 pkt 14 ustawy, o której mowa w odnośniku 139. 
  
Dziennik Ustaw – 110 – Poz. 900 
 
 DZIAŁ IV 
Postępowanie podatkowe 
Rozdział 1 
Zasady ogólne 
Art. 120. Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. 
Art. 121. § 1. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatk o-
wych. 
§ 2. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień 
o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. 
Art. 122. W toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaś-
nienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. 
Art. 123. § 1. Organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, 
a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych 
żądań. 
§ 2. Organ podatkowy może odstąpić od zasady przewidzianej w § 1, jeżeli w wyniku postępowania wszczętego na 
wniosek strony ma zostać wydana decyzja w całości uwzględniająca wniosek strony, oraz w przypadkach, o których mowa 
w art. 200 § 2 pkt 2. 
Art. 124. Organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu 
sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. 
Art. 125. § 1. Organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najpros t-
szymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. 
§ 2. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwiane niezwłocznie. 
Art. 126. Sprawy podatkowe załatwiane są w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego, chyba że 
przepisy szczególne stanowią inaczej. 
Art. 127. Postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne. 
Art. 128. Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmi a-
na tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przew i-
dzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. 
Art. 129. Postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron. 
Rozdział 2 
Wyłączenie pracownika organu podatkowego oraz organu podatkowego 
Art. 130. § 1. Funkcjonariusz Służby Celno-Skarbowej, zwany dalej „funkcjonariuszem”, pracownik urzędu gminy 
(miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby administracji skarbowej, Krajowej Informacji Skarbowej, urzędu 
obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego 
podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw 
normowanych przepisami prawa podatkowego, w których: 
1) są stroną; 
2) pozostają ze stroną w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy może mieć wpływ na ich prawa lub ob o-
wiązki; 
3) stroną jest ich małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty do drugiego stopnia; 
4) stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 
5) byli świadkami lub biegłymi, byli lub są przedstawicielami podatnika albo przedstawicielem podatnika jest jedna 
z osób wymienionych w pkt 3 i 4; 
6) brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 
7) zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne; 
8) stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej. 
  
Dziennik Ustaw – 111 – Poz. 900 
 
 § 2. Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub 
kurateli. 
§ 3. Bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony 
albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niew y-
mienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika lub funkcjonariusza. 
§ 4. Jeżeli nastąpi wyłączenie pracownika lub funkcjonariusza, odpowiednio naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik 
urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa, dyrektor izby admin i-
stracji skarbowej, dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wyznaczają innego 
pracownika lub funkcjonariusza do prowadzenia sprawy. 
§ 5. W przypadku wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego jego prezes wyznacza osobę upra w-
nioną do zastąpienia osoby wyłączonej. Jeżeli samorządowe kolegium odwoławcze na skutek wyłączenia jego członków 
nie może załatwić sprawy z braku pełnego składu orzekającego, Prezes Rady Ministrów, w drodze postanowienia, wyzn a-
cza do załatwienia sprawy inne samorządowe kolegium odwoławcze. 
Art. 131. § 1. Naczelnik urzędu skarbowego podlega wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących zobowiązań 
podatkowych lub innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w przypadku gdy sprawa dotyczy: 
1) naczelnika urzędu skarbowego albo jego zastępcy; 
2) dyrektora izby administracji skarbowej albo jego zastępcy; 
3) małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych do drugiego stopnia osób wymienionych w pkt 1 
albo 2; 
4) osoby związanej stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobą wymienioną w pkt 1 albo 2; 
5) podmiotu, z którym osoby wymienione w pkt 1–4 pozostają w takim stosunku prawnym, że rozstrzygnięcie sprawy 
może mieć wpływ na ich prawa lub obowiązki. 
§ 2. W przypadku wyłączenia naczelnika urzędu skarbowego z przyczyn określonych w: 
1) § 1 pkt 1, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 1 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego wyznaczony przez 
właściwego dyrektora izby administracji skarbowej; 
2) § 1 pkt 5 w zakresie pkt 1, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 1 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego 
wyznaczony przez właściwego dyrektora izby administracji skarbowej; 
3) § 1 pkt 2, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 2 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego wyznaczony przez 
Szefa Krajowej Administracji Skarbowej; 
4) § 1 pkt 5 w zakresie pkt 2, a także pkt 3 lub 4 w związku z pkt 2 – sprawę załatwia naczelnik urzędu skarbowego 
wyznaczony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 3 i 4, Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie może wyznaczyć 
naczelnika urzędu skarbowego podlegającego dyrektorowi izby administracji skarbowej, której dyrektora lub jego zastępcy 
dotyczą przesłanki wyłączenia. 
Art. 131a. W sprawach wyłączenia naczelnika urzędu celno-skarbowego art. 131 stosuje się odpowiednio. 
Art. 131b.  W sprawie wyznaczenia innego organu podatkowego, w przypadkach wymienionych w art. 131 i 131a, 
wydaje się postanowienie. 
Art. 132. § 1. Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa, ich zastępcy oraz skarbnik je d-
nostki samorządu terytorialnego podlegają wyłączeniu od załatwiania spraw dotyczących ich zobowiązań podatkowych lub 
innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do spraw dotyczących: 
1) małżonka, rodzeństwa, wstępnych, zstępnych albo powinowatych do drugiego stopnia osób wymienionych w § 1; 
2) osób związanych stosunkiem przysposobienia, opieki lub kurateli z osobami wymienionymi w § 1; 
3) osób pozostających z osobami wymienionymi w § 1 w takim stosunku prawnym, że może to mieć wpływ na roz-
strzygnięcie sprawy. 
§ 3. W przypadku wyłączenia organu, o którym mowa w § 1, samorządowe kolegium odwoławcze wyznacza, 
w drodze postanowienia, organ właściwy do załatwienia sprawy. 
Art. 132a. Przyczyny wyłączenia od załatwienia sprawy trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki 
lub kurateli. 
  
Dziennik Ustaw – 112 – Poz. 900 
 
 Rozdział 3 
Strona 
Art. 133. § 1. Stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także 
osoba trzecia, o której mowa w art. 110–117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do 
której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy.  
§ 2. Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacy j-
na niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed p o-
wstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających 
z tego prawa. 
§ 2a. Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawach dotyczących zwrotu podatku od towarów i usług może być 
wspólnik spółki wymienionej w art. 115 § 1, uprawniony na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług do otrz y-
mania zwrotu podatku. 
§ 2b. Stroną w postępowaniu podatkowym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zakresie zobowiązań byłej spółki 
cywilnej może być osoba, która była wspólnikiem spółki cywilnej w chwili rozwiązania spółki. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedną stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest 
uprawniony do działania w imieniu obojga. 
Art. 133a. § 1. Organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby, za jej zgodą, występować z żądaniem: 
1) wszczęcia postępowania, 
2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu 
– jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes publiczny. 
§ 2. Organ podatkowy, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania 
z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępow a-
nia lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie. 
§ 3. Organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony. 
Art. 134. (uchylony) 
Art. 135. Zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów 
prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej. 
Art. 136. (uchylony) 
Art. 137. (uchylony) 
Art. 138. § 1. Organ podatkowy występuje do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla osoby niezdolnej do 
czynności prawnych lub osoby nieobecnej, jeżeli kurator nie został już wyznaczony. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej nie może prowadzić swoich 
spraw wskutek braku powołanych do tego organów, organ podatkowy składa do sądu wniosek o ustanowienie kuratora. 
Rozdział 3a 
Pełnomocnictwo 
Art. 138a. § 1. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego dzi a-
łania. 
§ 2. Pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. 
§ 3.24) Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronic z-
nym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. 
  
Dziennik Ustaw – 113 – Poz. 900 
 
 § 4. Adwokat, radca prawny i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa 
oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać 
urzędowego poświadczenia podpisu strony. 
§ 5. Jeżeli odpis pełnomocnictwa lub odpisy innych dokumentów wykazujących umocowanie zostały sporządzone 
w formie dokumentu elektronicznego, ich uwierzytelnienia, o którym mowa w § 4, dokonuje się, opatrując odpisy kwalif i-
kowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.24) Odpisy pełnomocnictwa lub odpisy 
innych dokumentów wykazujących umocowanie uwierzytelniane elektronicznie są sporządzane w formatach danych okreś-
lonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności 
podmiotów realizujących zadania publiczne. 
Art. 138b. § 1. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. W kwestiach mniejszej wagi wynikających w toku postępowania, organ podatkowy może nie żądać pełnomocni c-
twa, jeżeli pełnomocnikiem jest małżonek strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu jego upoważnienia do 
występowania w imieniu strony. 
Art. 138c. § 1. Pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, d a-
ne identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta – numer i serię paszpo r-
tu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora 
podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy p o-
datkowego – także jego adres elektroniczny. 
§ 2. Pełnomocnik ustanowiony w procedurach szczególnych rozliczania podatku od towarów i usług, będący nierez y-
dentem i nieposiadający identyfikatora podatkowego, ma obowiązek wskazać numer służący do identyfikacji dla celów 
podatkowych nadany w jego państwie. W przypadku braku takiego numeru pełnomocnik ten podaje numer i serię paszpo r-
tu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość. Pełnomocnik ten ma również obowiązek wskazać swój adres ele k-
troniczny. 
§ 3. Jeżeli pełnomocnictwa udziela osoba, która nie może się podpisać, pełnomocnictwo zgłasza się ustnie do prot o-
kołu albo pełnomocnictwo podpisuje za taką osobę osoba sprawująca nad nią opiekę, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. 
Art. 138d. § 1. Pełnomocnictwo ogólne upoważnia do działania we wszystkich sprawach podatkowych oraz w innych 
sprawach należących do właściwości organów podatkowych. 
§ 2. Za pełnomocnika ogólnego strony w sprawach podatkowych uznaje się kuratora wyznaczonego przez sąd na 
wniosek organu podatkowego, o którym mowa w art. 138. 
§ 3. Pełnomocnictwo ogólne oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu zgłasza mocodawca, 
wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego, według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j 
§ 1 pkt 1, do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwi a-
jących złożenie pełnomocnictwa ogólnego, jego zmianę, odwołanie lub wypowiedzenie, w formie dokumentu elektronic z-
nego, pełnomocnictwo składa się w formie pisemnej według wzoru, o którym mowa w zdaniu pierwszym. 
§ 4. Informacje o udzieleniu pełnomocnictwa, o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu Szef Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej umieszcza w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych, zwanym dalej „Centralnym Rejestrem”. 
§ 5. Adwokat, radca prawny oraz doradca podatkowy mogą sami zgłaszać udzielenie im pełnomocnictwa ogólnego oraz 
zawiadamiać o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu, ze wskazaniem daty zwolnienia z obowiązku reprezentacji. 
§ 6. W przypadku, o którym mowa w art. 138c § 3, pełnomocnictwo ogólne, zawiadomienie o jego zmianie, odwoł a-
niu lub wypowiedzeniu zgłasza osoba sprawująca opiekę nad osobą, która nie może się podpisać, a w przypadku zgłosz e-
nia pełnomocnictwa ustnie do protokołu – organ podatkowy. 
§ 7. (uchylony) 
§ 8. Organ, na wniosek którego sąd wyznaczył kuratora, niezwłocznie informuje Szefa Krajowej Administracji Ska r-
bowej o treści postanowienia sądu o ustanowieniu kuratora. 
§ 9. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 114 – Poz. 900 
 
 Art. 138e. § 1. Pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej 
wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego. 
§ 2. Pełnomocnictwo szczególne może być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone 
ustnie do protokołu. 
§ 3. Pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypo wie-
dzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, 
w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. 
§ 4. Pełnomocnik może okazać oryginał lub notarialnie poświadczony odpis pełnomocnictwa szczególnego oraz z a-
wiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu w celu sporządzenia przez organ podatkowy jego urzędowego 
odpisu i dołączenia do akt sprawy. 
Art. 138f. § 1. Strona ma obowiązek ustanowienia w kraju pełnomocnika do doręczeń, jeżeli nie ustanawia pełn o-
mocnika ogólnego lub szczególnego, gdy: 
1) zmienia adres miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu na adres w państwie niebędącym państwem członkowskim 
Unii Europejskiej; 
2) nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim 
Unii Europejskiej i składa w kraju wniosek o wszczęcie postępowania lub w kraju doręczono jej postanowienie 
o wszczęciu postępowania. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli doręczanie pism stronie następuje za pomocą środków komunikacji elektr o-
nicznej. 
§ 3. W razie niedopełnienia przez stronę obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, pismo uznaje się za 
doręczone pod dotychczasowym adresem w kraju, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. 
§ 4. Do pełnomocnictwa do doręczeń stosuje się przepisy dotyczące pełnomocnictwa szczególnego. 
Art. 138g. Ustanawiając więcej niż jednego pełnomocnika o tym samym zakresie działania lub ustanawiając pełn o-
mocnika ogólnego oraz szczególnego w tej samej sprawie, strona wskazuje organowi jednego z nich jako pełnomocnika do 
doręczeń. 
Art. 138h.  Organ podatkowy w razie potrzeby dołącza do akt sprawy wydruk pełnomocnictwa ogólnego lub szcz e-
gólnego udzielonego w formie dokumentu elektronicznego oraz zawiadomienia o zmianie zakresu, odwołaniu lub wyp o-
wiedzeniu pełnomocnictwa. Zgodność wydruku z dokumentem elektronicznym potwierdza, w formie adnotacji, pracownik 
urzędu obsługującego organ podatkowy lub funkcjonariusz, który dokonał wydruku. 
Art. 138i. § 1. Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa ogólnego wywiera sku-
tek od dnia wpływu do Centralnego Rejestru. 
§ 2. Ustanowienie, zmiana zakresu, odwołanie lub wypowiedzenie pełnomocnictwa szczególnego wywiera skutek od 
dnia zawiadomienia organu podatkowego. 
§ 3. Adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać 
za stronę jeszcze przez dwa tygodnie od wypowiedzenia, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. 
Art. 138j. § 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wzór pełnomocnictwa ogólnego i wzór zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tego pełnomocni c-
twa, obejmujący dane identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika, mając na celu uproszczenie zgłaszania pełnomo c-
nictwa; 
2) wzór pełnomocnictwa szczególnego oraz wzór pełnomocnictwa do doręczeń, a także wzór zawiadomienia o zmianie, 
odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw, umożliwiający wskazanie zakresu pełnomocnictwa oraz dane 
identyfikujące mocodawcę i pełnomocnika, mając na celu uproszczenie zgłaszania pełnomocnictwa. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania, w for-
mie dokumentu elektronicznego, pełnomocnictwa ogólnego, pełnomocnictwa szczególnego oraz pełnomocnictwa do dor ę-
czeń, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w pełno-
mocnictwach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem. 
Art. 138k.  § 1. Centralny Rejestr jest prowadzony przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 2. Dostęp do Centralnego Rejestru mają organy podatkowe. 
  
Dziennik Ustaw – 115 – Poz. 900 
 
 § 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, upoważnić organ Krajowej 
Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie prowadzenia Ce n-
tralnego Rejestru, mając na celu zapewnienie sprawnego funkcjonowania tego rejestru. 
Art. 138l. § 1. W sprawie niecierpiącej zwłoki organ podatkowy wyznacza dla osoby nieobecnej tymczasowego peł-
nomocnika szczególnego, upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia przez sąd kuratora dla osoby nieobecnej. 
§ 2. Tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym może być w pierwszej kolejności wyznaczony przez organ podat-
kowy członek rodziny osoby nieobecnej, jeżeli wyrazi na to zgodę, a w przypadku braku takiej zgody – adwokat, radca 
prawny lub doradca podatkowy wyznaczony w trybie art. 138n § 1 lub 2. 
Art. 138m. § 1. W przypadku niemożności wszczęcia postępowania lub prowadzenia postępowania wobec osoby 
prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej z powodu braku powołanych do tego organów lub 
niemożności ustalenia adresu siedziby, miejsca prowadzenia działalności lub miejsca zamieszkania osób upoważnionych 
do reprezentowania jej spraw, organ podatkowy wyznacza dla tej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej 
osobowości prawnej tymczasowego pełnomocnika szczególnego upoważnionego do działania do czasu wyznaczenia kur a-
tora przez sąd. 
§ 2. Tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym jest adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy wyznaczony 
w trybie art. 138n § 1 lub 2. 
Art. 138n.  § 1. O wyznaczenie doradcy podatkowego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego organ podat-
kowy zwraca się do Krajowej Rady Doradców Podatkowych. Jeżeli doradca podatkowy ustanowiony w ten sposób ma 
podjąć czynności poza siedzibą organu podatkowego, Krajowa Rada Doradców Podatkowych, na wniosek ustanowionego 
doradcy podatkowego, wyznaczy w razie potrzeby doradcę podatkowego z innej miejscowości. 
§ 2. O wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego organ podatkowy 
zwraca się do okręgowej rady adwokackiej lub okręgowej izby radców prawnych właściwej dla siedziby organu podatko-
wego. Jeżeli adwokat lub radca prawny ustanowiony w ten sposób ma podjąć czynności poza siedzibą organu podatkow e-
go, Naczelna Rada Adwokacka lub Krajowa Rada Radców Prawnych, na wniosek ustanowionego adwokata lub radcy 
prawnego, wyznaczy w razie potrzeby adwokata lub radcę prawnego z innej miejscowości. 
§ 3. Do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego 
tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej 
przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie art. 41b ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie p o-
datkowym ( Dz. U. z 2019 r. poz. 283 i 730). 
Art. 138o. W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego oraz 
Kodeksu postępowania cywilnego. 
Rozdział 4 
Załatwianie spraw 
Art. 139. § 1. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez 
zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 
2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. 
§ 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawi a-
nych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów 
znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. 
§ 3. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia 
otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek 
o przeprowadzenie rozprawy – nie później niż w ciągu 3 miesięcy. 
§ 4. Do terminów określonych w § 1–3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla 
dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy 
strony albo z przyczyn niezależnych od organu. 
Art. 140. § 1. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest 
zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. 
§ 2. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło 
z przyczyn niezależnych od organu. 
  
Dziennik Ustaw – 116 – Poz. 900 
 
 Art. 141. § 1. Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie 
służy ponaglenie do: 
1) organu podatkowego wyższego stopnia; 
2) dyrektora izby administracji skarbowej, jeżeli sprawa dotyczy rozpatrywania odwołań od decyzji, o których mowa 
w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, wydanych przez naczeln i-
ka urzędu celno-skarbowego; 
3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby administracji 
skarbowej. 
§ 2. Organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwi e-
nia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie p o-
trzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześ-
nie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 
Art. 142. Pracownik organu podatkowego, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub nie 
dopełnił obowiązku wynikającego z art. 140 albo nie załatwił sprawy w dodatkowym terminie ustalonym zgodnie 
z art. 141 § 2, podlega odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności przewidzianej 
przepisami prawa. 
Art. 143. § 1. Organ podatkowy może upoważnić funkcjonariusza lub pracownika kierowanej jednostki organizacy j-
nej do załatwiania spraw w jego imieniu i w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji, postanowień 
i zaświadczeń. 
§ 1a. Upoważnienie może obejmować podpisywanie pism w formie dokumentu elektronicznego kwalifikowanym 
podpisem elektronicznym. 
§ 2. Upoważnienie, o którym mowa w § 1 i 1a, może być udzielone również: 
1) pracownikom obsługującym naczelnika urzędu skarbowego – przez naczelnika urzędu skarbowego; 
2) funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym dyrektora izby administracji skarbowej – przez dyrektora izby 
administracji skarbowej; 
3) funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym naczelnika urzędu celno-skarbowego – przez naczelnika urzędu 
celno-skarbowego; 
4) pracownikom Krajowej Informacji Skarbowej – przez dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej; 
5) funkcjonariuszom lub pracownikom obsługującym naczelnika urzędu celno-skarbowego lub dyrektora izby admin i-
stracji skarbowej albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej – przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej; 
6) funkcjonariuszom lub pracownikom komórek organizacyjnych urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw 
finansów publicznych – przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 3. Upoważnienie udzielane jest w formie pisemnej. 
Rozdział 5 
Doręczenia 
Art. 144. § 1. Organ podatkowy doręcza pisma: 
1) za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Pra-
wo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników inn e-
go organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub 
2) za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. 
§ 2. Jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie 
następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę p o-
dawczą. 
§ 3. W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism 
za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w sposób określony w § 1 pkt 1. 
§ 4. W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys, za 
pokwitowaniem. 
§ 5. Doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz org a-
nom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatk o-
wego. 
  
Dziennik Ustaw – 117 – Poz. 900 
 
 Art. 144a. § 1. Doręczanie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełni jeden 
z następujących warunków: 
1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego lub 
portal podatkowy; 
2) wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektr o-
niczny; 
3) wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu 
adres elektroniczny. 
§ 1a. Wystąpienie organu podatkowego o wyrażenie zgody, o której mowa w § 1 pkt 3, może nastąpić za pomocą 
środków komunikacji elektronicznej i zostać przesłane stronie przez portal podatkowy lub na jej adres elektroniczny. Prz e-
pisów art. 152a § 1–5 nie stosuje się. 
§ 1b. Strona ma prawo do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W takim 
przypadku organ podatkowy doręcza pismo w sposób określony dla pisma w formie innej niż forma dokumentu elektr o-
nicznego. 
§ 2. (uchylony) 
Art. 144b.  § 1.24) W przypadku pism wydanych w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu  
teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, które zostały opatrzone kwalifikowanym podpisem elektr o-
nicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, doręczenie może polegać na doręczeniu wydruku pisma uzysk a-
nego z tego systemu odzwierciedlającego treść tego pisma, jeżeli strona nie wnosiła o doręczanie pism za pomocą środków 
komunikacji elektronicznej lub nie wyraziła zgody na doręczanie pism w taki sposób. 
§ 2. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, zawiera: 
1)24) informację, że pismo zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinform a-
tycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej i podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem 
zaufanym albo podpisem osobistym, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która je 
podpisała; 
2) identyfikator tego pisma, nadawany przez system teleinformatyczny Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
§ 3. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, może zawierać mechanicznie odtwarzany podpis osoby, która podpisała 
pismo. 
§ 4. Wydruk pisma, o którym mowa w § 1, stanowi dowód tego, co zostało stwierdzone w piśmie wydanym w formie 
dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
Art. 145. § 1. Pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. 
§ 2. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. 
§ 2a. Pełnomocnikowi mającemu miejsce zamieszkania za granicą, który nie wskazuje adresu do doręczeń w kraju, 
pisma doręcza się za pomocą środków komunikacji elektronicznej na wskazany adres elektroniczny. 
§ 3. W razie niewyznaczenia pełnomocnika do doręczeń, o którym mowa w art. 138g, organ podatkowy doręcza 
pisma jednemu z pełnomocników. 
Art. 146. § 1. W toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić 
organ podatkowy o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, lub adresu elektronicznego. 
§ 2. W razie niedopełnienia obowiązku przewidzianego w § 1, w przypadku doręczania pisma za pośrednictwem ope-
ratora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2 012 r. – Prawo pocztowe, pismo uważa się za doręczone pod 
dotychczasowym adresem z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 pkt 1, a pismo pozostawia się 
w aktach sprawy. 
Art. 146a. § 1. Pełnomocnik ogólny ma obowiązek zawiadomić o zmianie adresu, pod którym dokonuje się doręczeń, 
lub adresu elektronicznego. Zawiadomienie o zmianie pełnomocnictwa w zakresie adresu jest składane do Centralnego 
Rejestru. 
§ 2. W razie niedopełnienia przez pełnomocnika ogólnego obowiązku przewidzianego w § 1, pismo uważa się za d o-
ręczone pod dotychczasowym adresem. Przepisy art. 146 § 2 oraz art. 152a § 3 stosuje się odpowiednio. 
Art. 147. (uchylony) 
  
Dziennik Ustaw – 118 – Poz. 900 
 
 Art. 147a. W sprawach dotyczących podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów 
stosuje się przepisy art. 83 i art. 84 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne. 
Art. 148. § 1. Pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do d o-
ręczeń w kraju. 
§ 2. Pisma osobom fizycznym mogą być także doręczane: 
1) w siedzibie organu podatkowego; 
2) w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata – adresatowi lub osobie upoważnionej przez 
pracodawcę do odbioru korespondencji. 
3) (uchylony) 
§ 3. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypa d-
kach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. 
Art. 149. W przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma 
doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma – sąsiad o-
wi, zarządcy domu lub dozorcy – gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma 
sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adres a-
ta, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres 
do doręczeń. 
Art. 150. § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe przechowuje pismo przez 
okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 
2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika org a-
nu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. 
§ 1a. (uchylony) 
§ 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbi o-
ru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się 
w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego 
jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje 
czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. 
§ 3. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie 
o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma 
w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. 
§ 4. W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym 
mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. 
Art. 150a. Na wniosek strony doręczenie może być dokonane na wskazany przez nią adres skrytki pocztowej. W tym 
przypadku pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo 
pocztowe składa się w placówce pocztowej tego operatora. Przepisy art. 150 § 2–4 stosuje się odpowiednio, z tym że z a-
wiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, wraz z informacją o możliwości jego odbioru, umieszcza się 
w skrytce pocztowej adresata. 
Art. 151. § 1. Osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza 
się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub 
prokurentowi. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 i art. 150a stosuje się odpowiednio. 
§ 2. W razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budynku 
lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub 
dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu 
przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby. 
Art. 151a. § 1. Jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres 
jej siedziby nie istnieje, został wykreślony z rejestru lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić mie j-
sca prowadzenia działalności, pismo doręcza się osobie fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, także wtedy 
gdy reprezentacja ma charakter łączny z innymi osobami. 
§ 2. W razie niemożności ustalenia adresu osoby fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, pismo pozo-
stawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. 
  
Dziennik Ustaw – 119 – Poz. 900 
 
 Art. 152. § 1. Odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty dor ę-
czenia. 
§ 2. Jeżeli odbierający pismo nie może potwierdzić doręczenia lub uchyla się od tego, doręczający sam stwierdza datę 
doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu. 
§ 3. W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli 
adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art. 152a § 1 pkt 3. 
Art. 152a. § 1. W celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres 
elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 
1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 
2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdz e-
nia doręczenia pisma; 
3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektr o-
nicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego 
poświadczenia odbioru w określony sposób. 
§ 2. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ 
podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości 
odebrania tego pisma. 
§ 3. W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania 
pierwszego zawiadomienia. 
§ 4. Zawiadomienia, o których mowa w § 1 i 2, mogą być automatycznie tworzone i przesyłane przez system tele-
informatyczny organu podatkowego, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się. 
§ 5. W przypadku doręczenia, o którym mowa w § 3, organ podatkowy umożliwia adresatowi pisma dostęp do treści 
pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokume n-
tu elektronicznego za doręczone oraz informacji o dacie uznania pisma za doręczone i o datach wysłania zawiadomień, 
o których mowa w § 1 i 2, w systemie teleinformatycznym. 
§ 6. Warunki techniczne i organizacyjne doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego określają przepisy 
ustawy, o której mowa w § 1 pkt 3. 
Art. 153. § 1. Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma doręczanego mu w sposób określony w art. 144 § 1 pkt 1, 
pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją pozostawia się 
w aktach sprawy. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia 
przez adresata. 
Art. 154. § 1. Pisma skierowane do osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości pra w-
nej, które nie mają organów, doręcza się kuratorowi wyznaczonemu przez sąd. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Pisma kierowane do osób korzystających ze szczególnych uprawnień wynikających z immunitetu dyplomatyc z-
nego lub konsularnego doręcza się w sposób przewidziany w przepisach szczególnych, w umowach i przyjętych zwycz a-
jach międzynarodowych. 
Art. 154a. § 1. Organ podatkowy może wystąpić do władzy państwa członkowskiego Unii Europejskiej właściwej 
w sprawach podatkowych, zwanej dalej „obcą władzą”, z wnioskiem o doręczenie pisma, gdy doręczenie zgodnie 
z art. 144 osobie przebywającej na terytorium tego państwa nie jest możliwe lub gdy powodowałoby nieproporcjonalne tru d-
ności. 
§ 2. Wnioski o doręczenie przekazywane są obcej władzy za pośrednictwem organu wyznaczonego przez ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 3. Wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz samorządowe kolegium odwoławcze 
przekazują wniosek o doręczenie do organu wyznaczonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych za 
pośrednictwem dyrektora izby skarbowej właściwego miejscowo ze względu na siedzibę wójta, burmistrza (prezydenta 
miasta), starosty, marszałka województwa albo samorządowego kolegium odwoławczego. 
  
Dziennik Ustaw – 120 – Poz. 900 
 
 § 4. Wniosek o doręczenie powinien zawierać dane niezbędne do identyfikacji podmiotu, któremu ma być doręczone 
pismo, w szczególności nazwisko lub nazwę (firmę) oraz adres, a także dane dotyczące przedmiotu pisma. 
§ 5. Wniosek o doręczenie przesyła się za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przy użyciu standardowego 
formularza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 
2012 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania niektórych przepisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie 
współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania ( Dz. Urz. UE L 335 z 07.12.2012, str. 42). W przypadku braku 
możliwości przekazania wniosku o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej wniosek przesyła się 
w postaci papierowej. 
§ 6. Pismo będące przedmiotem wniosku o doręczenie przekazuje się obcej władzy przez operatora pocztowego 
w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe. 
§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, wyznacza organ Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej do przekazywania obcym władzom wniosków o doręczenie, mając na względzie konieczność zapewni e-
nia sprawnego doręczania pism. 
Art. 154b.  § 1. Wniosek o doręczenie pisma pochodzący od obcej władzy organ wyznaczony zgodnie z art. 154a § 7 
przekazuje naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podmiotu, 
którego dotyczy wniosek. Naczelnik urzędu skarbowego doręcza pismo stosując odpowiednio przepisy art. 144–154. 
§ 2. Organ wyznaczony zgodnie z art. 154a § 7 niezwłocznie informuje obcą władzę, za pomocą środków komunik a-
cji elektronicznej, przy użyciu standardowego formularza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia 
Komisji (UE) nr 1156/2012 z dnia 6 grudnia 2012 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania niektórych prz e-
pisów dyrektywy Rady 2011/16/UE w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania, o działaniach 
podjętych na podstawie wniosku o doręczenie, w szczególności o dacie doręczenia pisma. 
Art. 154c . Pisma obcych władz są doręczane z zachowaniem zasady wzajemności. 
Rozdział 6 
Wezwania 
Art. 155. § 1. Organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań, przedłożenia 
dokumentów lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, w tym także w formie 
dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. 
§ 1a.185) Organ podatkowy obowiązany jest dołożyć starań, aby zadośćuczynienie wezwaniu nie było uciążliwe. 
§ 2. Jeżeli osoba wezwana nie może stawić się z powodu choroby, kalectwa lub innej ważnej przyczyny, organ poda t-
kowy może przyjąć wyjaśnienie lub zeznanie albo dokonać czynności w miejscu pobytu tej osoby. 
Art. 156. § 1. Wezwany jest obowiązany do osobistego stawienia się tylko na obszarze województwa, w którym z a-
mieszkuje lub przebywa. 
§ 2. Jeżeli właściwym miejscowo do rozpatrzenia sprawy jest organ podatkowy mający siedzibę na obszarze woj e-
wództwa innego niż określone w § 1, osoba obowiązana do osobistego stawienia się może zastrzec, że chce stawić się 
przed organem właściwym do rozpatrzenia sprawy. 
§ 3. W przypadku wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu organ podatkowy w postanowieniu o wszczęciu 
postępowania poucza stronę o możliwości złożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, zastrzeżenia, 
o którym mowa w § 2. 
§ 4. Wezwany w postępowaniu prowadzonym przez organ wyznaczony na podstawie art. 18c jest obowiązany do 
osobistego stawienia się także poza obszarem województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa. 
§ 5. Wezwany w toku postępowania w sprawie, o której mowa w art. 119g § 1, jest obowiązany do osobistego stawi e-
nia się także poza obszarem województw a, w którym zamieszkuje lub przebywa. 
Art. 157. § 1. Jeżeli postępowanie podatkowe prowadzone jest przez organ podatkowy, którego siedziba nie znajduje 
się na obszarze województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa osoba obowiązana do osobistego stawiennictwa, oraz 
jeżeli osoba ta nie złożyła zastrzeżenia, o którym mowa w art. 156 § 2, organ ten zwraca się do organu podatkowego właś-
ciwego ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu tej osoby o wezwanie jej w celu złożenia wyjaśnień lub zeznań 
albo dokonania innych czynności, związanych z prowadzonym postępowaniem. 
                                                           
185) Dodany przez art. 13 ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu wprowadzenia uproszczeń dla przedsi ę-
biorców w prawie podatkowym i gospodarczym (Dz. U. poz. 2244), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
  
Dziennik Ustaw – 121 – Poz. 900 
 
 § 2. Zwracając się do innego organu podatkowego, organ prowadzący postępowanie określa okoliczności, które mają 
być przedmiotem wyjaśnień lub zeznań, albo czynności, jakie mają być dokonane. 
Art. 157a.186) Organ podatkowy, przed którym toczy się postępowanie podatkowe, może zwrócić się o dokonanie 
określonej czynności związanej z prowadzonym postępowaniem do innego organu podatkowego, jeżeli przyczyni się to do 
skrócenia czasu trwania lub obniżenia kosztów postępowania albo postępowanie prowadzone jest na podstawie art. 119g. 
Art. 158. Przepisów art. 156 § 1 oraz art. 157 nie stosuje się w przypadkach, w których charakter sprawy lub czynności 
wymaga osobistego stawienia się przed organem podatkowym prowadzącym postępowanie. 
Art. 159. § 1. W wezwaniu należy wskazać: 
1) nazwę i adres organu podatkowego; 
2) imię i nazwisko osoby wzywanej; 
3) w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana; 
4) czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub 
zeznanie na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego; 
4a) czy dokumenty mogą być przedłożone w formie dokumentu elektronicznego lub na informatycznych nośnikach danych; 
5) termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia się osoby wzywanej lub 
jej pełnomocnika; 
6) skutki prawne niezastosowania się do wezwania. 
§ 1a. W przypadku wzywania strony na przesłuchanie w wezwaniu należy również poinformować o prawie odmowy 
wyrażenia zgody na przesłuchanie i o związanej z tym możliwości niestawienia się na wezwanie. 
§ 1b.187) Wezwanie zawiera również informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, 
chyba że wezwany posiada te informacje, a ich zakres lub treść nie uległy zmianie.  
§ 2.24) Wezwanie powinno być podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem jego imienia, nazwiska 
i stanowiska służbowego, a jeżeli jest sporządzone w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalif i-
kowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. 
Art. 160. § 1. W sprawach uzasadnionych ważnym interesem adresata lub gdy stan sprawy tego wymaga, wezwania 
można dokonać telegraficznie lub telefonicznie albo przy użyciu innych środków łączności, z podaniem danych wymieni o-
nych w art. 159 § 1 i 1a. 
§ 2. Wezwanie przekazane w sposób określony w § 1 powoduje skutki prawne tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, 
że dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie. 
Rozdział 7 
Przywrócenie terminu 
Art. 161. (uchylony) 
Art. 162. § 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawd o-
podobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. 
§ 2. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. 
Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. 
§ 3. Przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne. 
§ 4. Przepisy § 1–3 stosuje się do terminów procesowych. 
Art. 163. § 1. W sprawie przywrócenia terminu postanawia właściwy w sprawie organ podatkowy. 
§ 2. W sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy 
właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. 
§ 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. 
Art. 164. Przed rozpatrzeniem podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia organ poda t-
kowy pierwszej instancji, na żądanie strony, może wstrzymać wykonanie decyzji lub postanowienia. 
                                                           
186) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 52 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
187) Dodany przez art. 44 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 122 – Poz. 900 
 
 Rozdział 8 
Wszczęcie postępowania 
Art. 165. § 1. Postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. 
§ 2. Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. 
§ 3. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, 
z zastrzeżeniem art. 165a. 
§ 3a. O wszczęciu postępowania na wniosek jednej ze stron organ podatkowy zawiadamia wszystkie pozostałe osoby 
będące stroną w sprawie. 
§ 3b. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione za pomocą środków komunikacji elektronicznej jest 
dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu podatkowego. 
§ 4. Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania. 
§ 5. Przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie: 
1) ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyc z-
ny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie; 
2) umorzenia zaległości podatkowych w przypadkach, o których mowa w art. 67d § 1; 
3) nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; 
4) zabezpieczenia; 
5) zaliczenia wpłaty, nadpłaty lub zwrotu podatku; 
6) wstrzymania wykonania decyzji; 
7) wygaśnięcia decyzji. 
§ 6. W postępowaniu przed organem podatkowym w sprawach dotyczących podatku od towarów i usług oraz podatku 
akcyzowego z tytułu importu towarów, prowadzonym w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości w zgłoszeniu celnym 
przed zwolnieniem towaru, nie wydaje się postanowienia o wszczęciu postępowania. Za datę wszczęcia postępowania 
przyjmuje się datę przyjęcia zgłoszenia celnego. 
§ 7. Organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania w przypadku złożenia: 
1) zeznania podatkowego przez podatników podatku od spadków i darowizn; 
2) informacji przez podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego; 
3) deklaracji do wymiaru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej przez 
podatników podatku dochodowego od osób fizycznych; 
4)188)  informacji o schemacie podatkowym. 
§ 8. W przypadkach wymieniony ch w § 7 za datę wszczęcia postępowania przyjmuje się odpowiednio datę złożenia 
zeznania, deklaracji lub informacji. 
§ 9.189) Organ podatkowy przekazuje informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679, 
przy pierwszej czynności skierowanej do strony, chyba że strona posiada te informacje, a ich zakres lub treść nie 
uległy zmianie.  
Art. 165a. § 1. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakic h-
kolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie 
wszczęcia postępowania. Przepis art. 165 § 9 stosuje się odpowiednio.190) 
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie.  
Art. 165b.  § 1. W przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez 
kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji 
lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy 
wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 
6 miesięcy od zakończenia kontroli. 
                                                           
188) Dodany przez art. 3 pkt 53 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
189) Dodany przez art. 44 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
190) Zdanie drugie dodane przez art. 44 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 123 – Poz. 900 
 
 § 2. Przepisu § 1 nie stosuje się w przypadku, gdy złożone przez kontrolowanego wyjaśnienia lub zastrzeżenia do pr o-
tokołu kontroli zostały w całości uwzględnione przez kontrolujących. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1, postępowanie podatkowe może być wszczęte także po upływie 6 miesięcy 
od zakończenia kontroli podatkowej, jeżeli: 
1) podatnik dokona ponownej korekty deklaracji, w której nie zostaną uwzględnione nieprawidłowości ujawnione 
w kontroli podatkowej; 
2) organ podatkowy otrzyma informacje od organów podatkowych lub od innych organów, uzasadniające wszczęcie 
postępowania podatkowego. 
Art. 165c. § 1. Nie wszczyna się postępowania podatkowego, gdy wskutek objęcia danego okresu rozliczeniowego 
powtórną kontrolą podatkową ujawniono w jej trakcie wyłącznie nieprawidłowości co do stosowania, w odniesieniu do 
danego towaru lub danej usługi, stawki podatku od towarów i usług, innej niż stawka podstawowa w rozumieniu przepisów 
o podatku od towarów i usług, które to nieprawidłowości, przy weryfikacji prawidłowości stosowania stawki w odniesieniu 
do tego towaru lub tej usługi, potwierdzonej w protokole kontroli, nie zostały w trakcie poprzedniej kontroli ujawnione. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się w przypadku, gdy: 
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 
2) protokół kontroli został sporządzony w wyniku przestępstwa; 
3) po sporządzeniu protokołu kontroli z poprzedniej kontroli wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności fak-
tyczne lub nowe dowody nieznane organowi podatkowemu w chwili przeprowadzania kontroli, w tym wskazujące na 
wystąpienie nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów 
i usług; 
4) w protokole kontroli zostały uwzględnione ustalenia wynikające z decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały 
uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność, mogące mieć wpływ na dokonaną ocenę prawną 
sprawy będącej przedmiotem kontroli; 
5) przed poprzednią kontrolą została opublikowana interpretacja ogólna lub zostały zamieszczone objaśnienia podatk o-
we, których przedmiotem jest stosowanie właściwej stawki podatku od towarów i usług w odniesieniu do dostawy d a-
nego towaru lub świadczenia danej usługi. 
§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1, protokół z powtórnej kontroli zawiera szczegółowy opis ustaleń dokon a-
nych w trakcie poprzedniej kontroli wraz z oceną prawną sprawy dokonaną w trakcie powtórnej kontroli. 
§ 4. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do okresów rozliczeniowych innych niż okres objęty powtórną kontrolą, nie 
dłużej jednak niż do dnia opublikowania interpretacji ogólnej lub zamieszczenia objaśnień podatkowych, z uwzględni e-
niem których można dokonać innej oceny prawnej sprawy niż dokonana w protokole poprzedniej kontroli. 
§ 5. Przepisu § 1 nie stosuje się do okresów rozliczeniowych następujących po okresie, w którym w ramach powtórnej 
kontroli podatkowej stwierdzono, że poprzednie ustalenie prawidłowości stosowania stawki podatku od towarów i usług 
w odniesieniu do danego towaru lub danej usługi potwierdzonej w protokole kontroli było nieprawidłowe. 
Art. 166. § 1. W sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej 
samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy, można wszcząć i prowadzić jedno postęp o-
wanie dotyczące więcej niż jednej strony. 
§ 2. W sprawie połączenia postępowań organ podatkowy wydaje postanowienie, na które służy zażalenie. 
Art. 166a. Organ podatkowy może, w drodze postanowienia, połączyć oddzielne postępowania w sprawach dotycz ą-
cych podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów w celu ich łącznego rozpatrzenia, 
jeżeli dotyczą tej samej osoby i są ze sobą w związku. 
Art. 167. § 1. Do czasu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji strona może wystąpić o rozszerzenie zakresu 
żądania lub zgłosić nowe żądanie, niezależnie od tego, czy żądanie to wynika z tej samej podstawy prawnej co dotych-
czasowe, pod warunkiem że dotyczy tego samego stanu faktycznego. Termin określony w art. 139 § 1 biegnie na nowo od 
dnia rozszerzenia zakresu lub zgłoszenia nowego żądania. 
§ 2. Odmowa uwzględnienia żądania w sprawie zmiany zakresu postępowania następuje w drodze postanowienia. 
Nieuwzględnione żądanie wszczyna odrębne postępowanie podatkowe; przepisy art. 165 § 1–3b stosuje się odpowiednio. 
Art. 168. § 1. Podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być wnoszone pise m-
nie lub ustnie do protokołu, a także za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę poda w-
czą organu podatkowego, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmi o-
tów realizujących zadania publiczne, lub portal podatkowy. 
  
Dziennik Ustaw – 124 – Poz. 900 
 
 § 1a. Podania organów administracji publicznej są wnoszone za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez 
elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, chyba że wystąpią problemy techniczne uniemożliwiające wnosz e-
nie pism w tej formie. W takim przypadku podanie wnosi się w formie pisemnej. 
§ 2. Podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres (mie j-
sca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju, 
identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydentów – numer i serię paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego 
tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiadają identyfikatora podatkowego, a także czynić zadość innym 
wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. 
§ 3. Podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokółu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół p o-
nadto przez pracownika, który go sporządził. Jeżeli podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, 
podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. 
§ 3a. Podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 
1)24) być podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym; 
2) zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach, jeżeli te 
przepisy nakazują wnoszenie podań według określonego wzoru; 
3) zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. 
§ 3b. Jeżeli podanie, o którym mowa w § 3a, nie zawiera adresu elektronicznego, organ podatkowy przyjmuje, że 
właściwym jest adres elektroniczny, z którego nadano podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego, a gdy 
wniesiono je w innej formie i zawiera ono żądanie, o którym mowa w art. 144a § 1 pkt 2, doręczenie pism następuje na 
adres wskazany zgodnie z § 2, przy czym w pierwszym piśmie poucza się o warunku podania adresu elektronicznego 
w żądaniu doręczania pism środkami komunikacji elektronicznej. 
§ 4. Organ podatkowy obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda. W przypadku 
wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego, organ obowiązany jest potwierdzić wniesienie podania przez 
doręczenie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny. 
§ 4a. Urzędowe poświadczenie odbioru podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego zawiera: 
1) informację o tym, że pisma w sprawie będą doręczane za pomocą środków komunikacji elektronicznej; 
2) pouczenie o prawie do rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, o którym mowa 
w art. 144a § 1b. 
§ 5. (uchylony) 
Art. 169. § 1. Jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnosz ą-
cego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozost a-
wienie podania bez rozpatrzenia. 
§ 1a. Jeżeli podanie nie zawiera adresu, organ pozostawia je bez rozpatrzenia. W tym przypadku nie dokonuje się 
wezwania, o którym mowa w § 1, oraz nie wydaje postanowienia, o którym mowa w § 4. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również, jeżeli strona nie wniosła opłat, które zgodnie z odrębnymi przepisami powinny 
zostać uiszczone z góry. 
§ 3. Organ podatkowy rozpatrzy jednak podanie niespełniające warunku, o którym mowa w § 2, jeżeli: 
1) za niezwłocznym rozpatrzeniem podania przemawia interes publiczny lub ważny interes strony; 
2) wniesienie podania stanowi czynność, dla której jest ustanowiony termin zawity; 
3) podanie wniosła osoba zamieszkała za granicą. 
§ 4. Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. 
Art. 170. § 1. Jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien ni e-
zwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. 
§ 1a.191) Zawiadomienie o przekazaniu podania zawiera również informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 
i 2 rozporządzenia 2016/679, w zakresie danych przetwarzanych przez organ przekazujący, chyba że wnoszący 
podanie posiada te informacje, a ich zakres lub treść nie uległy zmianie.  
§ 2. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się za 
wniesione z zachowaniem terminu. 
                                                           
191) Dodany przez art. 44 pkt 6 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 125 – Poz. 900 
 
 Art. 171. § 1. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ podatkowy, 
do którego wniesiono podanie, rozpatruje sprawę należącą do jego właściwości. Równocześnie organ podatkowy zawi a-
damia wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, informując go 
o treści § 2. Do zawiadomienia stosuje się odpowiednio przepis art. 170 § 1a.192) 
§ 2. Jeżeli organ podatkowy otrzyma podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie 
14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, podanie uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania, z tym że 
nie wywołuje ono skutków w postaci skrócenia terminów określonych w art. 139 § 1 i 3. 
§ 2a. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw, w tym spraw niepodlegających załatwieniu przez organy podatkowe, organ 
podatkowy, do którego wniesiono podanie, zawiadamia wnoszącego, że w tych sprawach powinien wnieść odrębne pod a-
nie do właściwego organu, informując go o treści art. 66 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. 
§ 3. Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych 
zawartych w podaniu, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd, organ podatkowy zwraca podanie 
osobie, która je wniosła, z odpowiednim pouczeniem. Zwrot podania następuje w formie postanowienia, na które służy 
zażalenie. 
§ 4. Organ podatkowy nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwy jest sąd powszechny, jeżeli w tej spr a-
wie sąd uznał się za niewłaściwy. 
Rozdział 9 
Metryki, protokoły i adnotacje 
Art. 171a. § 1. W aktach sprawy zakłada się metrykę sprawy w formie pisemnej lub elektronicznej. 
§ 2. W treści metryki sprawy wskazuje się wszystkie osoby, które uczestniczyły w podejmowaniu czynności 
w postępowaniu podatkowym oraz określa się wszystkie podejmowane przez te osoby czynności wraz z odpowiednim 
odesłaniem do dokumentów zachowanych w formie pisemnej lub elektronicznej określających te czynności. 
§ 3. Metryka sprawy, wraz z dokumentami do których odsyła, stanowi obowiązkową część akt sprawy i jest na bież ą-
co aktualizowana. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia 
metryki sprawy, uwzględniając treść i formę metryki określoną w § 1 i 2 oraz obowiązek bieżącej aktualizacji metryki, 
a także, aby w oparciu o treść metryki było możliwe ustalenie treści czynności w postępowaniu podatkowym podejmow a-
nych w sprawie przez poszczególne osoby. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, rodzaje spraw, w których 
obowiązek prowadzenia metryki sprawy jest wyłączony ze względu na nieproporcjonalność nakładu środków koniecznych 
do prowadzenia metryki w stosunku do prostego i powtarzalnego charakteru tych spraw. 
§ 6. Przepisy § 4 i 5 stosuje się odpowiednio do postępowań uregulowanych w odrębnych przepisach, do których 
mają zastosowanie przepisy niniejszego działu. 
Art. 172. § 1. Organ podatkowy sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania mającej istotne zn a-
czenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. 
§ 2. W szczególności sporządza się protokół: 
1) przyjęcia wniesionego ustnie podania; 
2) przesłuchania strony, świadka i biegłego; 
3) oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale pracownika organu podatkowego; 
4) ustnego ogłoszenia postanowienia; 
5) rozprawy. 
Art. 173. § 1. Protokół sporządza się tak, aby z jego treści wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto 
i w jakim charakterze był przy nich obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły 
obecne osoby. 
§ 2. Protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny 
następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokóle. 
                                                           
192) Zdanie trzecie dodane przez art. 44 pkt 7 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 126 – Poz. 900 
 
 Art. 174. § 1. Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedłożony do podpisu osobie zeznającej ni e-
zwłocznie po złożeniu zeznania. 
§ 2. W protokółach przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać w przekładzie na 
język polski treść złożonego zeznania oraz wskazać osobę i adres tłumacza, który dokonał przekładu. Tłumacz powinien 
podpisać protokół przesłuchania. 
Art. 175. Organ podatkowy może zezwolić na dołączenie do protokółu zeznania na piśmie podpisanego przez zezn a-
jącego oraz innych dokumentów mających znaczenie dla sprawy. 
Art. 176. Skreśleń i poprawek w protokóle należy tak dokonywać, aby wyrazy skreślone i poprawione były czytelne. 
Dokonanie skreśleń i poprawek powinno być potwierdzone w protokóle przed jego podpisaniem. 
Art. 177. § 1. Czynności organu podatkowego, z których nie sporządza się protokółu, a które mają znaczenie dla 
sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika dokonującego tych 
czynności. 
§ 2. Adnotacja może być sporządzona w formie dokumentu elektronicznego. 
Rozdział 10 
Udostępnianie akt 
Art. 178. § 1. Strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, odpisów oraz sporządzania kopii 
przy wykorzystaniu własnych przenośnych urządzeń. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. 
§ 2. Czynności określone w § 1 dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. 
§ 3. Strona może żądać wydania jej kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy albo uwierzytelnienia 
kopii akt sprawy. 
§ 4. Organ podatkowy może zapewnić stronie dokonanie czynności, o których mowa w § 1, w swoim systemie tele-
informatycznym, po identyfikacji strony w sposób, o którym mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. 
o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
Art. 179. § 1. Przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających i n-
formacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes 
publiczny. 
§ 2. Odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania z nich not a-
tek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze post a-
nowienia. 
§ 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 2, służy zażalenie. 
Art. 179a.193) Przepis art. 178 § 1 nie narusza prawa osoby, której dane dotyczą, do skorzystania z uprawnień 
wynikających z art. 15 rozporządzenia 2016/679.  
Rozdział 11 
Dowody 
Art. 180. § 1. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest 
sprzeczne z prawem. 
§ 2. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze 
zaświadczenia, organ podatkowy odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności 
karnej za fałszywe zeznania; przepis art. 196 § 3 stosuje się odpowiednio. 
§ 3. Jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że strona będąca osobą fizyczną nie ujawniła wszystkich obrotów 
lub przychodów mających znaczenie dla określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, organ podatkowy 
może zwrócić się do strony o złożenie oświadczenia o stanie majątkowym na określony dzień. Oświadczenie to składane 
jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Organ podatkowy, zwracając się o złożenie oświadcz e-
nia, uprzedza stronę o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. 
§ 4. Przepis § 3 stosuje się odpowiednio do osób fizycznych będących wspólnikami spółki nieposiadającej osobo-
wości prawnej będącej stroną postępowania. 
                                                           
193) Dodany przez art. 44 pkt 8 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 127 – Poz. 900 
 
 Art. 181. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone 
przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatk o-
we oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności 
sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania ka r-
nego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. 
Art. 181a. § 1. Podanie lub deklaracja odwzorowane cyfrowo są równoważne pod względem skutków prawnych p o-
daniu i deklaracji złożonym w formie pisemnej. 
§ 2. Przepis § 1 nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko podaniu lub deklaracji odwzorowanym 
cyfrowo. 
§ 3. Wydruk podania lub deklaracji odwzorowanych cyfrowo zawiera identyfikator tego podania lub deklaracji nad a-
wany przez system teleinformatyczny Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. 
Art. 182. § 1. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego wynika potrzeba uzupełnienia 
tych dowodów lub ich porównania z informacjami pochodzącymi z banku, bank jest obowiązany na pisemne żądanie n a-
czelnika urzędu skarbowego, a w toku postępowania odwoławczego na żądanie dyrektora izby administracji skarbowej, 
zwanych dalej „upoważnionymi organami podatkowymi”, do sporządzenia i przekazania informacji dotyczących strony 
postępowania w zakresie: 
1) posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych, liczby tych rachunków, a także obrotów 
i stanów tych rachunków; 
2) posiadanych rachunków pieniężnych lub rachunków papierów wartościowych, liczby tych rachunków, a także obr o-
tów i stanów tych rachunków; 
3) zawartych umów kredytowych lub umów pożyczek pieniężnych, a także umów depozytowych; 
4) nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji Skarbu Państwa, a także obrotu tymi papi e-
rami wartościowymi; 
5) obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi. 
§ 2. Przepisy § 1 stosuje się odpowiednio do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych, dobrowolnych fund u-
szy emerytalnych i banków prowadzących działalność maklerską, w zakresie prowadzonych indywidualnych kont emer y-
talnych oraz indywidualnych kont zabezpieczenia emerytalnego, a także do domów maklerskich oraz spółdzielczych kas 
oszczędnościowo-kredytowych. 
§ 3. Towarzystwa funduszy inwestycyjnych na pisemne żądanie upoważnionego organu podatkowego są obowiązane 
do sporządzania informacji o umorzonych jednostkach uczestnictwa. Przepis § 1 w części dotyczącej wystąpienia 
z żądaniem stosuje się odpowiednio. 
§ 3a. Podmioty prowadzące rachunki zbiorcze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie 
instrumentami finansowymi ( Dz. U. z 2018 r. poz. 2286, 2243 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 730), na pisemne żądanie 
upoważnionego organu podatkowego są obowiązane do sporządzania informacji o wysokości dochodów (przychodów) 
przekazanych na rzecz podatników uprawnionych z papierów wartościowych zapisanych na takich rachunkach oraz 
o kwocie pobranego podatku. Przepis § 1 w części dotyczącej wystąpienia z żądaniem stosuje się odpowiednio. 
§ 4. Żądanie udzielenia informacji, o którym mowa w § 1, następuje w drodze postanowienia. 
§ 5. Udzielenie informacji następuje nieodpłatnie. 
§ 6. Informacje mogą być przekazane w postaci elektronicznej. Przepis art. 168 § 3a pkt 1 stosuje się odpowiednio. 
Art. 183. Z żądaniem sporządzenia i przekazania informacji, o których mowa w art. 182, upoważniony organ poda t-
kowy może wystąpić po uprzednim wezwaniu do udzielenia informacji z tego zakresu albo do upoważnienia tego organu 
do wystąpienia do instytucji finansowych o przekazanie tych informacji, a strona w wyznaczonym terminie: 
1) nie udzieliła informacji; 
2) nie upoważniła tego organu podatkowego do wystąpienia do instytucji finansowych o przekazanie informacji, lub 
3) udzieliła informacji, które wymagają uzupełnienia lub porównania z informacjami pochodzącymi z instytucji fina n-
sowej. 
  
Dziennik Ustaw – 128 – Poz. 900 
 
 Art. 184. § 1. Upoważniony organ podatkowy, występując z żądaniem, o którym mowa w art. 182, powinien zwracać 
szczególną uwagę na zasadę szczególnego zaufania pomiędzy instytucjami finansowymi a ich klientami. 
§ 1a. Jeżeli umowa z bankiem lub inną instytucją finansową została zawarta przez podatnika wspólnie z innymi po d-
miotami, bank nie przekazuje informacji dotyczących podmiotów, których nie dotyczy żądanie upoważnionego organu 
podatkowego. 
§ 2. W żądaniu określa się zakres informacji, okres, którego informacje mają dotyczyć, oraz termin ich przekazania. 
§ 2a. Żądanie oznacza się klauzulą: „Tajemnica skarbowa”, a jego przekazanie następuje w trybie przewidzianym dla 
dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone”. 
§ 3. Żądanie zawiera ponadto: 
1) wskazanie przesłanek uzasadniających konieczność uzyskania informacji objętych żądaniem; 
2) dowody potwierdzające, że strona: 
a) odmówiła udzielenia informacji lub 
b) nie wyraziła zgody na udzielenie upoważnionemu organowi podatkowemu upoważnienia do zażądania tych info r-
macji, lub 
c) w terminie określonym przez upoważniony organ podatkowy nie udzieliła informacji albo upoważnienia. 
§ 4. (uchylony) 
Art. 185. Instytucje finansowe wymienione w art. 182 odmawiają udzielenia informacji, jeżeli żądanie upoważnion e-
go organu podatkowego nie spełnia wymogów określonych w art. 184 § 2 i 3. 
Art. 186. (uchylony) 
Art. 187. § 1. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. 
§ 2. Organ podatkowy może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie 
dotyczące przeprowadzenia dowodu. 
§ 3. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane 
organowi podatkowemu z urzędu należy zakomunikować stronie. 
Art. 188. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są ok o-
liczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. 
Art. 189. § 1. Organ podatkowy może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu będącego w jej posiadaniu. 
§ 2. Termin ustala się uwzględniając charakter dowodu i stan postępowania, przy czym nie może on być krótszy niż 
3 dni. 
§ 3. Organ podatkowy może żądać od strony przedstawienia tłumaczenia na język polski sporządzonej w języku 
obcym dokumentacji przedłożonej przez stronę. Czynności te strona jest obowiązana wykonać na własny koszt. 
Art. 190. § 1. Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, 
opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. 
§ 2. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz skł a-
dać wyjaśnienia. 
Art. 191. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność 
została udowodniona. 
Art. 192. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się 
co do przeprowadzonych dowodów. 
Art. 193. § 1. Księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika 
z zawartych w nich zapisów. 
§ 2. Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. 
§ 3. Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów. 
  
Dziennik Ustaw – 129 – Poz. 900 
 
 § 4. Organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone ni e-
rzetelnie lub w sposób wadliwy. 
§ 5. Organ podatkowy uznaje jednak za dowód księgi podatkowe, które prowadzone są w sposób wadliwy, jeżeli 
wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy. 
§ 6. Jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to 
w protokóle badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych 
w nich zapisów. 
§ 7. Odpis protokółu, o którym mowa w § 6, organ podatkowy doręcza stronie. 
§ 8. Strona, w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokółu, może wnieść zastrzeżenia do zawartych w nim ustaleń, 
przedstawiając jednocześnie dowody, które umożliwią organowi podatkowemu prawidłowe określenie podstawy opoda t-
kowania. 
Art. 193a. § 1. W przypadku prowadzenia ksiąg podatkowych przy użyciu programów komputerowych, organ podat-
kowy może żądać przekazania całości lub części tych ksiąg oraz dowodów księgowych za pomocą środków komunikacji 
elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych, w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, 
o której mowa w § 2, wskazując rodzaj ksiąg podatkowych oraz okres, którego dotyczą. 
§ 2. Struktura logiczna postaci elektronicznej ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, z uwzględnieniem mo ż-
liwości wytworzenia jej z programów informatycznych używanych powszechnie przez przedsiębiorców oraz automatycznej 
analizy danych, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra 
właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania za 
pomocą środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg oraz dowodów księgowych w postaci 
elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz 
dowody księgowe mogą być zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa, wiarygodności 
i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich ochrony przed nieuprawnionym dostępem. 
Art. 194. § 1. Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego 
organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na 
podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. 
§ 3. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym 
w tych przepisach. 
Art. 194a. § 1. Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu lub jednostki, o których mowa w art. 194 § 1 i 2, 
wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub jednostkę odpis lub wyciąg z dokumentu. Organ 
podatkowy zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy organ podatkowy uzna za 
konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie. 
§ 2.194) Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została 
poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą 
prawnym lub doradcą podatkowym. Zdanie pierwsze nie narusza przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. 
o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 26b oraz rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku doch o-
dowym od osób prawnych w zakresie, w jakim te przepisy przewidują złożenie dokumentów drogą elektroniczną. 
§ 2a. Jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenia jego zgodności 
z oryginałem, o którym mowa w § 2, dokonuje się przy użyciu kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufa-
nego albo podpisu osobistego.24) Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie są sporządzane w formatach danych 
określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działal-
ności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
§ 3. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomo c-
nika strony będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym ma charakter dokumentu urzędowego. 
§ 4. Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ podatkowy zażąda od strony, składającej odpis dok u-
mentu, o którym mowa w § 2, przedłożenia oryginału tego dokumentu. 
                                                           
194) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 54 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 130 – Poz. 900 
 
 Art. 195. Świadkami nie mogą być: 
1) osoby niezdolne do postrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń; 
2) osoby obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji niejawnych na okoliczności objęte tajemnicą, jeżeli nie 
zostały, w trybie określonym obowiązującymi przepisami, zwolnione od obowiązku zachowania tej tajemnic y; 
3) duchowni prawnie uznanych wyznań – co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi. 
Art. 196. § 1. Nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, 
zstępnych i rodzeństwa strony oraz powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną 
w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobi e-
nia, opieki lub kurateli. 
§ 2. Świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich wymi e-
nionych w § 1 na odpowiedzialność karną, karną skarbową albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania ustawowo 
chronionej tajemnicy zawodowej. 
§ 3. Przed odebraniem zeznania organ podatkowy poucza świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania 
oraz uprzedza o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. 
§ 4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi, 
w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania oraz przechowywania protokołów zeznań obejmujących okoliczności, na 
które rozciąga się obowiązek ochrony informacji niejawnych lub dochowania tajemnicy zawodowej. 
Art. 197. § 1. W przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na 
biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. 
§ 2. Powołanie na biegłego następuje z urzędu, jeżeli opinii biegłego wymagają przepisy prawa podatkowego. 
§ 3. Do wyłączenia biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 130 § 1 i 2. W pozostałym zakresie do biegłych 
stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków. 
Art. 198. § 1. Organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. 
§ 2. Jeżeli przedmiot oględzin znajduje się u osób trzecich, osoby te są obowiązane, na wezwanie organu podatkow e-
go, do okazania tego przedmiotu. 
Art. 199. Organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. Do przesłuchania strony stosuje 
się przepisy dotyczące świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. 
Art. 199a. § 1. Organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel 
czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. 
§ 2. Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi 
się z tej ukrytej czynności prawnej. 
§ 3. Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odm a-
wia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym zwi ą-
zane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego 
stosunku prawnego lub prawa. 
Art. 200. § 1. Przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia 
się w sprawie zebranego materiału dowodowego. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się: 
1) w przypadkach przewidzianych w art. 123 § 2 oraz w art. 165 § 5; 
2) w sprawach zabezpieczenia i zastawu skarbowego; 
3) w przypadku przewidzianym w art. 165 § 7, jeżeli decyzja ma zostać wydana wyłącznie na podstawie danych zawa r-
tych w złożonym zeznaniu, złożonej informacji lub deklaracji. 
§ 3.195) Przed wydaniem decyzji z zastosowaniem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści Szef Kr a-
jowej Administracji Skarbowej wyznacza stronie czternastodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego 
materiału dowodowego, przedstawiając ocenę prawną sprawy, w tym kwotę korzyści podatkowej, i pouczając o prawie 
skorygowania deklaracji. 
                                                           
195) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 55 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 131 – Poz. 900 
 
 § 4.196) Jeżeli po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w § 3, organ podatkowy zmienił ocenę prawną sprawy 
lub wysokość korzyści podatkowej, a strona nie skorzystała skutecznie z uprawnienia określonego w art. 81b § 1a 
w zakresie cofnięcia skutków unikania opodatkowania, organ podatkowy ponownie doręcza wskazane zawiadomienie, 
uwzględniając zmienioną ocenę prawną. 
§ 5.196) Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli w wyniku doręczenia zawiadomienia stronie nie przysługiwałoby uprawni e-
nie wskazane w art. 81b § 1a. 
Rozdział 11a 
Rozprawa 
Art. 200a. § 1. Organ odwoławczy przeprowadzi w toku postępowania rozprawę: 
1) z urzędu – jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świa d-
ków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę 
w toku postępowania; 
2) na wniosek strony. 
§ 2. Strona we wniosku o przeprowadzenie rozprawy uzasadnia potrzebę przeprowadzenia rozprawy, wskazuje jakie 
okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione i jakie czynności powinny być dokonane na rozprawie. 
§ 3. Organ odwoławczy może odmówić przeprowadzenia rozprawy, jeżeli przedmiotem rozprawy mają być okolic z-
ności niemające znaczenia dla sprawy albo okoliczności te są wystarczająco potwierdzone innym dowodem. 
§ 4. W sprawie odmowy przeprowadzenia rozprawy wydaje się postanowienie. 
Art. 200b.  Termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwania nastąpiło najpóźniej na 7 dni 
przed rozprawą. 
Art. 200c.  § 1. Rozprawą kieruje upoważniony do przeprowadzenia rozprawy pracownik organu odwoławczego. 
§ 2. Gdy postępowanie toczy się przed samorządowym kolegium odwoławczym, rozprawą kieruje przewodniczący 
albo wyznaczony członek tego kolegium. 
§ 3. W rozprawie uczestniczy upoważniony pracownik organu pierwszej instancji, od którego decyzji wniesiono 
odwołanie. 
Art. 200d.  § 1. Na rozprawie strona może składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty oraz przedst a-
wiać dowody na ich poparcie. Ponadto strona może wypowiadać się co do wyników postępowania dowodowego. 
§ 2. Kierujący rozprawą może uchylić pytanie zadane uczestnikowi rozprawy, jeżeli nie ma ono istotnego znaczenia 
dla sprawy. Jednakże na żądanie strony należy zamieścić w protokole treść uchylonego pytania. 
Rozdział 12 
Zawieszenie postępowania 
Art. 201. § 1. Organ podatkowy zawiesza postępowanie: 
1) w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe; 
1a)197)  w razie zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego albo wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, jeżeli 
postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego; 
2) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny 
organ lub sąd; 
3) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; 
4) w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 
5) (uchylony) 
6) (uchylony) 
7) w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej 
instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji; 
8) w razie wystąpienia o opinię Rady. 
                                                           
196) Dodany przez art. 3 pkt 55 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
197) Dodany przez art. 78 pkt 8 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik Ustaw – 132 – Poz. 900 
 
 § 1a. Organ podatkowy zawiesza postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej do dnia, 
w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2, stanie się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 108 § 3 oraz art. 115 § 4. 
§ 1b. Organ podatkowy może zawiesić postępowanie: 
1) w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfik o-
wanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa 
o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego, jeżeli nie ma 
żadnych innych okoliczności poza objętymi wystąpieniem, które mogą być przedmiotem dowodu, albo 
2) jeżeli wszczęta została procedura wzajemnego porozumiewania. 
§ 2. Postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania organ podatkowy doręcza stronie lub jej spadkobiercom, 
z zastrzeżeniem § 2a. 
§ 2a.198) W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, 1a, 3 i 4, postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania poz o-
stawia się w aktach sprawy do czasu ustalenia spadkobierców, kuratora, zarządcy sukcesyjnego lub przedstawiciela strony. 
§ 3. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie. 
§ 4. W przypadkach, o których mowa w § 1b, zawieszenie postępowania może następować wielokrotnie, z tym że 
okres łącznego zawieszenia postępowania nie może przekraczać 3 lat. 
Art. 202.199) Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyn określonych w art. 201 § 1 pkt 1, 1a, 3, 4 i 8, nie 
podejmuje żadnych czynności, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo zabezpieczenie dowodu. 
Art. 203. § 1. Organ podatkowy, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 201 § 1 pkt 2, wzywa 
równocześnie stronę do wystąpienia w oznaczonym terminie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia 
wstępnego, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. 
§ 2. Jeżeli strona nie wystąpiła do właściwego organu lub sądu w wyznaczonym terminie, organ podatkowy z urzędu 
zwróci się do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. 
Art. 204. § 1. Organ podatkowy, na wniosek strony, może zawiesić postępowanie w sprawie udzielenia ulg w zapła-
cie zobowiązań podatkowych. 
§ 2. Jeżeli w ciągu 3 lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o jego podjęcie, żądanie wszczęcia 
postępowania uważa się za wycofane. 
§ 3. W postanowieniu o zawieszeniu postępowania organ podatkowy poucza stronę o treści § 2. 
Art. 204a. (uchylony) 
Art. 205. § 1. Organ podatkowy podejmuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze postanowienia, zawieszone p o-
stępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie. 
§ 2. Na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. 
Art. 205a. § 1. Organ podatkowy podejmuje postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczegól-
ności: 
1)200)  w razie śmierci strony – po zgłoszeniu się lub po ustaleniu spadkobierców zmarłego albo zarządcy sukcesyjnego 
w sprawach objętych zarządem sukcesyjnym albo po ustanowieniu, w trybie określonym odrębnymi przepisami, kur a-
tora spadku; 
1a)201)  w razie wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego – po zgłoszeniu się lub po ustaleniu spadkobierców zmarłego; 
1b)201)  w razie zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego, z którego udziałem toczyło się postępowanie – 
po zgłoszeniu się lub po ustaleniu kolejnego zarządcy sukcesyjnego; 
2) w razie utraty zdolności do czynności prawnych – po ustanowieniu kuratora; 
3) w razie braku przedstawiciela ustawowego – po jego ustanowieniu; 
4) gdy rozstrzygnięcie sprawy jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd – 
w dniu powzięcia przez organ podatkowy wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego to postępowanie. 
                                                           
198) W brzmieniu ustalonym przez art. 78 pkt 8 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
199) W brzmieniu ustalonym przez art. 78 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
200) W brzmieniu ustalonym przez art. 78 pkt 10 lit. a tiret pierwsze ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
201) Dodany przez art. 78 pkt 10 lit. a tiret drugie ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik Ustaw – 133 – Poz. 900 
 
 § 2.202) Jeżeli w ciągu roku od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania nie zgłoszą się lub nie zost a-
ną ustaleni spadkobiercy zmarłej strony albo postępowanie nie zostanie podjęte z udziałem zarządcy sukcesyjnego, organ 
podatkowy może zwrócić się do sądu o ustanowienie kuratora spadku, chyba że kurator taki już wcześniej został ustan o-
wiony. 
Art. 206. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w niniejszym dziale. 
Rozdział 13 
Decyzje 
Art. 207. § 1. Organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią 
inaczej. 
§ 2. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. 
Art. 208. § 1. Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie 
przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. 
§ 2. Organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało 
wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu. 
Art. 209. § 1. Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, w tym wyraż e-
nia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. 
§ 2. Organ podatkowy załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym 
stronę. 
§ 3. Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie 
później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia wystąpienia o zajęcie stanowiska. 
§ 4. Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. 
§ 5. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, o ile odrębne 
przepisy nie stanowią inaczej. 
§ 6. W przypadku braku stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 139–142. 
Art. 210. § 1. Decyzja zawiera: 
1) oznaczenie organu podatkowego; 
2) datę jej wydania; 
3) oznaczenie strony; 
4) powołanie podstawy prawnej; 
5) rozstrzygnięcie; 
6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 
7) pouczenie o trybie odwoławczym – jeżeli od decyzji służy odwołanie; 
8)24) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została 
wydana w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo podpis 
osobisty. 
§ 1a. Decyzja w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, podatku rolnym lub p o-
datku leśnym, w tym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, sporządzana z wykorzystaniem systemu teleinform a-
tycznego, może zamiast podpisu własnoręcznego osoby upoważnionej do jej wydania, zawierać podpis mechanicznie o d-
twarzany tej osoby lub nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do jej wydania. 
§ 2. Decyzja, w stosunku do której może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego, zawiera pouczenie 
o możliwości wniesienia skargi. 
§ 2a. Decyzja nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzek u-
cyjnym w administracji zawiera również pouczenie o odpowiedzialności karnej za usunięci e, ukrycie, zbycie, darowanie, 
zniszczenie, rzeczywiste lub pozorne obciążenie albo uszkodzenie składników majątku strony, mające na celu udaremni e-
nie zabezpieczenia lub egzekucji obowiązku wynikającego z tej decyzji. 
                                                           
202) W brzmieniu ustalonym przez art. 78 pkt 10 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 7. 
  
Dziennik Ustaw – 134 – Poz. 900 
 
 § 2b.203) W decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści organ poda t-
kowy wskazuje także wysokość zobowiązania podatkowego, nadpłaty, zwrotu podatku, straty podatkowej, niepobranego 
lub pobranego a niewpłaconego przez płatnika podatku ustaloną albo określoną w związku z zastosowaniem tych przep i-
sów lub tych środków. 
§ 2c. Decyzja organu podatkowego w sprawie, w której Rada wydała negatywną opinię, zawiera ustosunkowanie się 
do tej opinii. 
§ 3. Przepisy prawa podatkowego mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. 
§ 4. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, 
dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne 
zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. 
§ 5. Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Nie dotyczy to decyzji 
wydanej na skutek odwołania bądź na podstawie której przyznano ulgę w zapłacie podatku. 
Art. 211. Decyzję doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 
Art. 212. Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Decyzje, o których 
mowa w art. 67d, wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania. 
Art. 213. § 1. Strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzyg-
nięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego 
w decyzji pouczenia w tych kwestiach. 
§ 2. Organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję w zakresie, o którym 
mowa w § 1. 
§ 3. Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji. 
§ 4. W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub ska r-
gi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. 
§ 5. Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 
Przepis § 4 stosuje się odpowiednio. 
Art. 214. Nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skargi do sądu admin i-
stracyjnego albo brak takiego pouczenia. 
Art. 215. § 1. Organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy 
rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. 
§ 2. Organ podatkowy, który wydał decyzję, na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnia w drodze post a-
nowienia wątpliwości co do treści decyzji. 
§ 3. Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie. 
Rozdział 14 
Postanowienia 
Art. 216. § 1. W toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. 
§ 2. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie ro z-
strzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. 
Art. 217. § 1. Postanowienie zawiera: 
1) oznaczenie organu podatkowego; 
2) datę jego wydania; 
3) oznaczenie strony albo innych osób biorących udział w postępowaniu; 
4) powołanie podstawy prawnej; 
5) rozstrzygnięcie; 
                                                           
203) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 56 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 135 – Poz. 900 
 
 6) pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego; 
7)24) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli postanowienie 
zostało wydane w formie dokumentu elektronicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo 
podpis osobisty. 
§ 2. Postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu admin i-
stracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. 
Art. 218. Postanowienie, od którego służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie lub 
za pomocą środków komunikacji elektronicznej. 
Art. 219. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3–5 oraz art. 211–215, a do postan o-
wień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240–249 oraz 
art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. 
Rozdział 15 
Odwołania 
Art. 220. § 1. Od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej 
instancji. 
§ 2. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. 
Art. 221. § 1. W przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, 
dyrektora izby administracji skarbowej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten 
sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. 
Art. 221a. § 1. W przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji, 
o której mowa w art. 83 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, odwołanie od tej 
decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. 
§ 2. W przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji innej niż decyzja, 
o której mowa w § 1, odwołanie od tej decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrol o-
wanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego. 
§ 3. Jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z § 2, odwołanie służy do 
dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który 
wydał decyzję. 
Art. 222. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę 
i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. 
Art. 223. § 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, 
który wydał decyzję. 
§ 2. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia: 
1) decyzji stronie; 
2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1. 
Art. 223a. (uchylony) 
Art. 224. (uchylony) 
Art. 224a. (uchylony) 
Art. 224b.  (uchylony) 
Art. 224c.  (uchylony) 
Art. 225. (uchylony) 
Art. 226. § 1. Jeżeli organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na 
uwzględnienie w całości, wyda nową decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. 
§ 2. Od nowej decyzji służy stronie odwołanie. 
  
Dziennik Ustaw – 136 – Poz. 900 
 
 Art. 227. § 1. Organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi 
odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że 
w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226. 
§ 2. Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i po-
informować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich. 
Art. 228. § 1. Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia: 
1) niedopuszczalność odwołania; 
2) uchybienie terminowi do wniesienia odwołania; 
3) pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222. 
§ 2. Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne. 
Art. 229. Organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu 
uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał 
decyzję. 
Art. 230. (uchylony) 
Art. 231. (uchylony) 
Art. 232. § 1. Strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, z zastrzeżenie m § 2. 
§ 2. Organ odwoławczy odmawia uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo pozost a-
wienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej uchylenie lub zmianę. 
Art. 233. § 1. Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 
1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo 
2) uchyla decyzję organu pierwszej instancji: 
a) w całości lub w części – i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję – umarza postęp o-
wanie w sprawie, 
b) w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została 
wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo 
3) umarza postępowanie odwoławcze. 
§ 2. Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego 
rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowod o-
wego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które 
należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. 
§ 3. Samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co 
do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatk o-
wego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, 
ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. 
Art. 234. Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona 
decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. 
Art. 234a. Organ odwoławczy zwraca akta sprawy organowi pierwszej instancji nie wcześniej niż po upływie terminu 
do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. 
Art. 235. W sprawach nieuregulowanych w art. 220–234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają 
odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. 
  
Dziennik Ustaw – 137 – Poz. 900 
 
 Rozdział 16 
Zażalenia 
Art. 236. § 1. Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. 
§ 2. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia: 
1) postanowienia stronie; 
2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1. 
Art. 237. Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. 
Art. 238. (uchylony) 
Art. 239. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy 
dotyczące odwołań. 
Rozdział 16a 
Wykonanie decyzji 
Art. 239a. Decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej 
wykonalności. 
Art. 239b.  § 1. Decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 
1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne 
w zakresie innych należności pieniężnych lub 
2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, 
na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zasp o-
kojenia, lub 
3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 
4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie 
zostanie wykonane. 
§ 3. Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze 
postanowienia. 
§ 4. Na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności służy zażalenie. Wniesienie zażal e-
nia nie wstrzymuje wykonania decyzji. 
§ 5. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nie skraca terminu płatności, wynikającego z decyzji lub przepisu 
prawa. 
Art. 239c.  Decyzja o zabezpieczeniu ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, chyba że przyjęto 
zabezpieczenie, o którym mo wa w art. 33d § 2. 
Art. 239d.  § 1. Nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej lub określającej wysokość 
zobowiązania podatkowego, wysokość zwrotu podatku lub wysokość odsetek za zwłokę albo orzekającej o odpowiedzia l-
ności podatkowej płatnika lub inkasenta, osoby trzeciej albo spadkobiercy, w zakresie objętym wnioskiem, o którym mowa 
w art. 14m § 3. 
§ 2.204) Nie nadaje się rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wydanej z zastosowaniem art. 119a lub środków 
ograniczających umowne korzyści, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 239b § 1 pkt 4. 
Art. 239e.  Decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. 
                                                           
204) W brzmieniu ustalonym przez art. 3 pkt 57 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 138 – Poz. 900 
 
 Art. 239f.  § 1. Organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie wniesienia 
skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego: 
1) na wniosek – po przyjęciu zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za 
zwłokę, o którym mowa w art. 33d § 2 – do wysokości zabezpieczenia i na czas jego trwania lub 
2) z urzędu – po prawomocnym wpisie hipoteki przymusowej lub wpisie zastawu skarbowego korzystających z pierw-
szeństwa zaspokojenia, które zabezpieczają wykonanie zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za 
zwłokę – do wysokości odpowiadającej wartości przedmiotu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego. 
§ 2. Wniosek, o którym mowa w § 1 pkt 1, podlega załatwieniu bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni. 
Niezałatwienie wniosku w tym terminie powoduje wstrzymanie wykonania decyzji do czasu doręczenia postanowienia 
w sprawie przyjęcia zabezpieczenia, chyba że przyczyny niezałatwienia wniosku w terminie zostały spowodowane przez 
stronę. 
§ 3. W sprawach nieuregulowanych w § 1 przepisy art. 33d–33g stosuje się odpowiednio. 
§ 4. W sprawie wstrzymania wykonania decyzji wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. 
Art. 239g. Wstrzymanie wykonania decyzji nie pozbawia strony możliwości dobrowolnego wykonania decyzji. 
Art. 239h.  Wstrzymanie wykonania decyzji nie ma wpływu na naliczanie odsetek za zwłokę. 
Art. 239i.  Ustanowienie hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego nie stanowi wykonania decyzji. 
Art. 239j.  Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do wykonania postanowień. 
Rozdział 17 
Wznowienie postępowania 
Art. 240. § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 
1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 
2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 
3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130–132; 
4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 
5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji 
nieznane organowi, który wydał decyzję; 
5a)205)  wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nieznane organowi, który wydał 
decyzję, wskazujące na wystąpienie unikania opodatkowania w rozumieniu art. 119a § 1 lub nadużycia prawa, 
o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, lub możliwość zastos o-
wania środków ograniczających umowne korzyści; 
6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 
7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, 
wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 
8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub 
ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 
9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której 
stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 
10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie 
ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, kt ó-
rej stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 
11) orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji; 
12)206)  uprawnienia określone w art. 119j § 1 mają wpływ na treść decyzji. 
                                                           
205) Dodany przez art. 3 pkt 58 lit. a ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
206) Dodany przez art. 3 pkt 58 lit. b ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 139 – Poz. 900 
 
 § 2. Jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest ni e-
zbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione 
również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. 
§ 3. Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie 
przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa. 
Art. 241. § 1. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. 
§ 2. Wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1: 
1) pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu 
decyzji; 
2) pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie 
orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europe j-
skiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; 
3) pkt 9 następuje tylko na żądanie strony; 
4)207)  pkt 12 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia doręczenia postanowienia okreś-
lonego w art. 119j § 2. 
Art. 242. (uchylony) 
Art. 243. § 1. W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wzn o-
wieniu postępowania. 
§ 1a. (uchylony) 
§ 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek 
wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. 
§ 3. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. 
Art. 244. § 1. Organem właściwym w sprawach wymienionych w art. 243 jest organ, który wydał w sprawie decyzję 
w ostatniej instancji. 
§ 2. Jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działanie organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postęp o-
wania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych 
w art. 243 § 2. 
§ 3. Przepis § 2 nie dotyczy przypadków, w których decyzja w ostatniej instancji została wydana przez Szefa Kraj o-
wej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorz ą-
dowe kolegium odwoławcze. 
§ 4.208) Jeżeli w wyniku wznowienia postępowania wystąpią okoliczności wskazujące na zasadność wydania decyzji 
z zastosowaniem art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści w sytuacji określonej w art. 245 § 1 pkt 1, Szef 
Krajowej Administracji Skarbowej może przejąć do dalszego prowadzenia postępowanie określone w art. 243 § 2. Przep i-
sy działu IIIA rozdziału 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 245. § 1. Organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, 
w której: 
1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, 
i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie; 
2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określ o-
nych w art. 240 § 1; 
3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych 
w art. 240 § 1, lecz: 
a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja d o-
tychczasowa, albo 
b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów prz e-
widzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. 
§ 2. Odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu 
stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji. 
                                                           
207) Dodany przez art. 3 pkt 59 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
208) Dodany przez art. 3 pkt 60 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 140 – Poz. 900 
 
 Art. 246. § 1. Organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie 
strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku 
wznowienia postępowania. 
§ 2. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie 
zostało wydane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu 
celno-skarbowego lub samorządowe kolegium odwoławcze. 
Rozdział 18 
Stwierdzenie nieważności decyzji 
Art. 247. § 1. Organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: 
1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 
2) została wydana bez podstawy prawnej; 
3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 
4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 
5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 
6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; 
8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. 
§ 2. Organ podatkowy odmawia stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli wydanie nowej decyzji orzekającej co do 
istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. 
§ 3. Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku wymienionym w § 2, organ podatkowy w rozstrzyg-
nięciu stwierdza, że decyzja zawiera wady określone w § 1, oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające stwierdzenie 
nieważności decyzji. 
Art. 248. § 1. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. 
§ 2. Właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest: 
1) organ wyższego stopnia; 
1a) dyrektor izby administracji skarbowej, jeżeli decyzja została wydana przez naczelnika urzędu celno-skarbowego; 
2) Szef Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej, lub samorządowe kolegium odw o-
ławcze, jeżeli decyzja została wydana przez ten organ; 
3) Szef Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli decyzja została wydana przez dyrektora izby administracji skarbowej, 
z tym że w tym przypadku postępowanie może być wszczęte wyłącznie z urzędu. 
§ 3. Rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. 
Art. 249. § 1. Organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia niewa ż-
ności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności: 
1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub 
2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. 
§ 2. Okoliczności, o których mowa w § 1, uwzględnia się również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu. 
Art. 250. (uchylony) 
Art. 251. (uchylony) 
Art. 252. § 1. Organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na 
żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych 
w art. 247 § 1. 
§ 2. Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy zażalenie. 
  
Dziennik Ustaw – 141 – Poz. 900 
 
 Rozdział 19 
Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej 
Art. 253. § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której strona nie nabyła prawa, może być uchylona lub zmieniona przez 
organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes podatnika. 
§ 2. (uchylony) 
§ 3. Uprawnienie, o którym mowa w § 1, nie przysługuje samorządowemu kolegium odwoławczemu. 
§ 4. W przypadkach wymienionych w § 1 właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uchylenia lub zmiany dotych-
czasowej decyzji. 
Art. 253a. § 1. Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmi e-
niona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej 
decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. 
§ 2. Przepisy art. 253 § 3 i 4 stosuje się odpowiednio. 
§ 3. Organ nie może wydać decyzji na niekorzyść strony. 
Art. 253b.  Przepisów art. 253 i art. 253a nie stosuje się do decyzji: 
1) ustalającej albo określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 
2) o odpowiedzialności podatkowej płatników lub inkasentów; 
3) o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich; 
4) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę; 
5) o odpowiedzialności spadkobiercy; 
6) określającej wysokość zwrotu podatku. 
Art. 254. § 1. Decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, 
może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności fa k-
tycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności 
zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. 
§ 2. Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania 
podatkowego. 
Art. 255. § 1. Organ podatkowy pierwszej instancji uchyla decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dope ł-
nienia przez stronę określonych czynności, a strona nie dopełniła ich w wyznaczonym terminie. 
§ 2. Organ podatkowy uchyla decyzję w formie decyzji. 
Art. 256. § 1. Organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatec z-
nej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od jej doręczenia. 
§ 2. Termin określony w § 1 stosuje się również do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany 
decyzji ostatecznej. 
§ 3. Odmowa wszczęcia postępowania, o którym mowa w § 1, następuje w formie decyzji. 
Art. 257. (uchylony) 
Rozdział 20 
Wygaśnięcie decyzji 
Art. 258. § 1. Organ podatkowy, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 
1) stała się bezprzedmiotowa; 
2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku; 
3) strona nie dopełniła przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do 
skorzystania z ulg; 
  
Dziennik Ustaw – 142 – Poz. 900 
 
 4) strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania 
z ryczałtowych form opodatkowania. 
5) (uchylony) 
§ 1a. Organ podatkowy drugiej instancji, który stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji, stwierdza także wygaśnięcie 
decyzji organu pierwszej instancji. 
§ 2. Organ podatkowy stwierdza wygaśnięcie decyzji w drodze decyzji. 
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 3 i 4, decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji wywołuje skutki 
prawne od dnia doręczenia decyzji, której wygaśnięcie się stwierdza. 
Art. 259. § 1. W razie niedotrzymania terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej bądź term i-
nu płatności którejkolwiek z rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość podatkowa, następuje z mocy prawa w y-
gaśnięcie decyzji: 
1) o odroczeniu terminu płatności podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę – w całości; 
2) o rozłożeniu na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej – w części dotyczącej raty niezapłaconej w terminie 
płatności. 
§ 1a. W razie niedotrzymania terminu płatności trzech kolejnych rat, na jakie został rozłożony podatek lub zaległość 
podatkowa, następuje z mocy prawa wygaśnięcie decyzji o rozłożeniu na ra ty w zakresie wszystkich niezapłaconych rat. 
§ 2. Przepisy § 1 i 1a stosuje się odpowiednio do odroczonych lub rozłożonych na raty należności płatników lub ink a-
sentów oraz odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. 
Art. 259a. Decyzja stwierdzająca nadpłatę podatku wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zob o-
wiązania podatkowego, w zakresie tego samego podatku oraz za ten sam rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, 
wydanej w wyniku postępowania wszczętego z urzędu. 
Rozdział 21 
Odpowiedzialność odszkodowawcza 
Art. 260. Do odpowiedzialności odszkodowawczej stosuje się przepisy prawa cywilnego. 
Art. 261. (uchylony) 
Rozdział 22 
Kary porządkowe 
Art. 262. § 1. Strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu poda t-
kowego: 
1) nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub 
2) bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania 
opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej 
czynności, lub 
2a) bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek 
posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych 
księgach, lub 
3) bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem, 
mogą zostać ukarani karą porządkową do 2800 zł209). 
§ 1a. Jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, organ podatkowy 
może ukarać karą porządkową osobę, która według przepisów dotyczących ustroju danej osoby prawnej lub jednostki 
organizacyjnej niemającej osobowości prawnej jest jej ustawowym reprezentantem, członkiem organu uprawnionego do jej 
reprezentowania lub jest upoważniona do prowadzenia jej spraw. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która wyraziła zgodę na powołanie jej na biegłego. 
                                                           
209) Wysokość kwoty na dany rok jest ustalana na podstawie art. 262a § 2 niniejszej ustawy. 
  
Dziennik Ustaw – 143 – Poz. 900 
 
 § 3. Przepis § 1 stosuje się również do: 
1) osób trzecich, które bezzasadnie odmawiają okazania przedmiotu oględzin; 
2) uczestników rozprawy, którzy poprzez swoje niewłaściwe zachowanie utrudniają jej przeprowadzenie; 
3) osób, którym podatnik zlecił prowadzenie lub przechowanie ksiąg podatkowych lub dokumentów będących podstawą 
zapisów w tych księgach (biura rachunkowe), jeżeli osoby te bezzasadnie odmówią okazania lub nie przedstawią 
w wyznaczonym terminie ksiąg rachunkowych lub dokumentów będących podstawą zapisów w tych księgach. 
§ 4. Kary porządkowej, o której mowa w § 1, nie stosuje się, jeżeli dokonanie czynności jest uzależnione od wyraż e-
nia zgody przez stronę lub innego uczestnika postępowania, a zgoda taka nie została wyrażona. 
§ 5. Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie. 
§ 5a. Termin płatności kary porządkowej wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 5. 
§ 6. Organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od 
dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewyk o-
nanie innych obowiązków, o których mowa w § 1, i uchylić postanowienie nakładające karę. 
Art. 262a. § 1. Kwota, o której mowa w art. 262 § 1, podlega w każdym roku podwyższeniu w stopniu odpowiadaj ą-
cym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w pierwszych dwóch kwartałach danego roku w stosunku 
do analogicznego okresu poprzedniego roku, a jeżeli wskaźnik ten ma wartość ujemną, kwota nie ulega zmianie. 
§ 2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystyczn e-
go, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, do dnia 
15 sierpnia danego roku, kwotę, o której mowa w § 1, zaokrąglając ją do pełnych setek złotych (z pominięciem dziesiątek 
złotych). 
Art. 263. § 1. O nałożeniu kary porządkowej oraz o jej uchyleniu rozstrzyga organ podatkowy, przed którym toczy 
się postępowanie. 
§ 2. Na postanowienie o odmowie uchylenia kary przysługuje zażalenie. 
§ 3. Ukaranie karą porządkową nie wyklucza możliwości zastosowania wobec opornego świadka lub biegłego śro d-
ków przymusu przewidzianych w przepisach szczególnych. 
§ 4. Przepisy art. 68 § 1 i art. 70 stosuje się odpowiednio do kar porządkowych. 
Rozdział 23 
Koszty postępowania 
Art. 264. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, koszty postępowania przed organami podatkowymi ponosi 
Skarb Państwa, województwo, powiat lub gmin a. 
Art. 265. § 1. Do kosztów postępowania zalicza się: 
1) koszty podróży i inne należności świadków, biegłych i tłumaczy, ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 
tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 300, 398, 
770, 914, 1293 i 1629 ); 
2) koszty, o których mowa w pkt 1, związane z osobistym stawiennictwem strony, jeżeli postępowanie zostało wszczęte 
z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się; 
2a) koszty związane z osobistym stawiennictwem strony poza obszar województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa, 
oraz koszty stawiennictwa związane ze skorzystaniem przez stronę z prawa wglądu do akt sprawy, jeżeli postępow a-
nie zostało wszczęte z urzędu przez organ podatkowy niewłaściwy miejscowo lub wyznaczony na podstawie art. 18c, 
ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych 
w sprawach cywilnych; 
2b) koszty związane z osobistym stawiennictwem strony poza obszar województwa, w którym zamieszkuje lub przebywa, 
oraz koszty stawiennictwa związane ze skorzystaniem przez stronę z prawa wglądu do akt sprawy, jeżeli postępow a-
nie jest prowadzone w sprawie, o której mowa w art. 119g § 1, ustalone zgodnie z przepisami zawartymi w dziale 2 
tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; 
3) wynagrodzenie przysługujące biegłym i tłumaczom; 
4) koszty oględzin; 
  
Dziennik Ustaw – 144 – Poz. 900 
 
 5) koszty doręczenia pism urzędowych; 
6) koszty ustanowienia i reprezentacji tymczasowego pełnomocnika szczególnego. 
§ 2. Organ podatkowy może zaliczyć do kosztów postępowania także inne wydatki bezpośrednio związane z roz-
strzygnięciem sprawy. 
Art. 266. § 1. Organ podatkowy, na żądanie, zwraca koszty postępowania, o których mowa w art. 265 § 1 pkt 1– 2b. 
§ 2. Żądanie zwrotu poniesionych kosztów podróży należy zgłosić organowi podatkowemu, który prowadzi postęp o-
wanie, przed wydaniem decyzji w sprawie, pod rygorem utraty roszczenia. 
Art. 267. § 1. Stronę obciążają koszty: 
1) które zostały poniesione w jej interesie albo na jej żądanie, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prow a-
dzących postępowanie; 
1a) stawiennictwa uczestników postępowania na rozprawę, która nie odbyła się w wyniku nieusprawiedliwionego niest a-
wiennictwa strony, która złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy; 
1b) tłumaczenia na język polski dokumentacji przedłożonej przez stronę; 
2) (uchylony) 
3) sporządzania odpisów lub kopii, o których mowa w art. 178; 
4) przewidziane w odrębnych przepisach; 
5) powstałe z jej winy, a w szczególności koszty: 
a) o których mowa w art. 268, 
b) wynikłe wskutek zatajenia lub nieprzedstawienia dowodu w wyznaczonym terminie, 
c) wynikłe wskutek złożenia wyjaśnień lub zeznań niezgodnych z prawdą. 
§ 1a. Koszty ustanowienia i działania adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego ustanowionego tymcz a-
sowym pełnomocnikiem szczególnym ponosi Skarb Państwa. 
§ 2. W uzasadnionych przypadkach organ podatkowy może zażądać od strony złożenia zaliczki w określonej wyso-
kości na pokrycie kosztów postępowania. 
Art. 268. § 1. Osobę, która przez niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 262 § 1, spowodowała doda t-
kowe koszty postępowania, można obciążyć tymi kosztami. 
§ 2. Jeżeli dodatkowe koszty spowodowało kilka osób, odpowiadają one solidarnie. 
§ 3. Obciążenie dodatkowymi kosztami postępowania następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. 
§ 4. Przepisu § 3 nie stosuje się w razie uchylenia kary porządkowej. 
Art. 269. § 1. Organ podatkowy ustala, w drodze postanowienia, wysokość kosztów postępowania, które obowiązana 
jest ponieść strona, oraz termin i sposób ich uiszczenia. 
§ 2. Organ podatkowy odstępuje od ustalenia kosztów postępowania w wysokości nieprzekraczającej czterokrotności 
kosztów upomnienia, w przypadku stwierdzenia, że wydatki na postępowanie i koszty poboru nie przekraczają tej kwoty. 
Art. 270. § 1. Organ podatkowy, na wniosek osoby obowiązanej, w przypadku uzasadnionym jej ważnym interesem 
lub interesem publicznym, może rozłożyć koszty postępowania na raty albo umorzyć w całości lub w części. 
§ 2. Przepisy art. 67b § 1 pkt 1 i 2 stosuje się odpowiednio. 
Art. 270a. W sprawie kosztów postępowania wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. 
Art. 270b. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za 
sporządzenie kopii oraz odpisu dokumentów, mając na uwadze szacunkowe nakłady pracy z tym związane oraz koszty 
wykorzystanych materiałów. 
Art. 271. § 1. Koszty postępowania podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym 
w administracji. 
§ 2. Przepisy art. 68 § 1 i art. 70 stosuje się odpowiednio do kosztów postępowania. 
  
Dziennik Ustaw – 145 – Poz. 900 
 
 DZIAŁ V 
Czynności sprawdzające 
Art. 272. Organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem art. 272a, dokonują czynności sprawdzających, 
mających na celu: 
1) sprawdzenie terminowości: 
a) składania deklaracji, 
b) wpłacania podatków, w tym również pobieranych przez płatników oraz inkasentów; 
2) stwierdzenie formalnej poprawności dokumentów wymienionych w pkt 1; 
3) ustalenie stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami; 
4) weryfikację poniesionych przez podatnika wydatków i uzyskanych przychodów (dochodów) opodatkowanych lub 
przychodów (dochodów) nieopodatkowanych – w zakresie niezbędnym do ujawnienia podstawy opodatkowania 
z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych; 
5) weryfikację danych i dokumentów przedstawionych przez podatników dokonujących rejestracji podatkowej. 
Art. 272a. Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub organ podatkowy upoważniony przez ministra właściwego do 
spraw finansów publicznych w zakresie wymiany z państwami członkowskimi Unii Europejskiej informacji o podatku od 
towarów i usług, dokonuje czynności sprawdzających odnoszących się do dokumentów składanych do tego organu. 
Art. 273. (uchylony) 
Art. 274. § 1. W razie stwierdzenia, że deklaracja zawiera błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki bądź że w y-
pełniono ją niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, organ podatkowy w zależności od charakteru i zakresu uchybień: 
1) koryguje deklarację, dokonując stosownych poprawek lub uzupełnień, jeżeli zmiana wysokości zobowiązania podat-
kowego, kwoty nadpłaty, kwoty zwrotu podatku albo kwoty nadwyżki podatku do przeniesienia lub wysokości straty 
w wyniku tej korekty nie przekracza kwoty 5000 zł; 
2) zwraca się do składającego deklarację o jej skorygowanie oraz złożenie niezbędnych wyjaśnień, wskazując przycz y-
ny, z powodu których informacje zawarte w deklaracji podaje się w wątpliwość. 
§ 2. Organ podatkowy: 
1) uwierzytelnia kopię skorygowanej deklaracji, o której mowa w § 1 pkt 1; 
2) doręcza podatnikowi uwierzytelnioną kopię skorygowanej deklaracji wraz z informacją o związanej z korektą dekl a-
racji zmianie wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku albo kwoty nadwyżki p o-
datku do przeniesienia lub wysokości straty, albo informacją o braku takich zmian, oraz pouczeniem o prawie wni e-
sienia sprzeciwu. 
§ 3. Na korektę, o której mowa w § 1 pkt 1, podatnik może wnieść sprzeciw do organu, który dokonuje korekty, 
w terminie 14 dni od dnia doręczenia uwierzytelnionej kopii skorygowanej deklaracji. Wniesienie sprzeciwu anuluje 
korektę. 
§ 4. W razie niewniesienia sprzeciwu w terminie, korekta deklaracji, o której mowa w § 1 pkt 1, wywołuje skutki 
prawne jak korekta deklaracji złożona przez podatnika. 
§ 5. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do deklaracji składanych przez płatników lub inkasentów oraz do załąc z-
ników do deklaracji. 
§ 6. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio do deklaracji składanych przez podatnika, płatnika lub inkasenta za p o-
mocą środków komunikacji elektronicznej. 
Art. 274a. § 1. Organ podatkowy może zażądać złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn niezłożenia deklaracji lub 
sprawozdania finansowego lub wezwać do ich złożenia, jeżeli nie zostały złożone mimo takiego obowiązku. 
§ 2. W razie wątpliwości co do poprawności złożonej deklaracji organ podatkowy może wezwać do udzielenia, 
w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji, wskazując przyczyny podania w wątpliwość 
rzetelności danych w niej zawartych. 
Art. 274b.  § 1. Jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia 
terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego 
terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. 
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. 
  
Dziennik Ustaw – 146 – Poz. 900 
 
 Art. 274c.  § 1. Organ podatkowy, w związku z postępowaniem podatkowym lub kontrolą podatkową, może zażądać 
od kontrahentów podatnika wykonujących działalność gospodarczą: 
1) przedstawienia dokumentów, w zakresie objętym postępowaniem lub kontrolą u podatnika, w celu sprawdzenia ich 
prawidłowości i rzetelności; 
2) przekazania, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych, wyciągu z ksiąg 
podatkowych i dowodów księgowych zapisanego w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, 
o której mowa w art. 193a § 2, jeżeli kontrahent podatnika prowadzi księgi podatkowe przy użyciu programów ko m-
puterowych; przepis art. 168 § 3a pkt 1 stosuje się odpowiednio. 
§ 1a. Z czynności sprawdzających u kontrahenta podatnika sporządza się protokół. 
§ 1b. Czynności określone w § 1 pkt 2 kontrahent podatnika jest obowiązany wykonać na własny koszt. 
§ 1c. Przepisy § 1–1b stosuje się także do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą uczestniczących 
w dostawie tego samego towaru lub świadczeniu tej samej usługi będących zarówno dostawcami, jak i nabywcami bior ą-
cymi udział pośrednio lub bezpośrednio w dostawie towaru lub świadczeniu usługi. W takim przypadku żądanie, o którym 
mowa w § 1, może dotyczyć wyłącznie dokumentów związanych z tą dostawą towaru lub tym świadczeniem usługi.  
§ 2. Jeżeli miejsce zamieszkania, siedziba lub miejsce wykonywania działalności kontrahenta podatnika znajdują się 
poza obszarem działania organu prowadzącego postępowanie lub kontrolę, czynności sprawdzających, o których mowa 
w § 1, na zlecenie tego organu może także dokonać organ właściwy miejscowo.  
Art. 275. § 1. Jeżeli ze złożonej deklaracji wynika, że podatnik skorzystał z przysługujących mu ulg podatkowych, 
organ podatkowy może zwrócić się do niego o okazanie dokumentów lub o złożenie fotokopii dokumentów, których posi a-
dania przez podatnika, w określonym czasie, wymaga przepis prawa. 
§ 2. Banki, na żądanie naczelnika urzędu skarbowego lub naczelnika urzędu celno-skarbowego, są obowiązane do 
sporządzania i przekazywania informacji o zdarzeniach stanowiących podstawę do skorzystania przez podatnika z ulg 
podatkowych, jeżeli zostały wykazane w deklaracji złożonej przez podatnika. 
§ 3. Przepis § 2 stosuje się również do zakładów ubezpieczeń, funduszy inwestycyjnych i dobrowolnych funduszy 
emerytalnych, w zakresie prowadzonych indywidualnych kont emerytalnych i indywidualnych kont zabezpieczenia emer y-
talnego, oraz do domów maklerskich, banków prowadzących działalność maklerską, towarzystw funduszy inwestycyjnych, 
zarządzających ASI w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternaty w-
nymi funduszami inwestycyjnymi ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1355, 2215, 2243 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 730) i spółdzielczych 
kas oszczędnościowo-kredytowych. 
§ 4. Do informacji, o których mowa w § 2 i 3, przepis art. 184 § 2a stosuje się odpowiednio. 
Art. 276. § 1. Organ podatkowy, za zgodą podatnika, może dokonać oględzin lokalu mieszkalnego lub części tego 
lokalu, jeżeli jest to niezbędne do zweryfikowania zgodności stanu faktycznego z danymi wynikającymi ze złożonej przez 
podatnika deklaracji oraz z innych dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków na cele mieszkaniowe. 
§ 2. W przypadku określonym w § 1 pracownik organu podatkowego, w porozumieniu z podatnikiem, ustala termin 
dokonania oględzin. Podpisaną przez podatnika adnotację o ustaleniu terminu oględzin zamieszcza się w aktach sprawy. 
§ 3. W razie nieudostępnienia lokalu mieszkalnego w uzgodnionym terminie organ podatkowy może wyznaczyć nowy 
termin przeprowadzenia oględzin. 
§ 4. Pracownik organu podatkowego sporządza protokół przeprowadzonych oględzin, który dołącza do akt sprawy. 
§ 5. Przepisy § 1–4 stosuje się odpowiednio w przypadku skorzystania przez podatnika z ulg inwestycyjnych. 
Art. 277. Przepisy art. 274–276 stosuje się odpowiednio w przypadku złożenia deklaracji lub wniosku w sprawie 
zwrotu podatku. 
Art. 278. W przypadku wyłączenia organu podatkowego od dokonywania czynności sprawdzających, deklaracja jest 
składana w organie podatkowym podlegającym wyłączeniu. Organ ten przekazuje deklarację do organu wyznaczonego do 
dokonywania czynności sprawdzających, pozostawiając jej kopię. 
Art. 278a. (uchylony) 
Art. 279. (uchylony) 
Art. 280. W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 143, art. 193a 
oraz rozdziałów 1– 3a, 5, 6, 9, z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10, 14, 16, 22 i 23 działu IV. 
  
Dziennik Ustaw – 147 – Poz. 900 
 
 DZIAŁ VI 
Kontrola podatkowa 
Art. 281. § 1. Organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem § 3, przeprowadzają kontrolę podatkową 
u podatników, płatników, inkasentów oraz następców prawnych, zwanych dalej „kontrolowanymi”. 
§ 2. Celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków wynikających 
z przepisów prawa podatkowego. 
§ 3.37) Szef Krajowej Administracji Skarbowej przeprowadza kontrolę podatkową, której celem jest sprawdzenie st o-
sowania uznanej przez ten organ metody ustalania ceny transferowej między podmiotami powiązanymi. 
Art. 281a. (uchylony) 
Art. 282. Kontrolę podatkową podejmuje się z urzędu. 
Art. 282a. § 1. W zakresie spraw rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu podatkowego kontrola podatkowa nie 
może być ponownie wszczęta, z zastrzeżeniem § 2. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrola podatkowa jest niezbędna dla przeprowadzenia postępowania w: 
1) sprawie stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia, uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej lub wznowi e-
nia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną; 
2) związku z uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności decyzji przez sąd administracyjny; 
3) sprawie stwierdzenia nadpłaty. 
Art. 282b.  § 1. Organy podatkowe zawiadamiają kontrolowanego o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, 
z zastrzeżeniem art. 282c. 
§ 2. Kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia dor ę-
czenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia dor ę-
czenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia. 
§ 3. Wszczęcie kontroli przed upływem 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia wymaga zgody lub wniosku kontr o-
lowanego. W razie wyrażenia zgody lub złożenia wniosku ustnie kontrolujący sporządza adnotację. 
§ 4. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej zawiera: 
1) oznaczenie organu; 
2) datę i miejsce wystawienia; 
3) oznaczenie kontrolowanego; 
4) wskazanie zakresu kontroli; 
5) pouczenie o prawie złożenia korekty deklaracji; 
6)24) podpis osoby upoważnionej do zawiadomienia, a jeżeli zawiadomienie zostało wydane w formie dokumentu elektr o-
nicznego – kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo podpis osobisty. 
§ 5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zawiadomienia 
o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, uwzględniając elementy zawiadomienia określone w § 4 oraz możliwość wyr a-
żenia zgody na wszczęcie kontroli lub złożenia wniosku o wszczęcie kontroli przed upływem 7 dni od dnia doręczenia 
zawiadomienia. 
Art. 282c.  § 1. Nie zawiadamia się o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej, jeżeli: 
1) kontrola: 
a) dotyczy zasadności zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku 
od towarów i usług, 
b) ma być wszczęta na żądanie organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze o przestępstwo lub przestę p-
stwo skarbowe, 
c) dotyczy opodatkowania przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze 
źródeł nieujawnionych, 
d) dotyczy niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej, 
e) ma być podjęta w oparciu o informacje uzyskane na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy 
oraz finansowaniu terroryzmu, 
f) zostaje wszczęta w trybie, o którym mowa w art. 284a § 1, 
  
Dziennik Ustaw – 148 – Poz. 900 
 
 g) ma charakter doraźny dotyczący ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej, użytkowania kasy rej e-
strującej lub sporządzania spisu z natury, 
h) dotyczy podatku od wydobycia niektórych kopalin, 
i) ma charakter doraźny dotyczący sprawdzenia zachowania warunków zawieszenia działalności gospodarczej, 
j)210) dotyczy zasadności zwrotu podatku w rozumieniu przepisów rozdziału 7b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. 
o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz rozdziału 6a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku doch o-
dowym od osób prawnych; 
2) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że kontrolowany: 
a) został prawomocnie skazany w Rzeczypospolitej Polskiej za popełnienie przestępstwa skarbowego, przestępstwa 
przeciwko obrotowi gospodarczemu, przestępstwa z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości ( Dz. U. 
z 2019 r. poz. 351) lub wykroczenia polegającego na utrudnianiu kontroli; w przypadku osoby prawnej ten war u-
nek odnosi się do każdego członka zarządu lub osoby zarządzającej, a w przypadku spółek niemających osob o-
wości prawnej – do każdego wspólnika, 
b) jest zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, 
c) nie ma miejsca zamieszkania lub adresu siedziby albo doręczanie pism na podane adresy było bezskuteczne lub 
utrudnione. 
§ 2. Przepis § 1 pkt 1 stosuje się również w razie konieczności rozszerzenia zakresu kontroli na inne okresy rozlicz e-
niowe, z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w wyniku dokonanych już czynności kontrolnych. 
§ 3. Po wszczęciu kontroli informuje się kontrolowanego o przyczynie braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia 
kontroli. 
Art. 283. § 1. Kontrola podatkowa jest przeprowadzana na podstawie imiennego upoważnienia udzielonego przez: 
1) naczelnika urzędu skarbowego lub osobę zastępującą naczelnika urzędu skarbowego – pracownikom izby administr a-
cji skarbowej obsługującej tego naczelnika; 
1a) (uchylony) 
2) wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa lub osobę zastępującą wójta, burmistrza 
(prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa albo skarbnika jednostki samorządu terytorialnego – pra-
cownikom urzędu gminy (miasta), starostwa lub urzędu marszałkowskiego; 
3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub osobę zastępującą Szefa Krajowej Administracji Skarbowej – pracowni-
kom urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych. 
§ 2. Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli podatkowej zawiera: 
1) oznaczenie organu, datę i miejsce wystawienia; 
1a) wskazanie podstawy prawnej; 
2) imię i nazwisko kontrolującego (kontrolujących); 
3) numer legitymacji służbowej kontrolującego (kontrolujących); 
4) oznaczenie kontrolowanego; 
5) określenie zakresu kontroli; 
6) datę rozpoczęcia i przewidywany termin zakończenia kontroli; 
7) podpis osoby udzielającej upoważnienia, z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji; 
8) pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego wynikających z przepisów niniejszego działu ; 
9)211) wskazanie informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/679.  
§ 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór imiennego upowa ż-
nienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej, uwzględniając elementy upoważnienia określone w § 2. 
§ 4. Upoważnienie, które nie spełnia wymagań, o których mowa w § 2, nie stanowi podstawy do przeprowadzenia 
kontroli. 
§ 5. Zakres kontroli nie może wykraczać poza zakres wskazany w upoważnieniu. 
                                                           
210) Dodana przez art. 3 pkt 61 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
211) Dodany przez art. 44 pkt 9 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 149 – Poz. 900 
 
 Art. 284. § 1. Wszczęcie kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem § 3 i art. 284a § 1, następuje przez doręczenie kontr o-
lowanemu upoważnienia do jej przeprowadzenia oraz okazanie legitymacji służbowej. Kontrolowany jest obowiązany 
ustanowić pełnomocnika na wypadek swojej nieobecności w czasie kontroli, jeżeli nie ustanowił pełnomocnika ogólnego 
lub szczególnego. 
§ 2. Jeżeli kontrolowanym jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, upowa ż-
nienie doręcza się oraz okazuje się legitymację służbową członkowi zarządu, wspólnikowi albo innej osobie upoważnionej 
do reprezentowania kontrolowanego lub prowadzenia jego spraw (reprezentant kontrolowanego). 
§ 2a. Jeżeli kontrolowanym jest zakład podmiotu zagranicznego, upoważnienie doręcza się oraz okazuje się legitym a-
cję służbową osobie faktycznie kierującej, nadzorującej lub reprezentującej działalność prowadzoną na terytorium Rzecz y-
pospolitej Polskiej. 
§ 3. W razie niemożności wszczęcia kontroli w trybie wskazanym w § 1– 2a z powodu nieobecności kontrolowanego, 
reprezentanta kontrolowanego lub pełnomocnika, kontrolujący wzywa kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub 
pełnomocnika do stawienia się w siedzibie organu podatkowego następnego dnia po upływie 7 dni od dnia doręczenia 
wezwania. 
§ 4. W przypadku niestawienia się osoby wzywanej, w terminie, o którym mowa w § 3, kontrolę uznaje się za wszcz ę-
tą w dniu upływu tego terminu. W tym przypadku upoważnienie do kontroli doręcza się niezwłocznie, gdy ta osoba stawi 
się w miejscu prowadzenia kontroli. 
§ 5. W razie niemożności prowadzenia czynności kontrolnych z powodu nieobecności kontrolowanego, reprezentanta 
kontrolowanego lub pełnomocnika, w szczególności gdy nie jest zapewniony dostęp do dokumentów związanych z prze d-
miotem kontroli, kontrolę zawiesza się do czasu umożliwienia przeprowadzenia tych czynności. 
§ 5a. (uchylony) 
§ 6. Do czasu trwania kontroli nie wlicza się okresu zawieszenia, o którym mowa w § 5. 
Art. 284a. § 1. Kontrola podatkowa może być wszczęta po okazaniu legitymacji służbowej kontrolowanemu, gdy 
czynności kontrolne są niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego 
lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia. 
§ 1a. W razie nieobecności kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub pełnomocnika, kontrola podatkowa 
może być wszczęta po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, 
o której mowa w art. 97 Kodeksu cywilnego, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz 
publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. 
§ 2. W przypadkach, o których mowa w § 1 i 1a, należy bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w termini e 3 dni 
roboczych od dnia wszczęcia kontroli, doręczyć upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. 
§ 3. Dokumenty z czynności kontrolnych dokonanych z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w § 2, nie stanowią 
dowodu w postępowaniu podatkowym. 
§ 4. (uchylony) 
§ 5. Organ podatkowy może zawiesić kontrolę podatkową, jeżeli w okresie 30 dni od dnia jej wszczęcia nie zostaną 
ustalone dane identyfikujące kontrolowanego. 
§ 5a. Zawieszona kontrola podatkowa może być podjęta w każdym czasie, gdy zostaną ustalone dane identyfikujące 
kontrolowanego. 
§ 5b. Zawieszona kontrola podatkowa podlega umorzeniu, jeżeli w ciągu 5 lat od dnia wydania postanowienia 
o zawieszeniu nie zostaną ustalone dane identyfikujące kontrolowanego. 
§ 5c. Przepisów § 5–5b nie stosuje się do kontrolowanego przedsiębiorcy. 
§ 6. Postanowienie o zawieszeniu kontroli oraz postanowienie o umorzeniu kontroli pozostawia się w aktach sprawy. 
Art. 284aa.212) W przypadku gdy kontrolowana spółka cywilna, jawna, partnerska, komandytowa albo komandytowo-
-akcyjna została rozwiązana w trakcie kontroli podatkowej, kontrola podatkowa jest prowadzona wobec byłych wspóln i-
ków tej spółki przez organ podatkowy, który wszczął kontrolę podatkową wobec spółki. 
Art. 284ab.212) § 1. W przypadku kontroli podatkowej w zakresie funkcjonowania podatkowej grupy kapitałowej, 
kontrolowanym jest każda spółka wchodząca w skład tej grupy w okresie objętym kontrolą podatkową. 
                                                           
212) Dodany przez art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik Ustaw – 150 – Poz. 900 
 
 § 2. W przypadku gdy podatkowa grupa kapitałowa utraciła status podatnika, prowadzi się jedną kontrolę podatkową 
wobec spółek wchodzących w skład tej grupy. Upoważnienie do kontroli podatkowej doręcza się spółkom wchodzącym 
w skład podatkowej grupy kapitałowej przed utratą statusu podatnika. 
§ 3. Rozwiązanie którejkolwiek ze spółek wchodzących w skład podatkowej grupy kapitałowej nie stanowi przeszk o-
dy do prowadzenia kontroli podatkowej wobec pozostałych spółek wchodzących w skład tej grupy. 
§ 4. Kontrolę podatkową, o której mowa w § 1 i 2, prowadzi naczelnik urzędu skarbowego, o którym mowa w art. 1a 
ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. 
Art. 284b.  § 1. Kontrola powinna zostać zakończona bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie wskaz a-
nym w upoważnieniu, o którym mowa w art. 283. 
§ 2. O każdym przypadku niezakończenia kontroli w terminie wskazanym w upoważnieniu, o którym mowa 
w art. 283, kontrolujący obowiązany jest zawiadomić na piśmie kontrolowanego, podając przyczyny przedłużenia terminu 
zakończenia kontroli i wskazując nowy termin jej zakończenia. 
§ 3. Dokumenty dotyczące czynności kontrolnych dokonanych po upływie tego terminu nie stanowią dowodu 
w postępowaniu podatkowym, chyba że został wskazany nowy termin zakończenia kontroli. 
Art. 285. § 1. Czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego, reprezentanta kontrolowanego lub 
pełnomocnika, chyba że kontrolowany zrezygnuje z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych. 
§ 2. Oświadczenie o rezygnacji z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych składane jest na piśmie. W razie 
odmowy złożenia oświadczenia kontrolujący dokonuje odpowiedniej adnotacji, dołączając ją do protokołu. 
§ 3. W przypadku gdy w toku kontroli kontrolowany, reprezentant kontrolowanego lub pełnomocnik jest nieobecny, 
lecz nie zrezygnowano z prawa uczestniczenia w czynnościach kontrolnych, czynności kontrolne mogą być wykonywane 
w obecności innych osób, o których mowa w art. 284a § 1a. 
Art. 285a. § 1. Czynności kontrolne prowadzone są w siedzibie kontrolowanego, w innym miejscu przechowywania 
dokumentacji oraz w miejscach związanych z prowadzoną przez niego działalnością i w godzinach jej prowadzenia, 
a w przypadku skrócenia w toku kontroli czasu prowadzenia działalności – czynności kontrolne mogą być prowadzone 
przez 8 godzin dziennie. W przypadku gdy księgi podatkowe są prowadzone lub przechowywane poza siedzibą kontrol o-
wanego, kontrolowany na żądanie kontrolującego obowiązany jest zapewnić dostęp do ksiąg w swojej siedzibie albo 
w miejscu ich prowadzenia lub przechowywania, jeżeli udostępnienie ich w siedzibie może w znacznym stopniu utrudnić 
prowadzenie przez kontrolowanego bieżącej działalności. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również w przypadku, gdy kontrolowany prowadzi działalność w lokalu mieszkalnym. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. (uchylony) 
Art. 285b.  Kontrola lub poszczególne czynności kontrolne za zgodą kontrolowanego mogą być przeprowadzane 
również w siedzibie organu podatkowego, jeżeli może to usprawnić prowadzenie kontroli lub kontrolowany zrezygnował 
z uczestniczenia w czynnościach kontrolnych. 
Art. 286. § 1. Kontrolujący, w zakresie wynikającym z upoważnienia, są w szczególności uprawnieni do: 
1) wstępu na grunt oraz do budynków, lokali lub innych pomieszczeń kontrolowanego; 
2) wstępu do lokali mieszkalnych w przypadku, o którym mowa w art. 276 § 1; 
3) żądania okazania majątku podlegającego kontroli oraz do dokonania jego oględzin; 
4) żądania udostępniania akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów związanych z przedmiotem kontroli oraz do sp o-
rządzania z nich odpisów, kopii, wyciągów, notatek, wydruków i udokumentowanego pobierania danych w formie 
elektronicznej; 
5) zbierania innych niezbędnych materiałów w zakresie objętym kontrolą; 
6) zabezpieczania zebranych dowodów; 
7) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, jeżeli jest to niezbędne dla potrzeb kontroli; 
8) żądania przeprowadzenia spisu z natury; 
9) przesłuchiwania świadków, kontrolowanego oraz innych osób wymienionych w art. 287 § 4; 
10) zasięgania opinii biegłych. 
  
Dziennik Ustaw – 151 – Poz. 900 
 
 § 2. Kontrolujący może zażądać wydania, na czas trwania kontroli, za pokwitowaniem: 
1) próbek towarów; 
2) akt, ksiąg i dokumentów, o których mowa w § 1 pkt 4: 
a) w razie powzięcia uzasadnionego podejrzenia, że są one nierzetelne, lub 
b) gdy podatnik nie zapewnia kontrolującym warunków umożliwiających wykonywanie czynności kontrolnych 
związanych z badaniem tej dokumentacji, a w szczególności nie udostępnia kontrolującym samodzielnego p o-
mieszczenia i miejsca do przechowywania dokumentów. 
§ 3. Przeglądanie akt postępowania przygotowawczego i sądowego, akt spraw sądowych, a także dokumentów zawi e-
rających informacje niejawne lub stanowiące tajemnicę zawodową oraz sporządzanie z nich odpisów i notatek następuje 
z zachowaniem właściwych przepisów. 
Art. 286a. § 1. Kontrolujący może w razie uzasadnionej potrzeby wezwać, w pilnych przypadkach także ustnie, p o-
mocy organu Policji, Straży Granicznej lub straży miejskiej (gminnej), jeżeli trafi na opór uniemożliwiający lub utrudni a-
jący przeprowadzenie czynności kontrolnych, albo zwrócić się o ich asystę, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że 
na taki opór natrafi. Jeżeli opór stawia żołnierz czynnej służby wojskowej, kontrolujący wzywa do pomocy właściwy organ 
wojskowy, chyba że zwłoka grozi udaremnieniem czynności kontrolnych, a na miejscu nie ma organu wojskowego. 
§ 2. Organy wymienione w § 1 nie mogą odmówić udzielenia pomocy lub asysty. 
§ 3. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze 
rozporządzenia, szczegółowy zakres obowiązków organów udzielających pomocy lub asystujących przy wykonywaniu 
czynności kontrolnych, tryb udzielania pomocy lub asysty, sposób dokumentowania przebiegu pomocy lub asysty oraz 
właściwość miejscową organów do udzielenia pomocy lub asysty. 
§ 4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w § 3, uwzględnia się w szczególności zróżnicowanie zakresu ob o-
wiązków organów udzielających pomocy w zależności od sposobu stawiania oporu. 
Art. 287. § 1. Kontrolowany, jego pracownik oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są obowiązani umożliwić 
wykonywanie czynności, o których mowa w art. 286, w szczególności: 
1) umożliwić, nieodpłatnie, filmowanie, fotografowanie, dokonywanie nagrań dźwiękowych oraz utrwalanie stanu fa k-
tycznego za pomocą innych nośników informacji, jeżeli film, fotografia, nagranie lub informacja zapisana na innym 
nośniku może stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli; 
2) przedstawić, na żądanie kontrolującego, tłumaczenie na język polski sporządzonej w języku obcym dokumentacji 
dotyczącej spraw będących przedmiotem kontroli; 
3) przekazać, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych, wyciąg z ksiąg 
podatkowych oraz dowodów księgowych zapisany w postaci elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, 
o której mowa w art. 193a § 2, jeżeli kontrolowany prowadzi księgi podatkowe przy użyciu programów komputer o-
wych; przepis art. 168 § 3a pkt 1 stosuje się odpowiednio. 
§ 2. Czynności określone w § 1 pkt 2 i 3 kontrolowany jest obowiązany wykonać na własny koszt. 
§ 3. Kontrolowany ma obowiązek w wyznaczonym terminie udzielać wszelkich wyjaśnień dotyczących przedmiotu 
kontroli, dostarczać kontrolującemu żądane dokumenty oraz zapewnić kontrolującemu warunki do pracy, a w tym w miarę 
możliwości udostępnić samodzielne pomieszczenie i miejsce do przechowywania dokumentów. 
§ 4. Reprezentant kontrolowanego, pracownik oraz osoba współdziałająca z kontrolowanym są obowiązani udzielić 
wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli, w zakresie wynikającym z wykonywanych czynności lub zadań. 
§ 5. Kontrolujący są uprawnieni do wstępu na teren jednostki kontrolowanej oraz poruszania się po tym terenie na 
podstawie legitymacji służbowej bez potrzeby uzyskiwania przepustki oraz nie podlegają rewizji osobistej przewidzianej 
w regulaminie wewnętrznym tej jednostki; podlegają natomiast przepisom o bezpieczeństwie i higienie pracy obowiązuj ą-
cym w kontrolowanej jednostce. 
Art. 288. § 1. Kontrolujący ma prawo wstępu na teren, do budynku lub lokalu mieszkalnego kontrolowanego w celu: 
1) dokonania oględzin, jeżeli: 
a) zostały one wskazane jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej lub jako siedziba kontrolowanego, 
b) jest to niezbędne dla ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego lub podstawy opodatkowania, 
c) jest to niezbędne do zweryfikowania faktu poniesienia wydatków na cele mieszkaniowe uprawniających do sk o-
rzystania z ulg podatkowych; 
  
Dziennik Ustaw – 152 – Poz. 900 
 
 2) dokonania oględzin oraz przeszukania lokali mieszkalnych, innych pomieszczeń lub rzeczy, jeżeli powzięto inform a-
cję o prowadzeniu niezgłoszonej do opodatkowania działalności gospodarczej albo w przypadku gdy są tam prz e-
chowywane przedmioty, księgi podatkowe, akta lub inne dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie istnienia ob o-
wiązku podatkowego lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego. 
§ 2. Czynności wymienione w § 1 pkt 2 przeprowadzają upoważnieni pracownicy organu podatkowego po uzyskaniu, 
na wniosek organu podatkowego, zgody prokuratora rejonowego. Przed przystąpieniem do tych czynności kontrolowan e-
mu okazuje się postanowienie prokuratora o wyrażeniu na nie zgody. Przepisy Kodeksu postępowania karnego 
o przeszukaniu odnoszące się do Policji mają także zastosowanie do kontrolujących. Sporządza się protokół tych czynności, 
który wymaga zatwierdzenia przez prokuratora. W razie odmowy zatwierdzenia protokołu materiały i informacje zebrane 
w toku czynności nie stanowią dowodu w postępowaniu podatkowym. 
§ 3. Czynności wymienione w § 1 pkt 1 dokonywane są za zgodą kontrolowanego. W razie braku takiej zgody przepis 
§ 2 stosuje się odpowiednio. 
§ 4. W przypadku gdy nieruchomości lub ich części albo rzeczy znajdują się w posiadaniu osób trzecich, osoby te są 
obowiązane je udostępnić, w celu przeszukania lub oględzin, na żądanie organu podatkowego. Przepisy § 2 i 3 stosuje się 
odpowiednio. 
Art. 288a. (uchylony) 
Art. 289. § 1. Kontrolowanego zawiadamia się o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków lub 
opinii biegłych przynajmniej na 3 dni przed terminem ich przeprowadzenia, a dowodu z oględzin nie później niż bezp o-
średnio przed podjęciem tych czynności. 
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli kontrolowany jest nieobecny, a okoliczności sprawy uzasadniają natych-
miastowe przeprowadzenie dowodu. 
Art. 290. § 1. Przebieg kontroli kontrolujący dokumentuje w protokole. Stan faktyczny może być ponadto utrwalony 
za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na informatycznych nośnikach danych. 
§ 2. Protokół kontroli zawiera w szczególności: 
1) wskazanie kontrolowanego; 
2) wskazanie osób kontrolujących; 
3) określenie przedmiotu i zakresu kontroli; 
4) określenie miejsca i czasu przeprowadzenia kontroli; 
5) opis dokonanych ustaleń faktycznych; 
6) dokumentację dotyczącą przeprowadzonych dowodów; 
6a) ocenę prawną sprawy będącej przedmiotem kontroli; 
7) pouczenie o prawie złożenia zastrzeżeń lub wyjaśnień oraz prawie złożenia korekty deklaracji; 
8) pouczenie o obowiązku zawiadomienia organu podatkowego przez kontrolowanego o każdej zmianie swojego adresu 
dokonanej w ciągu 6 miesięcy od dnia zakończenia kontroli podatkowej, jeżeli w toku kontroli podatkowej ujawniono 
nieprawidłowości, oraz skutkach niedopełnienia tego obowiązku. 
§ 3. (uchylony) 
§ 4. Załącznik do protokołu kontroli stanowią protokoły czynności, o których mowa w art. 289 § 1. 
§ 5. W protokole kontroli mogą być zawarte również ustalenia dotyczące badania ksiąg w zakresie przewidzianym 
w art. 193. W tym przypadku nie sporządza się odrębnego protokołu badania ksiąg, o którym mowa w art. 193 § 6. 
§ 6. Protokół jest sporządzany w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz protokołu kontrolujący doręcza kontrol o-
wanemu, z wyłączeniem załączonych do protokołu kontroli fotokopii, odpisów i wydruków z akt, ksiąg oraz innych, d o-
kumentów udostępnionych przez kontrolowanego, które zostały zwrócone przez kontrolującego, czyniąc o tym wzmiankę 
w protokole kontroli. 
Art. 290a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości oraz  
ministrem właściwym do spraw informatyzacji, w drodze rozporządzenia, określi sposób zabezpieczania, odtwarzania 
i wykorzystywania dowodów utrwalonych za pomocą aparatury rejestrującej obraz i dźwięk lub na informatycznych nośn i-
kach danych, uwzględniając rodzaje czynników zewnętrznych, których działanie może spowodować zniszczenie lub 
uszkodzenie dowodu, obecność przedstawiciela organu kontrolującego podczas ich odtwarzania, formę oznakowania d o-
wodu oraz ewidencjonowania czynności odtworzenia i wykorzystania dowodu. 
  
Dziennik Ustaw – 153 – Poz. 900 
 
 Art. 290b. § 1. W przypadku stwierdzenia w toku kontroli, że organ przeprowadzający kontrolę był niewłaściwy 
miejscowo w momencie wszczęcia kontroli, kontrolujący sporządza protokół z czynności kontrolnych. Czynności podjęte 
we wszczętej kontroli podatkowej pozostają w mocy. 
§ 2. Protokół z czynności kontrolnych jest sporządzany w trzech egzemplarzach, przy czym jeden egzemplarz prot o-
kołu kontrolujący doręcza kontrolowanemu, a drugi przekazuje organowi podatkowemu właściwemu w sprawie. 
§ 3. Do protokołu z czynności kontrolnych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące protokołu kontroli, z wył ą-
czeniem art. 290 § 2 pkt 6a i 8. 
Art. 290c.213) Po otrzymaniu akt kontroli na podstawie art. 119gb § 2 lub art. 119k § 1 i 1a naczelnik urzędu skarb o-
wego podejmuje z urzędu zawieszoną kontrolę podatkową. 
Art. 291. § 1. Kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu, może w terminie 14 dni od dnia jego dor ę-
czenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie stosowne wnioski dowodowe. 
§ 2. Kontrolujący jest obowiązany rozpatrzyć zastrzeżenia, o których mowa w § 1, i w terminie 14 dni od dnia ich 
otrzymania zawiadomić kontrolowanego o sposobie ich załatwienia, wskazując w szczególności, które zastrzeżenia nie 
zostały uwzględnione, wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym. 
§ 3. W przypadku niezłożenia wyjaśnień lub zastrzeżeń w terminie określonym w § 1, przyjmuje się, że kontrolowany 
nie kwestionuje ustaleń kontroli. 
§ 4. Kontrola zostaje zakończona w dniu doręczenia protokołu kontroli. 
Art. 291a. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może uzgadniać z obcymi władzami przeprowadzenie kontr o-
li jednoczesnych. 
§ 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej, występując do obcej władzy o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, 
podaje uzasadnienie wszczęcia takiej kontroli oraz czas jej przeprowadzenia. 
§ 3. W przypadku gdy obca władza wystąpiła o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, Szef Krajowej Administracji 
Skarbowej potwierdza przystąpienie do kontroli albo odmawia przeprowadzenia kontroli, uzasadniając przyczynę odmowy. 
Art. 291b.  Jeżeli w toku kontroli podatkowej ujawniono nieprawidłowości, kontrolowany ma obowiązek zawiad o-
mienia organu podatkowego o każdej zmianie swojego adresu dokonanej w ciągu 6 miesięcy od dnia zakończenia kontroli 
podatkowej. W razie niedopełnienia tego obowiązku postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego uznaje się za 
doręczone pod dotychczasowym adresem. 
Art. 291c.214) Do kontroli działalności gospodarczej podatnika będącego przedsiębiorcą stosuje się przepisy rozdziału 5 
ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. 
Art. 291d. § 1. Przepisy dotyczące kontrolowanego stosuje się odpowiednio do reprezentanta kontrolowanego lub 
pełnomocnika, z wyłączeniem art. 282c § 1 pkt 2 i art. 291b. 
§ 2. Jeżeli pełnomocnik jest nieobecny w miejscu prowadzenia kontroli, podczas gdy jest obecny kontrolowany, pisma 
doręcza się kontrolowanemu, a czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego. 
Art. 292.215) W sprawach nieuregulowanych w niniejszym dziale stosuje się odpowiednio przepisy art. 102, art. 135, 
art. 138, art. 139 § 4, art. 140 § 2, art. 141 i art. 142, przepisy rozdziałów 1, 2, 3a, 5, 6, 9, z wyłączeniem art. 171a, ro z-
działów 10, 11, z wyłączeniem art. 182–185, oraz rozdziałów 12, 14, 16, 22 i 23 działu IV. 
DZIAŁ VII 
Tajemnica skarbowa 
Art. 293. § 1. Indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, pła t-
ników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. 
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do danych zawartych w: 
1) informacjach podatkowych przekazywanych organom podatkowym przez podmioty inne niż wymienione w § 1; 
2) aktach dokumentujących czynności sprawdzające; 
                                                           
213) Dodany przez art. 3 pkt 62 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
214) W brzmieniu ustalonym przez art. 48 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 3. 
215) W brzmieniu ustalonym przez art. 5 pkt 4 ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
  
Dziennik Ustaw – 154 – Poz. 900 
 
 3) aktach postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz aktach postępowania 
w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe; 
4) dokumentacji rachunkowej organu podatkowego;  
5) informacjach uzyskanych przez organy Krajowej Administracji Skarbowej z banków oraz z innych źródeł niż wymi e-
nione w § 1 lub w pkt 1; 
6) informacjach uzyskanych w toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale IIa; 
7) aktach dokumentujących kontrolę, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie 
informacji podatkowych z innymi państwami; 
8) informacjach o wynikach analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, oraz innych informacjach i dokumentach, 
o których mowa w dziale IIIB; 
9)216)  informacjach i dokumentach, o których mowa w dziale III w rozdziale 11a; 
10)216)  aktach postępowania w sprawie wydania opinii zabezpieczającej oraz aktach postępowania określonego w dziale IIIA 
w rozdziale 5. 
§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do udostępnienia kontrahentowi podatnika prowadzącego działalność gospoda r-
czą informacji o: 
1) niezłożeniu lub złożeniu przez podatnika deklaracji lub innego dokumentu, do których złożenia był obowiązany na 
podstawie przepisów ustaw podatkowych; 
2) nieujęciu lub ujęciu przez podatnika w złożonej deklaracji lub złożonym innym dokumencie zdarzeń, do których 
ujęcia był obowiązany na podstawie przepisów ustaw podatkowych; 
3) zaleganiu lub niezaleganiu przez podatnika w podatkach wynikających z deklaracji lub innego dokumentu składanych 
na podstawie przepisów ustaw podatkowych. 
Art. 294. § 1. Do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązani są: 
1) pracownicy izb administracji skarbowej; 
1a) funkcjonariusze;  
1b) pracownicy Krajowej Informacji Skarbowej; 
2) wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta, marszałek województwa oraz pracownicy urzędów ich obsługujących; 
3) członkowie samorządowych kolegiów odwoławczych, a także pracownicy biur tych kolegiów; 
4) minister właściwy do spraw finansów publicznych oraz pracownicy Ministerstwa Finansów217); 
4a) Szef Krajowej Administracji Skarbowej; 
5) osoby odbywające staż, praktykę zawodową lub studencką w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw 
finansów publicznych lub w innych organach podatkowych; 
6) przedstawiciele obcej władzy przebywający w siedzibach organów podatkowych, obecni w toku postępowania poda t-
kowego lub obecni w toku czynności kontrolnych, w związku z wymianą informacji; 
7) członkowie Rady. 
§ 2. Osoby wymienione w § 1 są obowiązane do złożenia na piśmie przyrzeczenia następującej treści: 
„Przyrzekam, że będę przestrzegał tajemnicy skarbowej. Oświadczam, że są mi znane przepisy o odpowiedzia l-
ności karnej za ujawnienie tajemnicy skarbowej.”. 
§ 3. Zachowanie tajemnicy skarbowej obowiązuje również po ustaniu zatrudnienia, zakończeniu stażu lub praktyki 
lub po ustaniu członkostwa w Radzie. 
§ 4. Do przestrzegania tajemnicy skarbowej obowiązane są również inne osoby, którym udostępniono informacje 
objęte tajemnicą skarbową, chyba że na ich ujawnienie zezwala przepis prawa. 
§ 5. Przepisu § 4 nie stosuje się do osób, których dotyczą informacje objęte tajemnicą skarbową. 
                                                           
216) Dodany przez art. 3 pkt 63 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
217) Obecnie urząd obsługujący ministra właściwego do spraw finansów publicznych na podstawie art. 90 ustawy z  dnia 4 września 
1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 762, 810, 1090, 1467, 1544, 1560, 1669, 1693, 2227 i 2340 oraz 
z 2019 r. poz. 534), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 
  
Dziennik Ustaw – 155 – Poz. 900 
 
 Art. 295. W toku postępowania podatkowego dostęp do informacji pochodzących z banku lub innej instytucji fina n-
sowej, a także do informacji uzyskanych z banku lub innej instytucji finansowej mających siedzibę na terytorium państw 
członkowskich Unii Europejskiej, przysługuje: 
1) funkcjonariuszowi lub pracownikowi – załatwiającym sprawę, ich przełożonym, naczelnikowi urzędu skarbowego, 
naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, dyrektorowi izby administracji skarbowej oraz Szefowi Krajowej Admin i-
stracji Skarbowej; 
2) pracownikowi załatwiającemu sprawę, jego przełożonemu oraz organom, o których mowa w art. 5 i art. 9 ustawy 
z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, właściwym w zakresie wymiany 
informacji podatkowych. 
Art. 295a. W toku postępowania w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale IIa, dostęp do informacji 
przekazanych przez przedsiębiorców w tym postępowaniu przysługuje pracownikowi załatwiającemu sprawę, jego przeł o-
żonemu oraz Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej. 
Art. 295b. W toku kontroli, o której mowa w rozdziale 9 działu III ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie 
informacji podatkowych z innymi państwami, dostęp do akt przysługuje pracownikowi załatwiającemu sprawę, jego 
przełożonemu oraz organowi przeprowadzającemu tę kontrolę. 
Art. 295c.218) Dostęp do informacji o schematach podatkowych oraz innych dokumentów związanych z tą informacją, 
zbieranych na podstawie działu III rozdziału 11a, przysługuje pracownikowi załatwiającemu sprawę lub prowadzącemu 
działalność analityczną i jego przełożonym. 
Art. 296. § 1. Akta spraw zawierające informacje: 
1)219)  pochodzące z banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, z wyłączeniem informacji, o których 
mowa w art. 82 § 2, oraz z innych instytucji finansowych, 
1)220)  pochodzące z banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych oraz z innych instytucji finans o-
wych, 
2) określone w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, uzyskane od 
obcych państw, pochodzące z banków oraz innych instytucji finansowych, 
3) uzyskane w postępowaniu w sprawie zawarcia porozumień, o których mowa w dziale IIa 
– przechowuje się w pomieszczeniach zabezpieczonych zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych. 
§ 2. Informacje, o których mowa w § 1, po ich wykorzystaniu są wyłączane z akt sprawy i przechowywane z zach o-
waniem zasad określonych dla informacji niejawnych o klauzuli „zastrzeżone”. Adnotacji o wyłączeniu dokonuje się 
w aktach sprawy. 
§ 3. Ponowne włączenie do akt sprawy informacji, o których mowa w § 1, następuje wyłącznie w przypadkach okreś-
lonych w art. 297 i 297a. 
Art. 297. § 1. Akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych 
i naczelnicy urzędów celno-skarbowych udostępniają wyłącznie: 
1) ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektorowi 
izby administracji skarbowej – w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach o przestępstwa skarb o-
we lub wykroczenia skarbowe, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej; 
2) innym naczelnikom urzędów skarbowych lub naczelnikom urzędów celno-skarbowych – w związku ze wszczętym 
postępowaniem podatkowym, postępowaniem w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, ko n-
trolą podatkową, kontrolą celno-skarbową lub w związku z postępowaniem przejętym w trybie art. 18d; 
2a) Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej – zgodnie z przepisami o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz 
finansowaniu terroryzmu; 
3) sądom lub prokuratorowi – w związku z toczącym się postępowaniem; 
4) Rzecznikowi Praw Obywatelskich – w związku z jego udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym; 
                                                           
218) Dodany przez art. 3 pkt 64 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
219) W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 220. 
220) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 2 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 19. 
  
Dziennik Ustaw – 156 – Poz. 900 
 
 5) Prokuratorowi Generalnemu – na wniosek właściwego prokuratora: 
a) w przypadkach określonych w dziale IV Kodeksu postępowania administracyjnego, 
b) w związku z udziałem prokuratora w postępowaniu przed sądem administracyjnym; 
6) (uchylony) 
7) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu 
Wojskowego, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, Służbie 
Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i ich posiadającym pisemne upoważnienie funkcjonariuszom lub żołnierzom 
w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie info r-
macji niejawnych; 
8) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu w zakresie niezbędnym do: 
a) przeprowadzenia czynności kontrolnych określonych w rozdziale 4 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centra l-
nym Biurze Antykorupcyjnym, 
b) realizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych i analityczno-informacyjnych, jeżeli mają związek z wyłudz e-
niem skarbowym w rozumieniu art. 119zg pkt 9 lub przestępstwem, o którym mowa w art. 231 lub art. 299 ust a-
wy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny 
– na zasadach i w trybie określonych w art. 22a ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym; 
9) Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego – w zakresie niezbędnym do realizacji zadań określonych w art. 11a ust. 3 
pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru przez ministra właściwego do 
spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2216 oraz z 2019 r. poz. 15 i 125 ). 
§ 2. W przypadkach określonych w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 295. 
§ 3. W przypadkach, o których mowa w § 1, akta spraw są oznaczane oraz przekazywane w sposób przewidziany 
w art. 184 § 2a. 
§ 4. Naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celno-skarbowych udostępniają Najwyższej Izbie 
Kontroli, w związku z toczącym się postępowaniem kontrolnym, akt a, o których mowa w § 1, po wyłączeniu z nich info r-
macji wymienionych w art. 182, chyba że informacje takie zostały uprzednio udzielone Najwyższej Izbie Kontroli na po d-
stawie odrębnych przepisów. 
§ 5. Naczelnicy urzędów skarbowych udostępniają Państwowej Komisji Wyborczej, w związku z badaniem sprawo z-
dania komitetu wyborczego, informacji, o której mowa w art. 34 ust. 1, lub sprawozdania, o którym mowa w art. 38 ustawy 
z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych ( Dz. U. z 2018 r. poz. 580), akta, o których mowa w § 1. 
Art. 297a. § 1. Informacje podatkowe, o których mowa w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji p o-
datkowych z innymi państwami, uzyskane od państw członkowskich Unii Europejskiej lub akta zawierające takie inform a-
cje są udostępniane organom wymienionym w art. 297 oraz innym niż wymienione w tym przepisie organom podatkowym, 
gdy toczące się przed tym organem postępowanie lub czynności wykonywane przez ten organ są związane z prawidłowym 
określaniem podstaw opodatkowania i wysokości zobowiązania podatkowego lub wymiarem innych należności, których 
dochodzenie, zgodnie z przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jest możliwe na wniosek obcego pa ń-
stwa. 
§ 2. Udostępnianie informacji podatkowych, o których mowa w ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji 
podatkowych z innymi państwami, uzyskanych od państw niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej lub 
akt zawierających takie informacje następuje na zasadach określonych w § 1 oraz z uwzględnieniem umów o unikaniu 
podwójnego opodatkowania, innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, 
oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska. 
§ 3. Udostępnienie informacji dla celów innych niż wymienione w § 1 i 2 wymaga uzyskania zgody obcego państwa, 
od którego otrzymano informacje. 
§ 4. Akta i dokumenty zawierające informacje, o których mowa w § 1 i 2, oznacza się klauzulą: „Tajemnica skarb o-
wa”, a ich przekazanie następuje w trybie przewidzianym dla dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli 
„zastrzeżone”. 
Art. 297b.  Akta spraw zawarcia porozumień, o których mowa w dziale IIa, lub informacje wynikające z tych akt, są 
udostępniane wyłącznie organom wymienionym w art. 297 § 1 pkt 1 i pkt 2a–7 oraz na zasadach określonych w tym prz e-
pisie. 
  
Dziennik Ustaw – 157 – Poz. 900 
 
 Art. 297c. Dane, informacje i dokumenty, o których mowa w dziale IIIB, w tym zawierające dane stanowiące tajem-
nicę bankową lub tajemnicę zawodową, Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia wyłączni e: 
1) organom Krajowej Administracji Skarbowej – w celu realizacji ich ustawowych zadań; 
2) Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej – zgodnie z przepisami o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz 
finansowaniu terroryzmu; 
3) innym organom wymienionym w art. 297 – na zasadach określonych w tych przepisach. 
Art. 297d.221) Minister właściwy do spraw finansów publicznych ma dostęp do informacji o schematach podatkowych 
oraz innych dokumentów związanych z tymi informacjami, zebranych w ramach czynności prowadzonych na podstawie 
działu III rozdziału 11a. Z danych tych korzysta w toku prowadzonych działań, w tym do realizowanych czynności anal i-
tycznych. 
Art. 298. Akta niezawierające informacji, o których mowa w art. 182, organy podatkowe udostępniają: 
1) ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych; 
1a) Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej; 
2) innym organom podatkowym; 
3) (uchylony) 
3a) (uchylony) 
4) Najwyższej Izbie Kontroli – w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o Najwyższej Izbie Kontroli; 
5) sądowi, prokuratorowi, a także upoważnionym pisemnie przez prokuratora funkcjonariuszom Policji, Agencji Be z-
pieczeństwa Wewnętrznego, Straży Granicznej lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego – w związku z toczącym się 
postępowaniem; 
5a) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu 
Wojskowego, Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Granicznej, Służbie 
Więziennej, Służbie Ochrony Państwa i ich posiadającym pisemne upoważnienie funkcjonariuszom lub żołnierzom 
w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania sprawdzającego na podstawie przepisów o ochronie info r-
macji niejawnych; 
5b) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu, Biuru Nadzoru Wewnętrznego, Policji, Żandarmerii Wojskowej, Straży Gra-
nicznej i ich posiadającym pisemne upoważnienie funkcjonariuszom lub żołnierzom, jeżeli jest to konieczne dla sk u-
tecznego zapobieżenia przestępstwom lub ich wykrycia, ustalenia sprawców i uzyskania dowodów albo ujawnienia 
mienia zagrożonego przepadkiem; 
6) biegłym powołanym w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej – w zakresie określonym przez 
organ podatkowy; 
6a) wojewodzie i Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców – w zakresie prowadzonych postępowań dotyczących legal i-
zacji pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 
6b) Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej – w związku z prowadzonym postępowaniem oraz wydawaniem 
opinii prawnej; 
6c) organom nadzoru górniczego – w celu weryfikacji pomiaru urobku rudy miedzi, wydobytego gazu ziemnego oraz 
wydobytej ropy naftowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych 
kopalin (Dz. U. z 2018 r. poz. 228); 
6d) Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego – w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia postępowania w y-
jaśniającego na podstawie ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym ( Dz. U. z 2019 r. 
poz. 298, 326 i 730); 
6e) organom właściwym w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych – w zakresie niezbędnym do prz e-
prowadzenia czynności sprawdzających i postępowania na podstawie przepisów o odpowiedzialności za naruszenie 
dyscypliny finansów publicznych; 
7) innym organom – w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych ustawach oraz ratyfikowanych umowach 
międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. 
                                                           
221) Dodany przez art. 3 pkt 65 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 
  
Dziennik Ustaw – 158 – Poz. 900 
 
 Art. 299. § 1. Organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem 
informacji określonych w art. 182, organom i osobom wymienionym w art. 298. 
§ 2. Organy podatkowe udostępniają informacje wynikające z akt spraw podatkowych w zakresie i na zasadach okreś-
lonych w odrębnych ustawach oraz ratyfikowanych umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. 
§ 3. Informacje, o których mowa w § 1, udostępniane są również: 
1) (uchylony) 
2) (uchylony) 
3) powiatowym oraz wojewódzkim urzędom pracy; 
4) jednostkom organizacyjnym Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego; 
5) jednostkom organizacyjnym Zakładu Ubezpieczeń Społecznych; 
6) ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – w celu realizacji zadań określonych w przepisach o nabywaniu 
nieruchomości przez cudzoziemców; 
7) Szefowi Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w celu realizacji jego zadań ustawowych; 
8)222)  komornikom sądowym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym albo wyk o-
nywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub ze sporządzaniem spisu inwentarza oraz administracyjnym  
organom egzekucyjnym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym; 
8a) upoważnionemu przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę albo marszałka województwa kierownikowi 
jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego niemającej osobowości prawnej oraz upoważnionemu 
pracownikowi tej jednostki, do wykonywania w jego imieniu praw i obowiązków wierzyciela na podstawie przepisów 
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia postępowania 
egzekucyjnego lub zabezpieczającego; 
8b) upoważnionemu przez organ egzekucyjny kierownikowi jednostki organizacyjnej gminy niemającej osobowości 
prawnej oraz upoważnionemu pracownikowi tej jednostki, do działania w jego imieniu jako organ egzekucyjny na 
podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie niezbędnym do wszczęcia i prow a-
dzenia postępowania egzekucyjnego lub zabezpieczającego; 
9) wójtom, burmistrzom, prezydentom miast lub wojewodom w zakresie prowadzonych postępowań o przyznanie 
świadczeń rodzinnych, zasiłków dla opiekunów, świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności 
egzekucji alimentów lub świadczenia wychowawczego; 
9a)223)  wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast właściwym ze względu na miejsce położenia mieszkania w zakresie 
prowadzonych postępowań o przyznanie dopłat do czynszu, o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o p o-
mocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych latach najmu mieszkania (Dz. U. poz. 1540); 
10) ośrodkom pomocy społecznej i powiatowym centrom pomocy rodzinie w zakresie prowadzonych postępowań 
o świadczenia z pomocy społecznej; 
11) służbom statystyki publicznej w zakresie wynikającym z programu badań statystycznych; 
12)224)  instytucjom zajmującym się obsługą, kontrolą lub audytem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub 
środków niepodlegających zwrotowi, pochodzących z innych źródeł zagranicznych; 
13) organizacjom pożytku publicznego – w zakresie i na zasadach określonych w ustawach podatkowych; 
14) akredytowanym agencjom płatniczym realizującym zadania w ramach Wspólnej Polityki Rolnej; 
14a)225) ministrowi właściwemu do spraw zdrowia w celu realizacji zadań ustawowych związanych z zapewnieniem dost ę-
pu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w szczególności w zakresie produktów 
leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych; 
15) organom Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej w celu realizacji jej zadań ustawowych. 
                                                           
222) W brzmieniu ustalonym przez art. 265 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. poz. 771 i 1443), która 
weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019 r. 
223) Dodany przez art. 27 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o pomocy państwa w ponoszeniu wydatków mieszkaniowych w pierwszych 
latach najmu mieszkania (Dz. U. poz. 1540), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2019. 
224) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 5 pkt 5 ustawy, o której mowa w odnośniku 36. 
225) Dodany przez art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz 
o niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1039), która weszła w życie z dniem 14 czerwca 2018 r. 
  
Dziennik Ustaw – 159 – Poz. 900 
 
 § 4. Informacje o numerach rachunków bankowych posiadanych przez podatników mogą być udostępniane: 
1) Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych i Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego; 
2) organom egzekucyjnym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym; 
3) wójtom, burmistrzom, prezydentom miast lub wojewodom w zakresie prowadzonych postępowań o przyznanie 
świadczeń rodzinnych, zasiłków dla opiekunów, świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności 
egzekucji alimentów lub świadczenia wychowawczego. 
§ 5. (uchylony) 
§ 6. Komornicy sądowi są obowiązani do uiszczenia opłaty na rachunek organu podatkowego za udostępnienie info r-
macji, o których mowa w § 3 pkt 8 oraz w § 4 pkt 2, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. 
§ 7. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) wysokość opłaty uiszczanej na rachunek organu podatkowego za udostępnienie informacji komornikom sądowym, 
uwzględniając formę udostępnienia informacji, ponoszone przez organy podatkowe koszty związane z udostępni e-
niem informacji; 
2) tryb pobierania oraz sposób uiszczania opłaty przez komorników sądowych za udostępnienie informacji, uwzględni a-
jąc organizację czynności związanych z poborem opłaty i formę zapłaty opłaty. 
Art. 299a. Akta, o których mowa w art. 298, i dokumenty zawierające informacje, o których mowa w art. 299, prz e-
kazywane organom i osobom wymienionym w art. 298 pkt 4–7 oraz art. 299 § 2–4 oznacza się klauzulą „Tajemnica ska r-
bowa”. 
Art. 299b.  § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wyrazić zgodę na ujawnienie przez naczelników urz ę-
dów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych, dyrektorów izb administracji skarbowej, określonych inform a-
cji stanowiących tajemnicę skarbową, z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę inną niż skarbowa i objętych 
ochroną na podstawie odrębnych ustaw, wskazując jednocześnie sposób udostępnienia i wykorzystania ujawnianych info r-
macji. 
§ 2. Wyrażenie zgody, o której mowa w § 1, może nastąpić wyłącznie ze względu na ważny interes publiczny oraz 
gdy jest to konieczne dla osiągnięcia celów kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego 
lub jeżeli ujawnienie tych informacji urzeczywistni prawo obywateli do ich rzetelnego informowania o działaniach org a-
nów podatkowych i jawności życia publicznego. 
§ 3. Wyrażenie zgody, o której mowa w § 1, następuje w formie pisemnej, na uzasadniony wniosek naczelnika urzędu 
skarbowego, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub dyrektora izby administracji skarbowej. 
Art. 299c.  Organy podatkowe udostępniają informacje zawarte w aktach spraw podatkowych, z wyłączeniem info r-
macji określonych w art. 182, organom, które na podstawie odrębnych ustaw są obowiązane do przyjęcia zaświadczenia 
albo oświadczenia o wysokości dochodów (przychodów) lub zaświadczenia albo oświadczenia o niezaleganiu w podat-
kach, w zakresie niezbędnym do weryfikacji treści oświadczenia. 
Art. 299d. Do informacji, o których mowa w art. 293 § 2 pkt 1 i 5, stosuje się przepisy niniejszego działu dotyczące 
udostępniania informacji wynikających z akt spraw podatkowych. 
Art. 299e. Dane z akt podatkowych Szef Krajowej Administracji Skarbowej może udostępniać za pośrednictwem sys-
temu teleinformatycznego organom, o których mowa w art. 297 § 1 i art. 298, jeżeli dane te znajdują się w Centralnym 
Rejestrze Danych Podatkowych. 
Art. 300. (uchylony) 
Art. 301. Przepisy art. 297–299 nie naruszają uprawnień strony przewidzianych w art. 178 i art. 179. 
Art. 302. (uchylony) 
Art. 303. (uchylony) 
Art. 304. (uchylony) 
Art. 305. § 1. Szef Krajowej Administracji Skarbowej podaje do wiadomości publicznej zbiorcze informacje dot y-
czące podatków. 
§ 2. Uprawnienie, o którym mowa w § 1, przysługuje również organom podatkowym. 
§ 3. Uprawnienie, o którym mowa w § 1, przysługuje również Prezesowi Najwyższej Izby Kontroli. 
  
Dziennik Ustaw – 160 – Poz. 900 
 
 DZIAŁ VIIA 
(uchylony) 
DZIAŁ VIII 
Przepisy karne 
Art. 305p.  § 1. Kto, wbrew przepisom art. 119zk, art. 119zp i art. 119zq, działając w imieniu lub w interesie banku 
w rozumieniu art. 119zg pkt 1, spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, banku zrzeszającego, Krajowej Spółdzie l-
czej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej lub izby rozliczeniowej w rozumieniu art. 119zg pkt 3, nie przekazuje, przekaz u-
je niezgodne z posiadanymi lub zataja prawdziwe: 
1) informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu art. 119zg pkt 5, 
2) informacje o łącznej kwocie obciążeń oraz łącznej kwocie uznań rachunków podmiotów kwalifikowanych w roz u-
mieniu art. 119zg pkt 5, dotyczących transakcji z osobami fizycznymi niebędącymi podmiotami kwalifikowanymi 
w rozumieniu art. 119zg pkt 4, 
3) dzienne zestawienia transakcji dotyczących rachunków podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu art. 119zg pkt 5 
w zakresie transakcji innych niż wskazane w pkt 2, 
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5. 
§ 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie. 
Art. 305q.  § 1. Kto, działając w imieniu lub w interesie banku w rozumieniu art. 119zg pkt 1 lub spółdzielczej kasy 
oszczędnościowo-kredytowej, nie dopełnia obowiązku dokonania blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego w roz u-
mieniu art. 119zg pkt 2, przedłużenia, zmiany zakresu lub uchylenia tej blokady, podlega karze pozbawienia wolności do 
lat 5. 
§ 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie. 
Art. 305r. § 1. Kto, nie będąc do tego uprawnionym, ujawnia lub wykorzystuje: 
1) algorytmy, o których mowa w art. 119zn § 3, 
2) informacje o wskaźniku ryzyka, 
3) informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zp § 1, art. 119zq i art. 119zs § 1, 
4) informacje objęte żądaniami Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, o których mowa w art. 119zo § 9, art. 119zv § 3, 
art. 119zw § 3 i art. 119zz § 2, 
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5. 
§ 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie, podlega grzywnie. 
Art. 306. § 1. Kto, będąc obowiązanym do zachowania tajemnicy skarbowej, ujawnia informacje objęte tą tajemnicą, 
podlega karze pozbawienia wolności do lat 5. 
§ 2. Kto, będąc obowiązanym do zachowania tajemnicy skarbowej, ujawnia informacje określone w art. 182, 
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5. 
§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie, 
podlega karze pozbawienia wolności do lat 2. 
§ 4. Jeżeli pokrzywdzonym nie jest Skarb Państwa, ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego. 
DZIAŁ VIIIA 
Zaświadczenia 
Art. 306a. § 1. Organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. 
§ 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych fa k-
tów lub stanu prawnego. 
  
Dziennik Ustaw – 161 – Poz. 900 
 
 § 3. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. 
§ 4. Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. 
§ 5. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia 
wniosku o wydanie zaświadczenia. 
§ 6. (uchylony) 
Art. 306aa.226) Organ podatkowy przekazuje informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 
2016/679, przy pierwszej czynności skierowanej do wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca posiada te informacje, 
a ich zakres lub treść nie uległy zmianie. 
Art. 306b.  § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświa d-
czenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, 
rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. 
§ 2. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie 
wyjaśniające. 
Art. 306c.  Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie 
następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. 
Art. 306d.  § 1. Organ podatkowy nie może żądać zaświadczenia ani oświadczenia na potwierdzenie faktów lub stanu 
prawnego, jeżeli znane są one organowi z urzędu lub możliwe są do ustalenia przez organ na podstawie: 
1) posiadanych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych; 
2) przedstawionych przez zainteresowanego do wglądu dokumentów urzędowych; 
3) rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których organ ma dostęp w drodze elektr o-
nicznej na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmi o-
tów realizujących zadania publiczne; 
4) informacji otrzymanych od innego podmiotu publicznego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 
17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 
§ 2. Organ podatkowy żądający od strony zaświadczenia albo oświadczenia w celu potwierdzenia faktów albo stanu 
prawnego jest obowiązany wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia tych faktów lub stanu prawnego 
w drodze zaświadczenia albo oświadczenia. 
§ 3.24) Jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania nie może uzyskać w formie dokumentu elektronicznego zaświa d-
czenia wymaganego na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego lub innego dokumentu wydanego przez podmiot public z-
ny w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, 
jak również potwierdzenia uiszczenia opłat i kosztów postępowania, strona lub inny uczestnik postępowania może złożyć 
elektroniczną kopię takiego dokumentu, po uwierzytelnieniu jej przez wnoszącego, przy użyciu kwalifikowanego podpisu 
elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego. 
§ 4. Organ podatkowy może żądać przedłożenia oryginału zaświadczenia, innego dokumentu lub potwierdzenia uis z-
czenia opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, o ile złożona kopia nie pozwala na weryfikację autentycz-
ności oraz integralności lub jeżeli jest to uzasadnione innymi okolicznościami sprawy. 
§ 5. Strona lub inny uczestnik postępowania przechowują zaświadczenie, inny dokument lub potwierdzenie uiszczenia 
opłat i kosztów postępowania, o których mowa w § 3, do dnia, w którym decyzja kończąca postępowanie stała się ost a-
teczna. 
Art. 306e.  § 1. Zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzające stan zaległości wydaje się na podstawie 
dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych. 
§ 2. Przed wydaniem zaświadczeń, o których mowa w § 1, ustala się, czy w stosunku do wnioskodawcy nie jest pr o-
wadzone postępowanie mające na celu ustalenie lub określenie wysokości jego zobowiązań podatkowych. Jeżeli takie 
postępowanie jest prowadzone i zgromadzony materiał dowodowy pozwala na jego zakończenie, powinna być niezwłoc z-
nie wydana decyzja ustalająca lub określająca wysokość zobowiązań podatkowych, w celu wykazania ich w zaświadczeniu. 
§ 3. Nie można odmówić wydania zaświadczenia, jeżeli nie jest możliwe doręczenie decyzji kończącej postępowanie 
podatkowe, o którym mowa w § 2, przed upływem terminu określonego w art. 306a § 5. Wydając zaświadczenie, organ 
podaje informację o prowadzonym postępowaniu lub jego zakończeniu. 
                                                           
226) Dodany przez art. 44 pkt 10 ustawy, o której mowa w odnośniku 1. 
  
Dziennik Ustaw – 162 – Poz. 900 
 
 § 4. Na żądanie wnioskodawcy w zaświadczeniu podaje się także informacje: 
1) czy w stosunku do wnioskodawcy prowadzone jest: 
a) postępowanie mające na celu ujawnienie jego zaległości podatkowych i określenie ich wysokości, 
b) postępowanie egzekucyjne w administracji, również w zakresie innych niż podatkowe zobowiązań wnioskodawcy, 
c) postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe; 
2) dotyczące: 
a) okresów, z których pochodzą zaległości, i ich tytułów, 
b) podatków, których termin płatności został odroczony lub których płatność została rozłożona na raty. 
§ 5. Jeżeli zapłata zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę została odroczona lub rozłożona na raty, uznaje 
się, że podatnik, płatnik lub inkasent, do dnia upływu terminów, o których mowa w art. 49 § 1, nie posiada zaległości p o-
datkowych. 
§ 6. W zakresie, o którym mowa w art. 239d, uznaje się, że do czasu wydania ostatecznej decyzji nie istnieje zaleg-
łość podatkowa. 
§ 7. Przepisy § 1–3 i 5 stosuje się odpowiednio w zakresie odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 53a. 
Art. 306f.  § 1. Organ podatkowy na wniosek osoby, która uprawdopodobni, że może być spadkobiercą, wydaje 
zaświadczenie o wysokości znanych temu organowi zobowiązań spadkodawcy wymienionych w art. 98 § 1 i 2. 
§ 2. Jeżeli postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązań podatkowych spadkodawcy nie 
zostało zakończone, w zaświadczeniu podaje się przybliżoną wysokość zobowiązania na podstawie posiadanych danych co 
do podstawy opodatkowania. 
Art. 306g. § 1. Organy podatkowe w zakresie, o którym mowa w art. 112 § 1, wydają zaświadczenie o wysokości 
zaległości podatkowych zbywającego: 
1) na wniosek zbywającego; 
2) na wniosek nabywcy, za zgodą zbywającego. 
§ 2. W zaświadczeniu, o którym mowa w § 1, organ podatkowy określa wysokość zaległości podatkowych zbywaj ą-
cego na dzień wydania zaświadczenia. 
§ 3. Przepisy § 1–2 stosuje się odpowiednio do należności wymienionych w art. 107 § 2 pkt 2–4, objętych zakresem 
odpowiedzialności nabywcy. 
Art. 306h.  § 1. Organy podatkowe, za zgodą podatnika, wydają zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych 
podatnika na żądanie: 
1) jednostek organizacyjnych, które na podstawie ustaw regulujących zasady ich funkcjonowania uprawnione są do 
udzielania kredytów (pożyczek); 
2) kontrahentów podatników prowadzących działalność gospodarczą oraz dzierżawców i użytkowników nieruchomości – 
w zakresie opodatkowania dzierżawionej lub użytkowanej nieruchomości; 
3) małżonka podatnika, z zastrzeżeniem § 2, a także rozwiedzionego małżonka w zakresie zaległości powstałych 
w czasie trwania wspólności majątkowej oraz innych osób wymienionych w art. 111; 
4) wspólnika spółek wymienionych w art. 115 § 1. 
§ 2. Zgoda podatnika nie jest wymagana, jeżeli z żądaniem wydania zaświadczenia, o którym mowa w § 1, występuje 
małżonek podatnika pozostający z nim we wspólności majątkowej. Małżonek podatnika składa oświadczenie o pozostaw a-
niu z podatnikiem we wspólności majątkowej pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. 
§ 3. Organy podatkowe wydają zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych rozwiązanej spółki cywilnej na 
żądanie byłego wspólnika tej spółki. 
§ 4. Organy podatkowe wydają zaświadczenie o wysokości zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowych, 
kosztów upomnienia, kosztów egzekucyjnych zabezpieczonych hipoteką przymusową lub zastawem skarbowym oraz obj ę-
tego wnioskiem o wpis hipoteki, jeżeli hipoteka nie jest wpisana, na żądanie właściciela przedmiotu hipoteki lub zastawu. 
§ 5. Organ podatkowy, który ustanowił hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, na wniosek właściciela przedmi o-
tu hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, który zapłacił należności zabezpieczone tą hipoteką przymusową lub 
zastawem skarbowym wydaje temu właścicielowi zaświadczenie o wysokości zapłaconej należności zabezpieczonej hip o-
teką przymusową lub zastawem skarbowym. 
  
Dziennik Ustaw – 163 – Poz. 900 
 
 Art. 306ha.  § 1. Organ podatkowy na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej zamierz a-
jących udzielić podatnikowi kredytu, za pisemną zgodą podatnika, wydaje zaświadczenia dotyczące jego wskazanych 
spraw podatkowych, w tym deklaracji wykazujących zwrot podatku, o kwotach i terminach dokonywanych zwrotów oraz 
o zajęciach egzekucyjnych wierzytelności z tytułu zwrotu podatku. 
§ 2. Na wniosek banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, za pisemną zgodą podatnika, do 
zaświadczenia dołącza się uwierzytelnioną kopię deklaracji wykazującej zwrot podatku. 
Art. 306i.  § 1. Organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o wysokości jego dochodu lub obrotu. 
§ 1a. W razie śmierci podatnika zaświadczenie, o którym mowa w § 1, wydaje się na wniosek wstępnego, zstępnego 
lub małżonka, którzy uprawdopodobnią, że mogą być spadkobiercami. 
§ 2. W zaświadczeniach dotyczących wysokości dochodu lub obrotu stwierdza się wyłącznie, czy wnioskodawca jest 
lub nie jest podatnikiem: 
1) podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z określeniem wysokości obrotu; 
2) podatku dochodowego (we wszystkich formach opodatkowania); w przypadku opodatkowania podatkiem dochod o-
wym od osób fizycznych na zasadach ogólnych – z określeniem wysokości dochodu przyjętego do podstawy opoda t-
kowania, a w przypadku osób prawnych – z określeniem wysokości dochodu przyjętego do podstawy opodatkowania, 
jak również kwoty podatku należnego. 
Art. 306ia. Organ podatkowy, na wniosek kontrahenta podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, wydaje z a-
świadczenie w zakresie informacji, o których mowa w art. 293 § 3. W przypadku gdy wniosek dotyczy deklaracji lub inn e-
go dokumentu, których termin złożenia nie upłynął, a podatnik nie złożył takiej deklaracji lub innego dokumentu, organ 
podatkowy odmawia wydania zaświadczenia. 
Art. 306j.  Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia: 
1) tryb wydawania zaświadczeń, uwzględniając w szczególności odpowiednią organizację czynności związanych 
z wydawaniem zaświadczeń oraz możliwość doręczania zaświadczeń w formie dokumentu elektronicznego; 
2) właściwość miejscową i rzeczową organów podatkowych do wydawania zaświadczeń, uwzględniając rodzaj zobowi ą-
zania podatkowego; 
3) wzór rejestru zaświadczeń oraz szczegółowy sposób jego prowadzenia, uwzględniając treść wniosku o wydanie z a-
świadczenia, datę złożenia wniosku lub wyrażenia zgody na wydanie zaświadczenia, sposób załatwienia wniosku, 
treść wydanego zaświadczenia oraz dane identyfikujące wnioskodawcę, biorąc pod uwagę uproszczenie i usprawnie-
nie procesu wydawania zaświadczeń; 
4) wzór ewidencji przekazanych lub otrzymanych informacji w sprawach zaświadczeń oraz szczegółowy sposób jej 
prowadzenia, uwzględniając w szczególności dane identyfikujące osobę, której dotyczy zaświadczenie, treść przek a-
zanych lub otrzymanych informacji, dane identyfikujące osobę lub organ przekazujący informacje; 
5) wzory zaświadczeń, uwzględniając w szczególności zakres danych wykazywanych w zaświadczeniu oraz dane ident y-
fikujące wnioskodawcę i organ wydający zaświadczenie; 
6) wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 306h § 2, uwzględniając dane identyfikujące małżonków. 
Art. 306k. W sprawach nieuregulowanych w art. 306a–306ia oraz art. 306l stosuje się odpowiednio przepisy rozdzi a-
łów 1–6, 8 i 9, z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10–12, 14, 16 oraz 23 działu IV. 
Art. 306l.  Organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie 
dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (certyfikat rezydencji). 
Art. 306m.  (uchylony) 
Art. 306n.  Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, 
o którym mowa w art. 306l, uwzględniając zakres danych wykazywanych w zaświadczeniu oraz dane identyfikujące wniosk o-
dawcę i organ wydający zaświadczenie. 
DZIAŁ IX 
Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy przejściowe i końcowe 
Rozdział 1 
Zmiany w przepisach obowiązujących 
Art. 307–323. (pominięte) 
  
Dziennik Ustaw – 164 – Poz. 900 
 
 Rozdział 2 
Przepisy przejściowe 
Art. 324. § 1. Do spraw wszczętych, a nierozpatrzonych przez organ podatkowy pierwszej instancji przed dniem 
1 stycznia 1998 r. stosuje się, z zastrzeżeniem § 2, przepisy niniejszej ustawy. 
§ 2. Wnioski złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w sprawach: 
1) odroczenia terminu płatności podatku, 
2) rozłożenia na raty zapłaty podatku lub zaległości podatkowej, 
3) potrącenia zobowiązań podatkowych 
– rozpatrywane są na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. 
Art. 325. Przepis art. 22 § 4 stosuje się również do złożonych, a nierozpatrzonych przed dniem wejścia w życie 
niniejszej ustawy wniosków o zaniechanie poboru podatków. 
Art. 326. § 1. Hipoteka ustawowa powstała w okresie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy wygasa po 
upływie 12 miesięcy od dnia jej powstania, chyba że organ podatkowy złoży w tym czasie wniosek o jej wpis do księgi 
wieczystej. 
§ 2. Hipoteki ustawowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wygasają, jeżeli organ podatkowy 
nie złoży wniosku o ich wpis do księgi wieczystej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 327. Wygasają zastawy ustawowe powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 328. Wierzytelności wobec Skarbu Państwa lub państwowych jednostek budżetowych, które stały się wymagalne 
do dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, mogą podlegać potrąceniu na zasadach przewidzianych w ustawie o zobowiązaniach 
podatkowych, jeżeli wniosek o dokonanie potrącenia zostanie złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 329. Terminy przewidziane w: 
1) art. 69 § 2 – stosuje się również do zdarzeń, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy; 
2) art. 80 § 1 pkt 1 – stosuje się również, jeżeli płatnik, w ciągu miesiąca poprzedzającego dzień wejścia w życie ninie j-
szej ustawy, pobrał podatek nienależnie lub w wysokości większej od należnej. 
Art. 330. Zwrot nadpłat powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonywany jest na podstawie 
przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. 
Art. 331. § 1. Prawo do skorygowania deklaracji, o którym mowa w art. 81 § 2, stosuje się również do deklaracji zł o-
żonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 
§ 2. W sprawach, o których mowa w § 1, przepis art. 81 § 3  stosuje się odpowiednio. 
Art. 332. Do odpowiedzialności osób trzecich, o których mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, z tytułu 
zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy 
o zobowiązaniach podatkowych. 
Art. 333. Osoby prawne, o których mowa w art. 117, ponoszą również odpowiedzialność za zaległości podatkowe 
powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 334. § 1. Odwołania od decyzji urzędu skarbowego, wniesione do podatkowej komisji odwoławczej przed dniem 
1 stycznia 1998 r., przekazuje się do dalszego prowadzenia właściwym izbom skarbowym. Czynności podjęte w toku p o-
stępowania przez podatkową komisję odwoławczą pozostają w mocy. 
§ 2. Wnioski w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną przez podatkową kom i-
sję odwoławczą, a także wnioski w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności takiej decyzji rozpatrywane są 
przez izbę skarbową, przy której działała ta komisja. 
§ 3. Wnioski w sprawach, o których mowa w § 2, złożone przed dniem 1 stycznia 1998 r., rozpatrywane są na po d-
stawie dotychczasowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. 
Art. 335. Odwołania od decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych, wniesi o-
ne przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów tej ustawy oraz dotychczasowych prz e-
pisów Kodeksu postępowania administracyjnego. 
  
Dziennik Ustaw – 165 – Poz. 900 
 
 Art. 336. Wnioski o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której strona nabyła prawo, wniesione 
przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlegają rozpatrzeniu w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 155 i art. 177 Kodek-
su postępowania administracyjnego. 
Art. 337. Żądanie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zaległości 
podatkowej, wniesione przed dniem 1 stycznia 1998 r., podlega rozpatrzeniu na zasadach przewidzianych w dotychczas o-
wych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. 
Art. 338. § 1. Umarza się wszczęte z urzędu postępowania w sprawie uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności 
decyzji ostatecznych, jeżeli decyzje te zostały wydane przed dniem 1 stycznia 1997 r., chyba że strona wniesie o dalsze 
rozpoznanie sprawy. 
§ 2. Przepis § 1 nie dotyczy postępowania w sprawach, o których mowa w art. 250. 
Art. 339. Przepisy art. 258 § 1 pkt 3–5 , § 2 i 3 oraz art. 259 stosuje się również do decyzji wydanych przed dniem 
wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 340. Oświadczenia, o których mowa w art. 278 § 3–5 oraz art. 279 § 3, składane są w terminie 2 miesięcy od 
dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. 
Art. 341. Jeżeli obowiązujące przepisy powołują się na ustawę o zobowiązaniach podatkowych lub odsyłają ogólnie 
do przepisów o zobowiązaniach podatkowych, stosuje się przepisy działu III niniejszej ustawy. 
Art. 342. § 1. W okresie do dnia 31 grudnia 1999 r. instytucje finansowe wymienione w art. 182 mogą występować 
do urzędu skarbowego, który żądał przekazania informacji, z wnioskami o ograniczenie zakresu żądanej informacji 
i terminu jej przekazania. 
§ 2. Wniosek, o którym mowa w § 1, składany jest w terminie 14 dni od dnia otrzymania żądania i wymaga uzasa d-
nienia. 
§ 3. Urząd skarbowy w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku postanawia ostatecznie o zakresie żądanych 
informacji i terminie ich przekazania. 
Rozdział 3 
Przepisy końcowe 
Art. 343. § 1. Tracą moc: 
1) dekret z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu należności państwowych ( Dz. U. poz. 92 oraz 
z 1975 r. poz. 56); 
2) ustawa z dnia 21 grudnia 1958 r. o szczególnym trybie ściągania zaległości z tytułu niektórych zobowiązań właścicieli 
nieruchomości wobec Państwa ( Dz. U. poz. 398, z 1962 r. poz. 166 oraz z 1971 r. poz. 250); 
3) ustawa z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych ( Dz. U. z 1993 r. poz. 486 i 646, z 1995 r. poz. 25 
i 426, z 1996 r. poz. 357 oraz z 1997 r. poz. 770). 
§ 2. (pominięty) 
Art. 344. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z tym że przepisy art. 22 § 6, art. 28 § 3, art. 46 § 3, 
art. 48 § 3, art. 56 § 3, art. 58, art. 67 § 3, art. 79 § 3, art. 82 § 3, art. 83, art. 84 § 2, art. 87 § 5, art. 119, art. 196 § 4, 
art. 283 § 3, art. 303, art. 314 pkt 2 i 3, art. 316 pkt 1 oraz art. 328 wchodzą w życie z dniem ogłoszenia227). 
                                                           
227) Ustawa została ogłoszona w dniu 13 listopada 1997 r.